https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php
Jak opisała mi 18-letnia Bexxy: „Uwielbiam noce. W nocy jest mniej hałasu i światła, mogę się lepiej skoncentrować. W ciągu dnia, w mojej szkole z internatem, zaciemniałam okna w sypialni i się uczyłam. Jednak personel za każdym razem je zdejmował i mówił mi, że to nie jest właściwe zachowanie”. „Co masz na myśli?”
„Cóż, użyłam kołdry, żeby zakryć okno, ponieważ zasłony były za cienkie. Potem zasłoniłam drzwi, ponieważ nie mogłam znieść hałasu dochodzącego z korytarza. Personel powiedział mi, że nie mogę tego robić, ponieważ nie mogą mnie obserwować i zdjęli zasłony. Po tym incydencie poczułam się zmęczona i zła. Odmówiłam pójścia na zajęcia i poszłam spać”. „Czy kiedykolwiek powiedziałaś im to, co mówisz mi teraz?” „Nie”.
„Dlaczego?” „Nigdy mnie nie pytali”. „Czy powiedziałabyś im teraz?” „Nie wiem, czy bym powiedziała. Nie wiem, czy by mi uwierzyli. W każdym razie nie mam zamiaru wracać do tej szkoły z internatem. Uczę się lepiej w nocy. Może powinnam uczyć się zdalnie i brać tylko jeden kurs rocznie? Moja własna mama jest na mnie zła, kiedy siedzę późno w nocy i śpię w dzień. Chciałabym, żeby zrozumiała, że dni mnie męczą. Noce nie.’