https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php
Możesz wykorzystać te okazje do pracy na rzecz swojego dziecka, zadając sobie te pytania za każdym razem, gdy dostarczasz mu coś, czego chce, lub usuwasz coś, czego nie lubi: W jaki sposób moje dziecko komunikuje swoje pragnienia? Czy wykorzystuje najbardziej dojrzałe zachowania komunikacyjne, na jakie jest w stanie się zdobyć, aby wskazać swoje cele? A może zapewniam wszystkie te wzmocnienia dziecku, które niewiele robi, aby zakomunikować swoje cele? To naprawdę ważne pytania. Jedna z matek, która zadała sobie to pytanie, powiedziała: „Wiesz, on jest jak Mały Książę. Nie musi nic robić – wszyscy zaspokajamy każdą jego potrzebę, bez żadnego wysiłku z jego strony!”. To było dla niej ważne odkrycie. Nie wymagała od swojego syna tego, czego zazwyczaj oczekujemy od innych dzieci: aby komunikował się jak najlepiej. Jak często mówimy marudnemu dziecku: „Używaj słów” lub dajemy sygnał dziecku, które mówi: „Chcę więcej mleka”, aby dodało „proszę” do tego żądania? A co z karceniem dziecka, które chwyta, zabierając zabawkę, oddając ją pierwszemu dziecku i mówiąc chwytającemu, żeby „ładnie poprosił”? Oczekujemy, że dzieci wykorzystają swoje obecne zdolności komunikacyjne do osiągnięcia swoich celów i dajemy im sygnały, czyli zachęcamy je do stosowania pożądanych zachowań. Zastanów się więc, do jakich form komunikacji Twoje dziecko jest zdolne: Sięganie po coś? Wskazywanie? Wokalizacja z intencją? Naśladowanie dźwięków? Dokonywanie wyboru między dwoma? Patrzenie na Ciebie, aby się komunikować? Niezależnie od tego, jakie formy komunikacji są obecnie obecne w repertuarze Twojego dziecka i są dla niego łatwe do wykonania — w ten sposób Twoje dziecko może komunikować swoje cele. Kiedy używa niepożądanych zachowań, takich jak marudzenie, krzyk czy napady złości, zrób następujące rzeczy: Ignoruj te zachowania (wygaszaj); dawaj sygnały do pożądanego zachowania, modelując lub sugerując odpowiednie zachowanie, które pozwoli dziecku osiągnąć cel (sięgnięcie po coś lub prośba słowna); oczekuj, że Twoje dziecko będzie stosowało odpowiednie zachowanie; a następnie pozwól dziecku osiągnąć cel (nagroda). Sporządź listę aktualnych komunikatów Twojego dziecka, zarówno werbalnych, jak i gestykulacyjnych. To narzędzia, którymi dysponuje Twoje dziecko, aby komunikować swoje potrzeby i pragnienia. Pamiętaj o nich, gdy następnym razem zaczniesz dawać dziecku coś, czego – jak wiesz – pragnie. Wyraźnie pokaż dziecku, że jest to dostępne; to jest A – pretekst. Ale wstrzymaj się z tym i poczekaj z tym, aż dziecko zakomunikuje to, używając jednego z wymienionych komunikatów. Poczekaj na B – zachowanie – i daj mu sygnał, jeśli Twoje dziecko potrzebuje pomocy. Gdy Twoje dziecko dobrze się komunikuje, przekaż C – konsekwencję, wzmocnienie dla komunikacji Twojego dziecka. Co, jeśli Twoje dziecko nie wypowie komunikatu lub zachowa się w niepożądany sposób, na przykład marudząc? Zignoruj niepożądane zachowanie i zachęć do odpowiedniego zachowania. Pomóż dziecku to zrobić. Jeśli Twoje dziecko potrafi wypowiedzieć słowo, pokaż je. Jeśli Twoje dziecko może dosięgnąć, umieść przedmiot w zasięgu ręki. Jeśli Twoje dziecko potrafi wskazać, pokaż punkt. W razie potrzeby fizycznie poprowadź dziecko przez reakcję, której uczysz. Po wykonaniu czynności, wykaż je. Stworzyłeś okazję do nauki — pełnego zestawu reguł. Załóżmy, że sytuacja polega na podaniu dziecku kanapki z masłem orzechowym, a Twoim celem komunikacyjnym dla dziecka, które jeszcze nie mówi, jest to, aby używało głosu do wyrażania próśb. Załóżmy, że pokroiłeś kanapkę na osiem małych kawałków wielkości kęsa dla swojego dziecka. Jeśli trzymasz talerz w kierunku głodnego dziecka (A), a ono sięga i mówi „Mmmm” (B), a Ty podajesz talerz (C), zapewniłeś dziecku jedną okazję do nauki. Załóżmy teraz, że Ty również siedzisz przy stole i kiedy Twoje dziecko sięga i mówi „Mmmm”, podajesz jeden kawałek kanapki. Twoje dziecko wkłada go do buzi, sięga i mówi ponownie „Mmmm”. Podajesz kolejny kawałek. Napój Twojego dziecka również znajduje się obok Ciebie, poza zasięgiem. Twoje dziecko sięga po kubek. Podnosisz go i pytasz „Pić?”, a Twoje dziecko sięga i mówi „Mmmm”. Podajesz kubek, Twoje dziecko ma napój, a Ty go zabierasz. Podczas tego posiłku, z kanapką, napojem i kilkoma pokrojonymi kawałkami banana, zapewniłeś swojemu dziecku 15 lub więcej okazji do nauki, jak prosić głosem. Nie uwzględnia to jednak liczby sytuacji, w których naśladowałeś swoje dziecko, odgryzając kęs własnej kanapki, mówiąc „mniam mniam” i wymieniając się naśladownictwami (więcej okazji do nauki). Oto ważny sposób na rozpoczęcie budowania większej liczby okazji do nauki w ciągu dnia Twojego dziecka – bądź świadomy licznych czynników poprzedzających zachowania, których uczysz, częstości stosowania wzmocnień poprzez realizację celów dziecka oraz wielu sposobów, w jakie możesz pomóc dziecku rozwinąć i przećwiczyć odpowiednie zachowanie komunikacyjne, zanim je zastosujesz.