https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php
Jak opisano wcześniej, Molly krzyczy i chwyta, gdy jej siostra dostaje szklankę mleka, a tata każe jej siostrze dać ją Molly i przynieść kolejną. A = widok mleka. B = krzyczeć i chwytać. Cel = chce mleka. C = dostaje mleko. Tata musi wymyślić zamiennik dla krzyku i chwytania, a Molly jeszcze nie nauczyła się mówić. Jakiego zachowania może użyć Molly, aby poprosić o szklankę mleka? Wskazując na mleko? Migając „pij” lub „proszę”? Wokalizując i nawiązując kontakt wzrokowy? Rodzina Molly musi zdecydować, jakiego rodzaju komunikacji Molly powinna używać, gdy czegoś od kogoś chce. Decydują się na uproszczony znak „proszę”, który zasugerowała ich logopeda – dłoń przyciśnięta do klatki piersiowej. Teraz jej rodzice muszą stworzyć jej okazję do nauki tej zastępczej komunikacji. Następuje sytuacja poprzedzająca: Molly widzi starszą siostrę Tinę, która bierze szklankę mleka z lodówki, a Molly krzyczy i chwyta Tinę, aby przynieść mleko. Tata podchodzi do Molly, zdejmuje jej ręce z Tiny, przykłada jej dłoń do piersi, by pokazać znak „proszę”, i mówi do Molly: „Proszę”. Gdy tylko Molly kończy robić znak, z pomocą taty, Tina, współpracując, podaje Molly mleko i bierze kolejną. Chociaż to krok w dobrym kierunku, tata przemyśla to później i zauważa dwie rzeczy, które chciałby poprawić: (1) Molly nadal krzyczy i chwyta, oraz (2) Tina nadal traci swoją pierwszą szklankę mleka. Następnym razem tata jest gotowy. Kiedy Tina prosi, tata zachęca ją, by wzięła dwie szklanki mleka, i tata staje tuż obok Molly. Tina bierze szklanki mleka, a kiedy tata widzi, że Molly patrzy na szklanki mleka, natychmiast prowadzi ją do Tiny i pomaga jej pokazać znak „proszę”. Następnie Tina podaje Molly drugą szklankę mleka, czując się bardzo dumna, że pomogła swojej młodszej siostrze nauczyć się komunikować. Teraz tata zapewnił, że Molly dostanie mleko za zrobienie znaku, a nie za krzyk. Widzisz, co się stało? Ten sam poprzednik (widok Tiny z mlekiem) jest teraz powiązany z pożądanym zachowaniem – odpowiednią komunikacją – co skutkuje tym samym wzmocnieniem (mlekiem), które wcześniej wspierało niepożądane zachowanie. Z czasem, jeśli rodzina będzie konsekwentna w tej nowej rutynie, znak „proszę” zostanie powiązany z widokiem mleka (i wszystkich innych przedmiotów, których Molly pragnie od innej osoby), ponieważ tylko w ten sposób Molly dostanie mleko. Szklanka mleka będzie wspierać pozytywne zachowanie, a nie niechciane, podczas gdy Molly nauczy się bardziej użytecznej i akceptowalnej komunikacji, a i tak dostanie mleko. Mając ten przykład w pamięci, wróć do niepożądanego zachowania, które zidentyfikowałeś u swojego dziecka i zastanów się, jak pomożesz mu wykorzystać zachowanie zastępcze do osiągnięcia celu. Wyobraź sobie, jak pomożesz dziecku lub zachęcisz je do wykonania zachowania zastępczego, a następnie dostarczysz wzmocnienie. Zacznij ćwiczyć, jak tylko będziesz w stanie to sobie wyobrazić.
Uwaga! Strategią radzenia sobie, którą rodziny czasami stosują w obliczu niepożądanych zachowań, jest unikanie problematycznych zachowań poprzez stawianie dziecku coraz mniejszych wymagań lub oczekiwań. Chociaż jest to bardzo naturalna reakcja na napady złości lub agresję, przynosi ona odwrotny skutek na dwa sposoby, co z czasem ogranicza możliwości uczenia się dziecka. Po pierwsze, odbiera dziecku możliwości uczenia się. Jeśli dziecko nie musi nic robić, aby zdobyć to, czego chce, to nie uczy się niczego nowego. Po drugie, wzmacnia albo bardzo niedojrzałe zachowania, takie jak marudzenie czy chwytanie, albo niepożądane zachowania, takie jak krzyk Molly. Unikanie problematycznego zachowania poprzez wcześniejsze ustępstwo nie zmienia stosowania niepożądanych zachowań. Tylko aktywnie ucząc bardziej pożądanej reakcji, możesz naprawdę zmienić zachowanie swojego dziecka. Twoje dziecko może nauczyć się bardziej pożądanej reakcji. Twoje dziecko nauczyło się jednego sposobu reagowania i może również nauczyć się bardziej pożądanego sposobu.