https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php
Osoby bez AS mówią rzeczy, których nie mają na myśli, pomijają rzeczy, które mają na myśli, robią mnóstwo dziwnych rzeczy z twarzą, które pozornie zmieniają znaczenie ich słów – i mówią, że osoby z AS są dziwne!
Myślę, że Luke zwięźle podsumowuje frustrację, jaką odczuwa większość osób z zespołem Aspergera w kontekście języka i komunikacji. Chociaż ja postrzegam Luke’a jako urzekająco szczerego, a jego szczerość jest niczym orzeźwiające źródło czystej wody w świecie zbyt często pełnym brudnej dwulicowości, reszta rodziny czasami nie postrzega go tak samo. Dziewczynki nie znoszą, gdy mówi im się, że mają za duże pośladki, że ich makijaż jest głupi, a ich chłopakom, że są trzecią osobą w tym tygodniu! Trudności z mimiką, mową ciała i subtelnymi znaczeniami języka stwarzają problemy osobom z zespołem Aspergera w każdym środowisku. Choć starają się zapewnić bezpieczną przystań bezpieczeństwa i zrozumienia w domu, praktyczne aspekty oczekiwania, że wszyscy będą mówić jasno i jednoznacznie oraz rozumieć umysł osoby z zespołem Aspergera, nie są takie łatwe w praktyce, a w dużej rodzinie, takiej jak moja, Luke często wydaje się być outsiderem; niezrozumianym i niezrozumiałym. Podczas gdy dziewczyny siedzą i rozmawiają o chłopakach i muzyce, Matthew gra w snookera z przyjaciółmi, a Joe i Ben turlają się po podłodze, udając walkę, Luke często wchodzi do pokoju i, niezależnie od obecnych, zaczyna szczegółowo wyjaśniać, jak pisany przez niego kod wprowadził spektakularne zmiany na jego stronie internetowej. Często zaczyna w połowie zdania, zakładając, że wszyscy automatycznie wiedzą, o czym mówi – jego brak teorii umysłu sprawia, że to codzienność. Wszyscy zatrzymują się i patrzą na niego ze zdumieniem, a ja w myślach zaczynam odliczać, zanim znajomy okrzyk rozniesie się po pokoju… „Luke, jesteś takim dziwadłem!”. Luke odwraca się i bezgłośnie wykrzywia wargi do swoich braci i sióstr, bezładnie uderzając Joe, gdy ten rzuca w niego strzępkami papieru, cmoka i odchodzi bokiem, żeby nie nadepnąć na Bena, który skacze jak króliczek u jego stóp i wraca do bezpiecznego miejsca, gdzie gra na PlayStation i komputer… i kto może go winić?! W takich sytuacjach Luke mówi, że czuje się jak kosmita, a jego siostry mówią zupełnie obcym językiem. Może właśnie dlatego, niczym przywiązany do gumki, wraca do miękkiej poduszki bezpieczeństwa i swojskości komputera?