Lot

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

W końcu wsiedliśmy na pokład samolotu i muszę przyznać, choć brzmi to okropnie, że nie mogę powstrzymać się od zazdrosnych spojrzeń na inną rodzinę z małą dziewczynką z mózgowym porażeniem dziecięcym. Niepełnosprawność tej małej dziewczynki jest aż nadto widoczna, a personel i inni pasażerowie robią wszystko, co w ich mocy, by pomóc jej i jej rodzinie. Z drugiej strony, jestem obiektem spojrzeń i pogardliwych pomruków, gdy Joe przerywa wszystkim rozmowy, Ben rozbiera się do naga i pada na podłogę w histerycznym ataku wrzasku, a Luke papla bezceremonialnie o tym, jak powstają bomby (lecieliśmy 11 września 2002 roku!). Minęły trzy godziny lotu, a ja już przestałam liczyć, ile razy powiedziałam: „Joe, przestań” albo „Joe, usiądź”. Stewardesy wiedzą już, że Joe reaguje na niektóre pokarmy, bo wsiadł na pokład samolotu jako zabawne, dość hałaśliwe i niespokojne dziecko, a teraz, po obiedzie, nagle zmienił się w niegrzecznego, szalenie nadpobudliwego, niszczycielskiego małego potwora. Straciłam rachubę, ile razy wyciągałam go z tyłu samolotu, gdzie snuł misterne opowieści, żeby wyłudzić od stewardesy trochę lodów. Trzydzieści minut po starcie lotu Joe przywiązał słuchawki do przewodu łączącego pilota z siedzeniem i ściągnął piankę z każdego zestawu słuchawkowego, jaki wpadł mu w ręce. Torba z prezentami, tak uprzejmie dostarczona przez Virgin Atlantic, została dobrze wykorzystana przez Joego, który rozsmarował pastę do zębów po szybach. Długopis posłużył mu do wykopania dziury w oparciu fotela przed nim, a następnie zatkania jej zatyczkami do uszu (chyba próbował to zamaskować, używając pasującego koloru!). Notatnik został podarty na drobne strzępy i użyty jako konfetti (wraz z rozdzierającą uszy wersją piosenki „Nadchodzi panna młoda”) na parach zalotników za nami! Muszę przyznać, że jestem mile zaskoczona i zdumiona, jak dobrze Ben radzi sobie z lotem. Starannie pokazałam mu zdjęcia samolotów i zrobiłam wszystko, co mogłam, aby przygotować go na to, co miało nadejść. Pomijając start, podczas którego zmagał się z trzaskającymi uszami, Ben zaadaptował się świetnie i z radością grał na konsoli, jadł, ile mógł, i ogólnie zajmował się swoimi sprawami. Ogólnie rzecz biorąc, jest o wiele lepiej, niż się spodziewałam… jak na razie wszystko w porządku! Przybycie do willi Po tym, jak poprzedniego wieczoru przespałam dokładnie godzinę i piętnaście minut (podniecenie nie dawało im spać jeszcze dłużej niż zwykle), a następnego dnia wyruszyłam o 6 rano, podróżując przez ponad dwanaście godzin i samotnie radząc sobie z lękami i zagubieniem każdego dziecka, jestem teraz kompletnie wyczerpana. Po dotarciu do willi rozpakowałam ubrania chłopców, pełniłam rolę sędziego, podczas gdy wszyscy ustalali, kto gdzie śpi, próbowałam pocieszyć zrozpaczonego Bena, który właśnie zdał sobie sprawę, że nie ma tu komputera… a teraz potrzebuję snu. Wygląda na to, że nie! Leżę w łóżku z wiercącym się Benem już od godziny. Podczas snu Ben robi godne podziwu naśladowanie wskazówek zegara. Zaczynając od „szóstej” leżymy oboje równolegle i wygodnie. Nagle jego stopy uderzają mnie w twarz, gdy wskazuje „za piętnaście trzecia”. Muszę wtedy sięgnąć pod kołdrę, żeby wyciągnąć jego głowę spod moich stóp, gdy dochodzi do „dwunasta trzydzieści”. Następnie nagle dostaję cios głową, gdy dochodzi do pozycji „kwadrans po dziewiątej”. Potem uspokaja się, gotowy do rozpoczęcia całego schematu od nowa… a ludzie pytają mnie, skąd mam te wszystkie siniaki! Siedząc tu, patrząc na Bena i słuchając chrapania innych dzieci, nie mogę przestać się zastanawiać, jak ja to przeżyję. No cóż – naprzód i w górę. Ciekawe, co przyniesie poranek?

Dzienniki Disney World

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

11 września 2002

No i stało się – w końcu nadszedł D-day! Zadzwoniłam do linii lotniczych i uprzedziłam ich o moich dzieciach, załatwiłam im diety, dodatkowe miejsce na nogi i pomoc specjalną, i ogólnie rzecz biorąc, czułam się całkiem dobrze przygotowana. Po przylocie na lotnisko w Manchesterze byłam przekonana, że ​​zaparkuję samochód i przejdę kilka metrów do naszego terminala. Powiedziano mi, że spotkam asystenta, który pomoże mi z dziećmi, bagażem itp. – brzmi idealnie… jaka ze mnie naiwna! Po jeżdżeniu w kółko po parkingu, ponieważ wszystkie miejsca dla niepełnosprawnych były zajęte, udało mi się wcisnąć samochód pod krzak. Matthew postanowił zamanifestować swoją władzę i zrobić z siebie kontrolera ruchu lotniczego, gorączkowo machając rękami i krzycząc, próbując skierować mnie na to małe miejsce parkingowe. Po zaparkowaniu, rzuciłam się na tylne siedzenie (byłam zbyt blisko sąsiedniego samochodu, by otworzyć drzwi), zapewniając przechodniom bardzo nieelegancką widoczność, po czym przecisnęłam się między dziećmi, by instruować, kto się kim opiekuje i kto co niesie. Wziąwszy głęboki oddech i tworząc łańcuch niosący bagaż nad głowami, udało nam się wysiąść z samochodu i bagaże, rozłożyć wózek inwalidzki Bena, posadzić go na nim, przypiąć Joe do paska na nadgarstek i udać się na przystanek autobusowy… jak na razie wszystko w porządku! Autobus pojawił się kilka minut później i ruszyliśmy w dwuminutową podróż do terminala (z zachwycającym akompaniamentem serdecznej i ogłuszającej wersji utworu „We’re all going on a Florida holiday” w wykonaniu Joe). Dzieci wysiadły z autobusu na swój własny sposób. Sarah wyglądała niezręcznie i nadąsana, Rachel wierciła się seksownie i zatrzymała, żeby poprawić makijaż, Anna chichotała i trzepotała włosami, próbując naśladować Rachel, Luke wyglądał blado i był bliski łez, Joe podskakiwał jak Tygrysek i paplał bez przerwy, a Ben zatykał uszy, krzycząc, że „nienawidzi tego domu”! Matthew, mając osiemnaście lat, rozkręcał imprezę strumieniem rozkazów i komend, nie zdając sobie sprawy, że jego bracia i siostry nie lubią, gdy się im rozkazuje w taki sposób, jak on swoim kadetom piechoty morskiej! Odprawa na lot nie była o wiele lepsza. Joe przestraszył się, że ochrona go zastrzeli i uciekł, chowając się pod stołem. Poleciłam Matthewowi zebrać bilety i paszporty, a ja podpisałam i pokazałam Benowi zdjęcia, żeby wyjaśnić, co robimy. Ukoiwszy obawy Bena, poddałam niewinnych ochroniarzy lawinie pytań od Joe… Nie jestem pewna, kto był bardziej zastraszony! W końcu, po ponad półgodzinnym oczekiwaniu na odprawę, podczas której ochrona dzwoniła do biura podróży, które popełniło błąd i wydrukowało złą inicjał na jednym z biletów, dzieci rozbiegły się w przeciwnych kierunkach, chętne wydać część pieniędzy, które dała im ciotka. Udało mi się wyciągnąć Joego z kasy akurat w momencie, gdy płacił za wszelkiego rodzaju zakazane słodycze, i odwróciłem się, by surowo przemówić do dziewczyn, które obiecały mi, że się nim zaopiekują, podczas gdy ja zajmowałem się rozhisteryzowanym Benem… jednak dziewczyn nigdzie nie było! Luke, oczywiście, był tam, gdzie się go spodziewałem, całkowicie pochłonięty magazynem komputerowym, nieświadomy faktu, że za nim jest długa kolejka. Pośpieszyłem go i zostawiłem Matthew z Benem, podczas gdy ja szukałem dziewczyn. Minutę później zauważyłem trzech uzbrojonych ochroniarzy, wyglądających na pytających… zgadliście – dziewczyny! Wygląda na to, że Anna porzuciła bagaż podręczny w podnieceniu, by pójść kupić słodycze, a Rachel i Sarah poszły go odebrać dokładnie w tym samym momencie, gdy uzbrojona ochrona wpadła na ten sam pomysł. Rachel flirtowała bezwstydnie, Sarah wyglądała na ponurą, a Anna na przerażoną. Zebrawszy je wszystkie ponownie, odetchnąłem z ulgą, że wreszcie mogę wejść na pokład samolotu.

Święta: Radzenie sobie ze zmianami

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Niezależnie od tego, czy są nastolatkami, czy maluchami, jak już pisałam, powszechnym przekonaniem na temat autyzmu jest to, że osoby autystyczne nie lubią zmian. Pod pewnymi względami jest to jak najbardziej prawdą, choć osobiście nie sądzę, żeby to było takie proste – czy autyzm ma cokolwiek wspólnego z prostotą? Ben od dawna upiera się przy tym samym żółtym kubku, tej samej żółtej łyżeczce, tej samej misce, tej samej rutynie przed snem… Pan Sztywność we własnej osobie. Jeśli jestem na tyle nierozsądna, żeby robić coś z nim więcej niż raz w ten sam sposób, to nieświadomie narzucam mu (i nam wszystkim) rutynę, której nigdy nie można złamać… dopóki sam nie zdecyduje inaczej. W wieku czterech lat Ben, choć niemówiący, upierał się, żeby każda ozdoba stała na tym samym miejscu, ale nie wydawał się ani trochę przejmować tym, czy przestawiałam stoły, krzesła i sofy. Teraz się zmienił. O ozdobach się mówi (teraz słowami), ale się nimi nie martwi, a jednak każda zmiana mebli wywoływała u niego panikę wirowania i trzepotania. Z jakiegoś powodu znanego tylko Benowi, teraz będzie jadł tylko z miski Tweenies i łyżką i widelcem Tweenies, a żółte zostały porzucone. Takie sytuacje nauczyły mnie, by nigdy nie oceniać, jak nasze dzieci zareagują na każdą nową sytuację – mogą nas zaskoczyć. Jedną z sytuacji, której większość rodziców dzieci autystycznych obawia się i której boi się bardziej niż innych, jest pomysł wyjazdu na wakacje. To paradoks – rodzice i rodzeństwo dzieci autystycznych potrzebują zmiany rutyny, oderwania się od wszystkiego, co życie z dziećmi im oferuje, podczas gdy dzieci autystyczne potrzebują rutyny i monotonii! Pomysł zabrania dzieci na wakacje zawsze wydawał się nieosiągalnym celem, a jednak jestem żywym dowodem na to, że nawet tak pozornie żmudne zadania można zrealizować, a nawet czerpać z nich radość. 11 września 2002 roku zabrałam całą siódemkę dzieci na Florydę. Co mnie podkusiło, żeby w ogóle pomyśleć, a potem się podjąć, tak gigantycznego zadania, nigdy się nie dowiem! Cóż, to nie do końca prawda – za tę małą eskapadę musiałam podziękować stacji telewizyjnej. Telewizja chciała, żebyśmy pojechali do Londynu, żeby mogli nakręcić wszystkie dzieci razem… podróż była koszmarna! Miejsca, które wcześniej zarezerwowałam w pociągu, zostały tajemniczo zajęte, Joe był dziki, trudny do opanowania i wrażliwy na dźwięki, a Ben histerycznie krzyczał. Luke zdawał się przechodzić jakąś niesamowitą metamorfozę: w jednej chwili był bladym, drżącym chłopcem, ewidentnie zmagającym się z trudniejszymi aspektami zespołu Aspergera i zmierzającym ku pełnemu atakowi paniki, a w następnej dawał Sarze popalić, jak typowy nadąsany nastolatek! Rachel, jak zwykle, była zbyt zajęta tym, czy jej włosy są nieułożone, czy jej nos jest błyszczący, czy ma złamany paznokieć, żeby przejmować się praktycznymi aspektami radzenia sobie z braćmi z ADHD i autyzmem, a Anna po prostu rozkoszowała się faktem, że na każdym dworcu, z którego mieliśmy pecha wysiąść, był sklepik z przekąskami, w którym sprzedawano słodycze. Biedna Sarah bardzo się starała, żeby dziura w ziemi ją pochłonęła, a Matthew, jak zawsze, przyjął rolę ojca i był zajęty rozkańczaniem i organizowaniem (czytaj: zrażaniem!) wszystkich. Wózek inwalidzki/wózek nie mieścił się w przejściu, Ben nie chciał/nie mógł chodzić, a cała podróż była koszmarem! Z powodu opóźnionych pociągów, dodatkowego czasu na pogoń za Joe lub konieczności wysiadania z jednego pociągu i wsiadania do drugiego, żeby znaleźć miejsce, podróż trwała prawie dziewięć godzin.  Po tym, jak w końcu dotarłam do domu, położyłam większość z nich spać i padłam wyczerpana na ziemię, usiadłam i rozkoszowałam się uczuciem zdumienia i dumy z faktu, że przeżyłam, by opowiedzieć kolejną historię. O dziwo, ta mieszanka wyczerpania i euforii przekonała mnie, że jestem Superwoman i rzeczywiście mogę podbić świat! Z tą myślą usiadłam przed komputerem, zastanawiając się, dokąd mogłabym się udać. Dziś Londyn – jutro kto wie? W ciągu godziny od przeszukiwania internetu zarezerwowałam dwutygodniowe wakacje na Florydzie! Rada dla wszystkich rodziców, którzy niedawno przezwyciężyli trudną sytuację z dziećmi… poklepcie się po plecach, napijcie się zasłużonego drinka i dobrze się zastanówcie, zanim zrobicie coś impulsywnie! Niemniej jednak czasami taka impulsywność sprawia, że ​​dzieją się rzeczy, które w przeciwnym razie pozostałyby tylko marzeniem. Dla nas wakacje na Florydzie były jednym z takich marzeń. Podczas mojej nieobecności dbałam o zdrowy rozsądek, pisząc krótkie pamiętniki z każdego dnia, więc dodałam kilka wpisów z naszego czasu poza domem, mając nadzieję, że zainspiruje to każdego z Was, kto rozważa wakacje, do uświadomienia sobie, że to możliwe. A jeśli nie, to przynajmniej zapewni Wam to trochę rozrywki, podczas gdy będziecie mogli odetchnąć z ulgą i cieszyć się, że to nie Wy!

Narkotyki i Rock and roll

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

W miarę jak nasze dzieci oddalają się od nas i stają się bardziej odpowiedzialne za siebie i swoje czyny, my, rodzice, nie możemy powstrzymać się od zmartwień. W końcu świat jest ogromny i oczywiście nikt nie jest w stanie zapewnić im ochrony tak dobrze, jak my! Nastolatki naturalnie chcą podejmować ryzyko. To element budowania ich niezależności. Wielu nastolatków eksperymentuje z „miękkimi narkotykami”, takimi jak marihuana, a większość próbowała papierosów i alkoholu lub regularnie pali i pije. Jednak dowody sugerują, że próbowanie takich narkotyków nie prowadzi do sięgania po twarde narkotyki, takie jak heroina. Większość nastolatków sięgających po takie narkotyki robi to jako ucieczkę od rzeczywistości i w jakiś sposób odczuwa niepokój. Chociaż jako rodzice naszym obowiązkiem jest się martwić, istnieją pewne praktyczne działania, które możemy podjąć, aby zmniejszyć ryzyko dla nastolatków.

  • Szczerze i szczegółowo porozmawiaj z nastolatkami na temat narkotyków. Wyjaśnij, co prawdopodobnie zostanie im zaoferowane, jakie są skutki każdego narkotyku i jakie ryzyko się z tym wiąże.
  • Przypomnij im, aby nigdy nie przyjmowali drinków, jeśli nie są pewni, że nie było okazji, aby wcześniej coś do niego wsypać. Przypomnij im również, aby trzymali rękę na szklance podczas rozmów w klubach nocnych i wyjaśnij im powody takiego postępowania. Używanie GHB, narkotyku gwałtu, staje się coraz bardziej powszechne i Twój nastolatek musi być tego świadomy.
  • Rozmawiaj o presji rówieśniczej i pomóż swoim nastolatkom poczuć się pewnie i uwierzyć w to, czego chcą. Daj im pewność siebie, aby umieli powiedzieć „nie”.
  • Pamiętaj, aby zachować spokój, jeśli odkryjesz, że Twój nastolatek próbował narkotyków. Najprawdopodobniej będzie to palenie marihuany z przyjaciółmi, co nie oznacza, że ​​jest na dobrej drodze do uzależnienia od heroiny.
  • Bądź przystępny. Staraj się być otwarty i rozmawiaj z nastolatkami o wszelkich ich obawach. Dzięki temu będą mniej potrzebować narkotyków jako ucieczki. Nawet jeśli wpadną w kłopoty, łatwiej będzie im zwrócić się do Ciebie o pomoc.
  • Zaufaj swoim nastolatkom i swoim umiejętnościom rodzicielskim. Nastolatki zetkną się z narkotykami i innymi niepożądanymi aspektami życia, niezależnie od tego, czy się martwisz, czy nie. Wielokrotnie słyszę: „Mamo, nie jestem głupi”. Jeśli Twoje nastolatki mówią, że są odpowiedzialne, zaufaj im.

Rock and roll

Wielu nastolatków lubi słuchać głośnej muzyki w najróżniejszych odmianach, ale jeśli to jedyny problem Twojego dziecka… to kup słuchawki i ciesz się!\

Seks, narkotyki i rock and roll

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Seks

Wszystkich nastolatków uczy się, aby uprawiali bezpieczny seks, i jestem zachwycona, że ​​prezerwatywy są teraz łatwo dostępne, a moje starsze dzieci są na tyle rozsądne, by przestrzegać ostrzeżeń. Nie spodziewały się jednak obecności dziesięcioletniego brata, który grzebał w ich szufladach i zawstydzał ich zawartością. Pamiętam z młodości, jak irytujący i zawstydzający potrafią być młodsi bracia, ale kiedy te dzieci mają ADHD i autyzm, to nastolatki muszą albo zmienić podejście, albo spędzić większość życia w skrępowaniu! Nawet teraz, chociaż nastolatki i wszyscy ich przyjaciele w pełni akceptują zachowanie młodszych chłopców, wciąż zdarzają się chwile, kiedy jestem pewna, że ​​chcieliby, żeby ziemia ich pochłonęła (a może pochłonęła Joego!). Przecież, niezależnie od tego, jak bardzo akceptują swoje zwyczaje i jak bardzo liberalnie myślą, żadna nastolatka nie lubi patrzeć, jak jej młodszy brat paraduje ze stanikiem na głowie, machając nadmuchaną prezerwatywą! W takich chwilach muszę przypominać wszystkim członkom rodziny, że mają szczęście, żyjąc w tak kolorowym domu i jak nudne byłoby życie bez różnic między chłopcami. W domu, w którym większość członków stanowią nastolatki, seks jest ważnym i często poruszanym tematem rozmów. Jako samotna matka bez wsparcia, muszę być wystarczająco przystępna i otwarta, aby wszystkie dzieci mogły ze mną rozmawiać o wszystkim, w tym o seksie. Czasami myślę, że chyba robię to aż za dobrze, bo nie tylko prowadzę z nimi wiele dogłębnych rozmów na różne, pozornie trudne tematy, ale też połowa nastolatków z Blackpool przychodzi do mnie po radę. Jednym z aspektów dorastania dzieci, który prawdopodobnie najtrudniej zaakceptować, jest ich rozwijająca się seksualność. To nie tylko podkreśla fakt, że są oddzielone od ciebie jako rodzica, ale także wprowadza je w obszary, w których masz niewielką lub żadną kontrolę. Rodzice reagują różnie na ten szczególnie trudny etap rozwoju. Mogą chować głowy w piasek i mówić swoim dzieciom, że jeśli muszą to robić, to nie chcą o tym wiedzieć. Z drugiej strony, rodzic może stać się zbyt natarczywy i nie uszanować potrzeby prywatności swojego syna lub córki. Mówienie dzieciom, że powinny to robić tylko wtedy, gdy są zakochane, lub że w ogóle jest to złe, to po prostu wysyłanie mylących sygnałów dotyczących miłości i pożądania, a także odmawianie im prawa do podejmowania własnych decyzji. Doskonale zdaję sobie sprawę, jak trudno jest rodzicom lub opiekunom obserwować, jak ich małe dzieci, chłopcy lub dziewczynki, rozwijają się w świadomych seksualnie młodych dorosłych i że nasze odczucia dotyczące seksu są nieuchronnie zabarwione naszymi własnymi doświadczeniami seksualnymi. Konieczne jest jednak, abyśmy dostarczali informacji, pozwalając jednocześnie nastolatkom decydować o własnym tempie. Chociaż warto uświadomić dziecku, że nie trzeba go zmuszać do seksu, a odkładanie tego na później może być korzystne, większość nastolatków wie, kiedy jest gotowa na rozpoczęcie związku seksualnego. Jedną z zalet męskiej potrzeby jasności i braku dwuznaczności jest to, że wszyscy nauczyliśmy się być otwarci i zwięźli, niezależnie od tego, czy tematem rozmowy jest seks, czy cokolwiek innego. Podobnie jak w wielu innych kwestiach, rodzice muszą znaleźć równowagę między zapewnieniem bezpieczeństwa swoim dzieciom a pozostawieniem im swobody w podejmowaniu decyzji. Choć znalezienie tej równowagi może być trudne, przestrzeganie tych wskazówek może znacznie ułatwić radzenie sobie z rozwijającą się seksualnością dziecka.

  • Dostarczaj informacji. Najlepiej jest móc porozmawiać, a nie ignorować temat, i upewnić się, że nastolatek ma odpowiednie informacje na temat antykoncepcji, bezpiecznego seksu i chorób przenoszonych drogą płciową, a także emocjonalnych i fizycznych aspektów relacji seksualnej. Jeśli rozmowa jest zbyt krępująca lub nastolatek odmawia rozmowy, zapewnij mu pouczające i rzetelne książki na ten temat.
  • Szanuj prywatność swojego dziecka. Niezależnie od tego, jak silna jest wasza relacja, nadchodzi czas, gdy pewne aspekty życia dziecka pozostają dla ciebie niejasne. Pamiętaj, że nie ma to wpływu na waszą relację, ale oznacza ich przejście w dorosłość i fakt, że ich życie nie koncentruje się już wyłącznie na rodzinie.
  • Bądź przystępny. Unikaj stwierdzeń w stylu: „Jeśli musisz to zrobić, nie chcę wiedzieć”. To nie tylko wywoła urazę z powodu hipokryzji rodzica, ale także będzie miało o wiele poważniejsze konsekwencje. Nastolatki, które same wpadają w kłopoty, rzadziej szukają pomocy u rodziców, którzy grają „strusia” i nie akceptują seksualności dziecka.
  • Zaufaj swojemu nastolatkowi, że sam ustali tempo. Podczas gdy nastolatki lubią podejmować ryzyko i przekraczać granice, nastolatki, które zazwyczaj są odpowiedzialne przez resztę swojego życia, prawdopodobnie będą takie w kwestiach seksualnych.

• Nie oceniaj. Pozwól dzieciom rozwijać własne ideały i standardy, starając się jednocześnie jasno wyjaśnić im pułapki, nawet jeśli eksperymentują z seksem w młodym wieku lub zachowują się w sposób rozwiązły.

Wyznaczanie granic

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Jedną z najtrudniejszych rzeczy, przynajmniej dla mnie, jako rodzica wielu nastolatków, jest znalezienie, ustalenie i przestrzeganie pewnych granic. Cienka granica między przyjacielem a powiernikiem, rodzicem a osobą dyscyplinującą często się zaciera, a dzieci i wszyscy ich przyjaciele często ją przekraczają. Być może właśnie w tym miejscu trudniej być samotnym rodzicem. Czasami tęsknię za wsparciem innej osoby dorosłej, tęsknię za kimś, kto wkroczy i powie im, że dość już tego i czas posprzątać, zrobić porządki albo po prostu zostawić mnie na chwilę w spokoju. Jedną z trudności w robieniu tego samemu jest to, że musiałabym się bardzo starać, żeby wytłumaczyć chłopcom, jak długo to trwało, dziewczyny z buzującą hormonami by się obraziły, ich przyjaciele czuliby się niekomfortowo, a ja, ogólnie rzecz biorąc, często wybieram najbezpieczniejszą opcję i cierpię w milczeniu… nie polecam! Wygląda na to, że istnieją niepisane zasady, które są nieodłączną częścią całego nastoletniego życia. Nastolatki muszą nie tylko trzaskać drzwiami, rzucać najbardziej zjadliwe spojrzenia, płacić ogromne rachunki telefoniczne i chodzić tradycyjnie, zgarbionym i agresywnym krokiem, ale także zdają się być zobowiązane do tego, by wszyscy nastolatkowie próbowali przekraczać wszelkie granice. Przy tak wielu nastolatkach na różnych etapach drogi do dorosłości i tak barwnej mieszance autyzmu rozsianej po domu, szczególnie trudno mi wyznaczać granice i ich przestrzegać. W dużej rodzinie zawsze słychać dobrze znany okrzyk: „Dlaczego oni mogą to robić, a ja nie?”, a chłopcom szczególnie trudno zrozumieć, że jeden zestaw zasad nie obowiązuje wszystkich. Staram się jednak być konsekwentna, a jedyne prawdziwe problemy, jakie mamy w domu, dotyczą tego, żeby każdy wykonywał swoją sprawiedliwą część obowiązków domowych (a oni nie!). Chociaż nie mogę powiedzieć, że zawsze udaje mi się wyznaczać granice mojej kolorowej rodzinie, bunt nie jest poważnym problemem, więc oto kilka wskazówek, które u nas działają.

  • Współdecydowanie. Omówcie granice narzucone nastolatkom i wyjaśnijcie im powody. Jeśli się zgodzą i zrozumieją powody, dla których je narzucają, znacznie chętniej się do nich zastosują.
  • Rozpoznawaj, kiedy dzieci chcą, aby rodzic wziął na siebie odpowiedzialność. Z drugiej strony, niektóre decyzje są dla nastolatków zbyt trudne do podjęcia i wiem, że moi często chcą, abym narzucał im zasady, żeby mogli mnie „obwiniać”. Daj im czas na rozwinięcie silnego charakteru, aby mogli podejmować decyzje sprzeczne z decyzjami rówieśników.
  • Zdecyduj, co jest ważne i trzymaj się tego. Każdy ma inne granice i ważne jest, aby podjąć decyzję i upewnić się, że nastolatek dokładnie je zna.
  • Bądź elastyczny. Nastolatki to dorośli, którzy dopiero wchodzą w dorosłość i rozwijają własne opinie i perspektywę życiową. Dostosowywanie się do każdej zmiany jest kluczem do redukcji napięć.
  • Nie daj się manipulować ani narzekaniem, ani „milczeniem”. Jeśli jesteś pewien, że dane zachowanie jest nie do przyjęcia, pozostań konsekwentny. Podobnie jak w przypadku małych dzieci, kluczem jest konsekwencja.
  • Nie bój się zmienić zdania. Wysłuchaj argumentów nastolatków i jeśli uznasz, że Twój pierwotny argument nie jest istotny, wyjaśnij im dokładnie dlaczego. To sprawi, że będą szanować Twoje przyszłe decyzje i wzmocni ich poczucie dojrzałości.
  • Bądź konsekwentny. Po wynegocjowaniu rozwiązania problemu lub ustalenia granic, ważne jest, aby trzymać się tego, aby nastolatki czuły się bezpiecznie i przewidywalnie.

Unikanie konfliktów

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Często słyszę pytanie, czy moje córki pomagają mi z małymi chłopcami lub w pracach domowych – krótko mówiąc… odpowiedź brzmi: nie! Mogę poprosić jedną z nich, żeby położyła Bena spać, albo spróbować uspokoić Joego i od czasu do czasu próbują, ale nastolatki są z natury egocentryczne. Każda z nich ma swoją osobowość, zmartwienia i trudności, którymi musi się zająć. Niezależnie od tego, czy chodzi o pryszcz na nosie, kłótnię z chłopakiem lub szkolnym kolegą, czy po prostu wahania hormonalne, dziewczynki i chłopcy rzadko się ze sobą mieszają. W dużym domu, z tak wieloma rodzajami autyzmu i osobowości, moja praca to mediator, negocjator, sędzia… nazwijcie to, jak chcecie, ale jestem pewna, że ​​wszyscy rodzice więcej niż jednego dziecka doskonale wiedzą, jak trudno jest pogodzić tak wiele różnych potrzeb. Chociaż jestem tu po to, by mediatorować, słuchać, składać kawałki i ratować dzieci, gdy robi się ciężko, boleśnie zdaję sobie sprawę, że moim zadaniem jako rodzica jest umożliwienie im życia w prawdziwym świecie. W miarę jak dzieci uczą się kształtować własną tożsamość, z pewnością nie muszę mówić, że konflikty są nieuniknione! Choć nie mogę twierdzić, że znam wszystkie odpowiedzi, istnieją sposoby, które mogą uczynić rytuały przejścia z dzieciństwa do dorosłości nieco bardziej znośnymi dla wszystkich członków rodziny i mogą, choć nie muszą, zmniejszyć te konflikty.

  • Nagradzaj dobre zachowanie. Nastolatki budują poczucie własnej wartości i potrzebują być zauważone. Jeśli tylko złe zachowanie przyciąga uwagę, prawdopodobnie będzie się powtarzać. Jeśli nastolatek wraca do domu na czas lub ciężko pracował przed egzaminem, pochwal go za to.
  • Unikaj konfrontacji w miarę możliwości. Bunt wynika z potrzeby nastolatków, aby określić swoją tożsamość i odróżnić się od rodziców. Często nastolatki czują się równie nieswojo z powodu swoich decyzji, co rodzice, i po prostu obstają przy swoim.
  • Negocjuj, zamiast wydawać polecenia. Młodzi ludzie rzadziej czują się zasmuceni, jeśli zdają sobie sprawę, że jesteś gotowy ich wysłuchać i wyjść im naprzeciw. Z mojego doświadczenia wynika jednak, że dopiero w wieku około szesnastu lat i starszych młodzi ludzie są bardziej zdolni do kompromisu. Młodsi nastolatkowie są znacznie bardziej sztywni.
  • Nie narzucaj swojej opinii młodej osobie. Nastolatki znacznie chętniej sprzeciwią się i zbuntują, tylko po to, by udowodnić swoją rację, jeśli przedstawisz problem w sposób kategoryczny. Przedstawienie zalet i wad sytuacji i umożliwienie im samodzielnego wyciągania wniosków pomoże młodym ludziom wziąć na siebie odpowiedzialność.
  • Wyjaśnij powody danej zasady lub działania. Nastolatki starają się zadomowić jako młodzi dorośli i potrzebują czuć się traktowani na równi z innymi.
  • Bądź gotowy do negocjacji. Uznając, że obie strony mają pole do poprawy, często można uniknąć konfliktów.
  • Przymykaj oko na pewne zachowania, takie jak obrażanie się czy niegrzeczność. Nastolatki często zachowują się w ten sposób, aby zwrócić na siebie uwagę. Ignorowanie takiego zachowania często je zanika (choć czasami może się pogorszyć, zanim sytuacja się poprawi).

• Toleruj tyle, ile możesz i pamiętaj, że to konieczny etap rozwoju, który minie (wiem – łatwiej powiedzieć niż zrobić!).

Późna adolescencja

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

W wieku siedemnastu do osiemnastu lat nastolatki zazwyczaj:

  • czują się dorosłe i chcą być traktowane na równi
  • chcą opuścić dom, albo żeby przygotować się na studia, albo znaleźć własne mieszkanie
  • mają stabilny związek (być może seksualny) i poważnego chłopaka/dziewczynę
  • są bardziej zaangażowane w relacje z przyjaciółmi niż z rodziną
  • dążą do niezależności finansowej.

Często siedzę po turecku pośród grupy nastolatków i ukradkiem obserwuję każdego z nich, analizując i oceniając jego/jej motywy i zachowania, jednocześnie sprawiając wrażenie niespokojnego połączenia matki i przyjaciółki w jednym. Bycie rodzicem to tak naprawdę praca na 24 godziny na dobę. Jednak nowe doświadczenia i nagrody płyną z każdego etapu rozwoju, przez który przechodzą moje dzieci. Jedną z nowych zalet tej pracy na tym etapie naszego życia jest to, że mogę na nowo przeżyć, a może nawet w niektórych aspektach doświadczyć po raz pierwszy, moją młodość… Matthew nazywa to kryzysem wieku średniego! Kiedy chłopcy w końcu zasypiają na chwilę, Luke mocno wbija się w fotel komputerowy, Sarah w fotel, a Anna wtulona w łóżko, logika podpowiada, że ​​powinnam się przespać godzinę lub dwie, zanim młodsi chłopcy zaczną swoje typowe nocne wybryki: rozmazywanie kupy i moczenie się w łóżku. Jednak… nigdy nie byłam osobą rozsądną! W tym czasie Matthew wraca z Marine Cadets, Rachel wyłania się jak księżniczka ze swojej sypialni i jeden po drugim do domu wkraczają chmary adoratorów, gotowi na nocne szaleństwa Blackpool! Rachel i ja kłócimy się o to, kto kogo ma na sobie, a Matthew jęczy i pogania nas w swoim zwykłym, rygorystycznym stylu. Skoro wychodzimy o 23:00, to 23:10 po prostu nie wchodzi w grę! Znajomi Matthew i Rachel już dawno zaakceptowali, że nasz dom nie jest „normą” i nic ich nie zaskakuje, kiedy tu przychodzą. Dom Jacksonów zdaje się przyciągać dziesiątki nastolatków. Oczywiście może to mieć związek z tym, że mam takie piękne córki, ale myślę, że to, jak wszyscy są tak tolerancyjni i to, że tak dobrze się tu bawimy, ma wiele wspólnego z atrakcyjnością. Posiadanie tak kolorowego domu ma wiele zalet, a dla mnie jedną z nich jest to, że nastolatkowie i ich znajomi nie widzą nic złego w tym, że ja i moja przyjaciółka idziemy o północy do klubu i skaczemy z nimi po parkiecie. W domu Jacksonów nic nie szokuje ani nie zaskakuje! Choć sama myśl o wyjściu z nastolatkami do klubów i pubów może przerażać wielu z Was czytających ten tekst, dla mnie może to być (czasem!) świetna zabawa, a także pozwala uniknąć wielu zmartwień. Kiedy nie jestem kompletnie wyczerpana, mam to szczęście, że wyglądam młodziej niż na swój wiek, a moja przyjaciółka wygląda na tyle młodo, że sama mogłaby uchodzić za nastolatkę (no dobra, Sam, aż zzieleniałam z zazdrości!). Możemy więc oboje wychodzić z Matthewem, Rachel i ich znajomymi, nie wyróżniając się zbytnio (przynajmniej w ciemności!). Bawiąc się, zdajemy sobie również sprawę, że pod wieloma względami nadal jesteśmy „opiekunami”. Chociaż Matthew ma teraz dziewiętnaście lat, nie jest typowym dziewiętnastolatkiem (przepraszam Mat, ale wiesz, że to prawda!). Ponieważ Matthew ma zdiagnozowane dyspraksję i dysleksję, ma typowy „gobelin” trudności z interakcjami społecznymi i komunikacją, które sprawiają, że różni się od swoich rówieśników. Chociaż ma wspaniałą grupę przyjaciół, którzy akceptują go i jego niezdarność, z jego tendencją do „przesady” (podobnie jak Joe, Mat może wymyślać najbardziej naciągane historie i całkowicie w nie wierzyć) i jego bezpośredniością, nie jest tak łatwo zrozumieć go obcym. Z tego powodu Matthew może wpaść w kłopoty, gdy jest w nocnych klubach i pubach. Jestem w pełni świadoma, że ​​nie mogę być u ich boku wiecznie i ostatecznie każde z dzieci musi uczyć się na własnych błędach, ale Matthew uważa, że ​​nauka jest trudniejsza niż jego rówieśnicy. Jako bardzo wcześniak zawsze był emocjonalnie kilka lat za swoimi rówieśnikami i wydaje się, że nadal tak jest. Może nadejdzie dzień, kiedy go dogoni, ale na razie fakt, że mogę z nimi wychodzić, oznacza, że ​​mogę obserwować i dokładnie mu tłumaczyć, dlaczego zostaje wykluczony z nocnych klubów lub jak prawie wybucha bójka, gdy nazywa czyjąś dziewczynę grubą lub brzydką. Rachel, choć uważa, że ​​jestem całkiem fajna, jeśli chodzi o wychodzenie z nią i dzielenie się ubraniami, jest w stanie sama negocjować te aspekty życia i często kończy się na tym, że opiekuje się Matthewem i stara się zapobiegać kłopotom, podobnie jak ja. Podejrzewam, że Sarah będzie w stanie zadbać o siebie… i Matthew też, bez wątpienia!

Średnia adolescencja

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

W wieku od piętnastu do szesnastu lat nastolatki mają tendencję do:

  • nabierania pewności siebie w kwestii swojego ciała i mniejszej samoświadomości
  • zaczynają podejmować ryzyko i przekraczać granice
  • rozwijania lepszej zdolności do kompromisów
  • podejmowania własnych decyzji
  • nawiązywania głębszych, trwalszych przyjaźni
  • zwiększania świadomości seksualnej i rozpoczynania randek.

Chociaż Matthew i Rachel przeszli już przez ten etap i przeszli do kolejnej fazy dorastania, nadal nie powiedziałabym, że byłam przygotowana na wejście Sarah w tę dziedzinę. Matthew ze wszystkimi swoimi „dodatkami” był i jest dość inny niż jego rówieśnicy. Rachel bardzo różni się od Sarah. Średnia adolescencja Rachel upłynęła w rozsypce chłopaków, intensywnych przyjaźni i imprez. Sarah jest zupełnie inna. Sarah jest stabilizatorem Jacksona. Sarah jest zorganizowana, metodyczna. Ma kilka przyjaciółek, z którymi chętnie się spotyka, ale nie wyobraża sobie rozmów telefonicznych i z pewnością nie umawiałaby się z kilkoma krótkotrwałymi chłopakami. Sarah nie lubi, gdy narusza się jej przestrzeń osobistą. Biada temu, kto jej dotknie lub podejdzie za blisko! To zdjęcie zostało zrobione niedawno – dzięki, Sarah!

W okresie dojrzewania nastolatki zaczynają kształtować własne ideały i wartości oraz kwestionować wartości swoich rodziców. Zawsze starałam się uczyć wszystkie moje dzieci, aby kwestionowały wszystko i patrzyły na społeczeństwo, siebie i innych dociekliwym umysłem. Sarah od najmłodszych lat miała silne poglądy i ideały w wielu kwestiach, więc dla mnie te lata spędzone z nią są nieco inne. Wielu rodziców czuje się odrzuconych, gdy ich dziecko zaczyna eksperymentować z własnym wizerunkiem i ignorować ich postawy i poglądy, ale to coś, co należy celebrować. (No dobrze, widok twojej ślicznej córeczki wychodzącej z domu z zielonymi, sterczącymi włosami może nie zdziałać cudów, ale…!) Nastolatki na każdym etapie potrzebują prywatności, ponieważ radzą sobie ze zmianami w swoim ciele i wahaniami hormonalnymi. Dzieciom często trudno jest być częścią dużej rodziny. Chociaż niesie to ze sobą wiele korzyści, trudno im się też dzielić. W okresie dojrzewania jest to szczególnie trudne, a w naszym domu i w innych rodzinach z dziećmi autystycznymi jest to jeszcze trudniejsze. Sarah lubi dbać o bezpieczeństwo swoich rzeczy, a w takim domu nie zawsze jest to możliwe. Rodzicom nastolatków i młodszych dzieci, a także dzieci autystycznych, radziłabym jak najszybciej założyć im zamki w drzwiach i szafkach. Średnia adolescencja to dla mnie najtrudniejszy etap w życiu nastolatków, ponieważ w większości miejsc nie ma dla nich konkretnych miejsc do nawiązywania kontaktów towarzyskich. Siedemnastolatkowie mogą sobie pozwolić na chodzenie do klubów i pubów, ale piętnastolatek jest za młody – a jednocześnie za stary – na chodzenie do parków i miejsc, do których rodzice zabierają młodsze dzieci. Moim zdaniem właśnie dlatego nastolatki mają tak złą sławę. Mają potrzebę podkreślania swojej indywidualności (stąd poszukiwanie własnego wizerunku poprzez kolczyki, fryzury, ubrania itp.) oraz potrzebę poszukiwania niezależności i testowania granic (stąd bunt), więc kręcą się w grupach na rogach ulic i w salonach gier, będąc kozłami ofiarnymi wielu problemów społecznych. Sarah, która właśnie skończyła szesnaście lat, jest teraz w stanie opiekować się dziećmi, o ile maluchy śpią smacznie, a ja jestem łatwo dostępna. Ta możliwość opieki nad młodszymi dziećmi daje mi nowo odkrytą wolność i wreszcie jestem na tym cudownym etapie, kiedy mogę wyskoczyć na zakupy lub wyjść późno w nocy, nie zabierając ze sobą niechętnych maluchów.

Wczesna adolescencja

 https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Między jedenastym a czternastym rokiem życia nastolatki mają tendencję do:

  • martwienia się i skrępowania rozwojem swojego ciała
  • doświadczania ogólnej zmienności nastroju z powodu zmian hormonalnych
  • utwierdzania się w swojej niezależności
  • kręcenia się w gangach (w przypadku chłopców)
  • posiadania jednej lub dwóch ważnych przyjaciółek (w przypadku dziewcząt).

Kiedy Rachel nakłada makijaż i szykuje się do wyjścia, ma melancholijnego obserwatora. Anna obserwuje ją błyszczącymi oczami, skrycie oczekując dnia, w którym ona również będzie gotowa wyłonić się niczym motyl z poczwarki, przyciągając pełne podziwu spojrzenia, gdy nieśmiało rozłoży skrzydła. Pewnej nocy pocałowałam moją słodką, chichoczącą córeczkę na dobranoc i poszła spać. Ta noc była początkiem kolejnego ekscytującego i nowego etapu w życiu Jacksonów… wygląda na to, że z dnia na dzień okres dojrzewania zakradł się do Anny niczym złodziej w nocy i zastąpił moją kochającą Barbie małą dziewczynkę ponurą, trzaskającą drzwiami nastolatką! Minęły czasy, kiedy spędzaliśmy razem czas, piekąc jedzenie dla chłopaków i opiekując się Benem. Teraz nasza interakcja wydaje się ograniczać do kłótni o to, że używa mojego makijażu i że wielokrotnie powtarzam jej, żeby przestała rozmawiać przez telefon. Dojrzewanie zawitało do Anny tak niepostrzeżenie, że ona (i reszta z nas!) już doświadczała rozkoszy, jakie może przynieść taki wpływ hormonów, zanim zdążyłam jej wyjaśnić, dlaczego czuje się tak okropnie i dlaczego jej nastroje tak bardzo się wahają. Rodzice, którzy doświadczyli tej nagłej metamorfozy u swojego dziecka, proszę pamiętajcie, że choć ta przemiana szokuje was jako rodziców i zraża resztę rodziny, to jeszcze bardziej uderza w wasze nastoletnie dziecko. Muszę przyznać, że biedna Anna tupała wokół nas, wpatrując się w nas wszystkich i wykazując wyraźne oznaki dojrzewania przez co najmniej miesiąc, zanim odłożyłam rękawice bokserskie i zdałam sobie sprawę, że nie rozmawiałam z nią osobiście o dojrzewaniu i zmianach, jakich doświadczała. Tak, Anna już odbyła edukację seksualną i z pewnością nasłuchała się wystarczająco dużo o seksie i chłopcach, podsłuchując Rachel pod drzwiami jej sypialni, gdy ta chichocze i plotkuje z przyjaciółkami. Była (i nadal jest) obiektem młodzieńczych lęków i młodzieńczych zawirowań Rachel i Sarah, a choć Matthew i Luke mogą nie być typowi, obserwowała, jak się rozwijają i doświadczają swojego własnego rodzaju hormonalnego chaosu. Jednakże… co innego wiedzieć takie rzeczy w teorii. W praktyce to zupełnie inna sprawa. Chociaż Anna jest we wczesnej fazie dojrzewania i, nie wątpię, będzie jeszcze wielokrotnie spierać się z członkami rodziny, jest o wiele lepiej, odkąd wyjaśniłam jej dokładnie, dlaczego czuje się zła bez wyraźnego powodu, dlaczego czasami czuje się tak przygnębiona i dlaczego często czuje się tak sfrustrowana życiem. Chociaż nastolatki nie mają kontroli nad gwałtownym wzrostem hormonów szalejących w ich organizmach, to mając świadomość, potrafią przynajmniej rozpoznać ich skutki. Przez zasłonę hormonów zaczynam dostrzegać, jak wyłania się prawdziwa Anna (i jest ona przepiękna), budując swoją tożsamość i rozwijając własną indywidualność. Oto i ona! Czasami pośród chamstwa i buntu mogą pojawiać się jedynie przebłyski nadziei, jednak jako rodzice musimy świętować fakt, że nasze dziecko osiągnęło kolejny kamień milowy. No dobrze – nie zawsze jest to łatwe, ale to, co działa w moim przypadku, to mentalne oderwanie się od sytuacji konfliktowej i przypomnienie sobie, że okres dojrzewania, hormony i potrzeba nastolatków, by potwierdzić swoją niezależność, to etap równie ważny, jak raczkowanie czy jakikolwiek inny etap w dzieciństwie. Kolejna rada dla rodziców w obliczu typowych nastoletnich problemów to uśmiechać się (może nie w obecności nastolatka, chyba że chcesz, żeby zatrzasnęły ci drzwi przed nosem!) i starać się, żeby to wszystko na ciebie spadło. Uwierz mi – wiem, że łatwiej powiedzieć niż zrobić, ale kiedy ta faza minie, nadejdzie kolejna, więc po co z nią walczyć?