https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php
W końcu wsiedliśmy na pokład samolotu i muszę przyznać, choć brzmi to okropnie, że nie mogę powstrzymać się od zazdrosnych spojrzeń na inną rodzinę z małą dziewczynką z mózgowym porażeniem dziecięcym. Niepełnosprawność tej małej dziewczynki jest aż nadto widoczna, a personel i inni pasażerowie robią wszystko, co w ich mocy, by pomóc jej i jej rodzinie. Z drugiej strony, jestem obiektem spojrzeń i pogardliwych pomruków, gdy Joe przerywa wszystkim rozmowy, Ben rozbiera się do naga i pada na podłogę w histerycznym ataku wrzasku, a Luke papla bezceremonialnie o tym, jak powstają bomby (lecieliśmy 11 września 2002 roku!). Minęły trzy godziny lotu, a ja już przestałam liczyć, ile razy powiedziałam: „Joe, przestań” albo „Joe, usiądź”. Stewardesy wiedzą już, że Joe reaguje na niektóre pokarmy, bo wsiadł na pokład samolotu jako zabawne, dość hałaśliwe i niespokojne dziecko, a teraz, po obiedzie, nagle zmienił się w niegrzecznego, szalenie nadpobudliwego, niszczycielskiego małego potwora. Straciłam rachubę, ile razy wyciągałam go z tyłu samolotu, gdzie snuł misterne opowieści, żeby wyłudzić od stewardesy trochę lodów. Trzydzieści minut po starcie lotu Joe przywiązał słuchawki do przewodu łączącego pilota z siedzeniem i ściągnął piankę z każdego zestawu słuchawkowego, jaki wpadł mu w ręce. Torba z prezentami, tak uprzejmie dostarczona przez Virgin Atlantic, została dobrze wykorzystana przez Joego, który rozsmarował pastę do zębów po szybach. Długopis posłużył mu do wykopania dziury w oparciu fotela przed nim, a następnie zatkania jej zatyczkami do uszu (chyba próbował to zamaskować, używając pasującego koloru!). Notatnik został podarty na drobne strzępy i użyty jako konfetti (wraz z rozdzierającą uszy wersją piosenki „Nadchodzi panna młoda”) na parach zalotników za nami! Muszę przyznać, że jestem mile zaskoczona i zdumiona, jak dobrze Ben radzi sobie z lotem. Starannie pokazałam mu zdjęcia samolotów i zrobiłam wszystko, co mogłam, aby przygotować go na to, co miało nadejść. Pomijając start, podczas którego zmagał się z trzaskającymi uszami, Ben zaadaptował się świetnie i z radością grał na konsoli, jadł, ile mógł, i ogólnie zajmował się swoimi sprawami. Ogólnie rzecz biorąc, jest o wiele lepiej, niż się spodziewałam… jak na razie wszystko w porządku! Przybycie do willi Po tym, jak poprzedniego wieczoru przespałam dokładnie godzinę i piętnaście minut (podniecenie nie dawało im spać jeszcze dłużej niż zwykle), a następnego dnia wyruszyłam o 6 rano, podróżując przez ponad dwanaście godzin i samotnie radząc sobie z lękami i zagubieniem każdego dziecka, jestem teraz kompletnie wyczerpana. Po dotarciu do willi rozpakowałam ubrania chłopców, pełniłam rolę sędziego, podczas gdy wszyscy ustalali, kto gdzie śpi, próbowałam pocieszyć zrozpaczonego Bena, który właśnie zdał sobie sprawę, że nie ma tu komputera… a teraz potrzebuję snu. Wygląda na to, że nie! Leżę w łóżku z wiercącym się Benem już od godziny. Podczas snu Ben robi godne podziwu naśladowanie wskazówek zegara. Zaczynając od „szóstej” leżymy oboje równolegle i wygodnie. Nagle jego stopy uderzają mnie w twarz, gdy wskazuje „za piętnaście trzecia”. Muszę wtedy sięgnąć pod kołdrę, żeby wyciągnąć jego głowę spod moich stóp, gdy dochodzi do „dwunasta trzydzieści”. Następnie nagle dostaję cios głową, gdy dochodzi do pozycji „kwadrans po dziewiątej”. Potem uspokaja się, gotowy do rozpoczęcia całego schematu od nowa… a ludzie pytają mnie, skąd mam te wszystkie siniaki! Siedząc tu, patrząc na Bena i słuchając chrapania innych dzieci, nie mogę przestać się zastanawiać, jak ja to przeżyję. No cóż – naprzód i w górę. Ciekawe, co przyniesie poranek?