certyfikat akcyjny : dokument potwierdzający, że ktoś posiada akcje spółki

cena wsparcia : cena w UE, po której rząd kupi produkty rolne, aby powstrzymać spadek cen

cena podaży : cena, po której coś jest dostarczane

cena subskrypcji : cena, po której nowe akcje istniejącej spółki są oferowane do sprzedaży

cena wykonania : 1. cena, po której nowa emisja akcji jest oferowana do sprzedaży 2. najniższa cena sprzedaży przy sprzedaży nowej emisji akcji w drodze przetargu

cichy wspólnik : to samo co "sleep partner"

cena sklepowa : taki sam jak cena detaliczna

człowiek, który dorobił się majątku własnymi rękami : rzeczownik mężczyzna, który jest bogaty i odnosi sukcesy dzięki własnej pracy, a nie dlatego, że odziedziczył pieniądze lub stanowisko

cena sprzedaży : cena, za którą ktoś jest skłonny sprzedać coś

centrum kosztów usług , centrum serwisowe : dział firmy uważany za centrum kosztów, który świadczy usługi innym częściom firmy

chwiejny : niezbyt pewny lub niezbyt wiarygodny

certyfikat akcji : dokument potwierdzający posiadanie akcji

czek z wynagrodzeniem : miesięczny czek, za pomocą którego pracownik otrzymuje wynagrodzenie

certyfikat oszczędnościowy : dokument potwierdzający, że zainwestowałeś pieniądze w rządowy program oszczędnościowy

Cena odtworzenia : cena, po której składnik odtworzenia składnika aktywów musiałby zostać zakupiony

cena rezerwowa : najniższa cena, jaką sprzedawca zaakceptuje, np. na aukcji lub przy sprzedaży papierów wartościowych za pośrednictwem brokera

czynsz : pieniądze płacone za korzystanie z biura, domu lub fabryki przez okres czasu 1. płacić pieniądze za wynajęcie biura, domu, fabryki lub sprzętu na okres czasu wynająć biuro lub samochód 2. to samo co wynająć (wynająć) posiadać samochód, biuro itp. i pozwolić komuś korzystać z niego za pieniądze

cykliczny : który powtarza się wielokrotnie

cykliczne płatności : , takie jak odsetki od kredytu hipotecznego lub płatności z tytułu umowy sprzedaży ratalnej, które są dokonywane co miesiąc

czas rzeczywisty : czas, w którym komputer pracuje nad przetwarzaniem danych, podczas gdy zdarzenie, do którego odnoszą się dane, jest faktycznie odbywający się.

czerwony : kolor debetu lub debetu w niektórych bankach wyciągi na czerwono pokazujące debet lub stratę Moje konto bankowe jest na czerwono.

Czerwona Księga : dokument opublikowany w Dniu Budżetu, z tekstem sprawozdania finansowego Kanclerza Skarbu i budżetem

Czerwone żetony : dobre, wolne od ryzyka chińskie firmy

czerwona klauzula kredytowa : akredytywa upoważniająca posiadacza do otrzymania zaliczki, zazwyczaj w celu kontynuowania handlu

czerwony dzień : w USA dzień, który nie jest zyskowny (UWAGA: Przeciwieństwem jest zielony dzień).

czek rejestrowany: czek wystawiony na rachunek bankowy rachunek w imieniu klienta, który nie posiada rachunku bankowego

cena detaliczna : cena, po której sprzedawca detaliczny sprzedaje klientowi końcowemu

czynsz rack : bardzo wysoki czynsz

czytnik/sorter : maszyna w banku, która odczytuje czeki i sortuje je automatycznie

czytelnia peppercorn : bardzo niski lub symboliczny czynsz za wynajem nieruchomości za lub za czynsz peppercorn

czek płacowy : miesięczny czek, za pomocą którego pracownik otrzymuje wypłatę (

częściowa płatność : częściowa płatność, która pozostawia saldo do zapłaty w przyszłości.

częściowe zamówienie : to samo co częściowa dostawa

część : w części nie całkowicie częściowo wnieść wkład w koszty lub częściowo pokryć koszty

częściowa dostawa : dostawa zawierająca tylko niektóre elementy zamówienia<

częściowa wymiana : akt przekazania starego produktu jako część płatności za nowy wziąć samochód w zamian częściowej

częściowy : niepełny częściowa strata sytuacja, w której tylko część ubezpieczonego mienia została uszkodzona lub utracona otrzymał częściowe odszkodowanie za szkody w swoim domu otrzymał zrekompensowano mu część szkody

częściowo : nie całkowicie wierzyciele częściowo zabezpieczeni wierzyciele, których długi nie są w pełni pokryte wartością zabezpieczenia

cena : pieniądze, które należy zapłacić za zakup czegoś

cena zakupu : cena zapłacona za coś

chronić: bronić czegoś przed szkodą

cel produkcji : liczba jednostek firma ma wyprodukować

cena : czynność ustalania ceny produktu.

cena : 1. etykieta dołączona do sprzedawanego przedmiotu, która wskazuje jego cenę 2. wartość osoby lub rzeczy

cena z fabryki : cena nieobejmująca transportu z fabryki producenta

cena fizyczna: bieżąca cena gotówkowa za towar do natychmiastowej dostawy

cena na żądanie: cena, za którą określona ilość towarów zostanie kupiona

czynnik decydujący: najważniejszy czynnik wpływający na decyzję

cena dostawy : cena, która obejmuje pakowanie i transport

czas dostawy : / liczba dni przed dostawą

cyfra: rzeczownik pojedyncza liczba, siedmiocyfrowy numer telefonu

cyfrowy: przymiotnik przekształcony do postaci, którą komputery mogą przetwarzać i dokładnie odtwarzać

cena z dyskontem: pełna cena pomniejszona o dyskonto

czynnik spadku, potencjał spadku: możliwość poniesienia straty na inwestycji.

czek niewypłacalny: czek, którego nie można zrealizować, ponieważ osoba go wystawiająca nie ma wystarczającej ilości pieniędzy na koncie, aby go zapłacić.

cło: rzeczownik 1. podatek, który należy uiścić

cena twarda : cena, która się nie zmieni

czynnik / faktor : 1. coś, co jest ważne lub co jest brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji 2. liczba używana w mnożeniu w celu uzyskania innej liczby przez dziesięciokrotność 3. osoba lub firma odpowiedzialna za windykację długów dla firm, poprzez skupowanie długów z rabatem od ich wartości nominalnej 4. osoba,która sprzedaje dla firmy lub innej osoby i zarabia na tym prowizję ;kupować długi od firmy z rabatem

KOMENTARZ: Faktor windykuje długi firmy w terminie i wypłaca wierzycielowi z góry część kwoty do windykacji, "kupując" w ten sposób dług.

czynnik w : dodający czynnik podczas wykonywania obliczeń

czynniki produkcji : ziemia, praca i kapitał, tj. trzy rzeczy potrzebne do wytworzenia produktu

cena na bramie fabryki : rzeczywisty koszt wytworzenia towarów przed doliczeniem marży w celu uzyskania zysku (UWAGA: Cena na bramie fabryki obejmuje koszty bezpośrednie, takie jak robocizna, surowce i energia, oraz koszty pośrednie, takie jak odsetki od kredytów, konserwacja zakładu lub czynsz).

cena fabryczna : cena nieobejmująca transportu z fabryki producenta

centrum finansowe : miasto lub część miasta, w której znajdują się główne banki i instytucje finansowe

cena wywoławcza : najniższa cena, cena, której nie można niżej zejść

czwarty rynek : USA obrót papierami wartościowymi, który jest przeprowadzany między instytucjami finansowymi, bez pośrednictwa giełdy

czwarty kwartał : okres trzech miesięcy od 1 października do końca roku

cena całkowita : cena bez zniżki

certyfikat ułamkowy : certyfikat na część akcji

cykl gospodarczy : okres, w którym handel rozwija się, następnie zwalnia, a następnie ponownie rośnie

cena efektywna : cena akcji, która została skorygowana w celu umożliwienia emisji praw poboru

czek elektroniczny : system, który przesyła pieniądze elektronicznie z rachunku bieżącego kupującego na rachunek bankowy sprzedającego konto

cena wykonania : cena, po której opcja zostanie wprowadzona w życie

cło eksportowe : podatek płacony od towarów wysyłanych poza granice kraju na sprzedaż

czasopismo : szczególny rodzaj gazety, zazwyczaj wydawanej tylko co tydzień lub co miesiąc, często z błyszczącą okładką i często poświęconej określonemu tematowi

cena krańcowa: 1. praktyka ustalania ceny sprzedaży produktu na podstawie zmiennych kosztów produkcji powiększonych o marżę, ale z wyłączeniem kosztów stałych 2. praktyka ustalania ceny sprzedaży na poziomie równym kosztowi pojedynczej dodatkowej jednostki ponad liczbę już zaplanowaną

Cykl rynkowy: okres, w którym rynek rozszerza się, następnie zwalnia, a następnie ponownie się rozszerza

cena rynkowa: 1. cena, po której można sprzedać produkt 2. cena, po której akcje są notowane na giełdzie

członek : 1. osoba należąca do grupy, stowarzyszenia lub organizacji. 2. akcjonariusz spółki 3. organizacja należąca do większej organizacji

członkostwo : wszyscy członkowie grupy

cena środkowa : rzeczownik cena pomiędzy ceną kupna a ceną sprzedaży, zwykle podawana w indeksach

czynnik ujemny: czynnik niekorzystny w jakiś sposób, np. obniżający rentowność.

cele monetarne: liczba mnoga, wartości podawane jako cele przez rząd podczas ustalania budżetu na nadchodzący rok, np. podaż pieniądza lub PSBR

cło importowe : podatek od towarów importowanych do kraju.

cel inflacyjny : stopa inflacji, którą rząd zamierza osiągnąć w przyszłości

cena interwencyjna : cena, po której UE będzie kupować produkty rolne, których rolnicy nie mogą sprzedać, aby utrzymać wysokie ceny

cena na fakturze: cena podana na fakturze,w tym wszelkie rabaty i VAT

cena emisyjna : cena akcji w nowej spółce, gdy są one oferowane do sprzedaży po raz pierwszy

cel przejęcia: spółka będąca przedmiotem oferty przejęcia

cel: coś, do czego dążyć cele wydajnościowe być na celu, zmierzać w kierunku wyznaczonego celu

cena docelowa: cena hurtowa w UE dla niektórych produktów, takich jak pszenica, którą ma osiągnąć zarządzanie rynkiem; jest ona powiązana z ceną interwencyjną.

KOMENTARZ: Ceny docelowe ustalane są w stałych rolniczych jednostkach rozliczeniowych, które są przeliczane na różne waluty krajowe według skorygowanych kursów walutowych zwanych "kursami zielonymi" (w Wielkiej Brytanii "zielonym funtem"). System opłat od importu produktów rolnych spoza UE służy do ochrony cen docelowych, gdy są one ustalane powyżej ogólnego poziomu cen światowych. Ponadto UE ustanowiła wewnętrzny system wsparcia cen oparty na zestawie cen interwencyjnych ustalonych nieznacznie poniżej ceny docelowej. Jeżeli poziom podaży przekracza poziom potrzebny do oczyszczenia rynku z ceny docelowej, nadwyżka podaży jest skupowana przez Wspólnotę po cenie interwencyjnej, zapobiegając w ten sposób nadprodukcji, która mogłaby obniżyć wspólny poziom cen, co normalnie miałoby miejsce na wolnym rynku.

certyfikat depozytu podatkowego: : zaświadczenie potwierdzające, że podatnik wpłacił pieniądze przed zapłatą podatku. Pieniądze są oprocentowane w trakcie trwania depozytu.

cena progowa: w UE, najniższa cena, po której można sprzedać produkty rolne importowane do UE.

czas : 1. okres, w którym coś się dzieje 2. liczba przepracowanych godzin 3. okres przed zdarzeniem, aby zmieścić się w ramach czasowych lub harmonogramu, aby ukończyć pracę w wyznaczonym czasie

czas : przyimek wskazujący, ile razy coś jest mnożone przez coś innego akcje sprzedawane po 10-krotności zysków akcje sprzedawane po wskaźniku P lub E równym 10

czas szczytowego zapotrzebowania: czas, w którym coś jest najbardziej wykorzystywane

czynsz symboliczny: bardzo niski czynsz, oznaczający, że żądany jest czynsz

czyn niedozwolony : szkoda wyrządzona osobie lub majątek, który może być podstawą pozwu cywilnego

Całkowita: pełne lub zsumowane wszystkie składniki

całkowita wartość faktury: całkowita kwota na fakturze, wliczając transport, VAT itp.

całkowity zwrot: całkowita procentowa zmiana wartości inwestycji w określonym okresie, wliczając zyski kapitałowe, dywidendy oraz wzrost lub spadek wartości inwestycji

cykl handlowy: okres, w którym handel rośnie, następnie zwalnia, a następnie znów rośnie

cena handlowa : rzeczownik, specjalna cena hurtowa płacona przez detalistę producentowi lub hurtownikowi

czeki podróżne : w liczbie mnogiej czeki wystawione przez podróżnego, które można zrealizować w obcym kraju

CNOTY i WADY : Pojęcie "cnoty" sięga filozofii greckiej: wspomniane już przez niektórych filozofów przedsokratejskich, to przede wszystkim tradycja sokratejska go używała. Platon dostarczył pierwszej systematyzacji tego pojęcia w formie czterech podstawowych cnót , później nazwanych cnotami "kardynalnymi", ponieważ odpowiadają one naturalnej konstytucji człowieka, której manifestują harmonię i dobre zdrowie moralne. Arystoteles kontynuuje tę tradycję, uzupełniając ją: dla niego cnoty nie są wrodzone, lecz nabyte. Rozróżnia cnoty intelektualne i moralne i umieszcza je w ramach hexis, po łacinie habitus, czyli ogólnej dyspozycji istoty ludzkiej. Cnota powstaje z wykonywania ludzkiej wolności i w ten sposób oznacza doskonałość (co jest podstawowym znaczeniem terminu aret?); jest to stała dyspozycja wyboru, która jest spowodowana trzymaniem się sprawiedliwych środków określonych przez rozum. Starożytny stoicyzm rozprzestrzenił myśl platońską daleko i szeroko dotyczącą czterech cnót kardynalnych (roztropności, męstwa, mądrości i umiarkowania). Platoniczne nauczanie o cnotach stawiało pewne złożone problemy wczesnym myślicielom chrześcijańskim, którzy chcieli odróżnić się od środowiska, w którym żyli, i potwierdzić wyjątkowość chrześcijaństwa, jednocześnie pragnąc chronić wszelkie dobro znalezione w pogańskiej nauce. Problem był złożony, ponieważ w tradycji biblijnej nie można było znaleźć systematycznej teorii cnoty. Był to ważny problem akulturacji chrześcijańskiej: jak przejść od semickiej formy myślenia do formy myślenia, która dominowała w świecie grecko-rzymskim. W rzeczywistości, jeśli chodzi o Stary Testament, z wyjątkiem późnej Księgi Mądrości, która wymienia cztery cnoty (8:7), znajdujemy, jeśli nie dokładny termin "cnota", to przynajmniej liczne zachowania moralne, które implikują relację z Bogiem, którą można zakwalifikować do jednej lub drugiej cnoty. Nadal jednak trudno jest przenieść te zachowania do świata grecko-rzymskiego. Filon z Aleksandrii pogodził formuły Arystotelesa i stoików z Biblią: cnoty są zasiewane i doskonalone w duszy mocą Boga. Nowy Testament przedstawił jednak już zarys interpretacji cnót i ideału chrześcijańskiego. Jedynym przypadkiem, w którym można znaleźć użyte określenie "cnota", jest Flp 4:8, gdzie cnota jest powiązana ze wszystkim, co prawdziwe, czyste i honorowe. Cnota jest zatem rozumiana w znaczeniu "doskonałości", idealnego zachowania. Ale jednocześnie Paweł podkreślał fakt, że naśladowanie Chrystusa prowadziło do pewnych specyficznie chrześcijańskich cnót, które były zasadniczo wolne i darem Boga: wiary, nadziei i miłości (najstarszy cytat to 1 Tes 3:1; a następnie 1 Kor 13:13). Ojcowie ułożyli również różne genealogiczne listy cnót; listy te są zgodne, ponieważ umieszczają wiarę na początku, a miłość na końcu . Chociaż pierwsi pisarze chrześcijańscy nie mówią wiele o cnotach, które w ich oczach były związane z pogańską moralnością, począwszy od Klemensa Aleksandryjskiego, szczególnie podkreślano wysiłki, aby zintegrować pogańskie nauczanie o cnotach w specyficznie chrześcijańskiej refleksji etycznej. Duża ilość platońskich i stoickich nauk etycznych przeszła do pism Klemensa o Pawle. Definicja cnoty brzmi następująco: cnota powstaje z właściwego połączenia naturalnych skłonności, nauki i ćwiczeń, jak nauczała szkoła Arystotelesa. Cnota sama w sobie nie wystarcza jednak do uzyskania chrześcijańskiego szczęścia: chrześcijańskie szczęście nie zależy od zewnętrznych wydarzeń, ale tylko od głęboko zakorzenionego przekonania. Doktryna samowystarczalności cnoty stanowiła istotny element etyki stoickiej i średnioplatońskiej. Tę samą ideę popierał Justin Męczennik . Klemens był pierwszym chrześcijańskim pisarzem, który przedstawił organicznie rozwiniętą doktrynę czterech cnót, zwanych "kardynalnymi". Pierwszą jest roztropność, rozróżniająca w sposób Arystotelesa mądrość praktyczną (czyli roztropność) i mądrość "teoretyczną" . W tej definicji Klemens zgadza się z Alkinoosem . Definicja roztropności w Strom. II,34,4; III,84,1 itd. ("roztropność przepisuje, co należy zrobić i identyfikuje, czego nie należy robić") wywodzi się ze stoicyzmu i jest zgodna z definicją średnich platoników Alkinoosa i Apulejusza ; zasadniczo tę samą procedurę, której używa Klemens - wywodząc znaczenie ze stoicyzmu i będąc zgodną z współczesnym mu średnim platonizmem - można znaleźć również w definicji innych cnót. Ponadto, wraz ze średnimi platonikami, Klemens przypisuje również jedną konkretną cnotę określonej części duszy: (1) roztropność doskonali logistikon, intelekt; (2) odwaga jest siłą thymoeides, porywczego apetytu, gdy jest on poruszony przeciwko złu; (3) umiarkowanie opiera się epithym?tikon, czyli pożądliwości; (4) sprawiedliwość harmonizuje w odpowiedniej proporcji ćwiczenie poprzednich cnót. Podobnie można znaleźć w pismach Klemensa ideę, typową dla stoików, że cnoty są jak łańcuch: jedna podąża za drugą. Podkreślając dynamiczny aspekt cnoty, stoicy widzieli jej skuteczność w walce z wadami i namiętnościami, które są chorobami duszy. Ich ideał niewzruszoności, apatheia, został przyjęty przez Ojców Wschodnich, ale z zasadniczo innym znaczeniem. Po Klemensie nauczanie o cnocie stanowiło już istotną część moralnej i ascetycznej nauki chrześcijan. W świecie łacińskim pierwszy przykład użycia terminu "cnota" podaje nam Tertulian, który uważał cnotę przede wszystkim za cierpliwość, której poświęcił osobny traktat (O cierpliwości). Cierpliwość chrześcijanina nie jest, wśród cnót, najważniejsza, biorąc pod uwagę, że miłość zajmuje pierwsze miejsce, jak można przeczytać zarówno w listach Pawła, jak i w korpusie pism Janowych. Ale Tertulian z jednej strony chciał wykazać, że istnieje punkt styczny między etyką pogańską i chrześcijańską , z drugiej strony chciał podkreślić wyjątkowość i wyższość chrześcijańskiej cnoty cierpliwości, a na koniec nie mógł zignorować doktryny stoickiej, która w tym czasie była najbardziej autorytatywna w sferze etycznej. Cierpliwość stanowiła ponadto istotny element moralności rzymskiej: np. była chwalona w sferze wojskowej i specyficznym życiu Kwirytów. Z tego powodu nawet chrześcijanin - który, zgodnie z ideą, w której Tertulian czerpie z etyki Pawła, będąc "żołnierzem Chrystusa" - musiał ćwiczyć cnotę cierpliwości zarówno w życiu codziennym, jak i zwłaszcza w przypadku męczeństwa. Chrześcijanin był zatem odpowiednikiem rzymskiego bohatera i stoickiego mędrca. W rezultacie ta koncepcja cierpliwości wywodzi się w dużej mierze ze stoickiej idei "niewzruszoności" (apatheia), a taka cnota jest, w opisie Tertuliana, bardziej stoicka niż chrześcijańska. Autor ponadto posługuje się również koncepcjami pogańskimi, a dokładniej koncepcjami Seneki (którego, jak wiadomo, często nazywał "jednym z naszych") . Inne wspomnienia Seneki można znaleźć w rozwinięciu nakazu ewangelicznego : "Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi". Tertulian analizuje wewnętrzne zadowolenie, które jest dowodem cierpliwej osoby: pokazuje, jak niewzruszoność męczy i pokonuje wroga. To stwierdzenie przyjmuje wiele spostrzeżeń oferowanych przez Senekę, gdy ten ostatni opisuje usposobienie tych, którzy obrażają, i reakcję tych, którzy z tego powodu cierpią ;; zobacz także stwierdzenie, "Zysk tego, kto obraża, polega na cierpieniu tego, kto je znosi". Również stwierdzenie, że podstawą chrześcijańskiej cierpliwości jest cierpliwość Chrystusa podczas Jego męki, lub Boża cierpliwość okazana ludziom , jest bliższe pogańskiemu sposobowi myślenia. Ta cierpliwość w istocie nie ma nic wspólnego ze zbawieniem przyniesionym ludziom przez Chrystusa za pomocą Jego męki. Życie mądrego stoika jest ilustracją nauczania i konkretnym przykładem ludzkiej doskonałości, podczas gdy życie Chrystusa jest fundamentem ludzkiej cnoty i idealnym modelem proponowanym do naśladowania przez chrześcijan (O cierpliwości 6,1). Wielkim rzemieślnikiem integracji cnoty pogańskiej i chrześcijańskiej był Ambroży z Mediolanu, którego De officiis czerpał z modelu Cycerona, mając ten sam tytuł: ambrozjańska koncepcja cnoty zainaugurowała nową postawę chrześcijan wobec cnót pogańskich. Ta chrystianizacja cnót została następnie doprowadzona do końca, szczególnie przez Augustyna, który podkreślał wyższość specyficznie chrześcijańskich cnót, wiary, nadziei i miłości, nad pogańskimi, które są po prostu moralne, sztuką dobrego życia . Ale szczególnie podczas kontrowersji antypelagiańskiej, Augustyn energicznie potwierdził, że cnota pochodzi tylko od Boga . Począwszy od Augustyna, cztery cnoty kardynalne zostały zintegrowane z cnotami chrześcijańskimi ("teologicznymi"), a synteza zaproponowana przez Grzegorza Wielkiego ułatwiłaby tę integrację. Walka między cnotami i wadami była również ideą pochodzenia greckiego, pokazaną przez egzemplifikację wyboru, który został postawiony przed Herkulesem na rozdrożu, zgodnie z nauką pitagorejczyka Prodicusa: bohater, jako młody człowiek, widzi Arete i Kakię pojawiających się przed nim, z których każda przedstawia wybór życia. Ambroży czerpał inspirację z tego obrazu, wyjaśniając, że w naszej duszy przyjemność i cnota są przeciwstawne . Tertulian i Cyprian przedstawili już konflikt między cnotami i wadami. Augustyn, ilustrując wewnętrzną debatę, w której znalazł się przed nawróceniem, przede wszystkim każe mówić swoim "starym przyjaciołom", to jest przyjemnościom cielesnym, a następnie słucha przemówień Continentia . W tych samych latach Prudencjusz poświęcił temu tematowi obszerne wyłożenie w swoim poemacie epickim zatytułowanym Psychomachia ("walka duszy" lub "walka w duszy", mianowicie między cnotą a wadą), który miał bardzo szerokie echo w średniowieczu. Grzegorz Wielki, komentując Hioba 39:25 , opisuje walkę z człowiekiem prowadzoną przez całą armię wad: ich przywódcą jest pycha, a przykazaniami siedem głównych wad; nie mówi jednak o walce wad z cnotami, ponieważ te ostatnie nie są wymienione. Izydor z Sewilli mówił ogólnie o walce cnót z wadami. Z subtelną obserwacją psychologiczną greccy ojcowie (a następnie Bizantyjczycy, zwłaszcza hezychaści) opisali narodziny namiętności. Wychodzą z przekonania, że niegodziwość nie należy do natury człowieka; musi zatem pochodzić "z zewnątrz" za pośrednictwem niegodziwej myśli (logismos). "Źródłem i zasadą wszelkiego grzechu są niegodziwe myśli" - powiedział już Orygenes. Pierwszym poziomem tego początku jest prosbol?, który jest sugestią, grzesznym obrazem. Następuje syndiasmos, "rozmowa" z tym, co jest sugerowane, bez żadnej decyzji za lub przeciw. Synkatathesis jest zgodą udzieloną na sugestię. Pal? to wewnętrzna walka, wysiłek wyzwolenia się od niegodziwości. Ten, kto wyraża zgodę, częściej popada w aichmal?sia, niewolę patosu, namiętności. Na Zachodzie w pismach Augustyna czytamy o trzech poziomach: Â suggestus-delectatio-consensus . Ale Augustyn mówił również o walce i consuetudo w niegodziwości. Unikanie pierwszych sugestii, mówią asceci, jest po ludzku niemożliwe. Unikanie zgody jest konieczne. Sztuka życia duchowego polega jednak na tym, aby wiedzieć, jak unikać nawet "rozmów" ze złem. Aby natychmiast zwalczać złą myśl od samego początku, potrzebne jest rozeznanie. Aby ułatwić ten proces, Ewagriusz z Pontu przedstawia listę ośmiu głównych wad, które następnie stały się tradycyjne. Jego nauka jest podsumowana w rozdz. 6. Praktikos: "Ogółem jest osiem głównych idei, które obejmują wszelkie niegodziwości: pierwsza to obżarstwo [gastrimargia], następnie rozpusta [porneia], trzecia chciwość [philargyria], czwarta smutek [lyp?], piąta gniew [org?], szósta lenistwo [ak?dia], siódma próżność [kenodoxia], ósma duma [hyper?phania]". Łacińscy autorzy ( Jan Kasjan) skrócili listę do siedmiu wad, ponieważ zjednoczyli próżność z pychą; ponadto zastąpili smutek zazdrością (która jest smutkiem, który powstaje, gdy widzi się czyjeś dobro); Podobnie kolejność jest odwrócona na podstawie Syr 10:15 (Wulg): Initium omnis peccati est superbia ("Początkiem każdego grzechu jest pycha"). Z kolei wschodniacy pozostali wierni porządkowi Ewagriusza, którego nauka wydała wspaniałe owoce w VII w. za sprawą Maksyma Wyznawcy.

CZUWANIE : Vigiliae (pannychis: całonocne czuwanie) były czterema podziałami nocy na trzy godziny, każda w rzymskim porządku wojskowym, których celem było czuwanie i sprawdzanie, czy wszystko jest spokojne. W rezultacie był to akt lub sam fakt czuwania (vigilias servare). Ten rzymski system był również szeroko rozpowszechniony w Palestynie i był używany przez Marka Ewangelistę (6:48; 13:35). Nie jest jasne, czy Łukasz użył rzymskiego czy palestyńskiego systemu, gdy napisał: et si venerit in secunda vigilia et si in tertia vigilia venerit (Łk 12:38). Augustyn świadczy, że quarta vero vigilia noctis, finis est noctis: una enim vigilia tribus horis constat. W Palestynie, starożytny system trzech nocnych podziałów również kwitł . Pochodnym znaczeniem jest pozostawanie w stanie czuwania w normalnych godzinach snu. W kontekście chrześcijańskim było to nocne czuwanie modlitewne, jak można znaleźć w Dziejach Apostolskich w Troadzie (20:7). Pliniusz odkrył, że chrześcijanie zbierali się ante lucem w określonym dniu i śpiewali hymn do Chrystusa quasi Deo. Te nocne czuwania modlitewne mogły mieć charakter prywatny; wspólnotowe jednak nabrały wielkiego znaczenia. Najważniejsza była wielka wigilia paschalna (vigiliae claritas atque solemnitas), która trwała przez całą noc, z licznymi czytaniami, pieśniami, modlitwami, zapaleniem paschału, poświęceniem nowego ognia, krótkim napomnieniem (różne kazania Augustyna w noc wielkanocną są na ogół krótkie), chrztem katechumenów i zakończeniem celebracją zmartwychwstania Chrystusa. Wigilia paschalna jest mater omnium sanctarum vigiliarum . W Rzymie przestrzega się wigilii na święto Pięćdziesiątnicy i Czterech Pór Roku. Źródło nocnej wigilii jest nieznane, ale mogło pochodzić z niedzielnej celebracji ante lucem wspomnianej przez Pliniusza. Tertulian mówi o nocturnae convocationes, coetus antelucani , chociaż noc Paschy była już wielkim czuwaniem. Minucjusz Feliks mówił również o modlitwach nocnych . Chrześcijanie z Kartaginy czuwali w nocy przed drzwiami więzienia Cypriana ; odbywały się również czuwania przy grobach męczenników, praktyka zakazana kobietom przez Sobór w Elwirze, ponieważ często w cieniu modlitwy popełniano grzech. W ciągu IV w. rozwinęły się czuwania w niektórych katedrach w niedziele, a także czuwania modlitewne we wspólnotach monastycznych. Atanazy potwierdza, że w Aleksandrii czuwania były obchodzone w szczególne dni. Bazyli z Cezarei szczegółowo opisał przebieg niedzielnego czuwania w Cezarei Kapadockiej: "Nasz lud ma zwyczaj budzenia się w nocy i chodzenia do domu modlitwy; ludzie chwalą Boga, gdy są wyczerpani, w skrusze, ze łzami, a po tym wstępie modlitwy czuwanie przechodzi do śpiewania Psalmów" . Dodaje, że recytowali Psalmy i antyfony, czytali czytania i śpiewali pieśni. Jan Kasjan opisuje przebieg nocnej modlitwy we wspólnotach monastycznych w Wielki Piątek i sobotę wieczorem.

czas realizacji: 1. czas między decyzją o złożeniu zamówienia a otrzymaniem produktu. 2. czas między rozpoczęciem zadania a jego zakończeniem

cena katalogowa: cena czegoś podana w katalogu

cel : coś, co chcesz osiągnąć ; cel długoterminowy lub krótkoterminowy: cel, który chcesz osiągnąć w ciągu kilku lat lub miesięcy; rozpatrywany z ogólnego punktu widzenia, a nie z punktu widzenia osoby zaangażowanej.

cena ofertowa : cena, po której akcje są oferowane do sprzedaży przez animatora rynku na giełdzie. Przeciwieństwem, czyli ceną, po której inwestor sprzedaje akcje, jest "cena ofertowa", a różnica między nimi to "spread".

cena oferty : cena, po której inwestorzy kupują nowe akcje lub jednostki uczestnictwa w funduszu powierniczym. Cena przeciwna, czyli cena sprzedaży, nazywana jest "ceną oferty", a różnica między nimi to "spread".

cena otwarcia : cena na początku dnia handlowego

czek niezapłacony : czek, który został wystawiony i w związku z tym wpisany do ksiąg rachunkowych firmy, ale który nie został przedstawiony do zapłaty i w związku z tym nie został obciążony z rachunku bankowego firmy

cmentarz: rynek, na którym ceny są niskie i nikt nie kupuje, ponieważ inwestorzy wolą zachować płynność (nieformalnie).

Czynsz gruntowy: czynsz płacony przez głównego najemcę właścicielowi gruntu

Company: wspólnik w firmie, którego odpowiedzialność za długi nie jest ograniczona, a zatem którego majątek osobisty może być zagrożony, jeśli aktywa firmy nie wystarczą na spłatę długów

Company: relacja wspólnika generalnego ze spółką

cena bieżąca: zwykła lub bieżąca cena, cena, która jest obecnie pobierana.

czasopismo osiedlowe : czasopismo wydawane dla pracowników lub akcjonariuszy firmy w celu przekazywania im informacji o firmie

ciężkie maszyny : duże maszyny

ciężki : 1. duży lub w dużych ilościach program duże inwestycje zagraniczne 2. używane do opisania akcji, których cena jest tak wysoka, że drobni inwestorzy niechętnie ją kupują (w takim przypadku spółka może zdecydować się na podział akcji, aby uczynić je bardziej atrakcyjnymi: w Wielkiej Brytanii cena akcji wynosząca 10,00 GBP jest uważana za "wysoką", chociaż wiele akcji ma wyższe ceny) 3. posiadanie zbyt wielu inwestycji

cena netto : cena towarów lub usług, której nie można obniżyć o rabat

cena jednostkowa : cena jednego przedmiotu

cena wywoławcza : najniższa cena, jaką sprzedawca zaakceptuje na aukcji.

Cena hurtowa: cena pobierana od klientów, którzy kupują towary w dużych ilościach w celu odsprzedaży ich w mniejszych ilościach innym.

ceny ważone wolumenem: liczba mnoga ceny obliczane na podstawie wolumenu obrotu

czterokrotnie: w czterech egzemplarzach z oryginałem i trzema kopiami.

cena wywoławcza: bardzo niska cena Sprzedał mi samochód po obniżonej cenie.

COO : skrót oznaczający dyrektora operacyjnego

convertible ARM : kredyt hipoteczny ze zmienną stopą

cena konwersji , kurs konwersji : 1. cena, po której akcje uprzywilejowane są zamieniane na akcje zwykłe 2. kurs, po którym waluta jest wymieniana na walutę obcą

cło wyrównawcze : cło nałożone przez kraj na importowane towary, gdzie cena towarów obejmuje dotację od rządu w kraju pochodzenia. Nazywane również cłem antydumpingowym

crash : załamanie finansowe

CPI : skrót od Consumer Price Index (wskaźnik cen konsumpcyjnych)

CP : skrót od papier handlowy

cross-selling : czynność sprzedaży ubezpieczenia lub innych usług finansowych w tym samym czasie, co kredytu hipotecznego

cum : przyimek z

cum all : obejmujący wszystkie uprawnienia

cum coupon : z dołączonym kuponem lub przed zapłatą odsetek od papieru wartościowego

cum dywidenda : obejmujący kolejną dywidendę, która ma zostać wypłacona

cum rights : sprzedany z prawem do zakupu nowych akcji w ramach emisji praw

czek przekreślony : czek z dwiema liniami oznaczającymi, że można go zdeponować tylko w banku i nie można go wymienić na gotówkę

crore : (w Indiach) dziesięć milionów (UWAGA: Jeden crore równa się 100 lakh.)

CRO : skrót Urząd Rejestracji Spółek

credit-shelter trust : pieniądze umieszczone w powiernictwie w celu uniknięcia federalnego podatku od spadków KOMENTARZ: Ten rodzaj powiernictwa polega na tym, że ktoś zostawia połowę swojego majątku żonie, a drugą połowę umieszcza w powiernictwie. Po jego śmierci żona może nadal korzystać z dochodów z powiernictwa, a po jej śmierci jej majątek i powiernictwo przechodzą na jej spadkobierców bez podatku.

credere : del credere agent

cena kosztowa : cena sprzedaży, która jest taka sama jak cena zapłacona przez sprzedawcę, w wyniku czego nie powstaje żaden zysk

count 1. dodawać liczby do siebie, aby uzyskać sumę. . 2. uwzględnić coś; count on czasownik frazowy oczekiwać, że coś się wydarzy lub zostanie ci dane.

centrum kosztów : 1. osoba lub grupa, której koszty można wyszczególnić i do której można je przypisać w rachunkach 2. jednostka, proces lub osoba świadcząca usługę potrzebną innej części organizacji, której koszt jest w związku z tym akceptowany jako koszt ogólny działalności gospodarczej

cięcie kosztów : mający na celu obniżenie kosztów

corner : 1. miejsce, w którym łączą się dwie ulice lub dwie ściany. 2. sytuacja, w której jedna osoba lub grupa kontroluje podaż pewnego towaru.

cordoba : jednostka walutowa używana w Nikaragui

contrarian : idący pod prąd trendowi

Consumer Price Index : amerykański indeks pokazujący, jak ceny dóbr konsumpcyjnych wzrosły w danym okresie czasu, stosowany jako sposób pomiaru inflacji i kosztów utrzymania. Skrót CPI (UWAGA: brytyjski termin to retail price index.)

contango : 1. zapłata odsetek przez maklera papierów wartościowych w zamian za pozwolenie na przeniesienie płatności za akcje z jednego rachunku na drugi (UWAGA: Contango nie jest już stosowane na London Stock Exchange ze względu na system rachunków toczących się, ale nadal jest stosowane na niektórych innych giełdach). 2. cena gotówkowa, która jest niższa od ceny terminowej

contra : przeciwny wpisowi wprowadzić podobną kwotę po przeciwnej stronie rachunku

cło : podatek od towarów importowanych do kraju

consols : obligacje rządowe, które wypłacają odsetki, ale nie mają terminu zapadalności

consensus : opinia, co do której zgadza się większość ludzi zarządzanie przez consensus

Companies Registration Office : biuro Rejestratora Spółek, oficjalna organizacja, w której należy składać dokumenty spółek, aby mogły być one przeglądane przez opinię publiczną. Skrót CRO. Nazywany również Companies House

computable : możliwy do obliczenia

common law : prawo ustanowione w orzeczeniach sądów, a nie w ustawie

Communautê française africaine : pełna forma CFA

celnik : osoba pracująca dla urzędu celnego

ciąć : 1. nagłe obniżenie ceny, pensji lub liczby miejsc pracy obniżki cen lub obniżki cen obniżył pensję, przyjął obniżkę pensji zaakceptował niższą pensję 2. udział w płatności . czasownik 1. nagle coś obniżyć Obniżamy ceny wszystkich naszych modeli. Zlikwidowaliśmy drugą linię telefoniczną, aby spróbować obniżyć koszty. (UWAGA: cięcie - cięcie - cięcie) ograniczyć (ograniczyć) produkcję zmniejszyć ilość wytwarzanych produktów 2. zmniejszyć liczbę czegoś (UWAGA: cięcie - cięcie - cięcie) ciąć miejsca pracy zmniejszyć liczbę miejsc pracy poprzez redukcje zatrudnienia obniżył straty przestał robić coś, co przynosiło stratę ciąć w czasowniku frazowym oznaczać wtrącenie się kogoś do interesu, przyznanie komuś udziału w zyskach z interesu (nieformalnie)

CWO : skrót gotówka z zamówieniem

cykl : okres czasu, w którym coś opuszcza swoje pierwotne położenie, a następnie do niego powraca

cykliczny : dziejący się cyklicznie

cięcie : redukcja cięcia wydatków rządowych

cut down (on) czasownik frazowy , aby nagle zmniejszyć ilość czegoś używanego

czynniki cykliczne : sposób, w jaki cykl koniunkturalny wpływa na przedsiębiorstwa

City : City of London 1. duże miasto. Największe miasta w Europie połączone są ze sobą cogodzinnymi lotami. 2. City (of London) stare centrum Londynu, gdzie banki i duże firmy mają swoje główne siedziby; brytyjskie centrum finansowe.

czysty kurs walutowy : akt swobodnego wprowadzania waluty na rynki międzynarodowe, bez jakiejkolwiek ingerencji ze strony rządu

clearing : 1. odprawa celna towarów przepuszczenie towarów przez odprawę celną 2. uregulowanie długu spłata całości długu 3. czynność przekazania czeku przez system bankowy, przelewanie pieniędzy z jednego konta na drugie

Clearing House Interbank Payments System : skomputeryzowany system rozliczania czeków organizowany przez banki w USA. Skrót CHIPS

członek giełdy : spółka członkowska giełdy papierów wartościowych, która jest również członkiem izby rozliczeniowej giełdy papierów wartościowych

clicks-and-mortar : prowadzenie działalności gospodarczej zarówno za pośrednictwem handlu elektronicznego, jak i w tradycyjny sposób w budynkach, takich jak sklepy i magazyny. Porównaj bricks-and-mortar

czysty zysk : zysk po pokryciu wszystkich wydatków

czysty tytuł : tytuł własności do nieruchomości bez żadnych opłat ani innych obciążeń

CMBS : skrót od komercyjnych papierów wartościowych zabezpieczonych hipoteką

CM : skrót amerykańska metoda łączenia

COB : Commission des Opérations de Bourse

C/N : nota kredytowa

cena zamknięcia : cena akcji na koniec dnia handlowego

CME : Chicago Mercantile Exchange

CML : skrót od Council of Mortgage Lenders (Rada Kredytodawców Hipotecznych)

cold calling : czynność wykonywania cold callingu do potencjalnych klientów

cold call : rozmowa telefoniczna lub wizyta handlowa, podczas której sprzedawca nie jest umówiony, a klient nie jest stałym klientem czasownik aby wykonywać zimny telefon

COMEX : skrót od New York Commodity Exchange

cięcie : redukcja cięcia wydatków rządowych

cut down (on) : czasownik frazowy , aby nagle zmniejszyć ilość czegoś używanego

czynniki cykliczne : sposób, w jaki cykl koniunkturalny wpływa na przedsiębiorstwa

Commission des Opérations de Bourse : organ nadzorujący francuskie giełdy papierów wartościowych (odpowiednik brytyjskiego SIB lub amerykańskiej SEC). Skrót COB

czarter : czynność lub działalność polegająca na wynajmowaniu transportu w określonym celu czasownik wynajmować w określonym celu czarterować samolot

Chartered Institute of Bankers : dawniej zawodowe stowarzyszenie bankierów, zapewniające szkolenia, egzaminy zawodowe i kwalifikacje, które są uznawane na całym świecie. Skrót CIB

chartered : 1. w Wielkiej Brytanii używane do opisania spółki utworzonej na podstawie statutu, a nie zarejestrowanej zgodnie z ustawą o spółkach bank chartered 2. statek , autobus lub samolot chartered statek, autobus lub samolot wynajęty w określonym celu

chartist : osoba badająca trendy na giełdzie i prognozująca przyszłe wzrosty lub spadki

Chartered Association of Certified Accountants : dawna nazwa Stowarzyszenie Biegłych Rewidentów

checkoff : US system, w którym składki związkowe są automatycznie potrącane przez pracodawcę z wypłaty pracownika Checkoffy są postrzegane przez większość pracowników jako wartościowe, dopóki ich interesy są dobrze reprezentowane przez związek. Po potrąceniach i odliczeniach podatkowych pensja pracowników została zmniejszona o jedną trzecią.

czek : notatka do banku z prośbą o wypłatę pieniędzy z twojego konta na konto osoby, której imię i nazwisko widnieje na wekslu czek na kwotę 10 funtów lub czek na kwotę 10 funtów. (UWAGA: pisownia amerykańska to check.) zrealizować czek wymienić czek na gotówkę podpisać czek podpisać czek na odwrocie aby pokazać, że go akceptujemy wystawić czek na kogoś napisać czyjeś imię i nazwisko na czeku Na kogo mam wystawić czek? zapłacić czekiem zapłacić, wystawiając czek, a nie używając gotówki lub karty kredytowej wpłacić czek na swoje konto zdeponować czek bank skierował czek do wystawcy bank zwrócił czek osobie, która go wystawiła, ponieważ na koncie nie było wystarczającej ilości pieniędzy, aby go zapłacić podpisać czek podpisać się na awersie czeku aby pokazać, że upoważniasz bank do wypłaty pieniędzy z twojego konta zatrzymać czek poprosić bank o niezapłacenie czeku, który został podpisany i wysłany

cyfra kontrolna : ostatnia cyfra ciągu skomputeryzowanych numerów referencyjnych, używana do potwierdzenia transakcji

czek na okaziciela : czek, na którym nie jest napisane żadne nazwisko, tak aby osoba, która go posiada, mogła go zrealizować

Chicago Board of Trade : rynek towarowy z siedzibą w Chicago, handlujący metalami, towarami miękkimi i kontraktami terminowymi na instrumenty finansowe. Skrót CBOT

Chicago Mercantile Exchange : giełda towarowa z siedzibą w Chicago, handlująca kontraktami terminowymi na bydło i kontraktami terminowymi na finanse na IMM. Skrót CME

chickenfeed: niewielka kwota pieniędzy (nieformalnie)

Chińskie mury : wyimaginowane bariery między działami w tej samej organizacji, ustanowione w celu uniknięcia handlu poufnymi informacjami lub konfliktu interesów. Na przykład, jeśli bank inwestycyjny doradza w sprawie planowanej oferty przejęcia, jego dział inwestycyjny nie powinien wiedzieć, że oferta jest w toku, lub doradziłby swoim klientom zainwestowanie w przejmowaną firmę.

chip i PIN : inicjatywa wspierana przez rząd w Wielkiej Brytanii, w ramach której karty kredytowe/debetowe zawierają wbudowany mikrochip i są uwierzytelniane automatycznie za pomocą numeru PIN

CHIPS : komputerowy system rozliczeniowy banku używany w USA. Pełna forma Clearing House Interbank Payments System

chop : znak wykonany na dokumencie, aby pokazać, że został on uzgodniony, potwierdzony, opłacony lub że płatność została otrzymana

churning : 1. praktyka stosowana przez maklerów giełdowych, polegająca na kupowaniu i sprzedawaniu na rachunek dyskrecjonalny klienta w celu uzyskania prowizji. Transakcje te często nie przynoszą klientowi żadnych korzyści. 2. praktyka stosowana przez sprzedawców ubezpieczeń, polegająca na tym, że sprzedawca sugeruje klientowi zmianę polisy ubezpieczeniowej wyłącznie w celu uzyskania prowizji

circularise : wysłać okólnik do Komitet zgodził się na okólnikowanie członków stowarzyszenia. Okólnikowali oni wszystkich swoich klientów, wysyłając im nową listę cen.

CIF : 1. koszt, ubezpieczenie i fracht 2. plik identyfikacyjny klienta w USA

cywilny : odnoszący się do zwykłych ludzi

clawback : 1. odzyskane pieniądze, zwłaszcza pieniądze odzyskane przez rząd z dotacji lub ulg podatkowych, które zostały wcześniej przyznane 2. przydzielenie nowych akcji istniejącym akcjonariuszom w celu utrzymania wartości ich udziałów

czysty : bez problemów lub bez historii wykroczeń

czysty list przewozowy : list przewozowy bez żadnej notatki stwierdzającej, że przesyłka jest wadliwa lub uszkodzona

clear : (określający okres czasu) wolny

caveat emptor : fraza łacińska oznaczająca "niech kupujący uważa", co oznacza, że kupujący jest odpowiedzialny za sprawdzenie, czy to, co kupuje, jest w dobrym stanie

CBOT : skrót Chicago Board of Trade

caveat venditor : fraza łacińska oznaczająca "niech sprzedawca uważa", która wskazuje, że sprzedawca jest prawnie zobowiązany do upewnienia się, że sprzedawane przez niego towary są w dobrym stanie

caveat : ostrzeżenie, wprowadzić zastrzeżenie, aby ostrzec kogoś prawnie, że masz interes w sprawie i że żadne kroki nie mogą zostać podjęte bez twojej zgody

cena sufitowa : najwyższa cena, jaką można osiągnąć

centmała moneta, setna część dolara

CD : skrót certyfikat depozytowy

cedi : jednostka waluty używana w Ghanie

CCA : skrót od księgowości kosztów bieżących

CBS All-Share : indeks cen na giełdzie w Amsterdamie (UWAGA: CBS Tendency podaje również ceny akcji w Amsterdamie.)

centralny : zorganizowany z jednego głównego punktu

centre : 1. ważne miasto Sheffield jest głównym ośrodkiem przemysłowym. Nottingham jest centrum przemysłu obuwniczego. 2. departament, obszar lub funkcja, do której przypisuje się koszty i/lub przychody (UWAGA: [wszystkie znaczenia] pisownia amerykańska to center.)

CEO : skrót od dyrektora generalnego

centralizacja : organizacja wszystkiego z centralnego punktu

centralizować : organizować z centralnego punktu

certyfikat uwierzytelnienia : unikalny numer przekazany firmie przez niezależne źródło

certyfikat zatwierdzenia : dokument pokazujący, że przedmiot został oficjalnie zatwierdzony

certyfikat : oficjalny dokument, który potwierdza, że coś jest czyjąś własnością lub że coś jest prawdą

certyfikat jakości : certyfikat pokazujący klasę miękkiego towaru

certyfikat depozytowy : dokument z banku pokazujący, że pieniądze zostały zdeponowane po gwarantowanej stopie procentowej na określony okres czasu. Skrót CD

KOMENTARZ: CD jest instrumentem na okaziciela, który może być sprzedany przez okaziciela. Może być sprzedany ze zniżką od wartości, więc rentowność CD jest zmienna.

chairman : osoba przewodnicząca posiedzeniom zarządu spółki przewodniczący zarządu lub prezes spółki (UWAGA: Należy również zauważyć, że w brytyjskiej spółce przewodniczący jest mniej ważny niż dyrektor zarządzający, chociaż jedna osoba może łączyć oba stanowiska. W Stanach Zjednoczonych prezes spółki jest mniej ważny niż przewodniczący zarządu. Liczba mnoga to chairmanmen.) sprawozdanie przewodniczącego, oświadczenie przewodniczącego roczne sprawozdanie przewodniczącego spółki dla akcjonariuszy

cesja : akt oddania własności komuś, zwłaszcza wierzycielowi CGT skrót od podatku od zysków kapitałowych

czek potwierdzony : czek, który według banku jest ważny i zostanie wypłacony z pieniędzy odłożonych na rachunku bankowym płatnika

CFA : Communauté française africaine

CFO : skrót od Chief Financial Officer

change1. pieniądze w monetach lub drobnych banknotach. 2. pieniądze zwrócone przez sprzedawcę, gdy kupujący może zapłacić tylko większym banknotem lub monetą niż żądana kwota czasownik 1. wymienić banknot 20 funtów dać komuś mniejsze banknoty lub monety w zamian za banknot 20 funtów 2. dać jeden rodzaj waluty za inny 3. zmienić właściciela (firmy, nieruchomości itp.) i sprzedać ją nowemu właścicielowi.

CHAPS : elektroniczny system płatności bank-bank, który gwarantuje płatność tego samego dnia. Porównaj BACS. Pełna forma Clearing House Automated Payments System

Cashwire : system obsługiwany przez grupę banków w celu rozliczania płatności między bankami członkowskimi

cena katalogowa : cena podana w katalogu lub na liście

czek kasjerski : czek bankowy, wystawiony na siebie i podpisany przez kasjera lub innego urzędnika bankowego

cena gotówkowa : niższa cena lub lepsze warunki, które obowiązują, jeśli klient płaci gotówką

cash and carry : 1. duży sklep sprzedający towary po niskich cenach, gdzie klient płaci gotówką i natychmiast odbiera towar. Codziennie rano zaopatrujemy się w cash and carry. 2. działalność polegająca na zakupie towaru za gotówkę i sprzedaży tego samego towaru na rynku kontraktów terminowych

carpetbagger : osoba inwestująca w spółdzielnię budowlaną lub fundusz emerytalny, mając nadzieję na skorzystanie z ewentualnych nieoczekiwanych wypłat w przypadku demutualizacji spółdzielni lub wykupienia funduszu

CAPM skrót od modelu wyceny aktywów kapitałowych

cable :1. telegram, wiadomość wysłana telegrafem . 2. kurs wymiany dolara i funta szterlinga ;czasownik : wysyłać wiadomość lub pieniądze telegrafem

cambio : hiszpańskie słowo oznaczające wymianę walut

cambiste : francuskie słowo oznaczające brokera wymiany walut

cena wywoławcza : cena, która jest stosowana, gdy sprzedaż jest prowadzona przez przewodniczącego, a nie przez otwarte protesty

cena wywoławcza : cena, którą należy zapłacić przy wykupie obligacji amerykańskiej

cap: 1. górny limit nałożony na coś, np. stopę procentową. Przeciwieństwem jest dolny limit, czyli "floor"). 2. to samo co kapitalizacja (nieformalne) ; czasownik : nałożyć górny limit na coś

capita: na mieszkańca

czapka i kołnierz : rzeczownik umowa ustalająca górny i dolny limit pożyczki

CAC 40 : indeks cen na Giełdzie Paryskiej, na podstawie cen czterdziestu wiodących akcji

CAD :skrót gotówka za dokumenty

cage1. część firmy maklerskiej, w której przetwarzana jest dokumentacja związana z kupnem i sprzedażą akcji (UWAGA: w Wielkiej Brytanii termin ten to back office). 2. część banku, w której pracuje kasjer, otoczona szklanymi oknami

caisse d′épargne: rzeczownik francuskie określenie banku oszczędnościowego

caja: popularny hiszpańskie określenie banku oszczędnościowego

CA : skrót od biegłego rewidenta

czarna gospodarka : dobra i usługi, za które płaci się gotówką, a zatem nie są one deklarowane do opodatkowania. Nazywana także ukrytą gospodarką, gospodarką równoległą, gospodarką cienia

Czarny Piątek : nagły załamanie na giełdzie (UWAGA: nazwa pochodzi od pierwszego poważnego załamania na giełdzie amerykańskiej, które miało miejsce 24 września 1869 r.)

czarna lista: 1. lista towarów, których sprzedaż jest zabroniona, lub osób lub firm, z którymi handel jest zabroniony 2. lista osób uważanych przez pracodawcę za zbyt niebezpieczne lub uciążliwe, aby je zatrudniać

czarna lista : oznaczający umieszczenie towarów, osób lub firmy na czarnej liście Ich firma została wpisana na czarną listę przez rząd.

czarny rynek : kupowanie i sprzedawanie towarów lub walut w sposób, który nie jest dozwolony przez prawo Istnieje kwitnący czarny rynek części zamiennych do samochodów. Na czarnym rynku można kupić złote monety. płacić ceny na czarnym rynku płacić wysokie ceny za przedmioty, które nie są łatwo dostępne

Czarny poniedziałek : Poniedziałek, 19 października 1987 r., kiedy nastąpił krach na światowych giełdach

Czarny wtorek : Wtorek, 29 października 1929 r., kiedy giełda amerykańska się załamała

Czarna środa : Środa, 16 września 1992 r., kiedy funt szterling opuścił europejski kurs wymiany. Mechanizm został zdewaluowany w stosunku do innych walut

KOMENTARZ: Nie zawsze postrzegane jako " czarne", ponieważ niektórzy uważają, że wyjście funta z ERM było dobrą rzeczą.

cena bid-offer : cena pobierana przez fundusze powiernicze od kupujących i sprzedających jednostki, oparta na spreadzie bid-offer

cena kupna : cena, po której inwestorzy sprzedają udziały lub jednostki w funduszu powierniczym (UWAGA: Cena przeciwna, tj. cena kupna, nazywana jest ceną sprzedaży; różnica między nimi to spread.)

cena bazowa : 1. cena uzgodniona między kupującym a sprzedającym na rynku pozagiełdowym 2. cena obligacji wyrażona jako jej roczna stopa procentowa do wykupu

centrum biznesowe : część miasta, w której znajdują się główne banki, sklepy i biura

cykl koniunkturalny : okres, w którym handel się rozwija, zwalnia, a następnie znów się rozwija. Nazywany również cyklem handlowym

czasopismo biznesowe : czasopismo zajmujące się sprawami biznesowymi

czek bankowy : czek wystawiony przez bank, wystawiony na siebie i podpisany przez pracownika banku

czynsz zaległy : czynsz należny, ale niezapłacony.

Czarostwo: (Od Saxen Wicca, skrót od witega, prorok lub czarownik.) Kult osób, które za pomocą satanistycznej pomocy lub pomocy złych duchów lub duchów pomocniczych są w stanie praktykować pomniejszą czarną magię. Ale różnica między czarownikiem a czarownicą polega na tym, że ten pierwszy sprzedał swoją duszę Szatanowi, aby uzyskać nad nim całkowitą władzę przez określony czas, podczas gdy czarownica zwykle pojawia się jako oddana i często źle traktowana służebnica diabolicznej mocy. Ale często jest panią swojego duchowego, swojego związanego niewolnika, a wśród niektórych dzikich ludów jej okultystyczne moce są samoistnie rozwinięte. Koncepcja czarostwa została prawdopodobnie wprowadzona do istnienia przez mityczny wpływ podbitych ras. W rytuale i praktyce bardzo przypomina demonizm dzikich ras, z którego prawdopodobnie się wywodzi. To znaczy, niearyjskie ludy Europy, które poprzedzały ludność aryjską, kontynuując praktyki i tradycje swoich religii, mniej lub bardziej w tajemnicy, obudziły w umyśle aryjskim ideę, że takie praktyki miały charakter "magiczny". Tej idei nie omieszkaliby poprzeć i prawdopodobnie wyolbrzymiliby takie szczegóły, które najbardziej zapadły w pamięć aryjską, dla których ich bogowie wydawaliby się "diabłami", a ich rytuał religijny czarami. Pogląd ten zwalczano na tej podstawie, że przepaść między, powiedzmy, wyginięciem przedaryjskiej religii znanej jako druidyzm a pierwszymi wzmiankami o czarach jest zbyt duża, aby ją zasypać. Ale druidyzm istniał nadal długo po tym, jak oficjalnie wyginął, a brytyjskie czary są jego liniowym następcą. Teoria jest dalej rozwijana, że w przypadku niepowodzenia niearyjskiego kapłaństwa nowicjusze byliby adoptowani z rasy najeźdźców w celu kontynuowania starej religii. Wydaje się autorowi niniejszego tekstu, że okoliczność, iż większa liczba wyznawców tej starożytnej tradycji to kobiety, wskazuje na prawdopodobieństwo wczesnego zwyczaju adopcji lub małżeństwa kobiet aryjskich przez lud niearyjski, który wolałby rekrutować swoich nowicjuszy i wyznawców z bardziej plastycznej płci, naturalnie nie ufając męskiej części obcego ludu, aby wpasować się w ich idee religijne, i że prawie wyłączne zatrudnianie kobiet w kulcie (przynajmniej w Wielkiej Brytanii) miało swój początek w tej praktyce. Następnie indywidualnie wszyscy twierdzili, że zostali zainicjowani. Gomme mówi: "Jestem skłonny położyć duży nacisk na akt inicjacji - podkreśla on ideę kasty odrębnej od ogółu społeczeństwa i zakłada istnienie tej kasty przed czasem, w którym ci, którzy praktykują swoje domniemane moce, po raz pierwszy zostali zauważeni. Cofając się wstecz do tego aktu inicjacji wiek po wieku, jak pozwalają nam to robić ponure zapisy czarów przez kilka stuleci, jest jasne, że ludzie od czasu do czasu wprowadzani w ten sposób do kasty czarownic kontynuowali praktyki i przyjmowali funkcje kasty, mimo że przychodzili do niej jako nowicjusze i obcy. W ten sposób dochodzimy do sztucznego sposobu zejścia szczególnej grupy przesądów i można to nazwać zstąpieniem inicjacyjnym". Ta koncepcja, uważa Gomme (Folklore as an Historical Science), została w średniowieczu pod wpływem innej. Tradycyjne praktyki, tradycyjne formuły i tradycyjne, z prezentami pieniężnymi. Po tym badaniu demon rozdał swoim wyznawcom maści, proszki i inne przedmioty służące do popełniania zła. Pewna francuska czarownica, stracona w 1580 r., wyznała, że niektóre z jej towarzyszek ofiarowały owcę lub jałówkę; a inna, stracona w następnym roku, stwierdziła, że zwierzęta o czarnym kolorze są najbardziej akceptowalne. Trzecia, stracona w Gerbeville w 1585 r., oświadczyła, że nikt nie jest zwolniony z tej ofiary, a biedniejsi ludzie ofiarowują kurę lub kurczaka, a niektórzy nawet kosmyk włosów, małego ptaszka lub jakikolwiek drobiazg, na jaki mogli położyć ręce. Zaniedbanie tej ceremonii pociągało za sobą surowe kary. W wielu przypadkach, zgodnie z wyznaniami czarownic, oprócz bezpośredniego oddawania czci diabłu, były zobowiązane do okazania odrazy do wiary, którą porzuciły, depcząc krzyż i bluźniąc świętym oraz dokonując innych profanacji. Przed zakończeniem spotkania nowe czarownice otrzymały swoje familiary, czyli diabły, do których zazwyczaj zwracały się jako do swoich "małych panów", chociaż były zobowiązane do spełniania życzeń czarownic i spełniania ich zachcianek. Otrzymały imiona, zazwyczaj o charakterze popularnym, takie jak nadawane kotom, psom i innym zwierzętom domowym, a podobieństwo tych imion do siebie w różnych krajach jest bardzo niezwykłe. Po odbyciu wszystkich tych wstępnych ceremonii i przygotowaniu wielkiego bankietu cała grupa zaczęła jeść, pić i weselić się. Czasami stawiano przed nimi każdy luksusowy przedmiot i ucztowali w najbardziej wystawny sposób. Często jednak mięso podawane na stole składało się z samych ropuch, szczurów i innych artykułów o odrażającej naturze. Na ogół nie mieli soli i rzadko chleba. Ale nawet gdy było najlepiej podane, pieniądze i prowiant dostarczony przez demony były najbardziej niezadowalające; okoliczność, której nie da się racjonalnie wyjaśnić. Moneta wyniesiona na światło dzienne, zazwyczaj okazywała się niczym innym jak suchymi liśćmi lub kawałkami ziemi; i jakkolwiek łapczywie mogli jeść przy stole, zazwyczaj opuszczali spotkanie wyczerpani głodem. Następnie usuwano stoły, a ucztowanie ustępowało miejsca dzikim i hałaśliwym tańcom i hulankom. Powszechny taniec, lub kolęda, w średniowieczu wydaje się być wykonywany przez osoby biorące się za ręce w kręgu, naprzemiennie mężczyznę i kobietę. Ten, prawdopodobnie zwykły taniec wśród chłopstwa, był tym, który był powszechnie praktykowany w szabaty czarownic, z tą osobliwością, że ich plecy zamiast twarzy były zwrócone do wewnątrz. Starożytni pisarze starają się to wyjaśnić, zakładając, że miało to na celu uniemożliwienie im widzenia się i rozpoznawania. Ale to, jak widać, nie był jedyny taniec szabatu; być może wprowadzono bardziej modne tańce dla czarownic w lepszych warunkach społecznych; a moraliści z następnego wieku złośliwie insynuują, że wiele tańców o niezbyt przyzwoitym charakterze wymyślonych przez samego diabła, aby rozpalić wyobraźnię jego ofiar, zostało następnie przyjętych w klasach społecznych, które nie uczęszczały na szabat. Można zauważyć, jako osobliwą okoliczność, że współczesny walc jest po raz pierwszy śledzony wśród spotkań czarownic i ich diabłów 1 Przyznano również, w prawie każdym przypadku, że tańce w szabaty powodowały znacznie większe zmęczenie niż zwykle wynikające z takich ćwiczeń. Wiele czarownic oświadczyło, że po powrocie do domu zazwyczaj nie były w stanie wstać z łóżka przez dwa lub trzy dni. Ich muzyka również nie miała bynajmniej zwyczajnego charakteru. Piosenki były na ogół obsceniczne, wulgarne lub śmieszne. Instrumenty były dość różnorodne, ale wszystkie brały udział w burleskowym charakterze wydarzenia. Niektórzy grali na flecie na patyku lub kości; inni uderzali w czaszkę konia, aby uzyskać lirę; tam bili w bęben na pniu dębu, przy pomocy patyka; tutaj inni dmuchali w trąby gałęziami. Im głośniejszy był instrument, tym większą satysfakcję dawał; a taniec stawał się coraz bardziej dziki, aż połączył się w rozległą scenę zamieszania i zakończył scenami, na które, choć szczegółowo opisane w starych traktatach o demonologii, lepiej będzie rzucić zasłonę". Czarownice rozeszły się na czas, aby dotrzeć do swoich domów przed pianiem koguta. Widzimy wtedy, że Szatan zajął miejsce bóstw starszych i porzuconych kultów nie-Aryjczyków, których obsceniczne rytuały były odwiedzane przez "wtajemniczonych" lub przyjętych "nowicjuszy" rasy, dla której byli odrażający, że czarownice często działały za pomocą familiarów, których kształty były w stanie przybrać, lub za pomocą bezpośredniej satanistycznej agencji. Ale prawdopodobnie w czarostwie były również elementy mitologiczne. Moce czarownic. - W oczach ludu moce czarownic były liczne. Najbardziej osobliwe z nich to: zdolność do zarażania za pomocą złego oka (patrz), sprzedaż wiatrów żeglarzom, władza nad zwierzętami i zdolność do przekształcania się w zwierzęce kształty. Tak więc, mówi Gomme - "Najczęstsze transformacje to transformacje w koty i zające, a rzadziej w jelenie szlachetne, i te zajęły miejsce wilków. Tak więc transformacje kota występują w Yorkshire, transformacje zająca w Devonshire, Yorkshire i Walii oraz Szkocji, transformacje jelenia w Cumberland, transformacje kruka w Szkocji, transformacje bydła w Irlandii. Rzeczywiście, związek między czarownicami a niższymi zwierzętami jest bardzo ścisły i prawie nigdzie w Europie nie zdarza się, aby związek ten był relegowany na podrzędne miejsce. Historia po historii, zwyczaj po zwyczaju są zapisywane jako odnoszące się do czarów, a transformacja zwierzęcia pojawia się zawsze. Czarownice posiadały również moc czynienia siebie niewidzialnymi za pomocą magicznej maści dostarczonej im przez diabła i szkodzenia innym poprzez wbijanie gwoździ w woskowy wizerunek, który je przedstawiał. Czarostwo wśród dzikich ludzi - Czarostwo wśród dzikich ludzi jest oczywiście powiązane z różnymi kultami demonizmu, które są w modzie wśród barbarzyńców na całym świecie. Są one wskazane w różnych artykułach dotyczących niekulturalnych ras. Nazwa czarostwo jest po prostu wygodną angielską etykietą dla takich dzikich kultów demonicznych, jak "czarownicy" stosowani do tych, którzy "wywąchują tych praktykujących zło". Dowody na czary. - Dowody na czary, mówi Podmore (Modern Spiritualism), dzielą się na cztery główne kategorie: (a) wyznania samych czarownic; (b) dowody potwierdzające likantropię, widma itp.; (c) ślady czarownic; (d) dowody złych skutków wywieranych na domniemane ofiary. (a) - Wyznania, jak wiadomo, były w większości wymuszane torturami lub kłamliwymi obietnicami uwolnienia. W Anglii, gdzie tortury nie były tolerowane przez prawo, pomysłowość Matthew Hopkinsa i innych profesjonalnych poszukiwaczy czarownic mogła zazwyczaj wymyślić równie skuteczny substytut, taki jak stopniowe głodzenie, wymuszona bezsenność lub utrzymywanie przez wiele godzin wymuszonej i bolesnej postawy. Ale poza tymi wymuszonymi wyznaniami istnieją dowody na to, że w niektórych przypadkach oskarżeni byli faktycznie zmuszani przez nagromadzenie zeznań przeciwko nim, przez presję opinii publicznej i szczególne okoliczności, w jakich się znaleźli, do wiary i przyznania się, że rzeczywiście byli czarownicami. Niektóre kobiety w Salem, które przyznały się do winy za czary, później, gdy prześladowania ustały i zostały uwolnione, wyjaśniły, że były przerażone i przerażone nawet z powodu "wyznania tego, czego były niewinne. I nie brakowało osób, które dobrowolnie przyznały się do praktykowania czarów, nocnych przejażdżek, paktów z diabłem i wszystkiego innego". Najbardziej uderzające przykłady tego dobrowolnego przyznania się pochodzą od dzieci. Nawet wśród wcześniejszych pisarzy zajmujących się czarami nierzadko panowała opinia, że nocne przejażdżki i uczty z diabłem były jedynie urojeniami, choć wina czarownicy nie była przez to umniejszana. A w XVI wieku, przynajmniej w krajach anglojęzycznych, przekonanie to wydaje się być ogólnie takie samo wśród wierzących w czary i ich przeciwników. Tak Gaule: "Ale bardziej cudowne lub zdumiewające (rzeczy opowiadane przez czarownice w ich wyznaniach) są dokonywane jedynie przez diabła; czarownice cały czas albo w ekstazie, zaczarowanym śnie, albo w melancholijnym śnie; a wyobraźnia, fantazja, zdrowy rozsądek czarownic, tylko zwiedzione tym, co jest teraz zrobione lub udawane. Nawet Antoinette Bourignon, obserwując swoich uczniów jedzących "wielkie kawałki chleba i masła" na śniadanie, zwróciła im uwagę, że nie mogłyby mieć tak dobrego apetytu, gdyby naprawdę jadły delikatne mięsa w szabat diabła poprzedniej nocy. (b) - Ale jeśli opowieść samej czarownicy o jej cudownych czynach można wytłumaczyć jako, w najlepszym razie, mgliste wspomnienie koszmaru, to nie ma potrzeby wykraczać poza to wyjaśnienie, aby wyjaśnić cuda opowiadane przez innych. W większości przypadków nie ma potrzeby zakładać nawet tak wielkiej podstawy dla cudów, ponieważ dowody (np. na likantropię) są czysto tradycyjne. A gdy otrzymujemy relacje z pierwszej ręki, zwykle dotyczą one nie takich kwestii jak lewitacja czy przemiana zajęcy w stare kobiety, ale jedynie niejasnych kształtów widzianych o zmierzchu lub niewyjaśnionego pojawienia się czarnego psa. Mimo to dowody pochodzą niemal wyłącznie od nieświadomych wieśniaków i są podawane lata po wydarzeniach. (c) - Dowody na "znaki czarownic" nie interesują nas zbytnio. Niewyczuwalne plamy, na których polegali Matthew Hopkins i inni poszukiwacze czarownic, mogły być w niektórych przypadkach autentyczne. Wiadomo, że takie niewyczuwalne obszary występują u osób histerycznych, a wywoływanie nieczułości za pomocą sugestii jest powszechne w czasach współczesnych. Rzekome sutki czarownic, które ssały diabły, wydają się być znajdowane niemal wyłącznie, podobnie jak same diabły, w krajach anglojęzycznych. Każda brodawka, wrzód lub obrzęk prawdopodobnie stanowiłyby wystarczający powód do oskarżenia; czytamy w Cotton Mather o ławie przysięgłych kobiet, które znalazły nadprzyrodzone sutki na ciele czarownicy, których nie można było odkryć, gdy przeprowadzono drugie przeszukanie trzy lub cztery godziny później, oraz o znaku czarownicy na palcu małego dziecka, który przybrał formę "głębokiej czerwonej plamy, wielkości ugryzienia pchły". A znakiem wiedźmy, który przekonał Increase′a Mathera w sprawie George′a Burroughsa, była jego zdolność do trzymania ciężkiej broni na wyciągnięcie ręki i przenoszenia beczki cydru z łodzi na brzeg. (d) - Trudno mówić poważnie o większości dowodów opartych na obrażeniach, jakich doznały domniemane ofiary wiedźm. Jeśli krowa mężczyzny miała sucho, jeśli jego koń się potknął, jego wóz utknął w bramie, jego świnie lub drób zachorowały, jeśli jego dziecko miało atak, jego żona lub on sam odczuwał niezwykły ból, był to dowód dopuszczalny w sądzie przeciwko każdej starej kobiecie, która w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy - lub dwunastu lat - mogła wymyślić jakiś powód do obrazy wobec niego i jego. Głupoty tego rodzaju są zbyt dobrze znane, aby wymagały powtarzania. Ale jest jeszcze inna cecha czarów, przynajmniej w przypadkach mających miejsce w XVI i XVII wieku w Anglii i Ameryce, która nie jest tak dobrze rozpoznana, a która ma bardziej bezpośrednie odniesienie do naszych obecnych badań - przeważająca część odgrywane w początkowych stadiach prześladowań czarownic przez złośliwe lub po prostu histeryczne dzieci i młode kobiety." Objawy czarów. - Pan Podmore zauważa: Objawy rzekomego czaru były we wszystkich tych przypadkach monotonnie podobne. Ofiary wpadały w ataki lub konwulsje, których wezwani lekarze nie potrafili zdiagnozować ani wyleczyć. W tych atakach dzieci zwykle wzywały starą kobietę, która była wyimaginowaną przyczyną ich dolegliwości; czasami twierdziły, że widzą jej postać obecną w pokoju, a nawet dźgały ją nożem lub inną bronią. (W najbardziej rozstrzygających przypadkach zapis kontynuuje, że staruszka, natychmiast poszukiwana, była znajdowana próbująca ukryć odpowiednią ranę na swojej osobie.) Te ataki, które czasami trwały z niewielką przerwą przez tygodnie, były nasilane przez zbliżanie się domniemanej czarownicy; lub, jak zauważa Hutchinson, przez obecność współczujących widzów. Ataki, jak powszechnie zauważali współcześni kronikarze, zmniejszały się lub całkowicie zanikały, gdy czarownica była więziona lub skazywana; z drugiej strony, jeśli domniemana czarownica została uwolniona, ofiara nadal cierpiała okropne tortury, do tego stopnia, że podczas procesów w Salem pewna stara kobieta, która została uniewinniona przez ławę przysięgłych, została, z powodu okropnego krzyku dotkniętych nią osób na sali sądowej, natychmiast ponownie osądzona i skazana. Dotyk czarownicy zawsze wywoływał poważne ataki, w istocie kontakt z czarownicą lub nawiązanie kontaktu między nią a ofiarą za pomocą jakiegoś stroju noszonego przez tę ostatnią, jak w przypadku pani Faith Corbet, było powszechnie uważane za niezbędny warunek zaklęcia. Gdy ten kontakt został ustanowiony, wystarczyło samo spojrzenie czarownicy lub kierunek jej złej woli. Dotknięci w Salem byli, jak zeznają Mathersowie, bardzo torturowani na sali sądowej przez złośliwe spojrzenie biednych nieszczęśników na sali sądowej; i dwie dziewczyny "wizjonerki": znacznie zwiększyły wagę dowodów, przepowiadając z niezwykłą dokładnością, kiedy taka lub taka z obecnych wówczas osób dotkniętych chorobą odczuje zgubny wpływ i będzie wyć z bólu. Należy dodać - choć dowody, jak rozumiemy to słowo, ponieważ domniemany fakt jest oczywiście praktycznie nieistotny - że powszechnie donoszono, że ofiara czarownicy mogła, chociaż z zawiązanymi oczami, odróżnić swojego oprawcę samym dotykiem od wszystkich innych osób, a nawet mogła przewidzieć jej zbliżanie się i dostrzec jej działania ze znacznej odległości. "Skutki drgawek i ataków kataleptycznych, które współczesna nauka bez wahania odrzuciłaby jako po prostu wynik histerii, były w wielu przypadkach spotęgowane przez manifestacje bardziej materialnego rodzaju. Powszechną cechą ofiary było wymiotowanie szpilkami, igłami, drewnem, ścierniskiem i innymi substancjami; lub znajdowanie cierni lub igieł wbitych w jej ciało. W przypadku odnotowanym przez Glanvila histeryczną służącą Mary Longdon, oprócz zwykłych ataków, wymiotów szpilkami itp., dręczyły nieustannie rzucane w nią kamienie, które po upadku na ziemię natychmiast znikały. Jej pan zeznawał w sądzie o spadaniu kamieni i ich cudownym zniknięciu. Co więcej, ta sama Mary Longdon była często przenoszona przez niewidzialną moc na szczyt domu i tam "kładziona na desce między dwoma belkami słonecznymi" lub wkładana do skrzyni lub na wpół duszona między dwoma pierzynami. "Jakkolwiek obrzydliwe wydają się nam te oszustwa, osobliwe jest, że w większości pozostały one niewykryte, a nawet, jak się wydaje, niepodejrzewane, nie tylko przez nieświadomych wieśniaków, dla których dobra sztuka została wystawiona w pierwszej kolejności, ale na większym teatrze sądu. Ale są pewne znane przypadki przyznania się lub wykrycia. Edinund Robinson, chłopiec, na którego podstawie osądzono czarownice z Lancashire, później przyznał się do oszustwa. Inni młodzieńcy zostali przyłapani z czarnym ołowiem w ustach, gdy pienili się w pozorowanych atakach padaczkowych, barwili mocz atramentem, ukrywali krzywe szpilki przy sobie, aby później je zwymiotować, drapali słupki łóżka palcami u stóp i potajemnie jedli do syta podczas udawanego postu. Ale zazwyczaj widzowie byli tak przekonani z góry o autentyczności takich znaków, że uważali za zbędne badanie twierdzeń jakiegokolwiek konkretnego przedstawienia tego rodzaju na ich wiarygodność. "Trudno jest w takich przypadkach stwierdzić, gdzie kończy się samooszukiwanie, a gdzie zaczyna się złośliwe oszustwo. Badanie tych minionych wybuchów histerii, błahych samych w sobie, a strasznych w swoich konsekwencjach, nie byłoby interesujące w obecnym kontekście, gdyby nie fakt, że znajdujemy tu pierwotną formę tych manifestacji poltergeista, które dały popularny impuls w 1848 r. wierze w nowoczesny spirytualizm i które są nadal atrakcyjne dla tych, którzy podtrzymują autentyczność fizycznych manifestacji sali seansowej jako przypadków podobnych zjawisk występujących spontanicznie". Różnica między brytyjskim a kontynentalnym czarostwem. Najważniejszą różnicą między brytyjskim a kontynentalnym systemem czarostwa wydaje się być to, że podczas gdy pierwszy był systemem niemal wyłącznie żeńskim, kontynentalny faworyzował włączanie do szeregów czarowników (jak nazywano zagraniczne czarownice) elementu męskiego; tak było przynajmniej we Francji i Niemczech, ale istnieją dowody na to, że na Węgrzech i w krajach słowiańskich element żeński był liczniejszy. W Irlandii znajdujemy również kobiety dominujące; prawdopodobnie należy to wyjaśnić okolicznością, o której wspomniano wcześniej, że kapłaństwo nie-obce w swoim upadku stało się niemal całkowicie zależne od urzędów kobiet. Jednak różne formy czarów są należycie uwzględnione w kilku artykułach dotyczących krajów europejskich. Rozwój wiary w czary. - Znaczące jest, że w dawnych czasach nadprzyrodzona strona czarów zyskała niewielką publiczną wiarygodność. Ludzie wierzyli w takie rzeczy, jak magiczne zatruwanie i wywoływanie burz przez czarownice, ale odmawiali dawania wiary takim przesądom, jak to, że czarownica lata w powietrzu lub w jakikolwiek sposób komunikuje się z diabelską agencją. Już w 800 r. n.e. irlandzki synod ogłosił, że wiara w lot w powietrzu i wampiryzm są niezgodne z doktryną chrześcijańską, a wielu wczesnych pisarzy, takich jak Stefan z Węgier i Regino, stwierdza, że latanie w nocy i pokrewne praktyki są jedynie złudzeniem. Rzeczywiście, ci, którzy wierzyli w te wierzenia, byli aktywnie karani pokutą. W obliczu późniejszego rozwoju wiary w czary, ten szczery sceptycyzm jest niemal zdumiewający, a najbardziej dziwne jest to, że wiek X i XI odrzuciły przesądy szeroko przyjęte przez wiek XVI i XVII. Od XIII do XV wieku widzimy, że koncepcja czarów i demonologii została znacznie poszerzona i wsparta przez pisma uczonych i instytucję Inkwizycji, która miała poradzić sobie ze wzrostem niewiary. Rozpowszechniono ogromną ilość literatury dotyczącej kwestii związanych z magią i czarami oraz dotyczących zwyczajów i obyczajów czarownic, magów i praktykujących "czarną magię", a wiele włosów zostało podzielonych. Kościół chętnie przyłączył się do tej kampanii przeciwko temu, co uważał za siły ciemności, i rzeczywiście zarówno oskarżeni, jak i oskarżyciele, wydają się pozostawać pod najstraszniejszymi złudzeniami, które miały kosztować społeczeństwo jako całość drogo. Scholastyczna koncepcja demonologii polegała na tym, że czarownica nie była kobietą, ale demonem. Racjonalizm był pomijany, a pomysłowość średniowiecznych uczonych rozwiała wszelkie obiekcje co do zjawiska czarów. Bóstwa czasów pogańskich były cytowane jako osoby praktykujące czary, a erudycja, zwłaszcza w kręgach kościelnych, szalała na ten temat. Powstała również klasa sędziów lub nkwizytorów, takich jak Bodin we Francji i Sprenger w Niemczech, którzy pisali długie traktaty na temat sposobu odkrywania czarownic, wystawiania ich na próbę i ogólnie przewodniczenia procesom o czary. Zimnokrwiste okrucieństwo tych podręczników o współczesnej demonologii można wytłumaczyć jedynie prawdopodobieństwem, że ich autorzy czuli się usprawiedliwieni w swoim pisaniu motywami wierności kościołowi i religii. Straszliwy terror szerzony zwłaszcza wśród inteligentnych, z powodu możliwości oskarżenia ich o czary w każdej chwili, doprowadził do nie do zniesienia stanu rzeczy. Intelektualista mógł zostać oskarżony o czary w każdej chwili przez każdego łobuza, który chciał to zrobić. Pozycja lub wiedza nie były zabezpieczeniem przed takim oskarżeniem i jest dziwne, że bardziej myśląca i poważna część populacji nie podjęła żadnej próby położenia kresu strasznemu stanowi rzeczy spowodowanemu ignorancją i przesądami. Oczywiście głównym powodem, dla którego nie mogli tego zrobić, był fakt, że cały system był tolerowany przez Kościół, w którego rękach spoczywała cała procedura procesów o czary. Co dziwne, klasztory i klasztory były często ośrodkami opętania przez demony. Koncepcja inkubów i sukubów niewątpliwie zrodziła się z ascetycznych tortur mnicha i zakonnicy. Masowe procesy nieszczęsnych ludzi, którzy rzekomo uczestniczyli w sabatowych orgiach wroga ludzkości na ponurych wrzosowiskach, również były przeprowadzane z wyszukaną starannością, która szerzyła strach w opinii publicznej. Tortury zadawane tym nieszczęśnikom były na ogół najbardziej diaboliczne, ale miały służyć dobru dusz tych, którzy je znosili. We Francji większość tych procesów miała miejsce w piętnastym wieku; podczas gdy w Anglii większość z nich miała miejsce w siedemnastym wieku. Pełne szczegóły dotyczące tych procesów można znaleźć w artykułach Francja i Anglia. Słynny wybuch fanatyzmu w Nowej Anglii pod rządami Cottona Mathera w latach 1661-1692 nie był bynajmniej ostatnim w kraju anglojęzycznym, gdyż w 1712 roku w Anglii skazano kobietę za czary, a w Szkocji ostatni proces i egzekucja za czary miały miejsce w 1722 roku. W Hiszpanii Inkwizycja spaliła ludzi w 1781 roku; w Niemczech dopiero w 1793 roku, a jeśli chodzi o Amerykę Łacińską i Południową, kobietę spalono w Peru w 1888 roku. Śmierć wiary w czary została spowodowana przez bardziej rozsądnego ducha krytyki niż wcześniej. Nawet tępe umysły inkwizytorów i innych sądów zaczęły dostrzegać, że nieszczęsne istoty, na które wydano wyrok, albo przyznały się do winy z powodu ekstremalnych tortur, których musiały doświadczyć, albo też miały halucynacje co do natury ich związku z mocą szatańską. Reginald Scot w swoim Discovery of Witchcraft (1584) udowodnił, że wiara czarownicy, że była sługą diabła, była czysto urojona, i w konsekwencji ściągnął na swoje dzieło gniew brytyjskiego Salomona, Jamesa L., który gorąco odpowiedział mu w swojej Demonologie. Ale Cautio Criminalis Friedricha von Spee z 1631 r. przedstawiło rozważania o jeszcze większej wadze z racjonalistycznego punktu widzenia - rozważania o takiej wadze, że Bodin, arcydemonolog, potępił go i zażądał, aby został dodany do długiej listy jego ofiar. Psychologia czarów. - Nie ma wątpliwości, że obecnie, gdy warunki dzikiego czarostwa zostały dokładnie zbadane i skomentowane, czarownica i czarnoksiężnik średniowiecza, podobnie jak ich pierwowzory wśród tubylczych ras Afryki, Ameryki, Azji i gdzie indziej, mają mocno zakorzenioną wiarę we własne magiczne moce i w ich związek z niewidzialnymi i ogólnie diabolicznymi siłami. Dziwnym zbiegiem okoliczności jest to, że w wielu przypadkach wyznania wymuszone od dwóch lub więcej czarownic, gdy kilka z nich było zaangażowanych w tę samą sprawę, zgadzały się ze sobą w niemal każdym szczególe. Oznaczałoby to, że te kobiety cierpiały na zbiorowe halucynacje i faktycznie wierzyły, że widziały nadprzyrodzone istoty, z którymi wyznawały przyjaźń, i przeszły przez rytuały i akty, za które cierpiały. Nadszedł okres w średniowiecznej kampanii przeciwko czarom, gdy przyznano, że cały system był systemem halucynacji; jednak, jak powiedzieli demonolodzy, nie było to złagodzenie przestępstwa, ponieważ równie złe było wyobrażanie sobie takich diabolicznych czynów, jak faktyczne branie w nich udziału. Istnieją również dowody, które mogłyby prowadzić do przekonania, że czarownica posiadała pewne drobne moce hipnozy i telepatii, co dałoby jej prawdziwą pewność co do jej przekonania, że władała magicznymi przerażeniami. Ponownie zjawiska spirytualizmu i duże możliwości, jakie oferuje on dla oszustw, sugerują, że jakiś pokrewny system mógł być używany wśród bardziej przebiegłych lub liderów na tych spotkaniach sabatowych, co całkowicie przekonałoby ignorantów wśród siostrzeństwa o istnieniu w ich środku diabolicznych mocy. Istnieje dobry powód, aby sądzić, że trans i histeria, narkotyki i maści były również używane bezlitośnie, ale~ wielkie źródło wiary w czarownice niewątpliwie istnieje w autosugestii, pielęgnowanej i podsycanej przez źródła kościelne i scholastyczne, i w żadnym wypadku nie zmniejszonej przez powszechną wiarę. Od czasu napisania powyższego artykułu wyczerpujące badanie zjawiska czarów zostało przeprowadzone przez pannę M. A. Murray, wykładowczynię egiptologii na University College w Londynie. Opierając swoje wnioski na sugestiach C. G. Lelanda w jego "Aradia, or the Witches of Italy" i innych współczesnych pisarzy, skłania się ku hipotezie, że czary - były w rzeczywistości nowoczesnym i zdegradowanym potomkiem starożytnej natury - religii, której obrzędy były faktycznie wykonywane w opuszczonych miejscach i obejmowały ofiary z dzieci i inne barbarzyńskie zwyczaje. W obecności szatana na takich spotkaniach widzi obecność kapłana cu - It. Krótko mówiąc, jej hipoteza zmierza do udowodnienia rzeczywistej rzeczywistości religii czarownic w przeciwieństwie do halucynacji, która do niedawna była wyjaśnieniem akceptowanym przez studentów tego tematu. Jej uwagi, również na temat tego, co znane, pokazują, że istnieje duży zbiór dowodów na przekonanie, że ta koncepcja również opierała się na rzeczywistych zdarzeniach. (Zobacz jej prace w Man i gdzie indziej.) Ostatnie badania autora przekonały go o słuszności tych poglądów, ale dodały przekonanie, że religia czarownic była w jakiś sposób związana z jeździectwem, którego dokładna natura jest dla niego wciąż niejasna. Miotła wydaje się być magicznym odpowiednikiem konia, czarownice czasami jeździły na sabat konno, a jednym z testów czarownicy było sprawdzenie, czy w jej oku znajduje się odbicie lub podobieństwo konia. Czy nie może być tak, że religia czarownic była pozostałością po prehistorycznym kulcie totemu konia? Ale to jest, ostatecznie, jedynie domysł. Autor znalazł również dobre dowody na istnienie kultu czarownic dokładnie podobnego do europejskiego w prekolumbijskim Meksyku i natknął się nawet na obraz nagiej czarownicy w czapce z daszkiem jadącej na miotle w znanym rodzimym malowidle meksykańskim, co wydaje się wskazywać, że religia czarownic istniała w obu Amerykach.

Czerwony Człowiek: Demon burz. Miał być wściekły, gdy lekkomyślny podróżnik wtargnął w jego samotność, i okazywać swój gniew w wiatrach i burzach. Napoleon urządził sobie noc w Wielkiej Piramidzie, gdzie powitała go czerwona zjawa, która najwyraźniej go przestraszyła lub powiedziała mu rzeczy, których nie chciał usłyszeć. Ciekawe jest to, że "Czerwony Duch", który zbliżył się do Napoleona, zrobił to dokładnie w tym samym miejscu, w którym Aliester Crowley otrzymał "Objawienie nowego Eonu" od ducha "Aiwassa". Francuscy chłopi wierzyli, że tajemniczy mały czerwony człowieczek ukazał się Napoleonowi, aby ogłosić nadchodzące niepowodzenia

Ciało psychiczne: Termin spirytualistyczny różnie stosowany do nieuchwytnego ciała, które odziewa duszę w "wielkie rozpuszczenie", lub do samej duszy. Sierżant Cox w swoim .Mechanism of Man oświadcza, że dusza - zupełnie odrębna od umysłu lub inteligencji, która jest tylko funkcją mózgu - składa się z rozrzedzona materia i ma taką samą formę jak ciało fizyczne, które przenika w każdej części. Z duszy promieniuje siła psychiczna, za pomocą której dokonywane są wszystkie cuda spirytualizmu. Poprzez jej działanie człowiek zostaje obdarzony mocami telekinetycznymi i jasnowidzącymi, a z jej pomocą może wpływać na takie siły natury jak grawitacja. Kiedy dusza jest wolna od ciała, może podróżować z prędkością światła, ani nie przeszkadzają jej takie materialne obiekty jak kamienne mury czy zamknięte drzwi. Ciało psychiczne jest również uważane za pośrednika między ciałem fizycznym a duszą, rodzaj otoczki, bardziej materialnej niż sama dusza, która otacza ją w chwili śmierci. To właśnie ta otoczka, ciało psychiczne lub neyvengeist, staje się widoczna w materializacji, przyciągając do siebie inne i jeszcze bardziej materialne cząsteczki. Z czasem ciało psychiczne rozpada się tak samo jak ciało fizyczne i pozostawia duszę wolną. Podczas transu dusza opuszcza ciało, ale funkcje życiowe są kontynuowane przez ciało psychiczne.

cesjonariusz : osoba, która otrzymuje coś, co zostało jej przypisane

cesja : 1. prawne przeniesienie własności lub prawa cesja patentu lub praw autorskich podpisanie aktu cesji 2. konkretne zadanie powierzone komuś Jej pierwszym zadaniem była poprawa wizerunku firmy.

cesjonat : osoba, która coś komuś przypisuje

cena wywoławcza : cena, po której sprzedawca oferuje do sprzedaży towar lub akcje, w Wielkiej Brytanii nazywana również "ceną ofertową"

cena wywoławcza : cena, którą sprzedawca ma nadzieję otrzymać za sprzedawany przedmiot

cło ad valorem : cło obliczane na podstawie wartości sprzedaży towarów

Czarna Magia: Czarną Magię praktykowaną w średniowieczu można zdefiniować jako wykorzystanie nadprzyrodzonej wiedzy w celach zła, przywoływanie diabolicznych i piekielnych mocy, aby mogły stać się niewolnikami i wysłannikami woli człowieka; krótko mówiąc, wypaczenie prawowitej mistycznej nauki. Tę sztukę i towarzyszące jej praktyki można prześledzić od czasów starożytnych Egipcjan i Persów, od Greków i Hebrajczyków do okresu, w którym osiągnęła apogeum w średniowieczu, tworząc w ten sposób nieprzerwany łańcuch; ponieważ w średniowiecznej magii można znaleźć utrwalenie popularnych obrzędów pogaństwa - starożytni bogowie stali się diabłami, ich misteria orgiami, ich kult czarami. Niektórzy historycy próbowali prześledzić obszary w Europie najbardziej dotknięte tymi diabelskimi praktykami. Mówi się, że Hiszpania górowała nad wszystkimi w hańbie, że zgłębiła głębiny otchłani. Południe Francji stało się następnie siedliskiem czarów, skąd rozgałęziło się na północ do Paryża. Czarna msza: Z wyznań czarowników-czarowników wiadomo, że diabeł również kazał odprawiać mszę w swój szabat. Pierre Aupetit, odstępczy ksiądz z wioski Fossas w Limousine, został spalony za odprawianie tajemnic mszy diabła. Zamiast wymawiać święte słowa konsekracji, bywalcy szabatu mówili: "Belzebub, Belzebub, Belzebub". Diabeł w kształcie motyla latał wokół tych, którzy odprawiali mszę, i którzy zjedli czarną hostię, którą musieli przeżuć przed połknięciem.

Czarne Loże: Termin "Czarna Loża" jest stosowany przez członka jednego zakonu do członka innego. Bardzo niewiele lóż określałoby się mianem "Czarnych Loży", a w przypadku tych, które to robią, byłoby to raczej swego rodzaju reakcja "w twarz" niż jakiekolwiek naprawdę znaczące określenie. Czarne Loże nie są bezmyślnymi kultami, które służą złu. Czarne Loże podążają za tym, co ezoterycy lat 30. nazwaliby "ścieżką lewej ręki". Jest prawdopodobne, że kulty, które krążyłyby, rekrutując bezmyślnych sług ciemności, nie rozrosłyby się liczebnie - kilku psychotyków i niezadowolonych mogłoby się zebrać pod ich sztandarem, ale jest mało prawdopodobne, aby przyciągnęły klientów, którzy stanowią duże wyzwanie. Czarne Loże można podzielić na dwie praktyki - te, które aktywnie podążają Ścieżką Lewej Ręki, i te, które uważają, że koncepcja ścieżek Prawej i Lewej Ręki jest historycznym anachronizmem. Tych, którzy podążają Ścieżką Lewej Ręki, można podzielić (używając dowolnych terminów) na dualistów i suprematystów. Ci, którzy odrzucają koncepcje Ścieżki Lewej i Prawej Ręki, wierzą, że koncepcje ścisłego dobra i zła są przestarzałe i nieaktualne. Mogą traktować magię jako naukę, którą należy zbadać i nie widzieć żadnego powodu, aby nie wykorzystywać jej dla osobistych korzyści, niż tego, dlaczego GE nie powinno sprzedawać żarówek. Ordo Templi Orientis jest prawdopodobnie przedstawicielem tego typu Czarnej Loży. Te loże mogą współpracować z Białymi Lożami i nie są "złe" w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. Wiele z tych grup można by bardziej odpowiednio nazwać "szarymi lożami". Dualiści podążają za manichejską lub zoastryjską koncepcją wszechświata, która sugeruje, że człowiek musi być zrównoważony. Wierzą, że we wszechświecie musi być dobro i zło i że aby naprawdę wznieść się, człowiek musi znać zarówno dobro, jak i zło. Często jest to samousprawiedliwienie niemoralnych czynów, ale są tacy, którzy podążali tą ścieżką z przekonaniem, a nawet wielu białych praktykujących przyznaje pewną legitymację temu podejściu. Wiele grup, które praktykują magię seksualną, ale są poza tym dość heterodoksyjne, mogłoby zostać umieszczonych w tej kategorii przez ich bardziej ewidentnie "białych" współpraktyków. Supremacjoniści wyrażają oddanie mocy, którą większość białych praktykujących uznałaby za złą lub negatywną. Mogą racjonalizować tę moc jako "poza dobrem i złem" w nietzscheańskim sensie lub mogą wierzyć w dualistyczny wszechświat, ale zobowiązali się do ścieżki, która, jak przyznają, przyniesie im więcej osobistej mocy, podążając za mentalnością "niektórzy będą drapieżnikami, niektórzy muszą być ofiarami". Loże takie jak Vril Society należą do tej kategorii.

Czarne Loże i "Czarna Magia"

"Czarna Loża" nie odnosi się szczególnie do "Czarnej Magii". Czarna magia (Goiety - magia wymagająca radzenia sobie z istotami lub siłami, które praktykujący uważa za złe lub złowrogie) jest studiowana i praktykowana nawet przez najbardziej wzorowe Loże, choć dość ostrożnie.

Co sprawia, że loża jest "czarna"

Dion Fortune, pisząc w mówi:

"…jeśli chodzi o czarny okultyzm, nie da się jednoznacznie określić żadnej operacji w każdym czasie i okolicznościach jako czarnej lub zdecydowanie białej; wszystko, co możemy powiedzieć, to że w pewnych okolicznościach jest czarna lub biała. Brud został zdefiniowany jako źle umieszczona materia, a zło jako źle umieszczona siła. Siła może być źle umieszczona w czasie lub przestrzeni. Coś może być dobre w jednym czasie, a złe w innym. Czarny okultyzm można zatem zdefiniować jako źle umieszczoną siłę lub przestarzałe metody".

Mówiąc o przestarzałym, Fortune wydaje się mieć na myśli stosowanie metod takich jak poświęcenie, które można uznać za czyste i godne podziwu, czytając o starożytnych Hellenach, ale nie są akceptowalne dla naszej podstawowej zachodniej kultury dzisiaj - chociaż możemy nie potępiać członków plemion za te same praktyki. Czarne loże raczej przedstawiają się jako każda inna loża. Określenie, czy dana loża jest "czarną lożą", jest zazwyczaj kwestią opinii. Lożę można (sensownie) nazwać czarną lub podążającą ścieżką Lewej Ręki, jeśli:

1)Naucza lub toleruje używanie ezoteryki dla egoistycznych lub osobistych korzyści
2)Naucza lub toleruje zawieranie paktów ze złowrogimi istotami lub siłami
3)Popiera osobisty rozwój ezoteryczny bez ostatecznego celu, który jest zasadniczo łagodny (pokój, zjednoczenie z Bogiem, harmonia itp.)
4)Toleruje działania wbrew woli innych (gwałt, poświęcenie itp.)
5)Udaje, że prezentuje ezoteryczne nauki, ale istnieje przede wszystkim po to, aby służyć cielesnym potrzebom organizatora grupy (poprzez wsparcie, kulty seksualne zapewniające przyjemność mistrzowi itp.)
6)Promuje "recydywistyczną" filozofię, która mogła być uzasadniona w kontekście historycznym, ale jest antypostępowa i nie na miejscu we współczesnym świecie.

Od razu widać, że odróżnienie "Czarnej Loży" od "Źle Prowadzonej Loży" jest nieco trudne. Jest to jednak ważne, ponieważ loże "ścieżki Prawej Ręki" uczą, że wpływ nauczyciela przeniknie ucznia. "Jeśli nauczyciel ma złe lub niesublimowane aspekty w swojej naturze, te aspekty nawiążą z nim kontakt z odpowiadającymi mu mocami w niewidzialnym świecie, a kiedy będzie starał się przywołać siłę swojego mistrza, będzie pracował nad mieszanym kontaktem, a wyniki dla ucznia będą nierozerwalnie połączone z dobrem i złem… jeśli nauczyciel jest człowiekiem nieczystego życia, nie możesz nie być uwikłany w nieczystość; jeśli jest bezwzględny, zostaniesz poświęcony jego miłości do władzy lub zysku". Czarne Loże również uczą niemal tego samego, co Białe Loże. To ich "witalność i temperament" są inne. Czarne Loże są bardzo podobne do Białych, a w rzeczywistości loża, która kiedyś była Biała, może być, pod innym przywódcą, który jest mniej odpowiedni, Czarną Lożą, bez zmiany podstawowych nauk. Niektóre Czarne Loże mają symbole i atrybuty, które je wyróżniają. Francuska Loża, którą omówimy poniżej, była skutecznie satanistyczna i prowadziła "Czarną Mszę" ze wszystkimi atrybutami. Inne Czarne Loże nauczają pokoju i wewnętrznej mądrości, podczas gdy tylko na najwyższych poziomach praktykują zepsucie - jednak przenika to każdy poziom ich procesu inicjacyjnego. I jest wiele lóż, których nie można jednoznacznie sklasyfikować. Mogą mieć silne skłonności ku ścieżce Lewej Ręki, ale ich nauki mogą nie być całkowicie zepsute. Nawet biali magowie dążą do wiedzy i nauki lewej ręki, a od czasów manichejczyków istnieje uzasadniony (choć zdaniem ortodoksyjnych praktykujących strasznie niebezpieczny) dogmat, który sugerował, że aby naprawdę zrozumieć wszechświat, mistyk musi być "dualistą" i zdobyć wiedzę o obu ścieżkach. Nie każda Czarna Loża dotyczy osobistych korzyści. Istnieją loże, które z prawdziwą energią i oddaniem służą sprawie władzy i chwały, lecz rzeczom lub sprawom, które nie są uważane za korzystne dla ogólnego postępu ewolucji ludzkiego umysłu i psychiki.

"Czarne loże" kontra "wrogie loże"

Koncepcja "Czarnej loży" lub czegoś bardzo podobnego wydaje się sięgać Bulwera Lyttona i masońskiego thrillera "Zanoni". Od tamtej pory fikcja okultystyczna ma tendencję do przedstawiania dobrze zorganizowanej sieci "Czarnych lóż", które bezwzględnie walczą z "Białymi lożami". Często są one przedstawiane jako bezsilne wobec białych braci i sióstr, co sprawia, że można się zastanawiać, dlaczego są obawiane i skuteczne. Jednak Dion Fortune przyznaje, że "w obu przypadkach może wznieść się na plan". Koncepcja ogromnej liczby dobrze zorganizowanych i uszeregowanych Czarnych lóż czekających na walkę z siłami światła jest tak samo błędna, jak założenie, że ogromna liczba Białych lóż - niektóre bardziej poinformowane niż inne - może zostać ustawiona w jakimkolwiek sensownym porządku bitwy. Ezoteryka nie jest bitwą polową, a jej praktykujący nie są żołnierzami. "Czarne loże" nie stanowią bezpośredniego zagrożenia dla "Białych lóż". Są one w najgorszym przypadku jak wiele rzeczy na świecie - narkotyki, hazard i mocne picie - przeszkody, o które dusza musi się potykać raz po raz w swojej podróży do wyższego stanu. Niektóre bardziej centrowe grupy mogą nie być postrzegane jako "Czarne Loże" przez wszystkich białych fraterów i siostry, a niektóre mogą być chętne do współpracy z bardziej umiarkowanymi grupami lub nauczycielami, których uważają za utalentowanych, w nadziei (czasem zrealizowanej) na wpłynięcie na nich w bardziej powszechny i akceptowalny sposób. Nad luźnymi sieciami i powiązaniami (oraz kłótniami i nieporozumieniami) Białych Lóż, ogólnie przyjmuje się, że istnieje jakieś wyższe bractwo Wtajemniczonych, mityczny "Trzeci Zakon", który nadzoruje i zapewnia, że żadna grupa Czarnych Braci nie stanie się na tyle potężna, aby zakłócić równowagę świata. Podobnie w różnych momentach przywództwo może pojawić się wśród Czarnych Lóż, a jak we wszystkich ezoterycznych zakonach istnieje system "pokarmowy", w którym bardziej doświadczone i zdolne grupy przyciągają członków z wybranej grupy bardziej publicznych i popularnych grup - podobnie jak drużyna baseballowa ligi głównej czerpie z sieci "klubów farmerskich" dla graczy. Dla typowego inicjowanego niskiego szczebla mroczne poczynania tych inicjowanych "wyższego szczebla" z zewnętrznymi powiązaniami są źródłem tajemnicy i fascynacji, które zachęcają do rozwoju. Czasami Bracia z Białej i Czarnej Loży mogą walczyć o jakiś element, a nawet próbować zniszczyć się nawzajem. Generalnie zabijanie wysokich adeptów nie jest zbyt przydatne. Zapożyczając z nowszej pracy, uzasadnienie tego można by dobrze wyjaśnić słowami Obi-Wana Kenobiego: "jeśli mnie pokonasz, stanę się tylko potężniejszy, niż możesz sobie wyobrazić". Ostatecznie pokonanie członków którejkolwiek ze ścieżek niewiele pomaga w rozwoju własnej. Jednak zwolennicy Ścieżki Lewej Ręki są bardziej skłonni zamienić długoterminową nędzę na krótkoterminowe zyski, a zatem są bardziej skłonni do inicjowania śmiertelnej przemocy.

Przykład z historii

Pojedynek markiza Stanislasa de Guaita i Josepha Antoine′a Boullana może być klasycznym przykładem czarnych lóż. Guita był praktykiem magii rytualnej opartej na jego lekturach Eliphasa Leviego, a jego uczeń Oswald Wirth był masonem i teozofem. We Francji w 1887 roku zinfiltrowali Kościół Karmelu, sektę kierowaną przez Josepha Antoine′a Boullana, pozbawionego święceń księdza. Sekta Boullana była głęboko zaangażowana w magię seksualną, w tym w związki z archaniołami i innymi istotami nadprzyrodzonymi "albo wyczarowanymi w wyobraźni operatora, albo reprezentowanymi przez innego członka sekty". Mówi się, że praktykowali "czarną mszę" i wydaje się, że tak było - przynajmniej praktykowali bardzo perwersyjną wersję wiary katolickiej. Guita i Wirth powiedzieli Boullanowi w 1887 r., że go osądzili i skazali. Boullan bronił się różnymi rytuałami, z których wiele dotyczyło jego gospodyni Julie Thibaut, kapłanki Karmelu i kobiety apostolskiej. Podczas gdy jego kult karmelowy spełniał wiele kryteriów "czarnej loży", Boullan oskarżył de Guaitę i Wirtha o użycie czarnej magii, aby spróbować go zabić. Francuski dekadencki powieściopisarz J.K. Huysmans był przyjacielem Boullana i pozostawił zapis swojej strony w walce. Boullan zmarł w 1893 r., a Huysmans był przekonany, że de Guaita go zabił.

Chrzest: Mówiono, że podczas sabatu czarownic dzieci i ropuchy były chrzczone za pomocą pewnych okropnych rytuałów. Nazywano to chrztem diabła. Niemowlę mogło zostać utopione w czajniku z wrzącą wodą, na szyderstwo z obrzędu chrztu.

Chrzest liniowca: Osobliwy rytuał jest wykonywany na osobach przekraczających równik po raz pierwszy. Marynarze, którzy mają go przeprowadzić, przebierają się w osobliwe stroje. Ojciec liniowca przybywa w beczce w towarzystwie kuriera, diabła, fryzjera i młynarza. Nieszczęsnemu pasażerowi kręcą włosy, obficie posypuje się je mąką, a następnie oblewa wodą, jeśli nie uniknie. Pochodzenie tego zwyczaju nie jest znane, ani nie jest do końca jasne, jaką rolę odgrywa w nim diabeł. Mówi się jednak, że można go uniknąć, dając marynarzom napiwki. Imiona barbarzyńskie: słowa i imiona bóstw, które są często używane w średniowiecznych grimuarach. Imiona te często pochodzą z imion bóstw starożytnych cywilizacji, które zostały zniekształcone przez błędy skrybów. Słowo barbarzyński pochodzi od greckiego słowa barbaros oznaczającego "nie-grecki, obcy". Wiele tak zwanych imion barbarzyńskich pochodzi z greckich wersji bardziej starożytnych imion hebrajskich, egipskich i babilońskich. Współcześni magowie wierzą, że przez stulecia rytualnego używania, imiona te nabrały własnej magicznej mocy, niezależnie od ich pochodzenia.

Czerwona Korona: Deshret, KORONA Dolnego Egiptu, noszona przez króla, gdy występował jako władca północnej części Dwóch Krajów i w połączeniu z BIAŁĄ KORONĄ tworzyła PODWÓJNĄ KORONĘ (pschent), jako król Górnego i Dolnego Egiptu.

Chronologia: Egipcjanie zapisywali czas od wstąpienia na tron każdego króla. Sporządzano różne LISTY KRÓLÓW, w których zapisywano imiona i tytuły królów, a czasami główne wydarzenia z ich panowania. MANETHO, egipsko-hellenistyczny historyk, stworzył ramy dla kolejności królów, podzielonej na dynastie, która jest nadal w dużej mierze aktualna.

częstotliwość: Liczba powtórzeń fali dźwiękowej w określonym czasie; nazywana również cyklami na sekundę.

certyfikat: Cyfrowy dokument weryfikujący, czy dwie strony wymieniające dane przez Internet są rzeczywiście tymi, za które się podają. Każdy certyfikat ma unikalny numer seryjny i musi być zgodny ze standardem X.509.

Certyfikowany etyczny haker (CEH): Certyfikat EC-Council. Zdanie tego egzaminu certyfikacyjnego potwierdza, że testowana osoba posiada wystarczające umiejętności etycznego hakowania, aby przeprowadzać przydatne analizy podatności.

Certyfikowany specjalista ds. bezpieczeństwa systemów informatycznych (CISSP): Certyfikat (ISC)². Zdanie tego egzaminu certyfikacyjnego potwierdza, że testowana osoba posiada wystarczające umiejętności, aby skutecznie projektować, wdrażać i zarządzać najlepszym w swojej klasie programem cyberbezpieczeństwa.

chipping code : Wiele podbitów reprezentujących oryginalną wiadomość, które mogą być użyte do odzyskania uszkodzonego pakietu przesyłanego przez pasmo częstotliwości.

cipher : Klucz, który mapuje każdą literę lub cyfrę na inną literę lub cyfrę.

ciphertext : Zwykły tekst (czytelny tekst), który został zaszyfrowany.

class : W programowaniu obiektowym struktura, która przechowuje fragmenty danych i funkcje.

closed port : Port, który nie słucha ani nie odpowiada na pakiet.

ColdFusion : Język skryptowy po stronie serwera do tworzenia dynamicznych stron internetowych; obsługuje szeroką gamę baz danych i używa zastrzeżonego języka znaczników znanego jako CFML.

Common Gateway Interface (CGI) : Interfejs, który przekazuje dane między serwerem internetowym a przeglądarką internetową.

Common Internet File System (CIFS) : Protokół zdalnego systemu plików, który umożliwia komputerom udostępnianie zasobów sieciowych przez Internet.

compete intelligence : Sposób gromadzenia informacji o firmie lub branży poprzez obserwację, dostęp do informacji publicznych, rozmowy z pracownikami itd. kompilator: program konwertujący kod źródłowy na kod wykonywalny lub binarny.

cracker: osoba włamująca się do systemu komputerowego, często w sieci, i omijająca hasła i/lub licencje programów komputerowych, aby celowo naruszyć bezpieczeństwo komputera.

crawling : Zautomatyzowany sposób odkrywania stron witryny internetowej poprzez podążanie za linkami.

cryptoanalysis : Dziedzina nauki poświęcona łamaniu algorytmów szyfrowania.

cryptosystem : Zestaw algorytmów kryptograficznych potrzebnych do wdrożenia określonej usługi bezpieczeństwa. Kryptosystem zazwyczaj składa się z trzech algorytmów: jednego do generowania klucza, jednego do szyfrowania i jednego do deszyfrowania.

Cena brudna: Cena obligacji po naliczonych odsetkach została dodana do "czystej ceny". Cena brudna to rzeczywista cena zapłacona na rynku za obligację.

Call: Opcja dająca posiadaczowi prawo, ale nie obowiązek, zakupu bazowego aktywa opcji.

Callable: Obligacja, która daje pożyczkobiorcy opcję wykupu emisji przed pierwotną datą zapadalności. W większości przypadków pewne warunki są ustalane przed emisją, takie jak data, po której obligacja staje się callable, oraz cena, po której emitent może wykupić obligację.

CEDEL: Centrale de Livraison de Valeurs Mobiličres, system rozliczeniowy dla eurowalut i obligacji międzynarodowych, obecnie znany jako Clearstream. Znajduje się w Luksemburgu i jest wspólną własnością kilku europejskich banków.

Central Gilts Office : Biuro Banku Anglii, które prowadzi komputerowy system rozliczeniowy dla papierów wartościowych typu gilt-edged i niektórych innych papierów wartościowych (głównie Bulldogs), dla których Bank pełni funkcję Rejestratora.

Cena czysta: Cena obligacji z wyłączeniem naliczonego kuponu. Cena obligacji notowana na rynku jest zazwyczaj ceną czystą, a nie brudną.

Cło: Cło to podatek od importu. W większości przypadków cła są procentową "karą" dla importera i mogą wynosić od kilku procent do ponad 100 procent zadeklarowanej wartości. Pieniądze trafiają do kieszeni rządu - w celu zniechęcenia do importu towarów, które mogłyby konkurować z tymi na rynku lokalnym. Jeśli chodzi o bariery handlowe (patrz subsydia i kwoty), cła są w rzeczywistości najmniej trudne do obejścia - o ile masz wystarczająco dużo pieniędzy, aby zapłacić dodatkowe koszty importu produktu. Celem większości umów o wolnym handlu jest wyeliminowanie kwot i zmniejszenie ceł i dotacji.

Ceny producenta, indeks cen producenta: mierzone "przy bramie fabryki", indeksy cen producenta śledzą cenę towarów przed ich wprowadzeniem do łańcucha detalicznego. Liczby te zapewniają wczesne sygnały ostrzegawcze inflacji, umożliwiając bankierom centralnym dostosowanie gospodarki, zanim wzrost cen pojawi się w powszechniej obserwowanym CPI (patrz indeks cen konsumpcyjnych).

Ci ludzie: Wyrażenie najwyraźniej określające gnostyków, nasienie Seta, w Objawieniu Adama. Porównaj "to pokolenie" w Ewangelii Judasza.
Cisza: Wyraz transcendencji boskości w tradycjach mistycznych. Na przykład w Tajemnej Księdze Jana powiedziano, że boski niewidzialny duch jest niewysłowiony, "mieszka w milczeniu, w spoczynku, przed wszystkim". Cisza jest eonem w Pleromie Walentyniana.
Człowiek pierwotny: niebiański pierwszy człowiek w królestwie światła w myśli manichejskiej. Pierwotny człowiek zostaje uwięziony w królestwie ciemności, traci część swego światła i potrzebuje ratunku.
Ciemność: ponury wyraz utraty boskiego światła, ogólnie rzecz biorąc, w tekstach gnostyckich. W parafrazie Sema ciemność jest pierwotną mocą lub korzeniem poniżej.
Credentes: katarzy, słuchacze lub wierzący, zwykli członkowie religii katarów, którzy nie byli zobowiązani do trzymania się ścisłych ascetycznych zasad doskonałości, przywódcy. Zarówno credentes, jak i idealni (les parfaits lub Perfecti) zaczęto określać populistycznym mianem "dobrych ludzi", la bona gen (prowansalski), les bonhommes (francuski), ale pierwotnie "dobrzy ludzie" odnosili się wyłącznie do "idealnych ludzi"
Corybant: Korybant, ekstatyczny celebrans łączony czasem z tajemnicami Wielkiej Matki i Attisa. Wspomniane w kazaniu Naassene.
Cerinthos: Chrześcijański nauczyciel, który nauczał na początku II wieku i którego można nazwać odbiorcą Tajemnej Księgi Jakuba (nazwa wymaga przywrócenia w tekście).
cherubini: złożone, mitologiczne istoty, które służą jako boscy towarzysze i strażnicy świętych miejsc. Forma liczby pojedynczej jest tłumaczona w języku angielskim jako "cherub". Aniołowie wokół tronu lub merkawy Boga w Ezechiela 1 i gdzie indziej, łącznie z tekstami gnostyckimi.

cykle koniunkturalne: okresowe wzrosty i spadki występujące w gospodarkach w czasie.

cena rynkowa : Cena określona przez podaż i popyt.

czynniki produkcji: Zasoby wykorzystywane do tworzenia bogactwa: ziemia, praca, kapitał, przedsiębiorczość i wiedza.

Cadyk/Caddiq: prawy Żyd, który ma bliski związek z Bogiem; także nazwa dziewiątej sefiry, Yesod.
Chrześcijaństwo Tomasza: kilka tekstów, które używają imienia Tomasza, jest związanych z Syrią: Ewangelia Tomasza, Księga Tomasza i Dzieje Tomasza. Tradycja głosi, że szczątki apostoła Tomasza są pochowane w Edessie, a chrześcijański pielgrzym Egeria widział jego rzekome kości pod koniec IV wieku. Czynniki te wskazują na formę chrystianizmu w Syrii, która czciła apostoła Tomasza. Chrześcijaństwo Tomasza nie było samo w sobie gnostyckie, ale zawierało silne elementy ezoteryczne i ascetyczne, wpływ platoński oraz antropologię ciała, duszy i ducha.
całość: W psychologii Junga etap, na którym osiągnięto połączenie nieświadomości ze świadomością.
Celnicy: XII-wieczni heretycy, którzy udali się do Anglii za panowania Henryka II, szukając nawróconych na formę chrześcijańskiego dualizmu, który mógł być powiązany z wiarą katarów. Napiętnowano ich i wypchnięto na zimowy śnieg, gdzie zginęli. Imię to może być zniekształceniem greckiego imienia paulicjan, pavlikianoi.
czterdzieści: Liczba interpretowana jako tetrada, pierwsze cztery eony w kosmologii Walentyniana i kojarzona z tchnieniem życia przez Boga w Adama w Komentarzu Herakleona do Jana.
czterdzieści sześć: Liczba lat, jakie zajęło zbudowanie Świątyni w Ewangelii Jana, zinterpretowana liczbowo jako obraz Zbawiciela przez Herakleona, który liczbę sześć kojarzy z materią, a czterdzieści z tchnieniem życia w Adama przez Boga.
Cztery strony świata: zaginiona praca przypisywana Szymonowi Magowi.
Cerkiew prawosławna: Kościół rzymskokatolicki i prawosławny z siedzibą w Konstantynopolu rozdzieliły się w XI wieku. Wyznawcy Kościoła prawosławnego nie byli uważani przez Kościół rzymskokatolicki za heretyków, ale raczej za schizmatyków. W 1204 r. Czwarta krucjata złupiła Konstantynopol; wydarzenie to jest często postrzegane jako ostateczne rozdzielenie dwóch wyznań.
Ciemność: W absolutnym dualizmie mandeizmu i manicheizmu, Ciemność jest mocą współwieczną ze Światłem. W klasycznych formach gnostycyzmu Ciemność jest po prostu związana z nieuformowaną materią i Chaosem. Parafraza Sema jest niezwykła jak na starożytny tekst gnostycki, ponieważ istnieje Światło i Ciemność oraz duch pomiędzy nimi. Ciemność jest istniejącą wcześniej zasadą zła, charakteryzującą się brakiem percepcji i odgrywa rolę w mitologicznej walce, która toczy się w całej Parafrazie, ale przewiduje się, że ostatniego dnia Ciemność będzie ostatecznie nieskuteczna i cicha.
covenenza: (po włosku: "przymierze") Rytuał, który związał duszę ze sprawą katarów iw ten sposób przekształcił słuchacza w wyznawcę katarów.
Credens, pl. Credentes: (łac. "wierzący") łacińskie określenie wyznawców katarów.
Crowley, Aleister: (1875-1947) angielski okultysta i pisarz związany z wieloma organizacjami okultystycznymi, takimi jak Złoty Brzask i Ordo Templi Orientis; autor wielu książek i twórca Mszy gnostyckiej.
Corpus Hermeticum: Zbiór siedemnastu filozoficznych tekstów hermetycznych (choć brakuje piętnastu) napisanych w języku greckim i przetłumaczonych na łacinę przez Marsilio Ficino w XV wieku. Miała wielki wpływ na myślenie renesansowe i uważana była za dzieło Hermesa Trismegistusa i starsze niż dzieła Platona i Mojżesza, dopóki uczony Izaak Casaubon nie udowodnił na podstawie stylistycznej, że zostały napisane w pierwszych wiekach naszej ery. Różne traktaty mają wiele różnic w szczegółach światopoglądu, ale głównym założeniem jest to, że Nous jest duchową możliwością dla ludzkości, ale w przeciwieństwie do ciała i duszy, musi być rozwijany i obecne są różne poziomy kosmologii platońskiej.
Corba z Pereille: (zm. 1244) doskonały katar, matka Esclarmonde, zmarła w 1244, spalona przez Inkwizycję po upadku Montségur.
Contra Celsum: dzieło ojca kościoła Orygenesa z III wieku, które próbuje obalić antychrześcijańską polemikę pogańskiego filozofa Celsusa z II wieku. Orygenes obszernie cytuje Prawdziwy dyskurs Celsusa, zapewniając w ten sposób jego przetrwanie. Celsus zaatakował chrześcijan za ich niski status społeczny i postrzeganą nielojalność wobec Cesarstwa Rzymskiego. Przyjął żydowską antychrześcijańską polemikę, w tym legendę, że Jezus był nieślubnym synem rzymskiego żołnierza Pantery.
consolamentum: katarski rytuał inicjacji, który zmienia wierzącego w doskonałego. Consolamentum polegało na umieszczeniu Ewangelii Jana na głowie wtajemniczonego przez katara doskonałego; każdy inny Doskonały prezent następnie nakładał ręce na Wierzącego, po czym następowały modlitwy i czytania. Uważano, że ceremonia sprowadza Ducha Świętego na odbiorcę. Po udzieleniu consolamentum odbiorca był związany ascetycznymi restrykcjami Doskonałego. Każdy, kto odstąpiłby od tych ograniczeń, utraciłby swój doskonały status, podobnie jak wszyscy ci, którym udzielili consolamentum; wierni musieliby ponownie otrzymać consolamentum. Gdy kataryzm zaczął podupadać z powodu prześladowań, wierzący częściej otrzymywali consolamentum, gdy byli bliscy śmierci, często w połączeniu z postem endura, aby umierali jako Doskonali.
Concorrenses: Nazwa nadana przez Rayniera Sacconi włoskim katarom, którzy byli umiarkowanymi dualistami.
Colorbasus/Kolobasus/Kolarbasus: fikcyjny gnostyk wspomniany przez Ireneusza, Tertuliana i Hipolita, rzekomo nauczyciel Markusa Maga. Nazwa pochodzi od hebrajskiego kolarba, "wszystko jest cztery", i odnosi się do boskiej tetrady, która jest częścią kosmologii i symboliki liczb Markusa. Ojcowie Kościoła błędnie interpretowali je jako imię osobiste.
Cologne Mani Codex: Kodeks papirusowy z V wieku, znaleziony w pobliżu Asyut w Egipcie, który zawiera grecki tekst opisujący życie Mani.
Codex Tchacos: Koptyjski kodeks gnostycki odkryty gdzieś w latach 70. w pobliżu El Minya w Egipcie, kupiony przez nieznanego handlarza antykami (nazwanego w druku jako Hanna Asabil), który bezskutecznie próbował go sprzedać, chociaż został krótko zbadany przez naukowca Stephena Emmela w 1983. Kodeks był przechowywany w skrytce depozytowej w Stanach Zjednoczonych, dopóki Frieda Nussberger-Tchacos, inny handlarz antykami, nie kupiła go w 2000 roku. Ostatecznie został przekazany w ręce Fundacji Maecenas w Szwajcarii, a prawa zostały sprzedane do Towarzystwa National Geographic. Kodeks nie został nazwany na cześć Friedy Nussberger-Tchacos, ale na cześć jej ojca, Dimaratosa Tchacosa. Oprócz Ewangelii Judasza zawiera wersję Pierwszej Apokalipsy Jakuba (w kodeksie zatytułowaną Jakub), List Piotra do Filipa oraz nieznany wcześniej, ale mocno zniszczony tekst zatytułowany Księga Allogenesa
Clergue, Peter: (zm. 1329?) Tajny katar, który był także księdzem katolickim we wsi Montaillou. Został skazany jako heretyk, ale zmarł, zanim mógł zostać stracony, więc jego szczątki ekshumowano i spalono.
chmura: W kilku sethiańskich tekstach gnostyckich postacie są otoczone świetlistymi chmurami. W Księdze Allogenesa Allogenes jest otoczony świetlistą chmurą, kiedy woła do Boga o pomoc; w Sekretnej Księdze Jana Sophia otacza Yaldabaoth świetlistą chmurą; w Ewangelii Judasza Judasz również wchodzi w świetlisty obłok, zanim zdradzi Jezusa. Świetlista chmura może być postrzegana jako chroniąca dobre istoty i powstrzymująca zło. W Drugim Traktacie Wielkiego Seta archonci jednoczą się z ognistą chmurą, która jest ich zazdrością. W nie-setiańskiej parafrazie Sema zła Natura jest podzielona na cztery chmury, łożysko, moc, błonę dziewiczą i wodę.
Chrystus: (gr. Christos, "namaszczony", "Mesjasz") W tekstach gnostyckich Chrystus jest czasami postrzegany jako duchowy aspekt człowieka Jezusa, chociaż termin "Jezus Chrystus" pojawia się regularnie, zwłaszcza w tekstach walentyńskich. W wielu pismach setyjskich iw niektórych systemach walentynian Chrystus często pojawia się jako odrębny eon lub ważna boska istota. W Ewangelii Filipa ci, którzy w pełni uświadamiają sobie tajemnice Chrystusa, sami stają się Chrystusami.
Christian Sibylllines: (80-250) Wyrocznie sybillińskie to zbiory wersetów proroctw przypisywanych sybillom, prorokiniom starożytnego pogańskiego świata. Zachowane teksty nie są rzymskimi ani greckimi wyroczniami, ale żydowskimi i chrześcijańskimi adaptacjami oryginalnych wersji pogańskich. Czasami są one uważane za część Pseudepigrapha.
Christogram: Monogram, skrót lub kombinacja liter imienia Jezusa Chrystusa, na przykład IES lub IS dla IESOUS w koptyjskich rękopisach gnostyckich, ICXC IECOUS XRICTOC we wschodnim prawosławiu.
Chrystologia: Studium natury Chrystusa.
Chthaon: W Sekretnej Księdze Jana anioł, który ożywiał lewe udo.
Chaos: Bezkształtna materialność poza pleromą, która istniała przed upadkiem Sophii lub podobnych postaci, często powiązana z Otchłanią. Chaos jest szczególnie częścią setyjskiej kosmologii. W Sekretnej Księdze Jana fundamenty Chaosu drżą, gdy Zbawiciel Pronoia wkracza do królestwa ciemności. Dla Naaseńczyków Chaos był najniższą z trzech zasad, a Psyche była pośrednikiem między Chaosem a Przedwiecznym. Chaos odgrywa ważną rolę w *O powstawaniu świata, wychodząc z cienia Przedwiecznego. Kiedy Pistis Sophia wieje w twarz Chaosu, powstaje Yaldabaoth; ostatecznie Chaosem rządzi siedem androgynicznych istot - Yaldabaoth, Yao, Sabaoth, Adonaios, Eloaios, Oraios i Astaphaios. Pod koniec epoki Pistis Sophia wyrzuci te istoty z Chaosu do Otchłani.
Charaner: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który animował lewą kostkę.
Charaxio: Na końcu Świętej Księgi Wielkiego Niewidzialnego Ducha Seth, który spędził 130 lat na pisaniu wspomnianej księgi, umieszcza ją na szczycie mitycznej góry Charaxio, aby została ponownie odkryta na końcu czasu. Charaxio może oznaczać "górę godnych" w mieszance hebrajskiego i greckiego, chociaż łaciński poeta Owidiusz wspomina również o dwóch mitycznych postaciach o tym imieniu.
Charcha: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który animował lewą nogę.
Charcharb: W Sekretnej Księdze Jana anioł ożywiający prawe udo.
Chelke/Chelkea/Chelkeak: W parafrazie Sema trzy boskie istoty, które chronią ludzkość przed złymi siłami Natury. Każdy z tych trzech nosi nazwę szaty Derdekeasa i jest połączony z chmurą. Chelkeach (Chelkeak) wyszedł ze zdumienia i znalazł się w chmurze błony dziewiczej. Chelkea przybyła z chmury ciszy.Chelke przybyła z wielkości, z chmury ciszy.
Chenoboskion: (z greckiego "pastwiska gęsi") Nazwa miasta Nag Hammadi w starożytności, często używana w starszych badaniach dotyczących znaleziska z Nag Hammadi.
cherubiny: W tradycji żydowskiej skrzydlate istoty (w Ezechielu opisane jako mające postać ludzi, z czterema twarzami: wołu, orła, lwa i człowieka) strzegące wejścia do Ogrodu Eden i Arki Przymierza. W Naturze Władców Sabaoth tworzy dla siebie czworoboczny rydwan z cherubinów. w Melchizedeku, Adam i Ewa depczą cherubiny, jedząc owoc z drzewa poznania. W O powstawaniu świata archonci ustawiają cherubiny wokół drzewa życia, aby uniemożliwić Adamowi dostęp do niego.
Chi Mu Gamma (XMT): Chrześcijański skrót, kryptogram lub nomen sacrum (*nomina sacra) używany w *magicznych tekstach i innych rękopisach. Jego znaczenie jest niejasne, ale może brzmieć: "Maryja rodzi Jezusa".
chiliasm: określenie chrześcijańskiego millenaryzmu, wierzenia, że drugie przyjście Jezusa *Chrystusa nastąpi pod koniec tysiąclecia.
Chloerga: W parafrazie Sema, Phorbea i Chloerga to demony (o których imionach mówi się, że są bez znaczenia), które spowodują powodzie i będą rządzić światem swoimi złymi naukami.
Chnoumeninorin: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył kości.
Choes: uczta, która była częścią dionizyjskiego festiwalu misterium Anthesteria.
choics: (z greckiego choikos, "ziemski") Termin określający tych ludzi, którymi rządzi ciało, w przeciwieństwie do psychiki i pneumatyki; odpowiednik hylików.
Chokmah: Mądrość.
Choux: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który animował prawą nogę.
Chradeshahr: Bóg świata mądrości, Syn Człowieczy lub zmartwychwstały Chrystus w manicheizmie, który powróci w manichejskiej apokalipsie.
Cerdo/Cerdon: Chrześcijański nauczyciel z początku II wieku i gnostyk lub proto-gnostyk, prawdopodobnie z Syrii. Mówiono, że był nauczycielem nie-gnostyckiego chrześcijańskiego dualisty Marcjona i wywodził swoje poglądy od wyznawców Szymona Maga. Cerdo przebywał w Rzymie między 136 a 142 rokiem, kiedy Hygnius był biskupem Rzymu i według Ireneusza był wielokrotnie wyrzucany z kościoła z powodu jego heretyckich doktryn gnostyckich. Mamy tylko relacje herezjologów o naukach Cerdo, które wydają się bardzo podobne do relacji jego naśladowcy Marcjona. Cerdo najwyraźniej nauczał, że Bóg Żydów był sprawiedliwym, ale okrutnym bogiem niższym; że tylko dusza, a nie *ciało, może zmartwychwstać; i że natura Chrystusa była docetyczna i nie miał fizycznego ciała.
Cerinthus : (ok. 100) wczesnochrześcijański gnostycki lub proto-gnostycki nauczyciel z Azji Mniejszej, traktowany jako archheretyk w Epistula apostolorum. Ireneusz opowiada historię z Polikarpa, w której apostoł Jan wybiegł z łaźni, gdy zdał sobie sprawę, że Cerinthus jest w środku i w ten sposób został zainspirowany do głoszenia swojej ewangelii w opozycji do Cerinthusa. Ale trwała tradycja utrzymywała, że Cerinthus był autorem albo Ewangelii Jana, albo Objawienia Jana, albo obu. Mówiono, że nauczał, że bóg stwórca nie znał prawdziwego Boga i że Chrystus i Jezus byli odrębnymi istotami, adopcyjna chrystologia, w której Jezus urodził się naturalnie z Marii i Józefa, a Chrystus zstąpił do Jezusa podczas chrztu i zostawił go w krzyż. Mówiono również, że Cerinthus wierzył w chiliasm lub millenarianizm, doktrynę, zgodnie z którą nadejdzie królestwo Chrystusa i będzie trwało przez tysiąc lat, co wiąże się z jego rzekomym autorstwem Objawienia Jana.
Chaaman: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył kręgi.
Chabert of Barbéra: (ok. 1200-1278) współwładca Quéribus, który chronił katarów, dopóki nie został zdradzony Inkwizycji przez Olivera z Termes. Po schwytaniu Chaberta Oliverowi udało się negocjować z Inkwizycją, aby uratować mu życie.
Celsus: (II wiek) pogański filozof, który napisał Prawdziwą Doktrynę (znaną również jako Prawdziwy Rozum lub Prawdziwy Dyskurs) jako polemikę z chrześcijaństwem. Wyśmiewał chrześcijaństwo, porównując je zarówno do judaizmu, jak i do filozofii greckiej. Jego dzieło przetrwało jedynie we fragmentach zachowanych przez Orygenesa w Contra Celsum (Przeciw Celsusowi), które obaliły poglądy Celsusa na chrześcijaństwo.
Casaubon, Isaac: (1559-1614) szwajcarski uczony kalwiński, który udowodnił, że Corpus Hermeticum nie jest starsze niż dzieła Platona czy Mojżesza, jak wierzono, ale pochodzi z pierwszych wieków naszej ery.
Callinice: Manichejska kobieta we wschodniej Anatolii w VII wieku rzekomo założyła paulicjanizm, ucząc religii swoich dwóch synów.
Callinicum: Miasto nad górnym Eufratem, gdzie w IV wieku nadal istniał gnostycki kościół walentynian. W ostatniej ćwierci IV wieku, za panowania Teodozjusza I, chrześcijańscy mnisi napadli i zniszczyli kościół.
Calypso: (po grecku "ukryję") W mitologii greckiej nimfa morska i córka Atlasa, która więzi Odyseusza na swojej wyspie przez siedem lat. W Egzegezie o duszy płacz i tęsknota Odysa podczas jego uwięzienia porównywane są do udręki duszy z powodu jej upadłego stanu.
Candidus: Walentynian z III wieku, który nauczał w Atenach. W 229 roku ojciec kościoła Orygenes udał się do Aten, aby debatować nad Kandydem. Jednym z tematów sporów było to, czy ktoś ma wolną wolę, jak proponował Orygenes, czy też istnieje element predestynacji, jak argumentował Candidus. Spierali się także o to, czy diabeł może być zbawiony, a Orygenes utrzymywał, że zbawienie było możliwe nawet dla szatana.
Caen: (Władza) Według systemu Walentyniana w Tertuliana Przeciwko Walentynianom, jeden z ogdoad, w syzygii z Akhaną.
Cezar: Tytuł używany przez cesarzy rzymskich. W Ewangelii Tomasza 100 (porównanej w Ew. Mateusza 22:21) Jezus otrzymuje złotą monetę z podobizną Cezara i słyszy, że ludzie Cezara żądają podatków; Jezus odpowiada: "Dajcie Cezarowi to, co należy do Cezara, dajcie Bogu to, co należy do Boga, a co moje, dajcie mi".
ciało: W trychotomii ciało-dusza-duch ciało odpowiada światu materialnemu. Wydaje się, że gnostyckie podejście do ciała wahało się od ascety do libertyna, jeśli wierzyć relacjom ojców kościoła. W Sekretnej Księdze Jana wierzono, że aniołowie stworzyli i kontrolowali każdą część ciała, wierzenie prawdopodobnie związane z magią sympatyczną, za pomocą której można było przywoływać magiczne moce w celu uzdrawiania.
chrzest: rytualne zanurzenie w wodzie, wykonywane zwykle raz w życiu wyznawcy jako inicjacja do sekty (por. J 3). Chrzest odgrywa ważną rolę w większości grup gnostyckich i gnostyckich. Był to podstawowy rytuał dla Setian i jednego z pięciu Walentyniańskich sakramentów. Mandejczycy umieścili chrzest w centrum swoich praktyk kultowych i praktykowali go co tydzień.

Cykl plam słonecznych

Okresowy wzrost i spadek liczby plam słonecznych i grup plam na powierzchni Słońca. Liczba miejsc i grup osiąga maksimum średnio raz na 11 lat. W okresie minimów plam słonecznych dysk słoneczny może być pozbawiony plam przez całe tygodnie. Średnio wzrost do maksimum aktywności trwa od 4 do 5 lat, a następnie spadek do następnego minimum, około 6 do 7 lat. Poziom aktywności w kolejnych cyklach może się znacznie różnić. Na początku każdego cyklu plamy zaczynają pojawiać się na szerokościach geograficznych około 30° (czasami nawet do 40°) na północ (+) i południe (-) od równika słonecznego. W miarę postępu cyklu pasma aktywności plam słonecznych migrują w kierunku równika słonecznego. W maksimum słonecznym średnia szerokość geograficzna, na której pojawiają się plamy, wynosi około ±15°, a pod koniec cyklu około ±8°, kiedy to pierwsze plamy następnego cyklu mogą zacząć pojawiać się na szerokości geograficznej 30° -40°. Na tę cykliczną zmianę średnich szerokości geograficznych plam na Słońcu zwrócił uwagę w 1861 roku Friedrich Spörer (1822-1895) i jest ona znana jako prawo Spörera. Kiedy szerokość geograficzna każdej plamy słonecznej jest wykreślana w funkcji czasu w serii 11-letnich cykli plam słonecznych, wynikający z tego rozkład pozycji plam tworzy wzór przypominający wygląd skrzydeł motyla i dlatego jest znany jako diagram motyla. Diagram tego rodzaju został po raz pierwszy sporządzony w 1904 roku przez angielskiego astronoma EW Maundera (1851-1928). W każdej parze plamek, które znajdują się z przodu w sensie kierunku obrotu Słońca, nazywamy lidera, a jego towarzysza - podążającego. W całym cyklu, od jednego minimum do drugiego, wszystkie pary i grupy plamek na półkuli północnej mają ten sam wzór polaryzacji, a te na półkuli południowej mają przeciwny. Na przykład w jednym konkretnym cyklu wszyscy przywódcy na półkuli północnej będą mieli polaryzację dodatnią, a wszyscy zwolennicy ujemną, podczas gdy wszyscy przywódcy na półkuli południowej będą mieli polaryzację ujemną, a zwolennicy dodatnią. Pod koniec tego cyklu schemat biegunowości odwraca się, tak że w kolejnym cyklu wszyscy przywódcy z półkuli północnej będą mieli polaryzację ujemną, a wszyscy przywódcy z półkuli południowej dodatnią. Pełny cykl magnetyczny składa się z dwóch kolejnych 11-letnich cykli plam słonecznych, a zatem trwa 22 lata. We wcześniejszej części każdego cyklu wiodący punkt w każdej parze (lub wiodący obszar biegunowości magnetycznej netto w każdej grupie) ma taką samą biegunowość magnetyczną, jak biegunowość netto na półkuli, w której się znajduje. Gdy każda plamka lub grupa zanika, polaryzacja wtórnika preferencyjnie dyfunduje w kierunku bieguna. Skumulowany efekt tego procesu ostatecznie powoduje odwrócenie biegunowości na każdym z biegunów słonecznych. Zwykle ma to miejsce w czasie maksimum słonecznego, ale występują znaczne zmiany i podczas gdy ma miejsce fragmentaryczne odwrócenie, Słońce może przez pewien czas mieć tę samą polaryzację netto na obu biegunach. Cykl plam słonecznych jest częścią ogólnego cyklu słonecznego, w którym wszystkie formy aktywności słonecznej, w tym plamy słoneczne, plamy, protuberancje, rozbłyski i koronalne wyrzuty masy, wraz z kształtem, zasięgiem i strukturą chromosfery i korony, podlegają cyklicznym zmianom z okresem około 11 lat. Liczby, rozmiary i energie protuberancji, rozbłysków i koronalnych wyrzutów masy odzwierciedlają wzrost i spadek liczby plam słonecznych, a korona jest jaśniejsza, bardziej rozległa i bardziej symetryczna wokół maksimum słonecznego niż w okresach minimalnej aktywności. Oprócz 11-letniego cyklu istnieją pewne dowody sugerujące, że liczba plam słonecznych i poziom aktywności słonecznej jako całość podlegają długoterminowym modulacjom w okresach 80 lat i więcej. Co więcej, zapisy historyczne sugerują, że w przeszłości występowały przedłużające się okresy zwiększonego i obniżonego poziomu aktywności. W szczególności wydaje się, że aktywność słoneczna utrzymywała się na niezwykle niskim poziomie między 1645 a 1715 rokiem, okresem znanym jako minimum Maundera, nazwany tak na cześć EW Maundera, którego analiza starych zapisów słonecznych wykazała, że prawie w ogóle nie było plam słonecznych. widziano w tym czasie.

Cząstki elementarne

Cząsteczki mniejsze od atomów. Cząstki subatomowe obejmują składowe składniki atomów i cząstek, które powstają w reakcjach jądrowych lub w interakcjach między innymi cząstkami subatomowymi. Występują również wśród promieni kosmicznych. Cząstki charakteryzują się swoimi właściwościami fizycznymi, w szczególności: masą, ładunkiem i spinem. Chociaż masy cząstek subatomowych można wyrazić w konwencjonalnych jednostkach masy (kg), ze względu na równoważność masy (m) i energii (E) wynikającą ze szczególnej teorii względności (tj. E = mc², gdzie c oznacza prędkość światło), równoważna energia (wyrażona w elektronowoltach) jest zwykle podawana jako "masa" cząstki, chociaż ściśle rzecz biorąc, masa (m) = E/c². Jednostką ładunku jest ładunek elektronu (1,602?10^-19 kulomba). Spin jest wielkością momentu pędu związanego z cząstką (cząstka może być zobrazowana jako wirująca wokół osi) lub jądrem atomowym i przyjmuje wartości podane przez nh/2π, gdzie h jest stałą Plancka, a n = 1/2, 1, 3/2 , 2 itd. Cząstki dzielą się na bozony (cząstki o n równym liczbie całkowitej: 1, 2, …) i fermiony (cząstki o spinach półcałkowych: 1/2 , 3/2 , …). Fermiony są zgodne z zasadą wykluczenia Pauliego, podczas gdy bozony nie. Wśród bozonów ważną grupę stanowią bozony cechowania (cząstki przenoszące siły podstawowe). Fermiony można podzielić na hadrony (cząstki zbudowane z kwarków, na które oddziałuje silne oddziaływanie jądrowe) i leptony (cząstki niezawierające kwarków i nie podlegające silnemu oddziaływaniu jądrowemu). Hadrony dzielą się na bariony (cząstki zbudowane z trzech kwarków) i mezony (złożone z par kwark-antykwark). Wśród barionów ważną klasą są nukleony (protony i neutrony). Przykładami leptonów są elektrony i neutrina. Termin "cząstka elementarna" jest czasami stosowany do cząstek, które nie mają struktury wewnętrznej i których nie można rozbić na bardziej podstawowe cząstki składowe. Ponieważ jednak wiadomo, że niektóre cząstki, które kiedyś uważano za "elementarne" (np. jak wiadomo obecnie), które są rzeczywiście cząstkami zasadowymi. Zobacz też: antymateria, atom, bariony, promienie kosmiczne, cząstki elementarne, elektron, elektronowolt, siły podstawowe, cząstki elementarne, bozony cechowania, hadrony, leptony, materia, mezony, neutron, neutrina, zasada Pauliego, foton, proton, kwark.

Czasoprzestrzeń

Czterowymiarowa struktura geometryczna, która łączy trzy wymiary przestrzeni i wymiar czasu. Punkt w czasoprzestrzeni (określony czterema współrzędnymi) nazywany jest wydarzeniem (lub "punktem świata"). Historia cząstki (linia w czterech wymiarach łącząca wszystkie wydarzenia, w których jest obecna) nazywana jest linią świata. Pojęcie czasoprzestrzeni zostało opracowane w 1907 roku przez Hermanna Minkowskiego (1864-1909). Podczas gdy Newton uważał czas za niezależny od trzech wymiarów przestrzeni, Minkowski utrzymywał, że są one ściśle ze sobą powiązane. Czterowymiarowa czasoprzestrzeń została przyjęta przez Einsteina jako ramy, w których rozwinął swoją ogólną teorię względności. Zgodnie z tą teorią czasoprzestrzeń jest zakrzywiona w obecności materii, a tory promieni światła i cząstek materii są określone przez krzywiznę czasoprzestrzeni.

Czas gwiezdny

System czasu oparty na obrocie Ziemi mierzonym względem gwiazd tła, które w tym celu traktuje się jako stałe w swoim położeniu. W stosunku do gwiazd Ziemia obraca się wokół własnej osi w okresie 23 h 56 min 04,1 s średniego czasu (tj. zwykłego czasu cywilnego), a okres ten nazywany jest dniem gwiazdowym, który z kolei dzieli się na godziny gwiazdowe . Dla obserwatora znajdującego się na określonej długości geograficznej na Ziemi dzień gwiezdny jest równoważny pozornemu okresowi obrotu sfery niebieskiej. Okres ten można wyznaczyć mierząc odstęp między dwoma kolejnymi górnymi tranzytami danej gwiazdy przez jej południk. Wartość czasu gwiezdnego w dowolnym momencie jest definiowana jako kąt godzinowy, tj. kąt mierzony zgodnie z ruchem wskazówek zegara od południka równonocy wiosennej (stały punkt na sferze niebieskiej). Tak więc, gdy równonoc wiosenna jest na południku, jej kąt godzinowy wynosi zero, a czas gwiezdny wynosi zero godzin. Do czasu, gdy obrót sfery niebieskiej zwiększył ten kąt do 90°, upłynęło 6 godzin, a czas gwiezdny wynosi 6 godzin i tak dalej. Po 24 godzinach równonoc wiosenna powraca na południk. Kąt godzinny zmierzony przez tego obserwatora względem jego południka to lokalny kąt godzinny, a otrzymany w ten sposób czas gwiazdowy to lokalny czas gwiazdowy (LST). Czas gwiezdny Greenwich (GST) to kąt godzinny równonocy wiosennej mierzony od południka Greenwich. Różnica między LST i GST odpowiada długości geograficznej obserwatora wyrażonej w jednostkach czasu (gdzie 1 h odpowiada 15°, ponieważ Ziemia obraca się o 15° na godzinę). Jeśli obserwator znajduje się na wschód od Greenwich, LST jest większy niż GST, jeśli znajduje się na zachód od Greenwich, jego LST jest mniejsze niż GST.

Cząsteczka

Najmniejsza cząstka związku chemicznego, która może istnieć samodzielnie i która ma wszystkie właściwości chemiczne tego związku. Cząsteczka składa się z dwóch lub więcej atomów, tych samych lub różnych pierwiastków, połączonych ze sobą wiązaniami chemicznymi. Można go opisać wzorem cząsteczkowym. Na przykład O2 oznacza cząsteczkę składającą się z dwóch atomów tlenu (jest to forma, w której występuje większość tlenu w ziemskiej atmosferze), a O3 oznacza cząsteczkę składającą się z trzech atomów tlenu (ta szczególna forma tlenu nazywa się ozonem). Cząsteczka wody (związek chemiczny), która składa się z dwóch połączonych ze sobą atomów wodoru i atomu tlenu, jest oznaczona przez H2O, cząsteczka dwutlenku węgla (jeden atom węgla połączony z dwoma atomami tlenu) przez CO2 i tak dalej. Masa cząsteczkowa (często określana jako "masa cząsteczkowa") cząsteczki jest jej masą wyrażoną w jednostkach masy atomowej i jest równoważna sumie mas atomowych wszystkich jej atomów składowych. Na okrągłych liczbach masa cząsteczkowa dwuatomowej (dwuatomowej) cząsteczki tlenu wynosi 16 (masa atomowa tlenu wynosi 8), masa cząsteczkowa wody wynosi 10 (masa atomowa wodoru wynosi 1), a masa cząsteczkowa węgla dwutlenek wynosi 28 (masa atomowa węgla wynosi 12). W praktyce masy atomowe i cząsteczkowe różnią się nieznacznie od dokładnych wartości całkowitych. Rozmiar i masa cząsteczek wahają się od prostych cząsteczek dwuatomowych, takich jak H2, do makrocząsteczek o masach cząsteczkowych przekraczających 10 000. Amolekuła ma fizyczny rozmiar i kształt, który zależy od separacji i względnej orientacji jej składowych jąder atomowych. W związku z tym wykazuje trzy rodzaje dyskretnych (skwantowanych) poziomów energii i przejść (zmian między poziomami): przejścia elektronowe, które obejmują zmiany między stanami energii we wspólnej chmurze elektronów otaczającej składowe jądra atomowe; przejścia wibracyjne między różnymi dozwolonymi stanami wibracyjnymi (obejmują one separacje między jądrami); oraz przejścia obrotowe, które obejmują dyskretne zmiany sposobu, w jaki cząsteczka obraca się wokół różnych osi. Każdemu z tych rodzajów przejść towarzyszy emisja lub absorpcja promieniowania o określonej długości fali, trzech klas molekularnych przejście powodujące powstanie dużej liczby linii, z których wiele które nakładają się, tworząc szerokie pasma w otrzymanych widmach. Dzięki badaniom ich widm emisyjnych i absorpcyjnych astronomowie zidentyfikowali ponad sto rodzajów cząsteczek w ośrodku międzygwiazdowym.

Cykl metoniczny

Przedział 19 lat, po którym fazy Księżyca powtarzają się w te same dni w roku, co wydaje się być odkryte około 433 rpne przez greckiego filozofa przyrody Metona (ok. 460 pne -?) i około 50 lat później przez Babilończyków. Dzieje się tak, ponieważ 235 miesięcy księżycowych jest prawie dokładnie równe 19 latom tropikalnym (235 miesięcy księżycowych to 6939,689 dni, podczas gdy 19 lat tropikalnych to 6939,602 dni, różnica około dwóch godzin). Meton podzielił 19 lat na 12 lat po 12 miesięcy i 7 lat po 13 miesięcy. Cykl metoniczny był używany przez Greków i Babilończyków jako punkt odniesienia przy dokonywaniu korekt w kalendarzu i stanowił podstawę zasad ustalania daty Wielkanocy.

Centrum Lotów Kosmicznych Marshalla

Centrum Lotów Kosmicznych im. George′a C. Marshalla NASA znajduje się w Huntsville w stanie Alabama. Jest to wiodące centrum agencji zajmujące się transportem kosmicznym i rozwojem napędu. Pojazdy nośne Saturn używane w programie Apollo Moon zostały zaprojektowane i opracowane tutaj. Dziś dostarcza dopalacze rakiet na paliwo stałe, silniki główne i zbiornik zewnętrzny dla promu kosmicznego. Oprócz modernizacji tych systemów inżynierowie Marshalla opracowują przyszłe koncepcje taniego transportu kosmicznego wielokrotnego użytku. Centrum Lotów Kosmicznych Marshalla jest również ważnym ośrodkiem badań nad mikrograwitacją, fizyką kosmiczną i astrofizyką. Jednym z jego najważniejszych ostatnich programów jest Obserwatorium Rentgenowskie Chandra (wcześniej znane jako AXAF).

Ciemna Mgławica

Międzygwiazdowy obłok gazu i pyłu, który pochłania światło z pobliskich źródeł, znany również jako mgławica absorpcyjna; światło jest ponownie emitowane jako promieniowanie podczerwone lub rozpraszane, przez co mgławica wydaje się ciemna. Na wyższych szerokościach geograficznych, z dala od Drogi Mlecznej, ciemne mgławice pojawiają się jedynie jako szczególnie ubogie w gwiazdy obszary nieba, ale w pobliżu Drogi Mlecznej lub na jej tle wyraźnie kontrastują z jasnymi polami gwiazd wokół nich. Wybitne ciemne mgławice widoczne na tle Drogi Mlecznej to Szczelina Łabędzia na półkuli północnej i Worek Węgla na południowej. Mała, ale uderzająco charakterystyczna ciemna mgławica to słynna mgławica Koński Łeb w Orionie. Najmniejsze są znane jako globule. Ciemne mgławice składają się głównie z wodoru cząsteczkowego i uważa się, że są miejscami powstawania gwiazd. Prawdziwa natura ciemnych mgławic - to, że nie są one po prostu pustkami - była taka po raz pierwszy rozpoznany przez E.E. Barnarda, który je sfotografował i skatalogował; wyniki opublikowano w 1927 r. w Atlasie fotograficznym wybranych regionów Drogi Mlecznej. Bardziej obszerny katalog ciemnych mgławic autorstwa Beverly Lynds ukazał się w 1962 roku.

Chmura o dużej prędkości (HVC)

Międzygwiazdowy obłok obojętnego wodoru, którego prędkość przekracza, zwykle o 100-200 km s-1, prędkość obrotową Galaktyki (która wynosi 220 km s-1). Uważa się, że niektóre HVC powstały w wyniku oddziaływań grawitacyjnych - w szczególności Strumień Magellana, ogromny materiałowy most między Galaktyką a Obłokami Magellana, przypuszczalnie powstały podczas bliskiego przejście w przeszłości. Inne HVC mogą być obłokami międzygalaktycznego wodoru wpadającymi do Galaktyki lub materiałem wyrzuconym z płaszczyzny galaktyki jako pozostałość po supernowej, który teraz opada.

Ciężkie elementy

Pierwiastki chemiczne o stosunkowo dużej masie atomowej. Ponieważ mniej niż 2% masy gwiazdy typu słonecznego składa się z pierwiastków cięższych od helu, termin "pierwiastek ciężki" w sytuacji astrofizycznej odnosi się do wszystkich pierwiastków o liczbie masowej większej niż hel ( 4).

Culpeper, Mikołaj (1616-54)

Astrolog i zielarz, urodzony w Londynie. Jego tradycja trwa do dnia dzisiejszego, sprzedając balsamy i lekarstwa w jego imieniu.

Cunitz [Cunitia], Maria (1610-64)

Astronom, przetłumaczyła dzieła KEPLERA, udostępniając jego prace. Jej zdolności astronomiczne były tak wybitne, że nazwano ją Urania Propitia, czyli "ta, która jest najbliższa muzie astronomii".

Curtis, Heber Doust (1872-1942)

Astronom, urodzony w Muskegon, MI, został dyrektorem Obserwatorium Allegheny na Uniwersytecie w Pittsburghu oraz profesorem astronomii i dyrektorem Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Michigan. Zbadane mgławice za pomocą teleskopu zwierciadlanego Lick Observatory Crossley wykazały, że niektóre długie, cienkie mgławice były identyczne z mgławicami spiralnymi, ale były widoczne na krawędzi z pasmem zaciemniającej materii, takim jak ten widziany centralnie w Drodze Mlecznej. Zinterpretował Strefę Unikania, w której w pobliżu Drogi Mlecznej było niewiele mgławic spiralnych lub nie było ich wcale, jako wynik zaciemnienia przez materię Drogi Mlecznej i doszedł do wniosku, że mgławice spiralne to galaktyki Drogi Mlecznej poza naszą Galaktyką. Zaangażowany w "wielką debatę" z HARLOW SHAPLEY w Waszyngtonie w 1920 r., słusznie argumentując przeciwko poglądowi Shapleya, że mgławice spiralne są mniejszymi obiektami w znacznie większej strukturze Drogi Mlecznej.

Czapka z daszkiem

Pojaśnienie na jednym z wierzchołków - wierzchołków - fazy półksiężyca Wenus, widziane z Ziemi. Czapki guzków zostały po raz pierwszy opisane przez niemieckiego astronoma amatora, barona Franza Paulę von Gruithuisena w 1813 roku i od tego czasu są rejestrowane przez obserwatorów teleskopowych. Zostały nazwane przez analogię do czap polarnych Ziemi; pierwsi obserwatorzy wyobrażali sobie, że widzą przebłyski prawdopodobnie podobnej do Ziemi powierzchni przez przerwy w wenusjańskiej pokrywie chmur. Kapelusze guzków przybierają postać jasnych plam na rogach półksiężyca. Z boku czapki guzka, z dala od samego guzka, często znajduje się ciemniejszy pasek zwany kołnierzem guzka. Zarówno czapki, jak i obroże wykazują krótko- i długoterminowe zmiany jasności i wielkości. Kiedyś sądzono, że czapki na wierzchołkach były efektem kontrastu, ale zdjęcia z sond Mariner 10 i Pioneer Venus pokazały, że pojaśnienia, wraz z innymi "deformacjami" w kończynie planety i terminatorze, obserwowane z Ziemi, są prawdziwe. Są one związane z cyrkulacją atmosferyczną planety. Na Wenus dominującym wzorem jest pojedyncza komórka Hadleya na każdej półkuli, która krąży od równika prawie do biegunów. Uważa się, że kołnierze guzków reprezentują najbardziej wysunięte na północ i południe granice wzorca krążenia, a zmiany w czapkach i kołnierzach odzwierciedlają krótko- i długoterminowe zmiany w krążeniu komórek Hadleya.

Cysat, Johann Baptist [znany jako Cysatus] (1586-1657)

Szwajcarski jezuicki astronom, który użył teleskopu do odkrycia Mgławicy Oriona w 1618 roku.

Cubewano

Dowolny z głównych strumieni obiektów Pasa Kuipera, w średniej odległości 41-47 AU od Słońca, nachylenie orbity do 30?, ekscentryczność do 0,1. Nazwany na cześć oznaczenia, 1992 QB1, pierwszego obiektu Pasa Kuipera, który został odkryty przez Dave′a Jewitta (University of Hawaii).

Crabtree, William (1610-44)

Twórca przyrządów i astronom, urodzony w Broughton w hrabstwie Lancashire w Anglii, badał plamy słoneczne, prowadził precyzyjne obserwacje planet, w tym tranzytu Wenus. Crabtree współpracował z HORROCKS, który przewidział tranzyt. Horrocks opisał swojego przyjaciela Crabtree jako "człowieka, który ma niewielu przełożonych w naukach matematycznych" i opisał, jak Crabtree był wstrząśnięty dostrzeżeniem małego dysku Wenus poruszającego się na tle Słońca: "pogrążony w kontemplacji stał nieruchomy, ledwie ufając swoim zmysłom przez nadmiar radości".

Cotes, Roger (1682-1716)

Matematyk, urodzony w Burbage, Leicestershire, Anglia. W wieku 26 lat został pierwszym Plumiańskim profesorem astronomii. Zredagował drugie wydanie Principia NEWTONA, wydobywając subtelności i wyjaśniając kwestie w korespondencji z Newtonem, która z początku przyjazna, pod koniec stygnie, zapewne pod ciężarem nazbyt licznych, niecierpliwie przyjmowanych propozycji redakcyjnych.

Cowling, Thomas George (1906-90)

Brytyjski matematyk, profesor w Leeds. Zajmował się budową gwiazd (przenoszenie energii przez konwekcję i promieniowanie), rozwinął teorię gwiezdnych i planetarnych pól magnetycznych.

Coma, kometa

Z grubsza kulista, tymczasowa atmosfera gazu i pyłu wyrzucana z jądra komety w wyniku ogrzewania słonecznego, gdy kometa znajduje się wystarczająco blisko Słońca. Jądro i koma są razem znane jako głowa komety. Koma, która zwykle jest rysowana w kształt łzy przez wiatr słoneczny, zawiera neutralne i zjonizowane cząsteczki gazu, które świecą fluorescencyjnie i odbijają światło słoneczne. Koma zwykle rozwija się w odległości 3-4 AU od Słońca i może wzrosnąć do 105-106 km, osiągając swój maksymalny zasięg tuż po przejściu komety przez peryhelium.

Coma

Zniekształcenie obrazów pozaosiowych wytwarzanych przez soczewki lub lustra. Promienie światła wpadające do soczewki lub odbijające się od lustra pod kątem do jej osi optycznej (linia przechodząca prostopadle przez środek soczewki lub lustra) tworzą obrazy w kształcie gruszki. Wielkość zniekształcenia wzrasta wraz ze wzrostem odległości od osi optycznej. Ta szczególna aberracja optyczna wywodzi swoją nazwę od "kometowego" wyglądu takich obrazów. Lustro sferyczne nie cierpi na śpiączkę, ale cierpi na aberrację sferyczną. Jeśli to drugie zostanie skorygowane poprzez pogłębienie krzywizny powierzchni zwierciadła do paraboloidy, wprowadzona zostanie koma. Skutki śpiączki zmniejszają się proporcjonalnie do kwadratu współczynnika ogniskowej i dla celów wizualnych mają niewielkie znaczenie, z wyjątkiem blisko krawędzi pola widzenia w instrumentach o współczynniku ogniskowej f:8 lub większym. Jeśli koma nie zostanie skorygowana, jej efekty są bardzo widoczne w instrumentach o znacznie krótszych ogniskowych iw takich przypadkach obrazy o akceptowalnej jakości są ograniczone do centralnej części pola widzenia. Zwierciadło aparaboliczne można skorygować pod kątem śpiączki poprzez odpowiednie umieszczenie ukształtowanej soczewki lub soczewek (lub zwierciadła) przed swoją powierzchnią odbijającą. Komę można zredukować w soczewce złożonej poprzez odpowiedni dobór krzywizn dla różnych jej powierzchni.

Colombo, Giuseppe ("Bepi") (1920-84)

Colombo był matematykiem i inżynierem urodzonym we Włoszech, profesorem Uniwersytetu w Padwie. Wyjaśnił osobliwą rotację Merkurego. Planeta obraca się trzykrotnie podczas dwóch okrążeń wokół Słońca, w nieoczekiwanym wcześniej rezonansie (patrz MERKURY). Korzystając z tej funkcji, Colombo odkrył manewr orbitalny, który umożliwił Marinerowi 10 (patrz MISJE MARINER) trzykrotne przejście blisko Merkurego w latach 1974-75. Zaproponował ten manewr NASA i potroił wartość misji. Colombo słynie również z opracowania koncepcji uwięzi kosmicznych. Podczas gdy kosmiczne uwięzi były badane teoretycznie od początku XX wieku, Colombo wpadł na pomysł wykorzystania długiego uwięzi do podtrzymywania satelity z platformy orbitalnej w systemie stabilizowanym grawitacyjnie. Zaprojektował system satelitów na uwięzi (TSS) do badania fizyki plazmy i wytwarzania energii elektrycznej w górnych warstwach atmosfery. Dwa testy technologiczne systemu uwięzi, TSS-1 i TSS-1R, zostały przeprowadzone we Włoszech w lipcu 1992 i lutym 1996 roku przy użyciu wahadłowca NASA. W nowszym teście uwięź rozwinęła się na 20 km, ale pękła bez użytecznego rezultatu. Zaplanowana na rok 2009 misja ESA na Merkurego nosi nazwę Bepi Colombo w serdecznym uznaniu jego wkładu.

Cluster

Dwie misje Europejskiej Agencji Kosmicznej mające na celu wysłanie czterech identycznych statków kosmicznych w celu zbadania interakcji między ziemską magnetosferą a wiatrem słonecznym. SOHO i Cluster stworzyły pierwszy kamień węgielny ESA. Gromada I zaginęła podczas nieudanego pierwszego startu rakiety Ariane 5 w 1996 roku. Gromada II, będąca repliką pierwotnej misji, zostanie wystrzelona z Bajkonuru latem 2000 roku. Cztery statki kosmiczne zapewnią pierwsze trójwymiarowe pomiary dużych i małych -skala zjawisk w środowisku bliskim Ziemi.

Clairaut, Alexis Claude (1713-65)

Francuski matematyk, cudowne dziecko, napisał Théorie de la Figure de la Terre, traktat traktujący o kształcie obracających się ciał stałych, obliczył wpływ Saturna i Jowisza na pojawienie się komety HALLEYA w 1759 roku i przewidział jej powrót do wewnątrz miesiąc. Przeliczył teorię ruchu Księżyca Newtona, napisał Théorie de la Lune.

Clark, Alvan (1804-87), Clark, George Bassett (1827-91) i Clark, Alvan Graham (1832-97)

Alvan był astronomem, konstruktorem teleskopów, urodzonym w Ashfield w stanie Massachusetts. Założona wraz z synami George′em (urodzonym w Lowell, MA) i Alvanem Grahamem (urodzonym w Fall River, MA), Alvan Clark & Sons, twórcy soczewek optycznych do teleskopów, pierwszy znaczący amerykański wkład w produkcję przyrządów astronomicznych. Podczas testowania soczewki na nowo wyprodukowanym teleskopie w 1862 roku Alvan Graham Clark odkrył białego karła, towarzysza Syriusza, Syriusza-B.

Clarke, Arthur C. (1917-2008)

Pisarz science fiction i wizjoner kosmosu, urodzony w Minehead, Somerset, Anglia. Pracował w czasie II wojny światowej nad radarowym sprzętem naziemnym, został prezesem Brytyjskiego Towarzystwa Międzyplanetarnego. W 1945 roku napisał artykuł "Przekaźniki pozaziemskie", w którym opisał zasadę działania satelitów na orbitach geostacjonarnych. Orbita geostacjonarna na wysokości 42 000 kilometrów została nazwana przez Międzynarodową Unię Astronomiczną orbitą Clarke′a. Clarke zainspirował aplikacje satelitarne do prognozowania pogody. Opracował koncepcję obracającej się stacji kosmicznej, przedstawionej przez Stanleya Kubricka w filmie 2001: A Space Odyssey, napisanym przez Clarke′a.

Clavius, Christoph (1538-1612)

Matematyk, urodzony w Bambergu w Niemczech. Został jezuitą w Rzymie i napisał wiele podręczników, w tym wersję Elementów Euklidesa, komentarz do Sfery Sacrobosco oraz książki o algebrze, astrolabium oraz praktycznej arytmetyce i geometrii. Uczestniczył w komisji ds. reformy kalendarza, która doprowadziła w 1582 r. do ustanowienia kalendarza gregoriańskiego. W swoich książkach astronomicznych sprzeciwiał się systemowi kopernikańskiemu zarówno z powodów fizycznych, jak i biblijnych, ale pod koniec życia miał do czynienia z teleskopowymi obserwacjami GALILEO, które był w stanie powtórzyć, faz Wenus i satelitów Jowisza. Potwierdził to, co Galileusz uważał za rzeczywiste, i wezwał astronomów do zastanowienia się, w jaki sposób można ułożyć niebieskie kule, aby ocalić te zjawiska, ale nie mógł zmusić się do porzucenia poglądu Ptolemeusza.

Clementine

Wspólny projekt Amerykańskiej Organizacji Inicjatywy Obrony Strategicznej i NASA, rozpoczęty w styczniu 1994 roku. Zaprojektowany do testowania wojskowych czujników i komponentów statków kosmicznych w środowisku kosmicznym. Przeznaczony również do prowadzenia obserwacji naukowych Księżyca i bliskiej Ziemi asteroidy 1620 Geographos. Uzyskano globalne obrazowanie w ultrafiolecie i podczerwieni, zasięg altymetrii laserowej od 60? S do 60? N oraz pomiary cząstek naładowanych. Uzyskano pierwsze dane wskazujące na obecność lodu wodnego w trwale zacienionych kraterach na biegunach Księżyca. Nie udało się, zanim dotarł do Geographos

Cidenas (fl. IV wiek p.n.e.)

Astronom babiloński, kwitnący w Sippra, odkrył precesję równonocy.

Circinus

(Kompasy; w skrócie Cir, gen. Cirini; powierzchnia 93 stopnie kw.) Południowy konstelacja, która leży między Centaurusem a Trójkątem Południowym, a jej kulminacja następuje o północy na początku maja. Został wprowadzony przez francuskiego astronoma Nicolasa L. de Lacaille (1713-1762), który sporządził mapę południowego nieba w latach 1751-2. Mała, niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Circinus to ? Cirini, układ podwójny z białymi (F1) i pomarańczowe (K5) składniki, wielkości 3,2 i 8,6, separacja 15,7 i β Cirini, wielkość 4,1. Inne interesujące obiekty to NGC 5315, mgławica planetarna o jasności 10 magnitudo.

Chińskie Towarzystwo Astronomiczne

Chińskie Towarzystwo Astronomiczne (CAS), założone w 1922 roku, ma obecnie jedenaście profesjonalnych komisji i sześć komitetów roboczych. Całkowita liczba członków CAS wynosi 1651, w tym 272 członków IAU. Sekretariat znajduje się w Obserwatorium Purple Mountain.

Chladni Ernst Florens Friedrich (1756-1827)

Niemiecki fizyk (akustyk). Zbierał meteoryty. Twierdził na podstawie sporządzonego przez siebie obszernego katalogu opisów znalezisk i upadków, że spadły one z nieba. Pogląd ten został wszechstronnie odrzucony przez establishment naukowy, zwłaszcza Francuską Akademię Nauk, dopóki badanie BIOT dotyczące upadku meteorytów w L'Aigle nie przekonało go inaczej.

Christiansen, Wilbur Norman (1913-2007)

Australijski radioastronom zbudował zestaw interferometrów radioastronomicznych składający się z 32 anten ustawionych na linii wschód-zachód. Został zbudowany w celu zbadania Słońca i rozszerzony o układ północ-południe (w tak zwanym po Christiansenie krzyżem Chrisa), aby uzyskać prawdziwe obrazy. Ten interferometr radiowy został użyty do stworzenia pierwszych map syntezy ruchu obrotowego Ziemi. Transformaty Fouriera musiały być jednak wykonane ręcznie, więc wykonanie jednej mapy warstwicowej zajęło pół roku ręcznych obliczeń. Przeprowadził również wstępne badanie wodoru międzygwiezdnego o średnicy 21 cm i wykrył dwa ramiona spiralne Drogi Mlecznej.

Christie, Sir William Henry Mahoney (1845-1922)

Brytyjski astronom, pracował w Królewskim Obserwatorium w Greenwich jako główny asystent (zastępca dyrektora), zanim został następcą Airy'ego na stanowisku Astronoma Królewskiego (dyrektora) w 1881 r. Zwrócił Królewskie Obserwatorium w kierunku astrofizyki (w przeciwieństwie do astronomii pozycyjnej). Zainstalował teleskopy o dużym obszarze zbierania (np. 28 w refraktorze, wciąż działający, używany pierwotnie do obserwacji gwiazd podwójnych). Z Konferencji Waszyngtońskiej w 1884 r. przywrócił Greenwich status południka zerowego światowego systemu międzynarodowych stref czasowych. Szybko wykonał pracę polegającą na zmierzeniu pozycji wszystkich gwiazd w dużej strefie Greenwich (północny region) Astrographic Katalog. Założył i jako pierwszy redagował magazyn The Observatory, który wciąż zachowuje ludzką twarz dla brytyjskiej astronomii.

Chamberlin, Thomas Chrowder (1843-1928)

Geolog, ur. w Mattoon, IL, kierownik katedry geologii na Uniwersytecie w Chicago; badał pochodzenie Ziemi i Układu Słonecznego.

Chandrasekhar, Subrahmanjan (1910-95)

Astrofizyk teoretyk, urodzony w Lahore w Indiach, laureat Nagrody Nobla (1983) "za teoretyczne badania nad procesami fizycznymi mającymi znaczenie dla struktury i ewolucji gwiazd". W Cambridge i Kopenhadze rozwinął teorię białych karłów, pokazując, że ciśnienie degeneracji mechaniki kwantowej nie może ustabilizować masywnej gwiazdy, a białe karły mają maksymalną masę (granica Chandrasekhara). Na Uniwersytecie w Chicago i Yerkes Observatory badał i pisał książki na temat struktury i ewolucji gwiazd, dynamicznych właściwości gromad gwiazd i galaktyk, transferu promieniowania, stabilności hydrodynamicznej i hydromagnetycznej, stabilności elipsoidalnych figur równowagi oraz matematycznej teorii czerni dziury. Podobnie jak SIR JAMES JEANS, jego praca charakteryzowała się intensywnym i długotrwałym badaniem pewnego obszaru, który mu się spodobał, który następnie z perspektywy czasu przedstawił w ostatecznej, spójnej książce z porządkiem, formą i strukturą. Redagował Astrophysical Journal przez prawie 20 lat. Zaawansowany satelita astronomii rentgenowskiej NASA, AXAF, został przemianowany na Chandra.

Charlier, Carl Vilhelm Ludwig (1862-1934)

Szwedzki astronom, został dyrektorem obserwatorium w Lund. Pracował w mechanice nieba, oprzyrządowaniu i statystyce, badając rozmieszczenie i ruchy gwiazd w sąsiedztwie Słońca. Pokazał, że gorętsze gwiazdy i gromady galaktyczne tworzą spłaszczony układ. Zaproponował hierarchiczny model galaktyk we wszechświecie, rozciągający się do nieskończoności.

Chaucer, Geoffrey (ok. 1343-1400)

Poeta, prawdopodobnie urodzony w Londynie w Anglii. Autor Opowieści kanterberyjskich, które świadczą o jego znajomości spraw astrologicznych, oraz Traktatu o astrolabium, który kiedyś uważano za napisany dla syna Chaucera, ale teraz uważa się, że dla syna jego przyjaciela, Lewisa Clifforda. Tekst jest najstarszym znanym "podręcznikiem technicznym" w języku angielskim.

Cetus

(potwór morski lub wieloryb; w skrócie Cet, gen. Ceti; powierzchnia 231 stopni kw.) Konstelacja równikowa, która leży między Wodnikiem a Bykiem, a jej kulminacja przypada na północ w październiku. Jego nazwa pochodzi od potwora morskiego, przed którym Perseusz uratował Andromedę w mitologii greckiej, chociaż czasami jest identyfikowany jako wieloryb. Jego najjaśniejsze gwiazdy zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Chociaż Cetus jest czwartą co do wielkości konstelacją, jest raczej niepozorny, a jego najjaśniejsze gwiazdy to β (Diphda) o jasności 2,0 magnitudo i α (Menkar) o jasności 2,5 magnitudo. Istnieje siedem innych gwiazd o wielkości 4,0 lub jaśniejszych. Do interesujących gwiazd w Wielorybie należą prototypowa zmienna długookresowa o Ceti (Mira; zakres 2,0-10,1, okres około 332 dni), gwiazda rozbłyskowa UV Ceti (spoczynkowa jasność 12,9, maks. 6,8) oraz τ Ceti, jasność 3,5, jedna z dwie najbliższe gwiazdy podobne do Słońca (odległość około 11,8 lat świetlnych - druga to ε Eridani). Innym interesującym obiektem na Cetus jest M77 (NGC 1068), galaktyka spiralna o jasności dziewiątej wielkości (najjaśniejsza galaktyka Seyferta).

Challis, James (1803-82)

Brytyjski astronom, urodzony w Braintree, Essex, Anglia, został profesorem Plumian i dyrektorem Obserwatorium w Cambridge. Został namówiony przez ADAMS do poszukiwania Neptuna, ale nie miał aktualnej mapy i musiał dwukrotnie mozolnie obserwować wszystkie gwiazdy w okolicy, aby znaleźć jedną, która się poruszyła. Zaobserwowałem Neptuna, ale tylko raz, w lipcu 1846 i nie pilnie obserwował ponownie pola gwiazd, więc stracił pierwszeństwo na rzecz JG GALLE i HL D′ARREST w Berlinie.

Cellarius, Andreas (fl. XVII w.)

Cellarius nie zna szczegółów biograficznych, który stworzył najlepszy siedemnastowieczny atlas nieba, Atlas Coelestis, 1660, sformułowany w terminach obu ptolemejskich i kopernikańskich teorii wszechświata, na przykład ptolemejski pogląd na Ziemię widzianą przez gwiaździstą kulę z zewnętrznego, odległego punktu w przestrzeni.

Celsjusza, Andersa (1701-44)

Matematyk i astronom, urodzony w Uppsali w Szwecji. Jako profesor astronomii w Uppsali brał udział w wyprawie MAUPERTUISA w 1736 r. do najbardziej wysuniętej na północ części Szwecji, aby zmierzyć długość stopnia szerokości geograficznej wzdłuż południka blisko bieguna i porównać wynik z pomiarami w pobliżu równika. Wyprawy potwierdziły opinię NEWTONA, że Ziemia ma kształt elipsoidy spłaszczonej na biegunach. Założył nowoczesne obserwatorium w Uppsali w 1741 roku i dokonywał pomiarów geograficznych, obserwacji meteorologicznych i astronomicznych. Zdał sobie sprawę, że zorze polarne mają przyczyny magnetyczne poprzez korelację kąta zanurzenia igły kompasu z aktywnością zorzy polarnej. Opublikował katalogi jasności 300 gwiazd za pomocą fotometru, który tłumił światło gwiazdy aż do jej wygaszenia przez szereg szklanych płytek. Do swoich obserwacji meteorologicznych skonstruował tytułowy termometr Celsjusza.

Centaury

Grupa obiektów w zewnętrznym Układzie Słonecznym, których orbity przecinają orbity planet olbrzymów i są w większości ograniczone między orbitami Jowisza i Neptuna. Pierwszym odkrytym w 1977 roku był Chiron, któremu pierwotnie nadano oznaczenie asteroidy (2060) Chiron. W 1989 roku, siedem lat przed peryhelium, stwierdzono, że rozwinęła się śpiączka i nadano jej również oznaczenie kometarne 95P/Chiron. Inny obiekt, (5145) Pholus, został znaleziony w 1992 roku, a do kwietnia 2000 roku ich liczba osiągnęła 16. Możliwe, że Centaury są obiektami, które zostały zaburzone do wewnątrz z Pasa Kuipera, w pewnym sensie odzwierciedlając związek między planetoid bliskich Ziemi do głównego pasa planetoid. Orbity centaurów są niestabilne, a los niektórych z nich może być dalszym zaburzeniem wewnętrznego Układu Słonecznego jako "superkomety". Ich pochodzenie z Pasa Kuipera jest poparte ich widmami odbicia, które pokazują, że są to głównie ciemnoczerwone obiekty, oraz ich szacunkowymi rozmiarami, które mają rozkład zgodny z rozkładem obiektów z Pasa Kuipera. Największym może być (10199) Chariklo, o szacowanej średnicy 300 km.

Centaur

(Centaur; w skrócie Cen, gen. Centauri; powierzchnia 1060 st. kw.). Południowa konstelacja, która leży między Vela i Lupus i otacza Crux z trzech stron. Jej kulminacja następuje o północy na początku kwietnia. Jego pochodzenie sięga co najmniej starożytnej Grecji, gdzie w mitologii greckiej utożsamiano go z Chironem. Najjaśniejsze gwiazdy Centaura zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Łatwo znaleźć dużą, rzucającą się w oczy konstelację Centaura. Jego najjaśniejszą gwiazdą jest α Centauri ( Rigel Kentaurus , Toliman lub Bungula ), która przy jasności -0,3 magnitudo jest trzecią najjaśniejszą gwiazdą na niebie. W rzeczywistości jest to potrójny system składający się z żółtego (G2) pierwotnego, 0,0 magnitudo, pomarańczowego (K1) drugorzędnego, 1,4 magnitudo, separacja 19,1″, okres 81,2 lat i trzeciego (M5) składnika, 11,0 magnitudo, separacja 2,2°, znany jako Proxima Centauri, który w odległości 4,2 lat świetlnych jest najbliższą Słońcu gwiazdą. Inne jasne gwiazdy to β Centauri (Hadar lub Agena), bliski układ podwójny ze składnikami o jasności 0,6 i 3,9, separacja 1,3″, θ Centauri (Menkent), jasność 2,1 i γ Centauri (Muhlifain), inny bliski układ podwójny ze składnikami zarówno o wielkości 2,9 (łączna wielkość 2,2), separacja 1,2″, okres 84,5 lat. Istnieje 18 innych gwiazd o wielkości 4,0 lub jaśniejszych. Gwiazdy zmienne w Centaurusie obejmują gwiazdy typu Mira R Centauri (zakres 5,3-11,8, okres około 546 dni) i T Centauri (zakres 5,5-9,0, okres około 90 dni). Wśród kilku jasnych gromad gwiazd w Centaurusie znajduje się ω Centauri (NGC 5139), wspaniała gromada kulista, widoczna gołym okiem jako rozmyta gwiazda czwartej wielkości. Inne interesujące obiekty to dwie gromady otwarte, NGC 3766, która zawiera ponad 60 gwiazd między ósmą a trzynastą magnitudo, oraz NGC 5460, która ma około 40 gwiazd słabszych niż ósma magnitudo, NGC 3918 (Niebieska Planeta), mgławica planetarna ósmej magnitudo opisana przez Johna Herschela jako "bardzo podobna do Urana, znowu tylko o połowę mniejsza" oraz NGC 5128 (Centaurus A), galaktyka eliptyczna siódmej wielkości i silne źródło radiowe, przecięta ciemnym pasem pyłowym. Centaurus zawiera również rentgenowski układ podwójny Centaurus X-3.

Centrum Badań Astrofizycznych na Antarktydzie

Centrum Badań Astrofizycznych na Antarktydzie (CARA) jest obsługiwane przez Centrum Nauki i Technologii Narodowej Fundacji Nauki Stanów Zjednoczonych i ma swoją siedzibę na Uniwersytecie w Chicago. Obserwatorium astrofizyczne znajduje się na biegunie południowym i służy do badania pochodzenia struktury we wszechświecie. Rozmieszczone tam instrumenty wykorzystują zimne, suche i stabilne warunki, które sprawiają, że Płaskowyż Antarktyczny jest najlepszym miejscem na Ziemi do obserwacji w podczerwieni i falach submilimetrowych. Pozwalają małym teleskopom na biegunie południowym przewyższać znacznie większe teleskopy w miejscach o klimacie umiarkowanym. Obserwacje prowadzi się w zakresie fal mikrofalowych, submilimetrowych i podczerwonych. Instrumenty używane do badania kosmicznego mikrofalowego promieniowania tła obejmują interferometr stopniowej skali kątowej i teleskop Vipera. Antarktyczny Teleskop Submilimetrowy i Zdalne Obserwatorium o średnicy 1,7 m służy do obserwacji obłoków molekularnych, a Submilimetrowy Polarymetr do Antarktycznych Zdalnych Obserwacji mapuje międzygwiazdowe pola magnetyczne. 60-centymetrowy teleskop South Pole Infrared Explorer i kamera na podczerwień Abu demonstrują potencjał tego miejsca w zakresie głębokiego, szerokokątnego obrazowania termicznego w podczerwieni (2-5 μ?m) źródeł na półkuli południowej.

Centrum Astronomii Wysokich Rozdzielczości Kątowej

Centrum Astronomii Wysokich Rozdzielczości Kątowej (CHARA) Uniwersytetu Stanowego Georgia obsługuje tablicę CHARA na Mount Wilson w Kalifornii. Ta macierz interferometryczna optyczna/IR składa się z sześciu teleskopów 1-perturowych skonfigurowanych w kształcie litery Y z maksymalną linią bazową 350 m. Jego graniczna rozdzielczość 200 mikrosekund łuku sprawia, że instrument jest potężnym narzędziem do badania podstawowych właściwości i cech powierzchni gwiazd

Centre National d′Etudes Spatiales

Centre National d′Etudes Spatiales (CNES) opracowuje, proponuje i prowadzi francuską politykę kosmiczną. Jego rolą jest rozwijanie zastosowań przestrzeni kosmicznej, zaspokajanie cywilnych i wojskowych potrzeb organów publicznych i społeczności naukowej oraz wspieranie rozwoju i rozpowszechniania nowych zastosowań, których celem jest tworzenie bogactwa i miejsc pracy. CNES prowadzi francuską politykę kosmiczną, uczestnicząc w programach EUROPEJSKIEJ AGENCJI KOSMICZNEJ (ESA). W 1998 r. wkład Francji do ESA stanowił 58% dotacji inwestycyjnej przyznanej CNES i prawie 33% wszystkich wkładów przekazanych ESA, co plasuje Francję na pierwszym miejscu wśród płatników Agencji. Francja odgrywa również kluczową rolę w zakresie propozycji i szkoleń w ewolucji celów ESA i wdrażaniu jej programów. Prowadzony jest program krajowy, który jest uzupełnieniem programów ESA. CNES ma wielu różnych partnerów: użytkowników przestrzeni kosmicznej, dla których identyfikuje i rozwija techniki i aplikacje kosmiczne najlepiej dostosowane do ich potrzeb; przemysł francuski, do którego sukcesywnie przekazuje swoje know-how, aby stać się bardziej konkurencyjnym na świecie; laboratoria największych organizacji naukowych, z którymi współpracuje przy licznych programach badawczych; agencje obronne, wraz z którymi pracuje nad rozwojem programu obronnego, tworząc w ten sposób synergię między programami cywilnymi i wojskowymi; agencje kosmiczne innych krajów, z którymi współpracuje, głównie w obszarach naukowych; oraz kraje rozwijające się, których zaangażowanie w wykorzystanie technologii kosmicznej do nauczania, wzrostu gospodarczego i zarządzania zasobami jest wspierane przez CNES. Obszary, w których wdrażana jest polityka kosmiczna, to te, które wiążą się z głównymi wyzwaniami strategicznymi i ekonomicznymi: dostęp do przestrzeni kosmicznej z programem Ariane - programem ESA, którego usługi wynoszenia na rynek są sprzedawane przez Arianespace - oraz utworzenie bazy startowej w Gujanie Francuskiej (Centre Spatial Guyanais, CGS); aplikacje komercyjne, takie jak obserwacja Ziemi (Spot, ERS, Meteosat, IASI) i telekomunikacja (Télécom 2, Stentor, GNSS, Skybridge); programy naukowe we współpracy z instytucjami badawczymi, oparte na współpracy europejskiej i międzynarodowej (Topex-Poseidon, Envisat, Jason, Polder, Scarab, Oersted, Cluster, Cassini-Huygens, Soho, Rosetta, Mars Express, Mars Sample Return); działania związane z badaniami mikrograwitacji i człowieka w kosmosie (Perseusz z Alice 2, Fertile i Castor, Pégase) oraz przygotowanie eksperymentów przeznaczonych dla Międzynarodowej Stacji Kosmicznej; i związanych z obronnością (Helios). Aby prowadzić swoją działalność, CNES ma różne ośrodki, z których każdy oferuje określoną wiedzę specjalistyczną i zadania: centrala w Paryżu; Dyrekcja LaunchVehicle w Evry, odpowiedzialna za program Ariane; centrum Tuluzy, Centre Spatial de Toulouse (CST), odpowiedzialne za przygotowanie i rozwój projektów kosmicznych dotyczących satelitów i pojazdów planetarnych oraz za prowadzenie obiektów operacyjnych i infrastruktury na dużą skalę; Centrum Kosmiczne Gujany (CSG) w Kourou w Gujanie Francuskiej, centrum startowe i testowe; i centrum startu balonów (CLBA) w Aire-sur-l′Adour, w departamencie Landes w południowo-zachodniej Francji. CNES zatrudnia 2500 pracowników w tych lokalizacjach. Budżet CNES wynosi 13 169 milionów franków francuskich, w tym dotacja państwowa w wysokości 9115 milionów franków francuskich i zasoby własne w wysokości 4104 milionów franków francuskich. Od prawie 20 lat CNES tworzy komercyjne spółki zależne w celu sprzedaży produktów i usług opracowanych przez technologię kosmiczną. Te 20 firm bezpośrednio zatrudnia prawie 1000 osób.

Cefeusz

(w skrócie Cep, gen. Cephei; powierzchnia 588 stopni kw.) Północna konstelacja, która leży między Draco i Kasjopeą, a jej kulminacja przypada na północ pod koniec sierpnia. Został nazwany na cześć króla Cefeusza, męża królowej Kasjopei i ojca Andromedy w mitologii greckiej. Jego najjaśniejsze gwiazdy zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest. Konstelacja raczej niepozorna, najjaśniejsza gwiazdą w Cefeuszu jest α Cephei (Alderamin), wielkość 2,5. Istnieje sześć innych gwiazd jaśniejszych niż czwartej wielkości, w tym trzy godne uwagi pulsujące gwiazdy zmienne: β Cephei (Alfirk; zakres 3,16-3,27, okres 0,19 dnia), niebieskawo-biała (B2) gwiazda, która ma słabszego towarzysza o jasności 7,8 magnitudo , również niebieskawo-biały (A3), separacja 13,3″ ; δ Cephei (prototypowa zmienna cefeidy; zakres 3,48-4,37, okres 5,37 dnia), żółta (F5-G2) gwiazda, która ma niebiesko-białego (B7) towarzysza, jasność 6,3 magnitudo, separacja 41″ i μ Cephei (granatowa gwiazda - tak zwana ze względu na intensywny czerwony kolor; zakres 3,43-5,1, średni okres około 730 dni). Inne interesujące gwiazdy podwójne w Cefeuszu to ξ Cephei (Kurhah), która ma składowe niebieskawo-białe (A3) i bladożółte (F7), jasność 4,3 i 6,4 magnitudo, separacja 7,9″ oraz Krüger 60 , jedna z najbliższych gwiazd wizualnych układ podwójny (odległość około 13 lat świetlnych), który ma składowe czerwone (M3 i M4, karzeł), jasność 9,8 i 11,4, separacja 3″, okres 44 lat, którego słabszy składnik (Krüger 60B lub DO Cephei) to gwiazda rozbłysku (maks. 10,3). Jasną gwiazdą zmienną typu Mira jest T Cephei (zakres 7,4-12,9, okres około 487 dni). Gromady otwarte w Cefeuszu obejmują NGC 7160, która zawiera kilkadziesiąt gwiazd słabszych niż siódma magnitudo, oraz NGC 188, która ma ponad 150 gwiazd między dziesiątą a osiemnastą magnitudo i jest jedną z najstarszych znanych gromad galaktycznych (szacowany wiek na około 9000 milionów lat ). W konstelacji nie ma jasnych mgławic ani galaktyk.

Ceres

Pierwsza asteroida odkryta przez Giuseppe Piazziego 1 stycznia 1801 roku i oznaczona jako (1) Ceres. Odkrycie było wynikiem poszukiwań zainspirowanych prawem Bodego, liczbowym związkiem między znanymi głównymi planetami, który sugerował "brakującą planetę" między orbitami Marsa i Jowisza. Ceres jest zdecydowanie największą z asteroid, ma średnicę 933 km i stanowi ponad jedną czwartą masy całej populacji asteroid pasa głównego. Obiega Słońce w średniej odległości 2,77 AU (414 milionów km) w okresie 4,60 lat; nachylenie orbity wynosi 11°, a mimośród 0,08. Ceres obraca się w ciągu 9,08 h, a jej gęstość wynosi 2,7 g cm^-3. Jest to asteroida typu G, o widmie odbicia podobnym do chondrytów węglowych i albedo 0,11.

Aktualizacja internetowa

Niedawne obserwacje w Europejskim Obserwatorium Południowym za pomocą pierwszego na świecie działającego wirtualnego teleskopu "Astrovirtel" wykazały, że nowo odkryta odległa asteroida 2001 KX76 jest znacznie większa niż Ceres. Ceres, pierwsza asteroida (mała planeta) odkryta w Układzie Słonecznym, przez dwa stulecia była największym znanym obiektem tego typu o średnicy około 950 km. Stwierdzono, że asteroida 2001 KX76 ma średnicę 1200 km, być może nawet 1400 km.

CERN

CERN - akronim pochodzi od pierwotnej francuskiej nazwy Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire - Europejskie Laboratorium Fizyki Cząstek, jest jednym z najbardziej prestiżowych ośrodków badawczych na świecie. Zajmuje się fizyką fundamentalną, czyli odkrywaniem, co sprawia, że nasz wszechświat działa, skąd się wziął i dokąd zmierza. W CERN jedne z największych i najbardziej skomplikowanych maszyn na świecie są wykorzystywane do badania najmniejszych cegiełek natury. Zderzając te maleńkie cząsteczki materii, fizycy odkrywają podstawowe prawa natury. Wśród innych obszarów zastosowań badania CERN są wykorzystywane w fizyce astrocząstek, co ma znaczenie dla badań ciemnej materii, Wielkiego Wybuchu itp. Badania te mają charakter czysto naukowy, a ich wyniki są ogólnodostępne. Maszyny CERN to akceleratory i detektory cząstek. Kompleks akceleratorów laboratorium jest zbudowany wokół trzech głównych współzależnych akceleratorów. Najstarszy, Synchrotron Protonowy (PS), został zbudowany w latach pięćdziesiątych XX wieku i przez krótki czas był najwyższym na świecie akceleratorem energii. Super synchrotron protonowy (SPS), zbudowany w latach 70., był sceną pierwszej nagrody Nobla przyznanej CERN-owi w latach 80. Przełomowe badania przeprowadzono w Wielkim Zderzaczu Elektronowo-Pozytonowym (LEP) w latach 90. XX wieku. Niezwykła liczba bardzo precyzyjnych wyników z LEP uwydatniła możliwość ekscytujących przyszłych odkryć, takich jak znalezienie cząstki Higgsa, postulowanej w celu nadawania masy cząstkom materii, oraz supersymetrii, głębokiego rozszerzenia relacji między cząstkami materii a cząstkami przenosząc podstawowe siły między nimi. Badania podstawowe są podstawą istnienia CERN, ale laboratorium odgrywa również istotną rolę w opracowywaniu technologii jutra. Od materiałoznawstwa po informatykę, fizyka cząstek elementarnych wymaga najwyższej wydajności, co sprawia, że CERN jest ważnym poligonem doświadczalnym dla przemysłu. Jakość technologii opracowanej przez laboratorium jest coraz powszechniej uznawana. Dzisiaj wszyscy znają World Wide Web, ale niewielu wie, że została wynaleziona w CERN-ie, aby zapewnić fizykom cząstek elementarnych łatwy dostęp do ich danych, gdziekolwiek się znajdują na planecie. World Wide Web, obrazowanie medyczne czy zaawansowane techniki wykorzystania chipów elektronicznych to tylko niektóre z wielu ostatnich pochodnych badań podstawowych prowadzonych w CERN. Kolejnym etapem europejskiej strategii w dziedzinie fizyki cząstek elementarnych jest Wielki Zderzacz Hadronów (LHC). Decyzja Rady CERN z dnia 16 grudnia 1994 r. o budowie LHC, który ma potencjał dokonania kilku z najważniejszych odkryć naukowych naszej ery, była kamieniem milowym w historii fizyki cząstek elementarnych i CERN-u. LHC to technologicznie wymagający akcelerator nadprzewodzący, który będzie doprowadzał protony do czołowego zderzenia przy energiach wyższych niż kiedykolwiek wcześniej. Zostanie zainstalowany w 27-kilometrowym tunelu, w którym obecnie mieści się akcelerator LEP. Przygotowania do LHC posuwają się pełną parą, a kilka tysięcy fizyków na całym świecie aktywnie przygotowuje się do jego przybycia, spodziewanego w 2006 r. Ogromne wyzwania technologiczne stojące przed budującymi LHC i jego detektory są ważną siłą napędową innowacji w europejskim przemyśle . Laboratorium znajduje się na granicy francusko-szwajcarskiej, na zachód od Genewy, u podnóża gór Jura i zostało założone w 1954 roku jako jedno z pierwszych wspólnych przedsięwzięć w Europie. Od tego czasu stał się wzorowym przykładem międzynarodowej współpracy. Z pierwotnych dwunastu sygnatariuszy konwencji CERN liczba członków wzrosła do dwudziestu państw członkowskich: Austria, Belgia, Bułgaria, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Węgry, Włochy, Holandia, Norwegia, Polska, Portugalia , Republiką Słowacką, Hiszpanią, Szwecją, Szwajcarią i Zjednoczonym Królestwem. W 2001 roku kraje te przyczyniły się do rocznego budżetu w wysokości 1050 milionów franków szwajcarskich w kwotach proporcjonalnych do ich dochodu narodowego netto.

Cavendish, Henryk (1731-1810)

Angielski chemik i fizyk. Cavendish użył czułej równowagi skrętnej (równowagi Cavendisha), która została zmuszona do oscylacji pod wpływem grawitacyjnej siły przyciągania dużych mas, do pomiaru wartości stałej grawitacji G i wykorzystał jej wartość do określenia masy Ziemi.

Castor

Gwiazda α Geminorum, pozorna wielkość 1,58. W rzeczywistości jest to bardzo złożony system gwiazd wielokrotnych. Obserwowany za pomocą teleskopu o średniej mocy, wydaje się być podwójny. Składnikami tego układu podwójnego są para białych gwiazd, α Gem A (pozorna jasność 1,9 magnitudo, typ widmowy A1V) i α GemB (3,0 i A2V). Ich obecna separacja wynosi 3,1 przy kącie położenia 76°; okres wynosi 420 lat. Każda z tych gwiazd składowych sama jest spektroskopowym układem podwójnym, a ich okresy wynoszą 2,9 dnia (α Gem A) i 9,2 dnia (α Gem B). Układ ma inny, bardziej odległy składnik, α Gem C (gwiazda zmienna YY Geminorum), oddalony o 72,5 pod kątem położenia 164&°. Jest to zaćmieniowy układ podwójny, którego składnikami jest para czerwonych karłów typu widmowego M1, których łączna jasność waha się od 9,2 do 9,6 w okresie 19,6 godziny. Chociaż jest częścią układu grawitacyjnego, składnik ten jest tak daleko od głównej pary - około 1000 jednostek astronomicznych - że jego okres orbitalny musi być rzędu miliona lat. Ten sześciokrotny układ gwiazd znajduje się w odległości 52 lat świetlnych i ma paralaksę 0,063; łączna bezwzględna wielkość głównych składników wynosi 0,6.

Cassini, César-François [Cassini de Thury, znany jako Cassini III] (1714-84)

Drugi syn JACQUES CASSINI, urodzony w Thury, Oise, Francja. Dyrektor Obserwatorium Paryskiego (1771), gdzie skoncentrował się na geodezji i wykonał pierwszą nowoczesną mapę Francji, która do celów nawigacyjnych dokładnie umieszczałaby francuskie porty w stosunku do Paryża. Ku zaskoczeniu wszystkich, Francja była o około 20% mniejsza, niż wcześniej sądzono, a król skomentował, że Francja straciła więcej terytoriów na rzecz astronomów niż na rzecz wrogów.

Cassini, Gian Domenico [Giovanni Domenico; Jana Dominika; znany jako Cassini I] (1625-1712)

Francuski astronom pochodzenia włoskiego, urodzony w Perinaldo koło Neapolu. W młodości zafascynowany astrologią, został profesorem w Bolonii, w tym czasie prowadził badania hydrologiczne dla papieża w celu złagodzenia powodzi rzeki Pad. W 1669 Cassini przeniósł się do Francji i założył Obserwatorium Paryskie, pozostając dyrektorem do końca swojej kariery. Nieustannie naciskał, aby obserwatorium nabywało najnowszą technologię i wprowadzało ulepszenia, zdobywając znaczne fundusze. Jego potężne nowe teleskopy zostały wykorzystane do uczynienia ważnych rzeczy do odkrycia dotyczące Układu Słonecznego. Widział plamy na Marsie i mierzył okres rotacji planety. Zmierzył również obrót Jowisza i sporządził mapę jego plam, pasm i spłaszczeń na biegunach. Zmierzył czas obrotu satelitów Jowisza, co pozwoliło duńskiemu astronomowi OLE RØMERowi obliczyć prędkość światła podczas pracy w Paryżu. Stworzył najlepszą mapę Księżyca aż do wynalezienia fotografii. Obserwował komety i pisał o orbitach planet i satelitów. Chociaż zjawisko to było znane od dawna, prawdopodobnie od czasów klasycznych, a na pewno od średniowiecza, Cassini jako pierwszy odnotował (1683) naukowe obserwacje światła zodiakalnego. W 1684 roku odkrył Iapetus, Rhea, Tethys i Dione, cztery satelity Saturna oprócz tych odkrytych wcześniej przez HUYGENS. W 1675 roku odkrył, że pierścienie Saturna są podzielone w dużej mierze na dwie części przez wąską szczelinę - znaną odtąd jako podział Cassiniego. Cassini rozwinął pierwszą główną teorię refrakcji atmosferycznej, opartą na prawie sinusoidalnym, ale sprzeciwił się teorii powszechnego ciążenia, zapisując walkę z newtonizmem swojemu synowi, Jacquesowi, przez którego (oraz przez jego wnuka i prawnuka) został następcą jako dyrektor obserwatorium. Jego imieniem nazwano sondę Cassini, wystrzeloną w 1987 roku i mającą dotrzeć do Saturna w 2004 roku, aby rozpocząć eksplorację planety i jej księżyców.

Cassini, Jacques [znany jako Cassini II] (1677-1756)

Astronom urodzony w Paryżu (prawdopodobnie w samym Obserwatorium), syn JEAN-DOMINIQUE CASSINIEGO, któremu początkowo asystował, następnie zastąpił go w oficjalnych funkcjach, gdy Cassini stracił wzrok, a następnie został dyrektorem Obserwatorium Paryskiego. Zmierzony ruch własny Arkturusa. Cassini II walczył nieustannie i bezskutecznie w obronie pracy ojca i pogodzić obserwacje z kartezjańską teorią wirów. W 1740 r., rozumiejąc bezcelowość swojego sprzeciwu wobec nowych idei, stopniowo porzucił pracę naukową i przekazał pracę Obserwatorium swemu synowi, Cezarowi-Françoisowi.

Cassini, Jean-Dominique [znany jako Cassini IV] (1748-1845)

Astronom, urodzony w Obserwatorium Paryskim, prawnuk pierwszego dyrektora, wnuk drugiego, syn trzeciego i on sam czwartego, przejmując obowiązki dyrektora podczas schyłku ojca i samego dyrektora w 1784 roku. Przekonał króla Ludwika XVI do przywrócenia obserwatorium, ale rewolucja francuska nastąpiło i Cassini, monarchista, zaciekle sprzeciwiał się zaangażowaniu nowego rządu rewolucyjnego w sprawy obserwatorium i stracił stanowisko w 1793 r. Cassini IV spędził starość w swoim zamku, pisząc polemiki uzasadniające własne stanowisko i broniące naukowej reputacji rodziny . Obserwatorium Paryskie było zarządzane przez dynastię Cassini przez 120 lat.

Cassegrain, Laurent (ok. 1629-93)

Francuski nauczyciel i ksiądz, wynalazca (1672) konfiguracji teleskopu Cassegraina, najczęściej używanego teleskopu zwierciadlanego w astronomii. Składa się z wklęsłego zwierciadła głównego i wypukłego zwierciadła wtórnego, w którym można wybrać zwarty układ zwierciadeł, tak aby aberracje na każdym zwierciadle znosiły się nawzajem. Niewiele wiadomo o życiu tej tajemniczej postaci, która mieszkała i pracowała w pobliżu Chartres i Chaudon.

Carrington, Richard Christopher (1826-75)

Angielski astronom-amator, pierwsza osoba, która zaobserwowała (1859) rozbłysk słoneczny, "dwie plamy intensywnie jasnego i białego światła", potwierdzone przez R Hodgsona i skorelowane pojawienie się zórz polarnych, widzianych aż na Kubie, oraz zaburzenia magnetyczne, obserwowane w Obserwatorium Kew. Carrington zauważył powiązania, ale ostrzegł, że "jedna jaskółka wiosny nie czyni". Zaobserwowano tylko około 50 rozbłysków w zakresie spektralnym światła białego, jak wykorzystano w obserwacjach wizualnych Carringtona z refraktorem 4,5 cala.

Carina

(Kil; w skrócie Car, gen. Carinae; powierzchnia 494 stopnie kwadratowe) Południowa konstelacja, która leży między Vela i Chamaeleon, a kulminuje o północy pod koniec stycznia. Został wprowadzony przez francuskiego astronoma Nicolasa L de Lacaille (1713 -62), który sporządził mapę południowego nieba w latach 1751-172, z gwiazd tworzących część starożytnej konstelacji Argo Navis (Statek), która została włączona przez Ptolemeusz (ok. A 100-175) w Almagest. Rzucająca się w oczy konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Kilu to α Carinae (Canopus lub Suhel), która przy wielkości -0,6 jest drugą najjaśniejszą gwiazdą na niebie, β Carinae (Miaplacidus), jasność 1,7, ε Carinae (Avior), magnitudo 1,9 i ? Carinae (Aspidiske), magnitudo 2,2. Istnieje 14 innych gwiazd o wielkości 4,0 lub jaśniejszych. ι i ε? Carinae wraz z δ i κ Velorum tworzą asteryzm zwany Fałszywym Krzyżem, ponieważ czasami mylony jest z gwiazdozbiorem Crux (Krzyż (Południowy). Gwiazdy zmienne w Carina obejmują η Carinae, erupcyjną gwiazdę o dużej jasności (obserwowany zakres od -0,8 do 7,9) otoczoną powłoką mgławicy (Mgławica Homunculus) wyrzuconą w XIX wieku oraz zmienne Miratype R Carinae (zakres 3,9- 10,5, okres około 309 dni) i S Carinae (zakres 4,5-9,9, okres około 149 dni). Droga Mleczna przecina północno-wschodnią część Kilu, a konstelacja zawiera wiele interesujących gromad gwiazd i mgławic, w tym NGC3532, dużą (60′ × 30′), spektakularną gromadę otwartą zawierającą około 150 gwiazd między ósmą a dwunastą magnitudo , NGC 2808, gromada kulista szóstej wielkości, oraz NGC 3372 (mgławica Eta Carinae), duża (>4 stopnie kwadratowe), jasna mgławica emisyjna, której środkiem jest η Carinae.

Chondryt węglowy

Meteoryt o wyższej zawartości węgla niż inne klasy meteorytów. Chondryty węglowe stanowią około 3% wszystkich znanych chondrytów. Są one klasyfikowane według proporcji i wielkości zawartych w nich chondr (ziarn wielkości milimetra). Jedna bardzo rzadka podklasa nie ma chondr, podobnie jak achondryty. Są bardzo podobne w składzie do Słońca (z wyjątkiem substancji lotnych), a uważa się, że materiał, z którego są utworzone, skondensował się z mgławicy słonecznej na bardzo wczesnym etapie historii Układu Słonecznego, co czyni je istotnymi dowodami w badaniu kosmogonii. Zawartość węgla występuje w postaci związków organicznych, w tym aminokwasów - ważnych biologicznych prekursorów. Mogą zatem zawierać wskazówki dotyczące pochodzenia życia. Meteoryt Allende jest największym znanym przykładem, którego całkowita masa przed fragmentacją szacowana jest na 2 tony.

Capra, Baldassar [Baldassarre] (1580-1626)

Włoski astronom, urodzony w Mediolanie, studiował w Padwie. Zaatakował Galileusza podczas jego trzech wykładów publicznych, wygłoszonych na Uniwersytecie w Padwie na temat nowej gwiazdy, która pojawiła się w 1604 r., i skrzyżował z nim miecze w incydencie, w którym Capra splagiatował pracę Galileusza nad kompasem proporcjonalnym. Galileo odpowiedział druzgocącą obroną, a Capra został wydalony z uniwersytetu.

Cannon, Annie Jump (1863-1941)

Astronom, urodzony w Dover, DE. Uczyła astronomii przez matkę iw Wellesley. W 1896 roku dołączyła do "Kobiet Pickeringa" w Obserwatorium Harvard College, aby redukować dane i przeprowadzać obliczenia astronomiczne. EC PICKERING opracował długoterminowy projekt pozyskiwania i klasyfikacji widm gwiazd. Rozpoczęty w 1886 roku przez Nettie Farrar i WILLIAMINA FLEMING, pierwszym etapem było zbadanie widm ponad 10 000 gwiazd i opracowanie systemu klasyfikacji zawierającego 22 klasy, zmodyfikowanego przez Antonię Maury. Annie Cannon wykorzystała własne badania jasnych gwiazd z półkuli południowej, aby podzielić je na klasy widmowe O, B, A, F, G, K, M itd., i ponownie sklasyfikowała wcześniej sklasyfikowane gwiazdy. Powstały Katalog Henry′ego Drapera zawierał klasy widmowe prawie 400 000 gwiazd. Cannon opublikowała także katalogi gwiazd zmiennych (w tym 300, które sama odkryła).

Canopus

Gwiazda α Carinae, nazwana na cześć głównego pilota floty Menelaosa, który zginął w Egipcie ok. 1193 p.n.e. po powrocie z wojny trojańskiej, gwiazda była wówczas widoczna. Jest drugą najjaśniejszą gwiazdą, mającą pozorną wielkość 0,62. Jest to kremowy olbrzym typu widmowego F0Ib, znajdujący się w odległości 326 lat świetlnych; jego paralaksa wynosi 0,010″, a bezwzględna wielkość -5,6.

Candy, Michael Philip (1928-94)

Niebiański mechanik, urodzony w Bath w Anglii. Pracując w Royal Greenwich Observatory został pierwszym astronomem, który zarówno odkrył kometę, jak i obliczył jej orbitę (Comet Candy 1960), został dyrektorem Perth Observatory, które nadzorował w zakresie pomiarów mniejszych planet i komet, w tym ogromnej liczby pozycji dla komety Halleya w 1986 roku.

Canes Venatici

(Psy Myśliwskie; w skrócie CVn, gen. Canum Venaticorum; powierzchnia 465 st. kw.) Północny konstelacja, która leży między Wielką Niedźwiedzicą a Wielką Niedźwiedzicą i kończy się o północy na początku kwietnia. Został nazwany przez astronoma Jana Heweliusza (1611-1687) z Gdańska, który umieścił go w swoim atlasie Firmamentum Sobiescianum sive Uranographia, chociaż postać niebieska była pokazywana na wcześniejszych mapach z 1533 r. Wcześniej jej gwiazdy były uwzględniane w Wielkiej Niedźwiedzicy. Raczej niepozorna konstelacja, najjaśniejszą gwiazdą w Canes Venatici jest α Canum Venaticorum (Cor Caroli), szeroki układ podwójny z niebiesko-białymi (A0) i białymi (F0) składnikami, jasności 2,9 i 5,6, separacja 19,4″, pierwsza z których jest prototypem klasy gwiazd zmiennych widma magnetycznego. Nie ma innych gwiazd jaśniejszych niż czwartej wielkości. Inną interesującą zmienną jest gwiazda typu MiraRCanumVenaticorum (zakres 6,5-12,9, okres około 329 dni). W kierunku granicy Canes Venatici, bardziej niż w połowie drogi między α Canum Venaticorum a &apha; Boötis (Arcturus), leży M3 (NGC 5272), gromada kulista szóstej wielkości. Również w kierunku granicy Canes Venatici, ale tym razem około 4° na południowy wschód od gwiazdy η Ursa Majoris (ostatniej z jasnych gwiazd w ogonie Wielkiej Niedźwiedzicy) leży Galaktyka Wir ósmej wielkości (M51, NGC 5194 ), nazwana tak ze względu na jej zauważalną strukturę spiralną, po raz pierwszy zaobserwowaną przez Lorda Rosse′a za pomocą jego 1,8-metrowego reflektora w 1845 roku. Trzy inne jasne galaktyki w Canes Venatici to M94 (NGC 4736 - ósmej wielkości), M106 (NGC 4258 - ósma wielkość) i M63 (NGC 5055 - dziewiąta wielkość).

Camelopardalis

(dawniej czasami pisane Camelopardus; żyrafa; skrót Cam, gen. Camelopardalis; powierzchnia 757 stopni kw.) Północna konstelacja, która leży między Wonią a północnym biegunem nieba i kończy się o północy pod koniec grudnia. Przedstawia zwierzę, na którym Rebeka jechała w Kanaanie, aby zostać żoną Izaaka, i zostało wprowadzone przez holenderskiego teologa i geografa Petrusa Planciusa, który umieścił je na globusie niebieskim w 1613 roku. Niepozorna konstelacja, najjaśniejsza gwiazda Camelopardalis to β Camelopardalis, szeroka gwiazda podwójna z komponentami żółtymi (G0) i niebieskawo-białymi (A5), jasności 4,0 i 7,4 magnitudo, separacja 81″. Inne interesujące obiekty to gwiazda U Geminorum Z Camelopardalis (zakres 10,0-14,5, średni okres około 22 dni) oraz NGC 1502, gromada otwarta złożona z około 45 gwiazd słabszych niż 7 mag.

Campanella, Tommaso [Giovan Domenico] (1568-1639)

Urodzony w Stilo w Kalabrii we Włoszech. Będąc dominikaninem, pisał o filozofii i astrologii telezjańskiej oraz rzucał pochlebne horoskopy wpływowym. Wielki wielbiciel Galileusza, w 1622 r. opublikował swoją Apologię pro Galileo ("Obrona Galileusza"), broniąc systemu kopernikańskiego i odrębnych dróg Pisma i natury do poznania Stwórcy. Przyjął animistyczną, ale empiryczną interpretację świata, która wpłynęła na wielu zwolenników. Zadenuncjowany przed inkwizycją, prawie połowę życia spędził w więzieniach w Neapolu i Rzymie, czasem pobłażliwie, z pensją i swobodą pisania, ale też w najgorszych warunkach, na torturach. W 1634 roku Inkwizycja odkryła kolejny spisek, w który zamieszana była Campanella. Uciekł z Rzymu, zanim mógł zostać aresztowany, został dobrze przyjęty we Francji, ale wkrótce zmarł w Paryżu.

Campani Giuseppe (1635-1715)

Włoski budowniczy instrumentów i zegarów, urodzony w Castel San Felice (niedaleko Spoleto) we Włoszech, fl. Rome, najbardziej znany ze swoich przyrządów optycznych, przede wszystkim teleskopów (do których stworzył najlepsze dostępne kompozytowe okulary i obiektywy o ogniskowej dłuższej niż jakikolwiek inny optyk - do 40 m), ale także z mikroskopów. Wszystkie odkrycia JEAN Cassiniego zostały dokonane za pomocą teleskopów Campani, w które Cassini wyposażył Obserwatorium w Paryżu.

Campanus z Novary [Campano, Giovanni] (1220-96)

Astronom, matematyk, urodzony w Novara we Włoszech, kapelan papieża Urbana IV. Napisał Theorica Planetarum, który opisuje budowę planetarium, pierwszego opisanego przez Europejczyka. Praca dopasowuje szczegółowe obliczenia pozycji planet do opisu ruchu mechanizmu.

Campbell, William Wallace (1862-1938)

Astronom, urodzony w Hancock County, OH. Z wykształcenia inżynier, został dyrektorem Obserwatorium Licka, zmierzył prędkości radialne gwiazd za pomocą spektrografu fotograficznego Millsa (który zaprojektował) i opublikował je (wraz z Josephem Moore′em) w katalogu (1928). Z badań marsjańskiej atmosfery wywnioskował, że nie może ona podtrzymywać życia. Założył południową stację Lick w Chile, odkrył liczne (339) spektroskopowe układy podwójne (w tym Capellę) i określił ruch Układu Słonecznego względem otaczających go gwiazd.

Caloris Planitia

Duża wielopierścieniowa struktura uderzeniowa na Merkurym, wyśrodkowana na 30,5°N, 170,2 °E. Jego oficjalna nazwa to Caloris Planitia, co oznacza "równinę gorąca" - to właśnie w tym regionie sonda Mariner 10 zarejestrowała najwyższe temperatury powierzchni, która zobrazowała około połowy struktury, a druga połowa znajdowała się w cieniu. Na podstawie obserwowanej połowy basen Caloris ma szacunkową średnicę 1340 km. Zewnętrzny pierścień wyznaczają Góry Caloris (Montes Caloris), formacja o szerokości około 100-150 km, składająca się z gładkich bloków o wysokości 1 lub 2 km i długości do 50 km. W obrębie tego pierścienia dno basenu pokryte jest grzbietami i pęknięciami zmarszczek, z których wiele przebiega w przybliżeniu wzdłuż linii koncentrycznych łuków. Inne cechy są związane z uderzeniem, które utworzyło basen. Pierścień górski jest poprzecinany małymi równinami i wtórnymi kraterami utworzonymi w wyniku cofania się wyrzutów i stopienia uderzeniowego. Na północny wschód od basenu znajduje się formacja Van Eycka, zawierająca szereg promienistych form rozciągających się na około 1000 km, które prawdopodobnie powstały w wyniku wyrzucenia. W antypodalnym punkcie zderzenia (punkt diametralnie przeciwny, po drugiej stronie Merkurego) leży teren niespotykany nigdzie indziej w Układzie Słonecznym: pomieszany, popękany krajobraz składający się ze wzgórz o wysokości do 2 km i szerokości 10 km, i zagłębienia, które przecinają starsze elementy. Uderzenie wysłało sejsmiczne fale powierzchniowe wokół planety i fale kompresji przez jej jądro. Obliczono, że tam, gdzie fale te skupiły się w punkcie antypodalnym, skała skorupy ziemskiej uległa pęknięciu uderzeniowemu i została wypchnięta 1 km w górę. Obecny krajobraz ukształtował się po ustaniu przewrotu. Szacuje się, że basen Caloris powstał w wyniku uderzenia obiektu o średnicy 150 km około 3,85 miliarda lat temu, pod koniec okresu znanego jako późne ciężkie bombardowanie, które oznacza ostatni duży epizod kraterów uderzeniowych we wczesnym Układzie Słonecznym. O tym, że było to ostatnie duże uderzenie w Merkurego świadczy poniżej średniej gęstość kraterów na dnie basenu.

Callippus z Cyzicus (ok. 370 - ok. 310 p.n.e.)

Grecki filozof, urodzony w Cyzikos w Azji Mniejszej (obecnie Turcja), młodszy współczesny EUDOKSOSOSOWI, który dodał więcej sfer do gniazd sfer Eudoksosa, aby lepiej wyjaśnić niejednorodności ruchu planet. Słońce, Księżyc, Merkury, Wenus i Mars miały po pięć sfer, Jowisz i Saturn po cztery, a gwiazdy po jednej. Zwiększyło to dokładność teorii, zachowując przekonanie, że ciała niebieskie poruszają się po okręgu. Współpracował z ARYSTOTELESEM. Wyznaczał długości pór roku. Skonstruował 76-letni cykl (okres Callippic) jako dokładniejszą wersję (cztery cykle) 19-letniego cyklu metonicznego, długości czasu, w którym kalendarze księżycowy i słoneczny powracają do tej samej synchronizacji i przez który zaćmienia Księżyca mogą być przewidział.

Caelum

(Dłuto; skrót Cae, gen. Caeli; powierzchnia 125 stopni kw.) Południowy konstelacja, która leży między Eridanusem a Columbą, a jej kulminacja następuje o północy pod koniec listopada. Został nazwany Caela Sculptoris (Dłuta Rzeźbiarza) przez francuskiego astronoma Nicolasa L de Lacaille (1713-1762), który sporządził mapy południowego nieba w latach 1751-172. Skrócona forma została przyjęta przez IAU w 1922 roku. Mała, niepozorna konstelacja, najjaśniejsza gwiazda w Caelum ma wielkość 4,4. Do ciekawych obiektów należą γ¹ Caeli, układ podwójny z pomarańczowymi (K2) i białymi składnikami, jasności 4,7 i 8,5 magnitudo, separacja 3″ oraz R Caeli, gwiazda zmienna typu Mira (zakres 6,7-13,7, okres około 391 dni). W Caelum nie ma jasnych gromad gwiazd, mgławic ani galaktyk.

Cząstki elementarne

Cząstki, które kiedyś uważano za najbardziej podstawowe, niepodzielne elementy budulcowe atomów i wszystkich form materii. Ta kategoria cząstek obejmuje stabilne leptony (tj. elektrony i neutrina), stabilne bariony (tj. protony i neutrony) oraz fotony. Podczas gdy elektrony i neutrina są nadal uważane za prawdziwie fundamentalne cząstki, które nie mają struktury wewnętrznej i nie można ich rozbić na mniejsze elementy, wiadomo, że protony i neutrony składają się z cząstek zwanych kwarkami i dlatego nie są fundamentalne.

Ciołkowski, Konstantin Eduardowicz (1857-1935)

Rosyjski fizyk i pionier rakiet, urodzony w Iżewsku w Rosji. Opracował podstawową teorię rakiet, w tym ideę płynnych paliw napędowych i rakiet wielostopniowych, ale w przeciwieństwie do GODDARDA nie przeprowadził żadnej praktycznej pracy.

Centrum Lotów Kosmicznych Goddarda

Centrum Lotów Kosmicznych Goddarda (GSFC) w Greenbelt, MD, nazwane na cześć dr Roberta H. Goddarda, pioniera badań rakietowych, zostało założone w 1959 roku. Od tego czasu GSFC odgrywa ważną rolę w naukach o kosmosie i Ziemi. Podstawową misją Goddarda jest poszerzanie wiedzy o Ziemi i jej środowisku, Układzie Słonecznym i Wszechświecie poprzez obserwacje z kosmosu. Centrum dąży do doskonałości w badaniach naukowych i badaniach, rozwoju systemów kosmicznych i rozwoju podstawowych technologii. Około 11 740 osób pracuje w Centrum Lotów Kosmicznych Goddard we wszystkich jego lokalizacjach. Goddard dysponuje personelem i obiektami zdolnymi do tworzenia, budowania, testowania, wystrzeliwania i obsługiwania różnych projektów satelitarnych wspierających programy nauki o Ziemi, nauki o kosmosie i zaawansowanej technologii. Kampus Greenbelt firmy Goddard obejmuje obiekt systemu danych i informacji systemu obserwacji Ziemi (EOSDIS) zbudowany w 1995 r. Oraz budynek nauki o systemach Ziemi zbudowany w 1998 r. Obiekt EOSDIS służy jako kluczowy węzeł wyszukiwania danych w systemie komunikacji systemu obserwacji Ziemi, jako a także centrum dystrybucji danych Ziemi z wielu źródeł statków kosmicznych i instrumentów, takich jak spektrometr mapowania całkowitego ozonu i misja pomiaru opadów tropikalnych. W budynku Earth Systems Science Building mieszczą się laboratoria Dyrekcji Nauk o Ziemi Goddarda: Laboratorium Atmosfer, Laboratorium Fizyki Ziemi i Laboratorium Procesów Hydrosferycznych. Aby wesprzeć Space Science Enterprise NASA, Goddard kieruje misją fizyki i astronomii kosmicznej, aby stworzyć możliwości prowadzenia badań za pomocą szerokiej gamy możliwości lotu. oddard promuje rozwój zaawansowanych technologii zaprojektowanych w celu zwiększenia możliwości naukowych za przystępną cenę. Goddard zapewnia kierownictwo agencji w celu rozwijania technologii statków kosmicznych, czujników i instrumentów nowej generacji. Naukowcy i inżynierowie firmy Goddard zdobyli znaczną wiedzę specjalistyczną w takich dziedzinach, jak rozwój optyki, kriogenika, mikroelektronika, astronomia rentgenowska, obserwacja Ziemi i systemy informacyjne

Centrum Astronomiczne Mikołaja Kopernika

Centrum Astronomiczne Mikołaja Kopernika jest największą placówką astronomiczną w Polsce, z siedzibą w Warszawie, założoną w 1956 roku. Obecnie jest państwowym instytutem badawczym nadzorowanym przez Polską Akademię Nauk i posiadającym koncesję polskiego rządu do nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego w astronomii i astrofizyce. We wrześniu 1999 r. personel składał się z 21 starszych naukowców na stanowiskach stałych lub etatowych; 13 doktorów habilitowanych; 16 doktorantów. Główne obszary badawcze to teoria i obserwacje gwiazd podwójnych; struktura gwiazdowa i pulsacje; atmosfery gwiazd i materia okołogwiazdowa; kosmologia i wielkoskalowa struktura wszechświata. Prowadzony jest program doktorancki z astronomii i astrofizyki oraz międzynarodowa współpraca przy różnych projektach obserwacyjnych: Integral (teleskop promieniowania gamma, który ma zostać uruchomiony w 2001 r.); SALT (South-African Large Telescope) i WET (Whole Earth Telescope); Francusko-polski program Jumelage (współpraca w zakresie astrofizyki teoretycznej). Główne osiągnięcia to struktura i mechanizmy działające w binarnych kataklizmach; ewolucja gwiazd pojedynczych i podwójnych; teoria grubych dysków akrecyjnych; heliosejsmologiczne modele wnętrza Słońca; granice równania stanu gwiazd neutronowych; Odbicie Comptona w AGN.

Czas uniwersalny (UT)

Miara czasu używana do celów cywilnych i oparta na dziennym pozornym ruchu Słońca. Jest to średni czas słoneczny południka Greenwich na 0? długości geograficznej. Czas uniwersalny zastąpił średni czas Greenwich w 1928 r. W 1955 r. Międzynarodowa Unia Astronomiczna z coraz większą dokładnością zdefiniowała szereg kategorii czasu uniwersalnego. UT0, najmniej dokładny, opiera się na optycznych obserwacjach tranzytów gwiazd w różnych obserwatoriach i reprezentuje początkowe wartości czasu uniwersalnego. Wartości te różnią się nieznacznie od siebie ze względu na wpływ ruchu biegunowego. Korygując ruch biegunowy, UT1 podaje dokładną współrzędną kątową Ziemi wokół jej obrotu. UT2 wywodzi się z UT1, biorąc pod uwagę roczne zmiany prędkości obrotowej Ziemi. Uniwersalny czas koordynowany jest międzynarodową podstawą czasu cywilnego i naukowego i jest używany do nadawania sygnałów czasu. Otrzymuje się go z zegara atomowego, który jest ustawiony tak, aby pozostawał w granicach ±0,90 s do UT. W ten sposób czas słoneczny wskazywany przez czas uniwersalny jest zsynchronizowany z czasem atomowym.

Czarna dziura

Obszar przestrzeni, w który spadła materia i z którego żaden przedmiot materialny, światło ani żaden sygnał nie mogą uciec. Innymi słowy, w tym obszarze przestrzeni pole grawitacyjne jest zbyt silne, by cokolwiek mogło uciec. Podstawowa koncepcja nie jest nowa i w pewnym sensie wywodzi się z sugestii wysuniętej w 1783 roku przez Johna Michella i w 1798 roku przez Pierre′a Laplace'a, że we wszechświecie mogą istnieć masywne ciała, które byłyby całkiem niewidoczne, ponieważ siła grawitacji w ich powierzchnie byłyby zbyt duże, aby umożliwić ucieczkę światła. Na powierzchni takiego ciała prędkość ucieczki byłaby większa niż prędkość światła. Obecne modele czarnych dziur opierają się na ogólnej teorii względności, z której można wykazać, że jeśli jakakolwiek dana ilość materii zostanie wystarczająco skompresowana, tak aby mieściła się w promieniu krytycznym zwanym promieniem Schwarzschilda, żaden sygnał nie uciec od tego. Czarna dziura powstałaby, gdyby pewna ilość materii została ściśnięta w jej promieniu Schwarzschilda, a granica czarnej dziury (znana jako horyzont zdarzeń) byłaby kulą o tym promieniu. Nic, co wpadnie do środka, nie może już nigdy uciec. Należy zauważyć, że czarna dziura nie jest ciałem stałym. Jest to obszar przestrzeni, którego promień zależy tylko od ilości materii, która wpadła do środka. Co dzieje się z tą sprawą później nie ma wpływu na rozmiar dziury, a jakakolwiek materia, która później wpadnie, służy jedynie zwiększeniu promienia dziury. Promień Schwarzschilda jest zwykle bardzo mały. Dla Słońca jest to tylko 3 km, a gdyby w jakiś sposób Ziemię można było skompresować w promieniu Schwarzschilda, powstała czarna dziura miałaby jedynie rozmiar marmuru. Czarne dziury prawdopodobnie powstały w wyniku zapadania się najbardziej masywnych gwiazd, gdy kończy im się paliwo pod koniec ich cyklu życiowego. Większość gwiazd zapada się, tworząc gęste, zwarte obiekty, ale najbardziej masywne gwiazdy będą się zapadać, dopóki w zasadzie cała ich materia nie zostanie ściśnięta w punkcie o nieskończonej gęstości, znanym jako osobliwość. Zanim to nastąpi, kurcząca się gwiazda minie swój promień Schwarzschilda, tworząc czarną dziurę i znikając na zawsze z pola widzenia. Czarne dziury są ważnymi źródłami energii, ponieważ materia opadająca w kierunku czarnej dziury przed przekroczeniem horyzontu zdarzeń może uwolnić znaczne ilości grawitacyjnej energii potencjalnej. Obracająca się czarna dziura (zasadniczo podobna do opisanej powyżej prostej stacjonarnej) jest pod tym względem jeszcze bardziej wydajna. Nic dziwnego, że czarne dziury zostały zbadane jako możliwe "wyjaśnienia" dotychczas niewyjaśnionych źródeł energii we wszechświecie. Najbardziej obiecującym sposobem wykrywania czarnych dziur jest poszukiwanie ich wpływu na materię w ich pobliżu. Na przykład, jeśli czarna dziura należy do układu podwójnego, wówczas widoczna gwiazda będzie poruszała się po orbicie wokół niewidzialnego obiektu. Ponownie, jeśli materiał wpada do czarnej dziury, nadmiernie się nagrzeje i będzie emitować promieniowanie rentgenowskie. Badanych jest wielu potencjalnych kandydatów, z których pierwszym zidentyfikowanym jest Cygnus X-1, który jest źródłem promieniowania rentgenowskiego utrzymującym masywny niewidzialny obiekt. Ca V404 Cygni jest jeszcze bardziej przekonujący. Wydaje się, że niektóre czarne dziury nie mają pochodzenia gwiezdnego. Duże ilości gazu międzygwiezdnego lub duża liczba gwiazd mogą gromadzić się i zapadać w supermasywne czarne dziury w centrach kwazarów i układów galaktycznych, które wydają się eksplodować. Ogromną produkcję energii takich obiektów można wytłumaczyć zapadnięciem się miliardów mas Słońca w wielką czarną dziurę. W 1994 roku Kosmiczny Teleskop Hubble'a dostarczył dowodów na istnienie takiej supermasywnej czarnej dziury w centrum galaktyki M87. Ma masę dwóch lub trzech miliardów Słońc, ale nie jest większy niż Układ Słoneczny. W 1999 roku japoński satelita rentgenowski ASCA zidentyfikował ogólne efekty relatywistyczne w supermasywnej czarnej dziurze MCG-6-30-15, rejestrując prędkości do c/3 w materii krążącej w odległości 6 promieni Schwarzchilda od czarnej dziury. Po raz pierwszy ogólne efekty relatywistyczne zostały bezpośrednio powiązane z kandydatem na czarną dziurę. W 2001 roku wysokiej jakości widma w podczerwieni jądra Centaura A uzyskane za pomocą instrumentu ISAAC w Bardzo Dużym Teleskopie (VLT) Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO) wykazały, że w jego centrum znajduje się czarna dziura o masie 200 milionów mas Słońca. Widma w podczerwieni pokazały charakterystyczny kształt obracającego się dysku. Wykryto szybkie ruchy gazu w tym dysku; jest to cecha charakterystyczna czarnej dziury. Analiza prędkości obrotowej dysku prowadzi do określenia, że całkowita masa materii wewnątrz dysku wynosi ponad 200 milionów mas Słońca - to zbyt dużo, aby mogło to być spowodowane normalnymi gwiazdami. Brytyjski astrofizyk Stephen Hawking zaproponował inny rodzaj niegwiazdowej czarnej dziury. Zgodnie z teorią, w czasie Wielkiego Wybuchu mogło powstać wiele maleńkich, pierwotnych czarnych dziur o masach mniejszych niż asteroida. Te mini czarne dziury z czasem tracą masę i znikają.

Czarna kropla

Zjawisko optyczne obserwowane na początku i na końcu tranzytu Wenus przez tarczę Słońca, w którym ciemna sylwetka Wenus, która właśnie całkowicie przeszła na tarczę Słońca na jednym końcu lub jest bliska zetknięcia się z przeciwległym końcem, jest postrzegane jako "połączone" z kończyną wąskim ciemnym "mostem". Ten most to tak zwana czarna kropla. Prawdopodobnie po raz pierwszy zaobserwowano go podczas tranzytu w 1761 roku; Michaił Łomonsow doszedł do wniosku, że oznacza to obecność atmosfery i rzeczywiście jest to spowodowane załamaniem światła słonecznego przez atmosferę Wenus. Należy na to pozwolić, gdy dokonuje się synchronizacji tranzytów. Niezrozumienie tego zmniejszyło dokładność wczesnych pomiarów paralaksy słonecznej (z której wywodzi się odległość Ziemia-Słońce) dokonywanych na podstawie synchronizacji tranzytów Wenus z różnych miejsc na powierzchni Ziemi. Jednak pojawienie się czarnej kropli może mieć subiektywny aspekt, ponieważ od czasu do czasu donoszono o niej podczas tranzytów Merkurego, który ma tylko najbardziej rozrzedzoną atmosferę.

Cząstki elementarne

Cząstki subatomowe, których nie można podzielić na mniejsze składniki. Do cząstek elementarnych zalicza się leptony (elektrony, miony, cząstki tau i neutrina), kwarki i cząstki bozonów cechowania, które, o ile wiadomo, nie mają struktury wewnętrznej złożonej z innych, bardziej podstawowych cząstek.

Częstotliwość

Szybkość, z jaką występują określone zdarzenia. W kontekście promieniowania elektromagnetycznego termin ten oznacza liczbę grzbietów fal na sekundę przechodzących przez określony punkt. Dla światła o długości fali ?, ponieważ prędkość światła = c, częstotliwość f = c/λ. Jednostką miary częstotliwości w układzie SI jest herc (Hz), mierzący liczbę fal przechodzących przez stały punkt na sekundę. Zatem 1 fala na sekundę odpowiadałaby częstotliwości 1 Hz, 100 000 fal na sekundę 100 000 Hz itd. Wspólne wielokrotności to kiloherc (kHz) = 1000 Hz, megaherc (MHz) = 1 000 000 Hz i gigaherc ( GHz) = 1000 000 000 Hz. Starszą jednostką częstotliwości są cykle na sekundę (c/s); 1 Hz = 1 c/s.

Centrum Kosmiczne Johnsona

Centrum Kosmiczne im. Johnsona (JSC) w Houston jest wiodącym ośrodkiem NASA zajmującym się programami promów kosmicznych i Międzynarodowej Stacji Kosmicznej oraz badaniami biomedycznymi. Obszary studiów obejmują nauki o Ziemi i eksplorację Układu Słonecznego, astromateriały i medycynę kosmiczną. W JSC pracuje około 14 000 osób, w tym 3000 urzędników państwowych.

Chajjam [al-Khajjam], Omar [Abu ol-Fath ebn-Ebrahim ′Omar ol-Chajjami z Niszapur] (ok. 1044 - ok. 1123)

Poeta, matematyk, astronom, urodzony w Niszapur w Persji (obecnie Iran), w rodzinie arabskich wytwórców namiotów (przekład jego imienia), wybitny matematyk i astronom. Saldżucki sułtan, Malikshah Jalal al-Din, wyznaczył go do obserwatorium w Ray około 1074 roku, aby ustalić kalendarz słoneczny, jako pomoc w ściąganiu podatków. Chajjam opracował kalendarz o nazwie Al-Tarikh-al-Jalali, który zawierał błąd jednego dnia na 3770 lat (wyższy od kalendarza gruzińskiego z błędem 1 dnia na 3330 lat). Opierał się na niezwykle dokładnym określeniu długości roku przez Chajjama na 365,242199 dni. Długość roku wynosi obecnie 365,242190 dni, zmniejszając się o około sześć jednostek na szóstym miejscu po przecinku w ciągu stulecia. Chajjam jest najlepiej znany jako wynik tłumaczenia Edwarda Fitzgeralda w 1859 roku prawie 600 krótkich czterowierszowych wierszy, Rubaiyat Omara Chajjama, ale wersje wersetów w literaturze perskiej są starsze niż Chajjam i nikt nie wie, które zostały napisane przez jego.

Najbardziej znany jest fatalny czterowiersz:

Ruchomy Palec pisze; i mając pismo,
Idzie dalej: ani cała twoja Pobożność, ani Rozum
Zwabią go z powrotem, aby anulować pół linii,
Ani wszystkie twoje Łzy zmywają z tego Słowo.

Ciśnienie atmosferyczne

Ciśnienie (tj. siła na jednostkę powierzchni) wywierane na powierzchnię planety przez ciężar gazu zawartego w kolumnie rozciągającej się pionowo w górę do granicy atmosfery. Na powierzchni Ziemi średnia wartość ciśnienia atmosferycznego w jednostkach SI wynosi 1,013 × 105 paskali (Pa), gdzie jeden paskal odpowiada sile jednego niutona na metr kwadratowy (Nm-2). Kolejną jednostką ciśnienia jest bar, który odpowiada 105 paskalom, których wspólną podwielokrotnością jest milibar (mb); 1 milibar = 0,001 bara. Ciśnienie 1,013 × 105 Pa odpowiada 1,103 bara lub 1013 milibarom. Średnia wartość ciśnienia atmosferycznego na powierzchni Ziemi (1013 mbar) jest również określana jako 1 atmosfera. Dla porównania, ciśnienie atmosferyczne na powierzchni Wenus i Marsa wynosi odpowiednio 90 i 0,006 atmosfery.

Centrum Kosmiczne Astro w Moskwie

Powstał w 1967 roku jako część Instytutu Badań Kosmicznych Rosyjskiej Akademii Nauk. Astro Space Center prowadzi podstawowe badania z zakresu astrofizyki, w tym kosmologii, struktury i ewolucji obiektów astronomicznych oraz ośrodka międzygwiazdowego i międzyplanetarnego. Centrum jest szczególnie zaangażowane w rozwój radioastronomii. Obsługuje stację radioastronomiczną Pushschino i ma umowę na budowę 70-metrowego radioteleskopu na płaskowyżu Suffa w Uzbekistanie. Centrum rozwija również satelitę RadioAstron, radioteleskop 10 m, który zostanie umieszczony na wysokiej orbicie eliptycznej w celu prowadzenia obserwacji VLBI w połączeniu z radioteleskopami naziemnymi. Jest częścią serii statków kosmicznych Spectrum. Projekt Submillimetron centrum jest badany jako ładunek astronomiczny na rosyjskim segmencie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Wykorzystałby teleskop kriogeniczny do badań w zakresie fal submilimetrowych i dalekiej podczerwieni.

Cząstka alfa

Termin używany czasem do opisania jądra helu, dodatnio naładowanej cząstki, która składa się z dwóch połączonych ze sobą protonów i dwóch neutronów. Cząstki alfa, odkryte przez Ernesta Rutherforda (1871-1937) w 1898 r., są emitowane przez jądra atomowe przechodzące radioaktywność alfa. Podczas tego procesu niestabilne ciężkie jądro spontanicznie emituje cząstkę alfa i przekształca się (przemienia) w jądro innego (lżejszego) pierwiastka. Badania sposobu, w jaki cząstki alfa były rozpraszane przez atomy w cienkich warstwach miki i złota, doprowadziły Rutherforda w 1910 roku do odkrycia jądra atomowego. Cząstki alfa znajdują się w wietrze słonecznym i powstają w zderzeniach w wysokoenergetycznych akceleratorach cząstek. W czerwonych olbrzymach zachodzi ważna reakcja jądrowa, zwana reakcją potrójnej alfa, która łączy ze sobą jądra helu (cząstki alfa), tworząc jądra węgla.

Charakterystyka Eulera

Charakterystyka Eulera to liczba, którą można powiązać z powierzchnią i która pozostaje niezmieniona, gdy kształt jest wygięty lub zdeformowany. Zapewnia sposób określania cech, takich jak liczba otworów w powierzchni. Wielościan to szczególnie prosta zamknięta powierzchnia składająca się z wielu płaskich ścian ograniczonych prostymi krawędziami, które spotykają się w wierzchołkach. Leonhard Euler zauważył, że dla dowolnego odpowiednio zdefiniowanego wielościanu o liczbie ścian F, liczbie krawędzi E i liczbie wierzchołków V, V - E + F = 2. Bardziej ogólne powierzchnie można podzielić na zakrzywione ściany i krawędzie , spotykając się w wierzchołkach w podobny sposób. W torusie pokazanym obok V = 1, E = 2 i F = 1, co daje V - E + F = 0. Liczba V - E + F jest znana jako charakterystyka Eulera powierzchni. W przypadku orientowalnej powierzchni zamkniętej liczba otworów g, znana jako rodzaj powierzchni, jest związana z charakterystyką Eulera za pomocą równania V - E + F = 2 - 2g.

Całkowanie na krzywej

Całkowanie funkcji wzdłuż krzywej jest odpowiednikiem całkowania w jednej zmiennej rzeczywistej, ale dla funkcji więcej niż jednej zmiennej. W dwóch wymiarach funkcja z = f (x, y) tworzy powierzchnię. Wyobraź sobie krzywą w płaszczyźnie (x, y), z = 0, i podobną do kurtyny powierzchnię łączącą ją z powierzchnią z = f(x, y) pionowo powyżej lub poniżej niej. Całka funkcji wzdłuż krzywej jest zasadniczo tylko dodatnim lub ujemnym obszarem tej kurtyny i jest czasami nazywana całką krzywą. Jeśli y jest ustalone na daną liczbę, to f(x, y) staje się funkcją x i pewnej stałej. Zatem dla ustalonego y możliwe jest całkowanie f ( x , y ) względem x przy użyciu standardowych technik. Podobnie, jeśli x jest ustalone, funkcję można całkować względem y. Geometrycznie odpowiada to całkowaniu wzdłuż linii prostych w płaszczyźnie (x, y). Ogólnie rzecz biorąc, istnieją pewne techniczne problemy dotyczące tego, jak i kiedy można to zrobić, ale chodzi o to, że ideę integracji można łatwo rozszerzyć. Jest to ważne na przykład w mechanice, gdzie służy do obliczania wykonanej pracy.

Całkowanie i trygonometria

Okazuje się, że całki niektórych elementarnych funkcji x są powiązane z funkcjami trygonometrycznymi. Pokazuje to, jak centralne są funkcje trygonometryczne w matematyce: gdyby nie zostały wprowadzone do geometrii poprzez stosunki boków trójkątów, musiałyby zostać zdefiniowane w rachunku różniczkowym jako całka jakiejś stosunkowo prostej funkcji. Przykładem jest:



a inny przykład podano obok. Tutaj tan^-1 jest funkcją odwrotną funkcji tangensa, znaną jako arctan. Podobnie sin^-1 jest odwrotną funkcją sinus, arcsin. Zauważ, że funkcja odwrotna nie jest tym samym, co odwrotność, 1/tan(x) . Standardowym sposobem wyprowadzania tych wyrażeń jest użycie zależności



i raczej prostszego stwierdzenia, że pochodna funkcji arctan, tan^-1x, wynosi 1/(1+x2).

Całkowanie

Proces całkowania z grubsza odpowiada znalezieniu obszaru pod wykresem, ale z obszarami poniżej osi wnoszącymi obszar ujemny. Rozważmy krzywą między dwoma punktami a i b: jeśli podzielimy obszar pod nią na cienkie segmenty, to obszar każdego segmentu będzie w przybliżeniu równy wartości funkcji w tym punkcie pomnożonej przez szerokość segmentu. Sumując te obszary razem, otrzymujemy przybliżenie całkowitego obszaru pod krzywą. Im większej liczby coraz węższych segmentów użyjemy w tym procesie, tym dokładniejsza będzie nasza odpowiedź. Jeśli istnieje granica długości segmentów dążących do zera, nazywa się to całką funkcji między granicami a i b gdzie a < b , oznaczone



Chrześcijański Egipt

•  Niektórzy historycy uważają, że chrześcijaństwo zostało założone w Egipcie przez Marka Ewangelistę około 33 roku naszej ery.
•  Do roku 200 r. n.e. Aleksandria była jednym z największych ośrodków chrześcijańskich na świecie. Chrześcijańscy nauczyciele Klemens z Aleksandrii i Orygenes założyli tam pod koniec II wieku n.e. szkołę, aby nauczać chrześcijańskich idei.
•  Powstała forma chrześcijaństwa stała się znana jako chrześcijaństwo koptyjskie. Przetrwał do dziś, a egipscy mnisi nadal praktykują tę religię w klasztorach.
•  Na tarczach wczesnych chrześcijan znajdowały się ilustracje boga Horusa na koniu, przedstawiające chrześcijańskich świętych wojowników, takich jak św. Jerzy i św. Menas.
•  Gdy nowa religia rozprzestrzeniła się w całym imperium, stare pogańskie świątynie przekształciły się w kościoły lub klasztory albo popadły w ruinę. Niektóre zamieniono na domy.
•  Jednym z pierwszych nawróconych św. Marka w Aleksandrii był prosty szewc imieniem Anianus. Został biskupem Aleksandrii.
•  Starożytni Egipcjanie podzielali pewne wierzenia z religią chrześcijańską, takie jak śmierć i zmartwychwstanie boga, sąd nad duszami i koncepcja życia pozagrobowego.
•  Pierwsi chrześcijanie doświadczyli straszliwych prześladowań w rządzonym przez Rzymian Egipcie. W 64 roku n.e. cesarz Neron obwiniał swoich chrześcijańskich poddanych za wielki pożar Rzymu i za obrazę uznał wyznawanie wiary chrześcijańskiej. Wielu chrześcijan zostało aresztowanych, torturowanych i zabitych, ponieważ odmówili porzucenia swoich przekonań i oddania czci bogom państwowym.
•  Podczas panowania cesarza Dioklecjana w ciągu jednego roku stracono 284 chrześcijan w Egipcie. Następnie prześladowania zaczęły słabnąć, a Egipt stał się państwem chrześcijańskim, gdy Imperium Rzymskie przeszło na chrześcijaństwo pod panowaniem Konstantyna w 325 r.
•  Egipt jest przez wielu uważany za ojczyznę chrześcijańskiego monastycyzmu. Anonimowa praca Historia mnichów w Egipcie mówi: "Nie ma w Egipcie ani Tebaidzie żadnego miasta ani wsi, które nie byłyby otoczone eremami jak murami, a ludzie polegali na swoich modlitwach jak na samym Bogu… Przez nie świat jest utrzymywany w istnieniu".


Całkowity koszt posiadania (TCO)

Zasada określania najniższego kosztu, która uwzględnia wszystkie trzy elementy kosztu: jakość, obsługę i cenę (Q, S i P).

Cykl życia produktu

kategorie produktów i określone marki mają ograniczoną długość życia. Ten proces starzenia się ma cztery odrębne etapy od narodzin do śmierci: wprowadzenie, wzrost, dojrzałość i schyłek.

Cele

Druga część planu marketingowego, po analizie sytuacji. Cele wyznaczone przez Twoją organizację. Powinny być wymierne, mierzalne i osiągalne.

Czasopisma

Najbardziej specjalistyczne ze wszystkich mediów.

Cztery I

Proces kreatywności: informacja, inkubacja, inspiracja i implementacja.

Cztery P

Produkt, Place, Promocja i Price - podstawowe elementy składowe programu marketingowego - które muszą być mądrze zrównoważone, aby uzyskać maksymalny efekt.

Cash Cow

Jeden segment macierzy udziału w rynku. Te strategiczne jednostki biznesowe wytwarzają gotówkę dla firmy. Często wykorzystywane do finansowania innych SBU na rynkach o wyższym wzroście.

Ciągi zbieżne

Terminy na uporządkowanej liście liczb są zbieżne, jeśli stopniowo zbliżają się do określonej wartości lub limitu. Ale chociaż możemy zaobserwować, że sekwencja wydaje się zbliżać do granicy, skąd możemy wiedzieć, czym jest ta granica? Na przykład metody szacowania π często opierają się na podejściu sekwencyjnym. W miarę jak ciąg zbliża się coraz bardziej do liczby, fajnie byłoby powiedzieć, że jest to prawdziwa wartość π. Jeśli znana jest liczba L, to ciąg dąży do L, jeśli przy jakimkolwiek poziomie błędu ε, istnieje pewien etap ciągu, po którym wszystkie pozostałe człony mieszczą się w ε od L. Karl Weierstrass i inni odkryli, że nie konieczne jest poznanie L w celu określenia, czy sekwencja jest zbieżna. Sekwencja Cauchy′ego to taka, w której, przy dowolnym poziomie błędu ε, istnieje pewien etap w sekwencji, po którym dowolne dwa punkty pozostałe w sekwencji znajdują się w obrębie ε od siebie. W przypadku liczb rzeczywistych jest to równoznaczne z posiadaniem limitu oraz w wielu innych naturalnie występujących wzorcach. Ciąg Fibonacciego jest również przydatny w wielu kontekstach matematycznych, w tym w rozwiązaniu algorytmu Euklidesa. Wiąże się to również ze złotym podziałem


Ciąg Fibonacciego

Ciąg Fibonacciego to prosty wzór utworzony przez dodanie dwóch liczb, aby uzyskać trzecią. Nazwana na cześć włoskiego matematyka, który wprowadził ją na Zachód w 1201 roku, pojawia się w kilku dziedzinach matematyki, a także w obserwacjach świata fizycznego i przyrody. W kategoriach matematycznych ciąg definiuje się jako:

F_n+1 = F_n + F_n?1 (przy F₀ = 0 i F₁ = 1).

Reguła skutkuje łańcuchem liczb zaczynającym się: 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, . . . W biologii te liczby znajdują odzwierciedlenie w relacji między skręceniem łodygi rośliny a liczbą liści wzdłuż łodygi, w spiralnym ułożeniu nasion słonecznika,


Chufu

•  Faraon Chufu panował w latach 2560-2537 r. p.n.e. Był synem wielkiego budowniczego piramid Snofru, a Grecy nazywali go Cheopsem. Khufu jest skrótem od "Khnum-kuefui", co oznacza "Khnum mnie chroni".
•  Największym osiągnięciem Chufu była Wielka Piramida w Gizie, jeden z Siedmiu Cudów starożytnego świata. Była to najwyższa konstrukcja na Ziemi od prawie 4500 lat.
•  Skarb pogrzebowy Chufu został skradziony dawno temu przez rabusiów grobów. Jedynie pusta trumna (sarkofag) została znaleziona przez archeologów. Obok Wielkiej Piramidy znaleziono dwie łodzie z drewna cedrowego.
•  Archeolodzy znaleźli część wyposażenia pogrzebowego matki Chufu, Hetepheres, w grobowcu w pobliżu Wielkiej Piramidy w Gizie.
•  Nietknięty grobowiec syna Chufu, Hardjedefa, został również odkryty w Gizie na wschód od Wielkiej Piramidy.
•  Gigantyczna ekspedycja handlowa wyruszyła, aby zabezpieczyć zasoby dla programów budowlanych faraona. Imię Chufu jest wyryte w kopalniach turkusu i miedzi Wadi Maghara na półwyspie Synaj.
•  Odbywały się również ekspedycje górnicze na zachodnią pustynię Nubii. Imię faraona zostało wyryte w kamieniołomach gnejsu, 65 km na północny zachód od Abu Simbel.
•  Legenda egipska sugeruje, że Chufu był nikczemnym tyranem, wykorzystującym pieniądze i siłę roboczą do budowy Wielkiej Piramidy, a nie do ulepszania kraju.
•  Zachowała się tylko jedna pełna podobizna faraona. Jest to maleńka statuetka z kości słoniowej przedstawiająca króla w czerwonej koronie Dolnego Egiptu, siedzącego na tronie.
•  Statuetka została odzyskana ze świątyni Chentimentiu w Abydos przez odkrywcę i artystę Flindersa Petrie w 1903 roku.


61 Cygni

Gwiazda 61 Cygni jest ważna ze względu na jej duży ruch własny, po raz pierwszy zmierzony w Obserwatorium w Palermo przez Giuseppe Piazzi′ego (1746-1826). Gwiazda stała się popularnie znana jako "latająca gwiazda Piazziego". Jego zmierzony roczny ruch właściwy 5,23 & Prime; jest nadal siódmą co do wielkości znaną gwiazdą i jest największą jak na gwiazdę gołym okiem (pozorna jasność 4,8 mag). Ta gwiazda była również pierwszą, która miała roczną paralaksę niezawodnie określoną przez Friedricha Bessela (1784-1846). Pomiar Bessela 0,314 & Prime; wykonany w Königsbergu z heliometrem Fraunhofera 6,25 cala w 1838 r., Wypada całkiem dobrze w porównaniu ze współczesną wartością 0,286 & Prime;. Ustalenia gwiezdnej paralaksy wykonane w tym samym roku przez innych obserwatorów były znacznie mniej dokładne. Jest to jedenasta najbliższa gwiazda w odległości 11,4 lat świetlnych. 61 Cygni to również dobrze znany system podwójny, z okresem 653,3 lat. Jego komponenty są obecnie oddzielone przez 30,3 ″ pod kątem położenia 150^o. Gwiazda główna 61 Cyg A to pomarańczowy karzeł typu widmowego K5V o pozornej wielkości 5,20 i absolutnej wielkości 7,5. Jego towarzysz 61 Cyg B jest również pomarańczowym karłem typu widmowego K7V, o pozornej wielkości 6,05 i absolutnej wielkości 8,3. System jest uważany za najbardziej intensywnie obserwowaną gwiazdę podwójną, a kilka tysięcy obserwacji wizualnych uzupełniono o ponad 34 000 płyt fotograficznych. Precyzyjne pomiary astrometryczne tych płyt wykazały, że układ ma co najmniej jeden niewidoczny element, uważany za planetę o masie podobnej do Jowisza, a może nawet trzech, z okresami orbitalnymi od 5 do 12 lat.


Człowiek Zręczny

•  2,5-1,8 miliona lat temu pojawiły się pierwsze prawdziwie ludzkie hominidy. Wszystkim tym hominidom nadano nazwę rodzajową (grupową) Homo i obejmują nas.
•  Najbardziej znanymi wczesnymi Homo są Homo rudolfensis i Homo habilis.
•  Pierwsi Homo byli wyżsi niż australopiteki i mieli większe mózgi.
•  W przeciwieństwie do australopiteków, Homo jadł mięso. Mogli być zmuszeni do jedzenia mięsa przez wysuszenie klimatu, który zmniejszył ilość dostępnego pokarmu roślinnego.
•  Mózgi potrzebują dużo jedzenia, a jedzenie mięsa dostarczało dodatkowego pożywienia potrzebnego większym mózgom.
•  Czaszki pokazują, że pierwszy Homo, podobnie jak Homo habilis, miał mózgi 650 cm³ - dwa razy większe niż australopitekiy. Nasze mają około 1400 cm³. Ale mieli małpopodobne twarze z wystającymi szczękami i spadzistymi czołami.
•  Homo habilis jest znany z kawałków kości ręki, szczęki i czaszki znalezionych w wąwozie Olduvai w Tanzanii w 1961 roku.
•  Homo habilis oznacza Człowiek Zręczny. Ma swoje imię, ponieważ ma dobry chwyt do władania narzędziami - z kciukiem, który można obracać, aby spotkać czubek palca. Nazywa się to "przeciwnym kciukiem". •  Pierwszy Homo używał kości lub kamieni do łamania otwartych kości, aby dostać się do szpiku. Później ostrzyli kamienie do krojenia mięsa do jedzenia i skór na ubrania. Być może zbudowali nawet proste schronienia do życia. •  Niektórzy eksperci uważają, że wybrzuszenie "obszaru Broca" niektórych Homo habilis czaszki sugeruje, że potrafili mówić w prymitywny sposób. Większość myśli, że nie mogli.
•  Pierwszy Homo żył przez milion lub więcej lat obok "solidnych" (większych) australopiteków, takich jak Paranthropus boisei.


Człowiek myśliwy

•  Około 2 miliony lat temu pojawił się znacznie wyższy Homo, zwany Homo ergaster. Ergastery były pierwszymi stworzeniami, które miały ciała podobne do naszych, z długimi nogami i prostymi plecami.
•  Dorosłe ergastery miały 1,6 m wzrostu, ważyły 65 kg i miały mózgi 850 cm sześciennych, znacznie ponad połowę mniejsze od naszego.
•  Ergasterzy nie tylko szukali mięsa, jak Homo habilis, ale polowali na duże zwierzęta.
•  Do polowania i krojenia mięsa, ergasterzy odłupywali płatki kamienia kamieni w celu uzyskania odpowiednich ostrzy o dwóch ostrzach lub "siekierek ręcznych". Eksperci nazywają to tworzeniem narzędzi aszelskich.
•  Aby polować skutecznie, ergasterzy musieli ze sobą współpracować, więc współpraca była kluczem do ich sukcesu - i mogła szybko doprowadzić do rozwoju mowy.
•  Ergasterzy mogli pomalować swoje ciała czerwoną ochrą. Rozwój człowieka rozpoczął się, gdy hominidy nauczyły się wspólnie polować.
•  Długie nogi i wspólna praca pomogły ergasterowi rozprzestrzenić się poza Afrykę do Azji i być może Europy.
•  Krótko po ergasterze pojawił się Homo erectus ("Człowiek wypostowany")
•  Szczątki Erectusa znajdują się tak daleko od Afryki, na Jawie. 700 000-letnie kamienne narzędzia na indonezyjskiej wyspie Flores sugerują, że mogły podróżować łodzią.
•  Erectus nauczył się rozpalać ogniska, aby mógł żyć w chłodniejszych miejscach i sprawić, by szersza gama żywności stała się jadalna przez gotowanie.


Człowiek Współczesny

•  Nazwa naukowa współczesnego człowieka to Homo Sapiens Sapiens. Słowo Sapiens używane jest dwukrotnie, aby odróżnić nas od Homo Sapiens Neanderthalis (człowieka neandertalskiego).
•  W przeciwieństwie do neandertalczyków, współcześni ludzie mają wydatny podbródek i grubą twarz z wysokim czołem.
•  Niektórzy naukowcy uważają, że podobieństwo DNA w naszych ciałach oznacza, że wszyscy ludzie są potomkami kobiety o pseudonimie "Ewa", która według ich obliczeń żyła w Afryce około 200 000 lat temu. DNA to specjalna cząsteczka w każdej komórce ciała, która niesie ze sobą instrukcje życia.
•  Najstarsze ludzkie czaszki mają 130 000 lat i zostały znalezione w dorzeczu Omo w Etiopii i rzece Klasies w Afryce Południowej. Zarówno współczesnych ludzi, jak i neandertalczyków
•  Około 30 000 lat temu współcześni ludzie zaczęli używać pięknie wykonanych włóczni, aby rozprzestrzenić się w Eurazji z Afryki.
•  Najwcześniejsi współcześni Europejczycy nazywani są Człowiekiem z Cro-Magnon, po jaskiniach we francuskiej dolinie Dordogne, gdzie w 1868 r. znaleziono szkielety sprzed 35 000 lat.
•  Współcześni ludzie dotarli łodzią do Australii z Indonezji 50 000 lat temu. Mniej więcej w tym samym czasie dotarli do Ameryk z Azji.
•  Współcześni ludzie żyli obok neandertalczyków przez dziesiątki tysięcy lat na Bliskim Wschodzie iw Europie.
•  Współcześni ludzie byli prawdopodobnie pierwszymi stworzeniami, które mówiły coś, co nazwalibyśmy językiem. Niektórzy naukowcy uważają, że język to nagły wypadek genetyczny, który dał ludziom ogromną przewagę.
•  Wraz ze współczesnym człowiekiem nastąpił szybki postęp w technologii narzędzi kamiennych, budowa drewnianych chat, wzrost liczby ludności i rosnące zainteresowanie sztuką.
•  Zarówno współcześni ludzie, jak i neandertalczycy używali do polowań pięknie wykonanych włóczni.


Cywilizacja Indusu

Pieczęcie handlujące steatytem z Indusu zostały znalezione tak daleko, jak Bahrajn i Ur. •  Około 3000 p.n.e. cywilizacja rozwinęła się z małych społeczności rolniczych w dolinie Indusu w Pakistanie.
•  Znaleziono szczątki ponad 100 miast cywilizacji Indusu. Główne miejsca to Mohenjo-Daro, Harappa, Kalibangan i Lothal.
•  Miasta Indusu były starannie zaplanowane, z prostymi ulicami, łaźniami i wielkimi spichrzami.
•  W centrum znajdowała się ufortyfikowana cytadela, zbudowana na platformie z cegieł. Prawdopodobnie mieszkali tu władcy.
•  Domy Indusu zbudowano z cegły wokół centralnego dziedzińca. Mieli kilka pokoi, toaletę i studnię.
•  Cywilizacja Indusu miała swój własny system pisma, który pojawia się na przedmiotach takich jak rzeźbione pieczęcie - ale nikt jeszcze nie był w stanie go rozszyfrować.
•  Jednopokojowe chaty na wszystkich skrzyżowaniach są uważane za posterunki policji.
•  Mohenjo-Daro i Harappa miały po 35 000 mieszkańców około 2500 p.n.e.
•  Do roku 1750 p.n.e. cywilizacja Indusu podupadła, być może dlatego, że powodzie zmieniły bieg rzeki Indus. Wojna również mogła odegrać pewną rolę. Ostatecznie zniknął wraz z przybyciem Aryjczyków do Indii około 1500 roku p.n.e.


Chińska technologia

•  Zachodni eksperci dopiero niedawno zdali sobie sprawę, że starożytna chińska technologia była bardzo zaawansowana, a wiele z ich wczesnych wynalazków dotarło do Europy dopiero tysiące lat później.
•  Na początku XVII wieku wielki angielski myśliciel Francis Bacon powiedział, że trzy całkiem niedawne wynalazki zmieniły świat - druk, proch strzelniczy i okrętowy kompas magnetyczny. Wszystko to zostało wynalezione w Chinach tysiąc lub więcej lat wcześniej.
•  Jedną z najstarszych zachowanych drukowanych książek jest Diamentowa Sutra, wydrukowana w Chinach około 868 roku. Ale drukowanie w Chinach sięga co najmniej VII wieku naszej ery
•  Pierwszym robotem na świecie był niesamowity starożytny chiński wózek z zębatkami z kół, które obracały posąg na górze tak, że jego palec zawsze wskazywał na południe.
•  Chińczycy mieli alkohole spirytusowe 2000 lat temu, ponad tysiąc lat przed przybyciem do Europy.
•  Strzemię końskie zostało wynalezione w Chinach w III wieku p.n.e. Dało to koniom-żołnierzom stabilną platformę do walki i pozwoliło im nosić ciężkie zbroje.
•  Taczka została wynaleziona przez chiński ok. 1OO p.n.e.
•  Pługi żeliwne były produkowane w Chinach około 200 roku p.n.e.
•  Piłka nożna została wynaleziona w Chinach. Około 200 p.n.e. grali w grę o nazwie t′u chu. Wiązało się to z kopaniem napompowanej skórzanej piłki przez dziurę w jedwabnej siatce.


Co ludzie jedli

•  1,5 miliona lat temu ludzie nauczyli się używać ognia do gotowania potraw. Najstarszy znany ogień do gotowania znajduje się w Swartkrans w RPA.
•  Pierwszymi piecami były doły na rozżarzone węgle, po raz pierwszy użyte na Ukrainie około 20 000 lat temu. Pierwsze prawdziwe piece pochodziły z Sumeru i Egiptu, ok. 2600 r. p.n.e.
•  Nasiona zboża były gotowane i mieszane z wodą, aby zrobić kleik (owsiankę), ok. 20.000 lat temu ludzie nauczyli się piec kleik na gorącym kamieniu, aby zrobić płaski chleb, jak pitta. Ceramika oznaczała, że płyny można podgrzewać w celu przygotowania gulaszu. Najstarsza ceramika to 13 000-letnie garnki z Odai-Yamomoto w Japonii. Pierwsze garnki z Bliskiego Wschodu, z Iranu, pochodzą sprzed 11 000 lat.
•  12 000 lat temu ludzie odkryli, jak sprawić, by żywność była trwała, pozwalając jej fermentować, wytwarzając ser z mleka i wino z winogron. Najwcześniejsi ludzie po prostu jedli to, co mogli znaleźć - albo polując (jak ryby), albo zbierając (jak jagody).
•  80OO p.n.e. ludzie zaczęli hodować zwierzęta, takie jak owce i uprawiać rośliny, takie jak zboża na żywność. Dieta stała się mniej zróżnicowana niż wtedy, gdy ludzie zbierali żywność na dziko, ale znacznie bardziej niezawodna.
•  4000 lat p.n.e. specjalni rolnicy w Palestynie uprawiali bogate w olej oliwki do wyciskania i wytwarzania oliwy z oliwek. w ogromnych ilościach. Rzymianie spożywali ogromne ilości.
•  2600 p.n.e., Egipcjanie odkryli, że pozostawiając kleik do fermentacji, mogą zrobić ciasto. Pieczyli je w piecach, aby zrobić pierwszy chleb.
•  Miód był głównym słodzikiem. Egipcjanie hodowali pszczoły na miód, a także robili słodkie syropy z owoców.
•  Najstarszą książką kucharską jest asyryjska kamienna tablica z 1700 p.n.e. zawierająca 25 przepisów, w tym ptaka zwanego atarru gotowanego w cebuli, czosnku, mleku i przyprawach.


Celtowie

•  Celtowie to starożytna grupa ludów, które po raz pierwszy pojawiły się w dolinie Dunaju w Niemczech około 3300 lat temu.
•  Pierwsi Celtowie znani są jako kultura Urnfield, ponieważ umieszczali swoich skremowanych zmarłych w urnach.
•  Od 800 do 400 lat p.n.e. Celtowie rozprzestrzenili się po północnej Europie, przejmując dzisiejszą Francję jako Galowie, Anglię jako Brytyjczycy i Irlandię jako Gaelowie.
•  Pierwsza fala ekspansji nazywa się kulturą Halstatt. Dzięki brązowi Celtowie rozwinęli najwyższe umiejętności obróbki metalu.
•  500 p.n.e. Celtowie nauczyli się wytwarzać żelazo i weszli w kontakt z Grekami i Etruskami. Pojawiła się kultura "La Tene".
•  W LaTene na broni i ozdobach pojawiły się charakterystyczne celtyckie zawijasy i spiralna dekoracja.
•  Po tym, jak Galowie złupili Rzym w 390, wydawało się, że Celtowie mogą najechać Europę. Ale podzielili się na wiele plemion i od 200 roku p.n.e. byli spychani coraz dalej na zachód.
•  Niektórzy wcześni Celtowie używali greckich liter do pisania we własnym języku, ale nasza wiedza o nich pochodzi głównie od autorów greckich i rzymskich.
•  Celtowie byli zaciekłymi wojownikami, którzy rzucali się do bitwy z krzykiem, nadzy i poplamiony niebieskim barwnikiem do drewna. Ale cenili poetów wyżej niż wojowników. Ich opowieści poetów o bohaterach i magii mówią nam, jak bogata była ich kultura.
•  Celtyckie społeczeństwo klanów było wysoce zorganizowane i obracało się wokół wodza klanu, który ustanawiał prawa.


Cesarstwo Bizantyjskie

•  Po upadku Rzymu w 476 r. Konstantynopol (obecnie Stambuł w Turcji) stał się stolicą tego, co obecnie nazywa się Cesarstwem Bizantyńskim. Stało się centrum zachodniej cywilizacji na następne tysiąc lat.
•  W ciągu sześciu lat po tym, jak Konstantyn uczynił Bizancjum swoją stolicą Konstantynopol, budowniczowie, architekci i artyści stworzyli jedno z najwspanialszych miast na świecie.
•  Konstantynopol znajdował się w centrum szlaków handlowych między Azją a Europą. Jedwabie, klejnoty i kość słoniową wymieniano za złoto, zboże, oliwki i wino. Pobierając dziesięć procent opłat za wszystkie przychodzące i wychodzące towary, miasto stało się bajecznie bogate
•  Kiedy wielki cesarz Justynia I wstąpił na tron w 527, próbował odbudować Cesarstwo Rzymskie. Jego generał Belizariusz odbił Włochy, a do 565 Cesarstwo Bizantyjskie rozciągało się na całym Morzu Śródziemnym.
•  Justynian zbudował także setki kościołów, w tym słynną Hagia Sophia.
•  Justynian zmodernizował prawo rzymskie, aby stworzyć podstawę wszystkich zachodnich systemów prawnych. Nazywa się to Kodeksem Justyniana
•  Cesarstwo Bizantyjskie było nieustannie atakowane - ze strony Gotów, Hunów, Persów, Awarów, Bułgarów, Słowian, Wikingów, Arabów, Berberów, Turków, Krzyżowców i Normanów. Odpierał jednak napastników, często swoją tajną bronią "grecki ogień", wynalezioną w 650 r. Była to mieszanka wapna palonego, benzyny i siarki, która po uderzeniu w wodę stanęła w płomieniach.
•  W 1204 Konstantynopol został splądrowany przez rycerzy krzyżowców, którym brakowało pieniędzy. Prawie każdy skarb w mieście został skradziony i nigdy nie odzyskano go po tym niszczycielskim ciosie. Populacja miasta zmniejszyła się z 1 miliona do zaledwie 60 000 w ciągu następnych 200 lat.
•  Konstantynopol został ostatecznie zdobyty przez sułtana tureckiego Mehmeta II w 1453 roku.


Co ludzie nosili

•  Greckie ubrania były bardzo proste - zasadniczo były to tylko kawałki wełny lub lnu owinięte wokół, aby zrobić tunikę, sukienkę lub płaszcz. Młodzi Grecy zazwyczaj nosili krótki płaszcz zwany chlamys na tunikę wszytą z boku i zapinaną na ramieniu. Kobiety nosiły suknię zwaną chiton, wykonaną z prostokąta materiału. Nosili dłuższy płaszcz zwany himation.
•  Egipcjanie nosili ubrania wykonane głównie z białego lnu. Początkowo mężczyźni nosili krótkie kilt, ale później nosili długie, zawijane spódnice. Egipcjanki początkowo nosiły sukienki przypominające pochwę. Po 1500 r. p.n.e. zarówno mężczyźni, jak i kobiety nosili luźne szaty, takie jak te wykonane z prostokątów tkaniny.
•  Ubiór rzymski był dość podobny do greckiego. Mężczyźni i kobiety nosili tuniki, zwane stola (kobiety) lub tuniki (mężczyźni). Obywatelom Rzymu pozwolono nosić na tunikę starannie udrapowany materiał zwany togą.
•  Najwcześniejsi ludzie nosili skóry zwierzęce, aby się ogrzać.
•  Najstarszymi śladami tkanego płótna są znaki gliniane w Pawlovie w Czechosłowacji, które datują się na 26 000 lat.
•  Większość naszej wiedzy o starożytnych strojach pochodzi z wazonów, posągów i malowideł ściennych. Kolory często wyblakły, ale z malowideł zachowanych pod popiołem wulkanicznym, takich jak te z rzymskiego miasta Pompeje, wiemy, że starożytne ubrania były często kolorowe.
•  Najstarsze zachowane ubrania pochodzą z egipskich grobowców sprzed 5000 lat.
•  Indygo o ciemnoniebieskim barwniku, pochodzące z rośliny indygo, znaleziono w tkaninach egipskich sprzed 4400 lat.
•  Purpura tyryjska była purpurowym barwnikiem, bardzo cenionym w czasach starożytnych. Pochodził z Tyru (współczesny Liban) i był zrobiony ze ślimaków Purpura i Murex.
•  Ludzie tacy jak starożytni Egipcjanie często nosili proste sandały lub buty z papirusu lub skóry. Ale mówi się, że grecki dramaturg Ajschylos wynalazł buty na platformie na 8-centymetrowych obcasach.
•  Minojskie kobiety sprzed 3500 lat, co niezwykłe w starożytności, nosiły sukienki z obcisłym stanem. Ich piersi również były odsłonięte.
•  Zwykli obywatele rzymscy nosili niebieloną białą togę. Kolorowe obramowania wskazywały na szczególny status. Urzędnicy na uroczystościach mieli togi z fioletowymi obramowaniami, zwane toga praetexta. Wczesnorzymscy generałowie nosili togi ufarbowane na purpurę tyryjską. Od czasów Augusta tylko cesarz nosił fioletową togę

---

[ 468 ]

---