dopłata : dodatkowa opłata

dodatkowe świadczenie : dawniej płatności od rządu dla osób o bardzo niskich dochodach.

dostawca : osoba lub firma dostarczająca lub sprzedająca towary lub usługi.

dotowane zakwaterowanie : tanie zakwaterowanie częściowo opłacane przez pracodawcę lub lokalne władze

dotacja : 1. pieniądze przekazane na pomoc czemuś, co nie jest opłacalne. 2. pieniądze przekazane przez rząd na obniżenie ceny czegoś

deprecjacja akcji : spadek wartości akcji przechowywanych w magazynie przez pewien czas

dywidenda akcyjna : w USA dywidenda wypłacana akcjonariuszowi w formie dodatkowych akcji, a nie gotówki

dane giełdowe : szczegóły dotyczące liczby towarów w magazynie lub sklepie

dobór akcji : zadanie polegające na dokonaniu wyboru akcji do kupienia (UWAGA: Druga strona, decydująca, ile pieniędzy wydać na akcje, nazywa się alokacją aktywów).

data rozpoczęcia działalności : data rozpoczęcia działalności

depozyt na okaziciela : depozyt bankowy, który można wypłacić na żądanie

drobne : monety drobne

depozyty specjalne : duże sumy pieniędzy które banki komercyjne muszą deponować w Banku Anglii

dzielenie : czynność podziału

drukarz zabezpieczający : drukarz, który drukuje materiały, które muszą być zabezpieczone, takie jak papierowe pieniądze, prospekty emisyjne akcji lub tajne dokumenty rządowe

dług senioralny : dług, który musi zostać spłacony w pierwszej kolejności w stosunku do innych długów (np. pierwsza hipoteka nad drugą hipoteką)

dział serwisowy: 1. dział firmy, który utrzymuje maszyny klientów w dobrym stanie technicznym 2. dział firmy, który nie zajmuje się produkcją ani sprzedażą, np. księgowość lub zasoby ludzkie

data rozliczenia : data, w której należy dokonać płatności

dzień rozliczenia : 1. dzień, w którym należy opłacić akcje, które zostały kupione. Na London Stock Exchange okres rozliczeniowy wynosi trzy dni robocze od dnia transakcji. 2. W USA dzień, w którym papiery wartościowe zakupione faktycznie stają się własnością nabywcy

drugi : rzecz, która następuje po pierwszym; czasownik

drugi zarabiający : druga osoba w gospodarstwie domowym, zwykle małżonek, który również zarabia pensję

druga połowa roku : sześciomiesięczny okres od lipca do końca grudnia

druga hipoteka : kolejna hipoteka na nieruchomości, która jest już obciążona hipoteką

drugi kwartał : okres trzech miesięcy od kwietnia do końca czerwca

drugiej rangi : firma, która zajmuje drugą pozycję, tj. nie jest jedną z czołowych firm

druga runda : nowa transza kapitału wysokiego ryzyka pozyskana na nowy projekt po finansowaniu startupu

drugiej rangi : niebędący w pierwszej i najważniejszej grupie

dom papierów wartościowych : firma, która kupuje i sprzedaje papiery wartościowe dla klientów

diagram punktowy : wykres, na którym punkty są wykreślane według dwóch zestawów zmiennych, aby sprawdzić, czy istnieje pewien wzorzec

dochód z oszczędności : dochód w postaci odsetek od depozytów w bankach i kasach oszczędnościowo-budowlanych, obligacji rządowych itp., ale nie dochód z dywidend ani dochód z wynajmu nieruchomości

depozyt : sejf bankowy, w którym można zostawić biżuterię lub dokumenty

dryfowanie wynagrodzeń : to samo co dryf zarobków

dział sprzedaży : dział firmy zajmujący się sprzedażą

dyrektor ds. sprzedaży : osoba w firmie lub dział odpowiedzialny za sprzedaż

dane sprzedaży : całkowita sprzedaż

dziennik sprzedaży : księga, w której rejestrowana jest sprzedaż bezgotówkowa z danymi klienta, faktury, kwoty i daty. Te szczegóły są później księgowane na koncie każdego klienta w księdze sprzedaży.

dział badawczy : 1. dział firmy, który prowadzi badania 2. dział biura maklerskiego który prowadzi badania firm

dział przyjmujący : dział firmy zajmujący się przyjmowaniem towarów lub płatnościami

data rekordu : taki sam jak data rekordu

data wykupu : data, w której pożyczka lub dług ma zostać spłacony

dotacja na rozwój regionalny : dotacja przyznawana w celu zachęcenia firmy do założenia działalności w określonej części kraju. Skrót RDG

detaliczny : sprzedaż małych ilości towarów publicznie

dealer detaliczny : osoba sprzedająca klientom detalicznym

depozyt detaliczny : depozyt złożony przez osobę fizyczną w banku

dochód : 1. pieniądze otrzymane dochód z reklam lub przychody z reklam . 2. pieniądze otrzymane przez rząd z tytułu podatków

data zwrotu: data, do której roczne sprawozdanie spółki musi zostać złożone Rejestrowi Spółek

dochód zatrzymany , zysk zatrzymany : to samo co zysk zatrzymany

dostawca usług detalicznych, dom handlowy :duża firma maklerska działająca bezpośrednio z prywatnymi inwestorami detalicznymi. Skrót RSP

detaliczny : sprzedaż towarów w pełnej cenie detalicznej

do rozliczenia : sprzedaż kontraktów futures, która trwa aż do momentu dostarczenia faktycznego towaru

dostosować : ponownie coś dostosować lub w nowy sposób, lub zmienić w odpowiedzi na nowe warunki dostosować ceny, uwzględnić wzrost kosztów surowców, dostosować stawki płac

dostosowanie : czynność dostosowywania

dochód rzeczywisty : to samo co realne zarobki

dział kadr : taki sam jak dział zasobów ludzkich

dochód osobisty : dochód otrzymany przez osobę fizyczną przed opodatkowaniem

dzień wypłaty : dzień, w którym wypłacane są wynagrodzenia pracownikom

data płatności : data, kiedy płatność powinna zostać lub została dokonana

drobna kasa : nieistotny

drobna kasa : niewielka kwota pieniędzy przechowywana w biurze w celu zapłacenia drobne długi. Skrót P/C

drobne wydatki : liczba mnoga niewielkie kwoty wydane

dodatni przepływ pieniężny : sytuacja, w której więcej pieniędzy wpływa do firmy niż wypływa

data późniejsza : oznaczający późniejszą datę na dokumencie.

dryf po ogłoszeniu wyników finansowych : niewyjaśniony ruch w dół akcji spółek po ogłoszeniu, że kwartalne zyski przekroczyły oczekiwania

drapieżnik : osoba (lub firma), która wydaje najczęściej szukanie firm do taniego zakupu

dochód ze składek : dochód, który firma ubezpieczeniowa pozyskuje ze składek opłacanych przez osoby ubezpieczone

dług publiczny: pieniądze, które rząd lub grupa rządów jest winna

dział zakupów : dział firmy zajmujący się zakupem zapasów, surowców, sprzętu itp.

dobrobyt: stan bogactwa w czasach gdy ludzie są bogaci

deweloper nieruchomości: osoba, która kupuje stare budynki lub puste działki i planuje oraz buduje nowe domy lub fabrykina sprzedaż lub wynajem

dowód : dowód, że coś jest prawdą

dowód : chroniony przed negatywnym wpływem czegoś

działalność deweloperska : działalność polegająca na renowacji starych budynków lub budowie nowych na ich miejscu

dział produkcji : dział firmy zajmujący się wytwarzaniem produktów firmy

dług prywatny : pieniądze należne od osób fizycznych i organizacji innych niż rządy

dochód prywatny : dochód z dywidend, odsetek lub czynszu, który nie jest częścią wynagrodzenia

dealer główny : animator rynku handlujący akcjami rządowymi

dystrybucja: czynność wysyłania towarów od producenta do hurtownika, a następnie do detalistów.

dywidenda: rzeczownik procent zysków wypłacany akcjonariuszom podwyższenie lub zwiększenie dywidendy wypłata wyższej dywidendy niż w roku poprzednim utrzymanie dywidendy utrzymanie tej samej dywidendy co w roku poprzednim pominięcie lub przekazanie dywidendy niewypłacanie dywidendy dywidenda jest pokrywana czterokrotnie zyski są czterokrotnie wyższe od dywidendy akcje są notowane bez dywidendy cena akcji nie obejmuje prawa do dywidendy

KOMENTARZ: Dywidenda jest obliczana jako część zysków, które spółka może wypłacić swoim akcjonariuszom po opodatkowaniu, zawsze zachowując część zysku w celu reinwestowania w produkty lub działalność spółki. Duże spółki zazwyczaj wypłacają dywidendy dwa razy w roku, raz po ogłoszeniu wyników za półrocze (tzw. "dywidenda okresowa") i zyskują po opublikowaniu wyników końcowych.

DJIA: skrót Dow Jones Industrial Average

DM : marka niemiecka: skrót Deutschmark

dokument: dokument, zwłaszcza oficjalny, z pisemną informacją. Zostawił plik dokumentów w taksówce. Poprosiła o wgląd w dokumenty związane ze sprawą. dokumentalny: przymiotnik w formie dokumentu dowód dokumentowy

dowód dokumentowy: dowód w formie dokumentu

dokumentacja: wszystkie dokumenty odnoszące się do czegoś Proszę o przesłanie mi pełnej dokumentacji dotyczącej sprzedaży.

dokumenty za akceptację: rzeczownik 1. umowa, na mocy której kupujący otrzymują dokumenty dotyczące towarów po zaakceptowaniu weksla 2. notatka do banku z poleceniem, aby dokumenty dołączone do weksla zostały przekazane trasatowi po zaakceptowaniu weksla dolar: jednostka walutowa używana w Stanach Zjednoczonych i innych krajach, takich jak Australia, Bahamy, Barbados, Bermudy, Brunei, Kanada, Fidżi, Hongkong, Jamajka, Nowa Zelandia, Singapur i Zimbabwe.

deflator popytu krajowego: liczba używana do usunięcia inflacji z obliczeń popytu krajowego

domicile: kraj, w którym ktoś mieszka lub w którym zarejestrowana jest siedziba firmy

dong: jednostka walutowa używana w Wietnamie

darczyńca: osoba, która daje, zwłaszcza ktoś, kto daje pieniądze

dot.com: firma, która sprzedaje swoje produkty za pośrednictwem Internetu, a nie tradycyjnych kanałów marketingowych

dwucyfrowy: więcej niż 10 i mniej niż 100 dwucyfrowa inflacja

Dow Jones Dow : To samo co indeks Dow Jones

Dow 30: to samo co średnia przemysłowa Dow Jones

Dow Jones Average: to samo co średnia przemysłowa Dow Jones

Dow Jones Industrial Average : rzeczownik, indeks cen akcji na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych, oparty na grupie trzydziestu dużych korporacji. Skrót DJIA

down : w niższej pozycji lub do niższej pozycji.

downgrade: oznaczający zmianę wcześniejszej oceny przyszłej sytuacji finansowej firmy lub zwrotu z inwestycji, aby przedstawić mniej korzystny prawdopodobny wynik.

down market: rynek akcji, który spada lub jest na najniższym poziomie.

downmarket: tańszy lub atrakcyjny dla mniej zamożnej części populacji.

downstream: odnoszący się do działalności firmy na końcu procesu (np. sprzedaż benzyny za pośrednictwem stacji benzynowych uważana za działalność firmy naftowej).

downswing: ruch spadkowy cen akcji

(UWAGA:> Przeciwieństwem jest upswing.)

downtick:cena sprzedanych akcji, która jest niższa niż cena poprzedniej sprzedaży

downtime: 1. czas, w którym maszyna nie działa lub jest niedostępna, ponieważ jest zepsuta lub jest naprawiana 2. czas, w którym pracownik nie może pracować, ponieważ maszyny się zepsuły lub ponieważ nie są dostępne komponenty

downtown: (w) centralnej dzielnicy biznesowej miasta

down trend: trend spadkowy cen

downturn: rzeczownik trend spadkowy sprzedaży lub zysków spadek ceny rynkowej W ostatnim kwartale nastąpił spadek gospodarczy. Dr: skrót drachma

drachma: jednostka walutowa w Grecji przed wprowadzeniem euro

drafting : czynność przygotowywania projektu dokumentu.

drain : stopniowa utrata pieniędzy

draw : 1. pobierać pieniądze. wypłacać pieniądze z konta. pobierać pensję 2. wypisać czek.

draw down: frazowy oznaczający wypłatę środków pieniężnych dostępnych na podstawie umowy kredytowej

draw up: oznaczający sporządzenie dokumentu prawnego, sporządzenie umowy lub porozumienia, sporządzenie statutu spółki

drawback: 1. coś, co nie jest wygodne lub może powodować problemy. 2. Obniżka cła na towary importowane, gdy są one następnie wykorzystywane do produkcji eksportowej.

drawdown (wypłata): czynność pobrania pieniędzy dostępnych na podstawie umowy kredytowej.

drawee (trasat): osoba lub bank poproszony o dokonanie płatności przez wystawcę.

drawer (trasant): osoba wystawiająca czek lub weksel, prosząca wystawcę o wypłatę pieniędzy odbiorcy. Bank zwrócił czek wystawcy. Bank nie zapłacił czeku, ponieważ wystawca nie miał wystarczającej ilości pieniędzy na koncie.

drawing account (rachunek ciągniony): rachunek bieżący lub dowolny rachunek, z którego klient może pobrać pieniądze, kiedy tylko chce. drawing rights (prawa do pobierania): rzeczownik, prawo kraju członkowskiego MFW do pożyczania pieniędzy z funduszu w obcej walucie.

dressing up (ubieranie się): to samo co window dressing (dekorowanie wystawy).

drifting (dryft): stopniowy ruch bez czasownika kontrolnego, stopniowo poruszać się w określonym kierunku.

drive : energiczny sposób działania czasownik doprowadzić firmę do bankructwa zmusić firmę do likwidacji Kilka lat temu firma prawie upadła.

driver : coś lub ktoś, kto daje impuls do czegoś

drop : spadek

drop ship : oznaczający dostarczenie dużego zamówienia bezpośrednio do klienta

droplock bond : obligacja o zmiennym oprocentowaniu, która zostanie zamieniona na stałą stopę procentową, jeśli stopy procentowe spadną do pewnego poziomu.

dropshipping: dostawa dużego zamówienia od producenta bezpośrednio do sklepu lub magazynu klienta bez pośrednictwa agenta lub hurtownika

dry: w liczbie mnogiej tkaniny, ubrania i artykuły gospodarstwa domowego

dual: odnoszący się do dwóch rzeczy jednocześnie

dual control: system, w którym dwie osoby muszą podpisać czek, zatwierdzić transakcję lub mieć klucze do sejfu itp.

dual currency bond: obligacja opłacana w jednej walucie, ale spłacana w innej po wykupie

dual listing: notowanie akcji na dwóch giełdach papierów wartościowych

dual price: praktyka ustalania różnych cen danego produktu na różnych rynkach, na których jest sprzedawany

duck: kulawa kaczka

dud: odnoszący się do monety lub banknotu, który jest fałszywy lub niedobry, lub do czegoś, co nie spełnia swojego zadania (nieformalnie)

due diligence: 1. badanie ksiąg rachunkowych firmy przed potencjalnym przejęciem przez inną organizację.

dees: zamówienia przyjęte, ale niedostarczone do momentu przybycia nowych zapasów w celu zwolnienia należności w celu wysłania zamówień, które się piętrzyły podczas gdy produkt był niedostępny w magazynie Zarejestrowaliśmy tysiące należności za ten produkt, a nasz dostawca nie może go dostarczyć.

dull market: rynek, na którym robi się mało interesów

dullness: fakt bycia nudnym nuda rynku

dump: pozbywać się towarów na rynku tanio pozbyć się dużych ilości nadwyżek towarów na rynku zagranicznym

dumping: czynność taniego pozbywania się nadwyżek towarów na rynku zagranicznym

Dun & Bradstreet: organizacja, która sporządza raporty dotyczące ratingów finansowych firm, a także działa jako agencja windykacyjna. Skrót D&B

duplikat: kopia. 1. duplikować z innym (zapisem księgowym) powtórzyć inny zapis lub być takim samym jak inny zapis 2. duplikować list zrobić kopię listu

duplikacja: czynność wykonywania czegoś, co jest już wykonywane w ten sam sposób przez kogoś innego, kopiowanie duplikacja pracy fakt wykonywania tej samej pracy dwa razy bez potrzeby

działalność bezpośrednia: rzeczownik działalność ubezpieczeniowa zawierana między firmą ubezpieczeniową a osobą wykupującą ubezpieczenie bez pośrednictwa brokera

dyrektor: rzeczownik 1. starszy pracownik mianowany przez akcjonariuszy do pomocy w prowadzeniu firmy, który zazwyczaj odpowiada za jedną lub dwie z jej głównych funkcji, np. sprzedaż lub relacje międzyludzkie, a zazwyczaj, ale nie zawsze, członek zarządu wynagrodzenia dyrektorów wynagrodzenia dyrektorów (które muszą być uwzględnione w rachunku zysków i strat firmy) 2. osoba kierująca projektem, oficjalnym instytutem lub inną organizacją dyrektor rządowego instytutu badawczego Została mianowana dyrektorem stowarzyszenia branżowego.

KOMENTARZ: Dyrektorzy są wybierani przez akcjonariuszy na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy, chociaż zwykle wybiera ich prezes lub dyrektor generalny. Zarząd składa się z przewodniczącego (który może być niewykonawczy), prezesa lub dyrektora zarządzającego oraz szeregu dyrektorów specjalistów odpowiedzialnych za różne działania firmy (takich jak dyrektor finansowy, dyrektor produkcji lub dyrektor sprzedaży). Sekretarz firmy będzie obecny na posiedzeniach zarządu, ale nie musi być dyrektorem. Oprócz dyrektorów wykonawczych, którzy są w rzeczywistości pracownikami firmy, może być kilku dyrektorów niewykonawczych, mianowanych ze względu na ich wiedzę specjalistyczną i kontakty lub jako przedstawiciele ważnych akcjonariuszy, takich jak banki. Zarząd amerykańskiej spółki może składać się z dużej liczby dyrektorów niewykonawczych i tylko jednego lub dwóch dyrektorów wykonawczych. Zarząd brytyjski składa się z większej liczby dyrektorów wykonawczych.

dyrekcja: rzeczownik grupa dyrektorów

Dyrektor Budżetu: rzeczownik członek rządu odpowiedzialny za przygotowanie budżetu

dyrektywa : polecenie lub polecenie komuś, aby coś zrobił Komisja wydała dyrektywę w sprawie cen żywności. (UWAGA: Dyrektywy Unii Europejskiej są wiążące, ale państwa członkowskie mogą je wdrażać według własnego uznania. Dyrektywa jest wiążąca co do rezultatu, który ma zostać osiągnięty, ale pozostawia władzom krajowym wybór formy i metody.)

dyrektorstwo: rzeczownik stanowisko dyrektora

dirham: rzeczownik jednostka walutowa używana w Maroku i Zjednoczonych Emiratach Arabskich

dirty float: rzeczownik proces upłynniania kursu waluty, w którym rząd interweniuje w celu regulacji kursu walutowego

disallow: czasownik nie przyjąć roszczenia ubezpieczeniowego .

dyskontować : 1. obniżać ceny, aby zwiększyć sprzedaż 2. dyskontować weksle kupować lub sprzedawać weksle za mniej niż wartość na nich wypisana, aby je później spieniężyć 3. reagować na coś, co może się wydarzyć w przyszłości, na przykład ewentualną ofertę przejęcia lub dewaluację waluty

discountable: możliwy do zdyskontowania. Te weksle nie podlegają dyskontowaniu.

discounted broker: broker pobierający niższą prowizję niż inni brokerzy

discounted cash flow: obliczanie prognozowanego zwrotu z inwestycji kapitałowej poprzez dyskontowanie przyszłych przepływów pieniężnych z inwestycji, zazwyczaj według stopy równej minimalnej wymaganej stopie zwrotu firmy. Skrót DCF

dyskont: osoba lub firma dyskontująca weksle lub faktury albo sprzedająca towary z dyskontem

dyskont za gotówkę: to samo co dyskonto gotówkowe

dom dyskontowy: 1. firma finansowa specjalizująca się w dyskontowaniu weksli 2. sklep specjalizujący się w sprzedaży tanich towarów kupionych z dużym dyskontem

disequilibrium: brak równowagi w gospodarce, gdy podaż nie jest równa popytowi lub bilans płatniczy kraju jest deficytowy.

dishonour: odrzucić rachunek, nie zapłacić rachunku (UWAGA: pisownia amerykańska to dishonor).

dishonoured cheque: czek, którego bank nie zapłaci, ponieważ na koncie nie ma wystarczającej ilości pieniędzy.

disinflation: proces ograniczania inflacji w gospodarce poprzez podwyższanie podatków i zmniejszanie poziomu podaży pieniądza.

dezinflacyjny: który obniża poziom inflacji w gospodarce

dezintermediacja: 1. usunięcie pośredników z procesu, np. pożyczkodawcy pożyczają pieniądze bezpośrednio pożyczkobiorcom 2. sytuacja, w której inwestorzy wypłacają swoje pieniądze z rachunków depozytowych i inwestują bezpośrednio na giełdzie

disinvest: 1. zmniejszyć inwestycje poprzez niezastępowanie aktywów kapitałowych po ich zużyciu 2. zmniejszyć inwestycje poprzez sprzedaż akcji

disinvest: 1. zmniejszenie aktywów kapitałowych poprzez niezastępowanie ich po ich zużyciu 2. proces zmniejszania inwestycji poprzez sprzedaż akcji

dismissal procedures: prawidłowy sposób zwolnienia kogoś, zgodnie z zasadami umowy o pracę

dispatch note: notatka informująca o wysłaniu towarów

disposable Personal income: dochód osobisty do dyspozycji po odliczeniu podatku i składek na ubezpieczenie społeczne. Nazywane również wynagrodzeniem netto

dystrybucja dochodów: wypłata dywidend akcjonariuszom

dowód dystrybucji: papier dołączony do dokumentu lub czasopisma, pokazujący wszystkie osoby w biurze, które powinny go przeczytać

dystrybutor: firma, która sprzedaje towary dla innej firmy, co czyni je siecią dystrybutorów, wielu dystrybutorów rozsianych po całym kraju

dystrybucja: pozycja dystrybutora dla Firma

dywersyfikacja: proces, w którym firma zaczyna angażować się w nowy i odmienny rodzaj działalności.

dywersyfikować: czasownik 1. dodać nowe rodzaje działalności do istniejących. 2. inwestować w różne rodzaje akcji lub oszczędności, aby rozłożyć ryzyko straty.

divest: czasownik wyzbywać się czegoś. Firma wyzbyła się swoich amerykańskich udziałów.

dywidenda na akcję: kwota pieniędzy wypłacona w formie dywidendy za każdą posiadaną akcję

dywidenda: czek, który wypłaca dywidendę (UWAGA: amerykański termin to "dividend check").

dywidenda: dywidenda wyrażona jako procent aktualnej ceny rynkowej akcji

depozyt płatny na żądanie: amerykańskie pieniądze na rachunku depozytowym, z którego można skorzystać w dowolnym momencie, wystawiając czek

dyskrecjonalny: możliwy, jeśli ktoś chce skorzystać z dyskrecjonalnych uprawnień prezesa uprawnienia, z których prezes mógłby skorzystać, gdyby uznał to za konieczne na zasadzie dyskrecjonalnej odnoszące się do sposobu zarządzania funduszami klienta, w którym zarządzający funduszem działa według własnego uznania, bez konieczności udzielania mu przez klienta szczegółowych instrukcji

dyskwalifikowanie: czynność polegająca na zdyskwalifikowaniu kogoś z czegoś dystrybuować : 1. dzielić dywidendy. Zyski były rozdzielane między akcjonariuszy. 2. wysyłać towary z magazynu producenta do sklepów detalicznych.

DCF: skrót od zdyskontowanego przepływu pieniężnego

dead: nie działa

dead account: konto, które nie jest już używane

deadline : data, do której coś musi zostać zrobione, aby dotrzymać terminu ukończenia czegoś na czas

Dealer: 1. osoba, która kupuje i sprzedaje używane samochody 2. osoba lub firma, która kupuje lub sprzedaje na własny rachunek, a nie w imieniu klientów

Dealer bank: bank, który handluje na giełdzie papierów wartościowych lub który handluje rządowymi papierami wartościowymi

dealing : 1. działalność polegająca na kupnie i sprzedaży na giełdzie papierów wartościowych, rynkach towarowych lub rynkach walutowych trading for or inside the account kupowanie akcji i sprzedawanie tych samych akcji w trakcie trwania rachunku, co oznacza, że dealer musi zapłacić jedynie różnicę między ceną kupionych akcji a ceną uzyskaną za nie przy ich sprzedaży 2. działalność polegająca na kupnie i sprzedaży towarów zawierać transakcje z kimś prowadzić interesy z kimś

dealing floor : 1. obszar domu maklerskiego, w którym handel papierami wartościowymi odbywa się telefonicznie, z wykorzystaniem monitorów wyświetlających aktualne ceny i transakcje giełdowe 2. część giełdy papierów wartościowych, w której dealerzy handlują papierami wartościowymi

dealing-only broker: broker, który kupuje i sprzedaje akcje dla klientów, ale nie udziela porad i nie zarządza portfele (w przeciwieństwie do brokera oferującego pełen zakres usług)

drogi: drogi, kosztujący dużo pieniędzy Nieruchomości są w tym regionie bardzo drogie.

drogi pieniądze: /pieniądze, które trzeba pożyczać po wysokim oprocentowaniu, co ogranicza wydatki firm. Nazywane również "tight money" (ograniczony pieniądz)

debet: /?deb?t/ rzeczownik kwota ujęta w księgach rachunkowych, która wykazuje wzrost aktywów lub wydatków albo spadek zobowiązań, przychodów lub kapitału. Na kontach debety wpisuje się w lewej kolumnie. Porównaj czasownik "kredyt" - "obciążyć konto", "obciążyć konto kosztem".

debitable: można obciążyć

debit balance: saldo na koncie wskazujące, że należność jest wyższa niż otrzymana.

debet i kredyt: pieniądze, które firma jest winna, i pieniądze, które otrzymuje, lub kwoty wprowadzane do ksiąg rachunkowych w celu odnotowania wzrostów lub spadków aktywów, wydatków, zobowiązań, przychodów lub kapitału

dług: pieniądze należne za towary lub usługi

doradztwo w zakresie zadłużenia: doradzanie osobom zadłużonym w zakresie najlepszych sposobów uporządkowania swoich finansów w celu spłaty długów

dłużnik: osoba, która jest winna pieniądze

dziesiętny: poprawny do trzech miejsc po przecinku po przecinku poprawny do trzech miejsc po przecinku (np. 3,485)

decymalizacja: proces zmiany systemu na dziesiętny

decymalizacja: zmienić coś na system dziesiętny

defraudacja : nielegalne użycie pieniędzy przez osobę, która nie jest ich właścicielem, ale której powierzono opiekę nad nimi

default :1. niewypełnienie warunków umowy, zwłaszcza niespłacenie długu zaleganie z płatnością bez dokonania płatności firma nie wywiązała się z warunków umowy 2. niewykonanie, ponieważ nikt inny nie podejmie działania został wybrany niewykonanie, ponieważ wszyscy inni kandydaci się wycofali ;czasownik nie wywiązać się z warunków umowy, zwłaszcza niespłacić długu

defaulter : osoba, która nie wywiązuje się ze zobowiązań

defeasance : klauzula (w akcie zabezpieczenia), która stanowi, że umowa, obligacja lub poręczenie zostaną odwołane, jeśli coś się wydarzy lub zostanie wykonana jakaś czynność

defence : 1. działanie mające na celu ochronę kogoś lub czegoś przed atakiem. 2. czynność walki w sprawie sądowej w imieniu pozwanego

deprecjonować : 1. odpisać w księgach rachunkowych utratę wartości aktywów w czasie 2. stracić na wartości KOMENTARZ: Stosowane są różne metody amortyzacji aktywów, takie jak "metoda liniowa", gdzie aktywa są amortyzowane według stałego procentu ich kosztu każdego roku, oraz "metoda degresywna", gdzie aktywa są amortyzowane według stałego procentu, który jest naliczany od kosztu aktywów po odliczeniu amortyzacji z każdego z poprzednich lat.

depreciation : 1. utrata wartości akcja 2. utrata wartości aktywów w czasie, księgowana w księgach rachunkowych jako koszt

Depozytariusz: : US osoba lub korporacja, która może powierzyć depozytariuszowi pieniądze lub dokumenty na przechowanie.

depozytor: osoba wpłacająca pieniądze do banku, kasy oszczędnościowo-budowlanej itp.

depozytor: osoba lub firma, u której można zdeponować pieniądze lub dokumenty (UWAGA: Nie mylić z depozytariuszem.)

dział : 1. wyspecjalizowana sekcja dużej organizacji. 2. sekcja dużego sklepu sprzedająca jeden rodzaj produktu. 3. Sekcja brytyjskiego rządu obejmująca kilka ministerstw

departmental :odnoszący się do departamentu

departmental manager : kierownik departamentu

Department for Business, Innovation and Skills : brytyjski departament rządowy zajmujący się takimi obszarami jak handel, handel międzynarodowy i giełda papierów wartościowych. Skrót BIS

Departament Pracy i Emerytur : brytyjski departament rządowy odpowiedzialny za usługi dla osób w wieku produkcyjnym, emerytów i rodzin. Skrót DWP

dom towarowy: duży sklep z oddzielnymi działami dla różnych rodzajów towarów

depozyt:1. pieniądze złożone w banku na przechowanie lub w celu uzyskania odsetek depozyt z 7-dniowym wyprzedzeniem pieniądze wpłacone, które można wypłacić z 7-dniowym wyprzedzeniem 2. pieniądze przekazane z góry, aby rzecz, którą chcesz kupić, nie została sprzedana komuś innemu ; 1. umieścić dokumenty w bezpiecznym miejscu zdeponować akcje w banku 2. wpłacić pieniądze na konto bankowe

demerge: oznaczający podział firmy na kilka oddzielnych części

demerger: podział firmy na kilka oddzielnych części, używane w szczególności w odniesieniu do firm, które rozwinęły się poprzez przejęcie

demise: 1. śmierć 2. akt udzielenia nieruchomości w ramach dzierżawy

demonetyzacja: czynność polegająca na wstrzymaniu używania monety lub banknotu jako pieniądza

demonetyzacja: wstrzymać używanie monety lub banknotu jako pieniądza

demurrage: pieniądze wypłacane klientowi w przypadku opóźnienia przesyłki w porcie lub przez urząd celny

demutualizacja: proces, w którym towarzystwo wzajemne, takie jak towarzystwo budowlane, staje się spółką publiczną

demutualise : oznaczający utratę statusu towarzystwa wzajemnego i stanie się spółką publiczną poprzez sprzedaż akcji ogółowi społeczeństwa na giełdzie. KOMENTARZ: Kasy budowlane, towarzystwa ubezpieczeniowe itp. mają status towarzystwa wzajemnego, co oznacza, że należą do swoich członków, osób, które u nich wpłacają depozyty, inwestują w ich fundusze emerytalne lub pożyczają od nich pieniądze. Wchodząc na giełdę i stając się spółkami akcyjnymi, mogą działać jak każda duża firma i pożyczać pieniądze na finansowanie rozwoju lub przejmowanie innych firm. Jednakże, gdy towarzystwo wzajemne staje się spółką akcyjną lub jest kupowane przez spółkę akcyjną, jego struktura musi się zmienić. Jego członkowie stają się udziałowcami, a wartość jest im zwracana w postaci nieoczekiwanych zysków pieniężnych, bezpłatnych akcji itp.

dostawa : 1. transport towarów do klienta; 2. partia towarów w trakcie dostawy 3. transport towaru do nabywcy 4. przeniesienie weksla lub innego instrumentu negocjowalnego do banku, który ma dokonać płatności

dowód dostawy: lista dostarczanych towarów, przekazywana klientowi wraz z towarem

dostawa towarów: transport towarów na adres klienta

depress : redukować coś

depresja: okres kryzysu gospodarczego z wysokim bezrobociem i utratą handlu.

dept: skrót od department

deregulować: oznaczający usunięcie kontroli rządowej z branży.

deregulacja: zmniejszenie kontroli rządowej nad branżą deregulacja linii lotniczych

Destabilizować : aby coś osłabić.

Deutsches Bundesbank: rzeczownik niemiecki bank centralny z siedzibą we Frankfurcie

Deutschmark: jednostka monetarna używana w Niemczech przed wprowadzeniem euro

dewaluacja: spadek wartości waluty względem innych walut dewaluacja randa

dewaluować: obniżać wartość waluty względem innych walut

develop: 1. planować i produkować, rozwijać nowy produkt 2. planować i budować teren, aby rozwijać strefę przemysłową

developing country, develop nation: kraj, który nie jest w pełni uprzemysłowiony

development: praca związana z planowaniem produkcji nowego produktu i konstruowaniem pierwszych prototypów. Wydajemy dużo pieniędzy na badania i rozwój.

development area, development zone: rzeczownik obszar, który otrzymał specjalne wsparcie od rządu, aby zachęcić firmy i fabryki do zakładania tam działalności gospodarczej

deviate: odwrócić się od tego, co normalne lub zwyczajowe

deviation: zmiana trasy lub strategii

devise: akt przekazania komuś gruntu na własność w testamencie. KOMENTARZ: Darowanie innych rodzajów majątku jest zapisem testamentowym.

dial : dzwonić pod numer telefonu na telefonie wybrać numer dzwonić do operatora

differential: wyrażający różnicę rzeczownik zmniejszać różnice w płacach stopniowo zmniejszać różnice w wynagrodzeniach

differential tariffs: różne taryfy dla różnych klas towarów, np. gdy import z niektórych krajów jest opodatkowany wyżej niż podobny import z innych krajów

difficulty: problem lub kłopot z wykonaniem czegoś.

dime: rzeczownik, moneta dziesięciocentowa (nieformalnie)

dimininish: czasownik stawać się mniejszym Nasz udział w rynku zmniejszył się w ciągu ostatnich kilku lat.

dinar: rzeczownik, jednostka walutowa używana w niektórych krajach europejskich (w tym w Bośni, Macedonii i Serbii) oraz w wielu krajach arabskich: Algierii, Bahrajnie, Iraku, Jordanii, Kuwejcie, Libii, Tunezji, Jemenie Południowym i Sudanie

dip: rzeczownik, nagły, niewielki spadek. W zeszłym roku nastąpił spadek wyników firmy. czasownik spaść cena. Akcje gwałtownie spadły wczoraj podczas notowań. (UWAGA: dipping - diped)

direct: czasownik zarządzać czymś lub coś organizować. Kieruje naszymi operacjami w Azji Południowo-Wschodniej. Do zeszłego roku kierowała działem rozwoju. przymiotnik prosto lub bez ingerencji przysłówek bez udziału osób trzecich. Płacimy podatek dochodowy bezpośrednio rządowi. działanie bezpośrednie: rzeczownik strajk lub spowolnienie pracy przez pracowników

deflate: deflować gospodarkę, zmniejszyć aktywność gospodarczą poprzez ograniczenie podaży pieniądza

deflacja: ogólne zmniejszenie aktywności gospodarczej w wyniku zmniejszona podaż pieniądza i kredytu, prowadząca do niższych cen

deflacyjny:powodujący deflację Rząd wprowadził w budżecie pewne środki deflacyjne.

deflator : kwota, o którą PKB kraju jest zmniejszany w celu uwzględnienia inflacji

defray : zapewnić pieniądze na pokrycie kosztów

degearing : redukcja zadłużenia, zmniejszenie kapitału pożyczkowego firmy w stosunku do wartości jej akcji zwykłych

del credere : kwota dodana do opłaty w celu pokrycia możliwości braku zapłaty

del credere agent : agent, który otrzymuje wysoką prowizję, ponieważ gwarantuje płatności od klientów

delinquency :US fakt zalegania z płatnością rachunku, odsetek itp.

delinquent : odnoszący się do rachunku lub zaległej płatności podatku

delist : oznaczający usunięcie spółki z notowań giełdowych (np. gdy spółka zostaje "prywatyzowana", gdy indywidualny inwestor kupuje wszystkie akcje)

delisting : czynność usunięcia spółki z notowań giełdowych

deliver : oznaczający transport towarów do klienta towary dostarczone bezpłatnie lub bezpłatnie dostarczone towary towary transportowane na adres klienta po cenie zawierającej koszty transportu towary dostarczone na pokład towary transportowane bezpłatnie na statek lub samolot, ale nie do magazynu klienta

deficyt: kwota, o którą wydatki są wyższe niż dochód rachunki wykazują deficyt rachunki wykazują stratę pokryć deficyt wpłacić pieniądze na konto, aby je zbilansować

defer : odłożyć na później, odroczyć. Będziemy musieli odroczyć płatność do stycznia. Decyzja została odroczona do następnego spotkania.

dokument obrony: dokument opublikowany przez firmę będącą przedmiotem oferty przejęcia, uzasadniający odrzucenie oferty

duże dyskonto : bardzo duże dyskonto

Decydent: osoba podejmująca decyzje

declare : składać oficjalne oświadczenie o czymś lub ogłaszać coś publicznie ogłosić czyjąś upadłość

deklarowany: który został upubliczniony lub oficjalnie podany

deklarowana wartość: wartość towarów podana w zgłoszeniu celnym

daily: przymiotnik robiony każdego dnia

daily interest : odsetki naliczane codziennie lub na zasadzie dziennej stopa procentowa naliczana każdego dnia i dodawana do kapitału

daily consumption: kwota używana każdego dnia

daily sales returns:raporty sprzedaży robiony każdego dnia

Daimyo bond: japońska obligacja na okaziciela, która może być rozliczana za pośrednictwem europejskich izb rozliczeniowych

dalasi: jednostka monetarna używana w Gambii

damp down: czasownik frazowy oznaczający zmniejszenie popytu na krajowe zużycie ropy naftowej

danger money: dodatkowe pieniądze wypłacane pracownikom w niebezpiecznych pracach.

data : informacje dostępne na komputerze

data acquisition : czynność gromadzenia informacji na dany temat

data bank : magazyn informacji w komputerze

data database : zestaw danych przechowywany w uporządkowany sposób w systemie komputerowym.

data: 1. numer dnia, miesiąca i roku 2. aktualność do teraz

datowany:1. z wpisaną datą 2. nieaktualny

data projektu: projekt z określoną datą zapadalności

data weksla: data, w której weksel staje się wymagalny

data zapadalności: taki sam jak data zapadalności

data rejestracji: data, w której akcjonariusz musi zostać zarejestrowany, aby kwalifikować się do dywidendy

Dawn Raid: nagły, zaplanowany zakup dużej liczby akcji spółki na początku dnia handlowego (UWAGA: W ten sposób można kupić do 15% akcji spółki, a nabywca musi odczekać siedem dni przed zakupem kolejnych akcji. Czasami Dawn Raid jest pierwszym krokiem do przejęcia spółki docelowej).

dzień: 1. okres 24 godzin 2. okres pracy od rana do nocy 3. jeden z dni tygodnia

dzienna księga: księga z zestawieniem sprzedaży i zakupów dokonanych każdego dnia

dzienne zlecenie: zlecenie kupna lub sprzedaży dla maklera giełdowego w określonym dniu

dzienna zmiana: zmiana przepracowana w ciągu dnia

dzienny trader : osoba, która kupuje akcje i sprzedaje je w ciągu tego samego dnia

dzienna praca: praca wykonana w ciągu dnia

depozyty powiernicze: depozyty bankowe, które są zarządzane dla deponenta przez bank

dom finansowy : to samo co firma finansowa

depozyty domu finansowego : kwoty pieniędzy zdeponowanych przez banki w domach finansowych i wykorzystywanych przez nie do udzielania klientom kredytów ratalnych

doradca finansowy: osoba lub firma, która udziela klientom porad finansowych za opłatą

dyrektor finansowy: członek zarządu odpowiedzialny za operacje finansowe firmy. Skrót FD

drobna stopa dyskonta : najniższa oferowana stopa dyskonta

dostrajać: wprowadzać drobne korekty do planu lub gospodarki, aby działała lepiej

dostrajać : czynność wprowadzania drobnych korekt w takich obszarach jak stopy procentowe, progi podatkowe lub podaż pieniądza, w celu poprawy gospodarki kraju

depozyt stały : depozyt, który wypłaca ustalone odsetki przez ustalony okres

dokumenty formalne : dokumenty podające szczegółowe informacje o ofercie przejęcia

dostawa terminowa : dostawa w pewnym terminie w przyszłości, uzgodnionym między kupującym a sprzedającym

darmowy : 1. nie ponosząc żadnych kosztów 2. bez ograniczeń bez podatku, bez konieczności płacenia podatku.

dostawa w przyszłości : dostawa w późniejszym terminie

dochód z pracy : dochód z płac, pensji, emerytur, opłat, dochodów z wynajmu itp., w przeciwieństwie do dochodu "niezarobionego" z inwestycji

dryf zarobków : sytuacja, w której wzrost wynagrodzenia jest większy niż oficjalnie wynegocjowane stawki. Dryf zarobków jest spowodowany nagłym wzrostem zapotrzebowania na określoną grupę pracowników. Nazywany również dryftem wynagrodzeń, dryftem płac

dolar wschodniokaraibski : jednostka walutowa używana na Antigui, Dominice, Grenadzie, Montserracie, Saint Lucia i Saint Vincent

data wejścia w życie : data, od której zasada lub umowa zaczyna być stosowana lub w której ma miejsce transakcja

data uprawnień : data, od której ktoś uzyskuje uprawnienia do świadczeń

defraudant : osoba, która defrauduje

dodatek na rozrywkę : kwota pieniędzy odłożonych przez firmę na rozrywkę klientów i gości

depozyt : umowa między dwiema stronami, że coś powinno być przechowywane przez osobę trzecią do czasu spełnienia warunków

dokładny : ściśle poprawny, nie różniący się w żaden sposób od

dokładne odsetki : roczne odsetki obliczane na podstawie 365 dni, w przeciwieństwie do zwykłych odsetek, które są obliczane na podstawie 360 dni

dokładnie: nie różniący się w żaden sposób od, np. nie więcej ani mniej niż, co jest podane. Całkowity koszt wyniósł dokładnie 6500 funtów.

dealer walutowy : osoba, która kupuje i sprzedaje walutę obcą

dyrektor wykonawczy : dyrektor pracujący w firmie na pełen etat. Porównaj: dyrektor nie wykonawczy

data wykonania : data, kiedy opcja może zostać wprowadzona w życie

data ważności : 1. data, w której coś się skończy 2. ostatnia data, w której można użyć karty kredytowej

Departament Gwarancji Kredytów Eksportowych : brytyjski departament rządowy, który ubezpiecza sprzedawców eksportu sprzedanego na kredyt od możliwości braku zapłaty ze strony nabywców. Skrót ECGD

dział eksportu: dział firmy zajmujący się sprzedażą do krajów zagranicznych

dom eksportowy : firma specjalizująca się w eksporcie towarów wyprodukowanych przez inne firmy

dług zewnętrzny : pieniądze, które firma pożyczyła ze źródeł zewnętrznych, takich jak bank, w przeciwieństwie do pieniądze pozyskane od akcjonariuszy. Nazywane również funduszami zewnętrznymi.

dział marketingu: : dział firmy zajmujący się marketingiem i sprzedażą

Dopasowane okazje: sprzedaż i zakupy akcji, które są przeprowadzane w tym samym czasie, gdzie kupujący i sprzedający spotykają się, aby uzgodnić cenę (w przeciwieństwie do systemu "notowań", w którym animatorzy rynku ustalają ceny sprzedaży akcji), aby handlować na zasadzie dopasowanej oferty, aby umówić się na sprzedaż akcji dla klienta i zakup ich dla innego klienta, bez konieczności zajmowania pozycji na akcjach.

data zapadalności :data, w której akcje rządowe, polisa ubezpieczeniowa lub obligacje staną się wymagalne. Nazywana również datą zapadalności.

Dochód z zapadalności : obliczenie dochodu z inwestycji o stałym oprocentowaniu, przy założeniu, że jest ona kupowana po określonej cenie i utrzymywana do zapadalności.

drobne : mniej ważne 2. część populacji z określonej grupy rasowej, która nie stanowi większości populacji.

dopłata importowa : dodatkowe cło pobierane od importowanych towarów, mające na celu powstrzymanie ich importu i zachęcenie do lokalnej produkcji.

dochód : 1. pieniądze, które dana osoba otrzymuje jako wynagrodzenie lub dywidendy 2. pieniądze, które organizacja otrzymuje w formie darowizn lub z inwestycji Szpital ma duże dochody z darowizn.

dziedziczenie : majątek otrzymany od osoby zmarłej

dyrektor wewnętrzny : dyrektor pracujący na pełen etat w korporacji, w przeciwieństwie do dyrektora zewnętrznego

depozyty oprocentowane: depozyt pieniędzy w instytucji finansowej, która wypłaca odsetki od depozytu

Dywidenda przejściowa : dywidenda wypłacana na koniec półrocznego

dział audytu wewnętrznego : dział firmy, który bada wewnętrzną księgowość ,kontrole tej firmy

dochodzenie: badanie mające na celu ustalenie, co jest nie tak. Przeprowadzili dochodzenie w sprawie drobnych kradzieży w biurze.

Doradca inwestycyjny: osoba doradzająca ludziom, jakie inwestycje warto podjąć.

dotacja inwestycyjna :dotacja rządowa dla firmy, która ma pomóc jej zainwestować w nowe maszyny

dochód z inwestycji : dochód z inwestycji, np. odsetki i dywidendy. Porównaj dochód z pracy

dział fakturowania: dział w firmie zajmujący się przygotowywaniem i wysyłaniem faktur

dyskontowaniem faktur : metoda wcześniejszego uzyskania płatności faktur poprzez ich sprzedaż z rabatem firmie, która otrzyma płatność za faktury po ich opłaceniu. Dłużnik nie jest informowany o tym porozumieniu, w przeciwieństwie do faktoringu, gdzie dłużnik jest informowany.

do wewnątrz : w kierunku kraju macierzystego

dochód podlegający opodatkowaniu : dochód, od którego osoba musi zapłacić podatek

dostawa podlegająca opodatkowaniu: dostawa towarów podlegających opodatkowaniu VAT

doradca podatkowy: osoba udzielająca porad w kwestiach i problemach podatkowych

deklaracja podatkowa : rzeczownik, wypełniony formularz podatkowy, zawierający szczegółowe informacje na temat dochodu i ulg podatkowych

depozyt terminowy : pieniądze zainwestowane na określony czas po wyższej stopie procentowej

dokręcać : aby coś zacieśnić, kontrolować coś.

dokręcać : czasownik frazowy, aby coś bardziej ściśle kontrolować.

depozyt terminowy : depozyt pieniężny na określony czas, w trakcie którego nie można go wycofać

doładować: czasownik frazowy dodawać do czegoś, aby to dopełnić. Uzupełnił swoje składki emerytalne, aby upewnić się, że otrzyma maksymalną dopuszczalną emeryturę po przejściu na emeryturę.

dotyk: rzeczownik najmniejsza różnica między ceną kupna i sprzedaży akcji

deficyt handlowy: różnica wartości między niskim eksportem a wyższym importem danego kraju. Nazywany również bilansem ,deficytem płatniczym, luką handlową

DZIEWICA - DZIEWICZOŚĆ - VELATIO : Termin "dziewictwo" we wczesnych pismach chrześcijańskich (parqeni,a, euvnouci,a, evgkra,teia, avgami,a, avgnei,a) oznacza dawny typ życia ascetycznego (bi,oj), który polega na całkowitym wyrzeczeniu się praktykowania seksualności. Żaden z wyżej wymienionych terminów nie wyraża w sposób adekwatny rzeczywistości, do której się odnosi. Dziewictwo prowadzi do myślenia o stanie integralności fizycznej zwykle stosowanym do kobiet. W przypadku mężczyzn często wspominano o "ascetach"; termin singularitas przypomina samotne życie osoby, która nie ma żony. Tertulian użył terminu virginitas, aby odnieść się do potrójnej integralności fizycznej, nativitate od urodzenia; a lavacro, od chrztu; i a morte coniungis, od śmierci współmałżonka, z monogamią . Dziewictwo miało zwolenników od najwcześniejszych dni chrześcijaństwa (w starożytnym świecie jednak niesakralne dziewictwo było uważane za głupotę, ponieważ było sprzeczne z celem ludzkości: prokreacją). Wielu mężczyzn i kobiet z każdego rodzaju życia, idąc za Chrystusem od dzieciństwa, pozostawało czystymi przez całe swoje życie . Wielu chrześcijan obojga płci zestarzało się bez zawarcia związku małżeńskiego (a;gamoi) . Według Tertuliana niektórzy żyją w dziewiczej wstrzemięźliwości, pozostając w niej nawet jako ludzie starsi, tak jak jako dzieci . Euzebiusz z Cezarei przytacza tradycję dwóch córek apostoła Filipa, które zestarzały się pozostając dziewicami, umieszczając to w eschatologicznym kontekście zmartwychwstania. Według Ambrożego, chrześcijańskie dziewice były tak liczne, że gdyby były utrzymywane na sposób dziewic westalskich, skarb publiczny nie wystarczyłby na pokrycie tego wydatku . Podobnie jak wdowy, dziewice były określoną kategorią, uznawaną przez Kościół: w zgromadzeniu liturgicznym miały zarezerwowane miejsce. Żyły w świecie; następnie klasztor stał się idealnym miejscem do przyjmowania dziewic i ascetów. Dziewictwo, o ile było formą życia, było rozumiane jako coś wiecznego, a nie tymczasowego, jak w przypadku dziewic westalskich, które nie było morum pudicitia, sed annorum. Podobnie jak wszyscy Ojcowie, Ambroży podkreśla wewnętrzną i duchową naturę chrześcijańskiego dziewictwa, które jest przyjmowane z miłości do Boga. W przypadku dziewic westalskich jest to fakt czysto fizyczny: nulla meritorum est pietas, nulla mentis integritas, ale tylko carnis virginitas . Ich cnota jest pozorna, ponieważ nie jest wolna i bezinteresowna: illic praemiis revocantur a nuptiis …violenceia fit, ut capiantur. Niemniej jednak w epoce chrześcijańskich cesarzy zasady dotyczące chrześcijańskich dziewic były podobne do zasad dotyczących dziewic westalskich; chociaż odrzucone przez Ojców, wydaje się, że czerpali z nich inspirację. Idea dziewictwa jako całkowitego poświęcenia się Bogu jest zatem sama w sobie bezinteresowna: tak jak kontemplacyjne życie chrześcijańskie, którego jest elementem, nie jest z natury ukierunkowane na żaden praktyczny cel służby. "Życie ascetyczne ma tylko jeden cel: zbawienie" ( Bazyli z Cezarei); ascecie jako takiemu nie powierzono troski o dusze (Hausherr). Według Ambrożego, głównym obowiązkiem biskupa jest rzucanie nasion czystości i inspirowanie miłości do dziewictwa: virginitatis studia provocare (De virginitate 26), czasami odpowiadając również na krytykę podnoszoną przeciwko temu sposobowi życia. Takimi negatywnymi argumentami były np. wyginięcie ludzkości, chociaż praktykowanie dziewictwa, dalekie od narażania rozwoju ludzkości, wiązało się ze wzrostem liczby urodzeń (De virginitate 36). Inną krytykę można by zaczerpnąć z mentalności ST, gdzie znakiem błogosławieństwa Bożego było owocne małżeństwo: Bóg, dając syna Elżbiecie, odebrał jej powód do wstydu (Łk 1,25). Sama Dziewica Maryja mówi o "uniżeństwie" swojego dziewiczego stanu (Łk 1,48). Krytykę tę odrzucono za pomocą teologii dziewictwa, która podkreślała nadprzyrodzony charakter tego stanu życia, podkreślając zalety dziewictwa i wady małżeństwa. W pismach autorów chrześcijańskich dziewictwo ma zazwyczaj uzasadnienie biblijne: jest wpisane w historię zbawienia, z której czerpie sens. Królestwo Boże realizuje się już w osobie Chrystusa, dziewicy: ci, którzy wyznają dziewictwo, stawiają się w harmonii z królestwem (Mt 19,12). Z Chrystusem czasy ostateczne zostały zainaugurowane, ale jeszcze się nie wypełniły. Dziewictwo jest dodane do rzeczywistości, które są charakterystyczne dla królestwa, jednocześnie teraźniejszego i przyszłego: zainaugurowało ono swoje królestwo, które jednak również współistnieje z małżeństwem. Antyteza małżeństwa - dziewictwo nie ma charakteru filozoficznego, ale jest dialektyką teraźniejszość-przyszłość historii zbawienia. Małżeństwo należy do tymczasowego porządku przeznaczonego do zaniku; dziewictwo jest ustanowione na fakcie, że jesteśmy w czasach ostatecznych, w których postać tego świata przemija (1 Kor 7,29-31), a wartości ziemskie, wśród których jest małżeństwo, są relatywizowane. Bóg staje się zatem centrum ascezy: istota ludzka jest dostosowana do Jego planu zbawienia. Tak jak teraźniejszość i przyszłość współistnieją, dziewictwo jest opcjonalne, a małżeństwo pozostaje dozwolone, właśnie dla obecnego wieku (lub pragnienie duszy zjednoczenia z Bogiem może i musi być pogodzone również z wymaganiami rodziny: Grzegorz z Nyssy), chociaż dziewictwo jest początkiem, a jednocześnie oczekuje i przepowiada przyszły wiek. Reprezentuje "nowy", "mesjański" ideał, który jest istotny dla chrześcijaństwa, biorąc pod uwagę, że ten ideał nie jest wyłączną właściwością monastycyzmu, ale jest uniwersalny dla wszystkich chrześcijan (Grzegorz z Nyssy). Prawie wszyscy autorzy chrześcijańscy, zalecając dziewictwo, odwoływali się do toposu, charakterystycznego dla diatryby cyniczno-stoickiej, niedogodności i kłopotów małżeństwa: troski o dzieci, upokarzający stan niższości kobiety, która ma dominusa za męża , brak czasu na modlitwę i czytanie Biblii. W tym celu pozbawiają się eschatologicznego znaczenia 1 Kor 7,28, gdzie nacisk położony jest na kłopoty związane z czasem ostatecznym, a nie na te wynikające z okoliczności życia małżeńskiego. Metodiusz z Olimpu, ignorując rozważania tego typu, umieszcza dziewictwo w kontekście historii zbawienia, gdy je nadmiernie wywyższa: dziewictwo, pojmowane jako naturalny stan istoty ludzkiej w raju przed Upadkiem, wskazuje drogę do zbawienia (w jego myśli należy mieć na uwadze wpływ platonizmu). Poprzez dziewictwo ludzkość manifestuje swój związek z boskością i uczestniczy, zgodnie z kategorią piękna, w transcendencji i świętości Boga (Uczta). Następną metodą promowania dziewictwa była interpretacja dziewictwa jako małżeństwa , w którym nie ma śmierci, a jego duchowa płodność jest wielka . Ogólnie rzecz biorąc, można zauważyć, że Ojcowie wzięli z enkratyckiej teologii wielki szacunek dla dziewictwa i wstrzemięźliwości, chociaż odsunęli na bok elementy nadmierne. Według Atenagorasa, wielu mężczyzn i kobiet starzeje się w życiu dziewiczym w nadziei na zbliżenie się do Boga (Legat. 33). Klemens Aleksandryjski z jednej strony uważał dziewictwo za dar od Boga, który należy wybrać swobodnie, ale w międzyczasie nie należy lekceważyć małżeństwa, nawet jeśli samo w sobie dziewictwo jest na wyższym poziomie niż małżeństwo , biorąc pod uwagę, że pozostawia ono wolny czas na służbę Bogu i z tego powodu porównuje je do życia aniołów. Z drugiej strony wdowieństwo jest uważane wyżej niż dziewictwo, ponieważ wdowa wie, czego się wyrzeka, a zatem małżeństwo jest również większe niż dziewictwo, ponieważ małżonkowie opierają się takim pokusom, których dziewica nie wie. Podobnie według Orygenesa dziewictwo jest darem: nie jest obowiązkowe, ale jest tylko formą szacunku należnego nakazowi ewangelicznemu ; w tym względzie zarysowuje on różnicę, później ustaloną, między porządkiem ewangelicznym a radą. Orygenes jest bliższy teologii enkratyckiej w porównaniu do Klemensa Aleksandryjskiego: wstrzemięźliwość mężczyzn podąża za przykładem Jezusa; kobiet - Maryi. Za ich pośrednictwem człowiek staje się jak dziecko, które jeszcze nie zna seksualności: seksualność czyni człowieka nieczystym, nawet jeśli jest realizowana w małżeństwie: z tego powodu człowiek rodzi się z grzechem pierworodnym : Klemens jednak zwalczał również tę naukę enkratytów. W teologii Tertuliana czystość jest świętością: człowiek, obraz Boga, staje się podobny do Boga dzięki czystości . Jedną z wielkich zalet dziewictwa jest to, że pozostawia czas na modlitwę, czytanie Pisma Świętego; dziewictwo czyni człowieka bardziej duchowym; ten, kto pozostaje dziewicą, staje się anielski już w teraźniejszości . W myśli Tertuliana montanisty, wstrzemięźliwość zapewnia "wielki kapitał świętości; z wyrzeczeniem się współżycia seksualnego, człowiek nabywa Ducha Świętego", a wolny od kobiety, mężczyzna ma smak rzeczy Ducha. Cyprian poszedł za swoim nauczycielem, gdy stwierdził, że dziewice należą już do aniołów, rodzaju, którym staniemy się dopiero po zmartwychwstaniu . Atanazy postrzega dziewictwo w kontekście stukrotnej nagrody, zgodnie z przypowieścią o siewcy (przypowieść ta została zinterpretowana i egzegetowana najpierw w odniesieniu do męczenników). Grzegorz z Nyssy sprawia, że Chrystus wychodzi ze skażoneg stanu ciała i od narodzin przez dziewictwo; w wyjaśnieniu Jana Chryzostoma, małżeństwo zostało wymyślone tylko po to, by ograniczyć stan ludzki po grzechu Adama i Ewy , ale dziewictwo jest darem, który należy wybrać dobrowolnie. Ambroży podobnie (De virginibus) uważał dziewictwo za życie anielskie, ponieważ dziewica jest małżonką Chrystusa: specyficzny atrybut posiadany tylko przez religię chrześcijańską - Ambroży oczywiście nie lekceważył małżeństwa z tego powodu. Dziewictwo jest istotą czystości, która odrzuca wszelki kontakt cielesny, którego najbardziej autentycznym przykładem jest Maryja. Według Ambrożego lepiej jest dla dziewicy wybrać samobójstwo, niż cierpieć deflorację z rąk prześladującego poganina . Hierome był bliższy linii enkratyckiej: według jego nauki dobrze jest, jeśli żona żyje z mężem tak, jakby był jej bratem: z tego powodu nabywa również męskiego charakteru. Nauka Jowiniana, która utrzymuje, że małżeństwo i dziewictwo mają tę samą wartość, została odrzucona przez Augustyna , ale ten sam Augustyn broni małżeństwa przed manichejczykami. Wielkie poważanie dla dziewictwa jest zatem powszechne w pismach Ojców, podobnie w powiązaniu z życiem dziewiczo-anielskim. Obowiązki dla tych, którzy chcieli poświęcić się Bogu, były bardzo surowe: żądano, aby welon dziewicy został dany tylko tej młodej dziewczynie, która została przedstawiona w młodym wieku: dojrzałej w wierze i cnocie, powściągliwej w postępowaniu, chronionej przez matkę i stanowczej w swoim postanowieniu . Aby osiągnąć ten ideał, dziewica musiała pokonać opór swoich krewnych: vince prius, puella, pietatem. Si vincis domum, vincis saeculum ("Młoda dziewczyno, najpierw zwycięż pobożność. Jeśli zdobędziesz dla siebie dom, zdobędziesz obecny wiek"). Dziewice składały publiczną profesję swego zobowiązania życiowego i otrzymywały welon: sacro velamine tecta es. "Przywdziać welon" stało się synonimem złożenia profesji dziewiczej. Marcelina, siostra Ambrożego, złożyła śluby przed papieżem Liberiuszem w bazylice św. Piotra, prawdopodobnie w Boże Narodzenie 353 r. Ceremonia obejmowała zmianę szaty i przemówienie nowo profeski. Ta, która wyznała, że jest dziewicą, może opuszczać dom tylko w towarzystwie matki, a powinno się to zdarzać rzadko, nawet jeśli chodzi o pójście do kościoła: oddzielenie dziewic od społeczeństwa uważano za oznakę skromności . Wizyty nawet u rodziców i przyjaciół były rzadkie. Cyprian zakazał dziewicom obnoszenia się ze swoim bogactwem, obfitością, ozdobami, uczestniczenia w ucztach weselnych i odwiedzania łaźni .Tertulian żądał, aby dziewice nosiły welon, wewnątrz i na zewnątrz kościoła; jeśli zostanie on zdjęty, Duch pozostaje obrażony. Młoda dziewczyna bez welonu nie jest już dziewicą . Welon jest hełmem i tarczą, która chroni dziewicę przed pokusami, skandalami, plotkami i zazdrością . Welon nie powinien być krótki jak czapka, ale musi opadać, zakrywając ramiona, tak jak rozpuszczone włosy (De virg. vel. 17,2). Wielkim problemem dla dziewic była pycha: doskonałość ich stanu mogła sugerować takie myśli, na które zwracali uwagę Ojcowie: "Jeśli ktoś może wytrwać w czystości dla chwały Pana, niech pozostanie pokorny. Jeśli się chełpi, jest zgubiony" ; pokorna żona jest warta więcej niż dumna dziewica. Ta forma chrześcijańskiej ascezy miała wartość dla Ojców tylko wtedy, gdy była zjednoczona z ortodoksją. W odniesieniu do westalek i kontynentalnych kapłanów pogańskich Tertulian mówił o czystości, która prowadzi do zguby (perditricem); tylko chrześcijańska czystość zbawia (conservatricem) . Asceza Marcjona i enkratytów była uważana przez Klemensa Aleksandryjskiego i Tertuliana za bezbożną i bluźnierczą, ponieważ była wyrazem przeciwko Bogu ST. Czystość tych heretyków była powodowana celem niewspółpracy, poprzez małżeństwo, w dziele Boga Stwórcy. Prawdziwa czystość, hołd dla Boga, nie może być oddzielona od wiary w prawdziwego Boga. Taka była także nauka św. Augustyna: nie można nazwać veraciter pudicum tego, kto nie praktykuje cnoty propter Deum verum .

duża: duży, o bardzo dużych rozmiarach

duża firma: firma o obrotach powyżej 5,75 mln GBP lub zatrudniająca ponad 250 pracowników

dzierżawa : 1. pisemna umowa najmu lub dzierżawy budynku, działki lub urządzenia na określony czas w zamian za opłatę za wynajem powierzchni biurowej na podstawie dwudziestoletniej dzierżawy dzierżawa wygasa w przyszłym roku lub dzierżawa wygasa w przyszłym roku dzierżawa kończy się w przyszłym roku po wygaśnięciu dzierżawy kiedy dzierżawa dobiega końca 2. posiadać dzierżawę ropy naftowej na Morzu Północnym dzierżawić część Morza Północnego w celu poszukiwania ropy naftowej czasownik 1. wynajmować biura, grunty lub maszyny na określony czas dzierżawić biura małym firmom dzierżawić sprzęt 2. korzystać z biura, gruntów lub maszyn przez określony czas i uiszczać opłatę za dzierżawę biura od firmy ubezpieczeniowej Wszystkie nasze samochody służbowe są w leasingu.

Doradca prawny: osoba, która doradza klientom w kwestiach prawnych.

dział prawny: dział firmy zajmujący się sprawami prawnymi

dźwignia finansowa:1. to samo co dźwignia finansowa 2. czynność pożyczania pieniędzy o stałym oprocentowaniu, które są następnie wykorzystywane do generowania większej ilości pieniędzy niż zapłacone odsetki . KOMENTARZ: Wysoka dźwignia finansowa (lub wysokie zadłużenie) ma wpływ na zwiększenie rentowności firmy, gdy handel się rozwija; jeśli handel firmy zwalnia, wysokie opłaty za stałe odsetki zwiększają tempo spowolnienia.

dźwigniowy: pożyczanie stosunkowo dużych sum pieniędzy w celu sfinansowania aktywów

Dożywotnie Indywidualne Konto Oszczędnościowe : brytyjski program, w ramach którego osoby fizyczne mogą inwestować na emeryturę, wpłacając co roku ograniczoną kwotę pieniędzy na wolne od podatku konto powiernicze. Skrót LISA. ISA

depozyty władz lokalnych: w liczbie mnogiej pieniądze zdeponowane w władzach lokalnych w celu uzyskania odsetek dla deponenta

długi: oznaczający długi okres czasu w długiej perspektywie przez długi okres czasu przyjmować długoterminową perspektywę planować na długi okres, zanim bieżąca inwestycja stanie się opłacalna zajmować długą pozycję na akcjach lub zajmować długą pozycję, aby kupić akcję jako długoterminową inwestycję przy założeniu, że cena wzrośnie

długa obligacja, obligacja długokuponowa : obligacja, która wygasa za ponad dziesięć lat

długi kredyt: terminy kredytowe, które pozwalają pożyczkobiorcy na długi okres spłaty

długoterminowy weksel: weksel płatny w terminie dłuższym niż trzy miesiące

długoterminowe papiery wartościowe: to samo co longs

długoterminowy: odnoszący się do długiego okresu w przyszłości; długoterminowa prognoza ekonomiczna: prognoza obejmująca okres kilku lat;

długie: akcje rządowe, które zapadną za ponad piętnaście lat. Nazywane również akcjami o długim terminie zapadalności.

działalność długoterminowa: działalność ubezpieczeniowa, w której roszczenie powstaje dopiero kilka lat po zawarciu umowy ubezpieczeniowej.

długoterminowy: odnoszący się do długiego okresu w przyszłości.

długoterminowe pożyczki: w liczbie mnogiej pożyczki które nie muszą być spłacane przez kilka lat

długoterminowe zabezpieczenie: papier wartościowy, który dojrzeje za ponad piętnaście lat

drobne: rzeczownik pieniądze w monetach

debet : wypłacić z konta bankowego więcej pieniędzy niż się na nim znajduje

debet : w liczbie mnogiej umowa z bankiem o debecie

dział operacyjny : ogólny dział administracyjny firmy

dochód operacyjny , zysk operacyjny : zysk osiągnięty przez firmę w ramach jej zwykłej działalności. Nazywany również zyskiem operacyjnym

dokument ofertowy : formalny dokument, w którym firma oferuje zakup akcji po określonej cenie w ramach oferty przejęcia

dyrektor generalny: kierownik odpowiedzialny za administrację spółki

działająca firma: firma, która aktywnie działa i generuje zysk , sprzedawana jako działająca firma

dobry: nieźle kupić coś w dobrej wierze kupić coś, myśląc, że jest dobrej jakości, że nie zostało skradzione lub że nie jest imitacją; rzeczownik przedmiot, który jest wykonany i jest na sprzedaż

dobry zakup: kupiona rzecz, która jest warta zapłaconych za nią pieniędzy

Dobre stosunki przemysłowe: sytuacja, w której kierownictwo i pracownicy rozumieją wzajemne problemy i współpracują dla dobra firmy.

Dobre do odwołania: zlecenie kupna lub sprzedaży wydane brokerowi zgodnie z instrukcją do momentu odwołania zlecenia. Skrót GTC.

Dobra wola: 1. dobre nastawienie do kogoś. 2. Dobra reputacja firmy, którą można obliczyć jako część wartości aktywów firmy, choć oddzielnie od jej wartości aktywów materialnych. (UWAGA: Wartość firmy może obejmować reputację handlową, patenty, używane nazwy handlowe, wartość "dobrej lokalizacji" itp. i jest bardzo trudna do dokładnego ustalenia). KOMENTARZ: Wartość firmy może obejmować takie elementy, jak reputacja handlowa, patenty, używane nazwy handlowe oraz wartość "dobrej lokalizacji" i jest bardzo trudna do dokładnego ustalenia. Jest to wartość niematerialna i prawna, dlatego nie jest wykazywana jako składnik aktywów w księgach rachunkowych firmy, chyba że stanowi część ceny zakupu zapłaconej przy przejęciu innej firmy.

degree: powolny i stały. Firma stopniowo stawała się bardziej rentowna. Stopniowo poznawała szczegóły działalności importowo-eksportowej.

Dotacja: pieniądze przekazane przez rząd na pomoc w opłaceniu czegoś. * czasownik oznaczający zgodę na przekazanie komuś czegoś.

Darczyńca: osoba przekazująca nieruchomość innej osobie.

Dzień zielony: USA - dzień zysku (UWAGA: Przeciwieństwem jest dzień czerwony).

Dywidenda brutto na akcję: wypłacona dywidenda na akcję przed opodatkowaniem.

Dochód brutto: odliczenie wynagrodzenia przed opodatkowaniem.

dalej: od tego momentu

dziedziczenie : nieruchomość, w tym grunty i budynki

dane historyczne : liczba mnoga dane, które były poprawne w momencie zakupu lub płatności, w odróżnieniu od np. bieżącej wartości sprzedaży lub wartości rynkowej

dom : miejsce zamieszkania osoby

dom : 1. budynek, w którym ktoś mieszka 2. firma największy londyński dom finansowy dom maklerski dom wydawniczy

dział kadr: dział firmy zajmujący się personelem

dział nowej emisji :dział banku zajmujący się emisjami nowych akcji

dochód netto : zysk z inwestycji po odliczeniu podatku

dyrektor nie wykonawczy : dyrektor, który uczestniczy w posiedzeniach zarządu i udziela porad, ale nie pracuje w firmie na pełen etat. Nazywany również dyrektorem zewnętrznym. Porównaj dyrektor wykonawczy. KOMENTARZ: Dyrektorzy niewykonawczy kontrolują sposób zarządzania firmą, a w szczególności upewniają się, że dyrektorzy wykonawczy wykonują swoją pracę prawidłowo. Mogą również interweniować w sporach między dyrektorami lub między akcjonariuszami a dyrektorami.

dane liczbowe : dane w formie liczb

Dług Narodowy : pieniądze pożyczone przez rząd

dochód narodowy : wartość dochodu ze sprzedaży towarów i usług w kraju

deklaracja obywatelstwa : deklaracja na niektórych formularzach wniosków o obywatelstwo wnioskodawcy

dywidenda netto na akcję : dywidenda na akcję po odliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych

dochód netto : dochód osoby lub organizacji pozostały po odliczeniu podatku i innych odliczeń

doważenie: dodatkowa pensja lub wynagrodzenie wypłacane w celu rekompensaty za życie w drogiej części kraju.

dryf płacowy:to samo co dryf zarobków

dekorowanie witryny sklepowej: 1. praktyka wystawiania towarów w witrynie sklepowej w celu przyciągnięcia klientów 2. praktyka wystawiania firmy, aby wydawała się lepsza, bardziej rentowna lub wydajniejsza niż w rzeczywistości

Dyrektywa dotycząca czasu pracy: dyrektywa dotycząca maksymalnej liczby godzin, jaką pracownik może przepracować w UE

dzielenie się pracą: system, który pozwala dwóm lub więcej pracownikom pracującym w niepełnym wymiarze godzin dzielić się jedną pracą, z których każdy wykonuje część pracy za część wynagrodzenia

dobrowolnie: bez przymusu lub zapłaty

dobrowolnie : 1. dobrowolnie, bez przymusu ze strony kogokolwiek 2. bez wynagrodzenia

dobrowolne porozumienie: to samo co plan porozumienia

dobrowolna likwidacja: sytuacja, w której firma sama decyduje o zamknięciu firmy i sprzedaży swoich aktywów

dobrowolne zwolnienia: sytuacja, w której pracownik prosi o zwolnienie, zwykle w zamian za dużą wypłatę

dzień nabycia praw: dzień, w którym uprzednio znacjonalizowany przemysł staje się własnością nowych akcjonariuszy

Deklaracja VAT: oświadczenie deklarujące dochód z VAT w urzędzie skarbowym

dobra o dobrej cenie:dobra o dobrej relacji jakości do ceny

dystrybucja kwalifikująca: rzeczownik wypłata dywidendy lub inna dystrybucja zysków, która podlegała w Wielkiej Brytanii zaliczkowemu podatkowi od osób prawnych przed jego zniesieniem w 1999 r.

dzień contango : dawniej, dzień, w którym ustalono stawkę płatności contango

dobór akcji wbrew trendowi rynkowemu : dobór akcji i udziałów wbrew trendowi rynkowemu

dodatek na pokrycie kosztów utrzymania : dodatek do normalnego wynagrodzenia w celu pokrycia wzrostu kosztów utrzymania

doradztwo : akt udzielania profesjonalnych porad innym w sprawach osobistych Biuro jest tworzone w celu udzielania porad pracownikom, którzy mają problemy zawodowe lub społeczne. Doradztwo pomaga pracownikom przyzwyczaić się do nowego otoczenia, oferując porady i wskazówki. (UWAGA: pisownia amerykańska to counseling.)

działanie karne : sprawa sądowa wszczęta przez państwo przeciwko osobie oskarżonej o popełnienie przestępstwa

deklaracja celna : oświadczenie określające towary, które mają zostać przywiezione, za które należy zapłacić cło wypełnianie formularza deklaracji celnej

dział obsługi klienta : dział zajmujący się klientami, ich skargami i zamówieniami

dostosować : zmienić coś, aby dopasować coś do szczególnych potrzeb klienta

data ukończenia : data, kiedy coś zostanie ukończone

dział zgodności : dział w firmie maklerskiej, który dba o przestrzeganie zasad giełdowych i zachowanie poufności w przypadkach, gdy ta sama firma reprezentuje klientów konkurencyjnych

dotyczyć : przedsiębiorstwo lub spółka sprzedawana jako przedsiębiorstwo działające sprzedawane jako aktywnie działająca spółka handlowa

doradztwo czynność udzielania specjalistycznych porad

doradztwo : udzielanie specjalistycznych porad inżynier konsultant

dobra konsumpcyjne : dobra, które są kupowane przez członków społeczeństwa, a nie przez firmy. Nazywane również dobrami konsumpcyjnymi, materiały konsumpcyjne

dobra trwałego użytku : przedmioty kupowane i używane przez ogół społeczeństwa, np. pralki, lodówki lub kuchenki

dobra konsumpcyjne : taki sam jak dobra konsumpcyjne

dojeżdżać : 1. dojeżdżać do pracy z domu każdego dnia

dyrektor spółki : osoba wyznaczona przez udziałowców do pomocy w prowadzeniu spółki

data odcięcia : data, w której coś zostaje zatrzymane, np. ostateczny termin przyjmowania wniosków o akcje lub data, w której kończy się bieżące konto handlowe i rozpoczyna się kolejne

dzwonek zamykający : dzwon, który dzwoni, gdy giełda kończy działalność

data rozliczenia : data, w której czek został rozliczony i środki zostały pobrane z konta

data zamknięcia : ostateczna data.

dzielnica handlowa : część miasta, w której znajdują się biura i sklepy

dyrektor naczelny : najważniejszy dyrektor zarządzający firmą. Skrót CEO

dyrektor finansowy : osoba zarządzająca operacjami finansowymi firmy, podlegająca dyrektorowi generalnemu.

dyrektor operacyjny : dyrektor odpowiedzialny za wszystkie operacje firmy (to samo co 'dyrektor zarządzający'). Skrót CFO

dział roszczeń : dział firmy ubezpieczeniowej zajmujący się roszczeniami

domagać się zwrotu pieniędzy : / czasownik frazowy oznaczający prośbę o zwrot pieniędzy

dojna krowa : produkt lub spółka zależna, która stale generuje dobre zyski, ale nie zapewnia wzrostu

dywidenda pieniężna : dywidenda wypłacana w gotówce, w przeciwieństwie

dzień przeniesienia : pierwszy dzień obrotu na nowym koncie na London Stock Exchange

darmowa dostawa : umowa, w ramach której klient nie płaci za przesyłkę

dobra kapitałowe : maszyny, budynki i surowce, które służą do wytwarzania innych dóbr

dom maklerski , dom maklerski : firma, która kupuje i sprzedaje akcje dla klientów

dół: najniższa część lub punkt sprzedaż osiągnęła dno najniższy punkt ze wszystkich dno wypadło z rynku sprzedaż spadła poniżej tego, co wcześniej wydawało się być

dolna linia : 1. ostatnia linia w bilansie wskazująca zysk lub stratę 2. ostateczna decyzja w danej sprawie Sednem sprawy było to, że praca musiała zostać ukończona w ramach budżetu.

dyskonto obligacji : różnica między wartością nominalną obligacji a niższą ceną, po której została wyemitowana

dwustronne rozliczenie : rozliczenie kontraktów między dwoma bankami w celu uzyskania nowej pozycji

dwustronny : pomiędzy dwoma stronami lub krajami

dzień roboczy : dzień powszedni, w którym banki i giełdy są otwarte

dział zakupów : dział w firmie, który dokonuje zakupu surowców lub towarów do wykorzystania w firmie

duży biznes : bardzo duże firmy handlowe

deficyt bilansu płatniczego : sytuacja, w której kraj importuje więcej niż eksportuje

depozyty bankowe : w liczbie mnogiej wszystkie pieniądze zdeponowane w bankach przez klientów indywidualnych lub korporacyjnychurna wyborcza : zapieczętowana skrzynka, do której wrzucane są karty do głosowania

dyrektor banku : osoba zarządzająca oddziałem banku Poprosili swojego dyrektora banku o pożyczkę

dokonane transakcje: w liczbie mnogiej liczba transakcji dokonanych na giełdzie w ciągu dnia

Drzewo Życia, Drzewo Poznania Dobra i Zła: Dwa drzewa zasadzone przez Boga w Ogrodzie Eden, które według św. Ambrożego miały mistyczne znaczenie. Pierwsze z nich jest uważane za manifestację Boga, a drugie za przejaw światowej mądrości, do której nasza ludzka natura jest zbyt skłonna się skłaniać.

Dąb: Od niepamiętnych czasów zajmował wysokie miejsce jako drzewo święte. Druidzi czcili dąb i wykonywali wiele swoich obrzędów w cieniu jego gałęzi. Kiedy Augustyn głosił chrześcijaństwo starożytnym Brytom, stał pod dębem. Starożytni Hebrajczycy najwyraźniej uważali dąb za drzewo święte. Istnieje tradycja, że Abraham przyjmował swoich niebiańskich gości pod dębem. Pielgrzymka Rebeki została pochowana pod dębem, zwanym później dębem płaczu. Jakub pochował bożki z Sychem pod dębem. To pod dębem Ofry Gedeon zobaczył siedzącego anioła, który dał mu instrukcje, co ma zrobić, aby wyzwolić Izrael. Kiedy Jozue i Izrael zawarli przymierze, aby służyć Bogu, wielki kamień został ustawiony jako dowód pod dębem, który znajdował się przy sanktuarium Pana. Prorok wysłany, aby prorokować przeciwko Jeroboamowi, został znaleziony w Betel siedząc pod dębem. Saul i jego synowie zostali pochowani pod dębem, a według Izajasza bożki były wykonane z drewna dębowego. Abimelech został spokrewniony z dębem, który znajdował się w Sychem. W XVIII wieku wierzono w jego wpływ na leczenie chorób. Ból zęba można było wyleczyć, wiercąc gwóźdź w zębie lub dziąśle, aż do krwi, a następnie wbijając gwóźdź w dąb. Dziecko z pęknięciem można było wyleczyć, rozłupując gałąź dębu i przepuszczając dziecko przez otwór trzy razy do tyłu; jeśli pęknięcia zrosły się później, dziecko zostało wyleczone.

dział księgowości : dział w firmie zajmujący się pieniędzmi wypłaconymi, otrzymanymi, pożyczonymi lub należnymi

dzień konta : dzień, w którym należy opłacić zakupione akcje, zwykle jest to poniedziałek dziesięć dni po zakończeniu konta. Nazywany także dniem rozliczeniowym

dostęp : system kart kredytowych obsługiwany wcześniej przez niektóre brytyjskie banki, będący częścią sieci MasterCard

dyspaszer : osoba obliczająca, jaką część ubezpieczenia morskiego ubezpieczyciel ma zapłacić w przypadku roszczenia

dalej : nie tutaj, gdzie indziej

dostępność : fakt, że jest łatwy do uzyskania oferta uzależniona od dostępności oferta jest ważna tylko wtedy, gdy towary są dostępne

dostępny : możliwy do uzyskania lub kupienia przedmiot, który nie jest już dostępny

dostępny kapitał : kapitał gotowy do wykorzystania

dostępne fundusze : w liczbie mnogiej fundusze posiadane przez bank, które może wykorzystać na pożyczki lub inne inwestycje

dolar azjatycki : dolar amerykański zdeponowany w Singapurze i na innych rynkach azjatyckich oraz handlowany w Singapurze

dotarcie : dotrzeć do miejsca

dojść do : wypracować i uzgodnić coś Bardzo szybko osiągnęli akceptowalną cenę.

docenianie : 1. zauważyć, jak coś jest dobre Klient zawsze docenia sprawną obsługę. 2. (o walucie, akcjach itp.) zwiększyć wartość

Diagramy magiczne: Były to geometryczne wzory przedstawiające tajemnice bóstwa i stworzenia, dlatego przypisywano im szczególną wartość w rytuałach przywoływania i zaklinania. Najważniejszym z nich był Trójkąt Podwójny, tworzący sześcioramienną gwiazdę i znany jako Znak lub Pieczęć Salomona; Tetragram - czteroramienna gwiazda utworzona przez splecenie dwóch filarów; i pentagram, pięcioramienną gwiazdę. Znaki te kreślono na papierze lub pergaminie, albo grawerowano na metalach i szkle, a następnie poświęcano je różnym celom poprzez specjalne rytuały. Koncepcja Trójkąta opiera się na idei Trójcy, która jest obecna we wszystkich rzeczach: w bóstwie, czasie i stworzeniu. Trójkąt był zazwyczaj kreślony na ziemi magicznym mieczem lub różdżką, jak w okręgach przywoływania, gdzie trójkąt był rysowany w jego wnętrzu i zgodnie z pozycją maga w jego punkcie lub podstawie, tak więc duchy były wyczarowywane z nieba lub piekła. Podwójny trójkąt, znak Salomona, symbolizujący Makrokosmos, został utworzony przez przeplatanie się dwóch trójkątów, więc jego punkty stanowiły idealną liczbę sześć. Nosili go magowie podczas ceremonii, przywiązany do brwi i piersi, a jego napis był wygrawerowany na srebrnym pojemniku magicznej lampy. Tetragram symbolizował cztery żywioły i był używany do przywoływania duchów żywiołów - sylfów powietrza, rusałek wody, salamander ognistych i gnomów ziemi. W alchemii reprezentował magiczne pierwiastki: sól, siarkę, rtęć i azot; w filozofii mistycznej idee Ducha, Materii, Ruchu i Spoczynku; w hieroglifach człowiek, orzeł, lew i byk. Pentagram, znak Mikrokosmosu, był uważany za najpotężniejszy środek zaklęć w każdym rytuale. Może reprezentować zarówno zło, jak i dobro. Z jednym punktem na ascendencie był znakiem Chrystusa, a z dwoma punktami na ascendencie był znakiem Szatana. Umieszczenie pentagramu w tych pozycjach miało na celu przywołanie mocy światła lub ciemności. Uważa się, że pentagram jest gwiazdą, która zaprowadziła Mędrców do żłobu, gdzie złożono Dzieciątko Jezus. ′Przygotowanie i poświęcenie tego znaku do użytku w rytuałach magicznych jest opisane bardzo szczegółowo. Może składać się z siedmiu metali, co jest idealną formą jego ekspresji; lub wykonane ze szczerego złota na białym marmurze, nigdy wcześniej nieużywane w żadnym celu. Można go również namalować cynobrem na skórze jagnięcej bez skazy, przygotowanej pod auspicjami3 Słońca. Następnie znak został poświęcony czterem żywiołom; dmuchnął pięć razy; wysuszony dymem pięciu wonności: kadzidła, mirry, aloesu, siarki i kamuflażu. Nad nim wypisano imiona pięciu geniuszy, a następnie znak ten umieszczano kolejno na północy, południu, wschodzie i zachodzie oraz w środku astronomicznego krzyża, wypowiadając litery świętego tetragramu i różne imiona kabalistyczne. Wierzono, że wyryty na szkle napis ma niezwykłą skuteczność w odstraszaniu duchów, a magowie kreślili go na progach swoich drzwi, aby zapobiec wchodzeniu złych duchów i opuszczaniu ich przez dobre. Symbol ten był używany przez wszystkie tajne i okultystyczne stowarzyszenia, od różokrzyżowców, przez iluminatów, aż po współczesnych masonów. Współcześni okultyści uważają, że pentagram symbolizuje duszę człowieka i jej związek z Bogiem. Symbol ten umieszczony jest z jednym punktem ascendentu. Ten punkt symbolizuje Wielkiego Ducha, Boga. Linia poprowadzona stamtąd do lewego kąta u podstawy to zejście ducha do materii w jego najniższej formie, skąd wznosi się on do prawego kąta, co charakteryzuje materię w jej najwyższa forma, mózg człowieka. Stąd przechodzi linia biegnąca przez figurę do lewego kąta, przedstawiająca rozwój intelektualny człowieka i postęp cywilizacji materialnej, punkt zagrożenia, z którego wszystkie narody popadły w moralne zepsucie, oznaczony spadkiem linii do prawego kąta u podstawy. Jednakże dusza człowieka, będąca owocem Boga, nie może pozostać w tym punkcie, lecz musi walczyć o wzniesienie się, co symbolizuje linia sięgająca ponownie szczytu, Boga, skąd wychodzi. Magiczne instrumenty i akcesoria: W rytuałach magicznych uważano je za niezwykle ważne. Niezbędne do skuteczności ceremonii były ołtarz, kielich, trójnóg, kadzielnica; lampa, pręt, miecz i magiczny widelec lub trójząb; święty ogień i poświęcone oleje; kadzidło i świece. Ołtarz mógł być wykonany z drewna lub kamienia, ale jeśli był z kamienia, oznaczało to kradzież kamienia, który nigdy nie został obrobiony, ociosany lub nawet dotknięty młotem. Kielich mógł być wykonany z różnych metali, symbolizujących przedmiot obrzędów. Gdy cel był zły, używano czarnego kielicha, jak w przypadku bezbożnych mszy czarowników i czarownic. Na niektórych talizmanach kielich jest wygrawerowany jako symbol księżyca. Statyw i jego trójkątna podstawa również zostały wykonane z symbolicznych metali. Kadzielnica może być wykonana z brązu, ale najlepiej ze srebra. Do wykonania lampy należy użyć złota, srebra, mosiądzu i żelaza: żelazo na cokół, mosiądz na lustro, srebro na zbiornik, a na szczycie złoty trójkąt. Na nim wyryto różne symbole, w tym androgyniczną postać na cokole, węża pożerającego własny ogon i Znak Salomona. Różdżka musi być specjalnie wykonana z pewnego rodzaju drewna, a następnie poświęcona do celów magicznych. Należało wybrać idealnie prostą gałązkę migdałowca lub leszczyny. Ścinano je zanim drzewo zakwitło, a wczesnym rankiem przycinano je złotym sierpem. Przez całą jego długość musi przebiegać długa igła z namagnesowanego żelaza; Do jednego końca należy przymocować graniastosłup trójkątny, do drugiego zaś należy przymocować graniastosłup z czarnej żywicy i oprawić go w pierścienie z miedzi i cynku. Podczas nowiu musi zostać ona poświęcona przez maga, który już posiada poświęconą różdżkę. Tajemnica wykonania i poświęcenia magicznych różdżek była zazdrośnie strzeżona przez wszystkich magów, a samą różdżkę eksponowano możliwie jak najrzadziej, zwykle chowając ją w luźnym rękawie szaty maga. Miecz musi być wykonany z niestopowej stali, z miedzianą rękojeścią w kształcie krucyfiksu. Na jelcu i ostrzu miecza wyryto mistyczne znaki, a poświęcenie odbywało się w niedzielę w pełnych promieniach słońca, kiedy to miecz wbijano w święty ogień z cyprysu i wawrzynu, następnie zwilżano go krwią węża, polerowano, a następnie wraz z gałązkami werbeny owinięto w jedwab. Miecz był zazwyczaj używany w służbie czarnej magii. Magiczny widelec lub trójząb używany w nekromancji również wykonywano z leszczyny lub migdałów, ścinano je jednym uderzeniem nieużywanego noża, z którego ostrza musiały zostać wykonane trzy zęby. Czarownice i czarownice są zwykle przedstawiane z trójzębem w trakcie rytuałów piekielnych. Ogień rozpalano węglem drzewnym, na który rzucano gałęzie drzew, symbolizujące pożądany koniec. W czarnej magii te są zazwyczaj składała się z cyprysów, olchy, połamanych krucyfiksów i zbezczeszczonych hostii. Olej do namaszczania mon, galangal i najczystszy olej z oliwek. Maści stosowali czarownicy i czarownice, którzy smarowali sobie brwi, piersi i nadgarstki mieszanką składającą się z ludzkiego tłuszczu i krwi zwłok, zmieszaną z tojadem, wilczą jagodą i trującymi grzybami, myśląc, że w ten sposób staną się niewidzialni. Kadzidło może być wykonane z dowolnego pachnącego drewna lub ziół, takich jak cedr, róża, cytryna, aloes, cynamon, drzewo sandałowe, sproszkowanych razem z kadzidłem i styraksem. W czarnej magii ałun, siarka i asafetyda były używane jako kadzidło. Świece, należące wyłącznie do praktyk czarnej magii, były wykonane z ludzkiego tłuszczu i osadzone w świecznikach z hebanu rzeźbionych w kształcie półksiężyca. Podczas ceremonii używano także mis wykonanych z różnych metali, których kształt symbolizował niebiosa. W obrzędach nekromantycznych używano czaszek przestępców, zazwyczaj do przechowywania krwi ofiary.

Dżinny: liczba pojedyncza Dżinnee, liczba mnoga Dżinneeyeh, duchy arabskie, być może animistyczne, ale bardziej prawdopodobnie ściśle mitologiczne, jak perskie divy (patrz). Dżinny zostały stworzone z ognia i zamieszkiwały ziemię przez kilka tysięcy lat przed Adamem; były przewrotne i nie chciały się zreformować, chociaż prorocy zostali wysłani, aby je odzyskać; ostatecznie zostały wypędzone z ziemi i znalazły schronienie na odległych wyspach morza. Jeden z nich o imieniu Azazeel (później nazwany Iblees) został uprowadzony jako więzień przez aniołów; dorastał wśród nich i został ich wodzem, ale odmówiwszy, gdy mu rozkazano, pokłonić się Adamowi, został zdegradowany do stanu sheyt5.n i został ojcem shey-tans, czyli diabłów. Dżinny nie są nieśmiertelne, ale ostatecznie przeznaczone do śmierci: jedzą, piją i rozmnażają swój gatunek; żyją w społecznościach i są rządzeni przez książąt: mogą stawać się widzialni lub niewidzialni i przybierać formy różnych zwierząt, takich jak węże, koty i psy. Istnieją dobre i złe dżiny. Uczęszczają do łaźni, studni, latryn, pieców, zrujnowanych domów, rzek, skrzyżowań dróg i targowisk. Na koniec, podobnie jak demony rabinów, wstępują do nieba i poznają przyszłość poprzez podsłuchiwanie. Ale przy całej swojej mocy i wiedzy, są podatni na posłuszeństwo za pomocą talizmanów lub sztuk magicznych i stają się uniżonymi sługami, dopóki czar nie zostanie złamany. Jest dalekie od jasności lub pewności, że dżiny ze wschodu zostały zapożyczone z mitologii lub filozofii zachodu, a praktyka tłumaczenia arabskiego słowa dżinn na łaciński termin "geniusz" powstała bardziej z pozornego podobieństwa nazw niż z jakiejkolwiek tożsamości w naturze i funkcjach tych wyimaginowanych istot. Jednakże to podobieństwo nazwy musiało być czysto przypadkowe, gdyż Arabowie niewiele lub wcale nie znali języka łacińskiego i nie było ani jednego terminu pochodzącego bezpośrednio z tego języka; gdyby zapożyczyli tę część swojego wyznania z Zachodu, użyliby słowa demon, a nie geniusz. dżinn wydaje się ponadto być oryginalnym arabskim słowem, pochodzącym od rdzenia oznaczającego "zasłaniać" lub "ukrywać"; dlatego też właściwie oznacza "to, co jest zasłonięte i nie można go zobaczyć". "W pewnym sensie", mówi Fruzh Utdi, autor Gedmusa, "słowo dżinn oznacza każdą istotę duchową ukrytą przed wszystkimi naszymi zmysłami, a z tego powodu jest odwrotnością istoty materialnej. Rozpatrywane w tym szerokim znaczeniu, słowo dżinn obejmuje zarówno diabły, jak i anioły, ale istnieją pewne cechy wspólne zarówno aniołom, jak i dżinom; niektóre charakterystyczne dla każdego z nich. Każdy anioł jest dżinem, ale każdy dżinn nie jest aniołem. W innym sensie termin ten jest stosowany szczególnie do określonego rodzaju istot duchowych; ponieważ takie istoty są trzech rodzajów; dobre, które są aniołami; złe, diabły; i pośrednie, obejmujące zarówno dobre, jak i złe, które tworzą klasę dżinów". Tak więc Arabowie uznają dobrych i złych genii, zgadzając się pod tym względem z Grekami, ale różniąc się od Persów. Genii, tak długo znane europejskim czytelnikom dzięki Baśniom tysiąca i jednej nocy, nie były tymi samymi istotami, o których wspominał arabski leksykograf, ale Divs i Devatiis z indyjskiego romansu, ubranymi w obcy strój, aby zadowolić gust czytelników w Persji i Arabii. Główne różnice między genii z Zachodu a jivn ze Wschodu wydają się być następujące; genii były bóstwami niższej rangi, stałymi towarzyszami i opiekunami ludzi, zdolnymi do dawania użytecznych lub proroczych impulsów, działającymi jako gatunek mediatorów i posłańców między bogami a ludźmi. Niektórzy mieli być przyjaźni, inni wrodzy, a wielu wierzyło, że jeden z każdego rodzaju był przywiązany, od urodzenia, do każdego śmiertelnika. Pierwszy nazywał się Agathodminon, drugi Kacodmmon; a jeden z tych ostatnich, który ukazał się Kasjuszowi, jest przedstawiany jako człowiek ogromnego wzrostu i o czarnym odcieniu, skąd bez wątpienia kolor ten został dany w późniejszych czasach diabłu. Dobry geniusz nakłaniał ludzi do dobrych, złych do złych uczynków. Każdy człowiek był jak cień samego siebie. Często przedstawiano go jako węża; jego wiek również był różny; zazwyczaj był koronowany wieńcem z płaskich liści. Na monetach Trajana i Hadriana geniusz kładzie paterę prawą ręką na ołtarzu, a w lewej trzyma rodzaj bicza. jego ofiary były całkowicie bezkrwawe, składały się z wina i kwiatów, a osoba, która dokonała ofiary, jako pierwsza skosztowała kielicha. Byli adorowani przez pokłony, szczególnie w urodziny, które były pod ich szczególną opieką. Rzymscy mężczyźni przysięgali na swojego geniusza, kobiety na swoją Junonę. Geniusz panującego księcia był przysięgą niezwykle uroczystą. Byli tam również lokalni geniusze, o których wiele szczegółów można znaleźć w "Vossiusie" de Idol. Dżinny, przeciwnie, które wydają się być potomkami Devatiis i Rakshasas z mitologii hinduskiej, nigdy nie były czczone przez Arabów, ani nie były uważane za nic więcej niż agentów Bóstwa. Od czasu ustanowienia mahometanizmu, były one rzeczywiście opisywane jako niewidzialne duchy, a ich wyczyny i deformacje, które pojawiają się w romansach, są tak mało wierzone przez Azjatów, jak opowieści o "Okrągłym Stole Artura" przez nas. Ich istnienie jako istot nadludzkich jest utrzymywane przez muzułmańskich lekarzy, ale ma to niewielki związek z ich charakterem i funkcjami, które są nakreślone przez poetów.

dopuszczalne: prawnie akceptowalne

dopuszczalne wydatki : wydatki biznesowe, które można odliczyć od podatku

doradzać : 1. powiedzieć komuś, co się stało Zostaliśmy poinformowani, że przesyłka dotrze w przyszłym tygodniu 2. zasugerować komuś, co należy zrobić

doradca : osoba, która sugeruje, co należy zrobić Konsultuje się z doradcą prawnym firmy.

doradczy : Działa w charakterze doradczym.

dostosować : zmienić coś, aby dopasować do nowych warunków Ceny są dostosowywane do inflacji.

dodatek : operacja arytmetyczna polegająca na dodawaniu dwóch lub więcej liczb w celu uzyskania sumy

dodatkowy : dodatkowy, który jest dodany dodatkowe koszty

dodatkowe pożyczenie : dodatkowe pożyczenie oprócz pieniędzy już pożyczonych

dodatkowa składka : płatność dokonana w celu pokrycia dodatkowych pozycji w istniejącym ubezpieczeniu

dodatkowe dobrowolne składki : liczba mnoga dodatkowe płatności dokonywane dobrowolnie przez pracownika na fundusz emerytalny oprócz normalnych składek.

dodawać : łączyć liczby w celu uzyskania sumy

działanie : rzecz, która została zrobiona podjąć działanie w celu zrobienia czegoś. , podjąć działanie, zrobić coś

Dom Mądrości: Tarik lub "ścieżka" Domu Mądrości została założona przez muzułmańskich mistyków w Kairze w IX wieku i miała siedem stopni inicjacyjnych. Pierwotnym założycielem wydaje się być niejaki Abdallah, Pers, który wierząc w gnostycką doktrynę Eonów lub Sefirotów, zastosował system do następców Mahometa, stwierdzając, że Ismael był założycielem jego tarik i jednym z jego potomków jako siódmy Imaum. Ustanowił aktywny system propagandy i wysyłał misjonarzy daleko i szeroko. Jego następcą na stanowisku szefa stowarzyszenia został jego syn i wnuk. Po pewnym czasie istnienia instytucji została ona przeniesiona do Kairu, a zgromadzenia odbywały się dwa razy w tygodniu, podczas których wszyscy członkowie pojawiali się ubrani na biało. Stopniowo awansowali przez siedem stopni, z których składał się tarih, a którym przewodniczył Dai-al-doat lub "Misjonarz misjonarzy". Późniejszy wódz, Hakem-bi-emir-Illah, zwiększył stopnie do dziewięciu i w 11004 r. wzniósł okazały dom dla stowarzyszenia, który misternie wyposażył w instrumenty matematyczne. Ponieważ instytucja nie spotkała się z aprobatą władz, została zniszczona w 1123 r. przez ówczesnego Wielkiego Wezyra, ale spotkania odbywały się gdzie indziej. Oficerami stowarzyszenia byli: - Sheik, Dai-el-keber, lub Zastępca, Dai, lub Mistrz, Refik, lub Kolega, Fedavie, lub Agent, Lassik, lub Aspirant, Muemini, lub Wierzący. Nauka głosiła, że było siedmiu świętych Imaumów, że Bóg wysłał siedmiu Prawodawców, z których każdy miał siedmiu pomocników, którzy z kolei mieli dwunastu apostołów.

Dziewczyny elektryczne: Dziewczyny, w obecności których występowały pewne zjawiska, podobne w naturze do czczonych w starożytności zjawisk poltergeista (patrz), ale przypisywane działaniu jakiejś nowej siły fizycznej, prawdopodobnie elektryczności. Najbardziej znaną z tych elektrycznych dziewczyn była prawdopodobnie Angelique Cottin, normandzka wieśniaczka, której zjawiska zaobserwowano po raz pierwszy około 1846 roku. W końcu zabrano ją do Paryża i oddano pod obserwację dr Tanchona i innych, którzy zeznali o realności tych zjawisk. Obejmowały one ruch przedmiotów bez kontaktu lub pod wpływem dotyku spódnicy Angelique, pobudzenie igły magnetycznej w jej obecności i podmuch zimnego wiatru. Potrafiła również rozróżniać bieguny magnesu pod wpływem dotyku. Komisja powołana przez Akademię Nauk nie mogła jednak zaobserwować niczego poza gwałtownymi ruchami jej krzesła, które prawdopodobnie były spowodowane siłą mięśni. Inne elektryczne dziewczyny praktykowały mniej więcej w tym samym czasie, a nawet po rozpoczęciu ruchu spirytualistycznego w Ameryce - czasami o nich słyszano. Warto o nich wspomnieć jako o ogniwie łączącym poltergeista ze spirytualistycznym medium.

Duchy Elementarne: Niewidzialne inteligencje zamieszkujące cztery żywioły, z najsubtelniejszej esencji, z której są złożone. Istoty powietrza nazywane są sylfami; ziemi gnomami; salamandry ogniste; a wody nimfami lub rusałkami. Najlepszym autorytetem w tej kwestii jest Abbe de Villars, który opublikował na początku XVIII wieku krótki traktat zatytułowany Comte de Gabalis, z którego zaczerpnięto znaczną część tego, co następuje. Zgodnie z tą pracą stworzenia żywiołów były przed Upadkiem poddane Adamowi we wszystkim, i jesteśmy prowadzeni do zrozumienia, że za pomocą pewnych przedstawień ta starożytna komunikacja może zostać przywrócona, a człowiek może ponownie mieć na każde skinienie i przywołać duchy elementarne. Abbe daje krótki szkic natury tych ludów. Powietrze, jak mówi, jest wypełnione wielką liczbą istot o ludzkiej postaci, nieco dzikich z wyglądu, ale w rzeczywistości o potulnej naturze. Są bardzo zainteresowani naukami ścisłymi i są subtelni, usłużni wobec mędrców, wrogo nastawieni do głupców i ignorantów. Ich żony i córki są męskiego typu urody, takiego jak przedstawiają Amazonki. Morza i rzeki są zamieszkane, podobnie jak powietrze, istoty tam mieszkające, które mędrcy nazwali rusałkami, czyli nimfami. Populacja kobiet znacznie przewyższa populację mężczyzn, kobiety są niezwykle piękne, tak że wśród córek mężczyzn nie ma żadnej, która mogłaby im dorównać. Ziemia jest wypełniona niemal do samego środka gnomami, ludźmi niskiego wzrostu, strażnikami podziemnych skarbów, minerałów i kamieni szlachetnych. Są pomysłowi, przyjaźni wobec mężczyzn i łatwi do dowodzenia. Zapewniają dzieciom mędrców wszystkie pieniądze, których potrzebują, nie żądając żadnej innej nagrody za swoje usługi poza chwałą ich wykonywania. Gnomidy, ich żony, są niskiego wzrostu, ale bardzo ładne i ubierają się bardzo ciekawie. Jeśli chodzi o salamandry, mieszkańców regionu ognia, służą one filozofom, ale nie są przesadnie - zatroskane o ich towarzystwo, podczas gdy ich córki i żony są rzadko widywane. Ich kobiety są bardzo piękne, ponad wszystkie inne żywioły, ponieważ zamieszkują czystszy żywioł. Ich zwyczaje, sposób życia, maniery i prawa są godne podziwu, a atrakcyjność ich umysłów jest większa nawet niż ich osób. Najwyższą Istotę znają i religijnie czczą, ale nie mają nadziei na wieczną radość z Niej, ponieważ ich dusze są śmiertelne. Prawdą jest, że będąc złożonymi z najczystszych części żywiołów, w których zamieszkują, i nie mając żadnych przeciwstawnych cech, mogą żyć przez kilka stuleci; jednak są bardzo zaniepokojone z powodu swojej śmiertelnej natury. Jednakże zostało objawione filozofom, że elementarny duch może osiągnąć nieśmiertelność poprzez zjednoczenie się w małżeństwie z istotą ludzką. Dzieci zrodzone z takich związków są bardziej szlachetne i bohaterskie niż dzieci ludzkich mężczyzn i kobiet, a niektóre z największych postaci starożytności - Zoroaster, Aleksander, Herkules, Merlin, aby wymienić kilka - są uznawane za dzieci elementarnych duchów. Salamandry, kontynuuje hrabia de Gabalis, składają się z najsubtelniejszych cząsteczek sfery ognia, skupionych i zorganizowanych przez działanie Uniwersalnego Ognia, tak nazwanego, ponieważ jest zasadą wszystkich mot4onów natury. Sylfy składają się z najczystszych atomów powietrza; nimfy z najdelikatniejszych cząsteczek wody; a gnomy z najsubtelniejszej esencji ziemi. Adam był w całkowitej zgodzie z tymi stworzeniami, ponieważ będąc złożonym z tego, co było najczystsze w czterech żywiołach, zawierał w sobie doskonałości tych czterech ludów i był ich naturalnym królem. Ale ponieważ z powodu swego grzechu został wrzucony w odchody żywiołów, nie istniała już harmonia między nim, tak nieczystym i grubym, a tymi delikatnymi i eterycznymi substancjami. Opat podaje następnie przepis, dzięki któremu wynikowy stan rzeczy może zostać naprawiony, a starożytna zgodność przywrócona. Aby osiągnąć ten cel, musimy oczyścić i wywyższyć żywioł ognia, który jest w nas. Wszystko, co jest konieczne, to skoncentrować ogień świata za pomocą wklęsłych luster, w szklanej kuli. Wówczas w kuli powstanie proszek słoneczny, który, oczyszczając się z domieszki innych pierwiastków, stanie się w bardzo krótkim czasie suwerennym środkiem wywyższenia ognia, który jest w nas i uczyni nas, że tak powiem, natury ognistej. Odtąd te stworzenia ognia staną się naszymi niższymi i, zachwycone przywróceniem wzajemnej harmonii między sobą a rasą ludzką, okażą człowiekowi całe dobro, jakie będą miały dla swego rodzaju. Sylfy, gnomy i nimfy są bardziej znane człowiekowi niż salamandry, ze względu na ich krótszy okres życia, dlatego łatwiej jest nawiązać z nimi kontakt. Aby dokonać przywrócenia naszego imperium nad sylfami, gnomami lub nimfami, musimy zamknąć szklankę pełną powietrza, ziemi lub wody i wystawić ją na działanie słońca na miesiąc, po czym jej różne elementy muszą zostać rozdzielone zgodnie z nauką. Proces ten jest najłatwiejszy w przypadku wody i ziemi. "Tak więc", mówi Comte, "bez znaków, bez ceremonii, bez barbarzyńskich słów można rządzić tymi ludami absolutnie". Inne autorytety przepisują inne sposoby uzyskania panowania nad duchami żywiołów. Eliphas Levi, na przykład, stwierdza, że każdy, kto pragnie podporządkować sobie żywiołaki, musi najpierw wykonać cztery próby starożytnej inicjacji; ale ponieważ oryginalne próby nie są już znane, należy zastąpić je podobnymi. Tak więc ten, kto chce kontrolować sylfy, musi bez lęku kroczyć po krawędzi przepaści, ten, kto chce zyskać służbę salamander, musi zająć stanowisko w płonącym budynku itd. Celem prób jest to, aby człowiek wykazał się brakiem lęku przed żywiołami, których mieszkańcami pragnie rządzić. W średniowieczu często praktykowano wywoływanie i egzorcyzmowanie duchów elementarnych, a kryształ był ulubionym środkiem ich wywoływania. Egzorcyzm ziemi wykonuje się za pomocą oddychania, skrapiania wodą i palenia kadzidła oraz powtarzania formuły modlitwy do gnomów. Powietrze egzorcyzmuje się poprzez oddychanie w kierunku czterech stron świata i poprzez recytowanie modlitw do duchów powietrza (sylfów). Wrzucanie soli, kadzidła, siarki, kamfory i białej żywicy do ognia uznaje się za skuteczne w egzorcyzmowaniu tego żywiołu. W przypadku wody należy przestrzegać oddychania i nakładania rąk, powtarzania formuł, mieszania soli i popiołów kadzidła oraz innych ceremonii. W każdym przypadku specjalna konsekracja czterech żywiołów jest podstawową i niezbędną częścią postępowania, aby nadać nieśmiertelność elementarnemu duchowi poprzez ceremonię zaślubin. Jednak nie zawsze tak się dzieje; czasami jest odwrotnie i elementale dzielą swoją śmiertelność ze swoim ludzkim partnerem. W literaturze, w każdym razie, niezliczone historie opowiadają o tym, jak mężczyźni ryzykowali i tracili swoją nieśmiertelność, poślubiając sylfa lub rusałkę. Jednak według Comte de Gabalis wydaje się, że to kwestia wyboru, czy mężczyzna obdarza swoją nieśmiertelnością swoją eteryczną partnerkę, czy też uczestniczy w jej śmiertelnej naturze; sugeruje się tam bowiem, że ci, którzy nie zostali przeznaczeni do wiecznego szczęścia, dobrze by zrobili, gdyby poślubili elementala i oszczędzili sobie wieczności nieszczęść. Nie każdy autorytet namalował tak atrakcyjny obraz stworzeń żywiołów, jak uczynił to Abb6 de Villars. Niektórzy uważają, że wśród tych istot istnieją niezliczone stopnie, najwyższe przypominające najniższe anioły, podczas gdy najniższe często można pomylić z demonami, którymi oczywiście nie są. Nie tylko niezliczone odmiany formy i usposobienia charakteryzują żywiołaki naszej planety; inne planety i gwiazdy są siedzibą niezliczonych zastępów elementarnych duchów, różniących się od tych z naszego świata być może bardziej niż te ostatnie różnią się od siebie. Wszystkie formy bestii, owadów i gadów mogą być przybierane przez niższe żywiołaki, a także dziwne kombinacje kształtów różnych zwierząt. Mieszkańcy każdego żywiołu mają swoje szczególne cnoty i wady, które służą do ich rozróżniania. Sylfy są kapryśne i niestałe, ale zwinne i aktywne; nimfy zazdrosne i zimne, ale spostrzegawcze; salamandry gorące i pospieszne, ale energiczne i silne; i gnomy, chciwe złota i skarbów, ale mimo to pracowite, dobroduszne i cierpliwe. Ten, kto chciałby panować nad którymś z nich, musi praktykować ich cnoty; ale ostrożnie unikać ich wad, pokonując je w ten sposób, jakby na ich własnym terenie. Każdy gatunek może zamieszkiwać tylko w swoim własnym żywiole. Tak więc sy p nie może wkroczyć w sferę salamandry lub odwrotnie, podczas gdy oba byłyby zdecydowanie poza swoim żywiołem w regionach nimf lub gnomów. Czterech władców zostało ustanowionych nad czterema gatunkami - Gob, władca gnomów; Paralda, sylfów; Djin, salamander; i Necksa, nimf. Mieszkańcom każdego żywiołu przypisany jest punkt kompasu, gdzie leży ich szczególne królestwo. Gnomom dana jest północ; salamanderom południe; sylfom obsada; a nimfom zachód. Gnomy wpływają na osoby o usposobieniu melancholijnym, ponieważ zamieszkują mrok podziemnych jaskiń. Salamandry oddziałują na osoby o usposobieniu krwistym, ponieważ ich domem jest ogień. Wpływ nimf jest na flegmatycznych, a sylfów na tych o żółciowym temperamencie. Chociaż z reguły są niewidzialne dla ludzkich oczu, mogą czasami stać się widoczne dla tych, którzy je przywołują, dla mędrców i filozofów, a nawet dla tłumu. Za panowania króla Pepina, Zedekias zasugerował sylfom, aby ukazały się ludziom, po czym powietrze było nimi pełne, czasami walcząc w bitwie lub w powietrznej flocie. Ludzie mówili, że są czarownikami - opinia, którą podpisali Karol Wielki i Ludwik Deborah, ten ostatni w końcu nałożył surowe kary na domniemanych czarowników. Aby mogli ujrzeć swoje godne podziwu instytucje, niektórzy ludzie zostali uniesieni w powietrze, a podczas opadania byli widziani przez swoich bliźnich na ziemi. Ci ostatni uważali ich za maruderów powietrznej armii czarowników i myśleli, że przybyli, aby zatruć owoce i fontanny. Nieszczęśnicy ci zostali następnie straceni, podobnie jak wiele innych osób podejrzanych o związki z czarownikami.

Duguid, David: Medium malarskie z Glasgow, które odniosło znaczny sukces w swojej dziedzinie. Był stolarzem, który w 1866 roku odkrył, że posiada zdolności mediumistyczne. Początkowo był zwykłym medium do pukania, szybko rozwinął moc malowania w transie, nawet w ciemności. Jeszcze wyższy stopień mediumizmu został osiągnięty, gdy w jego obecności wykonywano bezpośrednie rysunki. Te rysunki, zazwyczaj kopie holenderskich mistrzów, rzekomo wykonane przez oryginalnych artystów, miały mieć pewne zalety, poza faktem, że były wykonywane w całkowitej ciemności. Dwoma głównymi osobami kontrolującymi byli Ruysdael i Steen. W 1869 roku kontrolę nad organizmem medium przejął Hafed, książę Persji na początku ery chrześcijańskiej i Arcymag. Hafed opowiedział o swoich licznych przygodach dzięki mediumizmowi Duguida w serii sesji trwających kilka lat. Pers książęcego urodzenia, nosił broń w obronie swojego kraju. Po długich podróżach został przyjęty do grona magów i ostatecznie został Arcymagiem. Należał do tych, którzy przynieśli bogate dary do Betlejem przy narodzinach Chrystusa. W końcu spotkała go śmierć na arenie w Rzymie. Hafed, Książę Persji, został później opublikowany w formie książkowej.

Durandal: Magiczny miecz należący do Rolanda o legendarnej sławie.

Dzibilchaltun: nazwa oznaczająca "pismo na kamiennych tablicach". Jest to najstarsze stanowisko archeologiczne Majów; datowane na 3000 lat. Słynie ze swojej Świątyni Siedmiu Lalek i znajduje się na Półwyspie Jukatan w Meksyku.

Djermscheed, Puchar: Puchar wróżbiarski, który był tematem wielu poematów i mitów starożytnej Persji. Uważano, że został znaleziony podczas kopania fundamentów Persepolis, wypełniony eliksirem nieśmiertelności. W tym magicznym pucharze odbijał się cały świat i wszystko, dobro i zło, - zostało w nim objawione. Persowie mieli wielką wiarę w te objawienia i przypisywali pomyślność swojego imperium posiadaniu tego słynnego pucharu.

Davenport (Ian i William, bracia): Dwóch amerykańskich mediów, którzy prowadzili seanse spirytystyczne dotyczące zjawisk fizycznych w Ameryce i Wielkiej Brytanii w dekadzie 1860-70. Wydaje się, że osiągnęli znaczną sławę i przekonali wielu ludzi, że ich występy były prawdziwymi manifestacjami duchowymi. Po przybyciu do Anglii w 1864 roku towarzyszył im kapelan, pastor L. J. B. Ferguson, który pomógł wzbudzić zaufanie do ich dobrej wiary. Zwykły plan ich seansów wyglądał następująco: Bracia Davenport zajmowali miejsca naprzeciwko w małej orzechowej szafce "wykonanej bardzo podobnie do szafy lub prasy do ubrań". Dwóch dżentelmenów z widowni zostało poproszonych o mocne przywiązanie ich do ław, tak aby uniemożliwić im uwolnienie rąk. Instrumenty muzyczne. zostały umieszczone w szafie, najwyraźniej poza zasięgiem medium, a światła zostały przygaszone. Wkrótce instrumenty muzyczne zaczęły grać w szafie, przed nią widać było słabe "ręce duchów". Pod koniec seansu jednak media zostały znalezione związane tak samo mocno jak zawsze. Spotkały się jednak z przeszkodą podczas swojej prowincjonalnej trasy, ponieważ w Liverpoolu wśród publiczności było dwóch mężczyzn, którzy posiadali sekret specjalnego węzła. "Węzeł Toma Foola", jak go nazywano, wprawił duchy w osłupienie, a media zostały otoczone tłumem. Później, podczas seansu przed komisją Towarzystwa Antropologicznego, uniknęli niemal wszystkich warunków i nie udało im się dokonać niczego, czego nie mógłby dokonać zręczny magik. Tolmagne, Anderson i inni magowie naśladowali ich wyczyny, a Maskelyne i Cooke tak skutecznie, że medium nie miało innego wyjścia, jak tylko zaklasyfikować ich jako współ-adeptów.

Davies, Lady Eleanor Tuchet: córka George′a, Lorda Audleya, poślubiła Sir Johna Daviesa, wybitnego prawnika w czasach Jakuba I i autora poematu o znacznej wartości na temat nieśmiertelności duszy. Ta dama była osobą o wielu talentach; ale najbardziej ceniła sobie dar przepowiadania przyszłości; i dlatego wydrukowała książkę Dziwnych i Cudownych Przepowiedni. Twierdziła, że otrzymuje swoje przepowiednie od ducha, który komunikował jej słyszalnie rzeczy, które miały się wydarzyć, za pomocą głosu, którego nie mogła usłyszeć żadna inna osoba. Sir John Davies został mianowany lordem naczelnym sędzią ławy królewskiej w 1626 roku. Zanim został wprowadzony do urzędu, lady Eleanor, siedząc z nim w niedzielę przy obiedzie, nagle wybuchła namiętnością łez. Sir John zapytał ją, co ją rozpłakało. Na co ona odpowiedziała: "To są twoje łzy pogrzebowe". Sir John zgasił przepowiednię wesołą odpowiedzią. Ale po kilku dniach dostał apopleksji, na skutek której wkrótce zmarł. Przepowiedziała również śmierć księcia Buckingham w tym samym roku. Za to przypuszczenie daru proroctwa została wezwana przed sąd wyższej komisji i przesłuchana w 1634 r.

Davis, Andrew Jaekson: Znany jako "Poughkeepsie Seer" ze swojego miejsca zamieszkania w Poughkeepsie, N.Y., był prorokiem, jasnowidzem i mistycznym filozofem, który rozpoczął swoją misję na świecie około 1844 roku, jakiś czas przed tym, jak Rochester Rappings zainaugurował ruch znany jako "nowoczesny spirytualizm". W 1847 roku opublikował tom dyskursów transowych, The Principles of Nature, Her Divine Revelations and A Voice to Mankind. W tym samym roku wydał pierwszy numer Univercceluns, czasopisma poświęconego jasnowidzeniu i zjawiskom transowym, które ukazywało się do 1849 roku. Jednak dopiero w 1850 roku Davis i jego zwolennicy utożsamili się ze spirytualistami. W swoich Revelations Poughkeepsie Seer przedstawia swoją Harmonialną Filozofię, która później została rozwinięta w wielu tomach. Jego misją, objawioną mu przez Galena i Swedenborga, było przepowiadanie nowego porządku, poprzedzonego rewolucją społeczną. Przez całą swoją karierę był związany z wieloma wybitnymi spirytualistami.

Deetera: Postać z irlandzkiego romansu średniowiecznego. Była córką druida Cathbada i matką Cuchulaina (patrz). Ona i pięćdziesiąt innych dziewic zniknęły z dworu Conora mac Nessy. Trzy lata później, podczas pościgu za stadem ptaków, które niszczyły plony, krewni i dworzanie natknęli się na wspaniały pałac zamieszkiwany przez młodzieńca o szlachetnym usposobieniu, piękną kobietę i pięćdziesiąt dziewic. Rozpoznano ich jako Decterę i jej towarzyszki, a młodzieńca jako Luga, boga słońca. Conor wezwał do siebie Decterę, ale ona wysłała mu zamiast niej swojego nowonarodzonego syna, Cuchulaina.

Dee, John: Urodzony w Londynie w 1527 roku, ten niezwykły matematyk i astrolog miał pochodzić ze szlachetnego starego rodu Walshów, Dees z Nant y Groes w Radnorshire; podczas gdy on sam twierdził, że wśród jego bezpośrednich przodków był Roderick Wielki, książę Walii. Ojciec Dee wydaje się być dżentelmenem służącym na dworze Henryka VIII, a będąc w związku z tym w dość zamożnych warunkach, był w stanie zapewnić swojemu synowi dobre wykształcenie. Tak więc w wieku piętnastu lat John udał się do Cambridge i po dwóch latach uzyskał tam tytuł Bachelor of Arts; podczas gdy nieco później, gdy zaczął intensywnie interesować się astronomią i tym podobnymi, postanowił opuścić Anglię i wyjechać na studia za granicę. W 1547 roku, odpowiednio, udał się do Niderlandów, gdzie zadawał się z wieloma uczonymi i skąd ostatecznie przywiózł do domu pierwszą mosiężną laskę astronoma, a także dwie rękawiczki wykonane przez Gerarda Mercatora; ale Dee nie było przeznaczone pozostać w ojczyźnie na długo i w 1548 roku mieszkał przez jakiś czas w Lowanium, a w 1550 roku spędził kilka miesięcy w Paryżu, gdzie wykładał zasady geometrii. Zaproponowano mu, co prawda, stałe stanowisko na Sorbonie; ale odmówił i w 1551 roku powrócił do Anglii, gdzie po rekomendacji Edwarda VI, przyznano mu probostwo w Upton-upon-Severn, Worcestershire. Astrolog znajdował się teraz w zachwycającej i godnej pozazdroszczenia pozycji, mając wygodny dom i zapewniony dochód, i mogąc poświęcić się wyłącznie studiom, które kochał. Ale ledwie zaczął cieszyć się tymi korzyściami, gdy brzydka chmura zaciemniła jego horyzont, ponieważ po wstąpieniu na tron królowej Marii w 1553 roku, został oskarżony o próbę odebrania życia nowemu władcy za pomocą środków taumaturgicznych i został uwięziony w Hampton Court. Wkrótce potem odzyskał wolność, ale był bardzo świadomy, że wiele osób patrzyło na niego krzywo z powodu jego naukowych upodobań; a w przedmowie, którą napisał do angielskiego tłumaczenia Euklidesa, gorzko narzekał, że jest uważany "towarzysza psów piekielnych, wabiącego i czarownika złych i przeklętych duchów". Jednak za panowania królowej Elżbiety jego los zaczął się poprawiać; i po odbyciu kolejnej długiej podróży zagranicznej, udając się tym razem tak daleko, jak na Świętą Helenę, wziął dom w Mortlake nad Tamizą i podczas pobytu tam szybko stał się sławny ze swojej dogłębnej wiedzy na temat astronomii. W 1572 r., gdy pojawiła się nowa gwiazda, ludzie tłumnie przychodzili posłuchać Dee, jak ten rozprawia na ten temat; podczas gdy pięć lat później, gdy pojawiła się tajemnicza kometa, uczony ponownie miał okazję wykazać się swoją wiedzą, a sama Elżbieta była wśród tych, którzy przyszli go zapytać, co ten dodatek do ciał gwiezdnych może zapowiadać. Najbardziej romantyczne okoliczności w życiu Dee to jednak te, które dotyczą jego eksperymentów z krystalomancją. Żyjąc w względnej samotności - praktykując astrologię dla chleba, ale studiując alchemię dla przyjemności, rozmyślając nad tajemnicami talmudycznymi i teoriami różokrzyżowców - pogrążony w nieustannej kontemplacji cudów, które pragnął przeniknąć - i olśniony wizjami eliksiru życia i Kamienia Filozoficznego, Dee wkrótce osiągnął taki stan mistycznego uniesienia, że jego wizje stały się dla niego rzeczywistością i przekonał samego siebie, że jest faworytem Niewidzialnego. W swoim Dzienniku zapisuje, że po raz pierwszy zobaczył w swojej kryształowej kuli, to znaczy zobaczył duchy 25 maja 1581 r. W innym roku osiągnął wyższy poziom i pewnego dnia, w listopadzie 1582 r., klęcząc i żarliwie się modląc, uświadomił sobie nagłą chwałę, która wypełniła zachodnie okno jego laboratorium, a pośród której świecił jasny anioł Uriel. Dee nie mógł mówić. Jego język zamarł z podziwu. Ale Uriel uśmiechnął się do niego życzliwie, dał mu wypukły kawałek kryształu i powiedział mu, że gdy będzie chciał porozumieć się z istotami z innego świata, musi tylko uważnie go zbadać, a one natychmiast się pojawią i ujawnią tajemnice przyszłości. Wtedy anioł zniknął. Dee jednak z doświadczenia odkrył, że konieczne jest skoncentrowanie wszystkich zdolności na krysztale, zanim duchy zechcą mu się podporządkować. Innymi słowy, konieczne było pobudzenie wyobraźni do najwyższego poziomu, aż dusza stanie się chętnym agentem w swoim samooszukiwaniu. Skieruj wolę na wyobraźnię, a możliwe jest zrealizowanie ducha w każdym mrocznym zakątku - usłyszenie pieśni duchów w niskim pomruku wieczornego wiatru - odczytanie na rozgwieżdżonym niebie znaków i przepowiedni przyszłości. Można stać się w cudownym przypadku oszustem samego siebie - naiwnym wobec własnych urojeń - i rozmyślać nad konkretnym tematem, aż przekroczy się tajemniczą granicę między zdrowiem psychicznym a szaleństwem - przejdzie się z wyobraźni w manię. Dee nigdy nie mógł zapamiętać, co duchy mówiły w swoich częstych rozmowach z nim. Kiedy podniecenie minęło, zapomniał o fantazjach, którymi został oszukany. Postanowił zatem znaleźć jakiegoś współpracownika lub nowicjusza, który porozmawiałby z duchami, podczas gdy on sam, w innej części pokoju, siedział i zapisywał interesujący dialog. Znalazł pomocnika, którego szukał, w Edwardzie Kellym, który nieszczęśliwie posiadał właśnie wymaganą śmiałość i przebiegłość, aby zrobić z siebie głupka miłego i łatwowiernego entuzjastę. Edward Kelly pochodził z Lancashire, urodził się, według oświadczenia samego Dee, w 1555 roku. Nie wiemy nic o jego wczesnych latach, ale po skazaniu w Lancaster za bicie monet - za co stracił uszy - przeniósł się do Worcester i założył aptekę. Zmysłowy, ambitny i luksusowy, tęsknił za bogactwem i tracąc nadzieję na jego zdobycie uczciwą pracą, zaczął macać Kamień Filozoficzny i wykorzystywać magiczne sekrety, które zdobył, aby narzucać je ignorantom i rozrzutnikom. Dee szukał wiedzy z miłości do niej, Kelly, jako środka do zaspokojenia swoich ziemskich namiętności. Ukrył utratę uszu pod czarną czapką z czaszką, a obdarowany dobrą figurą i dość przystojnym obliczem, wyglądał jak wcielenie tajemniczej mądrości. Zanim zaczęła się jego znajomość z Dee, zyskał pewną reputację jako nekromanta i alchemik, który mógł sprawić, że zmarli wypowiedzą sekrety przyszłości. Pewnej nocy zabrał bogatego oszusta z kilkoma swoimi sługami do parku Walton le Dale, niedaleko Preston w Lancashire, i tam zaniepokoił hini najbardziej przerażającymi zaklęciami. Następnie zapytał jednego ze sług, którego ciało zostało ostatnio pochowane na sąsiednim cmentarzu kościelnym i powiedziano mu, że w ciągu kilku godzin pochowano tam biedaka, ekshumował ciało i udawał, że wyciąga z niego wypowiedzi wróżbiarskie. Dee, jak się wydaje, miał skryera, czyli jasnowidza, zanim poznał Kelly′ego, który nazywał się Barnabas Saul. W swoim Diayy z 9 października 1581 roku odnotowuje, że nieszczęsne medium było dziwnie niepokojone przez "duchowe stworzenie" około północy. 2 grudnia poprosił swojego skryera, aby zajrzał do "wielkiego kryształowego globu" w poszukiwaniu zjawy świętego anioła Anioła. Saul spojrzał i zobaczył. Jednak jego wynalazek najwyraźniej wyczerpał się w następnym marcu, kiedy wyznał, że nie widział ani nie słyszał żadnego duchowego stworzenia, ani rudy; po czym entuzjastyczny Dee poczuł się dziwnie niezadowolony i wkrótce odprawił niezadowalające i pozbawione wyobraźni medium. Potem przyszedł Edward Kelly (który, jak się wydaje, był również nazywany Talbotem), a konferencje z duchami szybko zyskały na znaczeniu, a także na ciekawości. Sprytnym łobuzem był Kelly. Obdarzony bujną wyobraźnią i płodną inwencją, nigdy nie zaglądał do "wielkiego kryształowego globu" bez dokonywania jakichś cudownych odkryć, a przez swój udawany entuzjazm zyskał całkowite zaufanie łatwowiernego Dee. Matematyk, pomimo swojej wiedzy i głębokiego intelektu, stał się łatwym narzędziem plastycznego, subtelnego Skryera. Ten ostatni udawał czasami, że wątpi w niewinny charakter pracy, nad którą był zaangażowany; udawał świętą grozę nieświętości; i wyznawał, że duchy kryształu nie zawsze były "duchami zdrowia", ale - nie daj Boże! - potępione gobliny; demony, których zadaniem było dokonanie ich zniszczenia. Tymczasem rozmowy Kelly′ego z duchami były starannie zapisywane przez dr Dee; a ktokolwiek ma żołądek do czytania dużej ilości absurdów i niemałej ilości bluźnierstw, może zapoznać się z folio opublikowanym w 1659 r. przez uczonego Merica Casaubona i zatytułowanym "Prawdziwa i wierna relacja tego, co zaszło między dr Johnem Dee a kilkoma duchami; zmierzająca, gdyby się powiodła, do ogólnej zmiany większości stanów i królestw na świecie". Dwa takie błyszczące światła nie mogły się ukryć pod korcem, a ich reputacja sięgała od Mortlake aż do kontynentu. Dee oświadczył teraz, że posiada eliksir vitae, który, jak powiedział, znalazł wśród ruin opactwa Glastonbury; tak że ciekawscy byli przyciągani do jego domu podwójnym magnesem. Złoto płynęło do jego skarbców nieprzerwanym strumieniem, ale jego eksperymenty z transmutacją metali pochłonęły "jadłą porcję jego substancji". W tym czasie dwór angielski odwiedził polski szlachcic o nazwisku Albert Laski, hrabia palatyn Syradza, który pragnął zobaczyć wspaniałość słynnej "Gloriany". Elżbieta przyjęła go z pochlebnym powitaniem, jakim zawsze obdarzała wybitnych nieznajomych, i powierzyła mu pieczę nad wspaniałym Leicester. Odwiedził całą wartą pokazania Anglię XVI wieku, a zwłaszcza jej dwa uniwersytety, ale był bardzo rozczarowany, że nie znalazł słynnego doktora Dee w Oksfordzie. "Nie przyjechałbym tutaj", powiedział do hrabiego, "gdybym wiedział, że Dee nie ma tutaj". Leicester podjął się przedstawienia go uczonemu filozofowi po ich powrocie do Londynu i w ten sposób złagodził jego niezadowolenie. Kilka dni później Polak i Leicester czekali w przedpokoju w Whitehall na audiencji u Królowej, kiedy przybył Dr Dee. Leicester skorzystał z okazji i przedstawił go Albertowi Laskiemu. Rozmowa między dwoma genialnymi duchami była interesująca i doprowadziła do częstych wizyt Laskiego w domu Dee w Mortlake. Kelly szybko dostrzegł, jakim źródłem dochodu okaże się ten Polak, a ponieważ był przesiąknięty wszystkimi ekstrawaganckimi przesądami epoki dotyczącymi eliksiru i Kamienia Filozoficznego, dość łatwo było grać na jego wyobraźni i uwikłać go w sieci nierozwiązywalnego oszustwa. Dee, potrzebujący pieniędzy na ściganie swoich wspaniałych chimer i pod wpływem zręcznych sugestii Kelly′ego, w pewnym stopniu oddał się oszustwu i szybko "wielki kryształowy glob" zaczął ujawniać wskazówki i przepowiednie, które rozpaliły żarliwą wyobraźnię "szlachetnego Polaka". Ale Kelly narzucił się zarówno Dee, jak i Laskiemu. Wydaje się, że stworzył kilka szalonych, ale wspaniałych projektów odbudowy Europy, które miały być realizowane za pośrednictwem Polaka, a odtąd duchy mogły rozmawiać tylko o mglistej polityce. Po uważnym przeczytaniu Dziennika Dee, nie sposób dojść do żadnego innego wniosku niż ten, że został narzucony przez Kelly′ego i przyjął jego objawienia jako rzeczywiste wypowiedzi duchów; i wydaje się prawdopodobne, że sprytny, plastyczny, śliski Kelly nie tylko wiedział coś o złudzeniach optycznych praktykowanych wówczas przez rzekomych nekromantów, ale posiadał znaczne moce brzuchomówcze, które w dużej mierze pomagały w jego nikczemnych oszustwach. Kelly niewątpliwie wymyślił jakieś ekstrawaganckie wyobrażenia o ogromnej europejskiej monarchii, w której Laski miał odgrywać rolę królewskiego, a on sam burmistrza pałacu. Do tego momentu zmierzały teraz wszystkie duchowe objawienia i były zarządzane, trzeba to przyznać, z doskonałą umiejętnością. Laski został udowodniony za pomocą wróżbiarstwa, że pochodził z anglo-normańskiego rodu Lacies. Wtedy anioł imieniem Murifre, który był ubrany jak rolnik, wskazał Laskiego jako przeznaczonego do dokonania odrodzenia świata. Ale nie odpowiadało to zamiarom Kelly′ego, aby doprowadzić sprawy do końca zbyt nagle i w celu pokazania ekstremalnej wartości swoich usług, ponowił swoje skargi na niegodziwość obchodzenia się z duchami i swój strach przed niebezpiecznymi przedsięwzięciami, które mogłyby nakazać. Zagroził ponadto, że porzuci swoje zadanie, groźba ta całkowicie zakłóciła spokój ducha dr Dee. Gdzie rzeczywiście mógłby mieć nadzieję spotkać innego wróżbitę o tak nieskończonych zdolnościach? Pewnego razu, gdy Kelly wyraził chęć przejechania się z Mortlake do Islington w jakiejś udawanej sprawie, doktor zaczął się obawiać, że jest to tylko wymówka, aby ukryć jego całkowite unikanie. "Na co," mówi doktor, "zapytałem go, dlaczego tak się spieszył, aby tam pojechać, i powiedziałem, że jeśli miałbym jechać do pana Harry′ego Lee, to bym tam pojechał i bym się z nim zapoznał, skoro teraz mam tyle wolnego czasu, będąc wolnym od pisania książek. Wtedy powiedział, że ktoś mu powiedział ostatnio, że książę (Laski) tylko mu schlebiał i powiedział mu inne rzeczy zarówno przeciwko księciu, jak i mnie. Odpowiedziałem w imieniu księcia i siebie, i powiedziałem również, że jeśli czterdzieści funtów renty, którą - pan Lee mu zaoferował, było główną przyczyną jego takiego nastawienia umysłu, to wbrew wielu jego wcześniejszym obietnicom zapewnię mu pięćdziesiąt funtów rocznie i zrobię wszystko, co w mojej mocy, idąc za moimi słowami, aby to się spełniło tak szybko, jak to możliwe; i wtedy kazałem mu przysiąc na Biblię. "Wtedy Edward Kelly ponownie na tę samą Biblię przysiągł mi stałą przyjaźń i nigdy mnie nie opuści; a ponadto powiedział, że gdyby to się nie stało, wyruszyłby za morza, wsiadając na statek w Newcastle w ciągu następnych ośmiu dni. "I tak przysięgamy sobie nawzajem wiarę, trzymając się za ręce, w tych punktach braterskiej i przyjacielskiej wierności za życia, które to przymierze błagam Boga, aby obrócił ku swojej czci, chwale i służbie oraz pocieszeniu naszych braci (jego dzieci) tutaj na ziemi". Kelly powrócił teraz do swojego kryształu i wizji, a Laski wkrótce został przekonany, że duchy przeznaczyły go do osiągnięcia wielkich zwycięstw nad Saracenami i zdobycia trwałej chwały. Ale w tym celu konieczne było, aby wrócił do Polski, i do Polski udał się biedny oszust, zabierając ze sobą uczonego doktora Dee, nieocenionego Edwarda Kelly′ego oraz ich żony i rodziny. Duchy nadal odpowiadały na ich pytania, nawet gdy byli w morze, i tak wylądowali w Brill 30 lipca 1583 i przemierzyli Holandię i Fryzję do bogatego wolnego miasta Lubeka. Tam żyli wystawnie przez kilka tygodni i zrekrutowani wyruszyli do Polski. W Boże Narodzenie przybyli do Szczecina, gdzie pozostali do połowy stycznia 1584. Na początku lutego zdobyli Lasco, główną posiadłość Polaka. Natychmiast rozpoczęto wielką pracę nad przemianą żelaza w złoto, nieograniczone bogactwo było oczywiście potrzebne do tak wielkiego przedsięwzięcia, jak odrodzenie Europy. Laski hojnie dostarczał im środków, ale alchemicy zawsze ponosili porażkę na samym progu sukcesu. Z dnia na dzień drzewa księcia topniały w zwodniczym tyglu; zastawiał swoje majątki, sprzedawał je, ale głodny piec nadal wołał o "Więcej! więcej!" Filozofowie wkrótce zrozumieli, że majątek Laskiego był prawie wyczerpany. Madinic, Uriel i ich towarzysze dokonali tego samego odkrycia w tym samym czasie i, co więcej, zaczęli wątpić, czy Laski, mimo wszystko, był wielkim regeneratorem, który miał zrewolucjonizować Europę. Cała grupa mieszkała w Krakowie od marca 1584 do końca lipca i codziennie zwracała się do duchów w odniesieniu do polskiego księcia. Ich odpowiedzi stawały się coraz bardziej zniechęcające, a gdy Laski zaczął powoli budzić się do przekonania, że był potwornym oszustem, aby uwolnić się od ciężaru, zaproponował dostarczenie im wystarczających funduszy na podróż do Pragi i listów polecających do cesarza Rudolfa. W tej samej chwili duchy odkryły, że konieczne jest, aby Dee zaniósł boską wiadomość cesarzowi, a propozycja Laskiego została z radością przyjęta. W Pradze obaj filozofowie zostali dobrze przyjęci przez cesarza. Odkryli, że bardzo chętnie uwierzył w istnienie słynnego kamienia, bardzo uprzejmy wobec Dee jako człowieka o europejskiej sławie, ale bardzo podejrzliwy wobec bystrego i wiarygodnego Kelly′ego. Pozostali kilka miesięcy w Pradze, żyjąc z funduszy dostarczonych przez Laskiego i żywiąc nadzieję na przyłączenie do służby cesarskiej. W końcu nuncjusz papieski poskarżył się na oblicze okazywane heretyckim magom, a cesarz nakazał im opuścić swoje dominia w ciągu czterech i dwudziestu godzin. Szybko zastosowali się do rozkazu i dzięki temu uniknęli więzienia lub stosu, na który nuncjusz otrzymał rozkaz z Rzymu, aby ich wysłać (maj 1586). Teraz udali się do Erfurtu, a stamtąd do Cassel, ale spotykając się z chłodnym przyjęciem, udali się ponownie do Krakowa. Tutaj zarabiali na skąpe utrzymanie, wróżąc i rzucając szopki; znosząc męki ubóstwa z niemal heroicznym opanowaniem, ponieważ oni, rzekomi posiadacze Kamienia Filozoficznego, nie śmieli ujawniać światu swojej nędzy, jeśli nie chcieli narazić się na powszechną kpinę. Po pewnym czasie znaleźli nowego naiwniaka w Stefanie, królu Polski, któremu duchy Kelly′ego przepowiedziały, że cesarz Rudolf wkrótce zostanie zamordowany, a Niemcy wybiorą go na tron cesarski. Ale on z kolei znudził się nieustannymi żądaniami zaopatrzenia pieniężnego. Wtedy pojawił się nowy uczeń w osobie hrabiego Rosenberga, szlachcica z dużymi majątkami w Trebonie w Czechach. W jego zamku pozostali przez ponad dwa lata, z zapałem kontynuując swoje alchemiczne studia, ale nigdy nie zbliżając się do pożądanego rezultatu. Entuzjazm i łatwowierność Dee zdegradowały go do roli narzędzia i niewolnika Kelly′ego; ten jednak był bardzo zły na wyższy szacunek, jakim cieszył się Dee, jako człowiek o naprawdę zaskakującej wiedzy i znacznych zdolnościach. Często dochodziło między nimi do kłótni, zaostrzanych przez zbrodniczą namiętność, którą Kelly miał do młodej i przystojnej żony doktora, a którą postanowił zaspokoić. W końcu dojrzał przebiegły plan, aby uzyskać spełnienie swoich życzeń. Wiedząc o całkowitym uzależnieniu Dee od niego jako wróżbity, nagle ogłosił swój zamiar rezygnacji z tego zaszczytnego i honorowego stanowiska i zgodził się pozostać tylko na usilne prośby doktora. Tego dnia (18 kwietnia 1587 r.) skonsultowali się z duchami. Kelly oświadczył, że jest zszokowany objawieniem, którego dokonali, i odmówił powtórzenia go. Ciekawość Dee została pobudzona i nalegał, by jej wysłuchać, ale był niezmiernie zaniepokojony, gdy okazało się, że duchy nakazały dwóm filozofom, by mieli wspólne żony. Kelly wyraził własną odrazę do doktryny, a gdy duchy powtórzyły ją z domieszką socjalistycznej ekstrawagancji, że grzech jest tylko względny i nie może być grzeszny, jeśli nakazuje go Bóg, zaprotestowały, że muszą być duchami zła, a nie dobra, po raz kolejny zrezygnował ze stanowiska skryera - i opuścił Zamek. Dee próbował teraz przekształcić swojego syna Artura w medium, ale chłopak nie miał ani inwencji, ani wiary, ani zwodniczych mocy do takiego urzędu, a filozof, pozbawiony tych konferencji z innym Światem, którymi tak długo się cieszył, zaczął lamentować nad nieobecnością swojego starego wspólnika. W tym momencie Kelly nagle wrócił. Ponownie poradził się kryształu i ponownie nakazano mu praktykować socjalistyczną zasadę wszystkich rzeczy wspólnych. Dee był zbyt zachwycony jego powrotem, by dłużej sprzeciwiać się woli duchów. Dwie żony przez jakiś czas sprzeciwiały się temu układowi, ale ostatecznie uległy temu, co przedstawiano jako wolę Nieba, a Dee zanotował w swoim Dzienniku, że "w niedzielę 3 maja, anno 1587 (według nowej wersji), 1, John Dee, Edward Kelly i nasze dwie żony zawarli przymierze z Bogiem i podpisali je w celu nierozerwalnej i nienaruszalnej jedności, miłości i przyjaźni, między nami czterema, a wszystko między nami, aby było wspólne, tak jak Bóg różnymi sposobami chciał, abyśmy to czynili". Alchemicy wznowili teraz swoje zajęcia z zapałem; ale niezgoda wkrótce wkradła się do tej szczęśliwej czteroosobowej rodziny. Żony, nigdy nie zadowolone z teorii socjalistycznej, kłóciły się gwałtownie; mężowie zaczęli być uciskani z powodu braku Zans; a Dee zwrócił oczy ku Anglii jako przyjemniejszemu azylowi niż zamek Trebona, który prawdopodobnie okazałby się dla jego starości. Uzyskał pozwolenie od królowej Elżbiety na powrót i ostatecznie rozstał się z Kellym. Ten ostatni, który został pasowany na rycerza w Pradze, zabrał ze sobą eliksir znaleziony w Opactwie Glastonbury i odważył się udać do stolicy Czech. Został natychmiast aresztowany na rozkaz cesarza i wrzucony do więzienia. Uzyskawszy zwolnienie po kilku miesiącach uwięzienia, wędrował po Niemczech, wróżąc i polując na oszustów. Z typowymi magicznymi przynętami, ale nigdy nie zbliżając się ani trochę do tej przyjemności z nieograniczonych zasobów, którą powinno mu zapewnić posiadanie Kamienia Filozoficznego. Aresztowany po raz drugi jako heretyk i czarownik, i obawiając się dożywotniego uwięzienia, usiłował uciec, ale spadł ze ściany lochu i złamał dwa żebra i obie nogi. Zmarł w lutym 1593 roku z powodu obrażeń, których doznał. Dr Dee wyruszył z Trebony z okazałym pociągiem, koszty podróży najwyraźniej pokrył hojny czeski szlachcic. Trzy wozy przewoziły jego bagaż; trzy powozy przewoziły jego, jego rodzinę i służbę. Eskortowała go straż dwudziestu czterech żołnierzy; każdy powóz ciągnęły cztery konie. W Anglii został dobrze przyjęty przez królową, jeśli chodzi o uprzejme zwroty, a osiedlając się w Mortlake, wznowił studia chemiczne i poszukiwania Kamienia Filozoficznego. Ale nic nie prosperowało z nieszczęsnym entuzjastą. Zatrudnił dwóch skryerów - najpierw łobuza o imieniu Bartholomew, a później szarlatana o imieniu Ileckman - ale żaden z nich nie mógł odkryć niczego zadowalającego w "wielkim kryształowym globie". Stawał się coraz biedniejszy; pogrążył się w absolutnej nędzy; nużył królową nieustannymi natarczywościami; i w końcu uzyskał niewielkie stanowisko Kanclerza Katedry św. Pawła, które zamienił na opiekę nad Manchester College. Wykonywał obowiązki na tym stanowisku, dopóki wiek i słabnący intelekt nie zmusiły go do rezygnacji z niego około 1602 lub 1603 roku. Następnie udał się do swojego starego domu w Mortlake, gdzie zajmował się wróżbiarstwem, zyskując w zamian niewiele poza niechlubną sławą czarodzieja, "magika, wzywającego lub przywołującego diabły". 5 czerwca 1604 r. złożył petycję do Jakuba I, błagając o ochronę przed tak szkodliwymi oszczerstwami i oświadczając, że żadna z wielkiej liczby - bardzo dziwnych i błahych bajek lub historii, o których donoszono i opowiadano o nim (jakby to było jego dziełem) nie była prawdziwa. Dee jest wyjątkowo interesującą postacią i musiał być człowiekiem o rzadkiej aktywności intelektualnej. Dokonał obliczeń, aby ułatwić przyjęcie w Anglii kalendarza gregoriańskiego; i praktycznie uprzedził Komisję ds. Historycznych Rękopisów, kierując do korony petycję, w której pisał o pożądanej ostrożnej konserwacji starych, niepublikowanych zapisów przeszłości Anglii, z których wiele znajdowało się w tym okresie w archiwach klasztorów.

Demonologia: Ta gałąź magii, która zajmuje się złymi duchami. W nauce religijnej zaczęła oznaczać wiedzę dotyczącą istot nadprzyrodzonych, które nie są bóstwami. Jednak tutaj zajmuje się nią tylko ze względu na jej magiczne znaczenie. Grecki termin Daimon pierwotnie oznaczał "geniusza" lub "ducha", ale w Anglii zaczął oznaczać istotę aktywnie złowrogą. Starożytna demonologia jest omawiana w artykułach Egipt, Semici, Geniusz i Diabeł - Kult, a dzika demonologia pod przewodnictwem różnych krajów i ras, w których miała swoje korzenie. Według Michaela Psellusa demony dzielą się na sześć wielkich ciał. Po pierwsze, demony ognia. Po drugie, demony powietrza. Po trzecie, demony ziemi. Czwarte zamieszkują wody i rzeki, wywołują burze i powodzie; piąte są podziemne, przygotowują trzęsienia ziemi i wywołują erupcje wulkanów. Szóste, to cienie, coś w rodzaju duchów. Św. Augustyn zalicza wszystkie demony do ostatniej kategorii. Ta klasyfikacja Psellusa nie jest odmienna od systemu średniowiecza, który dzielił wszystkie duchy na należące do czterech żywiołów: ognia, powietrza, ziemi i wody, lub salamandry, sylfy, rusałki i gnomy.

Dermot z Love - spot: Typowy kochanek irlandzkiej legendy i bohater mitu o Dermocie i Grani. W ten sposób zdobył Love - spot. Pewnej nocy on i trzej towarzysze weszli do chaty, aby znaleźć nocleg, w której mieszkali starzec, młoda dziewczyna (Młodość), kastrat (Świat) i kot (Śmierć). W nocy dziewczyna umieściła Love - spot na czole Dermota i odtąd, jak mówią, żadna kobieta nie mogła go zobaczyć, nie kochając go. Został pokochany przez Granię, narzeczoną Finna, która zmusiła go do ucieczki z nią. Byli ścigani w całej Irlandii, ale po szesnastu latach wygnania Dermotowi pozwolono powrócić do ojcowizny. Został zabity przez dzika Bena, Bulbena (patrz), zaczarowane zwierzę, które było jego przyrodnim bratem. Jego ciało zostało zabrane na pozłacanych marach przez Lud Dany, a duszę dał mu Angus Og, irlandzki Bóg Miłości, aby mógł każdego dnia wracać i rozmawiać z nim. Dermot był typem bohatera słonecznego; a mary, na których zabrano jego ciało, to oczywiście zachód słońca.

Devas: W teozofii stanowią jeden z szeregów lub porządków duchów, które tworzą hierarchię rządzącą wszechświatem pod bóstwem. Ich liczba jest ogromna, a ich funkcje -, nie są znane ludzkości, chociaż ogólnie można powiedzieć, że te funkcje są związane z ewolucją systemów i życia. Istnieją trzy rodzaje Devas - Devas Bezcielesne, Devas Form i Devas Namiętne. Bezcielesne Dewy należą do wyższego świata mentalnego, ich ciała składają się z mentalnej Esencji Elementarnej i należą do pierwszego królestwa Elementarnego. Formy Dewy należą do niższego świata mentalnego i podczas gdy ich ciała składają się również z mentalnej Esencji Elementarnej, należą do drugiego królestwa Elementarnego. Pasje Dewy należą do świata astralnego

Dickenson, Edmund: Dr Edmund Dickenson, lekarz króla Karola II, zadeklarowany poszukiwacz wiedzy hermetycznej, wyprodukował książkę zatytułowaną De Quinta Essentia. Philosophoyum; która została wydrukowana w Oksfordzie w 1686 r., a po raz drugi w 1705 r. Trzecie wydanie zostało wydrukowane w Niemczech w 1721 r. W korespondencji z francuskim adeptem ten ostatni wyjaśnia powody, dla których Bracia Różokrzyża się ukryli. Jeśli chodzi o uniwersalne lekarstwo, Elixir Vitae, czyli pitną formę nadprzyrodzonego menstruum, stanowczo twierdzi, że jest ono w rękach "Oświeconych", ale że w momencie, gdy je odkryją, przestaną pragnąć jego zastosowań, będąc daleko ponad nimi: a jeśli chodzi o życie przez stulecia, pragnąc innych rzeczy, odmawiają korzystania z niego. Dodaje, że adepci są zobowiązani do ukrywania się dla bezpieczeństwa, ponieważ zostaliby porzuceni w pocieszeniach współżycia na tym świecie (gdyby nie byli narażeni na gorsze ryzyko), zakładając, że ich dary zostałyby udowodnione przekonaniu obserwatorów jako coś więcej niż ludzkie, kiedy stałyby się po prostu odrażające. Tak więc istnieją doskonałe powody takiego postępowania; postępują z najwyższą ostrożnością i zamiast popisywać się swoimi mocami, jako że próżna chwała jest najmniej wyróżniającą cechą tych wielkich ludzi, starannie unikają myśli, że mają jakąś niezwykłą lub odrębną wiedzę. Żyją po prostu jako widzowie na świecie i nie pragną czynić uczniów, konwertytów ani powierników. Poddają się obowiązkom życia i relacjom - nie ciesząc się towarzystwem nikogo, nie podziwiając nikogo, nie podążając za nikim innym, jak tylko za sobą. Przestrzegają wszelkich zasad, są wzorowymi obywatelami i zachowują milczenie tylko w odniesieniu do swoich prywatnych przekonań, udostępniając światu swoje zdobycze do pewnego stopnia; szukają współczucia tylko w pewnych aspektach swojego wielorakiego charakteru, lecz nie dopuszczają ciekawości tam, gdzie nie jest pożądana jej dociekliwa uwaga.

Didot Pereeval: Tak nazywany, ponieważ jedyny odkryty rękopis tej legendy należał do A. F. Didota, słynnego kolekcjonera. Ta wersja legendy o Graalu kładzie duży nacisk na chorobę Króla Rybaka. Opowiada, jak zbudowano Okrągły Stół i opowiada o przygodach Sir Percevala, które są bardzo podobne do tych opisanych w Conte del Graal i obejmują incydent w Wielki Piątek. Mówi się, że on, wraz ze swoim szwagrem Bronsem, został poinstruowany o mistycznych wyrażeniach, które Chrystus szepnął Józefowi z Arymatei, gdy wisiał na krzyżu

Dithorba: Brat Reda Hugha i Kimbaya z irlandzkiej legendy średniowiecznej. Został zabity przez swoją siostrzenicę Machę, a jego pięciu synów wygnano z Ulsteru. Postanowili wyrwać Machę suwerenność Irlandii, ale ona odkrywa ich w lesie, pokonuje swoim hipnotyzującym wpływem i niesie ich do swojego pałacu na plecach. Pod jej nadzorem budują słynne irlandzkie miasto Emain Macha.

Daemonologle: autorstwa króla Jakuba VI i I.: Obecnie przyjęło się szydzić z pism tego królewskiego autora, ale jak zauważa Horace Walpole, jego wysokość ma więcej krytyków niż czytelników; należy jednak pamiętać, że za jego czasów książki króla były wielce podziwiane, zyskując pochwały Bacona, Izaaka Waltona i wielu równie wybitnych ludzi pióra. Generalnie jednak to Basilicon Doron wzbudził ich hołd, a w porównaniu z tym ostatnim, królewskie studia nad demonologią są zaledwie miernym osiągnięciem. Opublikowany w 1597 r., jest sformułowany "w formie dialogu", a mówcami są Filomathes i Epistemon; a ten pierwszy, będąc bardzo niedowierzającym w odniesieniu do wszelkiego rodzaju magii, prosi Epistemon, aby go oświecił. Następnie przytacza się wiele znanych aktów czarów, ale gdy Filomathes prosi, by dokładnie wyjaśniono mu, dlaczego czarną magię należy uznać za niegodziwą, rozmówca Z wyraźnie nie potrafi udzielić satysfakcjonującej odpowiedzi. Po prostu pomstuje na omawianą praktykę, a zatem na kolejnych stronach pojawia się coś wyraźnie banalnego, w którym Epistemon przedstawiony jest jako nawrócony na punkt widzenia drugiego mówcy i głośno oświadczający, że wszyscy czarownicy i tym podobni "powinni zostać ukarani śmiercią zgodnie z Prawem Bożym, Prawem cywilnym i cesarskim oraz Prawem municypalnym wszystkich narodów chrześcijańskich". D′Aiglon, Eugene-Auguste Albert de Rochas, francuski oficer i pisarz urodzony w Saint-Firmin w 1837 r. Fluid Theory of Magnetics "des Force non definies" (1887) "le Fluide des magnetiseurs" (1891) les Etats profonds de l′hypnose′′ (1892) ′′l′ Exteriocaation de la sensibilite′′ (1895)

Daiver - Logum: Miejsce zamieszkania daivers (patrz) gatunku hinduskich genii. Oprócz daivers, których jest trzysta trzydzieści milionów, w Daiver Logum mieszkają bohaterowie i prorocy, którzy nie nadają się jeszcze do raju Śiwy lub Wisznu.′

Daivers i Daivergoeli: Hindusi zamieszkujący Daiver Logum, ich własny świat. Są one, it secras, spokrewnione z perskimi divs, od których sugeruje się, że pochodzi słowo "diabeł". Posiadają materialne "ciała", jak również duchowe, i mają wiele ludzkich atrybutów, zarówno dobrych, jak i złych. Ich król nazywa się Daivuntren, lub Indiren, jego żona Inderannee, a jego syn Seedcra-hudderen. Ten ostatni zapisuje czyny istot ludzkich, na podstawie których muszą zostać ostatecznie osądzeni. W ogromnym dworze audiencji Daivuntren jest miejsce nie tylko dla samych daiverów, ale dla wielu służących lub towarzyszy. Są to kuinarer, muzycy Daivera-Logum; Dumbarim, Nardir, bębniarze; Kimprusher, uskrzydlone istoty - o wielkiej urodzie, które usługują duiverom; Kundagaindoorer, podobne istoty, posłańcy Wisznu; Paunner, żonglerzy; Viddiaser, bardowie; Tsettee, istoty, które towarzyszą im w ich powietrznych lotach; Kannanader, lub Dordanks, posłańcy, którzy prowadzą wyznawców Śiwy i Wisznu do raju, a niegodziwych do piekła. Istnieje jeszcze inna klasa daivergoel, lub genii, która obejmuje ośmiu strażników ośmiu stron świata, znanych pod ogólną nazwą Auslitatiken - Pauli, , aur. Są to Indiren, lub Daivuntren, ich król; AugneBangauven, bóg ognia; Eemen, król śmierci i piekła; Nerudee, żywioł ziemi uosobiony jako olbrzym; Vaivoo.

Dalan: Druid, który pojawia się w średniowiecznej irlandzkiej legendzie o Conary Mor .

Damear: Mistyczne miasto.

Danaans: Ludzie bogini Dany, często wspominani w średniowiecznych romansach irlandzkich. Byli jedną z trzech rodzin nemedyjskich, które przetrwały zwycięstwo Fomorian i powróciły do Irlandii w późniejszym okresie. Niektórzy mówili, że przybyli "z nieba", a inni, że wywodzą się z czterech miast, w których nauczyli się nauki i rzemiosła, a z każdego z nich przywieźli magiczny skarb. Od Falias przywieźli Kamień Przeznaczenia (Lia Fail) (patrz); od Gorias niezwyciężony miecz; od Finias magiczną włócznię; a od Murias Kocioł Dagdy. Wierzono, że zostali uniesieni do Irlandii na magicznej chmurze, niosąc ze sobą swoje skarby. Po zwycięskiej bitwie przejęli całą Irlandię, z wyjątkiem Connacht, który został oddany pokonanym. Danaans byli dla autora mitu przedstawicielami potęgi i piękna, nauki i poezji; dla zwykłych ludzi byli bogami ziemi. W bitwach byli narażeni na śmierć, ale to dzięki magicznym mocom pokonali swoich śmiertelnych wrogów.

DĄB, Synod. : W "Dębie" (Drus, zwanym również Rufinianae, dziś Djad-Bostan), przedmieściu na południe od Chalcedonu, w 403 r. zebrał się sobór, którego akty soborowe zostały przekazane przez Focjusza, aby rozstrzygnąć spór, który powstał między Janem Chryzostomem, patriarchą Konstantynopola, a Teofilem z Aleksandrii. Spór został wywołany przez kilku mnichów, których Teofil wygnał (401) z Egiptu i oskarżył o bycie orygenistami, a którzy znaleźli schronienie w Konstantynopolu. Kiedy konflikt między nimi a Teofilem rozgorzał ponownie w stolicy, cesarz Arkadiusz wezwał Teofila do Konstantynopola, aby obronił się przed trybunałem, któremu przewodniczył Jan Chryzostom. Gdy przybył do stolicy w 403 r., bardzo zdolny Teofil skorzystał ze swojego poparcia na dworze królewskim i wśród członków lokalnego duchowieństwa, którzy byli wrogo nastawieni do swojego biskupa. W krótkim czasie Teofil był w stanie odwrócić sytuację tak, że to on oskarżył Jana Chryzostoma na soborze, który zebrał się we wsi Dębu. Na soborze obecni byli niektórzy biskupi egipscy, którzy przybyli z Teofilem, i kilku innych z różnych regionów, którzy byli wrogo nastawieni do Chryzostoma, wśród których byli Akacjusz z Berei, Severian z Gabali i Antioch z Ptolemaidy. Jan został oskarżony o pomoc orygenistom i o różne nieprawidłowości administracyjne. Odmówił osądu przez swoich wrogów i zaprotestował listownie przeciwko postępowaniu, które zawierało różne nieprawidłowości. Odmówił stawienia się, nawet gdy nakazano mu reskrypt cesarza, a to odrzucenie zostało przyjęte przez uczestników soboru jako powód potępienia i złożenia Jana ze stanowiska. Cesarz natychmiast podjął kroki, aby przenieść go do miejsca w Bitynii, i tak rozpoczęło się pierwsze wygnanie Chryzostoma.

DZIEŁA POMOCY I CHARYTATYWNOŚCI

I. W Kościele pierwotnym - II. W cesarstwie chrześcijańskim.

I. W Kościele pierwotnym. Od początku Kościół zalecał dzieła miłosierdzia i zachęcał do wszelkiego rodzaju inicjatyw w prywatnej dobroczynności; ale organizował również pomoc potrzebującym braciom i siostrom oraz wzajemną pomoc między społecznościami. Chrześcijanie kontynuowali w ten sposób cenioną tradycję Żydów z Palestyny i diaspory, przyswajając sobie niektóre cechy tradycji żydowskiej, jej motywy religijne i powiązania z aktami liturgicznymi. Inspiracja chrześcijańskiej dobroczynności była jednak nowa, ponieważ była zakorzeniona w miłości do Boga i bliźniego, a nauczał jej i żył nią Jezus; jako taka przezwyciężyła wszelką dyskryminację nacjonalistyczną, etniczną lub polityczną, docierając do wszystkich potrzebujących. Przede wszystkim zmieniła koncepcję osoby ubogiej, z kogoś odrzuconego, w osobę potrzebującą pomocy, a zwłaszcza kochaną przez Boga. Chrześcijanin Minucjusz Feliks pisze: "ubóstwo nie jest powodem do wstydu, ale do chwały" (36 października). W chrześcijaństwie ubóstwo jest często kojarzone ze świętością: święty jest również biedny. Biedny człowiek, tj. ubogi, został odrzucony przez rzymskie społeczeństwo lub po prostu tolerowany, jak wyraża to pompejańskie graffiti: "Nienawidzę biednych. Jeśli ktoś chce czegoś za darmo, jest szalony. Musi za to zapłacić" ; a Plaut pisze: "Kto daje biednemu coś do jedzenia, czyni źle: w rzeczywistości to, co mu daje, jest stracone i przedłuża jego nieszczęśliwe życie" (Trinummus II, 2,58 i nast.). Laktancjusz pyta polemicznie: "Dlaczego [poganie] nie myślą, że muszą pomóc temu, kto jest głodny, spragniony lub zmarznięty? . . . Jedyne pewne i prawdziwe zadanie hojności polega na wspieraniu potrzebujących i bezużytecznych osób" . Jednakże tych obserwacji nie należy uogólniać, ponieważ zawsze istniały osoby współczujące, zwłaszcza pod wpływem moralności stoickiej. Tradycja chrześcijańska zachowała pamięć o kościele jerozolimskim, gdzie hojność wierzących była skuteczna w pomaganiu potrzebującym , zawsze pod nadzorem przywódców wspólnoty. Dzieła charytatywne pierwszych wspólnot chrześcijańskich nie miały na celu zaspokojenia każdej potrzeby; zawsze było miejsce na prywatną dobroczynność (Dzieje Apostolskie 9:27, 39), podejmowaną w szczególny sposób przez chrześcijańskie kobiety, na wzór "silnej kobiety" ze Starego Testamentu. Podobnie jak instytucje żydowskie, które kontynuowały, dzieła chrześcijańskie rozwijały się wzdłuż linii potrzeb rodzinnych. W pierwszej kolejności były kierowane do wdów, sierot, do osób starszych bez rodziny, które nie były w stanie pracować i nie miały nikogo, kto by się nimi zaopiekował, do uwięzionych za wiarę i do okupu więźniów. Następnie społeczność interweniowała, zgodnie ze swoimi możliwościami, w imieniu całej rodziny, jeśli rodziny nie były w stanie sprostać swoim naturalnym obowiązkom; pomagali także finansowo młodym potrzebującym kobietom wyjść za mąż lub w edukacji sierot i porzuconych . Ponieważ nie było systemu bankowego, kościół wziął na siebie opiekę nad depozytami wdów i sierot, które zostały mu powierzone jako ochrona przed nadużyciami możnych. Szczególną kategorią byli trędowaci, którzy byli oddzieleni zarówno od rodziny, jak i od miast: "wyrzuceni przez wszystkich, tworzą klasę dla siebie" . Formy chrześcijańskiej solidarności były zauważane nawet przez pogan; np. Lucjan z Samosaty, cesarz Julian i inni, jak Nektarius, korespondent Augustyna, który pisał: wy "troszczycie się o cierpiących, podając lekarstwa chorym ciałom; krótko mówiąc, robicie wszystko, aby cierpiący nie odczuwali swojej choroby zbyt długo". Inne zobowiązanie chrześcijańskiej solidarności dotyczyło kobiet zmuszanych do prostytucji. Ambroży zaliczał prostytutki do biednych, tj. do tych najbardziej porzuconych przez społeczeństwo , a zatem najbardziej potrzebujących chrześcijańskiej solidarności. Nawet cesarz w 428 roku zezwolił biskupom na uwolnienie prostytutek od lenones . Chrześcijanie przywiązywali również szczególną wagę do pochówku zmarłych. Laktancjusz pisze: Ultimum illud et maximum pietatis officium est peregrinorum et pauperum sepultura . Już w Jerozolimie istniało wspólnotowe zobowiązanie do pochówku cudzoziemców. W II w. Arystydes pisze, że "gdy jeden z ich biednych opuszcza ten świat i jeden z nich to widzi, zapewniają mu pochówek". Tertulian mówi nam o "wspólnym funduszu", który oprócz innych dzieł pomocy, służył również do egenis humandis . Tradycja apostolska (wczesny III w.), przypisywana Hipolitowi, potwierdza tę organizację i jej cel; jeśli została napisana w Rzymie, pokazuje nam rzymską organizację wspólnotową dla pochówku. Cesarz Julian również uważał "troskę o pochówek zmarłych" za charakterystyczną dla chrześcijan . Jedną z najbardziej charakterystycznych form starożytnej chrześcijańskiej dobroczynności była agap?. Trudno jest odkryć pochodzenie tej praktyki, której dowody z III w. pozwalają nam uchwycić tylko główne zarysy. Ogólnie rzecz biorąc, był to posiłek oferowany ubogim ze wspólnoty, albo w domu zamożnej osoby, która dostarczała jedzenie, albo w miejscu należącym bezpośrednio do kościoła. Biskup lub jego przedstawiciel przewodniczył agape; błogosławił ofiary i upewniał się, że ci, którzy byli nieobecni, również otrzymali swoją część. Istniała również forma agape dostępna tylko dla wdów, którym oprócz należnej im części, czasami przyznawano także osobną dystrybucję żywności . Pomimo oczywistych niedogodności związanych z takimi spotkaniami , agape pomagała wzmacniać więzi między wiernymi ze wszystkich warstw społecznych , chociaż ich okazjonalny charakter ograniczał ich znaczenie. Aby skutecznie odpowiedzieć potrzebującym braciom, kościoły musiały organizować inne formy pomocy i ustanawiać odpowiednie posługi. Diakoni, wdowy, dziewice i diakonisy opiekowali się tymi pracami w imieniu wspólnot; sprawowali swoją posługę pod nadzorem przywódców kościołów, prezbiterów lub biskupów, w niektórych przypadkach wspomagani przez swoich doradców. Posługa diakonis, ustanowiona od ostatnich dekad I w., stawała się coraz ważniejsza (Colson; Hamman), a instytucje diakonis i wdów szybko pomagały w licznych zadaniach, zwłaszcza w tych obszarach, w których działalność kobiet była preferowana: katecheza kobiet, opieka nad chorymi, kompleksowa opieka nad sierotami, wizyty u chrześcijan w więzieniach itp. Aby pomóc biednym, kościoły prosiły wiernych o dary i ofiary. Od najdawniejszych czasów wolne ofiary, pieniężne lub w naturze, stanowiły znaczną część dochodu; były one zazwyczaj zbierane podczas zgromadzenia liturgicznego . Aby zrównoważyć możliwość niewystarczających lub niepewnych dochodów, wiele kościołów, podążając za praktyką synagog, starało się narzucić stałą, regularną składkę. Praktyka ta jest poświadczona w centralnej Syrii na początku II w. Podobnie postępowały kościoły afrykańskie: na początku III w. społeczność Kartaginy miała wspólny fundusz, uzupełniany miesięcznymi kwotami na wzór pogańskich kolegiów religijnych i pogrzebowych . Godnym uwagi aspektem organizacji charytatywnej starożytności chrześcijańskiej było to, że nie wszystkie darowizny były przyjmowane; te od bezbożnych i publicznych grzeszników były bezwzględnie odrzucane. Didascalia syriaca stanowczo głosi: "Lepiej umrzeć z głodu niż przyjąć darowizny od wrogów Boga" . Wzajemna pomoc chrześcijan nie ograniczała się do najbliższego kręgu lokalnej społeczności, ale rozszerzyła swoją troskę na wszystkie kościoły. Już św. Paweł uczył swoje kościoły, aby pomagały swoim potrzebującym braciom na wszelkie możliwe sposoby ; przywiązywał wielką wagę do zbiórek dla "świętych", ponieważ widział w nich znak i gwarancję jedności między kościołami. Istnieje wiele dowodów z pierwszych wieków solidarności wśród chrześcijan, gdy konkretny kościół lub region był nękany przez wyjątkowe próby. Poczucie organizacji, pragmatyczny realizm i zasoby finansowe wielkich kościołów (Rzym, Kartagina) umożliwiały szybką i skuteczną interwencję nawet w najbardziej odległych krajach. Około 170 r. Dionizy z Koryntu napisał do papieża Sotera (166-175): "Od początku miałeś cudowny zwyczaj czynienia dobra wszystkim braciom, wysyłania pomocy do wielu kościołów założonych w poszczególnych miastach. W ten sposób pocieszasz potrzebujących, właśnie poprzez tę pomoc, którą od najdawniejszych czasów nadal wysyłasz, udzielając niezbędnych środków braciom pracującym w kopalniach" ; wiek później Dionizy z Aleksandrii chwali papieża Stefana (254-257) za wysyłanie "regularnej pomocy" do kościołów Syrii i Arabii ; lub, w tym samym okresie, do Kapadocji . Cyprian z Kartaginy zaświadczył o nie mniej aktywnej trosce o potrzebujących w społecznościach afrykańskich; wykorzystywał duże sumy na wykup chrześcijańskich więźniów. Wreszcie jedną z najbardziej wyrazistych form uniwersalnego wymiaru chrześcijańskiej dobroczynności była chrześcijańska gościnność, praktykowana wobec wszystkich tak, jak była praktykowana w lokalnej społeczności - najpierw bezpośrednio, angażując wszystkich członków kościoła, świeckich i duchownych; później, od końca III w., organizowana za pośrednictwem zajazdów finansowanych ze wspólnego funduszu.
II. W cesarstwie chrześcijańskim. Po pokoju Konstantyna dzieła dobroczynności musiały zająć się nowymi i coraz bardziej uciążliwymi obowiązkami; kryzys gospodarczy i rosnące ubóstwo kierowały coraz większą liczbę osób ku kościelnym usługom charytatywnym. Bezpłatne ofiary i agape stały się rzeczami drugorzędnymi. Ale kościół nie zatrzymał się i w tym czasie mógł liczyć na dochód ze swoich aktywów; pomnożył budowę odpowiednich budynków dla różnych dzieł, w które się angażował (sierocińce, hospicja, xenodochia, domy dla starszych itp.). Pomoc charytatywna stała się lepiej pomyślana i zorganizowana, np. za pomocą konkretnych struktur i list potrzebujących: matricula pauperum i matricula viduarum). Ubodzy byli wpisywani do specjalnego rejestru, aby wskazać osoby, które regularnie otrzymywały pomoc, w przeciwieństwie do okazjonalnych odbiorców lub żebraków. Prywatna inicjatywa była zachęcana bardziej niż kiedykolwiek, czasami z zaskakującą hojnością . Ale zawsze było więcej do zrobienia, a zasoby nigdy nie były wystarczające, aby zaspokoić wszystkie potrzeby . Począwszy od tej epoki prace przejęły instytucje monastyczne, które od tego czasu nigdy nie przestały dawać przykładu autentycznej chrześcijańskiej miłości bliźniego. Ważnym wczesnym przykładem pomocy była struktura stworzona przez Bazylejadę w Cezarei, zwana Bazylejadą. Zgodnie z potrzebami społeczeństwa, chrześcijańska pomoc przejawiała się również w przyjmowaniu, karmieniu i obronie tych, którzy korzystali z prawa azylu w kościołach. Ta forma rozwijała się powoli w IV w., przynosząc znaczne trudności wspólnotom chrześcijańskim i biskupom.

Dżed : Fetysz, prawdopodobnie pochodzący z czasów przeddynastycznych w Abydos, jego forma oparta na kręgosłupie lub drzewie, szczególnie kojarzona z późniejszym kultem Ozyrysa.

Dekany : Podział dnia i nocy na dwanaście godzin. Za każdy dekanat odpowiadało pomniejsze bóstwo. Postęp dekanatów był często przedstawiany w grobowcach Nowego Państwa. Demotyczny Forma "szybkiego pisania", opracowana głównie dla dokumentów handlowych i prawnych w okresie późnym. Jej użycie stało się powszechniejsze w czasach Ptolemeuszów.

DYNASTIA : Kronika Manethona podzieliła jego egipską listę królów na trzydzieści jeden dynastii. Dynastia była zazwyczaj, ale nie zawsze, rodziną władców. W niektórych przypadkach władza była przekazywana z jednej dynastii do drugiej na drodze pokojowej (poprzez małżeństwo lub mianowanie), ale inne dynastie przejmowały tron od swoich poprzedników.

DEMOTICA : pismo kursywne rozwinęło się z pisma hieratycznego i zostało wprowadzone pod koniec VII wieku p.n.e. Pismo demotyczne miało również charakterystyczną gramatykę i nowe słownictwo. Używane głównie w dokumentach prawnych i administracyjnych, ale także w niektórych dziełach literackich, zastąpiło pismo hieratyczne (obecnie używane głównie w literaturze religijnej) i hieroglify (obecnie ograniczone do inskrypcji na kamieniu). Przez prawie tysiąc lat było jedyną powszechnie używaną formą pisma.

DYKTATOR : Był to urzędnik mianowany przez konsula, który miał sprawować władzę nad państwem rzymskim przez okres maksymalnie sześciu miesięcy; początkowo urząd ten wprowadzono w celu radzenia sobie z kryzysem militarnym, ale później posiadacz pełnił funkcje religijne lub polityczne.

DOM NARODOWY : Był to aneks dobudowany do świątyń w późniejszych okresach historycznych, w którym odbywały się doroczne obrzędy związane z narodzinami boga-króla. Sceny boskiego małżeństwa i narodzin króla rozgrywają się wokół wewnętrznych ścian. Egiptolodzy nazywają te aneksy "mammisi" - terminem pochodzącym od koptyjskiego "miejsca urodzenia".

DZBANY KANOPSKIE : Naczynia (zwykle cztery w zestawie) używane jako pojemniki na wnętrzności zmarłych usunięte podczas mumifikacji. Każdy dzban wyróżniał się pokrywką, która przedstawiała jednego z półbogów znanych jako "Czterech Synów Horusa": Amseta z głową człowieka, Hapi z głową pawiana, Duamutefa z głową szakala i Qebehsenuefa z głową sokoła. Chroniły one wnętrzności. Europejczycy używali terminu "kanopiczny" dla tych dzbanów, pochodzącego od Canopus, nazwy egipskiego portu, w którym Ozyrys (bóg zmarłych) był czczony w formie dzbana z głową boga.

dane w spoczynku: wszelkie dane nieprzechodzące przez sieć lub nieużywane przez system operacyjny; zwykle odnosi się do danych na nośnikach pamięci masowej.

drive-by download : Typ ataku, w którym odwiedzający witrynę internetową pobierają i instalują złośliwy kod lub oprogramowanie bez swojej wiedzy.

dumpster diving : Zbieranie informacji poprzez badanie śmieci wyrzucanych przez ludzi.

Dynamic Application Security Testing (DAST) : Technika testowania aplikacji, która analizuje działającą aplikację pod kątem luk w zabezpieczeniach. DAST jest również znane jako testowanie "czarnej skrzynki".

dynamiczna strona internetowa : Strona internetowa, która może zmieniać się w locie w zależności od zmiennych, takich jak data lub godzina dnia.

Data wartości: Data, w której transakcja ma zostać zrealizowana. Na niektórych rynkach obligacji data wartości naliczonych kuponów może czasami różnić się od daty rozliczenia.

Data rozliczenia: Data, w której następuje przeniesienie obligacji i płatność, zwykle następny dzień roboczy po przeprowadzeniu transakcji.

Data rejestracji: Kupon lub inna płatność należna od papieru wartościowego jest wypłacana przez emitenta osobie zarejestrowanej w dniu rejestracji jako właściciel.

Departament Rejestratora: Departament Banku Anglii, który prowadzi rejestr udziałów w obligacjach skarbowych.

Dochód netto z wykupu: To samo co dochód do wykupu; "netto", ponieważ uwzględnia skutki podatkowe.

Dochód pieniężny: Nominalny zwrot z obligacji, bez uwzględniania wpływu inflacji.

Data ex-dywidenda (xd): Data rejestracji obligacji w celu wypłaty kuponów. Płatność kuponu zostanie dokonana na rzecz osoby, która jest zarejestrowanym posiadaczem akcji w dniu xd. W przypadku obligacji skarbowych Wielkiej Brytanii jest to siedem dni roboczych przed datą kuponu.

DMR: Raport o zarządzaniu długiem, publikowany corocznie przez HM Treasury.

Długość: Miara ważonego średniego czasu trwania obligacji lub innej serii przepływów pieniężnych, wykorzystująca bieżące wartości przepływów pieniężnych jako wagi.

DBV: Skrót od "dostawy według wartości", który odnosi się do zabezpieczenia w postaci obligacji skarbowych i niektórych innych zabezpieczeń obligacji w funtach szterlingach, stosowanych jako zabezpieczenie pożyczki.

Debenture: Na rynku amerykańskim niezabezpieczona obligacja krajowa, zabezpieczona ogólną jakością kredytową emitenta. Obligacje są emitowane na podstawie aktu powierniczego lub umowy. Na rynku brytyjskim obligacja zabezpieczona ogólnymi aktywami emitenta.

Debt Management Office (DMO): Organ wykonawczy brytyjskiego Skarbu Państwa, odpowiedzialny za zarządzanie gotówką w zakresie zapotrzebowania rządu na pożyczki. Obejmuje to odpowiedzialność za emisję obligacji rządowych (gilts), funkcję wcześniej wykonywaną przez Bank Anglii. DMO rozpoczęło działalność w kwietniu 1998 r.

Domyślne: Wydarzenie niespłacenia długu.

Data kontraktu: Data, w której negocjowana jest transakcja.

Data przerwania: Termin pożyczki, który nie obejmuje standardowego okresu, takiego jak jeden miesiąc lub sześć miesięcy. Znany również jako "data koguta".

Dochód: "Wiele szczęśliwych powrotów". Dochód, czyli zwrot z inwestycji, jest zazwyczaj obliczany w procentach. Na przykład, gdy mówi się, że obligacja daje 8 procent, nabywca może liczyć na średnio 8 procent rocznie, aż do wykupu obligacji. Dochód można stosować do niemal każdej inwestycji w światowej gospodarce: od nieruchomości po akcje i fundusze inwestycyjne.

Dług subprime, papiery wartościowe hipoteczne subprime: Pożyczki subprime to pożyczki udzielane pożyczkobiorcom o mniej niż doskonałych, lub najlepszych, ocenach kredytowych. Dług subprime zwykle wymaga wyższej stopy procentowej, aby zrekompensować wyższe ryzyko pożyczkobiorców. Ten dług jest czasami przepakowywany w papiery wartościowe - zwane papierami wartościowymi zabezpieczonymi hipoteką - które w teorii mają niższe ryzyko upadłości.

Dochód netto: Inny sposób określenia zysku. Dochód netto ustala się, odejmując wszystkie wydatki od całkowitego przychodu firmy. Informuje nas, ile firma zarobiła w danym okresie czasu (patrz zyski).

Dodatek pieniężny: Podaż pieniądza w danym kraju składa się z kilku różnych komponentów, od monet i banknotów po depozyty na rachunkach oszczędnościowych i czekowych. Podaż pieniądza, o której najczęściej wspominają w wiadomościach, to M1, która składa się ze wszystkich pieniędzy w obiegu, a także pieniędzy na łatwo dostępnych rachunkach bankowych - nie długoterminowych depozytów.

Dobra wola Część firmy, której nie można przypisać do aktywów materialnych i zobowiązań, nazywa się dobrą wolą, nawet jeśli nie ma nic wspólnego z dobroczynnymi intencjami firmy. Typowym przykładem dobrej woli jest nazwa marki. Ponieważ wiele firm XXI wieku, takich jak start-upy internetowe lub strony internetowe, nie ma żadnej namacalnej wartości, ich dobra wola jest warta miliony - jeśli nie miliardy.

Dotacje. Dotacje to rządowe płatności dla przedsiębiorstw, rzekomo mające na celu pomoc im w trudnych czasach gospodarczych. Większość dotacji jest krytykowana za marnotrawienie pieniędzy podatników, ponieważ często kończą się nagradzaniem nieefektywności: w wielu gospodarkach źle zarządzane i nieefektywne branże nie przetrwałyby, gdyby nie otrzymywały hojnych dotacji rządowych. Przykłady obejmują budownictwo okrętowe, produkcję stali i niektóre obszary agrobiznesu, takie jak producenci cukru i bawełny.

Dług subprime, papiery wartościowe hipoteczne subprime. Pożyczki subprime to pożyczki udzielane pożyczkobiorcom o mniej niż doskonałych, lub najlepszych, ocenach kredytowych. Dług subprime zazwyczaj wymaga wyższej stopy procentowej, aby zrekompensować wyższe ryzyko pożyczkobiorców. Ten dług jest czasami przepakowywany w papiery wartościowe - zwane papierami wartościowymi zabezpieczonymi hipoteką - które w teorii mają niższe ryzyko upadłości (patrz zabezpieczone zobowiązania dłużne).

Dochód netto. Inny sposób powiedzenia o zysku. Dochód netto jest ustalany przez odjęcie wszystkich wydatków od całkowitego przychodu firmy. Informuje nas, ile firma zarobiła w danym okresie czasu (patrz zyski).

Dobra wola. Część firmy, której nie można przypisać do aktywów materialnych i zobowiązań, nazywana jest dobrą wolą, nawet jeśli nie ma nic wspólnego z dobroczynnymi intencjami firmy. Typowym przykładem dobrej woli jest marka. Ponieważ wiele firm XXI wieku, takich jak start-upy internetowe lub strony internetowe, nie ma żadnej namacalnej wartości, ich dobra wola jest warta miliony - jeśli nie miliardy.

Dźwignia finansowa. Dźwignia finansowa daje większy zwrot z inwestycji - umożliwiając firmom pożyczanie pieniędzy w celu uzupełnienia funduszy dostarczanych w formie kapitału akcyjnego. Dźwignia finansowa jest również nazywana wskaźnikiem zadłużenia.

Dług zagraniczny. Czasami nazywany długiem zewnętrznym, dług zagraniczny kraju składa się ze wszystkich pieniędzy, które są winne wierzycielom za granicą. Dług ten mogą być winne osoby fizyczne, firmy, a nawet rząd. Międzynarodowy Fundusz Walutowy dostarcza wytycznych dotyczących sposobu obliczania długu zagranicznego, definiując, co jest uwzględniane, a co nie. Dług zaciągnięty przez rezydentów wobec wierzycieli nierezydentów jest uwzględniany, na przykład, ale tylko wtedy, gdy centrum interesów ekonomicznych wierzyciela znajduje się za granicą.

Dow Jones Industrial Average (DJIA). Indeks Dow Jones jest jednym z najchętniej obserwowanych indeksów rynkowych na świecie. Mimo że śledzi ceny zaledwie około trzydziestu akcji, jest uważany za jeden z najlepszych wskaźników tego, jak radzi sobie rynek jako całość. Kiedyś obejmował tylko akcje "starej gospodarki" z New York Stock Exchange. Następnie zaczęto dodawać akcje NASDAQ New Economy, takie jak Intel i Microsoft. Grupa Dow Jones tworzy również indeksy dla wielu innych rodzajów akcji, w tym transportu i usług komunalnych.

Downsizing. Termin downsizing został po raz pierwszy użyty w latach 70. XX wieku do opisania praktyki firm polegającej na zwalnianiu dużej liczby pracowników, zwykle w celu obniżenia kosztów, a w konsekwencji zwiększenia zysków. Niestety, nie zawsze to działa. Utrata doświadczonych pracowników często prowadzi do spadku produktywności, a niższe morale często prowadzi do strat zamiast zysków.

Dumping. Sprzedaż towarów lub usług po cenie niższej od kosztów. Dumping nikomu nie szkodzi, ponieważ konsumenci kupujący produkt z pewnością chętnie zapłacą mniej niż normalnie. Ale gdy okaże się, że zagraniczny producent dopuszcza się dumpingu, lokalni producenci zaczynają narzekać i zazwyczaj zmuszają rząd do nałożenia sankcji (patrz cła), aby producenci z kraju, w którym doszło do nadużyć, przestali sprzedawać produkty za granicą zbyt tanio. Amerykański rząd, pomimo twierdzeń, że jest liderem w liberalizacji handlu, często używa dumpingu jako wymówki do nakładania wysokich ceł na wszystko, od stali po etanol.

Dezinflacja. Trochę oksymoron, dezinflacja odnosi się do spowolnienia tempa inflacji, co oznacza wzrost cen koszyka dóbr i usług. Zasadniczo, w dezinflacji ceny nadal rosną, ale nie tak szybko. Nie należy mylić z deflacją, która jest spadkiem cen.

Dywidenda. Wypłata dla akcjonariuszy spółki. Dywidenda ma miejsce, gdy spółka osiągnęła zysk i zamiast inwestować pieniądze z powrotem w spółkę, decyduje się wypłacić je akcjonariuszom spółki.

Dewaluacja/rewaluacja. Decyzja o podniesieniu lub obniżeniu wartości waluty zazwyczaj nie jest podejmowana lekko. Rządy zazwyczaj wolą korzystać z zakupów i sprzedaży na otwartym rynku lub zmieniać stopy procentowe, aby regulować wartość swojej waluty na rynkach międzynarodowych. Jednak gdy spekulanci i inni międzynarodowi inwestorzy zaczynają wyprzedawać walutę, którą uważają za słabą, rząd jest czasami zmuszony do dewaluacji, pozwalając walucie spaść do nowego, bardziej zrównoważonego poziomu. Dewaluacje miały miejsce wszędzie w ciągu ostatnich lat, od Argentyny po Chiny i od Turcji po Tajlandię. Chiny były faktycznie zachęcane do rewaluacji swojej waluty na początku XXI wieku - juan był wyceniany zbyt nisko, według wielu ekspertów, co prowadziło do nadmiernych nadwyżek handlowych i wściekłych partnerów handlowych.

Depresja. Przedłużające się spowolnienie gospodarcze jest definiowane jako depresja, jeśli trwa dłużej niż dwa lub trzy kwartały. Depresja zwykle charakteryzuje się gwałtownym spadkiem produkcji i popytu. W rezultacie giełdy spadają, firmy bankrutują, a bezrobocie zwykle rośnie. Rządy starają się unikać depresji, zapewniając bodźce ekonomiczne, takie jak zwiększanie wydatków rządowych lub zezwalanie na wzrost podaży pieniądza. Wielki Kryzys lat 30. XX wieku, spowodowany częściowo wojnami handlowymi, pokazał - nawet wtedy - jak bardzo powiązana jest gospodarka światowa.

Deregulacja. Qué será , será - Cokolwiek będzie, będzie. Kiedy rządy chcą zachęcić konkurencję i zwiększyć produktywność gospodarek, często dokonują deregulacji, usuwając ograniczenia zachowań firm. Po deregulacji, wcześniej państwowe firmy, takie jak linie lotnicze czy dostawcy usług kablowych, mogą podejmować własne decyzje dotyczące cen i rynków, niezależnie od wpływu na konsumentów.

Deficyt, deficyt wydatków. Prawie zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe, deficyt wydatków pozwala wydawać więcej, niż się zarabia. W światowej gospodarce istnieją dwa rodzaje deficytów: deficyt budżetowy i deficyt handlowy. Rząd ma deficyt budżetowy, gdy dochody podatkowe nie wystarczają na pokrycie wydatków. Aby temu zaradzić, rządy emitują długi - takie jak obligacje skarbowe - aby zapewnić fundusze potrzebne do kontynuowania rozrzutnego trybu życia. W najgorszym przypadku rząd może po prostu wydrukować więcej pieniędzy. Deficyt handlowy występuje, gdy kraj wydaje więcej na import, niż zarabia na eksporcie.

Deflacja. Przeciwieństwo inflacji. Deflacja występuje, gdy gospodarka zwalnia do tego stopnia, że ceny - zwykle mierzone koszykiem dóbr i usług - spadają. Jest to niezwykle rzadkie zdarzenie, ponieważ większość producentów niechętnie obniża ceny. Japonia jest jednym z niewielu krajów, które w ostatnich latach cierpiały z powodu deflacji.

Debenture. Debenture to obligacja zabezpieczona wyłącznie dobrą wiarygodnością kredytową emitującej ją firmy. Nabywca polega na pełnym zaufaniu emitenta, aby ją spłacić, co oznacza, że spłaca się je dopiero po spłaceniu innego, bardziej starszego długu. Obligacje podporządkowane naturalnie zapewniają wyższą stopę procentową, aby wynagrodzić inwestorów za wyższe ryzyko.

Dojna krowa. Firma lub akcje, które generują ciągły przepływ gotówki, są często nazywane dojną krową. Branże lub produkty będące dojną krową zazwyczaj nie wymagają żadnego marketingu ani specjalnej uwagi - po prostu ciągle generują zyski.

Deficyt budżetowy. Kraj ma deficyt budżetowy, gdy dochody, zwykle w formie podatków, są przekraczane przez wydatki. Podobnie jak każdy, kto wydaje więcej niż zarabia, kraj mający deficyt budżetowy musi nadrobić różnicę, pożyczając pieniądze. W przypadku Stanów Zjednoczonych i innych krajów o dobrej wiarygodności kredytowej, wydatki deficytowe mogą trwać praktycznie bez kontroli - dopóki jest wystarczająco dużo krajowych i zagranicznych inwestorów chętnych do subsydiowania rozrzutnych sposobów narodu poprzez kupowanie długu rządowego.

Dwanaście: Liczba znaków zodiaku, a więc liczba kosmicznych autorytetów stworzonych przez demiurga w Tajemnej Księdze Jana. Także liczba pokoleń Izraela i liczba uczniów (uczniowie) i posłańcy (apostołowie) Jezusa we wczesnym Kościele.
Dziewiąty: Dziewiąty odnosi się do królestwa poza siedmioma sferami planetarnymi i ósmego królestwa gwiazd stałych, stąd do królestwa boskości, jak w Rozprawie o ósmej i dziewiątej oraz w innych miejscach.
Duch żywy: Światło wysłane, aby uratować pierwotnego człowieka w myśli manichejskiej, który wpadł do królestwa ciemności. Ojciec pięciu synów: stróża chwały, wielkiego króla honoru, Adamasa światła, króla chwały i Atlasa. Wspomniane w Kefalajach.
Dziecko ludzkie: Syn człowieczy, syn ziemski. Idiom semicki (hebr. ben adam lub ben enosz, "syn człowieczy") używany do określenia człowieka, potomka grupy ludzkości. Wyrażenie to może oznaczać dowolną istotę ludzką, może być użyte w odniesieniu do samego siebie (Ewangelia Tomasza 86) lub może być użyte apokaliptycznie w odniesieniu do człowieka, który przyjdzie z Bogiem na końcu czasów. W tekstach Seta "człowiek" jest epitetem Barbelo i może odnosić się także do Geradamasa, a ludzkie dziecko może być boskim dzieckiem niewidzialnego ducha i Barbelo, czyli niebiańskiego Seta.
Dobra: Imię transcendentnego bóstwa w Księdze Barucha, także w Księdze Tomasza. Dobro jest zasadą etyczną i metafizyczną w filozofii grecko-rzymskiej, zwłaszcza w platonizmie, oraz atrybutem boskości w judaizmie i innych religiach.
Derdekeas: Gnostycki objawiciel w parafrazie Sema. Imię Derdekeas może pochodzić od aramejskiego i oznacza "dziecko płci męskiej".
Deucalion: Bohater wielkiej powodzi, który w mitologii greckiej przeżył potop zesłany przez Zeusa. Wspomniane w Objawieniu Adama.
Dharma: prawo buddyjskie, o którym mowa w Wielkiej Pieśni do Mani.
Diospolis: Jedno z dwóch miast w Górnym Egipcie. Diospolis Magna to Teby (współczesny Luksor), Diospolis Parva to Heou (niedaleko Nag Hammadi). W przemówieniu ósmym i dziewiątym znajduje się wzmianka o świątyni w Diospolis.
Docetists: Z greckiego dokeo "wydaje się, wydaje się". Pierwsi chrześcijanie, którzy twierdzili, że Chrystus jedynie się pojawił lub zdawał się żyć w ciele, cierpieć i umierać na krzyżu, zostali nazwani doketystami. Wielu gnostyków podzielało ten pogląd. Zobacz na przykład Drugi Traktat Wielkiego Seta.
Dositheos: samarytański przywódca religijny z I wieku n.e. i nauczyciel Szymona Maga. Wspomniane w Trzech Stelach Seta, o których mówi się, że są objawieniem Dositheosa.
Duldul: Biały muł Mahometa i niebiańskie stworzenie w Matce Ksiąg.
Daveithai: Jeden z luminarzy myśli gnostyckiej.
Demeter: "Matka ziarna" lub, co jest mniej prawdopodobne, "matka ziemia" z tajemnic greckich, zwłaszcza eleuzyjskich. Jej córką jest Kore, czyli Persefona. Wspomniane w kazaniu Naassene.
Demiurg: grecki, demiourgos, "rzemieślnik". W Platońskim Timajosie demiurg porządkuje lub kształtuje świat materialny z chaosu. W opowieściach o stworzeniu w Księdze Rodzaju i innych źródłach bóg lub bogowie stwórcy również kształtują świat, często z chaosu. W Księdze Rodzaju 1 oraz w mezopotamskiej historii zwanej Enuma Elish ("Kiedy na wysokości"), boskość tworzy z wodnego chaosu pierwotny śluz. W tekstach gnostyckich demiurg stwarza ludzi i świat materialny i często jest postrzegany jako sprawca zła, jako biblijny twórca, który więzi cząstki światła w materialnym ciele.
Danae: Młoda kobieta zgwałcona przez Zeusa, który przybrał postać deszczu złotego deszczu, w mitologii greckiej. Wspomniane w Księdze Barucha.
Daphne: Młoda łowczyni ścigana przez Apolla i zamieniona w drzewo laurowe w mitologii greckiej. Temat ten odnosi się do mitologii gnostyckiej i jest wspomniany w Tajnej Księdze Jana, Rzeczywistości władców i O pochodzeniu świata.

dewaluacja : obniżenie wartości waluty narodowej w stosunku do innych walut.

deficyt handlowy : Niekorzystny bilans handlowy; występuje, gdy wartość importu danego kraju przewyższa wartość jego eksportu plus przepływy pieniężne z innych czynników, takich jak turystyka, zagraniczna pomoc, wydatki wojskowe i inwestycje zagraniczne.

dumping : Sprzedaż produktów w obcym kraju po niższych cenach niż te pobierane w kraju producenta.

Druga Świątynia: określenie powszechnie używane w odniesieniu do świątyni odbudowanej w Jerozolimie pod koniec VI lub na początku V wieku p.n.e. i zniszczonej w roku 70 n.e.

Dagan: Lewantyński bóg zboża czczony w starożytnej południowo-zachodniej Azji. Jego hebrajskie imię to Dagon.

Deber: Hebrajskie imię pomniejszego bóstwa lub nadprzyrodzonego uosobienia zarazy.

Dumuzi: Mezopotamski bóg-pasterz, często przedstawiany w roli kochanka Inanny (Isztar).

dług publiczny : suma deficytów budżetowych w czasie.

depresja : Poważna recesja, której zwykle towarzyszy deflacja.

dezinflacja : sytuacja, w której wzrost cen spowalnia (stopa inflacji spada).

deflacja: sytuacja, w której ceny spadają.

drenaż mózgów: Utrata najlepszych i najzdolniejszych ludzi do innych krajów.

doskonała konkurencja : Stopień konkurencji, w którym na rynku jest wielu sprzedawców, ale żaden nie jest wystarczająco duży, aby dyktować cenę produktu.

demografia: badanie statystyczne populacji ludzkiej w odniesieniu do jej wielkości, gęstości i innych cech, takich jak wiek, rasa, płeć i dochód.

działalność gospodarcza: każda działalność mająca na celu dostarczanie towarów i usług innym osobom przy jednoczesnym osiąganiu zysku.

dwanaście: liczba apostołów, liczba bogów w panteonie olimpijskim, liczba eonów w dwunastnicy i liczba autorytetów stworzonych przez demiurga w Tajemnej Księdze Jana.
Drzewo Życia: Centralny schemat Kabały, składający się z dziesięciu sefirot i trzydziestu dwóch ścieżek, które je łączą.
duch: boski pierwiastek w trichotomii ciała, duszy i ducha. W wielu gnostyckich relacjach o stworzeniu człowieka Adam jest stworzony przez demiurga i jego archontów, ale nie jest w stanie powstać, dopóki nie otrzyma iskierki ducha od eonu lub pleromy. To przez ducha ludzkość może zostać przywrócona do pleromy.
Duchowa natura prawdy: zaginione dzieło Bardaisana.
dusza: starożytni gnostycy postrzegali duszę jako środkowy termin w trychotomii ciało/dusza/duch. Stworzenie duszy często przypisuje się demiurgowi, podczas gdy duch pochodzi od pleromy. W Egzegezie o duszy dusza jest postacią kobiecą, która w ciele upadła na ziemię; kiedy dusza zależy od ciała, jest w stanie upadku, ale dzięki pokucie może zjednoczyć się z duchowym oblubieńcem w komnacie weselnej.
Drugi dyskurs Wielkiego Seta: (NHC VII,2) setyjski traktat gnostycki, być może napisany w Aleksandrii pod koniec II wieku. Dyskurs jest wygłaszany przez Chrystusa, mimo że tytuł przypisuje go Setowi, więc identyfikuje Chrystusa z Setem. Oddaje się ostrej krytyce postaci Starego Testamentu, w tym Adama, Izaaka, Jakuba, Dawida, Salomona i Mojżesza, których nazwano "żartami" lub "pośmiewiskami". Narrator śmieje się także z arogancji twórcy Yaldabaotha i dosłownego ukrzyżowania Jezusa. Powiedziano nam, że prawdziwe znaczenie ukrzyżowania leży w zwycięstwie Chrystusa nad zwierzchnościami i władzami.
Drugi Logos Wielkiego Seta: Dyskurs Wielkiego Seta.
Drugie Objawienie Jakuba: (NHC V, 4; prawdopodobnie II wiek) Jakub Sprawiedliwy wygłasza serię przemówień w Świątyni, dopóki nie zostaje zamordowany przez kapłanów. Jego dyskursy obejmują jego stosunek do Jezusa jako brata, jego doświadczenie zmartwychwstałego Chrystusa, nauczanie Jezusa, naturę Ojca i Bóstwa oraz ducha. Jakub zostaje zamęczony przez wyrzucenie ze świątyni, przykrycie wielkim kamieniem i stratowanie, włożenie do dziury i ukamienowanie. Drugie Objawienie Jakuba kończy się modlitwą wypowiadaną przez Jakuba przed śmiercią.
Doskonały dyskurs: Grecki oryginał tekstu hermetycznego Wyciąg z doskonałego dyskursu lub Asklepiosa w NHC VI,8.
Diagram Ophite: (II wiek) W Contra Celsum Orygenes opisuje diagramy stworzone przez gnostyków ofickich. Opisy podaje Orygenes i jego źródło, Celsus. Opisy diagramów są trudne do pogodzenia i mogły istnieć dwa oddzielne diagramy. Diagram opisany przez Celsusa składał się z "dziesięciu [lub siedmiu] oddzielnych kręgów, otoczonych jednym kołem, o którym mówi się, że jest duszą świata i nazywa się Lewiatan. Diagram jest podzielony grubą czarną linią, która nazywa się Gehenna, czyli po grecku Tartar. Wokół diagramu były rysunki i etykiety archontów, aniołów i innych znaczących postaci kosmologicznych. W wersji Orygenesa jest "większy i mniejszy krąg. Na ich średnicach wpisany jest Ojciec i Syn. Pomiędzy większym, w którym leży mniejszy, a innym kołem, składającym się z dwóch kół, zewnętrznego żółtego i wewnętrznego ciemnoniebieskiego, znajduje się bariera w kształcie topora obosiecznego. Powyżej znajduje się małe kółko, mniejsze od większego z wymienionych, z napisem miłość. Poniżej jest inny ze słowem życie. W drugim okręgu, łącząc i opisując pozostałe dwa okręgi, jak również inny romboidalny kształt, napisano "Przedwiedza Mądrości" i nad ich wspólnym przecięciem znajduje się okrąg, w którym zapisana jest wiedza, a poniżej inny, w którym zapisane jest zrozumienie.
Dziewiąta: boskie królestwo poza sferami planet i gwiazd stałych w dyskursie o ósmym i dziewiątym.
Duch Święty: W chrześcijaństwie trzeci element Trójcy Świętej. W gnostycyzmie często odpowiednik boskiego ducha ludzi; w opisanym przez Ireneusza micie ofickim postać kobieca równoważna Pierwszej Niewieście; w O powstaniu świata dziewica zesłana przez Ducha Świętego siedzi po lewej stronie Jezusa Chrystusa.
Dobro: W gnostycyzmie Dobro jest zwykle utożsamiane z Jedynym lub najwyższym Bogiem. W Księdze Barucha Justyna, Dobro jest specyficzną postacią tego rodzaju, zwaną też Priapem. Ta koncepcja Dobra opiera się na platońskiej idei Dobra jako doskonałej natury dobra, do której ludzkość powinna dążyć.
Dobrzy Chrześcijanie: Katarowie mają dla siebie preferowaną nazwę.
Dobry Samarytanin: przypowieść o Jezusie, znaleziona tylko w Łukasza 10:25-37, w której podróżnik w drodze do Jerycha zostaje napadnięty i okradziony, jest ignorowany przez kapłana i lewitę, a pomaga mu tylko przechodzący Samarytanin, od którego oczekiwano, że będzie wrogo nastawiony do żydowskiego podróżnika. Przypowieść jest opowiedziana w Interpretacji wiedzy we fragmencie, który jest niestety uszkodzony, ale porównuje nieszczęście podróżnika do naszej sytuacji w świecie materialnym.
Dobroć: Jedna z siedmiu mocy stworzonych przez Yaldabaotha w Sekretnej Księdze Jana i połączona z archontem Athothem; twórca duszy z kości.
Dominikanie: Zakon mnichów żebrzących założony na początku XIII wieku przez hiszpańskiego świętego Dominika w celu zwalczania katarów poprzez oferowanie katolickiego kontrprzykładu we wspólnocie; znani również jako Bracia Kaznodzieje lub Czarni Bracia.
Donatyzm: sekta chrześcijańska z początku IV wieku w Afryce Północnej, potępiona jako heretycka na różnych soborach, w szczególności na Pierwszym Soborze w Arles w 314 r. Donatyści byli rygorystami, wierząc, że chrześcijanie, a zwłaszcza duchowni, powinni rygorystycznie przestrzegać chrześcijańskich zasad i restrykcji. Szczególnie uważali to za skorumpowane ,że księża nie mogli udzielać ważnych sakramentów, a późniejsze wersje tego przekonania były również nazywane donatyzmem. Katolicy temu zaprzeczają , doktryna ex opere operato, non ex opere operantis, że łaska wynika z tego, co się robi, a nie z tego, kto to czyni.
Donatus Magnus: (311?-355?) Przywódca donatystów, rygorystycznej wczesnochrześcijańskiej sekty w Afryce Północnej. Pierwszy przywódca ugrupowania, Majorinus, wystąpił przeciw Cecylianowi z urzędu biskupiego Kartaginy, lecz po śmierci Majorinusa w 313 roku na jego miejsce wybrano Donata. Mimo potępienia Kościoła nadal przewodził swojej sekcie w obliczu oficjalnych prześladowań. W sierpniu 347 został wygnany do Galii przez rzymskiego cesarza Konstansa I i uważa się, że zmarł na wygnaniu około 355 roku.
Doresse, Jean: (1917-2007) francuski egiptolog, który w 1947 r. Był pierwszym uczonym, który przestudiował kodeksy Nag Hammadi. Był także pierwszym, który opublikował pełnometrażową książkę o odkryciu, Les livres secrets des gnostiques d′Égypte, w 1958 (opublikowana w języku angielskim jako The Secret Books of the Egyptian Gnostics, 1960). Dositheanie: wyznawcy samarytańskich Dositheos z I wieku. Materiał na temat Dozytejczyków jest późny i sprzeczny, ale często są oni powiązani z żydowskimi sektami chrześcijańskimi, takimi jak ebionici czy nazarejczycy. Dositheanie byli również związani z Mandejczykami, a Dositheos miał być zamierzonym następcą Jana Chrzciciela, dopóki nie został zastąpiony przez Szymona Maga.
Dositheos/Dositheus: ("dar Boży") Samarytanin z I wieku, który może być identyczny z Dositheos, o których mówi się, że zapisywali Trzy Stele Seta. Relacje o Dositheosie są późne, niejednolite i niewiarygodne, ale mówi się, że był on postacią zbawiciela lub mesjasza Samarytan i praktykował chrzest. Mówiono, że był uczniem Jana Chrzciciela, dopóki nie został zastąpiony przez Szymona Maga. Jego wyznawcy byli znani jako Dositheanie.
Dromos: Pomocnik siedmiu dziewic światła w *Księgach Jeu.
Drower, ES: (1879-1972) Lady Ethel Stefana Drower, z domu Stephens, angielska arystokratka, studiowała Mandejczyków z pierwszej ręki i zbierała i przetłumaczył mandejskie rękopisy. Jej prace obejmują Kanoniczny Modlitewnik Mandejczyków (Qolusta); Mandejczycy z Iraku i Iranu; Sekretny Adam; oraz, o Jezydach, The Peacock Angel.
Druguntia: Region w Tracji lub Macedonii, gdzie kwitł absolutny dualistyczny kościół Bogomil.
dualizm/dualiści: system religijny lub filozoficzny, w którym istnieją dwa przeciwstawne elementy, zwykle wyrażane jako dobro i zło, światło i ciemność, duch i materia. W absolutnym dualizmie (np. zaratusztrianizm, manicheizm, niektóre formy kataryzmu) dwie wiecznie współistniejące siły są i zawsze będą w opozycji. Nasz świat materialny jest postrzegany jako front bitwy między tymi dwiema przeciwstawnymi siłami, a ludzkość ma zarówno jasne, jak i ciemne elementy. W złagodzonym lub umiarkowanym dualizmie dualizm jest tymczasowy, a dwie przeciwstawne siły nie są wiecznie przeciwstawiane sobie. W gnostycyzmie setyjskim i walentyniańskim obecny stan dwoistości na ziemi jest wynikiem upadku (zwykle Zofii). W ten sposób świat duchowy przeciwstawia się światu materialnemu, a prawdziwy Bóg demiurgiowi. Ta dychotomia jest odzwierciedleniem w człowieczeństwie w wyborze, którego dusza musi dokonać między duchem a materią.
Duc de Palatine, Richard: (1916-1977) Urodzony jako Ronald Powell w Melbourne w Australii, był związany z teozofią, liberalnym Kościołem katolickim, masonerią i innymi grupami ezoterycznymi, zanim został konsekrowany na biskupa w niezależnej tradycji katolickiej i wraz z założeniem własnego kościoła, przednicejskiego gnostyckiego kościoła katolickiego, kiedy przeniósł się do Anglii w 1953 roku.
Dulcynianie: sekta religijna późnego średniowiecza, wywodząca się z Braci Apostolskich, inspirowana ideałami franciszkańskimi, będąca pod wpływem joachimitów i być może katarów. Dulcynianie zostali uznani przez Kościół katolicki za heretyków ze względu na ich millenaryzm, który obejmował przepowiednię upadku ustanowionego kościoła, oraz ich egalitarny etos. Dulcynianie zostali wymordowani i oblężeni w krucjacie (przypominającej krucjatę albigensów) ogłoszonej w 1306 roku przez papieża Klemensa V, podczas której większość z nich została zabita, chociaż ślady ocalałych Dulcynian można znaleźć do 1374 roku.
Duldul: Boskie stworzenie w Matce Ksiąg, nazwane na cześć białego muła Mahometa Proroka.
Dunamis/Dynamis: (z greckiego "moc", "siła") W kosmologii Bazylidesa, jedna z pięciu emanacji Ojca.
duodecad: Grupa dwunastu eonów spośród wszystkich trzydziestu w systemie eonów Markusa.
Durand z Huesca: (ok. 1160-1224) hiszpański waldens, który przeszedł na katolicyzm, autor kilku dzieł antyheretyckich. Jego Liber contra Manicheos ma znaczenie dla zachowania cytowanego tekstu katarskiego.
Dyofizytyzm: (gr. "dwie natury") Doktryna głosząca, że w jednej osobie Jezusa istnieje zarówno natura ludzka, jak i boska. Dyofizytyzm stał się oficjalną doktryną kościołów rzymskokatolickich i prawosławnych.
Dysaules:Według Klemensa Aleksandryjskiego imię chłopskiego męża Baubo w misteriach eleuzyjskich. Przewodniczył świętemu Polu Rharos, gdzie zostało zasiane pierwsze ziarno.
Dmuta: W mandeizmie niebiański bliźniak lub obraz w świecie światła. docetic, doketism: (gr. doke?, "wydawać się") Przekonanie, że Jezus nie miał prawdziwego ciała fizycznego, a jedynie wydawało się, że ma jedno; dlatego jego prawdziwe ciało było duchowe; dlatego ukrzyżowanie jest mniej ważne. Wiara ta jest poświadczona w tekstach Seta i Walentyniana, a także w Dziejach Jana, ale w żadnym wypadku nie była to uniwersalna opinia gnostycka. Paulicjanie, bogomilowie i katarzy również wyznawali poglądy dokeckie.
Doinel, Jules: (Jules-Benoît Stanislas Doinel du Val-Michel, 1842-1903) Założyciel nowoczesnego kościoła gnostyckiego (Église Gnostique) w 1890 r. Doinel przyjął imię Tau Valentin II, po Walentyniuszu. Kościół gnostycki miał silne wpływy masońskie, teozoficzne i martynistyczne. Doinel wyświęcił biskupów i Sophias, urząd żeński, ale opuścił swój własny kościół w 1895 r. Następnie powrócił do Kościoła rzymskokatolickiego i zaangażował się w publikacje antymasońskie, ale przed śmiercią w 1903 r. Wrócił do kościoła gnostyckiego. Wiele współczesnych kościołów gnostyckich twierdzą, że ich rodowód pochodzi z kościoła Doinela.
Domedon Doxomedon: (gr. Domedon, "pan domu"; oxomedon, "pan chwały") W Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha, eon eonów, który wyłonił się z ciszy ojca; wymieniony również jako Doxomedon w Zostrianos i Melchizedeku.
Dominik: (Domingo de Guzmán, 1170-1221) Założyciel dominikanów, czyli Zakonu Braci Kaznodziejów. Głosił kazania przeciwko katarom w Langwedocji i był blisko Szymona de Montfort. Kanonizowany w 1234 r.
diwan: Zwój w języku Mandejczyków.
Diwan Abatur: Mandejski tekst opisujący podróż duszy.
Deucalion: grecki bohater, syn Prometeusza i Pronoi. Jego ojciec ostrzegł go, że potop zniszczy ludzkość, a Deucalion i jego żona Pyrrha przeżyli w arce. W Objawieniu Adama Deucalion jest postrzegany jako pogańskie imię Noego.
Deywa: (Mandaic) Zły duch w religii Mandejczyków.
Diaktios: Pomocnik siedmiu dziewic światła w Księgach Jeu.
Dialog Zbawiciela: (NHC III, V, II lub III w.) Chrześcijański tekst gnostycki, który zawiera tradycyjne wypowiedzi Jezusa i dyskursy. Rozpoczyna się dyskursem i modlitwą za Zbawiciela, Jezusa, która rozwija się w sesję pytań i odpowiedzi między Zbawicielem a jego uczniami Mateuszem, Judaszem (Tomaszem) i Marią. Kosmologiczne ramy Dialogu nie wydają się obejmować demiurga, ale tekst ma wiele cech gnostyckich, w tym archontów, niebiańskich bliźniaków, komnatę weselną i koncepcję odpoczynku. Maryja jest opisana przez Tomasza jako "niewiasta, która wszystko rozumiała".
dianoia: (grecki) zrozumienie.
Diatessaron: (gr. "do czterech"; ok. 150-160). Pierwsza harmonia czterech * Ewangelii Mateusza, Marka, Łukasza i Jana, opracowana przez Tatiana. Diatessaron był bardzo wpływowy w Syrii, a jego oryginalna greka została przetłumaczona na syryjski i wiele innych języków. Może zachowały starożytne odczyty wczesnych tekstów Ewangelii, a niektórzy uczeni (np. Norman Perrin) argumentowali, że było to źródło Ewangelii Tomasza.
dychotomia: podział na dwie części. W wielu antropologiach chrześcijańskich istnieje dychotomia ciała i duszy, a duch jest odpowiednikiem duszy. Gnostycy na ogół stosowali trychotomię ciała, duszy i ducha, w której duch jest pokrewny boskości, a dusza jest pośrednikiem między ciałem a duchem.
Didache: (po grecku "nauczanie") Krótki wczesnochrześcijański tekst protoortodoksyjny, datowany na koniec I lub początek II wieku. Składa się z trzech głównych części, które dotyczą nauk chrześcijańskich, w tym zasady dwóch dróg, drogi życia i drogi śmierci; rytuały takie jak chrzest i Eucharystia; i organizacji kościelnej.
Didaskalos: (z greckiego "nauczyciel") Termin używany w odniesieniu do paulickich nauczycieli lub przywódców religijnych.
Didymos: (z greckiego "bliźniak") W incipicie Ewangelii Tomasza iw tradycji syryjskiej Tomasz był znany jako Didymos Judasz Tomasz. Zarówno Didymos, jak i Thomas oznaczają "bliźniaka" odpowiednio po grecku i aramejsku. W Dziejach Tomasza mówi się, że Tomasz jest bliźniakiem Chrystusa, co sugeruje, że Chrystusa można uznać za duchową naturę Tomasza.
Din: Wyrok, piąta sefira Drzewa Życia w kabale.
Diolimodraza: W *Tajemnej Księdze Jana, anioł, który aktywuje głowę.
Dionizy / Pseudo-Dionizy: (ok. 500) Anonimowy chrześcijański teolog i filozof, którego zbiór prac, Corpus Areopagiticum, został błędnie przypisany Dionizjuszowi Areopagitowi, ateńskiemu konwertycie św. Pawła, o którym mowa w Dziejach Apostolskich 17:34. Jego zachowane dzieła obejmują Boskie imiona, niebiańskie hierarchie, teologię mistyczną, hierarchię kościelną i różne listy. Jego chrześcijaństwo było mistyczne z silnym wpływem neoplatońskim. Jego kosmologia, określająca hierarchie aniołów, wywarła silny wpływ na średniowieczne chrześcijaństwo.
Diospolis: (z greckiego "miasto Zeusa") Diospolis Magna było egipskim miastem Teby. W Rozprawie o ósmej i dziewiątej uczniowi każe się skopiować tekst hieroglifami na turkusowe stele, które mają zostać umieszczone w świątyni w Diospolis.
Diphaneus: Jeden z czterech luminarzy eonu Kalyptos w Zostrianos; jego małżonką jest Deiphanea.
Definicje Hermesa Trismegistusa do Asklepiosa: Hermetyczny tekst, który przetrwał niezależnie od Corpus Hermeticum, składający się z krótkich, zwięzłych stwierdzeń o podstawach hermetyzmu. Czasami są one oprawione jako część dialogu między Hermesem a Asklepiosem.
Deitharbathas: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który rządzi percepcją.
Dejean, William: XIV-wieczny mieszkaniec Langwedocji, który w 1300 roku udawał katara, aby zdradzić Petera Autiera Inkwizycji. Jego podstęp został odkryty, został pobity i zrzucony z urwiska.
demiurg: (z greckiego demiurgos, "rzemieślnik") Koncepcja demiurga wywodzi się z Timaeusa Platona, w którym jest on po prostu bogiem stwórcą, rolę, którą odgrywa również w większości Hermetica. W Gnostycyzmie demiurg stał się ignorantem lub złym bóstwem niższym, rzemieślnikiem odpowiedzialnym za stworzenie świata materialnego i upadłego stanu ludzkości. W tekstach gnostyckich, takich jak Sekretna Księga Jana i O pochodzeniu świata, demiurg jest najczęściej nazywany Yaldabaoth, ale jest również powszechnie znany jako Samael, Saklas lub Nebruel. Demiurg jest często postrzegany jako kierujący ludzkimi sprawami i utożsamiany z Bogiem Starego Testamentu. Konwencjonalna, niegnostycka religia jest postrzegana jako kult demiurga. Przedstawienie demiurga w tekstach setyjskich jest bardziej negatywne niż w schematach Walentyniana, w których demiurg może często uczestniczyć w procesie odkupienia.
Demostratus: (III wiek) pisarz gnostycki wspomniany mimochodem przez Porfiriusza. Jego prace były studiowane w szkołach Akwilina i Adelfiusza.
Derdekeas: postać objawiająca w parafrazie Sema, syna nieskończonej światłości, którego imię prawdopodobnie wywodzi się z języka aramejskiego i oznacza "dziecko płci męskiej".
Dearcho: W Sekretnej Księdze Jana anioł, który stworzył gardło.
Debata między Izarnem a Sicartem: XIII wiek antykatarski poemat dialogowy napisany w języku prowansalskim po upadku Montségur. Izarn jest Inkwizytorem, który przesłuchuje katara Sicarta, a dialog ma na celu pokazanie katarów w złym świetle.
decad: Dziesięć eonów z ogółem trzydziestu w systemie eonów Markusa.
dekan: Jedno z trzydziestu sześciu bóstw egipskich, z których każde włada dziesięcioma stopniami zodiaku.
Daveithai: Trzeci z czterech luminarzy w micie setyjskim, któremu towarzyszą eony zrozumienia, miłości i idei. W Trójce Formy Pierwszej Myśli, eon z trzeciej grupy eonów. Nasienie Seta mieszka w Davithe.
Danae: W mitologii greckiej matka Perseusza zapłodniona przez Zeusa, który odwiedził ją w jej więziennej wieży w postaci złotego deszczu. W Baruchu Justyna, złoty deszcz jest interpretowany jako Elohim, a Danae jako Eden.
Daphne: W greckim micie młoda łowczyni lub nimfa, w której zakochał się Apollo i ścigał. Zaapelowała do ziemi, aby ją pochłonęła i została zamieniona w drzewo laurowe. Historia ta jest wspomniana w kilku tekstach gnostyckich - Tajemnej Księdze Jana, O powstaniu świata i Naturze władców. Dafne było także miastem w Syrii.

Deszcz meteorytów

Pojawienie się na niebie w określonej porze roku większej niż przeciętna liczby meteorów, z których wszystkie wydają się emanować z określonego punktu na sferze niebieskiej, zwanego radiantem. Większość deszczów nosi nazwy od konstelacji, w której leży promiennik, poprzez dodanie sufiksu "-id": na przykład deszcz Lirydów lub Lirydów ma swój radiant w konstelacji Liry. Deszcz Quandrantidów został nazwany na cześć przestarzałego konstelacji Quadrans Muralis, obecnie będącej częścią Bootes. Tam, gdzie w konstelacji jest więcej niż jeden radiant, roje są rozróżniane przez dodanie litery Bayera oznaczającej jasną gwiazdę w pobliżu radiantu, jak na przykład w przypadku Delta Aquarids i Eta Aquarids. Kilka rojów zostało nazwanych na cześć ich macierzystych komet - komet, które wytworzyły strumienie meteorów - na przykład Giacobinids, na cześć komety 21P/Giacobini-Zinner. Deszcz występuje, gdy Ziemia przecina strumień meteorytów. Aktywność deszczu, która jest obliczana jako wielkość zwana zenitalną stawką godzinową (ZHR), trwa tak długo, jak Ziemia przechodzi przez strumień, i osiąga szczyty tam, gdzie strumień jest najbardziej skoncentrowany. Młode, ciasne strumienie meteorów mają tendencję do wytwarzania krótkotrwałych deszczy, które szybko narastają do wysokiego szczytu ZHR, a następnie gwałtownie się kończą. Starsze, bardziej rozwinięte strumienie, które rozprzestrzeniły się po obu stronach pierwotnej orbity, mają dłuższy całkowity czas trwania, powoli budując się do skromniejszego ZHR, a następnie powoli zanikając. Około 10 najbardziej aktywnych pryszniców, z ZHR około 10 lub więcej, jest znanych jako główne prysznice. Istnieją dziesiątki mniej aktywnych, drobnych pryszniców. tabela 1 zawiera szczegółowe informacje na temat najaktywniejszych rojów głównych (tam, gdzie występuje więcej niż jeden radiant, podana jest pozycja głównego roju). W zdecydowanej większości przypadków ciałem macierzystym deszczu meteorytów jest kometa. Rzadkim wyjątkiem jest deszcz Geminidów, który jest powiązany z asteroidą (3200) Phaethon. Połączenie między strumieniem meteorów a jego ciałem macierzystym jest ustalane przez odpowiedniki między elementami orbity każdego z nich. Meteory należące do roju nazywane są deszczowymi meteorami, w odróżnieniu od sporadycznych meteorów, które są wytwarzane przez meteoroidy, które nie pochodzą z możliwych do zidentyfikowania strumieni meteorów. Coroczne deszcze to te, których ZHR zwykle różnią się nieznacznie z roku na rok, i są wytwarzane przez strumienie meteorów, w których meteoroidy są równomiernie rozmieszczone na orbicie. Strumienie meteorytów, w których meteoroidy są skupione w roju w jednej części orbity, powodują okresowe ulewy, które są wysoce aktywne tylko w latach, w których Ziemia przecina rój, i wykazują niewielką lub żadną aktywność w innych latach.

Dzieje Andrzeja: (150-250) Jeden z najpopularniejszych dziejów apokryficznych, znany w całym świecie chrześcijańskim aż do IX wieku. Jego cechy gnostyckie nie są tak widoczne, jak niektóre inne dzieje apokryficzne, takie jak Dzieje Jana, ale istnieją dowody, że używali go manichejczycy i pryscylianie. Dzieje Andrzeja charakteryzuje ciąg cudów dokonywanych przez apostoła, który udaje się do greckiej prowincji Achaja po zmartwychwstaniu Jezusa, ale podróżuje także do innych części Grecji, Bizancjum i okolic. Uzdrawia i wskrzesza zmarłych, powoduje aborcję nieślubnego płodu, ratuje chłopca przed kazirodczą uwagą jego matki i zostaje wyratowany przez Boga z trzęsienie ziemi. Po różnych przygodach, w tym po uwięzieniu, Andrzej zostaje ukrzyżowany i wygłasza kazanie o krzyżu, które trwa trzy dni.
Dzieje Jana: (150-200) Najbardziej gnostycki z aktów apokryficznych, zawierający elementy doktryny, która uważa ciało Jezusa za nierzeczywiste. Mówiono, że Jezus zmienił kształt, ukazując się jako mały chłopiec, jako przystojny mężczyzna, jako łysy mężczyzna z długą brodą i jako młodzieniec. Dzieje Jana zawierają także Okrągły Taniec Krzyża, czyli Hymn Jezusa, oraz gnostycką relację o ukrzyżowaniu.
Dzieje Pawła: (150-200) Najpopularniejszy ze starożytnych aktów apokryficznych, który zawiera jedyny znany opis Pawła: "mężczyzna niskiego wzrostu, z łysą głową i krzywymi nogami; w dobrym zdrowiu; ze zbiegającymi się brwiami i dość wydatnym nosem." Promuje celibat, ale przedstawia ważną towarzyszkę Pawła o imieniu Tekla. Dzieje Pawła były początkowo popularne wśród ortodoksyjnych chrześcijan, ale gdy zostały użyte przez manichejczyków, potraktowano je z podejrzliwością.
Dzieje Piotra: (150-200) Jeden z najwcześniejszych apokryficznych dziejów apostołów, Dzieje Piotra obejmują magiczny pojedynek między Szymonem Magiem a apostołem Piotrem w Rzymie. Kończy się męczeńską śmiercią Piotra i słynną sekcją Quo vadis, w której Piotr uciekając z Rzymu widzi Chrystusa i pyta Go: "Quo vadis?" (Gdzie idziesz?). Chrystus odpowiada, że idzie do Rzymu, aby zostać ponownie ukrzyżowany, co Piotr rozumie jako nakaz powrotu do Rzymu i przyjęcia własnego ukrzyżowania.
Dzieje Piotra i Dwunastu Apostołów: (NHC VI, 1) apokryficzna relacja o apostołach, alegoryczna opowieść chrześcijańska bez konkretnego odniesienia do Gnozy lub gnostyckiej kosmologii. Piotr i jego uczniowie udają się do miasta o nazwie Trwanie w Wytrwałości, gdzie spotykają nieznajomego o imieniu Lithargoel, handlarza perłami. Lithargoel opisuje swoje miasto dziewięciu bram, a uczniowie podejmują niebezpieczną podróż, aby do niego dotrzeć. Później Lithargoel powraca jako lekarz i przedstawia się jako Jezus. Daje uczniom woreczek z lekarstwami i poleca leczyć nie tylko ciała, ale i serca.
Dzieje Piłata: (150-400) Fikcyjna relacja rzekomo będąca oficjalnymi zapisami procesu Jezusa, która ma na celu oczyszczenie Piłata z zarzutów i zrzucenie winy na Żydów; znana również jako Ewangelia Nikodema.
Dzieje Apostolskie: (ok. 75-110) Księga Nowego Testamentu napisana przez autora Ewangelii Łukasza, która śledzi losy apostołów po zmartwychwstaniu Jezusa i opisuje nawrócenie i późniejszą posługę Pawła. Szczególnie interesujący dla studiów nad gnostycyzmem jest epizod z Dziejów Apostolskich 8, w którym pojawia się Szymon Mag. Dzieje Apostolskie odzwierciedlają tendencję do harmonizowania wczesnych podziałów między chrześcijanami pochodzenia żydowskiego i pogańskiego i przedstawiają wyidealizowaną historię bardzo wczesnego kościoła.
Dzieje Tomasza: (200-225) dzieje apokryficzne z silnymi wpływami gnostyckimi i tendencją do celibatu i ascezy. Opowiada historię apostołów ciągnących losy, aby podzielić świat na podróże misyjne i śledzi losy Tomasza po tym, jak wylosował Indie. Opiera się powierzonej mu misji, więc Chrystus postanawia sprzedać go jako niewolnika kupcowi o imieniu Habban, który zabiera Tomasza do Indii, gdzie pracuje jako stolarz dla króla Gundafora. Dokonuje cudów w Indiach, ale ostatecznie zostaje skazany na śmierć przez króla Misdaeusa i jego krewnego Charisiusa po tym, jak Tomasz nawrócił ich żony. W więzieniu Tomasz śpiewa piękny Hymn o perle. Dzieje Tomasza były używane zarówno przez manichejczyków, jak i katolików.
Dzieje Piotra: (BG 8502, 4) Apokryficzna relacja o apostole Piotrze, datowana na mniej więcej koniec II wieku. Większość uczonych utrzymuje, że Akt Piotra nie jest tekstem gnostyckim, ale znajduje się w Ewangelii Maryi, Tajemnej Księdze Jana i Mądrości Jezusa Chrystusa w Berlińskim Kodeksie Gnostyckim. Ktoś z tłumu krytykuje apostoła Piotra za uzdrowienie wielu nieznajomych, ale pozostawienie sparaliżowanej własnej dziewiczej córki. Piotrr odpowiada, przywracając córce zdrowie, a ona natychmiast wstaje i chodzi. Ale Piotr przywraca ją do stanu sparaliżowania, ponieważ jej paraliż ochroni ją przed skalaniem seksualnym. Gdy miała dziesięć lat, mężczyzna o imieniu Ptolemeusz planował ją zgwałcić, ale widząc, że jest sparaliżowana, ustąpił i ostatecznie udał się do domu Piotra, gdzie nawrócił się na chrześcijaństwo. Gdy Ptolemeusz zmarł oddając swoją ziemię Piotrowi, który sprzedał ją i przekazał pieniądze biednym.

Dynamics Explorer (Explorer 62 i 63)

Dwa satelity NASA wystrzelone razem w sierpniu 1981 roku w celu zbadania ziemskiej jonosfery, zórz polarnych i magnetosfery.

Dyson, Sir Frank Watson (1868-1939)

Astronom, urodzony w Measham, Leicestershire, Anglia, Astronom Królewski w Szkocji, a później w Anglii. Kierował (wraz z SIR ARTHUREM STANLEYEM EDDINGTONEM) ekspedycją zaćmienia w 1919 r., która potwierdziła ugięcie światła gwiazd pod wpływem grawitacji Słońca, zgodnie z przewidywaniami ogólnej teorii względności Einsteina. Kierował pomiarami ziemskiego magnetyzmu, szerokości geograficznej i czasu w Królewskim Obserwatorium oraz zainicjował transmisję radiową czasu.

Dunér, Nils Christoffel (1839-1914)

Szwedzki astronom potwierdził spektroskopowo dokonany przez Galileusza pomiar rotacji Słońca z przesunięciem Dopplera i wykazał, że rotacja Słońca jest zróżnicowana (szybsza na równiku).

Dunlop, James (1793-1848)

Dunlop, pochodzenia szkockiego, był superintendentem w Obserwatorium Parramatta w Nowej Południowej Walii i skompilował Katalog 7835 gwiazd z obserwacji wykonanych w Obserwatorium w Parramatta, do swojego katalogu 621 mgławic, do swojej listy gwiazd podwójnych.

Douglass, Andrew Ellicott (1867-1962)

Astronom urodzony w Windsor, VT, zbadał związek między plamami słonecznymi a klimatem, badając słoje starożytnej sosny i sekwoi w Arizonie i ukuł termin "dendrochronologia" dla metody, za pomocą której archeolodzy i historycy mogli używać słojów drzew do datowania drewnianych pozostałości.

Draco

(smok; w skrócie Dra, gen. Draconis; powierzchnia 1083 st. kw.). Północna konstelacja, która leży między Wielką Niedźwiedzicą a Cefeuszem i otacza Małą Niedźwiedzicę z trzech stron. Centrum konstelacji kończy się o północy w maju, choć część konstelacji znajduje się na południku od połowy lutego do końca lipca. Draco reprezentuje smoka Ladona w mitologii greckiej, który strzegł złotej jabłoni, którą Matka Ziemia podarowała bogini Herze, kiedy poślubiła Zeusa, i który został zabity przez Herkulesa, który jest zwykle przedstawiany na wczesnych mapach niebiańskich ze stopą na ciele Draco. głowa. Jego najjaśniejsze gwiazdy zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Duża, ale niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Draco to γ Draconis (Eltanin) o jasności 2,2mag, η Draconis o jasności 2,7mag i β Draconis (Rastaban lub Alwaid), o jasności 2,8mag. Istnieje dziesięć innych gwiazd o jasności 4,0 lub jaśniejszych, w tym ? Draconis (Thuban lub Adib) o jasności 3,7 magnitudo, która była gwiazdą bieguna północnego około 4800 lat temu. Inne interesujące gwiazdy to układ podwójny ? Draconis, który ma składowe niebieskawo-białe/białe (A4 i A6), oba o jasności 4,9mag, separacja 62″, z których jeden ma niewidocznego towarzysza, oraz μ Draconis, który ma bladożółty (F7 ), oba o jasności 5,8mag, separacja 2,2″ i trzecia składowa o jasności 13mag. Innym interesującym obiektem jest NGC 6543, mgławica planetarna o jasności dziewiątej wielkości, w której w 1864 roku William Huggins po raz pierwszy zaobserwował "linie mgławicowe" typowe dużej masy gorącego, świecącego gazu. Deszcz meteorytów znany jako Giacobinids (Draconidy) wydaje się promieniować z konstelacji.

Drake, Frank Donald (1930-2022)

Urodzony w Chicago, w 1958 roku dołączył do nowo utworzonego National Radio Astronomy Observatory (NRAO) w Green Bank w Wirginii Zachodniej i podjął próbę pierwszego poszukiwania pozaziemskich transmisji, dwutygodniowej obserwacji gwiazd Tau Ceti i Epsilon Eridani. Opracował równanie Drake'a, aby oszacować, ile inteligentnych, komunikujących się cywilizacji istnieje w naszej galaktyce. Równanie Drake'a mnoży liczbę gwiazd w Drodze Mlecznej przez ułamek, na którym krążą planety, następnie przez liczbę planet przypadających na gwiazdę, na których może istnieć życie, następnie przez ułamek tych planet, na których rzeczywiście rozwija się życie, a następnie przez liczbę ułamek tych, w których życie jest inteligentne i komunikuje się, a następnie ułamek życia planety, podczas którego żyją komunikujące się cywilizacje. Stanowi to szacunkową liczbę komunikujących się cywilizacji w Galaktyce. Prawdziwa wartość równania Drake'a nie leży w samej odpowiedzi, ale w pytaniach, które pojawiają się podczas próby znalezienia odpowiedzi.

Draper, Henry (1837-82)

Amerykański pionier fotografii astronomicznej, urodzony w hrabstwie Prince Edward w Wirginii. Wykonał pierwszą fotografię widma gwiazd (Vega). Jego asystentka WILLIAMINA FLEMING przeanalizowała zdjęcia widm gwiazd w pryzmatach obiektywnych i stworzyła podstawę do klasyfikacji gwiazd, a dane zostały ostatecznie opublikowane przez ANNIE CANNON jako Henry Draper Catalog of Stellar Spectra.

Dreyer, John Louis Emil (1852-1926)

Duński astronom urodzony w Kopenhadze, który po pracy w zamku Birr w Irlandii został dyrektorem Armagh Observatory, badając wiele mgławic, które wcześniej obserwował w Birr. W czasie, gdy nie było jasne, czy mgławice spiralne znajdują się wewnątrz naszej Galaktyki (Drogi Mlecznej), czy też, jak podejrzewano, są wszechświatami wyspowymi na zewnątrz, ustalił poprzez dokładne pomiary, że nie mają one ruchu własnego i prawdopodobnie są odległe. Opracował Nowy ogólny katalog mgławic i gromad gwiazd (znany jako NGC), który pozostaje głównym katalogiem mgławic i galaktyk; opierał się na obserwacjach Herschelów (patrz RODZINA HERSCHELÓW) oraz Lorda ROSSE'a, Dreyera i współpracowników z Birr i Armagh. Kiedy rządowe fundusze na obserwacje zostały wycofane z Armagh w wyniku rozpadu Kościoła Irlandii, Dreyer zwrócił się w stronę historii astronomii, publikując obserwacje TYCHO BRAHE oraz Historię Układu Planetarnego od Talesa do Keplera.

Dubhe

Gwiazda α Ursae Majoris, pozorna jasność 1,81 magnitudo, jedna z wiodących par gwiazd w Pługu znanym jako "Wskaźniki". Nazwa pochodzi od arabskiego skrótu oznaczającego "Grzbiet Wielkiej Niedźwiedzicy".

Doppler, Johann Christian Andreas (1803-53)

Urodzony w Salzburgu w Austrii, Doppler studiował i nauczał matematyki w Wiedniu. U progu, z powodu trudności ekonomicznych, emigracji do Ameryki zaproponowano mu posadę w Pradze. Mimo ogromnych obciążeń dydaktycznych był w stanie prowadzić własne badania (w obliczu skarg studentów na zaniedbania). W 1842 roku przeczytał artykuł dla Royal Bohemian Society "O kolorowym świetle gwiazd podwójnych i niektórych innych gwiazd na niebie", wyrażając zasadę Dopplera, która wiąże częstotliwość (lub długość fali) źródła z jego prędkością względem obserwatora . Doppler wykazał, że gdyby źródło się poruszało, nastąpiłaby zmiana częstotliwości zarówno fal świetlnych, jak i dźwiękowych; zmiana częstotliwości (lub długości fali) nazywana jest przesunięciem Dopplera. Próbował zilustrować swoją teorię, odnosząc ją do kolorów gwiazd podwójnych, ale efekt jest w rzeczywistości zbyt mały, aby spowodować znaczną zmianę koloru. Przewidział, że jego efekt "w niezbyt odległej przyszłości zapewni astronomom pożądany sposób określania ruchów i odległości odległych gwiazd".

Dorado

(Złota Rybka lub Miecznik - czasami pokazana Xiphias; w skrócie Dor, gen. Doradus; powierzchnia 179 stopni kwadratowych) Południowy konstelacja, która leży między Pictor i Reticulum, a jej kulminacja następuje o północy na początku grudnia. Po raz pierwszy został pokazany na globusie niebieskim Petrusa Planciusa z ok. 1598, chociaż zwykle przypisuje się go holenderskim nawigatorom Pieterowi Dirkszoonowi Keyserowi (znanemu również jako Petrus Theodorus) i Frederickowi de Houtman, którzy sporządzili mapy tej części południowego nieba w latach 1595-7. Mała, niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Dorado to α Doradus o jasności 3,3 magnitudo i β Doradus , jedna z najjaśniejszych zmiennych cefeid (zakres 3,5-4,1, okres 9,84 dnia). Nie ma innych gwiazd jaśniejszych niż czwartej wielkości. Konstelacja zawiera większość Wielkiego Obłoku Magellana (LMC, który rozciąga się do sąsiedniego konstelacji Mensy), w którym do interesujących obiektów należą S Doradus, niezwykle jasna zmienna erupcyjna (zakres 8,6-11,5) oraz NGC 2070 (Mgławica Tatantula) , duża (40′) mgławica emisyjna skupiona na gwieździe 30 Doradus. Część LMC w Dorado była również miejscem wybuchu Supernova 1987A.

Donati, Giambattista [Giovanni Battista] (1826-73)

Astronom urodzony w Pizie we Włoszech. Dyrektor obserwatorium we Florencji odkrył olśniewającą kometę (Kometa Donatiego) z 1858 roku. Jako pierwszy zaobserwował widmo komety (Kometa Tempela z 1864 roku). Zainspirował założenie Obserwatorium Acretri.

Doppelmayr, Johann Gabriel (1671-1750)

Urodzona w Norymberdze w Niemczech. Dużo podróżował, pisał o astronomii, trygonometrii sferycznej, zegarach słonecznych i instrumentach matematycznych, a także biografii i historii. Sam nie dokonał żadnych odkryć, ale z powodzeniem rozpowszechniał prace innych.

Dollond, Jan (1706-61)

Dollond, urodzony w Londynie wytwórca instrumentów, był pierwszym producentem, który od 1758 roku produkował komercyjnie soczewki achromatyczne. Achromat składał się z dwóch soczewek wykonanych z różnych rodzajów szkła. Pomysł został wysunięty przez londyńskiego adwokata, Chestera Moora Halla (1703-1771), ale Dollond przeprowadził prace eksperymentalne, aby zrealizować soczewkę achromatyczną. Jedna soczewka była wykonana ze stosunkowo pospolitego szkła koronowego, ale drugie szkło, krzemienne, było produkowane w małych ilościach. Angielscy producenci szkła zaopatrywali angielskich producentów w najlepszą jakość, a odpadki sprzedawali gdzie indziej. Dollond miał pierwszy wybór i dzięki ochronie swojego patentu wykorzystał swoją pozycję. Ale brytyjscy astronomowie mieli dostęp do doskonałych instrumentów i stworzyli doskonałą naukę! Po wygaśnięciu patentu cena teleskopów achromatycznych spadła o połowę. Dzieło Johna Dollonda kontynuowali jego synowie, Peter i John, oraz siostrzeniec tego ostatniego, George Huggins (który, taki był prestiż rodziny Dollondów, przyjął imię George Dollond).

Divini, Eustachio (1610-85)

Twórca teleskopów, urodzony w San Severino (Ankona) we Włoszech, wykonał teleskopy, niektóre o długości do 16 m; z niektórymi z nich prowadził obserwacje astronomiczne, w tym mapę Księżyca i pracę o Saturnie.

Dixon, Jeremiasz (1733-79)

Geodeta i astronom, urodzony w Bishop Auckland, Durham, Anglia. W 1760 Towarzystwo Królewskie wybrało CHARLESA MASONA na wyprawę mającą na celu obserwację tranzytu Wenus, a Mason wybrał Dixona na swojego asystenta, z powodzeniem obserwując tranzyt na Przylądku Dobrej Nadziei 6 czerwca 1761. W 1763 Mason i Dixon udali się do Pensylwanii i Maryland , aby określić sporną granicę między dwoma państwami; ustanowiło to linię Masona - Dixona, która stała się synonimem granicy między polityczną i geograficzną północą i południem Ameryki. W 1769 roku Dixon zaobserwował drugi tranzyt Wenus w XVIII wieku.

Dyspersja

W optyce rozchodzenie się mieszaniny długości fal światła (kolorów) na składowe długości fal. Współczynnik załamania ośrodka (np. szkła), który określa stopień odchylenia promienia światła, gdy wpada do tego ośrodka pod dowolnym kątem innym niż prostopadły do jego powierzchni, jest stosunkiem prędkości światła w próżni do prędkość światła w ośrodku. Ponieważ różne długości fal światła przemieszczają się z różnymi prędkościami w ośrodku (wszystkie one poruszają się z tą samą prędkością w próżni), współczynnik załamania światła zależy od długości fali. Dyspersja jest miarą stopnia, w jakim współczynnik załamania zmienia się wraz z długością fali. Kiedy światło białe (mieszanka długości fal) przechodzi przez szklany pryzmat, różne długości fal są załamywane w różnym stopniu i rozkładane na pasmo długości fal ("tęczowe" pasmo kolorów), które nazywa się widmem. Dyspersja spektrografu (urządzenia do wytwarzania widma) jest miarą stopnia rozproszenia różnych długości fal w płaszczyźnie ogniskowej instrumentu. Dla określonej roboczej długości fali, λ, dyspersja = δλ/δx, gdzie δλ jest zmianą długości fali na odcinku δx wzdłuż długości widma. Zwykle wyraża się ją w nanometrach (nm) długości fali na milimetr (mm) długości (tj. nm mm^-1). Dyspersje spektrografów astronomicznych zwykle mieszczą się w zakresie od około 200 nm mm^-1 do około 0,01 nm mm^-1, przy czym mniejsze dyspersje (więcej niż kilkadziesiąt nanometrów na milimetr) są na ogół przydatne tylko do prac badawczych. Zależność współczynnika załamania światła od długości fali (tj. Dyspersja) jest również odpowiedzialna za zapobieganie skupianiu przez prostą soczewkę wszystkich długości fal światła w tym samym punkcie, przy czym rozprzestrzenianie się ognisk dla różnych długości fal nazywane jest aberracją chromatyczną. Dyspersja powstaje również w zjawisku dyfrakcji (różne długości fal są uginane w różnych wartościach) oraz gdy światło o różnych długościach fal jest rozpraszane na małych cząsteczkach (im krótsza długość fali, tym większy stopień rozproszenia).

Digges, Leonard (ok. 1520 - ok. 1559) i Digges, Thomas (1545/6-95)

Obaj byli angielskimi astronomami, optykami i inżynierami wojskowymi. Thomas urodził się w Wotton w hrabstwie Kent w Anglii i włączył prace ojca dotyczące optyki i balistyki do swoich własnych publikacji. Uczył go JOHN DEE. W 1573 roku Thomas Digges opublikował Alae seu Scalae Mathematicae, pracę na temat pozycji supernowej z 1572 roku, pokazującą, że nie miała ona paralaksy, tj. Obserwacje pokazują, że Digges był najlepszym obserwatorem swoich czasów. Digges zaczął tłumaczyć dzieła Kopernika i dodał własne idee nieskończonego wszechświata z gwiazdami w różnych odległościach w przestrzeni do swojego Perfit Description of the Caelestial Orbes w 1576 roku.

Dione

Pośród wielkości lodowy satelita Saturna, odkryty przez Giovanniego Cassini w 1684 roku. Jego średnica wynosi 1120 km, a jego orbita znajduje się w odległości 377 000 km. Jego gęstość 1490 kg m^-3, największa ze średniej wielkości satelitów Saturna, wskazuje na skład skał i lodu. Na Dione występują dwa podstawowe typy terenu: teren pokryty kraterami i równiny podziurawione kraterami; kratery na równinach wskazują, że proces odnawiania powierzchni, który je stworzył, miał miejsce dawno temu. Największym kraterem jest Amata o średnicy 231 km. Równiny poprzecinane są dolinami i szczelinami, z których najdłuższą jest Palatine Chasma o długości 394 km i szerokości do 8 km. Istnieją również cechy, które wyglądają jak kręte strumienie Księżyca (o których wiadomo, że są zapadniętymi rurami lawy) oraz dziwne delikatne wzory na powierzchni. Mały satelita, Helene, znajduje się na orbicie współbieżnej z Dione.

Dyfrakcja

Zginanie i rozchodzenie się fal (na przykład fal świetlnych lub wodnych), które występuje, gdy przechodzą one przez krawędź nieprzezroczystego przedmiotu lub przez wąską szczelinę lub szczelinę. Fale świetlne z odległego, punktowego źródła poruszają się jako seria frontów falowych ("grzbiety" i "doliny"), które leżą pod kątem prostym do kierunku, w którym rozchodzi się światło (jak fale oceaniczne wpadające na plażę). Dyfrakcja występuje, ponieważ każdy punkt na postępującym czole fali działa jak maleńkie źródło falek, które rozchodzą się sferycznie. Gdy fronty fal ze źródła zostaną przerwane przez napotkanie nieprzezroczystej przeszkody lub przejście przez szczelinę lub szczelinę, wtórne czoła fal rozejdą się od krawędzi przeszkody lub szczeliny. Powoduje to, że część światła przechodzi do tego, co powinno (gdyby promienie światła przemieszczały się wyłącznie po liniach prostych) być geometrycznym cieniem obiektu, i powoduje, że krawędzie cieni rzucanych przez nieprzezroczyste obiekty są raczej rozmyte niż idealnie ostre. Gdy czoło fali jest rejestrowane po przejściu przez otwór w kształcie szczeliny, otrzymany obraz składa się z wąskiego centralnego pasma światła wraz z szeregiem coraz słabszych pasm po obu stronach. Wzór ten, zwany wzorem dyfrakcyjnym, powstaje w wyniku wzajemnej interferencji fal pochodzących z różnych części apertury. Ścieżki, po których przebyły te fale, aby dotrzeć do tego samego punktu, różnią się długością, więc fale docierające do określonego punktu są w mniejszym lub większym stopniu przesunięte w fazie. Tam, gdzie różnica ścieżek wynosi dokładnie połowę długości fali (lub całkowitą liczbę długości fal plus połowę długości fali), będą one przesunięte w fazie o 180 stopni (grzebień z jednej pokrywa się z doliną z drugiej) i zniosą się. Tam, gdzie różnica ścieżek jest całkowitą liczbą długości fal, będą one w fazie (grzebień pokrywający się z grzbietem) i sumują się, tworząc grzbiet o większej amplitudzie. Centralne maksimum jasności występuje, gdy duża liczba fal wzmacnia się wzajemnie. Pierwsze minimum powstaje, gdy różnica dróg z przeciwnych stron apertury wynosi połowę długości fali, więc fale z jednej strony znoszą fale z drugiej. Następne maksimum występuje, gdy różnica ścieżek jest równa pełnej długości fali i tak dalej. Kiedy światło przechodzi przez kołową aperturę, powstały obraz dyfrakcyjny składa się z centralnej plamki (nazywanej "dyskiem powietrza"), w której skupia się większość światła, otoczonej serią koncentrycznych jasnych i ciemnych pierścieni (lub frędzle). Wielkość wszelkich efektów dyfrakcyjnych zależy od długości fali światła i rozmiaru apertury (im dłuższa długość fali lub im mniejsza apertura, tym większy wzór dyfrakcyjny). Dyfrakcja wpływa na jakość i ostrość obrazów wytwarzanych przez układy optyczne. W szczególności teoretyczna zdolność rozdzielcza teleskopu jest określona przez rozmiar dysku Airy′ego, który powstaje, gdy obrazowane jest źródło punktowe, takie jak gwiazda.

Descarte, Renée (1596-1650)

Matematyk i filozof, urodzony w La Haye (obecnie Kartezjusz) w Turenii we Francji, osiadł w Holandii. Jego praca, La Géométrie, sformułowała geometrię w kategoriach algebry, z której wywodzi się koncepcja współrzędnych kartezjańskich. Studiował filozofię Arystotelesa i pociągała go matematyka oraz czysto logiczna analiza praktycznie wszystkiego. Napisał Discours de la Méthode pour bien Conduire sa Raison et Chercher la Vérité dans les Sciences, wyrażając optykę, pogodę i geometrię w terminach matematycznych. Napisał Principia Philosophiae i próbował umieścić cały wszechświat na podstawie matematycznej. Ponieważ nie wierzył w działaniu na odległość zakłada, że wszechświat jest wypełniony materią, która stanowi system wirów, które przenoszą Słońce, gwiazdy, planety i komety na swoich torach, które z niewyjaśnionych przyczyn są elipsami. Pomimo problemów z teorią wirów była ona orędownikiem we Francji przez prawie 100 lat, nawet po tym, jak NEWTON wykazał, że jest niemożliwa jako system dynamiczny, i pozostaje we Francji przechwałką, że ktoś jest w stanie logicznie nazywać się kartezjaninem.

Deslandres, Henri Alexandre (1853-1948)

Francuski astronom, został dyrektorem obserwatoriów w Paryżu i Meudon. Spektroskopista (widma molekularne). Zmierzone prędkości radialne i obroty planet i gwiazd. Niezależnie od George′a Hale′a wynalazł spektroheliograf i badał chromosferę słoneczną i aktywność słoneczną.

Diamentowy pierścionek

Efekt obserwowany na początku i na końcu fazy całkowitej w całkowitym zaćmieniu Słońca. Gdy skrajna krawędź tarczy Słońca ma zniknąć (lub wyłonić się zza tarczy) tarczy Księżyca, widoczny jest jasny łuk światła słonecznego, który sprawia wrażenie pierścienia. W połączeniu z jasnymi punktami typu Baily′s Beads, pierścionek ma refleksy jak pierścionek z brylantem.

Dychotomia

Faza ciała w Układzie Słonecznym, kiedy widoczna jest dokładnie połowa jego nasłonecznionej strony. Termin ten jest używany w szczególności w odniesieniu do półfaz planet niższych, Merkurego i Wenus; we właściwym użyciu nie stosuje się go do Księżyca, dla którego preferowane są terminy pierwsza kwadra i ostatnia kwadra. Inne ciała w Układzie Słonecznym mogą być sfotografowane w dychotomii tylko przez statek kosmiczny.
Dicke, Robert Henry (1916 - 1997)

Fizyk, urodzony w St Louis, MO, profesor w Princeton (1946-84). Nie wierzył w ogólną teorię względności Einsteina i przeprowadził liczne eksperymenty, aby zakwestionować jej słynne testy. Próbował ustalić, czy Słońce jest spłaszczone (zgniecione na biegunach) i mógł w ten sposób spowodować zmiany orbity Merkurego, które zostały zinterpretowane na korzyść Einsteina. Ponownie zmierzył grawitacyjne odchylenie światła gwiazd przez Słońce. Zmierzył położenie księżycowych wiązek laserowych odbitych z powrotem na Ziemię. Określił wiek najstarszych gwiazd. Wszystko to miało na celu poszukiwanie efektów, które dostarczyłyby dowodów na jego własną teorię. Wszystko to poszło na marne, a jego wyzwanie nie powiodło się. Był jednak zwolennikiem teorii, że wszechświat zaczął się od Wielkiego Wybuchu i zidentyfikował możliwość, że po tym wydarzeniu pozostanie mikrofalowa pozostałość. Konstruował radioteleskop, aby go szukać, kiedy ROBERT WILSON i ARNO PENZIAS znaleźli go podczas innych badań. Niektórzy twierdzili, że Dicke powinien był podzielić się z nimi nagrodą Nobla.

Delta Cephei

Gwiazda zmienna odkryta w 1784 r. przez Johna Goodricke (1764-1786), młodego głuchoniemego astronoma z Yorku, który dwa lata wcześniej wyjaśnił zmienność Algola. Pierwsze odkryte z ważnej klasy gwiazd zmiennych, które są obecnie znane jako cefeidy zmienne, δ Cefeidy i inne cefeidy ze stosunkowo długiego okresu tworzą teraz podklasę "klasycznych cefeid". Cefeidy charakteryzują się regularnością okresów i kształtem krzywych blasku oraz umożliwiają pomiar odległości za pomocą stosunku okres-jasność. Jest to szczególnie cenne w przypadku cefeid znalezionych w innych galaktykach. Pozorna wielkość α Cephei waha się między 3,48 a 4,37 w okresie 5,36634 dni; krzywa blasku pokazuje wzrost od minimum do maksimum w ciągu około 1,8 dnia, po którym następuje znacznie wolniejsze zanikanie do minimum w ciągu 3,6 dnia. Typ widmowy to G2Ib. W rzeczywistości jest to układ wielokrotny gwiazd, mający dwie bliskie gwiazdy towarzyszące szóstej i trzynastej wielkości. Z paralaksą 0,003″, układ znajduje się w odległości 980 lat świetlnych i jest bardzo jasny (jasność bezwzględna -3,32). Obserwacje klasycznych cefeid rozpoczęte w latach 90. XIX wieku ujawniły, że ich temperatury powierzchniowe i prędkości radialne również się zmieniają, dokładnie w fazie z ich jasność, co wskazuje, że w rzeczywistości rozszerzają się i kurczą swoją średnicę. Pulsacja ta powoduje obserwowane zmiany temperatury i jasności.

Demokryt z Abdery (ok. 470 - ok. 380 p.n.e.)

Filozof urodzony w Abderze w Tracji w Grecji. Napisał wiele prac matematycznych, z których żaden nie przetrwał. Zasugerował, że Droga Mleczna składa się z zatłoczonych pojedynczych gwiazd. Najbardziej znany jako filozof atomista, twierdził, że wszechświat jest systemem mechanicznym podlegającym ustalonym prawom, wyjaśniającym jego pochodzenie atomami poruszającymi się losowo i zderzającymi się, tworząc większe ciała i światy. Pod wieloma względami Demokryt był pierwszym współczesnym naukowcem.

Deneb

Gwiazda ? Cygni, "ogon łabędzia". Jedna z trzech jasnych gwiazd, które razem z Altairem i Wegą tworzą asteryzm Trójkąta Letniego. Jest to biały nadolbrzym typu widmowego A2Ia, pozorna wielkość 1,25. Jest to bardzo odległa gwiazda (około 3230 lat świetlnych, paralaksa 0,001″) i jest typem gwiazdy klasy pulsujących zmiennych, zmieniających się raczej chaotycznie w zakresie ±0,04 magnitudo. Jest bardzo jasny, a jego jasność bezwzględna wynosi około -8,7.

Denning, William Frederick (1848-1931)

Być może dziennikarz, a na pewno astronom-amator. Urodzony w Redpost, Somerset, Anglia. Spektakularna burza meteorów z 1866 roku i kula ognia w 1869 roku skupiły jego zainteresowanie na astronomii meteorów. W 1877 roku zademonstrował stały ruch noc po nocy w promieniście meteorytu Perseid, co dowiodło, że meteory pochodzą z opadów pyłu rozmieszczonych wzdłuż ścieżki komety. Czy wyróżnienie to należy zacytować w "Wojnie światów" HG Wellsa (opublikowanej w 1898 r.): "Potem nadeszła noc pierwszej spadającej gwiazdy. Widziano go wczesnym rankiem pędzącym nad Winchester na wschód, linią płomienia wysoko w atmosferze. Setki musiało to widzieć i opisywało, że pozostawia po sobie zielonkawą smugę, która świeciła przez kilka sekund. Denning, nasz największy autorytet w dziedzinie meteorytów, stwierdził, że wysokość jego pierwszego pojawienia się wynosiła około dziewięćdziesięciu lub stu mil." Opublikował Ogólny katalog promienistych punktów roju meteorytów oraz ognistych kul i spadających gwiazd obserwowanych na więcej niż jednej stacji, odkrył kilka komety i Nova Cygni 1920.

Delambre, Jean Baptiste Joseph (1749-1822)

Astronom urodzony w Amiens we Francji. Sporządził tablice położenia planet i ich satelitów na podstawie obserwacji przeprowadzonych w swoim prywatnym obserwatorium. Zastąpił Méchaina w projekcie określenia wielkości Ziemi, mierząc odcinek od Dunkierki do Rodez. Szczegółowy opis tego projektu tworzy trzytomową książkę i stał się podstawą systemu metrycznego, definiującego metr. Sam Delambre dokonał obliczeń orbity Urana, a w późniejszych latach napisał monumentalną Historię astronomii.

Delaunay, Karol Eugeniusz (1816-72)

Mechanik nieba, urodzony w Lusigny-sur-Barse we Francji, zmarł na morzu (niedaleko Cherbourga) po zaledwie dwóch latach pracy jako dyrektor Obserwatorium Paryskiego. Studiował teorię Księżyca i opracował wzory, które dawały długość, szerokość i paralaksę Księżyca jako nieskończone serie. Praca była dokładna, ale niepraktyczna, ponieważ szeregi powoli się zbiegały.

Delisle, Joseph-Nicolas (XVIII w.)

Francuski astronom, członek Acad´emie, zatrudnił CHARLESA MESSIERA jako kreślarza i kronikarza obserwacji astronomicznych. Odwiedził ISAAC NEWTON w Londynie w 1724 r. Obliczył drogę powrotną komety HALLEYA w latach 1758-179 i opublikował mapę, która kierowała poszukiwaniami, pokazując przewidywaną ścieżkę powrotu obliczoną w odstępach 10-dniowych. Messier, jako jego asystent obserwacyjny, miał obserwować odpowiednie sektory i udało mu się jako pierwszy zawodowy astronom zobaczyć kometę Halleya po jej powrocie 21 stycznia 1759 r. Jednak w noc Bożego Narodzenia 1758 r. poprzedził go Niemiec rolnik o nazwisku Palitzsch mieszkający niedaleko Drezna. Delisle przeszedł na emeryturę, a Messier zastąpił go na stanowisku astronoma marynarki wojennej.

Delfin

(Delfin; w skrócie Del, gen. Delphini; powierzchnia 189 st. kw.) Inny konstelacja północna, która leży między Pegazem a Orłem, a kulminuje o północy pod koniec lipca. Przedstawia albo posłańca, którego bóg Posejdon w mitologii greckiej wysłał po morską nimfę Amphitrite jako jego oblubienicę, albo delfina, o którym mówiono, że uratował Ariona, na wpół legendarnego poetę i muzyka z Lesbos, który rzucił się do morza gdy był zagrożony podczas podróży do Koryntu. Najjaśniejsze gwiazdy Delfina zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Mała, ale rzucająca się w oczy konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Delphinus to β Delphini (Rotanev), bliski układ podwójny, zintegrowana wielkość 3,6, ze składnikami wielkości 4,0 i 4,9, separacja 0,2″, α Delphini (Sualocin), wielkość 3,8 i ε Delphini, magnitudo 4,0. Do interesujących obiektów należy ? Delphini, inny układ podwójny, z pomarańczowymi (K1) i niebiesko-białymi (A2) składnikami, jasności 4,3 i 5,2, separacja 9,8″ oraz NGC7006, gromada kulista jedenastej wielkości, która w odległości około 115 lat świetlnych jest jedną z najbardziej odległych.

Deklinacja

Odległość kątowa ciała niebieskiego na północ lub południe od równika niebieskiego. Innymi słowy, kąt między równikiem niebieskim a gwiazdą, mierzony w kierunku prostopadłym do równika niebieskiego. Deklinacja może przyjmować wartości od 0 do 90? i przyjmuje się, że jest dodatnia dla obiektu na północ od równika niebieskiego i ujemna dla obiektu na południe od równika niebieskiego. Deklinacja jest często skracana do dec lub oznaczana przez δ. Pozycja gwiazdy jest zwykle wyrażana w kategoriach rektascensji i deklinacji.

Dee, John (1527-1608)

Nawigator, matematyk, podróżnik, erudyta, mistyk, szarlatan, astrolog, model Prospera i Króla Leara Szekspira, nadworny intrygant. Urodzony w Londynie, został instruktorem nawigacji, stosując geometrię euklidesową do nawigacji i budując do tego celu instrumenty. Doradzał wyprawom poszukującym północno-zachodniego przejścia na Pacyfik przez Kanadę. Rzucał horoskopy dla Elżbiety I, otrzymując tytuł Królewskiego Astrologa; twierdził, że rzucił klątwę na hiszpańską Armadę i spowodował złą pogodę, która zniszczyła flotę. Opublikował twierdzenia trygonometryczne do określania paralaksy nowej gwiazdy z 1572 roku. Zaprojektował astronomicus o dużym promieniu, aby THOMAS DIGGES mógł ją obserwować.

Deep Impact

Misja NASA Discovery ma wystartować w 2004 roku. Miała wysłać 500-kilogramowy miedziany pocisk do komety Tempel 1 w lipcu 2005 roku. Kamera i spektrometr w podczerwieni na statku kosmicznym będą badać powstałe lodowe szczątki i nieskazitelny materiał wewnętrzny.

Deep Space (technologia kosmiczna)

Seria misji demonstracyjnych technologii NASA w ramach programu NASA New Millennium. DEEP SPACE 1 (wystrzelony w październiku 1998) zawiera 12 zaawansowanych technologii, w tym autonomiczną nawigację i napęd jonowy. Może być skierowany na spotkanie bliskiej Ziemi asteroidy 1992 KD i dwóch komet. Deep Space 2 (wystrzelony w styczniu 1999) składa się z dwóch małych penetratorów powierzchniowych, będących częścią nieudanej misji Mars Polar Lander. Deep Space 3/Space Technology 3 będzie składać się z dwóch statków kosmicznych do testowania interferometrii kosmicznej. Start planowany jest na rok 2003. Deep Space 4 został odwołany w czerwcu 1999.

Aktualizacja wiadomości z ostatniej chwili (30 kwietnia 2002 r.)

Misja NASA Deep Space 1, w ramach której pomyślnie przetestowano 12 zaawansowanych technologii kosmicznych i wykonano doskonałe zdjęcia komety, dobiegła końca 18 grudnia 2001 r. Inżynierowie wysłali ostateczne polecenie wyłączenia silnika jonowego, który zużył 90% paliwa ksenonowego. Sonda pozostanie na orbicie wokół Słońca, działając samodzielnie. Jego odbiornik radiowy pozostanie włączony, na wypadek gdyby przyszłe pokolenia chciały się skontaktować ze statkiem kosmicznym.

Deep Space 1

Sonda Deep Space 1 (DS1) została wystrzelona w październiku 1998 r. w ramach programu NASA New Millennium, a we wrześniu 1999 r. zakończyła swoją główną misję testowania napędu jonowego i 11 innych zaawansowanych technologii wysokiego ryzyka. Sonda DS1 przeleciała obok asteroidy (9969) Braille'a o godz. odległość 26 km w lipcu 1999 r. Asteroida jest wydłużona i ma nieregularny kształt, z najdłuższym bokiem szacowanym na 2,2 km, a najkrótszym 1 km. Spektrometr podczerwieni statku kosmicznego potwierdził, że mała asteroida jest podobna do Westy. Może to być wyrzut z uderzenia o Westę lub rodzeństwo o wspólnym pochodzeniu. NASA przedłużyła misję, wykorzystując napęd jonowy i inne systemy, aby podjąć spotkanie z kometą 19P/Borrelly. Kometa została odkryta w 1904 roku przez Alphonse'a Borelly'ego i ma okres 7 lat. Najbliższe zbliżenie sondy do komety Borrelly'ego we wrześniu 2001 roku miało miejsce w odległości zaledwie 2200 km (1400 mil). Spotkanie dostarczyło zdjęć komety w wysokiej rozdzielczości (100 m), przesyłając czarno-białe fotografie wewnętrznego jądra komety. Jądro o długości 10 km (ponad 6 mil). Zdjęcia przedstawiają gładkie, pofałdowane równiny z jaśniejszymi obszarami, które wydają się być źródłem dżetów pyłu widocznych w śpiączce komety. Na obu końcach jądra komety znaleziono nierówny ląd z wieloma wysokimi grzbietami. Ten nierówny teren zawiera bardzo ciemne plamy, które wydają się być podwyższone w porównaniu z otaczającymi obszarami. DS1 zmierzył również rodzaje gazów i fal podczerwonych wokół komety oraz sposób interakcji gazów z wiatrem słonecznym. Między wiatrem słonecznym a komą komety zachodzi bardzo silne oddziaływanie. W pobliżu najbliższego zbliżenia DS1 do jądra wiatr słoneczny zebrał naładowane cząsteczki wody ze śpiączki, gwałtownie spowalniając wiatr. Dane pokazują, że przepływ jonów wokół skalistego, lodowego jądra komety nie jest wyśrodkowany w jądrze komety. Jony w przepływie turbulentnym są podgrzewane do około 106 K (2 × 106°F).

Najświeższe wiadomości (30 kwietnia 2002)

Misja NASA Deep Space 1, podczas której pomyślnie przetestowano 12 zaawansowanych technologii kosmicznych i wykonano doskonałe zdjęcia komety, dobiegła końca 18 grudnia 2001 r. Inżynierowie wysłali ostateczne polecenie wyłączenia silnika jonowego, który zużył 90% jego paliwo ksenonowe. Sonda pozostanie na orbicie wokół Słońca, działając samodzielnie. Jego odbiornik radiowy pozostanie włączony, na wypadek gdyby przyszłe pokolenia chciały się skontaktować ze statkiem kosmicznym.

Dzień

Tradycyjnie czas potrzebny Ziemi do jednego obrotu wokół własnej osi, ale umownie przyjmuje się, że wynosi on 86 400 sekund w układzie SI, chyba że określono inaczej. Istnieje kilka różnych definicji dnia. Dzień gwiezdny to odstęp czasu między dwoma kolejnymi górnymi tranzytami równonocy wiosennej; w rzeczywistości jest to czas, w którym Ziemia obraca się wokół własnej osi o kąt 360° względem gwiazd tła. Pozorny dzień słoneczny to przedział czasowy między dwoma kolejnymi południami (górne przejścia Słońca przez południk obserwatora). Ponieważ (a) Ziemia porusza się wokół Słońca po eliptycznej orbicie ze zmienną prędkością oraz (b) pozorna roczna droga Słońca względem gwiazd (ekliptyka) jest nachylona pod kątem do równika niebieskiego, prawa wniebowstąpienie Słońca zmienia się w nierównomiernym tempie, a odstęp czasu między kolejnymi południami (a tym samym czas trwania pozornego dnia słonecznego) nie jest dokładnie stały. Średnia doba słoneczna to przedział czasu między dwoma kolejnymi górnymi tranzytami hipotetycznego obiektu zwanego średnim słońcem, który porusza się wzdłuż równika niebieskiego względem gwiazd tła z jednostajną prędkością (równą średniej prędkości kątowej, z jaką rzeczywista Słońce wydaje się poruszać wzdłuż ekliptyki). Przy założeniu, że Ziemia obraca się wokół własnej osi z jednakową prędkością (co nie jest do końca dokładne), średnie dni słoneczne mają równy czas trwania. Ponieważ Ziemia obraca się wokół Słońca ze średnią prędkością kątową nieco poniżej 1? dziennie, Ziemia musi obracać się o kąt prawie 361? pomiędzy kolejnymi górnymi tranzytami Słońca przez południk obserwatora. W rezultacie średni dzień słoneczny jest nieco poniżej 4 minut dłuższy niż dzień gwiezdny, a dzień gwiezdny jest równy 23 h 56 min 04 s średniego czasu słonecznego.

de Chéeseaux, Philippe Loys (1718-51)

Szwajcarski astronom obserwował kilka gromad i "gwiazd mgławicowych" i sporządził katalog ich pozycji, przekazując go Reaumurowi, który przedstawił go Académie des Sciences w 1746 r., ale nie został on opublikowany w inny sposób. Osiem mgławic było oryginalnymi odkryciami. De Chéeseaux jako pierwszy sformułował paradoks OLBERSA, zastosowany do Drogi Mlecznej. Gdyby gwiazdy rozciągały się w nieskończoność we wszystkich kierunkach każda linia wzroku kończyłaby się na powierzchni gwiazdy, a Droga Mleczna powinna być tak jasna jak powierzchnia Słońca. De Chéseaux zasugerował, że skoro tak nie było, w przestrzeni kosmicznej nastąpiło jakieś osłabienie, przyciemniające bardziej odległe gwiazdy.

de Sitter, Willem (1872-1934)

Kosmolog, urodzony w Sneek w Holandii, rozpoczął raczej tradycyjną karierę w astronomii, prowadząc obserwacje z DAVIDEM GILLEM na Przylądku Dobrej Nadziei, określając masy i orbity satelitów Jowisza, określając zmienność obrotu Ziemi oraz badanie rozmieszczenia i ruchów gwiazd. Został dyrektorem Obserwatorium Leiden i zajął się szeregiem problemów z teorii względności. Jednym z fundamentalnych założeń szczególnej teorii względności jest stałość prędkości światła, a w szczególności, że c. nie zależy od prędkości źródła. Analizując krzywe prędkości układów podwójnych gwiazd, de Sitter udowodnił to. De Sitter stworzył matematyczną teorię ogólnej teorii względności opartą na czterowymiarowej czasoprzestrzeni i przyjrzał się astronomicznym konsekwencjom tej teorii. Jego praca zainspirowała wyprawę ARTHURA STANLEYA EDDINGTONA mającą na celu zmierzenie grawitacyjnego odchylenia promieni świetlnych przechodzących w pobliżu Słońca podczas zaćmienia w 1919 roku. De Sitter stworzył ogólną relatywistyczną teorię Wszechświata i znalazł rozwiązania, które opisują pusty Wszechświat, wbrew sformułowanej zasadzie firmy ERNST MACH. Rozwiązania, które znalazł, opisywały rozszerzający się Wszechświat, teoretyczny wynik spektakularnie potwierdzony przez obserwacje recesji galaktyk przeprowadzone przez EDWIN HUBBLE. De Sitter pracował z EINSTEINEM nad modelem Wszechświata Einsteina-de Sittera, który jest prostą podstawą obecnych, bardziej złożonych modeli Wielkiego Wybuchu.

Dawes, William Rutter (1799-1868)

Angielski duchowny i bystry astronom-amator. Obserwacja gwiazd podwójnych, odkrycie pierścienia Crêpe Saturna niezależnie od WILLIAMA BONDA. Podaj użyteczny empiryczny wzór na zdolność rozdzielczą teleskopu, znany jako granica Dawesa: dla teleskopu o aperturze d cm można rozdzielić gwiazdę podwójną o odległości 11/d sekundy kątowej lub większej.

Darwin, George Howard (1845-1912)

Matematyk i astronom, urodzony w Downe w hrabstwie Kent w Anglii, syn Karola Darwina, został Plumiańskim profesorem astronomii i filozofii eksperymentalnej na Uniwersytecie Cambridge. Zastosował teorię matematyczną do dynamiki układu Słońce - Ziemia - Księżyc. Dodał efekty fizyczne do teorii grawitacji, w tym efekty tarcia związane z działaniem pływów i kształty, jakie przyjmują Ziemia i Księżyc podczas obracania się. W swojej pracy zaproponował teorię pochodzenia Księżyca, a mianowicie, że został on wyrwany ze stopionej Ziemi na początku swojej historii przez pływowe działanie Słońca, po raz pierwszy, kiedy pochodzenie planety zostało wyjaśnione na podstawie jej obecnego stan dynamiczny.

Davenport, William (1782-1823)

Irlandzki astronom, urodzony w Dublinie, został drugim dyrektorem Obserwatorium Armagh. W ciągu ośmiu bezowocnych lat bezczynności i upadku nie wniósł praktycznie nic do astronomii, dopóki nie popełnił samobójstwa ze strzelby w gabinecie obserwatorium.

d′Alembert, Jean-Baptiste Le Rond (1717-83)

Francuski matematyk, urodzony w Paryżu. Podrzutek, otrzymał imię od miejsca, w którym został pozostawiony, kościoła św. Jana Chrzciciela de Rond. Opublikował zasadę d′Alemberta (zasadę, że działanie siły wywołuje równą i przeciwną reakcję w przyspieszanej masie) w Traité de Dynamique (1743), co było nową interpretacją dynamiki Newtona. Wykorzystał swoje nowe sformułowanie praw Newtona do badania astronomii fizycznej i ruchów planet. Jako redaktor naukowy należał do grupy francuskich intelektualistów, tzw. des Sciences, des Arts et des Métiers, wyjaśniając filozofię francuskiego oświecenia, w tym matematykę i astronomię.

d′Arrest, Heinrich Louis (1822-75)

Urodzony w Berlinie w Niemczech, pracował w Obserwatorium Berlińskim i Obserwatorium Kopenhaskim. W Berlinie brał udział wraz z JOHANNGALLE w odkryciu Neptuna. Odkrył komety i planetoidy oraz obserwował mgławice, w tym mgławicę zmienną JOHNA HINDA.

Duński Instytut Badań Kosmicznych

Duński Instytut Badań Kosmicznych (DSRI) powstał w 1968 roku. Obecna kadra naukowa liczy 18 fizyków. DSRI jest zaangażowana w dostarczanie instrumentów naukowych dla rosyjskiej misji Spectrum-X-Gamma, ESA Gamma-Ray Observatory Integral, misji kosmicznego promieniowania tła ESA Planck Surveyor oraz magnetometrów dla kilku misji, w tym argentyńskiego satelity SAC-C.

Dante Alighieri (1265-1321)

Włoski poeta, urodzony we Florencji we Włoszech, autor Boskiej komedii, opowieści o wędrówce poety przez piekło i czyściec (prowadzony przez Wergiliusza) oraz przez niebo (prowadzony przez żonę Dantego Beatrice, której wiersz jest pamiątką). Wiersz łączy w sobie cały średniowieczny obraz, integrując perspektywę religijno-moralną z geograficzną i astronomiczną, ukazując niezmienny wszechświat uporządkowany przez Boga. Tak średniowieczny świat wyobrażał sobie system ptolemejski.

Dante, Egnatio [Egnazio, Ignazio] (1536-86)

Astronom, budowniczy instrumentów i kartograf. Urodzony w Perugio we Włoszech, z ojca, który najwyraźniej również wytwarzał instrumenty astronomiczne, został mnichem dominikańskim i publikował prace na temat Sfery Sacrobosco oraz inne tematy astronomiczne i matematyczne. Sporządził mapy pod patronatem Kosmy I Medyceusza oraz duży ziemski globus, który istnieje do dziś. Był później profesorem matematyki w Pizie i Bolonii. W 1574 roku ustalił na podstawie obserwacji, że równonoc przypadała 11 dni wcześniej niż kalendarz będący wówczas w użyciu. Dante kontynuował udoskonalanie obserwacji, aby określić ilościowo ten nagromadzony błąd, a będąc mianowanym przez Grzegorza XIII kosmografem i matematykiem, zlecono mu mapowanie państw papieskich i kierowanie pracami nad reformą kalendarza.

Duży Teleskop Lornetkowy

Projekt Large Binocular Telescope (LBT) to współpraca mająca na celu zbudowanie bliźniaczego teleskopu interferometrycznego między instytucjami w Arizonie, Niemczech, Włoszech i Ohio. Arizona obejmuje astronomów z University of Arizona, Arizona State University i Northern Arizona University. Niemcy są reprezentowane przez LBT Beteiligungsgesellschaft, który składa się z Max-Planck-Institut für Astronomie w Heidelbergu, Landesstenwarte Heidelberg, Max-Planck-Institut für Radioastronomie w Bonn, Max-Planck-Institut für Extraterrestrische Physik w Monachium i Astrophysikalisches Institut Potsdam. Włoskie środowisko astronomiczne jest reprezentowane przez Osservatorio Astrofisico di Arcetri we Florencji. Partnerami poszczególnych instytucji są Ohio State University w Columbus, University of NotreDame oraz Research Corporation w Tucson. Dwa borokrzemianowe zwierciadła o strukturze plastra miodu o długości 8,4 m dla LBT są odlewane w Laboratorium Zwierciadeł STEWARD BSERVATORY. Podstawowa konfiguracja optyczna LBT obejmuje adaptacyjne wtórniki podczerwieni f/15 o konstrukcji gregoriańskiej. Ognisko interferometryczne łączące światło z dwóch pierwszorzędowych 8,4 ponownie zobrazuje dwie złożone gregoriańskie płaszczyzny ogniskowe w trzech centralnych lokalizacjach. Konstrukcja teleskopu powstaje we Włoszech. Po wstępnym montażu w fabryce zostanie wysłany do Arizony pod koniec 2000 roku. Obudowa jest budowana na Mount Graham w południowo-wschodniej Arizonie.

Dynastia Cassinich

Cassini, Gian Domenico [Cassini I] (1625-1712); Cassini, Jacques [Cassini II] (1677-1756), syn Giana; Cassini, C´esar-Françcois [Cassini III] (1714-84), drugi syn Jakuba; Cassini, Jean-Dominique [Cassini IV] (1748-1845), syn Cezara-François.

Duch Jowisza (NGC 3242)

Mgławica aplanetarna w gwiazdozbiorze Hydry, pozycja RA 10^h 24,8^m, dec.-18° 38′ . Ma ósmą wielkość i ma gwiazdę centralną dwunastej wielkości. Jest niebieskawy i ma rozmiar 16″ może wyglądać jak słaba wersja Jowisza

Dualizm falowo-cząsteczkowy

Koncepcja, zgodnie z którą promieniowanie elektromagnetyczne i cząstki subatomowe zachowują się pod pewnymi względami jak fale, a pod innymi jak cząstki. Różne zjawiska, takie jak interferencja i dyfrakcja, wyraźnie demonstrują falową naturę światła (i innych form promieniowania elektromagnetycznego). Na przykład, jeśli światło o określonej długości fali, pochodzące z jednego źródła, przechodzi przez dwie sąsiednie wąskie szczeliny, wówczas każda szczelina działa jako źródło światła. Tam, gdzie fale świetlne wychodzące z każdej szczeliny spotykają się, interferują ze sobą, a ich amplitudy ("wysokości") sumują się tam, gdzie są w fazie (np. grzebień spotyka się z korytem). Z drugiej strony zachowanie cząstek światła jest demonstrowane przez efekt fotoelektryczny, zjawisko, w którym pewne substancje emitują elektrony, gdy są oświetlone wiązką światła, ale robią to tylko wtedy, gdy długość fali światła jest krótsza niż określona wartość minimalna. To zachowanie jest zgodne ze światłem będącym strumieniem cząstek (zwanych fotonami), z których każdy przenosi określoną ilość energii, która jest odwrotnie proporcjonalna do długości fali tego światła. Jeśli energia fotonu przekroczy minimalną energię potrzebną do wyrzucenia elektronu, elektron zostanie wyrzucony, ale jeśli energia fotonu jest mniejsza niż to minimum, żadne elektrony nie zostaną wyrzucone. Strumienie cząstek subatomowych wykazują zachowanie podobne do fal poprzez zjawiska takie jak interferencja i dyfrakcja. Na przykład, jeśli wiązka elektronów przechodzi przez dwie wąskie szczeliny, zanim spadnie na ekran luminoforowy, który rejestruje nadejście każdego elektronu jako plamkę światła, rozkład plamek świetlnych przybiera postać wzoru interferencyjnego zgodnego ze wzorem, który byłyby wytwarzane przez fale o określonej długości fali. Jak zaproponował w 1924 roku książę Louis Victor de Broglie (1892-1987), długość fali (λ) związana z cząstką pędu, p, jest określona wzorem λ = h/p, gdzie h jest stałą Plancka (=6,63 × 10^?34). Ponieważ p = mv (pęd = masa cząstki pomnożona przez jej prędkość), λ= h/mv. Długość fali związana z cząstką jest znana jako długość fali de Broglie′a. Na przykład długość fali de Broglie′a dla elektronu o masie 9,11x10^-31 kg poruszającego się z prędkością 3x10^{6 ms-1} (1 procent prędkości światła) wynosi: 6,63 × 10^-34/(9,11 × 10^-31 × 3 × 10⁶) ? 2,4 × 10^-10 m = 0,24 nm. Dla światła o długości fali λ energia E fotonu jest określona wzorem E = hc/λ, gdzie c oznacza prędkość światła i związany z nią pęd z fotonem to E/c = h/λ

Długość fali

Odległość między dwoma kolejnymi grzbietami ruchu falowego. Zwykle w falach poprzecznych (falach z punktami oscylującymi pod kątem prostym do kierunku ich natarcia) długość fali mierzona jest od grzbietu do grzbietu. W falach podłużnych (falach z punktami wibrującymi w tym samym kierunku co ich postęp) mierzy się od kompresji do kompresji. Termin ten odnosi się do promieniowania elektromagnetycznego, które jest uważane za ruch falowy. Na przykład światło niebieskie ma długość fali około 440 nanometrów, a światło czerwone około 700 nanometrów. Promieniowanie rentgenowskie ma długość fali rzędu 10^-10 metrów, a fale radiowe rzędu metrów. Długość fali jest zwykle oznaczana grecką literą lambda (λ); jest równa prędkości (ν) ciągu fal w ośrodku podzielonej przez jego częstotliwość (f ): λ = ν/f .

Długość ogniskowa

Odległość między środkiem soczewki lub odbijającą powierzchnią lustra a jej ogniskiem lub ogniskiem (punktem, w którym promienie światła ze źródła punktowego, znajdującego się efektywnie w nieskończonej odległości, zbiegają się, tworząc obraz) .

Dystans zenitalny

Odległość kątowa, mierzona wzdłuż wielkiego koła na sferze niebieskiej, między zenitem a obiektem niebieskim. Odległość zenitalna ciała niebieskiego jest równa 90° minus wysokość obiektu.

Duża tablica milimetrowa Atacama

Atacama Large Millimeter Array (ALMA) będzie największym teleskopem z syntezą apertury, działającym na falach milimetrowych i submilimetrowych, jaki kiedykolwiek zbudowano. Ma powstać na płaskowyżu w pobliżu Cerro Chajnantor we wschodniej części pustyni Atakama w północnym Chile, na wysokości 5000 m n.p.m. Projekt jest rozwijany przez międzynarodowe konsorcjum, w skład którego wchodzą obecnie Stany Zjednoczone i dziewięć krajów europejskich, i powinien być gotowy do użytku naukowego w 2009 roku. Projekt jest naturalnym następcą istniejących interferometrów fal milimetrowych w IRAM, OVRO, BIMA i Nobeyama. Będzie miał 64 anteny o średnicy 12 m i będzie działał na długościach fal od 5 do 0,35 mm, umożliwiając mu mapowanie w wysokiej rozdzielczości gazu i pyłu molekularnego w pobliskich obszarach gwiazdotwórczych oraz galaktyk gwiazdotwórczych przy dużym przesunięciu ku czerwieni.

Dowód przez sprzeczność

Dowód przez sprzeczność to matematyczna wersja argumentu logicznego znanego jako reductio ad absurdum lub redukcja do absurdu, w której zaprzeczenie twierdzeniu prowadzi do absurdalnego lub bezsensownego wyniku. W matematyce stwierdzenie absurdalne jest zaprzeczeniem czegoś, o czym wiadomo, że jest prawdziwe. Argument wykorzystuje następującą linię rozumowania:

o Aby pokazać, że Q musi być prawdziwe, załóżmy, że nie jest prawdziwe, załóżmy, że zaprzeczenie Q jest prawdziwe.
o Użyj innych metod dowodzenia, aby wykazać, że konsekwencją tego założenia jest stwierdzenie, o którym wiadomo, że jest fałszywe. Na przykład "udowodnij", że 0 = 1.
o To pokazuje, że początkowe założenie robocze musiało być fałszywe, a zatem Q jest prawdziwe.

Przykładem takiego podejścia jest dowód na to, że istnieje nieskończenie wiele liczb pierwszych.

Dowody istnienia

Dowody istnienia ustalają, że naprawdę istnieją obiekty o zdefiniowanych właściwościach. Ponieważ obiekty matematyczne są często abstrakcjami, dowody istnienia mogą uchronić cię przed zużywaniem dużej ilości energii na badanie właściwości obiektów, które po prostu nie istnieją, nawet w sensie abstrakcyjnym. Istnieją dwie podstawowe klasy dowodów istnienia. Jak sama nazwa wskazuje, dowód przez konstrukcję daje konkretny przykład przedmiotu lub właściwości, w takim stopniu, w jakim każdy abstrakcyjny obiekt teoretyczny można nazwać konkretnym. Alternatywą jest dowód niekonstruktywny - wykazanie, że istnienie takiego obiektu jest logicznie konieczne, bez podawania przykładów. Konstruktywne dowody są dość oczywiste. Na przykład, moglibyśmy zapytać, czy istnieją liczby parzyste, które są podzielne przez 16? Odpowiedź brzmi: tak, a krótki dowód to po prostu: 16. Dłuższy dowód jest taki, że 16 jest wyraźnie podzielne przez 16 i przez 2, a zatem jest liczbą parzystą podzielną przez 16. Oczywiście można było użyć wielu innych liczb w dowód, na przykład dowolna dodatnia liczba całkowita wielokrotności 16. Ale aby udowodnić istnienie, musimy zademonstrować tylko jeden przykład. Niekonstruktywne dowody mogą być dość subtelne. Na przykład możemy pokazać, że równanie takie jak 9x⁵ + 28x³ + 10x + 17 = 0 ma rozwiązanie, nie będąc w stanie powiedzieć, jakie to rozwiązanie. Oceniając prawą stronę powyższego równania z wartością x ustawioną na 0, x = 0, daje 17, natomiast jeśli x = ?1, to wynik wynosi ?30. Na podstawie tych wyników możemy użyć twierdzenia o wartości pośredniej (patrz strona 202), aby pokazać, że dla dowolnej wartości y z przedziału od -30 do 17 istnieje wartość x z przedziału od -1 do 0, która da wynik y z równania. Ponieważ 0, wynik, który otrzymaliśmy po prawej stronie równania, mieści się w tym przedziale, rozwiązanie równania istnieje - trochę więcej pracy pokazuje, że jest ono również jednoznaczne - jedyne możliwe rozwiązanie z wykorzystaniem liczb rzeczywistych.

Dodawanie i odejmowanie wektorów

Dodanie dwóch wektorów jest tak proste, jak umieszczenie ich strzałek od końca do końca i narysowanie nowej strzałki od punktu początkowego do punktu końcowego. Ten nowy wektor jest znany jako wektor wypadkowy. Wektory można również opisać współrzędnymi kartezjańskimi, gdzie punkt (x, y) określa położenie punktu końcowego względem dowolnego początku. Podobnie jak podążanie za mapą skarbów, jeśli przesuniemy się o x kroków w kierunku x, a następnie o y kroków w kierunku y, osiągniemy nasz cel. Sumę dwóch wektorów (1, 0) i (0, 1) można zatem obliczyć, dodając niezależnie składowe współrzędnych, co daje (1, 1). Odejmowanie działa w ten sam sposób: wypadkowa (3, 2) minus (1, 1) to (2, 1). Ponieważ każda współrzędna wektora reprezentuje jeden bok trójkąta prostokątnego, jego wielkość lub moduł można obliczyć z twierdzenia Pitagorasa. Moduł wektora (1, 1) jest równy przeciwprostokątnej trójkąta o bokach długości 1. Z twierdzenia Pitagorasa jest to √(1² + 1²) , lub √2 .

Dysk Airy′ego

Jasny punkt w środku obrazu dyfrakcyjnego, który powstaje, gdy źródło punktowe, takie jak gwiazda, jest obrazowane w ognisku teleskopu. Fale świetlne z odległej gwiazdy docierają do Ziemi jako seria równoległych frontów falowych (raczej jak fale toczące się po plaży). Kiedy te czoła fal zostaną przerwane na krawędzi apertury teleskopu (obręcz obiektywu lub zwierciadła głównego) i zostaną skupione, efekty interferencji między różnymi częściami każdego czoła fali skutkują utworzeniem obrazu dyfrakcyjnego. W przypadku źródła punktowego uzyskany obraz (przy założeniu doskonałego układu optycznego) składa się z centralnej plamki światła otoczonej serią jasnych i ciemnych prążków lub pierścieni. Zgodnie z teorią 84% energii świetlnej skupia się w centralnym punkcie (dysku Airy′ego), którego średnica zależy od apertury teleskopu i długości fali światła. Promień pierwszego ciemnego minimum w natężeniu światła, które leży bezpośrednio poza dyskiem Airy′ego, jest wyrażony w radianach jako 1,22λ/D, gdzie λ oznacza długość fali, a D aperturę teleskopu. Centralne miejsce jest znane jako dysk Airy′ego, ponieważ ten typ obrazu dyfrakcyjnego został po raz pierwszy zbadany przez Sir George′a Biddella Airy′ego (1801-1892), siódmego królewskiego astronoma.

DNA i starożytny Egipt

•  DNA to materiał zawarty w naszych komórkach, który niesie genetyczny plan życia i określa cechy dziedziczne. Testy DNA zostały po raz pierwszy opracowane przez naukowców w 1985 roku.
•  Testy DNA są obecnie wykorzystywane do weryfikacji historii rodzinnych faraonów i pomogły udowodnić istnienie małżeństw brat-siostra wśród członków rodzin królewskich.
•  Aby wyodrębnić DNA, naukowcy muszą pobrać bardzo małe próbki z tkanki ciała, włosów lub zębów.
•  W 1994 roku profesor Scott Woodward przeprowadził testy DNA na sześciu mumiach ze Starego Królestwa. Jego testy wykazały, że dwie mumie zostały umieszczone w niewłaściwych trumnach!
•  Woodward przetestował później 27 mumii królewskich z okresu Nowego Państwa. Te próbki ujawniły, że Ahmose poślubił swoją pełną siostrę Seknet-re.
•  Muzeum Manchesteru w Anglii jest siedzibą Międzynarodowej Bazy Danych Mummy i Banku Tkanek. Tutaj techniki testowania DNA są stosowane do próbek niekrólewskich mumii z muzeów i instytucji na całym świecie. Ujawniają one informacje o chorobach, na które cierpieli, a nawet o tym, czy między różnymi grupami istniało powiązanie genetyczne.
•  Dr Moamina Kamal z Cairo University Medical School wykorzystała testy DNA, aby odkryć, skąd pochodzą robotnicy, którzy zbudowali piramidy. Porównał próbki kości robotników z próbkami pobranymi od współczesnych Egipcjan. Jego wyniki sugerują, że prawie każda rodzina w Egipcie musiała być bezpośrednio lub pośrednio zaangażowana w budowę piramid.
•  16 lipca 2000 roku mumia uważana za Ramzesa I, która przez ponad 100 lat leżała w muzeum w wodospadzie Niagara, została poddana testom DNA przeciwko synowi Ramzesa I, Setiemu I, i jego wnukowi Ramzesowi II. Próbki nie pasowały idealnie. Naukowcy kontynuują badania.
•  W 2002 roku rząd egipski anulował testy DNA Tutanchamona ze względu na "bezpieczeństwo narodowe". Władze egipskie niechętnie zezwalają na testowanie ich najsłynniejszych faraon.
•  Rząd egipski zezwolił Woodwardowi na pobranie DNA od najstarszego dziecka Tutanchamona.


David Roberts

•  David Roberts (1796-1864) urodził się niedaleko Edynburga w Szkocji. Jako dziecko był utalentowanym artystą i został uczniem malarza pokojowego.
•  Później pracował dla scenografii wędrownego cyrku, ale jego prawdziwe umiejętności tkwiły jako ilustrator.
•  Roberts zaczął zdobywać reputację i nawiązywać przyjaźnie z kreatywnymi umysłami tamtych czasów, w tym z Charlesem Dickensem i artystą JMW Turnerem. Pisarz John Wilkie przekonał Robertsa, że powinien wyjechać za granicę, aby poszerzyć swoje doświadczenia.
•  Artysta zaczął przyciągać zamożnych mecenasów, takich jak Lord Northwick, dla którego w 1829 roku zakończył Wyjazd Izraelitów.
•  Kiedy Roberts malował to dzieło, nigdy nie odwiedził Bliskiego Wschodu. Pracował na podstawie szczegółowych opisów i szkiców przywiezionych przez podróżników.
•  W 1838 r. Roberts zarobił wystarczająco dużo pieniędzy, aby zwiedzać zabytki starożytnego Egiptu. Do Aleksandrii przybył 24 września. Łódź zabrała go do Kairu, gdzie naszkicował piramidy i Sfinksa.
•  Podróż Robertsa w dół Nilu zaprowadziła go aż do Abu Simbel. W podróży naszkicował pomniki i krajobraz. Po powrocie do Kairu został przez krótki czas, aby pracować nad swoimi szkicami.
•  Belgijski rytownik Louis Haghe wykonał następnie 247 litografii na podstawie rysunków Robertsa. Zostały opublikowane w sześciu tomach przez Francisa Grahama Moona w latach 1842-1849.
•  W 1839 r. podjął drugą część swojej podróży w towarzystwie dwóch przyjaciół, podróżując z Kairu przez Suez, Synaj i Petrę, Ziemię Świętą, aż do dzisiejszego Libanu. Wrócił do domu po jedenastu miesiącach.


Domy i ogrody

•  Według greckiego historyka Diodorusa Siculusa do I wieku p.n.e. egipskie domy budowano z trzciny papirusowej.
•  Bardziej wyrafinowane domy budowano z suszonych na słońcu cegieł. Ta technika jest stosowana od prawie 6000 lat. Błoto z Nilu zostało wcześniej wymieszane z plewami i ukształtowane ramkami do wypiekania na słońcu.
•  Pokoje większych domów były rozmieszczone wokół wewnętrznego dziedzińca lub po obu stronach korytarza. Okna byłyby zasłonięte okiennicami lub żaluzjami, aby chronić przed kurzem, owadami i ciągłym upałem.
•  Dom robotnika miał od dwóch do czterech pokoi na parterze i ogrodzony dziedziniec. Były tam dwie piwnice do przechowywania i wnęki w ścianach na przedmioty, takie jak bogowie domowi.
•  Domy bogaczy posiadały kilka sypialni, pokoi recepcyjnych i kwater prywatnych. Niektóre mogły mieć nawet łazienki, toalety i baseny.
•  Wodę czerpano ze studni z czasów Nowego Państwa. Woda została podniesiona za pomocą cienia do stawu.
•  Ogrody cieszyły się dużą popularnością. Sztuka egipska przedstawia ogrody, od kilku drzew owocowych po wielkie ogrody botaniczne z egzotycznymi drzewami i stawami, często zaopatrzone w ryby, zwierzęta w klatkach i ptaki.
•  Malowidła nagrobne, ryciny i inne dzieła sztuki sugerują, że egipskie ogrody mogły być bardzo formalne.
•  Ogrodnicy byli często zatrudniani przez bogatych Egipcjan oraz w świątyniach. Podlewali i odchwaszczali rośliny, a z nasion wyhodowali niektóre gatunki, w tym palmę daktylową.


Dolina Królów

•  Dolina Królów również leży na zachodnim brzegu Nilu i składa się z doliny wschodniej i zachodniej. Zawiera wiele grobowców faraonów z Nowego Państwa, w tym Tutanchamona i Ramzesa II.
•  Dolina wschodnia jest miejscem pochówku królów z XVIII - XX dynastii. W zachodniej dolinie (zwanej również Cmentarzem Małp) znajdują się tylko cztery grobowce, w tym grobowiec Amenhotepa III.
•  Początkowo wejścia do grobowców były zamaskowane, aby nikt ich nie znalazł. Kiedy ta praktyka się skończyła, zamiast tego wyznaczono strażników do pilnowania grobowców, ze znacznie mniejszym powodzeniem.
•  Większość grobowców została wycięta w wapieniu. Zawierały trzy korytarze, przedsionek i komorę sarkofagu. Te grobowce były trudniejsze do obrabowania i umiejętnie ukrywane przed potencjalnymi złodziejami.
•  Korytarze kończyły się komorą grobową, w której złożono ciało faraona, otoczone najwspanialszymi skarbami Egiptu. Sufit i ściany pokrywały malowidła przedstawiające bogów i boginie.
•  Dolina wymagała umiejętności dziesiątek robotników, którzy mieszkali w wiosce Deir-el-Medina. Wieś rozwijała się przez ponad 500 lat i utrzymywała do 60 rodzin. Jejkamienne fundamenty wciąż stoją.
•  Grobowiec Setiego I jest najdłuższy w dolinie - 120 m - i pokryty jest kolorowymi malowidłami.
• Obrazy przedstawiają sceny rytuału Otwarcia Ust oraz wygrawerowane fragmenty Księgi Umarłych.
•  Grobowiec Tutanchamona jest jednym z najmniejszych w Dolinie.
•  Pomimo wszelkich środków ostrożności, jakie podjęli Egipcjanie, prawie wszystkie grobowce w Dolinie Królów zostały splądrowane.


Dolina Królowych

•  Dolina Królowych, na zachodnim brzegu Nilu w Tebach, była głównym cmentarzem królewskich żon i dzieci w okresie Nowego Państwa. Nazywa się "Set Neferu", co oznacza "siedzibę piękna".
•  W dolinie znajduje się około 75 grobowców. Zwykle składają się z małego przedsionka, po którym znajduje się korytarz prowadzący do komory grobowej.
•  Kiedy na początku XX wieku włoski archeolog Ernesto Schiaparelli odkrył grobowce Doliny Królowych, były one w złym stanie. Niektóre były używane jako stajnie dla osłów.
•  Najsłynniejszy i najbardziej spektakularny grób należy do królowej Nefertari, żony Ramzesa II (1279-1213 p.n.e.).
•  W grobowcu Nefertari znajduje się sztuka przedstawiająca królową wielbiącą zmumifikowane ciało Ozyrysa i ofiarowującą mleko bogini Hathor.
•  Pomimo nazwy Doliny znajdują się tam również grobowce kilku książąt Nowego Państwa, w tym synów Ramzesa III - Chaemwaseta II i Amenherchepeszefa.
•  Książę Kamuast miał grobowiec podobny do grobowca faraona, ale znacznie mniejszy. Jest jasno udekorowany, ze scenami składania ofiar i hołdów.
•  Sceny w grobowcu księcia Khaemweset oferują cenny wgląd w egipski pogląd na życie pozagrobowe. Pokazano go, jak przedstawia się strażnikom bram wraz z ojcem, składa ofiarę i ubrany jest w szatę.
•  Uważa się, że Thiti jest żoną Ramzesa IV. Jej grób został odrestaurowany i ma piękną dekorację wytłaczaną na wapieniu.


Dzieci

•  W starożytnym Egipcie dzieci uważano za błogosławieństwo. Jeśli para nie może mieć własnych dzieci, może spróbować adoptować sieroty.
•  Dzieci były ważne ze względu na wiarę w życie pozagrobowe. Członkowie rodziny musieli upewnić się, że ich obrzędy pogrzebowe zostaną dokładnie przeprowadzone. Dzieci opiekowałyby się również sędziwymi rodzicami.
•  Życie dziecka było niepewne. Choroby i wypadki pochłonęły życie co dwa lub trzy urodzenia. Aby to zrekompensować, rodziny miały średnio od czterech do sześciu dzieci, a niektóre miały nawet 15.
•  Starożytni Egipcjanie mieli testy pozwalające określić płodność kobiety, a nawet płeć nienarodzonego dziecka. Uważali, że kobieta powinna własnym moczem pokropić płasknicę i jęczmień. Jeśli jęczmień rósł, sądzono, że jej dziecko będzie chłopcem. Gdyby płaskacz rósł, dziecko byłoby dziewczynką. Gdyby żadne z nich nie rosło, kobieta nie miałaby dzieci.
•  Poród był niebezpieczny i wiele kobiet zmarło w jego trakcie. W grobowcu króla Horemheba w Sakkarze znaleziono szczątki jego królowej Mutnodjmet zawierające kości donosznego płodu. Prawdopodobnie zmarła w wyniku problemu w czasie ciąży.
•  Główną boginią ciąży i porodu była bogini hipopotama Taweret. Kobiety kładły sobie na brzuchu różdżkę z kości słoniowej, prosząc ją o pomoc podczas porodu.
•  Dziecko otrzymywało imię od razu, a następnie rejestrowano je u władz egipskich. Niektóre imiona składały się z kilku liter, podczas gdy inne stanowiły frazę. Wiele dzieci otrzymało również imiona bogów.
•  Niemowlęta były karmione przez matki przez około trzy lata, noszone w chuście na szyi, aby mogła dalej pracować.
•  Od piątego roku życia oczekiwano, że dzieci zaczną pomagać rodzicom w zarabianiu na życie lub prowadzeniu gospodarstwa domowego - pomagając przy zbiorach lub załatwianiu sprawunków. Głowy młodych chłopców były ogolone, z wyjątkiem kucyka noszonego z boku. Kiedy osiągnęli wiek dwunastu lat, włosy zostały zgolone i pozwolono im zapuścić włosy. Od tego wieku chłopców uważano za wystarczająco starych, aby wykonywać dorosłe prace w rodzinnych majątkach. Dziewczyny pomagały w domu.
•  W najbiedniejszych rodzinach los dzieci nie był taki przyjemny. Mogli być oddani do pracy w świątyniach, a nawet sprzedani jako niewolnicy.


Deklaracja misji

pisemny dokument, który określa zasady przewodnie, według których działa Twoja organizacja. Określa, kim jesteś jako firma.

Delegacja

Zezwolenie komuś innemu na działanie w Twoim imieniu.

Due Diligence

Proces starannego badania wszystkich zgłoszeń i sprawozdań finansowych firmy w celu fuzji lub przejęcia.

Dane demograficzne

statystyki mierzące populację, w tym: wiek, płeć, dochód, wykształcenie, pochodzenie etniczne i lokalizacja.

Dostosowany rynek

Rynek jednego. To najwyższy poziom segmentacji rynku.

Dwór królewski i pałac

•  Faraon i jego doradcy zbierali się na specjalne uroczystości państwowe. Do tych spotkań wykorzystano wiele rodzajów budynków.
•  Dwory królewskie ozdobiono złoconymi metalami i klejnotami. Fragmenty kafelków z dworu faraona Echnatona dają wgląd w splendor życia na dworze.
•  Dwór zamieszkiwali wybrani przez faraona dworzanie, albo krewni, albo utalentowani skrybowie. Często organizowano ceremonie, aby przyznać nagrody tym lojalnym sługom.
•  Na dworze obowiązywały surowe zasady. Jeśli faraon zbliżył się do kogoś, musiałon upaść przed nim i ucałować ziemię pod jego stopami.
•  Życie na dworze królewskim bywało nudne, więc tancerze, błazny, magowie i muzycy zapewniali faraonowi rozrywkę.
•  Tron dworski został wykonany z drewna pokrytego złotem płatkowym. Archeolodzy zrekonstruowali tron królowej Hetepheres.
•  Istniały nieoficjalne "gildie" kobiet złożone z żon ważnych urzędników. Zgłosiły się do bogini Hathor.
•  Część biżuterii była dozwolona na dworze tylko w określonych godzinach. Figurkę korony królewskiej można było nosić tylko wtedy, gdy król jechał swoim rydwanem
. •  Na dworze użyto tylko najlepszych materiałów. Wazony i talerze kuto ze złota, uważanego za najszlachetniejszy ze wszystkich metali.


Diagramy Venna

Diagramy Venna to proste diagramy wizualne szeroko stosowane do opisywania relacji między zbiorami. W swojej najprostszej formie dysk jest używany do reprezentowania każdego zestawu, a przecięcia dysków oznaczają przecięcia zestawów. Stosowanie takich diagramów do przedstawiania relacji między różnymi twierdzeniami filozoficznymi lub różnymi zbiorami sięga wieków. Został on sformalizowany przez brytyjskiego logika i filozofa Johna Venna w 1880 roku. Sam Venn nazywał je kręgami Eulera w odniesieniu do podobnego rodzaju diagramu opracowanego przez szwajcarskiego matematyka Leonharda Eulera w XVIII wieku. Dla trzech zestawów istnieje klasyczny sposób pokazania wszystkich możliwych relacji. Ale przez więcej niż trzy sety układ skrzyżowań bezczynnie staje się znacznie bardziej złożony. Diagram obok pokazuje jedno podejście do łączenia sześciu różnych zestawów.


Drugi Okres Przejściowy

•  Drugi Okres Przejściowy (1750-1550 r. p.n.e.) był trudnym okresem dla Egiptu. Najeźdźcy zwani Hyksosami osiedlili się w Delcie. Mieli panować jako XIII-XVII dynastie faraonów.
•  Hyksosi mieli lepszą broń niż Egipcjanie. Najechali lokalne siły i zaczęli nazywać siebie królami.
•  Hyksosi zbudowali nową, silnie ufortyfikowaną stolicę o nazwie Avaris w 1720 r.p.n.e. Został zbudowany na ruinach Państwa Środka.
•  W tym czasie królowie tebańscy z XVII dynastii sprawowali kontrolę nad południowym Egiptem.
•  Podział Egiptu nie był pokojowy. Zginął tebański król Sequenenra Taa. Jego mumia pokazuje rany od siekiery i noża.
•  Król tebański Kamose wzniósł pomnik w świątyni w Karnaku, aby upamiętnić swoje zwycięstwa w bitwie.
•  Podczas jednej bitwy z Hyksosami armią tebańską dowodziła królowa Ahhotep. •  Król Ahmose w końcu wypędził Hyksosów z Egiptu. Zniszczył także ich twierdze w Palestynie, aby upewnić się, że nie mogą ponownie stanowić zagrożenia.
•  Pod rządami Ahmose odzyskano terytoria nubijskie, które zostały utracone pod koniec Państwa Środka. Rozpoczął się nowy okres potęgi Egiptu.


Dzielniki i reszty

Liczba jest dzielnikiem innej liczby, jeśli dzieli się dokładnie na tę liczbę, bez reszty. Czyli 4 jest dzielnikiem 12, ponieważ można go podzielić na 12 dokładnie trzy razy. W tego rodzaju operacji dzielona liczba, 12, nazywana jest dywidendą. Ale co z 13 podzielonymi przez 4? W tym przypadku 4 nie jest dzielnikiem 13, ponieważ dzieli się na 13 trzy razy, ale pozostawia 1. Jeden sposób wyrażenia odpowiedzi to trzy, a reszta jeden. To inny sposób na powiedzenie, że 12, czyli 3 × 4, jest największą liczbą całkowitą mniejszą niż dywidenda (13), która jest podzielna przez cztery, i że 13 = 12 + 1. Gdy reszta jednej jest teraz podzielona przez po czwarte, wynik jest ułamkiem, więc odpowiedź na nasze pierwotne pytanie to 3. 3 i 4 są dzielnikami 12 (podobnie jak 1, 2, 6 i 12). Jeśli podzielimy jedną liczbę naturalną, powiedzmy p, przez drugą q, która nie jest dzielnikiem p, to zawsze jest reszta, r, która jest mniejsza niż q. Oznacza to, że ogólnie p = kq + r, gdzie k jest liczbą naturalną, a r jest liczbą naturalną mniejszą niż q. Dla dowolnych dwóch liczb p i q największy wspólny dzielnik, GCD, znany również jako najwyższy wspólny czynnik, jest największą liczbą, która jest dzielnikiem zarówno p, jak i q. Ponieważ 1 jest oczywiście dzielnikiem obu liczb, GCD jest zawsze większe lub równe 1. Jeśli GCD wynosi 1, to liczby są uważane za względnie pierwsze - nie mają wspólnych dodatnich dzielników z wyjątkiem 1. Dzielniki tworzą interesującą rodzinę liczb zwaną "liczbami idealnymi". Są to liczby, których dodatnie dzielniki, wyłączając siebie, sumują się do wartości samej liczby. Pierwszą i najprostszą liczbą doskonałą jest 6, która jest równa sumie jej dzielników, 1, 2 i 3. Druga liczba doskonała to 28, czyli 1 + 2 + 4 + 7 + 14. Musisz czekać. znacznie dłużej, aby znaleźć trzecią: 496, co jest równe 1 + 2 + 4 + 8 + 16 + 31 + 62 + 124 + 248. Idealne liczby są rzadkie, a znalezienie ich jest wyzwaniem. Matematycy nie znaleźli jeszcze rozstrzygających odpowiedzi na niektóre ważne pytania, takie jak czy istnieje nieskończona liczba doskonałych liczb, czy też wszystkie są parzyste.


Dolny Egipt

•  Dolny Egipt zajął północną część kraju, gdzie Nil dzieli się na Deltę, która wpada do Morza Śródziemnego.
•  Tylko 160 km długości Dolny Egipt był wielokrotnie szerszy niż Górny Egipt.
•  Delta Nilu dominowała w Dolnym Egipcie, gdzie ziemia była żyzna i bagnista. Dolny Egipt miał łagodniejszą temperaturę niż Górny Egipt, a także więcej deszczu.
•  Archeolodzy nie wiedzą tyle o predynastycznej historii Dolnego Egiptu, co o Górnym Egipcie. Jest on zwykle dzielony przez historyków na pięć okresów.
•  Czas przed pisemną historią w Egipcie został przez archeologów podzielony na pięć okresów. Każdy okres nosi nazwę miejsca, z którego wydobyto narzędzia, ceramikę i inne przedmioty.
•  Dolny Egipt był znany jako To-Mehu w czasach faraonów. Został podzielony na 20 obszarów zwanych "nomami".
•  Król Dolnego Egiptu nosił czerwoną koronę, czyli "deszret". Był to wysoki, centralny element w kształcie pudełka, nad którym wystawał dramatycznie wyglądający zakręt.
•  Dolny Egipt był reprezentowany przez boginię Wadjyt. Zwykle przedstawiana jako kobra, mogła również pojawić się jako kobieta z głową lwa, a nawet jako mangusta!
•  Dolny Egipt był pod silnym wpływem Palestyny i Syrii. W Delcie znaleziono ceramikę z tych obszarów, a także artefakty z Sumeru (dolny Eufrat).
•  Pod koniec IV tysiąclecia p.n.e. kultura Dolnego Egiptu zaczęła być zastępowana przez kulturę Górnego Egiptu. Wykopaliska w Tell el-Farain pokazują, że do tego czasu wyroby z Górnego Egiptu zastępowano lokalnie wyrobami ceramicznymi


Dynastie Zhou i Qin

•  11OO p.n.e., Shang w Chinach zostało podbite przez lud zwany Zhou.
•  Zhou rozszerzyło terytorium Szang na całe Chiny, ale królestwo zostało podzielone na duże majątki, z których każda posiadała własnego władcę.
•  W czasach Zhou Chińczycy zaczęli używać żelaza, zarówno do pługów, jak i broni, i poczynili wiele postępów w technologii.
•  Do głosu doszli wielcy myśliciele, tacy jak Laozi i Konfucjusz.
•  Konfucjusz wierzył, że moralność jest niezbędna w służbie rządowej, ale minister o imieniu ShangYang (który zmarł w 338 r. p.n.e. uważał, że prawo należy wzmocnić w jakikolwiek sposób. Nazywa się to legalizmem.
•  Rodzina ShangYanga - Qin - obaliła Zhou w 312 p.n.e.
•  W 246 p.n.e. cesarz Qin Zheng rozszerzył imperium i nazwał się Shi Huangdi, Pierwszym Cesarzem. Zbudował Wielki Mur o długości 4000 km, aby chronić swoje imperium przed nomadami z północy.
•  Shi Huangdi zakazał książek i pochował żywcem 460 konfucjańskich uczonych. Jego najstarszy syn Fu Su został wygnany, gdy się sprzeciwił.
•  Kiedy Shi Huangdi zmarł, w 210 p.n.e., jego ciało zostało potajemnie zabrane do stolicy przez ministra Li Si z wózkiem na ryby, aby ukryć zapach gnijącego mięsa. Li Si wysłał list do Fu Su, udając, że pochodzi od jego ojca, mówiąc mu, aby popełnić samobójstwo. Fu Su zrobił i tak Li Si doszedł do władzy.


Dynastia Han

•  W 210 p.n.e. małym królestwem Han rządził Liu Bang. Liu Bang był biednym wieśniakiem, który doszedł do władzy po rozpadzie imperium Qin.
•  W 2O6 p.n.e., Liu Bang poprowadził armię w stolicy Qin, Xiangyang. Splądrował grób Shi Huangdiego i spalił miasto oraz bibliotekę zawierającą książki, których Shi Huangdi zakazał - jedyne istniejące kopie.
•  W 202 p.n.e. Liu Bang ogłosił się pierwszym cesarzem Han i przyjął imię Gaozu.
•  Pod rządami Han Chiny stały się tak duże i potężne jak Cesarstwo Rzymskie, a sztuka i nauka kwitły. Chińczycy wciąż czasami nazywają siebie Han.
•  Pod rządami Wudiego (141-87 p.n.e.) Han Chiny osiągnęły swój szczyt.
•  Miasta Han były ogromne, zatłoczone i piękne, a rzemieślnicy robili wiele wspaniałych rzeczy z drewna, farby i jedwabiu - niestety zniszczonych po zakończeniu rządów Han.
•  Jedwabiem, jadeitem i końmi handlowano na Jedwabnym Szlaku, przez Azję aż do Cesarstwa Rzymskiego.
•  Cesarze Han próbowali odzyskać utracone pisma i wskrzesili
nauki Konfucjusza. Urzędnicy publiczni zostali naukowcami, a w 165 p.n.e. odbyły się pierwsze egzaminy do podjęcia służby publicznej.
•  Około 50 r .n.e. misjonarze buddyjscy dotarli do Chin.
•  Do roku 200 r. cesarze Han zostali osłabieni przez swoje ambitne żony i eunuchów (strażników). Rebelia grupy zwanej Żółtymi Turbanami w połączeniu z atakami wojowników z północy doprowadziły do upadku imperium.

---

[ 464 ]

---