frank szwajcarski : jednostka walutowa używana w Szwajcarii i Liechtensteinie (zwykle uważana za bardzo stabilną walutę)

finansowy;:czasownik zorganizować dużą pożyczkę, która ma być objęta gwarancją kilku międzynarodowych banków

formularz przeniesienia zapasów : formularz do podpisania przez osobę przenoszącą udziały

fundusze inwestycyjne : fundusze inwestycyjne gdzie pieniądze są inwestowane w akcje spółek, w przeciwieństwie do obligacji lub papierów wartościowych rządowych

fundusz amortyzacyjny : fundusz tworzony z kwot pieniędzy regularnie odkładanych na pokrycie przyszłych potrzeb, takich jak spłata pożyczki

fundusz korupcyjny : pieniądze trzymane na uboczu, aby dać ludziom aby przekonać ich do robienia tego, czego chcesz

fundusz społecznie odpowiedzialny : fundusz, który inwestuje wyłącznie w firmy o dobrej reputacji w zakresie ochrony środowiska, zatrudnienia lub spraw społecznych

fundusz majątkowy suwerenny : fundusz inwestycyjny należący do rządu, który dysponuje bardzo dużymi kwotami pieniędzy

fundusz powierniczy o podzielonym kapitale : taki sam jak fundusz powierniczy o podzielonym poziomie

fundusz inwestycyjny o podzielonym poziomie : fundusz inwestycyjny z dwiema kategoriami udziałów: udziały dochodowe, które otrzymują dochód z inwestycji, ale nie czerpią korzyści ze wzrostu wartości ich kapitału, oraz udziały kapitałowe, których wartość rośnie wraz ze wzrostem wartości inwestycji, ale nie generują żadnego dochodu. Również nazywany funduszem podzielonym, funduszem z kapitałem podzielonym

fundusz podzielony : taki sam jak fundusz inwestycyjny z podziałem na poziomy

finansowanie startupów : pierwszy etap finansowania nowego projektu, po którym następuje kilka rund kapitału inwestycyjnego w miarę jak projekt się rozkręca

funt szterling : standardowa waluta używana w Wielkiej Brytanii do podawania cen w funtach szterlingach lub do podawania cen w funtach szterlingach

firma żeglugowa : firma, której działalność polega na transporcie towarów lub pasażerów statkami

fundusze akcjonariuszy : w liczbie mnogiej kapitał i rezerwy spółki

fundusz sektorowy : fundusz, który inwestuje tylko w jeden sektor giełdy

fracht morski : transport towarów statkami lub towary wysłane drogą morską

Fundusz Ubezpieczeniowy Spółdzielni Oszczędnościowo-Kredytowej : fundusz ubezpieczeniowy utworzony w 1989 roku w celu zapewnienia ubezpieczenia spółdzielniom oszczędnościowo-pożyczkowym. Skrót: SAIF

faktura sprzedaży : faktura dotycząca sprzedaży

fundusz rezerwowy : zyski z działalności gospodarczej, które nie zostały wypłacone w formie dywidendy, ale zostały zainwestowane z powrotem w działalność

fundusz inwestycyjny w nieruchomości : publiczna spółka powiernicza, która inwestuje wyłącznie w nieruchomości. Skrót REIT

fundusze wartości względnej : fundusze hedgingowe niezwiązane z ogólnymi ruchami rynkowymi, ale starające się znaleźć możliwości do arbitrażu tymczasowych, niewielkich zmian wartości względnych poszczególnych aktywów finansowych

fundusz detaliczny : fundusz sprzedawany bezpośrednio prywatnym inwestorom

fundusz emerytalny : duża suma pieniędzy składająca się ze składek pracowników i ich pracodawcy, która zapewnia emerytury dla emerytowanych pracowników

fundusze emerytalne : liczba mnoga inwestycje zarządzane przez firmy emerytalne w celu tworzenia emerytur dla inwestorów

fundusz wyników : fundusz inwestycyjny mający na celu generowanie wysokiego zwrotu, co odzwierciedla się w wyższym ryzyku.

faza : okres lub część czegoś, która ma miejsce pierwsza faza programu ekspansji

faza : czasownik frazowy oznaczający stopniowe wprowadzanie czegoś

faza wycofania : czasownik frazowy oznaczający stopniowe usuwanie czegoś

funt : 1. miara wagi (= 0,45 kilograma)

funt : stawka pobierana za funt wagi

funt szterling : oficjalny termin, waluta Wielkiej Brytanii

formularz pełnomocnictwa , karta pełnomocnictwa : formularz, który akcjonariusze otrzymują wraz z zaproszeniami na Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy i który wypełniają, jeśli chcą wyznaczyć pełnomocnika do głosowania w ich imieniu w sprawie uchwały

finanse publiczne : gromadzenie pieniędzy przez rządy poprzez podatki lub pożyczki i wydawanie ich

fundusze publiczne : w liczbie mnogiej rządowe pieniądze dostępne na wydatki

firma własnościowa : firma utworzona w celu inwestowania w akcje innych firm w celu kontrolowania ich. Skrót pty

faktura pro forma : faktura wysyłana kupującemu przed wysyłką towaru, w celu dokonania płatności lub wysłania towaru do odbiorcy, który nie jest kupującym

finansowanie deficytu: rodzaj planowania finansowego przez rząd, w ramach którego pożycza on pieniądze na pokrycie różnicy między dochodami z podatków a wydatkami

fundusze dyskrecjonalne: fundusze zarządzane na zasadzie dyskrecjonalnej

firmy w trudnej sytuacji finansowej: firmy, które mogą zostać postawione w stan likwidacji, a których akcje są postrzegane jako zakup spekulacyjny

fundusz papierów wartościowych w trudnej sytuacji: rodzaj funduszu inwestującego w spółki, w których mogą wystąpić poważne problemy

fałszywe pozory : obienie lub mówienie czegoś ,oszukiwanie kogoś

fałszywa waga : waga zmierzona na wadze sklepowej która jest błędna i w ten sposób oszukuje klientów

fałszowanie : czynność dokonywania fałszywych wpisów w rachunkach

fałszować: zmieniać coś, aby było błędne

firma rodzinna : firma, w której większość udziałów należy do członków rodziny

firma rodzinna : firma, w której udziałowcy i dyrektorzy są członkami tej samej rodziny Fannie Mae : to samo co Federal National Mortgage Association

FAQ : pozycja w menu, która udziela odpowiedzi na pytania, które ludzie często zadają na temat strony internetowej, usługi lub produktu.

FAS : skrót Federal Accounting Standards

FASIT : skrót Financial Asset Securitisation Investment Trust

fat cat : biznesmen, który zarabia ogromną pensję i premię (nieformalnie)

faks : system wysyłania dokładnej kopii dokumentu telefonicznie

. KOMENTARZ: Banki nie akceptują wiadomości faksowych jako wiążących instrukcji (jak na przykład faksowane polecenie przelewu pieniędzy z jednego konta na drugie).

FD : skrót dyrektor finansowy

FDI : skrót bezpośrednie inwestycje zagraniczne

FDIC : skrót Federal Deposit Insurance Corporation

Fed : US to samo co Rada Rezerwy Federalnej (nieformalnie)

federalny : 1. odnoszący się do systemu rządów, w którym grupa stanów jest połączona w federację 2. odnoszący się do rządu centralnego USA Większość biur federalnych znajduje się w Waszyngtonie.

Federalne Standardy Rachunkowości : USA amerykańskie przepisy regulujące procedury księgowe. Skrót FAS

federalne agencje kredytowe , agencje federalne : agencje, takie jak Federal Home Loan Banks, które udzielają kredytów indywidualnym kredytobiorcom i są wspierane przez rząd federalny

Federal Deposit Insurance Corporation : agencja federalna, która zarządza funduszami ubezpieczeniowymi, które ubezpieczają depozyty w bankach komercyjnych i kasach oszczędnościowo-pożyczkowych. Skrót FDIC

Federal Funds : depozyty banków komercyjnych w Bankach Rezerwy Federalnej, które mogą być wykorzystywane do krótkoterminowych pożyczek dla innych banków

Federal Home Loan Banks : USA grupa dwunastu banków, które udzielają pożyczek kasom oszczędnościowo-pożyczkowym oraz innym instytucjom, które pożyczają pieniądze właścicielom domów pod zastaw kredytów hipotecznych

Federal Home Loan Mortgage Corporation : USA organizacja federalna, która wspiera kredyty hipoteczne emitowane przez Kasy Oszczędnościowo-Pożyczkowe. Skrót FHLMC

Federal National Mortgage Association: prywatna organizacja w USA, która reguluje kredyty hipoteczne i pomaga w oferowaniu kredytów hipotecznych zabezpieczonych funduszami federalnymi. Skrót FNMA. Nazywany również Fannie Mae

Federalna Komisja Handlu: federalna agencja powołana w celu zapewnienia wolnej i uczciwej konkurencji biznesowej

federacja : grupa stowarzyszeń, firm lub organizacji, które mają centralną organizację reprezentującą je i dbającą o ich wspólne interesy federacja branż związki zawodowe , federacja pracodawców

Fedwire : w USA to samo co System Przelewów Rezerwy Federalnej (nieformalnie)

FHFB: skrót Federal Housing Finance Board (Federalna Rada Finansowania Mieszkalnictwa)

FHLBB : skrót Federal Home Loan Bank Board (Federalna Rada Banku Kredytów Mieszkaniowych)

FHLBS : skrót Federal Home Loan Bank System (Federalny System Banków Kredytów Mieszkaniowych)

FHLMC : skrót Federal Home Loan Mortgage Corporation (Federalna Korporacja Kredytów Hipotecznych)

FIBOR : skrót Frankfurt Interbank Offered Rate (Frankfurcka Międzybankowa Stopa Procentowa)

fikcyjne aktywa : aktywa, które tak naprawdę nie istnieją, ale są wpisywane jako aktywa w celu zbilansowania rachunków

FIFO : skrót first in first out

fifty-fifty : ma pięćdziesiąt procent szans na zysk, ma równe szanse na zysk lub stratę

figura : 1. liczba lub koszt zapisany liczbami. 2. obliczyć liczby, aby obliczyć coś.

FIMBRA : skrót od Financial Intermediaries, Managers and Brokers Association

finanse: 1. pieniądze wykorzystywane przez firmę, dostarczane przez akcjonariuszy lub z pożyczek 2. pieniądze (wykorzystywane przez klub, władze lokalne itp.) 3. działalność polegająca na zarządzaniu pieniędzmi ;czasownik zapewniać pieniądze na opłacenie czegoś

firma finansowa , korporacja finansowa , dom finansowy : firma, zazwyczaj część banku komercyjnego, która zapewnia środki na zakup ratalny

finanse : pieniądze lub gotówka, która jest dostępna

finansowy : odnoszący się do pieniędzy okoliczności finansowe stan czyichś finansów

Fundusz Inwestycyjny Sekurytyzacji Aktywów Finansowych : US fundusz inwestycyjny, który łączy różne pożyczki, zaległe środki z tytułu zakupów kartą kredytową itp. w jeden fundusz dla osoby fizycznej. Skrót FASIT

finansowe kontrakty terminowe, kontrakt terminowy na instrumenty finansowe : kontrakt na zakup papierów wartościowych o nominale złota z dostawą w określonym terminie w przyszłości.

finansowy rynek kontraktów terminowych na instrumenty finansowe : rynek papierów wartościowych o wyemitowanym nominale z dostawą w przyszłości

finansowo : odnoszący się do pieniędzy firma, która jest finansowo stabilna firma, która jest rentowna i posiada silne aktywa

Financial Ombudsman Service :niezależny organ badający skargi publiczne na banki, doradców finansowych, towarzystwa budowlane, fundusze emerytalne lub firmy ubezpieczeniowe

finanse : w liczbie mnogiej, taki sam jak finansowe kontrakty terminowe

Financial Times/: ważny brytyjski dziennik finansowy (wydawany na różowym papierze). Skrót FT

fiskalny: odnoszący się do podatku lub dochodów rządowych

fl : skrót gulden

FLA : Stowarzyszenie Finansów i Leasingu

flaga: termin używany przez chartystów w odniesieniu do okresu, w którym ceny konsolidują poprzedni wzrost lub spadają

force down : czasownik frazowy, aby coś obniżyć, np. ceny obniżyć, zmusić ceny do obniżenia, spowodować spadek cen

force up : czasownik frazowy, aby coś stało się wyższe, zmusić ceny do wzrostu, spowodować wzrost cen.

force sale: sprzedaż, która odbywa się, ponieważ nakazuje ją sąd lub ponieważ jest to jedyny sposób na uniknięcie kryzysu finansowego

forint : jednostka walutowa używana na Węgrzech

forma :1. forma wyrazów słowa poprawnie ułożone dla dokumentu prawnego potwierdzenie odbioru w należytej formie poprawnie sporządzone potwierdzenie odbioru 2. oficjalny wydrukowany papier z pustymi miejscami, które należy wypełnić informacjami

Formularz 109 9 : US oświadczenie z banku lub maklera giełdowego, zawierające szczegółowe informacje o wypłatach odsetek lub otrzymanych dywidendach, które podatnik przesyła do IRS

forma : rzeczownik pro forma

formalny: jasno i zgodnie z prawem sporządzony

Fortune 500 : w liczbie mnogiej (500 największych firm w USA) 500 największych firm w USA, wymienionych corocznie w magazynie Fortune

forward : z góry lub do zapłaty w późniejszym terminie ;przysłówek 1. datować czek forward umieścić datę późniejszą niż obecna na czeku 2. sprzedać forward sprzedać walutę obcą, towary itp. z dostawą w późniejszym terminie 3. saldo przeniesione forward, przeniesione saldo, które jest księgowane na koncie na koniec okresu, a następnie jest uważane za punkt początkowy następnego okresu

forwardation : sytuacja, w której gotówkowa cena jest niższa niż cena terminowa (UWAGA: Przeciwieństwem jest backwardation).

formalność : coś, co należy zrobić, aby przestrzegać prawa

forex , Forex: to samo co waluta obca

forfaiting: działanie polegające na zapewnieniu finansowania eksporterom, gdzie agent lub forfaiter przyjmuje weksel od zagranicznego klienta; kupuje weksel ze zniżką i pobiera płatności od klienta w odpowiednim czasie

footings : US wynik finansowy bilansu banku (nieformalnie)

Footsie : indeks oparty na cenach 100 wiodących spółek (to główny indeks londyński) (nieformalnie) Pełna forma Financial Times-Stock Exchange 100 index

FOR : pełna forma wolny na kolei

"Forbes" 500 : lista największych amerykańskich korporacji, publikowana co roku w magazynie "Forbes"

FNMA : skrót Federal National Mortgage Association

FOB , fob : skrót wolny na pokładzie

FOK : skrót wypełniać lub zabijać

folio: strona z numerem, zwłaszcza dwie strony obok siebiew księdze rachunkowej, które mają ten sam numer czasownik umieścić liczbę na stronie

flotation : wprowadzenie na giełdę nowej firmy czynność , założenia nowej firmy poprzez sprzedaż jej udziałów

flow : 1. ruch przepływ kapitału do kraju przepływ inwestycji do Japonii 2. firma ma problemy z przepływem gotówki

flow diagram , diagram przepływu : wykres przedstawiający układ procesów pracy w serii

fluctuate : poruszać się w górę i w dół

float : 1. Gotówka pobrana z centralnego źródła i wykorzystana na wydatki bieżące. 2.proces zakładania nowej firmy poprzez sprzedaż jej akcji na giełdzie. 3. proces umożliwiający walucie rozliczanie się po jej własnym kursie walutowym, bez żadnej interwencji rządu. 1. upłynnić spółkę. 2. upłynnić walutę po jej własnym kursie walutowym na rynkach międzynarodowych i nieustalonym.

floater : pożyczka ze zmienną stopą procentową

floating : 1. float spółki akt założenia nowej spółki poprzez sprzedaż jej udziałów na giełdzie papierów wartościowych 2. floating funta - pozwolenie funtowi na znalezienie własnego kursu walutowego na rynku międzynarodowym przymiotnik niestałe płynne kursy walutowe, funt płynny

floating capital : to samo co kapitał obrotowy

floating charge : opłata powiązana z dowolnymi aktywami spółki w danej kategorii, ale nie z żadnym konkretny przedmiot

flat bed imprinter : US to samo co imprinter

flat out : ciężko pracujący lub na pełnych obrotach

flat rate : opłata, która zawsze pozostaje taka sama

fiksacja : czynność ustalania ceny na rynku opcji

firm up : czasownik frazowy oznaczający uzgodnienie ostatecznych szczegółów czegoś

firma :firma, przedsiębiorstwo lub spółka produkcyjna

Finnmark : nazwa waluty używanej przed wprowadzeniem euro w Finlandii

finansista :osoba pożyczająca duże kwoty pieniędzy firmom lub kupująca udziały w firmach jako inwestycję

finansowanie : czynność zapewniania pieniędzy na projekt

faktoryzacja : działalność polegająca na kupowaniu długów od firmy ze zniżką, a następnie egzekwowaniu spłaty długu

fail :1. nie robić czegoś, co się próbowało zrobić 2. być nieudanym

fall back : czasownik frazowy oznaczający stawanie się niższym lub najtańszym po wzroście ceny.Akcje spadły przy słabym handlu.

fall out : wypadać

fallen angel: 1. akcja, która kiedyś cieszyła się popularnością, ale której atrakcyjność spadła i której cena akcji spada 2. obligacja, która kiedyś miała rating inwestycyjny, ale znacznie spadła ze swoich rekordowych poziomów

falling: zmniejszanie się lub spadek ceny

falling pound : funt tracący na wartości wobec innych walut

fallout: zły wynik lub załamanie

false : nieprawdziwe lub niepoprawne określenie fałszywe roszczenie do produktu, dokonanie fałszywego wpisu w bilansie

fałszywy rynek : rynek akcji spowodowany przez osoby lub firmy spiskujące w celu kupna lub sprzedaży i w ten sposób wpływania na cenę akcji na swoją korzyść

frank : 1. dawna jednostka walutowa we Francji i Belgii 2. jednostka walutowa w Szwajcarii

franczyza : licencja na handel pod nazwą marki i płacenie tantiem.

franczyzobiorca : osoba prowadząca franczyzę

franczyzodawca : osoba udzielająca licencji na franczyzę

franczyza : sprzedaż licencji na działalność franczyzową

franco : wolny

franczyzodawca : inna pisownia słowa franczyzodawca

Frankfurt : główny ośrodek finansowy w Niemczech

Frankfurter Allgemeine Z eitung : dziennik wydawany we Frankfurcie

Frankfurt Interbank Offered Rate : stopa procentowa stosowana do obliczania kredytów na frankfurckich rynkach pieniężnych. Skrót FIBOR

FRB : skrót 1. Bank Rezerwy Federalnej 2. Rada Rezerwy Federalnej

Freddie Mac : US to samo co Federal Home Loan Mortgage Corporation (nieformalnie)

FRN: skrót od obligacje o zmiennym oprocentowaniu.

front: firma lub osoba wykorzystywana do ukrywania nielegalnego handlu.

front-end : odnoszący się do rozpoczęcia inwestycji lub ubezpieczenia

front-end load: używany do opisania ubezpieczenia lub programu inwestycyjnego, w którym większość opłat za zarządzanie ponoszona jest w pierwszym roku inwestycji lub ubezpieczenia i nie jest rozłożona na cały okres. Porównaj back-end load

front man : osoba, która wydaje się uczciwa, ale ukrywa nielegalny handel

front office : personel pierwszej linii i personel pomocniczy w instytucji finansowej

front-running : US czynność kupowania akcji lub opcji ponieważ słyszałeś o dużym zleceniu kupna, które ma się wkrótce pojawić

FSA: skrót Financial Services Authority (Urząd ds. Usług Finansowych)

FSAV : skrót niezależna dodatkowa dobrowolna składka

FT : skrót Financial Times (Financial Times)

FTASI : skrót FTSE Actuaries Share Indices (Indeksy Akcji Aktuariuszy FTSE)

FTSE 100 : indeks oparty na cenach stu wiodących firm (to jest główny (indeks londyński)

Fundusz powierniczy śledzący indeks FTSE 100 : fundusz powierniczy, który podąża za indeksem Footsie 100

FTSE All-Share Index : indeks oparty na cenie rynkowej około 840 spółek notowanych na London Stock Exchange (obejmuje spółki z indeksu FTSE 100, indeksu 250 oraz spółki z innych indeksów) (UWAGA: Nazywany również po prostu indeksem All-Share).

FTSE All-Share tracker: fundusz śledzący indeks FTSE All-Share

FTSE All-Small Index : indeks obejmujący spółki FTSE SmallCap oraz około 750 spółek w fazie początkowej spółki które są zbyt małe, aby znaleźć się w indeksie All-Share

FTSE Eurotop 300 Index: indeks 300 wiodących europejskich akcji, notowany w euro

FTSE Mid 250 Share Index: indeks oparty na cenach rynkowych 250 spółek o kapitalizacji od 300 mln GBP do 2,5 mld GBP (stanowi to około 16% całkowitej kapitalizacji rynku akcji)

FTSE Small Cap Index: indeks który obejmuje około 500 mniejszych firm, które są zbyt małe, aby znaleźć się w dwóch głównych indeksach

fracht : koszt transportu towarów drogą powietrzną, morską lub lądową

fundusz : 1. pieniądze odłożone na specjalny cel 2. pieniądze zainwestowane w fundusz inwestycyjny jako część funduszu powierniczego lub przekazane a doradca finansowy inwestujący w imieniu klienta. czasownik zapewnić pieniądze na określony cel

fundamentalny : podstawowy lub najważniejszy

fundamentalne kwestie : sprawy dotyczące zysków lub aktywów firmy

finansowany : zabezpieczony długoterminowymi pożyczkami długoterminowy finansowany kapitał

finansowany dług : część brytyjskiego długu publicznego która płaci odsetki, ale bez terminu spłaty kapitału

finansowanie: 1. pieniądze na wydatki 2. czynność zamiany krótkoterminowego długu na długoterminową pożyczkę

fundusze: pieniądze, które są dostępne do wydania

fundusz ubezpieczeniowy : akt przekazania pieniędzy w celu zapewnienia regularnego dochodu

finansowanie kapitałowe : finansowanie spółki w formie akcji zwykłych opłaconych przez akcjonariuszy

fundusz kapitałowy : fundusz, który inwestuje w akcje, a nie w papiery wartościowe rządowe lub inne fundusze

fundusz wzrostu kapitału własnego : fundusz inwestujący w akcje, mający na celu zapewnienie wzrostu kapitału

fundusz inwestycyjny kapitałowy : to samo co kapitał własny

fundusz etyczny : fundusz inwestujący w spółki które przestrzegają określonych standardów moralnych, np. firmy, które nie produkują broni lub nie handlują z niektórymi krajami lub wykorzystują wyłącznie przyjazne dla środowiska źródła surowców

fundusze zewnętrzne : taki sam jak dług zewnętrzny.

fundusze makro : : duże fundusze hedgingowe, które stawiają na całe gospodarki

fundusze neutralne rynkowo : fundusze hedgingowe niezwiązane z ogólnymi ruchami rynkowymi, ale starają się znaleźć możliwości arbitrażu tymczasowych, niewielkich zmian względnych wartości poszczególnych aktywów finansowych

firma średniej wielkości: firma o rocznych obrotach poniżej 22,8 mln GBP i zatrudniająca nie więcej niż 250 pracowników firma inżynieryjna średniej wielkości

finansowanie mezzanine: finansowanie udzielane firmie po otrzymaniu finansowania na rozpoczęcie działalności.

KOMENTARZ: Finansowanie mezzanine jest nieco mniej ryzykowne niż finansowanie start-upów, ponieważ firma zazwyczaj już rozpoczęła działalność; jest jednak niezabezpieczone. Ten rodzaj finansowania ma na celu konsolidację pozycji handlowej firmy przed jej debiutem giełdowym.

firma członkowska : dom maklerski, który jest członkiem giełdy papierów wartościowych

fundusz lustrzany : fundusz inwestycyjny, w którym zarządzający prowadzi również fundusz jednostkowy o tych samych celach

fundusz rynku pieniężnego : fundusz inwestycyjny, który inwestuje wyłącznie w instrumenty rynku pieniężnego

fundusz wielozarządzający : fundusz hedgingowy, który wykorzystuje szeroki portfel zarządzających funduszami, aby zapewnić zrównoważoną ekspozycję dla stosunkowo małych inwestorów. fundusz hedgingowy, zarządzający

fundusz obligacji komunalnych, fundusz muni : USA fundusz inwestowany w obligacje komunalne (UWAGA: Zwykle nazywane munis).

fundusz inwestycyjny : w USA tożsamy z funduszem powierniczym

fundusz dochodowy : fundusz, którego celem jest zapewnienie wysokiego dochodu, a nie wzrostu kapitału

formularz podatku dochodowego : formularz do wypełnienia, w którym deklaruje się wszystkie dochody w urzędzie skarbowym

fundusz indeksowy : fundusz inwestycyjny składający się z akcji wszystkich spółek, które są wykorzystywane do obliczania indeksu giełdowego

finansowanie zapasów : zwłaszcza w USA, wykorzystanie pieniędzy z kapitału obrotowego na zakup zapasów w celu odsprzedaży

Fundusz inwestycyjny : fundusz inwestujący w firmy typu start-up lub inne nowe projekty

faktura : notatka z prośbą o zapłatę za dostarczone towary lub usługi .

Fakturzysta : pracownik biurowy zajmujący się fakturami

fakturowanie : praca związana z wysyłaniem faktur

faktura szczegółowa: faktura, na której każda pozycja jest wymieniona osobno

firma docelowa : taki sam jak cel przejęcia

Formularz podatkowy: pusty formularz do wypełnienia zeznania podatkowego i corocznego wysyłania do urzędu skarbowego

fundusz śledzący: fundusz, który śledzi jeden z indeksów giełdowych, takich jak FTSE

firma handlowa: dom maklerski

firma handlowa: firma specjalizująca się w kupnie i sprzedaży towarów

firma ubezpieczeniowa na życie firma oferująca ubezpieczenia na życie, ale zazwyczaj świadcząca również inne usługi, takie jak doradztwo inwestycyjne

finansowanie poza bilansem :sposób pozyskania finansowania poprzez długoterminową umowę leasingu, która nie kwalifikuje się jako leasing kapitałowy i dlatego nie pojawia się w bilansie.

fundusz offshore : fundusz z siedzibą za granicą, zazwyczaj w kraju o mniej rygorystycznych przepisach podatkowych

fundusz otwarty : fundusz, taki jak fundusz powierniczy, w którym inwestorzy kupują jednostki uczestnictwa, a wpłacane pieniądze są inwestowane w szereg papierów wartościowych. W przeciwieństwie do funduszu zamkniętego, takiego jak fundusz inwestycyjny, w którym inwestor nabywa udziały w spółce powierniczej i otrzymuje dywidendy.

fundusze zagraniczne : w liczbie mnogiej fundusze inwestycyjne z siedzibą w innych krajach

fundusz ogólny: fundusz powierniczy z inwestycjami w różnorodne akcje

Fundusz go-go: fundusz, którego celem jest generowanie bardzo wysokich zysków, ponieważ inwestuje w akcje spekulacyjne

Fundusz zielony: fundusz inwestycyjny lub inny instrument inwestycyjny, który inwestuje wyłącznie w firmy uważane za odpowiedzialne społecznie w swoich działaniach biznesowych lub bezpośrednio promujące odpowiedzialność za środowisko.

fundusz wzrostu i dochodu: fundusz, którego celem jest zapewnienie zarówno wzrostu kapitału, jak i dochodu

firma wzrostu: firma, której wartość akcji ma wzrosnąć

fundusz wzrostu: fundusz, którego celem jest zapewnienie wzrostu kapitału, a nie dochodu

firma o wysokim zadłużeniu : firma, której wysoki odsetek środków pochodzi z pożyczek o stałym oprocentowaniu

firma sprzedaży ratalnej : firma która zapewnia pieniądze na zakup ratalny

firma niszowa : firma specjalizująca się w określonym rodzaju produktu lub usługi, zajmująca niszę rynkową

fundusz bez opłat : fundusz sprzedawany bezpośrednio przez firmę ubezpieczeniową, z niskimi opłatami za zarządzanie i bez prowizji dla brokera

fundusz powierniczy : organizacja, która pobiera pieniądze od drobnych inwestorów i inwestuje je w akcje i udziały na podstawie umowy powierniczej, a inwestycja ma formę udziałów (lub jednostek uczestnictwa) w funduszu powierniczym (UWAGA: W USA termin ten oznacza fundusz inwestycyjny). KOMENTARZ: Fundusze powiernicze muszą uzyskać autoryzację Departamentu Handlu i Przemysłu, zanim będą mogły oferować jednostki uczestnictwa do sprzedaży publicznej, chociaż istnieją nieautoryzowane prywatne fundusze powiernicze.

Faktura VAT: faktura zawierająca VAT

Fakturowanie VAT: wysłanie faktury zawierającej VAT

fundusze ilościowe: fundusze inwestujące zgodnie z instrukcjami modelu komputerowego

fundusz awaryjny : pieniądze odłożone na wypadek, gdyby były pilnie potrzebne

finanse przedsiębiorstw : sprawy finansowe firm

finansowanie kreatywne : znajdowanie metod finansowania projektu komercyjnego, które różnią się od zwykłych metod pozyskiwania pieniędzy

fundusz skonsolidowany : pieniądze w skarbcu państwa, które pochodzą z wpływów podatkowych i są wykorzystywane do pokrycia wydatków rządowych

faktura konsularna : faktura ostemplowana przez konsula w celu potwierdzenia, że importowane towary mają prawidłową dokumentację i są wysyłane legalnie

finansowanie kompensacyjne : finansowanie z MFW w celu pomocy krajowi w trudnej sytuacji

fundusz kompensacyjny : fundusz zarządzany przez giełdę papierów wartościowych w celu rekompensaty inwestorom strat poniesionych w przypadku niewypłacalności członków giełdy

formalności celne : deklaracja towarów przez nadawcę i ich kontrola przez organy celne

formularz roszczenia : formularz, który należy wypełnić, gdy składanie roszczenia ubezpieczeniowego

fundusze izby rozliczeniowej : fundusze, które są w trakcie przechodzenia przez system izby rozliczeniowej

Frank CFA : frank ze stałym kursem wymiany w stosunku o euro, używany w krajach afrykańskich, które były dawnymi koloniami francuskimi (Benin, Burkina Faso, Kamerun, Republika Środkowoafrykańska,

frank CFP : frank ze stałym kursem wymiany w stosunku do euro, używany na terytoriach francuskich na Pacyfiku

fundusz z ochroną kapitału : fundusz, który gwarantuje kapitał inwestora i jednocześnie zapewnia pewien wzrost

finansowanie pomostowe: pożyczki na pokrycie krótkoterminowych potrzeb

fundusz obligacji : fundusz powierniczy, w który dokonuje się inwestycji w formie obligacji

fakturowanie : praca polegająca na wystawianiu faktur lub rachunków

finanse behawioralne : psychologiczny pogląd na sposób, w jaki ludzie podejmują decyzje finansowe

fundusz arbitrażowy : fundusz, który próbuje wykorzystać rozbieżności cenowe tego samego aktywa na różnych rynkach

formularz zgłoszeniowy : formularz, który należy wypełnić, aplikując o nową emisję akcji lub o pracę

fracht lotniczy : transport towarów samolotem lub towarów wysyłanych drogą lotniczą wysłać przesyłkę drogą lotniczą Stawki za fracht lotniczy rosną.

fundusze doradcze : fundusze umieszczone w instytucji finansowej w celu inwestowania w imieniu klienta, instytucja inwestuje je według własnego uznania

Fawcett, pułkownik Percy Harrison: Pułkownik Fawcett urodził się w 1867 roku w Devon w Anglii. W wieku dziewiętnastu lat otrzymał stopień oficerski w Royal Artillery. Przez kilka lat służył na Cejlonie, gdzie poznał i poślubił swoją żonę. Później wykonywał pracę w Secret Service w Afryce Północnej. Fawcett znudził się życiem w armii i nauczył się sztuki geodezji, mając nadzieję na zdobycie ciekawszej pracy. Następnie w 1906 roku nadeszła oferta od Towarzystwa: jego bilet do przygody. Pułkownik przybył do La Plaz w Boliwii w czerwcu 1906 roku, gotowy do rozpoczęcia swojej wyprawy. Po nieporozumieniu z rządem w sprawie wydatków Fawcett wyruszył w serce kontynentu, aby rozpocząć pomiary graniczne. Szybko zdał sobie sprawę, że samo dotarcie do obszaru, w którym miał pracować, będzie ciężką próbą. Szlak prowadził stromą ścieżką do przełęczy w górach na wysokości 17 000 stóp. Jemu i jego towarzyszom zajęło dwie godziny, aby przejść cztery mile i wspiąć się na wysokość 6000 stóp. Juczne muły z trudem pokonywały ścieżkę 30 stóp na raz, a następnie zatrzymywały się, łapiąc oddech w rozrzedzonym powietrzu. Grupa bała się, że jeśli przemęczą zwierzęta, umrą. Wrogo nastawieni ludzie - Przybywając do miasta Cobija, Fawcett szybko poczuł, jak trudne jest życie w głębi Ameryki Południowej. Choroby były powszechne i powiedziano mu, że wskaźnik śmiertelności w mieście wynosił prawie pięćdziesiąt procent rocznie. Odcięci od świata zewnętrznego, wielu przygnębionych mieszkańców szukało pocieszenia w nadużywaniu alkoholu. Pewnej nocy jeden z lokalnych oficerów armii wpadł we wściekłość, gdy jego podwładny odmówił dołączenia do niego w grze w karty. Pijany oficer dobył miecza i ruszył za mężczyzną, raniąc go. Kiedy inny żołnierz próbował pomóc rannemu mężczyźnie, oficer rzucił się na niego, goniąc go wokół chaty. Facet szukał schronienia w pokoju Fawcetta, ale oficer poszedł za nim do środka. "Gdzie jest ten brudny taki a taki?" oficer ryknął. "Gdzie go ukryłeś?" Kiedy Fawcett zganił oficera za ściganie nieuzbrojonych ludzi z mieczem, oficer przeklął pułkownika i wyciągnął rewolwer. Fawcett złapał mężczyznę za nadgarstek i zaczął się z nim szarpać, w końcu wyrywając mu broń z ręki. Boliwia była wówczas bezprawnym pograniczem, podobnie jak amerykański Zachód pół wieku wcześniej. Fawcett spotkał amerykańskiego rewolwerowca o imieniu Harvey. Rudobrody, milczący mężczyzna był szybki w posługiwaniu się rewolwerem i pewny w celowaniu. Harvey, bandyta, uznał Stany Zjednoczone za zbyt cywilizowane i uniknął Texas Rangers, przedostając się przez Meksyk do Ameryki Południowej. Obrabował firmę górniczą w sąsiednim kraju i za jego głowę wyznaczono dużą nagrodę. Jednak w Boliwii nie obowiązywało prawo ekstradycyjne i był bezpieczny na tym nowym pograniczu. Pułkownik Fawcett był przerażony traktowaniem rdzennych mieszkańców Ameryki Południowej. Chociaż niewolnictwo było nielegalne, właściciele plantacji kauczuku często organizowali wyprawy do dżungli w celu schwytania niewolników, którzy mieli być wykorzystywani jako zbieracze kauczuku. Niektóre plemiona w zamian stawały się dość wrogie wobec osób pochodzenia europejskiego. Fawcett wierzył, że jeśli traktujesz Indian z życzliwością i zrozumieniem, otrzymasz w zamian życzliwość. Podczas wyprawy w górę rzeki Heath River w celu znalezienia jej źródła w 1910 roku, Fawcett miał wyjątkową okazję, aby przetestować swoją teorię. On i jego grupa zostali ostrzeżeni przed podróżą w górę Heath River, ponieważ plemiona wzdłuż niej miały reputację niepohamowanego dzikusa. "Zapuszczanie się w ich środek to czyste szaleństwo" - wykrzyknął major armii. Fawcett i tak pojechał. Po tygodniu wiosłowania w górę rzeki grupa minęła zakręt i wpadła prosto na obóz Indian położony na mieliźnie. Tubylcy byli równie zaskoczeni jak wyprawa. "Psy szczekały, mężczyźni krzyczeli, kobiety krzyczały i sięgały po swoje dzieci" - wspominał Fawcett. Tubylcy ukryli się w drzewach, podczas gdy grupa osadzała swoje łodzie na mieliźnie. Strzały świstały obok mężczyzn lub spadały wokół nich. Fawcett próbował kilku pokojowych propozycji, używając rodzimych słów, których się nauczył, ale przesłanie nie wydawało się docierać. Wtedy wpadł na pomysł. Jeden z grupy siedział tuż poza zasięgiem strzał i powiedziano mu, żeby zagrał na akordeonie. Mężczyzna śpiewał "A Bicycle Made for Two", "Suwannee River", "Onward Christian Soldiers" i inne melodie. W końcu Fawcett zauważył, że tekst zmienił się na "They′ve-all-stopped-shooting-at-us". Oczywiście, śpiewak miał rację. Fawcett podszedł do tubylców i przywitał się z nimi. Wymieniono prezenty jako znak przyjaźni. Nie wszystkie kontakty z Indianami kończyły się tak dobrze. Podczas podróży rzeką Chocolatal, pilot łodzi, którą podróżował Fawcett, poszedł obejrzeć pobliską drogę. Kiedy nie wrócił, Fawcett znalazł go martwego z 42 strzałami w ciele. Niebezpieczne zwierzęta - Ludzie to tylko jedno z zagrożeń dżungli. Kolejnym było królestwo zwierząt. Pewnej nocy, gdy obozował w pobliżu rzeki Yalu, pułkownik wspinał się do śpiwora, gdy poczuł, że coś "włochatego i odrażającego" wpełzło mu na ramię i szyję. To był gigantyczny pająk apazauca. Zaciekle trzymał się jego ręki, podczas gdy Fawcett próbował go strząsnąć. Pająk w końcu padł na ziemię i odszedł, nie atakując. Ukąszenie zwierzęcia jest jadowite i czasami śmiertelne. Wampiry były również uciążliwe w niektórych odległych rejonach. W nocy te stworzenia przychodziły, aby gryźć i wylizywać krew śpiących. Fawcett doniósł, że chociaż spali pod moskitierami, każda część ciała dotykająca siatki lub wystająca poza nią była atakowana. Rano odkrywali, że ich hamaki są przesiąknięte krwią. W pobliżu Potrero dzikie byki stały się problemem dla jednej z wypraw Fawcetta. Grupa podróżowała wozem ciągniętym przez woły, co dawało im pewną ochronę. Mimo to pewnego dnia grupa została zaatakowana przez trzy byki. Udało im się je przegonić dopiero po zabiciu jednego zwierzęcia i podziurawieniu dwóch pozostałych kulami. Podczas tej samej podróży Fawcett był pięćdziesiąt jardów za resztą grupy, gdy między nim a wozem pojawił się duży, rudy byk. Pułkownik nie miał przy sobie karabinu, a nie było drzew ani innych miejsc, w których można by szukać schronienia. Fawcett był w stanie ominąć zwierzę, które parskało, uderzało ogonem i rozdzierało ziemię, poruszając się powoli, jednocześnie przytrzymując je, miejmy nadzieję, hipnotycznym spojrzeniem. Węże również były stałym zagrożeniem. Pewnego razu, gdy podróżowali z Teksańczykiem o imieniu Ross, zostali zaatakowani przez siedmiostopowego "Bushmastera", śmiertelnie jadowitego węża. Mężczyźni odskoczyli z drogi, gdy Teksańczyk wyciągnął rewolwer, wbijając dwa pociski w paskudną głowę stworzenia. Po dokładnym zbadaniu Ross zdał sobie sprawę, że wąż go ugryzł, ale kły wbiły się w woreczek z tytoniem. Na jego skórze widać było dwa wgniecenia w miejscach, w których kły go przycisnęły, ale nigdy nie przebiły się. Jego skóra była mokra od jadu. Woreczek uratował mu życie. Fawcett często uważał za konieczne pływanie rzekami, aby przeciągnąć linę do przeciągania sprzętu. Pułkownik musiał bardzo uważać, aby na jego ciele nie było żadnych skaleczeń ani otwartych ran, które mogłyby przyciągnąć piranie. Wiadomo, że roje tych ryb potrafią w ciągu kilku minut zdzierać skórę z człowieka, jeśli ten miał pecha i wpadł do wody, w której się gromadziły. Jeden z towarzyszy Fawcetta stracił przez nie dwa palce, myjąc w rzece swoje zakrwawione ręce. Choć nie jest jadowita, olbrzymia anakonda jest prawdopodobnie najbardziej obawianym wężem w dżungli. Fawcett miał z nią styczność niedługo po przybyciu do Ameryki Południowej. W swoim dzienniku zanotował: "Płynęliśmy swobodnie z powolnym prądem niedaleko od ujścia Rio Negro, gdy niemal pod dziobem igarit′e [łodzi] pojawiła się trójkątna głowa i kilka stóp falującego ciała. To była olbrzymia anakonda. Skoczyłem po karabin, gdy stworzenie zaczęło wspinać się na brzeg i ledwo czekając na celowanie, wbiłem mu w kręgosłup kulę .44 z miękkim czubkiem, dziesięć stóp poniżej okrutnej głowy". Łódź zatrzymała się, aby pułkownik mógł zbadać ciało. Pomimo śmiertelnego zranienia, "dreszcze przebiegły w górę i w dół ciała jak podmuchy wiatru na górskim jeziorze". Chociaż nie mieli przy sobie żadnego urządzenia pomiarowego, Fawcett oszacował, że stworzenie miało sześćdziesiąt dwa stopy długości i 12 cali średnicy. Obojętny charakter - pułkownik Fawcett prawdopodobnie był najbliżej śmierci podczas swoich wypraw nie z powodu ludzkich lub zwierzęcych agentów, ale z powodu geografii samego terenu. Podczas podróży tratwą po nieznanej rzece Madidi, jego ekspedycja napotkała serię niebezpiecznych bystrzy. Z każdym razem prędkość tratw wzrastała, aż płynęły niekontrolowanie w dół rzeki. W końcu rzeka się poszerzyła, a prędkość spadła. Załogi właśnie odetchnęły z ulgą, gdy minęli strome urwisko, a ich uszy wypełnił ryk wodospadu. Jednej z tratw udało się dotrzeć do brzegu, ale tratwa Fawcetta została złapana przez prąd. Ponieważ woda była zbyt głęboka, aby użyć drążka, aby zaczepić się o dno i odwrócić się, tratwa przeleciała przez spadek. Fawcett później opowiadał, "...tratwa wydawała się przez chwilę zawisnąć w miejscu, zanim wypadła spod nas. Obróciwszy się dwa lub trzy razy, gdy przecinała powietrze, balsa runęła w czarną głębię". Grupa przeżyła, ale straciła większość swojego sprzętu. "Rozglądając się za siebie, zobaczyliśmy, przez co przeszliśmy. Wodospad miał około dwudziestu stóp wysokości, a tam, gdzie rzeka spadała, kanion zwężał się do zaledwie dziesięciu stóp szerokości; przez to wąskie gardło ogromna objętość wody tryskała z przerażającą siłą, grzmiąc w kłębach brązowej piany i czarnych skał. Wydawało się niewiarygodne, że mogliśmy przetrwać ten wir!" Podczas wyprawy w celu zmapowania rzeki Rio Verde i odkrycia jej źródła Fawcett stanął twarzą w twarz z głodem. Wyprawa rozpoczęła się dobrze: ziemia wokół ujścia rzeki była pełna zwierzyny, a grupa zabrała ze sobą to, co według szacunków wystarczyło na trzy tygodnie jedzenia. Następnie wyprawa została zmuszona do porzucenia łodzi z powodu bystrzy i musiała kontynuować wędrówkę wzdłuż brzegu rzeki pieszo. Ponieważ wyprawa musiała zminimalizować ciężar, jaki miała ze sobą zabrać, Fawcett postanowił zakopać część swojego sprzętu i 60 złotych suwerenów (wartych około 300 dolarów) w metalowych skrzyniach w pobliżu miejsca, w którym wylądowali. Fawcett był zdumiony, gdy po latach usłyszał historie o "Verde Treasure", który został porzucony przez jego wyprawę. Historia była opowiadana i upiększana tak wiele razy, że wielkość skarbu została powiększona do 60 000 złotych suwerenów. Pułkownik był szczególnie rozbawiony, ponieważ historia nigdy nie wspominała o tym, że odzyskał skrzynie po zakończeniu wyprawy. Był pewien, że historia przyciągnie przyszłych potencjalnych poszukiwaczy skarbów. Gdy szli w górę rzeki, woda, która była czysta, stała się gorzka i nie można było znaleźć żadnych ryb. Potem zdawała się również znikać zwierzyna. Wkrótce zapasy, które mieli ze sobą, wyczerpały się. Przez kolejne dziesięć dni grupa parła naprzód, pomimo zjedzenia tylko trochę zepsutego miodu i kilku ptasich jaj. W końcu znaleźli źródło rzeki i sporządzili jej mapę (l Uwolniony od odpowiedzialności za sporządzenie mapy rzeki, Fawcett próbował znaleźć najszybszą drogę do miejsca, w którym mogliby zdobyć jedzenie. Uznając, że najlepszą szansą jest przejście przez wzgórza Ricardo Franco, grupa próbowała przedostać się kanionami, które zaprowadziłyby ich na szczyt. Wzgórza były płaskie i tajemnicze. Wyglądały jak gigantyczne stoły, a ich zalesione szczyty były całkowicie odcięte od dżungli poniżej. Kiedy Fawcett później opowiedział Conanowi Doyle′owi o tych wzgórzach, pisarz wyobraził sobie odosobnione szczyty zamieszkane przez ocalałe dinozaury. Doyle wykorzystał te wzgórza jako miejsce akcji swojej słynnej powieści Zaginiony świat. Ekspedycja szybko odkryła, że przekraczanie wzgórz jest daremne, a powrót tą samą drogą jest niemożliwy. Pułkownik Fawcett zamiast tego postanowił podążać w kierunku, w którym płynęły strumienie w regionie, mając nadzieję, że to ich wydostanie. Mijały dni, a jedzenia nie było. Jeden z indiańskich asystentów ekspedycji położył się, aby umrzeć, i tylko dźgnięcie myśliwskiego noża Fawcetta w żebra sprawiło, że znów się ruszył. Po dwudziestu dniach bez jedzenia grupa była na granicy swoich możliwości. Fawcett modlił się głośno o ulgę. Następnie piętnaście minut później w odległości 300 jardów pojawił się jeleń. Fawcett odpiął broń. Cel był zbyt daleko, a jego ręce się trzęsły, ale w cudzie, który pułkownik mógł przypisać tylko wyższej sile, kula trafiła w cel, zabijając jelenia natychmiast. Grupa zjadła każdą część jelenia: skórę, futro i wszystko. Los wyprawy się odwrócił i po sześciu dniach wrócili do miasta, a wyprawa do Verde była już tylko złym wspomnieniem. Przez pierwsze trzy lata Fawcett pracował dla Boundary Commission, kartując region. Kiedy ta praca dobiegła końca, Fawcett przeszedł na emeryturę z wojska i kontynuował eksplorację na własną rękę, finansując wyprawy z pomocą gazet i innych firm. Po powrocie do Anglii, aby służyć w I wojnie światowej, pułkownik ponownie został wciągnięty z powrotem w południowoamerykańską dżunglę. Z czasem coraz bardziej interesował się archeologią regionu. W sumie odbył siedem wypraw na pustkowia w latach 1906-1924. Ostatnia wyprawa - znalezienie niezawodnych towarzyszy na wyprawy zawsze stanowiło problem, ale w 1925 r. jego najstarszy syn, Jack, osiągnął wiek, w którym mógł dołączyć do ojca w terenie. Fawcett, badając zapisy i przeszukując stare opowieści, doszedł do przekonania, że w dziczy Brazylii kryje się duże, starożytne miasto. Fawcett nazwał to miasto "Z" i zaplanował wyprawę, w której uczestniczył on sam, jego syn Jack i przyjaciel Jacka. Fawcett zawsze wolał małe wyprawy, które mogłyby żyć z ziemi, myśląc, że mała grupa będzie mniej wyglądać na inwazję dla Indian i dlatego będzie mniej narażona na atak. Trasa została starannie zaplanowana. Fawcett, zaniepokojony o innych, zostawił wiadomość, że jeśli nie wrócą, nie zostanie zorganizowana wyprawa ratunkowa. Uważał, że byłoby to zbyt niebezpieczne. 29 maja 1925 roku Fawcett wysłał wiadomość do swojej żony, wskazując, że są gotowi wejść na niezbadane terytorium. Wszyscy trzej odsyłali asystentów, którzy pomagali im do tego momentu i byli gotowi iść dalej sami. Fawcett powiedział żonie: "Nie musisz się bać porażki…". To była ostatnia wiadomość, jaką ktokolwiek usłyszał o wyprawie. Zniknęli w dżungli i nigdy więcej ich nie widziano. Pomimo życzeń Fawcetta, kilka wypraw ratunkowych próbowało go odnaleźć, ale bez powodzenia. Od czasu do czasu pojawiały się intrygujące doniesienia, że go widziano, ale żadne z nich nie zostało potwierdzone.

Fortune, Dion: urodziła się jako Violet Mary Firth w Llandudno, w północnej Walii 6 grudnia 1890 r. jako córka prawnika. Jej zainteresowanie okultyzmem zostało wzbudzone, gdy pracowała jako świecki analityk freudowski w czasie I wojny światowej. Uczyła się u lekarza o nazwisku Moriarty, który specjalizował się w astroeterycznych schorzeniach psychologicznych (i który później zainspirował ją do napisania serii opowiadań The Secrets of Doctor Taverner). Po znalezieniu swojej "ścieżki" w Western Mystery Tradition wstąpiła do Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku w 1919 r. Przeprowadzając się do Londynu w 1920 r., dołączyła do odgałęzienia Złotego Brzasku prowadzonego przez Moinę Mathers, wdowę po MacGregorze Mathersie, jednym z założycieli Złotego Brzasku. Zaczęła pisać artykuły pod pseudonimem Dion Fortune (od jej rodzinnego motta Deo Non Fortuna, "Bóg nie szczęście"), które później zostały opublikowane w formie książkowej jako The Esoteric Philosophy of Love and Marriage, Sane Occultism and Psychic Self-Defence, pierwszy z jej wielu podręczników okultystycznych. Artykuły te rozwścieczyły Moinę Mathers, która uważała, że Dion Fortune zdradza sekrety Zakonu. Dion Fortune była coraz bardziej rozczarowana Złotym Brzaskiem i po śmierci dr. Moriarty′ego w 1921 r. zabrała się za założenie własnego ezoterycznego zakonu z kilkoma uczniami Moriarty′ego i kilkoma członkami Towarzystwa Teozoficznego w Londynie. W 1924 r. jej mała grupa kupiła od armii starą oficerską chatę i postawiła ją u stóp Glastonbury Tor w Somerset. Miejsce to, które nazwali Chalice Orchard, było pierwszą siedzibą Fraternity of the Inner Light (później przemianowaną na Society of the Inner Light). Niedługo potem nabyli również duży stary dom -- 3 Queensborough Terrace, London -- który był wystarczająco duży, aby mogli w nim mieszkać niektórzy członkowie, a także był ugruntowaną magiczną lożą. Wśród mieszkających tam osób byli Dion Fortune i jej mąż dr Penry Evans, chociaż dzielili swój czas między Londyn i Glastonbury, i ostatecznie się rozwiedli. Towarzystwo wkrótce stało się szkołą inicjacyjną wysokiego kalibru. Pracując w mediumizmie transowym, Dion Fortune nawiązała kontakty z pewnymi adeptami planu wewnętrznego, czyli Mistrzami, których wpływ na zachodnią tradycję ezoteryczną jest nadal istotny do dziś. W latach 30. XX wieku Dion Fortune napisała kilka ezoterycznych powieści, które zawierają wiele praktycznych szczegółów, które w tamtym czasie uważano za zbyt "tajne", aby można je było publikować w jej artykułach lub podręcznikach. Była również pionierką kabały jako klucza do zachodniej tradycji misteryjnej, a jej książka The Mystical Qabalah jest nadal jednym z najlepszych dostępnych tekstów na ten temat. Jej inne główne dzieło to The Cosmic Doctrine, które zostało przyjęte mediumistycznie i pierwotnie zarezerwowane tylko dla wtajemniczonych. Jego tekst jest abstrakcyjny i trudny do zrozumienia, a przeznaczony jest raczej do medytacji niż jako zwykły podręcznik. Society of the Inner Light nadal prowadzi swoją lożę przy 3 Queensborough Terrace w Londynie, a Fortune pisze i przemawia okazjonalnie.

Flamel, Nicholas: urodził się w Pontoise, w biednej, ale szanowanej rodzinie, na początku XIV wieku. Otrzymał dobre wykształcenie, z którego jego naturalne zdolności pozwoliły mu zrobić najlepszy użytek. Po przybyciu do Paryża, uzyskał zatrudnienie jako publiczny skryba, - siedząc na rogu Rue de Marivaux, kopiując lub recytując listy i inne dokumenty. Zajęcie to przyniosło mu niewielki zysk, a Flamel próbował kolejno poezji i malarstwa z równie niezadowalającym rezultatem. Jego bystry umysł sugerował, że skoro nie może zarobić pieniędzy, ucząc ludzkości, może bardziej opłacalne będzie ich oszukiwanie, więc zajął się astrologią, rzucając horoskopy i przepowiadając przyszłość. Miał rację w swoich domysłach i wkrótce rozwijał się tak energicznie, że mógł wziąć sobie żonę o imieniu Petronella. Ale ci, którzy zaczynają studiować sztukę magii dla zysku lub rozrywki, zazwyczaj kończą na uzależnieniu się od niej z ślepą namiętną miłością. Nicholas poświęcał dzień i noc swoim fascynującym, ale zwodniczym zajęciom; i wkrótce zdobył gruntowną wiedzę na temat wszystkiego, co poprzedni adepci napisali o eliksiru vihv, uniwersalnym Alkaheście i Kamieniu Filozoficznym. W 1297 roku natknął się na podręcznik tej sztuki, który byłby bezcenny, gdyby był zrozumiały. Kupił go za dwa floreny. Zawierał trzy razy siedem kartek napisanych stalowym instrumentem na korze drzew. Kaligrafia była tak samo godna podziwu, jak łacina była tajemnicza. Każda siódma kartka była wolna od pisma, ale ozdobiona obrazkiem; pierwsza przedstawiała węża połykającego pręty; druga węża ukrzyżowanego na krzyżu; a trzecia przestrzeń bezdrzewnej pustyni, w której głębinach bulgotała fontanna, a węże ciągnęły swoje śliskie fałdy z boku na bok. Autor tej tajemniczej księgi podawał się za "Abrahama, patriarchę, Żyda, księcia, filozofa, Lewitę, kapłana i astrologa" (patrz), który do swoich innych twierdzeń o cudzie ludzkości dodał znajomość łaciny. Zawarł w tych cennych stronach kompletny wykład sztuki transmutacji metali; opisał każdy proces, wyjaśnił różne naczynia i wskazał odpowiednie pory roku na przeprowadzanie eksperymentów. W rzeczywistości książka byłaby idealna, gdyby nie jeden brak; była skierowana nie tyle do nowicjusza, co do adepta i zakładał, że jej uczeń już posiada Kamień Filozoficzny. Stanowiło to straszną przeszkodę dla dociekliwego Flamela. Im więcej studiował książkę, tym mniej ją rozumiał. Studiował literę Dress i studiował ilustracje; zaprosił mędrców Francji, aby przyszli i je studiowali, ale żadne światło nie przebiło się przez ciemność. Przez trzy razy po siedem lat studiował te zagmatwane strony, aż w końcu jego żona zasugerowała, że żydowski rabin mógłby je zinterpretować. Ponieważ przywódcy Żydów byli głównie osiedleni w Hiszpanii, Flamel udał się do Hiszpanii i pozostał tam przez dwa lata. Od jednego z hebrajskich mędrców uzyskał kilka wskazówek, które stanowiły klucz do tajemnic patriarchalnych, a wracając do Paryża, wznowił studia z nowym zapałem. Zostały nagrodzone sukcesem. 13 lutego 1382 r., OS, Flamel wykonał projekcję na Merkurego i wydobył trochę dziewiczego srebra. 25 kwietnia następnego roku zamienił trochę Merkurego na złoto i stał się szczęśliwym posiadaczem niewyczerpanego skarbu. Ale jego szczęście na tym się nie skończyło. Flamel, kontynuując swoje badania, odkrył eliksir życia, który pozwolił mu przedłużyć swoje życie i zgromadzić złoto - do czcigodnego wieku 6. Następnie podał eliksir życia swojej żonie, która osiągnęła niemal tak długą żywotność jak on, umierając w roku poprzedzającym jego śmierć, w 1414 r. n.e. Ponieważ nie mieli dzieci, wydali swój majątek na kościoły i szpitale, a kilka religijnych i charytatywnych instytucji Francji nadal świadczy o ich dobrze ukierunkowanej dobroczynności. Nie ma wątpliwości, że Flamel praktykował alchemię, a jedno z jego dzieł na temat fascynującej nauki - poemat zatytułowany The Philosophic Summary - zostało wydrukowane dopiero w 1735 r. W cennej i bardzo ciekawej Bibliotheque des Philosophes Chimiques Salmona zachowały się te same okazy rysunków z traktatu Abrahama o metalurgii i jego własnego pisma. Ale Flamel nie był ani entuzjastą, ani naiwniakiem. Jego alchemiczne studia były tylko przebraniem jego lichwiarskich praktyk. Aby zdać sobie sprawę z ogromnego bogactwa, jakie zdobył dzięki pożyczkom pieniężnym młodym francuskim szlachcicom i dzięki zawieraniu transakcji między Żydami we Francji i w Hiszpanii, wymyślił fikcję odkrycia Kamienia Filozoficznego. Mimo to zyskał wielką sławę jako magik, a jego zwolennicy wierzyli, że wciąż żyje, choć wycofał się ze świata i będzie żył jeszcze sześć stuleci.

Fludd, lub Flud, Robert: Ten różokrzyżowiec i alchemik urodził się w 1574 roku w Milgate House, w parafii Bearsted, Kent, jego ojcem był Sir Thomas Fludd, rycerz, który cieszył się patronatem królowej Elżbiety i służył jej przez kilka lat jako "Skarbnik wojny w Niderlandach". W wieku siedemnastu lat Robert wstąpił do Saint John′s College w Oksfordzie, a pięć lat później uzyskał tytuł Bachelor of Arts; wkrótce potem, decydując się na studia medyczne, opuścił Anglię i udał się, aby kontynuować studia na kontynencie. Najpierw udał się do Hiszpanii, stamtąd do Włoch, a następnie przez jakiś czas przebywał w Niemczech, gdzie podobno utrzymywał się, pełniąc funkcję pedagoga w różnych szlacheckich domach; ale wkrótce wrócił do domu, a w 1605 roku jego alma mater, Oksford, nadała mu tytuły Bachelor of Medicine i Doctor of Medicine, a pięć lat później został członkiem College of Physicians. Tak więc, wyposażywszy się gruntownie do zawodu lekarza, Fludd udał się do Londynu i zamieszkał w domu przy Fenchurch Street, spokojnej okolicy w tamtych czasach, choć teraz hałaśliwej, handlowej; i tutaj wkrótce zdobył rozległą praktykę, a jego sukces był spowodowany nie tylko jego prawdziwymi umiejętnościami, ale także jego atrakcyjną, a nawet magnetyczną osobowością. Ale chociaż był zajęty w ten sposób, znalazł czas, aby pisać obszernie o medycynie; podczas gdy wkrótce stał się ważnym i wpływowym członkiem Fraternity of the Rose Cross, i w tym samym czasie rozpoczął eksperymenty alchemiczne. Głosił wielką skuteczność magnesu, sympatycznych kuracji, broni - maści; wyznał wiarę w Kamień Filozoficzny, uniwersalny alkahest lub rozpuszczalnik, eliksir vitep; utrzymywał, że wszystkie rzeczy są ożywiane przez dwie zasady - kondensację, Boreal, lub północną cnotę; i rozrzedzenie, Austral, lub południową cnotę. Twierdził, że ludzkie ciało jest kontrolowane przez szereg demonów, że każda choroba ma swojego osobliwego demona, każdy demon ma swoje szczególne miejsce w ramach ludzkości.

Francja: Praktyka magiczna we Francji przedrzymskiej była osadzona w druidzkiej obsadzie i była praktycznie identyczna z tą w Brytanii, z której rzeczywiście czerpała inspirację. Jest mało prawdopodobne, aby magia rzymska zdobyła jakiekolwiek podstawy w Galii, ale mamy niewiele dowodów, aby pokazać, czy tak było, czy nie. We wczesnym okresie frankijskim dynastii Merowingów znajdujemy złowrogą osobowość Fredegonda, żony Hilperyka, króla Soissons, "kobiety, której spojrzenie było czarami". Zniszczyła wielu ludzi pod pretekstem czarów, ale nie ma wątpliwości, że sama eksperymentowała z czarną magią i chroniła wielu praktykujących tę sztukę. W ten sposób uratowała czarownicę, która została aresztowana przez Ageryka, biskupa Verdun, ukrywając ją w pałacu. (Zobacz Fredegonda.) Praktykowanie magii nie było karane za rządów wczesnych królów francuskich, z wyjątkiem tych na wysokich stanowiskach, u których było uważane za przestępstwo polityczne, jak w przypadku przywódcy wojskowego Mummola, który został torturowany na rozkaz Hilperyka za czary. Jedno z praw salickich przypisywanych Faramondowi przez Sigeberta stanowi, że; "Jeśli ktoś zaświadczy, że ktoś inny działał jako Herebeurge lub strioporte - tytuły stosowane do tych, którzy niosą miedziane naczynie do miejsca, w którym wampiry wykonują swoje czary - i jeśli nie zostanie skazany, zostanie niniejszym skazany na przepadek 7500 denarów, co stanowi 1800 sous.′ Jeśli wampir pożre człowieka i zostanie uznany za winnego, zostanie ukarany przepadkiem 8000 denarów, co stanowi 2000 sous. Kościół uchwalił również przepisy przeciwko czarownikom i wampirom, a Sobór w Agde w Langwedocji, zwołany w 506 r. n.e., ogłosił ekskomunikę przeciwko nim. Pierwszy Sobór Orleański, zwołany w 541 r., potępił wróżbiarstwo i wróżbiarstwo, a Sobór w Narbonne w 589 r., oprócz ekskomuniki wszystkich czarowników, zarządził, że powinni być sprzedawani jako niewolnicy na rzecz biedni. Ci, którzy mieli do czynienia z diabłem, zostali również skazani na chłostę przez tę samą Radę. Podobno we Francji podczas rządów Pepina le Brefa miały miejsce pewne niezwykłe zjawiska. Powietrze zdawało się być pełne ludzkich kształtów, miraże wypełniały niebo, a wśród chmur widziano czarowników rozrzucających niezdrowe proszki i trucizny otwartymi rękami; plony zawiodły, bydło padło, a wielu ludzi zginęło. Być może możliwe jest, że takie wizje były stymulowane przez nauki słynnego kabalisty, Zedekiasza, który przewodził szkole nauk okultystycznych, gdzie rzeczywiście powstrzymywał się od ujawniania ukrytych sekretów swojej sztuki i zadowalał się ~rozprzestrzenianiem teorii duchów żywiołów, które, jak stwierdził, przed upadkiem człowieka były mu podporządkowane. Uważano, że wizje, o których wspomniano powyżej, upraszczały zejście sylfów i salamander w poszukiwaniu swoich dawnych panów. Eliphas Levi mówi: "Podróże do krainy sylfów były omawiane zewsząd, tak jak my obecnie mówimy o ożywionych stołach i płynnych manifestacjach. Głupota opanowała nawet silne umysły i nadszedł czas na interwencję ze strony Kościoła, który nie lubuje się w nadprzyrodzonych istotach, które są zachwalane na publicznych drzewach, widząc, że takie ujawnienia, narażając na szwank szacunek należny autorytetowi i hierarchicznemu łańcuchowi nauczania, nie mogą być przypisywane duchowi porządku i światła. Widma chmur zostały więc postawione przed sądem i oskarżone o to, że są piekielnie zrodzonymi iluzjami, podczas gdy ludzie - pragnący dostać coś w swoje ręce - rozpoczęli krucjatę przeciwko czarownikom. Publiczna głupota przerodziła się w paroksyzm manii; obcy na wsiach byli oskarżani o zstąpienie z nieba i byli zabijani bez litości; idioci wyznawali, że zostali porwani przez sylfy lub demony; inni, którzy wcześniej tak się chełpili, albo nie lub nie można było tego cofnąć; zostali spaleni lub utopieni, a według Garinet liczba tych, którzy zginęli w całym królestwie, niemal przekracza wszelkie wyobrażenia. Jest to powszechna katastrofa dramatów, w których pierwsze role odgrywają ignorancja lub strach. "Takie wizjonerskie epidemie powtarzały się w kolejnych rządach, a cała moc Karola Wielkiego została użyta, aby uspokoić publiczne wzburzenie. Edykt, później odnowiony przez Ludwika Pobożnego, zakazał sylfom manifestowania się pod najcięższymi karami. Należy zrozumieć, że w nieobecności istot powietrznych sądy spadły na tych, którzy chwalili się, że je widzieli, i dlatego przestali być widziani. Statki w powietrzu odpłynęły z powrotem do portu zapomnienia i nikt już nie twierdził, że podróżował przez błękitną dal. - Inne popularne szaleństwa zastąpiły poprzednią manię, podczas gdy romantyczne wspaniałości wielkiego panowania Karola Wielkiego dostarczyły twórcom legend nowych cudów do wiary i nowych cudów do opowiadania." Wokół postaci Karola Wielkiego (patrz) skupia się tak ogromna ilość materii baśni, że jest ona zarezerwowana do omówienia w specjalnym artykule, a wystarczy tutaj stwierdzić, że niemal uczestniczy w naturze prawdziwego mitu. Stwierdzono, że Enchiridion (który można dobrze napiętnować jako wczesny tekst - księga okultystycznego absurdu niemająca prawa do figury w prawdziwej genealogii literatury okultystycznej) został podarowany Karolowi Wielkiemu przez papieża Leona III. Eliphas Levi przedstawia malowniczy stan rzeczy we Francji Karola Wielkiego w następującym fragmencie: "Wiemy, że przesądy umierają ciężko i że zdegenerowany druidyzm zapuścił głębokie korzenie w dzikich krajach Północy. Powtarzające się powstania Sasów świadczyły o fanatyzmie, który był (a) zawsze burzliwy i (b) niezdolny do stłumienia samą siłą moralną. Wszystkie pokonane formy kultu - rzymskie pogaństwo, germańskie bałwochwalstwo, żydowska uraza spiskowały przeciwko zwycięskiemu chrześcijaństwu. Odbywały się nocne zgromadzenia; na nich spiskowcy scementowali swój sojusz krwią ludzkich ofiar; a panteistyczny bożek o potwornej formie, z rogami kozła, przewodniczył świętom, które można by nazwać agapm nienawiści. Jednym słowem, Sabat był nadal obchodzony w każdym lesie i dzikich, choć jeszcze nieodzyskanych prowincjach. Adepci, którzy w nich uczestniczyli, byli zamaskowani i w inny sposób nierozpoznawalni; zgromadzenia gasiły swoje światła i rozchodziły się przed świtem, winnych można było znaleźć wszędzie i nie można było ich nigdzie postawić przed sądem. Dlatego Karol Wielki postanowił walczyć z nimi ich własną bronią. "W tamtych czasach ponadto feudalni tyrani byli w zmowie z sekciarzami przeciwko prawowitej władzy; czarownice były przywiązane do zamków jako kurtyzany; bandyci, którzy uczęszczali na sabaty, dzielili się z szlachtą krwawymi łupami z grabieży; sądy feudalne były pod rozkazami najwyższego oferenta; a ciężary publiczne obciążały z całą swoją siłą tylko słabych i biednych. Zło osiągnęło apogeum w Westfalii, a wierni agenci zostali tam wysłani przez Karola Wielkiego z powierzoną tajną misją. Jakakolwiek energia pozostała wśród uciśnionych, ktokolwiek jeszcze kochał sprawiedliwość, czy to wśród ludu, czy wśród szlachty, został przyciągnięty przez tych emisariuszy razem, związany przysięgami i wspólną czujnością. W ten sposób wcielonym wtajemniczonym oznajmiali pełne uprawnienia, które otrzymali od samego cesarza, i przystąpili do ustanowienia Trybunału Wolnych Sędziów. Wiele z tego, oczywiście, to tylko to, czego można by oczekiwać od francuskiego maga. Nie jest to prawdopodobne, że Szabat był nadal obchodzony w tak ekstremalny sposób jak w późniejszych czasach, ani też nie został założony Vehingericht przez Karola Wielkiego, ani w ogóle, przez cztery i pół wieku po jego śmierci. Od panowania Roberta Pobożnego do panowania św. Ludwika, nie ma wiele do powiedzenia, co mogłoby poruszyć wyobraźnię studenta historii okultyzmu. W czasach tego ostatniego monarchy rozkwitł słynny rabin Jachiel, sławny kabalista. Jest jakiś powód, by sądzić, że miał on przebłyski "zastosowań elektryczności, ponieważ wraz z nadejściem nocy "w jego mieszkaniu pojawiła się promienna gwiazda, światło było tak jasne, że żadne oko nie mogło na nią patrzeć bez oślepienia, podczas gdy rzucała tęczowe kolory. Wydawało się, że jest niewyczerpane i nigdy nie było uzupełniane olejem ani innymi palnymi substancjami. Gdy rabin był zirytowany intruzami przy drzwiach, uderzał w gwóźdź wbity w szafę, co jednocześnie powodowało niebieską iskrę na główce gwoździa i kołatce do drzwi, której, gdy intruz się trzymał, otrzymywał silny wstrząs. Albertus Magnus (patrz) żył w tym samym okresie. Następną interesującą okolicznością, która zasługuje na uwagę, są prześladowania templariuszy (patrz), którzy zostali postawieni przed sądem przez Filipa Pięknego. Inne prześladowania za czary dotyczyły Joanny d′Arc, Gilles′a de Laval (patrz), pana Raiz, prototypu Sinobrodego, znanego czarnoksiężnika, który z dwoma pomocnikami praktykował diaboliczne rytuały w swoim zamku Machecoul, odprawiając czarną mszę w najbardziej odrażający sposób. Miał zwyczaj mordowania dzieci, aby pomogły mu w poszukiwaniach kamienia filozoficznego. Zbliżamy się do okresu tych zdumiewających procesów za czary, które zostały w pełni odnotowane w artykule "Czarnoksięstwo" i gdzie indziej. Już w XIII wieku oskarżenie o czary było jednym ze sposobów napiętnowania hańbą heretyckich waldensów (patrz), którzy zostali oskarżeni o zaprzedanie się diabłu i organizowanie orgii sabatowych, podczas których składali hołd wrogowi ludzkości. Około połowy XV wieku Francja stała się teatrem masowego ucisku podejrzanych o czary, ale można znaleźć szereg wydarzeń prowadzących do tego, które dowodzą, że omawiany wybuch nie był bynajmniej nowością w tym kraju. W 1315 roku Enguerraud de Marigny, który przeprowadził egzekucję templariuszy, ministra Filipa Pięknego, został powieszony wraz z awanturnikiem o nazwisku ~ Paviot, za próbę śledzenia śmierci hrabiów de Valois i Saint Paul. W 1334 roku hrabina de Artois i jej syn zostali wrzuceni do więzienia pod zarzutem czarów. W 1393 roku, za panowania Karola VI, uważano, że jego szwagierka, księżna Orleanu, która była wicehrabią i córką księcia Mediolanu, doprowadziła króla do szaleństwa czarami. Ministrowie dworu postanowili wystawić przeciwko niej maga, - i pewien Arnaud Guillaume (patrz) został sprowadzony z Guienne jako odpowiedni przeciwnik szlachetnej damy. Posiadał on księgę, której nadał dziwny tytuł Smagorad, której oryginał, jak powiedział, został dany przez Boga Adamowi, aby pocieszyć go po stracie syna Abla, i twierdził, że posiadacz tego tomu może trzymać gwiazdy w poddaństwie i rozkazywać czterem żywiołom. Zapewnił doradców króla, że Karol cierpi z powodu złośliwości czarownika, ale w międzyczasie młody monarcha wyzdrowiał, a posiadacz patriarchalnego tomu popadł z powrotem w swoją pierwotną niepamięć. Pięć lat później król miał kolejny atak i dwóch augustianów zostało wysłanych z Guienne w celu dokonania uzdrowienia. Ale ich zachowanie było tak skandaliczne, że zostali straceni. Trzeci atak w 1403 roku został odparty przez dwóch czarowników z Dijon, Poinsona i Briqueta. W tym celu osiedlili się w gęstym lesie - niedaleko bram Dijon, gdzie zrobili magiczny krąg z żelaza o ogromnej wadze, który był podtrzymywany przez żelazne kolumny o wysokości mężczyzny średniego wzrostu i do którego przymocowano dwanaście łańcuchów z żelaza. Tak wielkie było powszechne zaniepokojenie o wyzdrowienie króla, że dwóm czarownikom udało się przekonać dwunastu głównych osobistości miasta, aby weszli do kręgu i pozwolili się przykuć łańcuchami. Czarownicy kontynuowali następnie swoje zaklęcia, ale były one całkowicie bezskuteczne. Komornik Dijon, który był jednym z dwunastu i od początku zapewniał o swojej niedowierzalności, kazał aresztować czarowników i spalić ich za ich pozory. Książę Orleanu, jak się wydaje, popadł w to samo podejrzenie o czary, co jego włoska małżonka. Po jego zamordowaniu z rozkazu księcia Burgundii - co zapoczątkowało niepokoje, które doprowadziły do spustoszenia Francji - ten ostatni sporządził różne zarzuty przeciwko swojej ofierze jako usprawiedliwienia zbrodni, a jednym z nich było to, że książę Orleanu - próbował doprowadzić do jego śmierci za pomocą czarów. Zgodnie z tym oświadczeniem przyjął maga - innego odstępczego mnicha - do swojego zamku Mountjoie, gdzie był zatrudniony w tych złowrogich planach. Wykonywał swoje magiczne ceremonie przed wschodem słońca na sąsiedniej górze, gdzie ukazały mu się dwa demony o imionach Herman i Astramon; i stały się one jego aktywnymi narzędziami w ściganiu jego planu. Około roku 1400 wiara w nocne spotkania sabatu czarownic stała się niemal powszechna. Rzeczywiście trudno byłoby spróbować prześledzić pochodzenie tej praktyki, która nie wydaje się całkowicie odnosić do przetrwania pogańskiej wiary. (Zobacz Witchcraft.) Całościowy charakter prześladowań czarowników i czarownic dowodzi, że w kraju musiała być ich nadzwyczajna liczba. W samym Paryżu, za czasów Karola IX, było nie mniej niż trzydzieści tysięcy czarowników, a szacuje się, że Francja miała ponad trzy razy większą liczbę za panowania Henryka III, przy czym nie było miasta ani wioski wolnej od ich obecności. Należeli do wszystkich klas i ~na ogół spotykał ich ten sam los, niezależnie od rangi, wieku czy płci. Dzieci w najmłodszym wieku i dziewięćdziesięciolatkowie byli równie skazani na spalenie, a strach przed publicznym oskarżeniem o czary wisiał jak czarna chmura nad życiem każdego człowieka sukcesu, ponieważ zarzut ten był jednym z tych, które zazdrość chętnie chwytała za zniszczenie jego przedmiotu. W tej epoce w Anglii nie rozwinęło się żadne rozbudowane ani doskonałe credo dotyczące czarów, ale we Francji i innych krajach kontynentalnych przybierało ono formę systematyczną i kompletną. Były prawdopodobnie dwa powody tego, dekrety soborów kościelnych i liczne traktaty uczonych, którzy twierdzili, że ilustrują swoje różne teorie dotyczące czarów rzekomymi oświadczeniami z ust niezliczonych ofiar. W istocie pisma tych ludzi służyły do ujednolicenia credo dotyczącego czarów we wszystkich krajach kontynentalnych. W pierwszej części XVI wieku procesy o czary we Francji zdarzały się rzadko i nie odnotowano żadnych przypadków o dużym znaczeniu aż do roku 1156. W 1561 roku kilka osób zostało postawionych przed sądem w Vernon, oskarżonych o odprawianie sabatu jako czarownice w starym zrujnowanym zamku w kształcie kotów; a świadkowie zeznali, że widzieli zgromadzenie i cierpieli z powodu ataków pseudo-kocich spiskowców. Ale sąd oddalił zarzut, jako godny jedynie kpiny. W 1564 roku trzech mężczyzn i kobieta zostali straceni w Poitiers, po tym, jak zostali zmuszeni do przyznania się do różnych aktów czarów; między innymi powiedzieli, że regularnie uczestniczyli w sabacie czarownic, który odbywał się trzy razy w roku, i że demon, który mu przewodniczył, skończył na spaleniu się, aby zrobić proch do użytku swoich agentów w intrygach. W 1571 roku, zwykły magik, który grał sztuczki z kartami, został wrzucony do więzienia w Paryżu, zmuszony do przyznania się, że był uczestnikiem szabatu, a następnie stracony. W 1573 roku, pewien mężczyzna został spalony w Drôle, oskarżony o to, że zmienił się w wilka i w tej postaci pożarł kilkoro dzieci. Kilka czarownic, które wszystkie przyznały się do bycia na szabatach, zostało w tym samym roku skazanych na spalenie w różnych częściach Francji. W 1578 roku, inny mężczyzna został osądzony i skazany w Paryżu za zmianę w wilka; a pewien mężczyzna został skazany w Orleanie za to samo domniemane przestępstwo w 1583 roku. Ponieważ Francja była często opanowana przez te drapieżne zwierzęta, nietrudno pojąć, jak łatwowierność ludu doprowadziła do połączenia ich spustoszeń ze zbrodnią czarów. Wiara w to, co w Anglii nazywano wer - wolves (ludzie - wilki), a we Francji loups - garous, była bardzo starym przesądem w całej Europie. Poważny i inteligentny pisarz tamtych czasów twierdzi, że w 11588 r. pewien dżentelmen, wyglądając przez okno swojego zamku w wiosce oddalonej o dwie ligi od Apchon, w górach Owernii, zobaczył jednego ze swoich znajomych na polowaniu i prosił go, aby przyniósł mu do domu trochę zwierzyny. Myśliwy, gdy był zajęty polowaniem, został zaatakowany przez dzikiego wilka, który po oddaniu strzału bez skutku uderzył go nożem myśliwskim i odciął mu łapę prawej przedniej nogi, na którą wilk natychmiast rzucił się do ucieczki. Myśliwy podniósł łapę, wrzucił ją do torby wraz z resztą zwierzyny i wkrótce potem wrócił do zamku przyjaciela i opowiedział mu o swojej przygodzie, jednocześnie wkładając rękę do torby, aby wyciągnąć łapę wilka na potwierdzenie swojej opowieści. Jakież było jego zdziwienie, gdy wyciągnął rękę kobiety ze złotym pierścieniem na jednym palcu! Zdumienie przyjaciela było jeszcze większe, gdy rozpoznał pierścień jako ten, który dał swojej żonie; i spiesznie schodząc do kuchni, zastał kobietę grzejącą się przy ogniu, z prawą ręką owiniętą w fartuch. Natychmiast go chwycił i ze zgrozą odkrył, że twarda ręka została odcięta. Kobieta wyznała, że to ona, w postaci wilka, zaatakowała myśliwego; w odpowiednim czasie została doprowadzona na proces i skazana, a zaraz potem spalona w Riems. W 1578 roku w Compi?gne spalono czarownicę; wyznała, że oddała się diabłu, który ukazał się jej jako wielki czarny człowiek na koniu, w butach i z ostrogami. W tym samym roku spalono inną wyznającą czarownicę, która również stwierdziła, że zły duch przyszedł do niej w postaci czarnego człowieka. W 1582 i 1583 roku spalono kilka czarownic, P - 11 bywalców sabatów. Kilka lokalnych rad w tym czasie uchwaliło surowe prawa przeciwko czarom i od tego czasu do końca stulecia liczba nieszczęsnych osób skazanych na śmierć pod tym zarzutem we Francji była bardzo duża. W ciągu zaledwie piętnastu lat, od 158c do 1595 roku, i tylko w jednej prowincji, Lotaryngii, prezydent Remigius spalił dziewięćset czarownic, a tyle samo uciekło z kraju, aby ratować życie; i pod koniec stulecia jeden z francuskich sędziów mówi nam, że przestępstwo czarów stało się tak powszechne, że nie było wystarczająco dużo więzień, aby trzymać więźniów, ani sędziów, aby rozpatrywać ich sprawy. Proces, którego był świadkiem w 1568 r., skłonił Jeana Bodina, uczonego lekarza, do napisania książki De la Demonomanie des Sorciers, która stała się później podręcznikiem na ten temat. Wśród angielskich czarownic, zły duch zazwyczaj przychodził osobiście, aby uwieść swoje ofiary, ale we Francji i innych krajach, wydaje się, że było to niepotrzebne, ponieważ każda osoba, gdy raz została zainicjowana, ogarniało niepohamowane pragnienie pozyskiwania konwertytów, których zabierała na szabat, aby zostali należycie zapisani. Bodin mówi, że jedna czarownica wystarczyła, aby zepsuć pięćset uczciwych osób. Zakażenie szybko rozprzestrzeniło się w rodzinie i. było zazwyczaj przenoszone z pokolenia na pokolenie, co zadowalająco wyjaśniało, według uczonego komentatora demonologii, o którym właśnie wspomniano, skalę, w jakiej zło rozprzestrzeniło się za jego czasów. Nowicjusz, podczas swojego przyjęcia, po wykonaniu wstępnych czynności i ogólnie rzecz biorąc, otrzymał nowy i burleskowy obrzęd chrztu, - został naznaczony znakiem demona w jakiejś części ciała najmniej wystawionej na obserwację i wykonał pierwszy przestępczy akt uległości, który miał być później tak często powtarzany, przy czym zły duch prezentował się przy tych okazjach w postaci obu płci, odwrotnie. do ofiary. Pod koniec XVI wieku, zauroczenie czarami osiągnęło szczyt we Francji i nie tylko niższe klasy, ale osoby z najwyższych szczebli społeczeństwa były narażone na podejrzenia o uprawianie czarów. Wystarczy wspomnieć, że takie oskarżenia zostały publicznie wysunięte przeciwko królowi Henrykowi III i królowej Katarzynie Medycejskiej, i że na początku następnego stulecia stały się one podstawą procesów państwowych, które zakończyły się fatalnie. W 1610 roku, za panowania Ludwika XIII, miała miejsce .cas celebre marszałka Ancre. Wśród służących przyłączonych do orszaku Marii Medycejskiej była pewna Eleanora Dori, która poślubiła Conciniego, rozrzutnego syna. Maria Medycejska, jako opiekunka syna, była praktycznie władczynią Francji, a jej faworyci sprawowali znaczną władzę. Rezultatem było to, że arystokraci Francji zjednoczyli się przeciwko nowicjuszom, ale początkowo z niewielkim skutkiem, ponieważ Concini został mianowany Marszałkiem Francji, z tytułem Markiza J′Ancre. Jego żona, która była bardzo przesądna, zachorowała i przypisała swój zły stan zdrowia skutkom czarów. Rezultatem było to, że d′Ancre został zamordowany przez szlachtę zwabiającą wyprawę myśliwską. Tłum wyciągnął ciało d′Ancre z grobu i powiesił je na Pont Neuf. Jego nieszczęsna wdowa została oskarżona o czary i o rzucenie uroku na Królową Matkę. Egzorcyści, którzy pomogli jej uwolnić się od choroby, doradzili złożenie w ofierze koguta, co teraz przedstawiano jako ofiarę dla piekielnych mocy. Do tego doszły astrologiczne narodziny rodziny królewskiej, które znajdowały się w jej posiadaniu, były, jak się mówi, pewną ilością magicznych ksiąg i wielką liczbą magicznych znaków. Po torturach, które nie przyniosły rezultatu, ścięto ją i spalono, a co dziwne, gniew paryskiego tłumu przerodził się w ogólne współczucie. Wiele innych interesujących przypadków miało miejsce we Francji w XVII wieku, między innymi Urszulanki w Aix (patrz), za których czary spalono Ludwika Gaufridiego, Mniszki z Louviais i Mniszki z Assonne. XVIII wiek we Francji był dość płodny w historii okultyzmu. W czasach, gdy Europa była łatwowierna w stosunku do wszystkiego, co tylko do magii, Francja nie uniknęła panującego szaleństwa. Być może najbardziej uderzającą osobowością tej epoki w związku z okultyzmem był hrabia de Saint Germain (patrz), któremu przypisuje się posiadanie sekretów alchemii i magii. Jego powiązania rodzinne były nieznane, a jego rozmowy sugerowały, że żył przez wiele stuleci. Innym tajemniczym adeptem był alchemik nazywający siebie Lascaris (patrz), który dosłownie zasiał swoją ścieżkę przez Europę złotem. Następnie nastąpił Cagliostro (patrz), który osiągnął sławę bezkonkurencyjną w historii francuskiego okultyzmu. Założył wiele lóż masońskich w całym kraju i na wiele sposobów pomógł doprowadzić do rewolucji francuskiej. Martines de Pasqually założył szkołę wtajemniczonych, która wydaje się w pewnym stopniu włączać nauki późniejszych europejskich adeptów. Jedną z najważniejszych postaci w tym czasie jest Louis Claude de Saint-′Martin, znany jako "Le Philosophe Inconnu", który znalazł się pod wpływem Pasqually′ego (patrz), a później pism Boehmego, którego dzieła przetłumaczył. Cazotte (patrz) był pierwszym z tych nazwisk, które były związane zarówno z magią, jak i Rewolucją, która rzeczywiście wiele zawdzięczała w swoim powstaniu tym tajemniczym bractwom Francji i Niemiec, które w XVIII wieku zasiały ziarna równości i Illuminizmu w całej Europie. Innym był Loisät (patrz), który utworzył mistyczne stowarzyszenie, które spotykało się w wielkiej tajemnicy, oczekując wizji Jana Chrzciciela, który przybył do nich, aby przepowiedzieć Rewolucję. Kierownikiem duchowym tego kręgu był mnich o imieniu Dom Gerle (patrz), jeden z pierwszych hipnotyzerów w Paryżu, o którym mówi się, że za pośrednictwem swojego medium, Catherine Th6ot, przepowiedział straszliwą sławę Robespierre′a. Został wyrzucony przez członków kręgu, działając za radą jednej z nich, Siostry Françoise André, która pielęgnowała ideę zachowania korony dla przyszłego panowania Ludwika XVI, i w ten sposób dała początek tej mnogości historii związanych z tak zwanymi Zbawicielami "młodego" Kapeta. Ta sekta, lub jej część, stała się niesławna pod przywództwem Vintrasa (patrz), gdy jej spotkania zdegenerowały się - w najstraszniejszą rozwiązłość. Można powiedzieć, że pojawienie się panny Lenormand jako prorokini pod koniec XVIII wieku zamknęło okultystyczną historię tamtej epoki. Na początku XIX wieku znajdujemy szalejącą modę na magnetyzm. W swoich pracach Reforma filozofii i Tak czy nie Wroński udawał, że odkrył pierwsze twierdzenia Kabały, a później oszukał bogate osoby o słabym intelekcie, aby płaciły mu duże sumy w zamian za wiedzę o Absolucie. Zbawiciele Ludwika XVII zostali formalnie potępieni w 1853 roku przez Papieża jako praktykujący czarną magię, ale oni z kolei potępili Papieża, a ich przywódca, Vintras, ustanowił się Suwerennym Pontyfikatem, ale został aresztowany pod zarzutem oszustwa i po pięciu latach więzienia znalazł azyl w Anglii. Baron du Potet zrobił wiele, aby rozwinąć naukę Mesmera i w tym czasie był poważnie śledzony przez Cahagneta i innych (patrz Mesmeryzm). W połowie XIX wieku wszelkiego rodzaju absurdy wprawiały w ruch okultystyczny Paryż. Opowieść Alphonse′a Esquirosa (patrz) zatytułowana Magik założyła szkołę magicznej fantazji, którą pieczołowicie pielęgnował Henri Delaage (patrz), o którym mówiono, że miał dar wszechobecności i który stworzył zbiór procesów od starych magów w celu uzyskania piękna fizycznego. Hrabia d′Ourches jako pierwszy wprowadził do Francji pismo automatyczne i tablicowe. Baron Guldenstubbe w swojej Praktycznej Pnenmatologii Eksbeyimentalnej; lub Rzeczywistość Duchów i Mayziellowskie Zjawiska Ich Bezpośredniego Pisania, opisuje swoje odkrycie w następujący sposób: "To było w ciągu roku 1850, lub około trzech lat przed epidemią pukania do stołu, że autor starał się wprowadzić do Francji kręgi amerykańskiego spirytualizmu, tajemnicze pukania Rochester i czysto automatyczne pisma mediów. Niestety napotkał wiele przeszkód stawianych przez innych hipnotyzerów. Ci, którzy byli oddani hipotezie magnetycznego płynu, a nawet ci, którzy nazywali siebie Duchowymi Hipnotyzerami, ale którzy byli w rzeczywistości gorszymi induktorami somnambulizmu, traktowali tajemnicze pukania amerykańskiego spirytualizmu jako wizjonerskie szaleństwa. Dlatego dopiero po ponad sześciu miesiącach autor był w stanie utworzyć swój pierwszy krąg na amerykańskim planie, a następnie dzięki gorliwej zgodzie M. Rousaana, byłego członka Societe des Mage wiseuys Spiritualistes, prostego człowieka, który był pełen entuzjazmu dla świętej sprawy duchowości. Dołączyło do nas kilka innych osób, wśród nich Abbe Chattel, założyciel Eglise Francaise, który pomimo swoich racjonalistycznych tendencji, ostatecznie uznał rzeczywistość obiektywnego i nadprzyrodzonego objawienia za niezbędny warunek spirytualizmu i wszystkich praktycznych religii. Pomijając równie konieczne warunki moralne, wiadomo, że amerykańskie kręgi opierają się na rozróżnieniu dodatnich i elektrycznych lub ujemnych prądów magnetycznych. Kręgi składają się z dwunastu osób, reprezentujących w równych proporcjach elementy dodatnie i ujemne lub wrażliwe. To rozróżnienie nie wynika z płci członków, chociaż kobiety są generalnie negatywne i wrażliwe, podczas gdy mężczyźni są pozytywni i magnetyczni. Przed utworzeniem kręgów należy zbadać konstytucję psychiczną i fizyczną każdej osoby, ponieważ niektóre delikatne kobiety mają cechy męskie, podczas gdy niektórzy silni mężczyźni są, moralnie rzecz biorąc, kobietami. Stół jest umieszczony w czystym i wentylowanym miejscu; medium siedzi na jednym końcu i jest całkowicie odizolowane; dzięki swojemu spokojnemu i kontemplacyjnemu wyciszeniu służy jako przewodnik dla elektryczności, a należy zauważyć, że dobry somnambulik jest zazwyczaj doskonałym medium. Sześć elektrycznych lub negatywnych dyspozycji, które są ogólnie rozpoznawane po ich emocjonalnych cechach i wrażliwości, jest umieszczonych po prawej stronie medium, najbardziej wrażliwy ze wszystkich jest obok niego. Ta sama zasada jest przestrzegana w przypadku osobowości pozytywnych, które są po lewej stronie medium, a najbardziej pozytywny obok niego. Aby utworzyć łańcuch, dwanaście osób kładzie swoją prawą rękę na stole. Zauważ, że medium lub media, jeśli jest ich więcej niż jedno, są całkowicie odizolowane od tych, którzy tworzą łańcuch. "Po kilku seansach uzyskano pewne niezwykłe zjawiska, takie jak jednoczesne wstrząsy, odczuwane przez wszystkich obecnych w momencie mentalnej ewokacji przez osoby najbardziej inteligentne. To samo dotyczy tajemniczych pukań i innych dziwnych dźwięków; wiele osób, w tym tych najmniej wrażliwych, miało jednoczesne wizje, chociaż pozostawało w zwykłym stanie czuwania. Osoby wrażliwe nabyły najwspanialszy dar mediumizmu, mianowicie automatycznego pisania, jako wynik niewidzialnego przyciągania, które wykorzystuje nieinteligentne narzędzie, jakim jest ludzkie ramię, do wyrażania swoich idei. Co do reszty, osoby niewrażliwe doświadczają tajemniczego wpływu zewnętrznego wiatru, ale efekt ten nie jest wystarczająco silny, aby wprawić ich kończyny w ruch. Wszystkie te zjawiska, uzyskane zgodnie z metodą amerykańskiego spirytualizmu, mają tę wadę, że są mniej lub bardziej pośrednie, ponieważ w tych eksperymentach nie można obyć się bez pośrednictwa człowieka lub medium. To samo dotyczy obracania się stołów, które opanowało Europę w połowie roku 1853. "Autor miał wiele doświadczeń ze stołami ze swoim szanownym przyjacielem, hrabią d′Ourches, jedną z najbardziej wykształconych osób w dziedzinie magii i nauk okultystycznych. Stopniowo osiągnęliśmy punkt, w którym stoły poruszały się niezależnie od jakiegokolwiek kontaktu, podczas gdy hrabia d′Ourches powodował, że się podnosiły, również bez kontaktu. Autor sprawił, że stoły pędziły przez pokój z wielką szybkością, i nie tylko bez kontaktu, ale bez magnetycznej pomocy kręgu siedzących. Wibracje akordów fortepianowych w podobnych okolicznościach miały miejsce 20 stycznia 1856 r. w obecności hrabiego de Szapary i hrabiego d′Ourches. Teraz wszystkie takie zjawiska są pozytywnym dowodem pewnych sił okultystycznych, ale nie demonstrują odpowiednio rzeczywistego i istotnego istnienia niewidzialnych inteligencji, niezależnych od naszej woli i wyobraźni, chociaż granice tych możliwości zostały znacznie rozszerzone. Stąd zarzut pod adresem amerykańskich spirytualistów, ponieważ ich komunikacja ze światem duchów jest tak nieistotna w charakterze, ograniczając się do potężnych pukań i innych dźwiękowych wibracji. Faktem jest, że nie ma bezpośredniego zjawiska jednocześnie inteligentnego i materialnego, niezależnego od naszej woli i wyobraźni, które można by porównać z bezpośrednim pisaniem duchów, które nie zostały ani przywołane, ani wywołane, i to jest tylko to, co oferuje niezbity dowód na realność świata nadprzyrodzonego. "Autor, zawsze poszukując takiego dowodu, jednocześnie inteligentnego i namacalnego, dotyczącego substancjalnej rzeczywistości świata nadprzyrodzonego, aby wykazać pewnymi faktami nieśmiertelność duszy, nigdy nie znudził się kierowaniem żarliwych modlitw do Wiecznego, aby raczył wskazać niezawodny środek do wzmocnienia tej wiary w nieśmiertelność, która jest wieczną podstawą religii. Wieczny, którego miłosierdzie jest nieskończone, 4 obficie odpowiedział na tę słabą modlitwę. 1 sierpnia 1856 r. autorowi przyszedł pomysł wypróbowania, czy duchy mogą pisać bezpośrednio, to znaczy niezależnie od obecności medium. Pamiętając cudowne bezpośrednie pismo Dekalogu, przekazane Mojżeszowi, i inne pismo, równie bezpośrednie i tajemnicze, na uczcie Baltazara, zapisane przez Daniela; usłyszawszy dalej o tych współczesnych tajemnicach Stratfordu w Ameryce, gdzie na paskach papieru znaleziono pewne dziwne i nieczytelne znaki, najwyraźniej niezależnie od mediumizmu, autor starał się ustalić rzeczywistość tak ważnych zjawisk, jeśli tylko mieści się to w granicach możliwości. "Włożył więc kartkę czystego papieru listowego i ostro zakończony ołówek do pudełka, które następnie zamknął i nosił przy sobie klucz, nikomu nie zdradzając swojego planu. Dwanaście dni czekał daremnie, ale jakież było jego zdziwienie 13 sierpnia 1856 r., gdy znalazł pewne tajemnicze znaki narysowane na papierze. Powtórzył eksperyment dziesięć razy tego dnia, umieszczając za każdym razem nową kartkę papieru w pudełku, z niezmiennie tym samym rezultatem. Następnego dnia przeprowadził dwadzieścia eksperymentów, ale zostawił pudełko otwarte, Nie tracąc go z oczu. Był świadkiem powstawania znaków i słów w języku estońskim bez żadnego ruchu ołówka. Ten ostatni był oczywiście bezużyteczny, więc postanowił z niego zrezygnować i kładł czysty papier czasami na własnym stole, czasami na postumentach starych posągów, na sarkofagach, na urnach itp. w Luwrze, w Saint-Denis, w kościele Saint-Etienne-du-Mont itp., Podobne eksperymenty przeprowadzono na różnych cmentarzach Paryża, ale autor nie przepada za cmentarzami, podczas gdy większość świętych woli miejsca, w których żyli na ziemi, od tych, w których spoczywają ich szczątki." Teraz wypłynęliśmy na morze nowoczesnego spirytualizmu we Francji, który przez kilka dekad zajmował całą działalność okultystyczną w tym kraju i który lepiej będzie prześledzić od okresu jego importu do kraju. Wkrótce po tym, jak Mesmer i d′Eslon zwrócili uwagę opinii publicznej na temat magnetyzmu we Francji, kilku mężczyzn wyróżniających się wiedzą i osiągnięciami naukowymi kontynuowało swoje eksperymenty z wielkim powodzeniem. Wśród nich był baron Dupotet, którego głębokie zainteresowanie tematem magnetyzmu skłoniło go do opublikowania czasopisma, które pod tytułem "Journal de Magn?s" stanowi kompletny skarbiec dobrze zestawionych faktów i ciekawych eksperymentów - w zakresie siły tajemnej. Z tej pracy dowiadujemy się, że badania Barona rozpoczęły się w roku 1836, od którego okresu aż do 1848 roku, opisał on produkcję następujących niezwykłych faz zjawisk, których występowanie - "jest poświadczone przez licznych naukowych i wybitnych świadków. Poprzez namagnesowane przedmioty Barona rozwinęło się jasnowidzenie, transowe mówienie i uzdrawianie; stiginata lub podniesione letiets i figury na ciele przedmiotu; uniesienie somnambulików w powietrze; niewrażliwość na ogień, obrażenia lub dotyk. W obecności namagnesowanych przedmiotów również ciężkie ciała były przenoszone bez kontaktu z ludźmi, a przedmioty były przenoszone z odległych miejsc przez ściany i zamknięte drzwi. Czasami "Lucides" opisywali sceny ze świata duchów, znajdowali zgubione rzeczy, prorokowali i mówili w obcych językach. W 1840 roku Baron Dupotet pisze, że "odkrył na nowo w magnetyzmie magię starożytności". "Niech uczeni" - mówi - "odrzucą doktrynę duchowych objawień; dzisiejszy badacz jest zmuszony w nią uwierzyć; na podstawie badania niezaprzeczalnych faktów". . . . "Jeśli wiedza o starożytnej magii zostanie utracona, wszystkie fakty pozostaną, na podstawie których można ją zrekonstruować". Ale ze wszystkich odkrywców, którym francuski spirytualizm zawdzięcza niewątpliwy dowód ponadprzyziemnych stosunków, żaden nie wyróżnia się bardziej prawdomównością i wartością niż M. Caliagnet, znany autor "The Celestial Telegraph", dzieła przetłumaczonego na język angielski w 1848 r. M. Cahagnet był niewykształconym mechanikiem, człowiekiem ludu i chociaż był rozsądnym i interesującym pisarzem, nie był ani oczytany, ani wykształcony. Twierdzi, że był - "materialistą", gdy najpierw jego uwagę przyciągnął temat magnetyzmu zwierzęcego, ale będąc z natury myślącym, postanowił poświęcić cały wolny czas, jaki mógł zaoszczędzić, na dogłębne zbadanie jego możliwości. Gdy odkrył, że posiada moc wywoływania snu magnetycznego u innych, przystąpił do planu powszechnie przyjętego wówczas przez hipnotyzerów, a mianowicie, aby spróbować, jak daleko może odnieść sukces w biologizacji swoich obiektów, to znaczy, aby zastąpić zmysły, umysł i wolę śpiącego swoimi własnymi. W trakcie tych eksperymentów M. Cahagnet odkrył, że może dokonać niezwykłych uleczeń chorób, a będąc z natury życzliwym usposobieniem, postanowił skierować wszystkie swoje energie w tym pożądanym kierunku. Wkrótce jednak odkrył, że jest mu przeznaczone urzeczywistnienie aforyzmu: "budował mądrzej niż wiedział". Pojawiła się nowa i najbardziej zagadkowa przeszkoda, która pomieszała jego filozofię i rozproszyła jego teorie; był to fakt, że niektórzy z jego tematów, zamiast po prostu reprezentować to, czego chciał, lub manifestować - zgodnie z jego poglądami na biologię - jedynie wpływ jego umysłu, zaczęli przekraczać zarówno wolę, jak i umysł i wędrować w przestrzeni, do regionów, które uparcie nazywali "krainą duchów" i opisywać ludzi, o których stanowczo twierdzili, że są duszami tych, których świat nazywał umarłymi. Przez długi czas M. Cahagnet usilnie starał się zwalczać to, co nazywał tymi "dzikimi halucynacjami", ale gdy odkrył, że powtarzają się one nieustannie, a ogromna liczba tych, którzy przybyli, aby być świadkami eksperymentów z magnetyzmem, rozpoznała w opisach somnambulików duchy tych, których znali na ziemi i opłakiwali jako zmarłych, przekonanie stało się nieuniknione, a magnetyzer, podobnie jak jego goście, był zmuszony przyznać nową i cudowną fazę jasności, która przeniosła wizję jasnowidza z ziemi do nieba - i przebiła zasłonę oddzielającą śmiertelnika od królestw nieśmiertelności. Po długiej serii starannie przeprowadzonych eksperymentów opisanych powyżej M. Callagnet został ostatecznie przekonany, aby przekazać wyniki swoich cudownych seansów światu pod nazwą i stylem The Celestial Telegraph, or, Secrets of the Life to, Come. Autor Art Magic mówi: Wąski konserwatyzm epoki i żałosna zazdrość Wydziału Lekarskiego utrudniły i nękały prowadzenie eksperymentów magnetycznych otwarcie w Europie w ciągu kilku lat od śmierci Mesmera. Nadal takich eksperymentów nie brakowało i aby pokazać ich wyniki, podajemy kilka fragmentów korespondencji między słynnymi magnetystami Frencri, M. Delcuze i Billotem, z lat 1829-1840. Z tych listów, opublikowanych w 1836 r., wynika, że M. Billot rozpoczął swoje eksperymenty z magnetyzacją już w 1789 r. i że w ciągu czterdziestu lat miał okazję być świadkiem faktów w jasnowidzeniu, ekstazie i somnanibulizmie, które w momencie ich publikacji przekraczały wiarę ogółu czytelników. Wielokrotnie w obecności oczarowanych osób duchy, rozpoznawane jako posiadające, kiedyś żyjącą ziemię w śmiertelnej postaci - pojawiały się w cielesnej obecności przed oczami zgromadzonego tłumu i na prośbę przynosiły kwiaty, owoce i przedmioty, oddalone od miejsca eksperymentów. "M. Deleuze szczerze przyznaje, że jego doświadczenie ograniczało się bardziej do tych faz somnambulizmu, w których jego osoby poddawały się amputacjom i poważnym operacjom chirurgicznym, nie odczuwając najmniejszego bólu. . . . W liście z datą 183E M. Billot pisząc do Deleuze′a mówi. "4 1 Powtórzę, widziałem i wiedziałem wszystko, co jest dozwolone człowiekowi. Widziałem, jak stygmaty pojawiają się u namagnesowanych osób; rozwiałem obsesje złych duchów jednym słowem. Widziałem duchy przynoszące te materialne przedmioty, o których ci mówiłem, i gdy je poproszono, uczyniły je tak lekkimi, że unosiły się na wodzie, a mały cukierek boilean de bonbons stał się tak ciężki, że nie mogłem go ruszyć ani o cal, dopóki nie usunięto mu mocy. .1 ′ Tym, którzy cieszyli się niewypowiedzianym przywilejem słuchania "lunatyków" Billota, Deleuze′a i Cahagneta, wylano inną, jeszcze bardziej drastyczną cechę jednomyślnego objawienia. Duchy tych, którzy odeszli z ziemi, silne w wierze rzymskiego katolicyzmu - często księży i dygnitarzy tego konserwatywnego Kościoła, zwracając się do uprzedzonych wierzących w ich dawną doktrynę, twierdziły, że w Niebie nie ma żadnego wyznania wiary - nie ma tam żadnego sekciarskiego kultu ani kościelnego dogmatyzmu. "′ Nauczali, że Bóg jest wielkim Duchowym Życiem Słonecznym na ziemi, okresem próbnym - sferami, różnymi stopniami, wszechstronnego szczęścia lub stanami cierpienia odwetowego - każdy odpowiedni do dobrych lub złych uczynków dokonanych na ziemi. Opisywali wznoszące się zmiany otwarte dla każdej duszy proporcjonalnie do jej własnych wysiłków na rzecz poprawy.

′ Wszyscy nalegali, że człowiek jest swoim własnym sędzią, poniósł karę lub nagrodę, dla której nie ma żadnego substytutu. Nie nauczali niczego o Chrystusie, absolutnie zaprzeczali idei zastępczego zadośćuczynienia - i przedstawiali człowieka jako swojego własnego Zbawiciela lub niszczyciela. "Mówili o sztukach, naukach i kontynuowanych zajęciach, jakby życie poza nimi było jedynie przedłużeniem teraźniejszości na znacznie ulepszoną skalę. Opisy promiennego piękna, niebiańskiego szczęścia i ekstatycznej wzniosłości, manifestowanej przez błogosławione duchy, które wzniosły się do sfer Raju, Nieba i chwały anielskiego towarzystwa, roztapiają serce i napełniają duszę nieodpartą chęcią, by odłożyć uciążliwe brzemiona życia i odpocząć z nimi.′ "

Po wykazaniu, że spirytualizm narodził się we Francji, tak jak w Niemczech, z przebudzenia mocy psychicznych, które rozwinęły się dzięki magnetyzmowi, i prześledzeniu śladów wielkich budowniczych świątyń, którzy położyli kamienie węgielne pod duchową budowlę w ludzkim systemie i stale pracowali w górę od materii do siły, a stamtąd do ducha w każdej gradacji sfery, życia i postępu, przypominamy zwięzłe słowa barona de Poteta, który zwracając się do potencjalnych liderów opinii publicznej w swoim eseju o filozoficznej nauce magnetyzmu, "mówi: Wy uczeni naszego kraju; nie okazaliście się lepiej poinformowani niż Syjamczycy.

"Przez te sześćdziesiąt lat krzyczano wam do uszu, że Magvelizerzy maszerują ku odkryciu świata moralnego; wszystkie Zjawiska, które produkują, niezaprzeczalnie dowodzą jego istnienia.

"Oświadczyliście, że byli oszustami, imbecylami, a najwybitniejsi spośród was wydali jedynie werdykt, który poświadczy przyszłym wiekom waszą ignorancję lub nieszczerość". Zanim dusza oderwie się od materii, może i rozmawia z czystymi duchami. Już teraz może proroczo spoglądać na swoje własne przyszłe przeznaczenie, rozważając stan tych, którzy odeszli wcześniej - ale krok, który tylko przeddzień ducha może zmierzyć, a jeśli ludzie są już duchami, kto może powstrzymać orle spojrzenie duszy w krainę jej własnego dziedzictwa? "Podążając za historią spirytualizmu we Francji, chociaż odkrywamy, że zyskał on ogromną pozycję i wywarł szeroki wpływ na umysły ludzi, jest jednak oczywiste, że jedną z głównych przeszkód dla jego powszechnej akceptacji był brak wewnętrznej jedności i antagonistyczne nastroje, które przeważały wśród jego uznanych przywódców. Dwoma z tych, którzy odegrali najbardziej znaczącą rolę w wielkim dramacie francuskiego spirytualizmu i prawdopodobnie wywarli większy wpływ na opinię publiczną niż którykolwiek inny członek jego dyamatis personce, byli - NIM. Allan Kardec i Pierart, odpowiedni redaktorzy dwóch wiodących czasopism duchowych, zatytułowanych La Revue Spirite i La Revue Spiritualisle. Można ich również uznać za przedstawicieli dwóch przeciwstawnych frakcji znanych jako spirytualiści i syryści, przy czym pierwsi nauczali, że dusza człowieka przechodzi tylko jedno śmiertelne narodziny i kontynuuje swój postęp przez wieczność w stanach duchowych, drudzy potwierdzali doktrynę kłamstwa - Kicarnation i twierdzili, że jeden duch w człowieku może i przechodzi wiele wcieleń w różnych śmiertelnych formach. M. Kardec i jego zwolennicy reprezentowali "spirytystów lub reinkarnistów - M. Pierart przewodził szeregom - przeciwnej frakcji najczęściej nazywanej spirytualistami. W odniesieniu do kwestii zeznań należy pamiętać, że M. Kardec czerpał swoje komunikaty cbiefly od tych piszących i transowych mediów, które mogły okazać się najbardziej podatne na jego wpływ, i mówi się, że uporczywie wyganiał ze swoich kręgów nie tylko pana Home′a, pana Breaifa i inne fizyczne media, ale wszystkich tych, którzy nie popierali jego ulubionego dogmatu poprzez swoje komunikaty. Autor książki Nineteenth Century Miracles pisze: Nie należy przypuszczać, że rozłam, który podzielił dwóch przywódców francuskiego spirytualizmu, ograniczał się do bezpośredniej sfery działań, w której się poruszali. Rozproszeni sympatycy pism Allana Kardeca można znaleźć na całym kontynencie europejskim, a w niewielkiej liczbie również w Ameryce. Niewielu ludzi, którzy czytają prace przedstawiane z autorytatywnymi pretensjami, ma zdolność dogłębnego przyswajania tego, co czytają, stąd gdy książki M. Kardeca zostały przetłumaczone na język angielski i wydawca zainteresował się ich rozpowszechnianiem, znalazły więcej czytelników niż myślicieli, a ich wiarygodny styl wzbudził więcej podziwu niż szczerego przekonania. We Francji, bez wątpienia osobisty wpływ M. Kardeca i silna moc psychiczna, znakomicie pasowały do propagandysty, a gdy przypomnimy sobie, jak łatwo wszelkie doktryny elokwentnie głoszone znajdą zwolenników, zwłaszcza wśród niespokojnych i pobudliwych natur, nie będziemy musieli tracić czasu, aby odkryć, dlaczego pisma M. Kardeca stały się tak popularne, a jego poglądy tak powszechnie akceptowane przez czytelników. Niewiele lub wcale nie rozpowszechniano literatury duchowej w języku francuskim, gdy prace Allana Kardeca zostały po raz pierwszy opublikowane. Posiadał on tę niezwyciężoną energię i wpływ psychologiczny, których brakowało jego bardzo nękanemu rywalowi Pierartowi. Tak więc w pewnym sensie pole kontynentalnej propagandy duchowej było jego własne, ani nie omieszkał wykorzystać swoich wielkich możliwości. Sukcesy osiągnięte przez czasopismo Kardeca, La Revue Spirile, również przekazały falę wpływów, która rozpowszechniła czasopisma o podobnym charakterze w całym kraju. Tak więc w 1864 roku we Francji wydawano nie mniej niż dziesięć czasopism spirytystycznych pod następującymi tytułami: "La Revue Spirite", "La Revile Spiritualiste" i "L′Aveoir" w Paryżu; cztery czasopisma spirytystyczne wydawano w Bordeaux, które w 1865 roku połączyły się w "L′Union Spirite BordeJaise"; "La Medium Evangelique" w Tuluzie; "L′Echo d′outre Tombe" w Marsylii i "La Viriti" w Lyonie. Redaktorzy tych czasopism byli rzekomo zwolennikami Allana Kardeca, z wyjątkiem M. Pierarta, redaktora La Revue Spiritualiste. Należy zauważyć, że doktryny reinkarnacjonistów, choć bronione z wielką zręcznością przez ich propagandystów, wśród których było wielu najzdolniejszych umysłów Francji, nie mogły przejść bez surowej krytyki ze strony ich angielskich sąsiadów; i staje się konieczne, aby zauważyć, jak francuska schizma duchowa została przyjęta po drugiej stronie kanału La Manche. W londyńskim magazynie Spiritual Magazine z 1865 r. redaktor, komentując złowieszcze milczenie czasopism Spirite dotyczące opery Swedenborga autorstwa dr. 1\1aldigny′ego, mówi: , , Warto zauważyć, że czasopisma szkoły Kardeca, o ile je widzieliśmy, nie zwracają najmniejszej uwagi na tę operę. Avenir of Paris, który ukazuje się co tydzień, ale bardzo potrzebuje faktów, nie ma o tym ani słowa... . . Należy bardzo żałować, że głównym celem dzienników Kardeciana wydaje się nie demonstracja stale powtarzających się faktów spirytualizmu, lecz ubóstwienie doktryny Kardeca o reinkarnacji. "Tej doktrynie - która nie ma nic wspólnego ze spirytualizmem, nawet jeśli miałaby jakiś powód lub fakt, by stanąć na całej sile, a prawie cała przestrzeń tych dzienników jest poświęcona. To one dają wrogom spirytualizmu prawdziwy uchwyt przeciwko niemu i sprowadzają go w pogardę przy trzeźwych umysłach. Reinkarnacja jest doktryną, która odcina korzeniami wszelką indywidualną tożsamość w przyszłym istnieniu. Całkowicie pustoszy najdroższe tęsknoty ludzkiego serca za ponownym zjednoczeniem z ukochanymi w trwałym świecie. Jeśli niektórzy mają powrócić do świeżych ciał fizycznych i nosić nowe imiona i nowe natury, jeśli mają stać się odpowiednio Tomem Stylesem, Nedem Snookiem i dwudziestką innych ludzi, kto kiedykolwiek będzie miał nadzieję spotkać się ponownie ze swoimi przyjaciółmi, żoną, dziećmi, braćmi i siostrami? Kiedy wejdzie do świata duchów i zapyta o nich, będzie musiał dowiedzieć się, że już wrócili na ziemię i są kimś innym, synami i córkami innych ludzi i będą musieli się z nimi pogodzić i nad pokrewieństwem kilkunastu innych rodzin z rzędu! Z pewnością, żaden tak ponury szydełkowiec nie mógłby oczarować umysłów żadnych ludzi, chyba że pod najbardziej szczególnym opętaniem najbardziej sarkastycznych i złośliwych - jak diabłów." W numerze ze stycznia 1866 r. ukazał się jeszcze mocniejszy artykuł na ten temat pióra Wm. Howitta, który napisał następujące odważne słowa protestu przeciwko doktrynie reinkarnacji: "W Avenir z 2 listopada M. Pezzani uważa, że uciszył M. Pierarta, twierdząc, że bez reinkarnacji wszystko jest chaosem i niesprawiedliwością w stworzeniu Bożym: "Na tym świecie są bogaci i biedni, uciśnieni i ciemiężyciele, a bez reinkarnacji sprawiedliwość Boża nie mogłaby zostać usprawiedliwiona". To znaczy, w koncepcji Al. Pezzaniego, Bóg nie ma miejsca w nieskończonej przyszłości, aby ukarać i naprawić każde zło, bez odsyłania dusz z powrotem do ciała raz po raz. Pomysł M. Pezzaniego i jego braci Reinkarnacjonistów jest taki, że najlepszym sposobem, aby dostać się z Paryża do Londynu jest podróżowanie dowolną liczbę razy z Paryża do Calais i z powrotem. My, Anglicy, uważamy, że jedynym sposobem jest natychmiastowe udanie się do Londynu. . . . Jeśli chodzi o pojęcia M. Pezzaniego o niesprawiedliwości Boga bez Reinkarnacji, gdyby dusze reinkarnowały się dwadzieścia razy, niesprawiedliwość między człowiekiem a człowiekiem, bogactwo i ubóstwo, ucisk i zło, wszystkie zagadki nierówności społecznej pozostałyby wtedy i teraz. "Dostrzegając te ruchy w obozie spirytystycznym we Francji, wyrządzilibyśmy wielką niesprawiedliwość, gdybyśmy nie odnieśli się do gorliwych, elokwentnych i nieustających wysiłków M. Pieraita w Revue Spiritualists, aby obnażyć i przeciwstawić się błędom Spirite, do których nawiązaliśmy. Doktryna reinkarnacji, M. Pierart uporczywie się opierał i potępiał jako fałszywą, nieuzasadnioną żadnymi dowodami i najbardziej zgubną dla charakteru spirytualizmu." Allan Kardec zmarł 31 marca 1869 r. Pomimo faktu, że eksperymentalna metoda otrzymywania komunikatów za pośrednictwem fizycznego mediumizmu nie była akceptowana przez wszystkich. Allan Kardec i jego zwolennicy, istnieje obfita ilość zjawisk wszelkiego rodzaju odnotowanych w znakomitym czasopiśmie M. Pierarta, La Revue Spiyitualiste, a także w wielu innych europejskich czasopismach poświęconych temu tematowi. Z tego zamierzamy wybrać takie fakty o charakterze reprezentatywnym, które dadzą ogólny obraz francuskiego spirytualizmu w XIX wieku. Słynny "Cur D′Ars", założyciel D′Ars Providence, i wielu innych szlachetnych dzieł miłosierdzia, Jean Baptiste Vianney, urodził się w pobliżu Lyonu w 1786 r. w skromnej sferze życia. Jego naturalne zdolności nie były bynajmniej niezwykłe, a w szkole pamiętano go tylko jako nieco nudnego uczonego. Okoliczności otworzyły mu drogę do zostania księdzem, chociaż znał łacinę tylko na tyle, by odprawiać mszę, i nie miał żadnej wiedzy poza rutyną swojego zawodu, jednak jego miła natura i nieudawana pobożność zyskiwały mu przyjaciół, gdziekolwiek się udał. Po kilku zmianach losu i odrzuceniu dwóch dobrych ofert bogatych stanowisk, na które w swojej skrajnej pokorze nie uważał się za odpowiedniego, przyjął pasterski obowiązek w małej rolniczej wiosce D′Ars, obecnie w okręgu Trevoux. Bardzo szybko jego reputacja dobroczynności przyciągnęła wokół niego znacznie większy krąg biednych zależnych, niż mógł utrzymać, i wtedy rozpoczął swoje niezwykłe życie wiary, błagając w żarliwej modlitwie o wszelkie środki niezbędne do wypełnienia jego boskiej misji błogosławienia jego nieszczęsnych bliźnich. W ten sposób sfera jego. życzliwość i cudowne rezultaty środków, których używał, aby ją utrzymać, osiągnęły rozmiary, których nie sposób przypisać. Ale teraz wydarzyło się coś jeszcze cudowniejszego w zaczarowanym regionie D′Ars. Osoby dotknięte chorobą zaczęły doświadczać nagłych uzdrowień podczas modlitwy przed ołtarzem lub spowiedzi u proboszcza. Sława tego nowego cudu wkrótce rozprzestrzeniła się, aż opat Monnin oświadczył, że ponad 20 000 osób rocznie przybywało z Niemiec, Włoch, Belgii i wszystkich części Francji, a nawet z Anglii, i że w ciągu niecałych sześciu lat liczba ta wzrosła do średnio 80 000. Choroby wszelkiego rodzaju, które zostały uznane za nieuleczalne, zostały natychmiast rozproszone. Niestrudzony proboszcz oddał się pracy całym sercem i duszą. Jego kościół stał otwarty dzień i noc, a ogromne tłumy, które go otaczały, musiały czekać godzinami, a czasem dniami, aby dotrzeć do dobrego uzdrowiciela. Nikomu nie wolno było mieć pierwszeństwa przed resztą, z wyjątkiem przypadków skrajnego ubóstwa lub skrajnego cierpienia. Książęta, szlachta i wielkie damy często podjeżdżali tak blisko kościoła, jak tylko mogli, w okazałych powozach i okazywali najwyższe zdziwienie, gdy informowano ich, że pomimo ich rangi, nie mogą być wpuszczeni, chyba że na zmianę. Proboszcz pozwalał sobie tylko na cztery godziny snu, mianowicie od jedenastej do trzeciej, a gdy ponownie przyszedł do konfesjonału, kościół i wszystkie dojścia do niego były zatłoczone tymi, którzy czekali całą noc, aby zapewnić sobie miejsce. Powstały omnibusy, które przewoziły pacjentów z Lyonu do D′Ars, a Sa6ne była pokryta łodziami pełnymi niespokojnych pielgrzymów. Nie ma wątpliwości, że pierwszy wyraźny impuls, jaki eksperymentalny spirytualizm otrzymał dzięki procesom inwokacyjnym kręgu we Francji, jak i w wielu innych krajach Europy, nastąpił dzięki wizytom pana D. D. Home′a, sławnego nieprofesjonalnego medium fizycznego, a następnie dużemu napływowi profesjonalnych mediów, którzy znaleźli we Francji doskonałe pole do zademonstrowania swoich szczególnych talentów. O seansach pana Home′a byłoby zbędne pisanie, ponieważ on sam opowiedział o nich w dwóch tomach opublikowanych w różnych okresach swojej kariery, a jego liczni podziwiający przyjaciele wystarczająco opisali cuda, których byli świadkami w licznych czasopismach i artykułach prasowych.Objawienia pana Home′a były dawane we Francji niemal wyłącznie osobistościom wysokiej rangi lub tym, którzy wyróżniali się sławą literacką. Był gościem rodziny królewskiej, szlachty i osób o najwyższym stanowisku. Podczas pobytu w Paryżu, pod Cesarskim Dworem, był częstym i zawsze mile widzianym gościem na dworze zmarłego cesarza Ludwika Napoleona. Zapis manifestacji, których dokonał za pośrednictwem jego mediumizmu, był prowadzony na polecenie cesarzowej, i często czytany jej ulubionym przyjaciołom. Wśród tych memorandów jest jeden, który krążył po gazetach w czasie, gdy się wydarzył, więc nie może być niestosowności wspomóc go teraz. Stwierdzono w nim, że pewnego razu w Tuileries odbył się seans spirytystyczny, w którym nie było nikogo oprócz cesarza, cesarzowej, księżnej do Montebello i pana D. D. Home. Na stole położono pióro, atrament i papier, i wkrótce zauważono dłoń ducha, który zanurzył pióro w atramencie i celowo napisał imię pierwszego Napoleona, w doskonałej faksymile pisma tego monarchy. Cesarz Tile zapytał, czy wolno mu pocałować tę cudowną dłoń, gdy natychmiast podniosła się do jego ust, przechodząc następnie do ust cesarzowej i pana Home. Cesarz starannie zachował ten cenny autograf i umieścił na nim memorandum, że ręka była ciepła, miękka i dokładnie przypominała rękę jego wielkiego poprzednika i wuja. Jako dowód szerokiej popularności, jaką temat spirytualizmu osiągnął w 1869 r., M. Pierart cytuje w jednym ze swoich numerów z tego roku artykuł z Si9cle, wiodącej gazety, która jednak do tej pory zawierała wiele wrogich spirytualizmowi uwag. Pisarz, M. Eug?ne Bonnemere, mówi: "Chociaż somnambulizm został sto razy unicestwiony przez Akademię Medyczną, jest on bardziej żywy niż kiedykolwiek w Paryżu; pośród wszystkich świateł epoki, nadal, słusznie czy niesłusznie, podnieca tłumy. Zmienny w swoich formach, nieskończony w swoich przejawach, jeśli wyrzucisz go za drzwi, puka do okna; jeśli nie zostanie otwarte, puka w sufit, w ściany; puka do stołu, przy którym niewinnie siadacie, aby zjeść obiad lub zagrać w wista. Jeśli zamkniesz uszy na jego dźwięki, podnieca się, uderza w stół, wiruje nim w zawrotnym labiryncie, podnosi nogi i zaczyna mówić przez mediumizm, tak jak niemi rozmawiają palcami". Wszyscy znacie szał obracania stołów. Kiedyś przestaliśmy pytać się o zdrowie, ale pytaliśmy, jak miewa się twój stół. "Dziękuję, mój pięknie się obraca; a jak tam u ciebie? Wszystko się odwróciło; kapelusze i głowy w nich. Prawie uwierzyliśmy, że krąg pasażerów utworzony wokół masztu głównego statku o dużym tonażu i w ten sposób ustanowiony łańcuch magnetyczny mogą sprawić, że statek będzie się kręcił, aż zniknie w głębi oceanu, jak świder znika w desce. Kościół wtrącił się; sprawił, że jego grzmoty ryczały, oświadczając, że to sam Szatan w ten sposób wzbudził diabła w stołach i formalnie zabronił światu obracania się, a teraz zakazał wiernym obracania stołów, kapeluszy, mózgów lub statków o ogromnych rozmiarach. Ale Szatan trzymał swoje. Władca podziemnego świata przeszedł do nowego, i to jest powód, dla którego Ameryka wysyła nam media, zaczynając tak chwalebnie od słynnego Domu, a kończąc na Braciach Davenport. Pamięta się, z jakim szaleństwem każdy rzucił się w pogoń za mediami. Każdy chciał mieć jednego swojego; a gdy wprowadzałeś młodego człowieka do towarzystwa, nie mówiłeś: "On jest dobrym walcem", lecz: "On jest medium". Oficjalna nauka zabiła i pogrzebała ten somnambulizm wiele razy; ale musiała to zrobić bardzo źle, bo tam jest on tak samo żywy jak zawsze, tylko ochrzczony na nowo nową nazwą. Spośród wielu wybitnych zwolenników spirytualizmu w departamencie literatury francuskiej, żaden nie głosił i nie bronił swojej wiary odważniej niż Camille Flammarion, sławny astronom; Victor Hugo, Alexandre Dumas i Victorien Sardou, znany pisarz francuskiej komedii. Sam M. Sardou był medium o wyjątkowo szczęśliwych darach. Wykonał wiele ciekawych rysunków, rzekomo przedstawiających sceny ze świata duchów, wśród których znalazło się wykwintne i złożone dzieło sztuki zatytułowane "Dom Mozarta".

Finn Mae Cummal: W irlandzkim romansie, kapitan Fianna i centrum opowieści Osjana. Jego ojciec Cumhal, wódz klanu Basena, został zabity w Castle Knock przez rywalizujący klan Morna, ale jego matce udało się uratować go przed wrogiem. Wychowywał się w ukryciu i nadano mu imię Finn ze względu na przejrzystość jego skóry. Uczył się nauki i poezji od druida Finegasa, który mieszkał nad rzeką Boyne. Druid nie był w stanie złapać łososia wiedzy, dopóki Finn nie został jego uczniem, a gdy mu się to udało, powiedział Finnowi, aby obserwował go podczas gotowania, ale nie jadł. Finn jednak poparzył sobie palce, gdy przekręcił rożen i włożył jeden z nich do ust. Widząc to, Finegas kazał mu zjeść łososia i został napełniony mądrością wszystkich wieków. Następnie służył u króla Cormaca, któremu wyjawił swoje imię i pochodzenie. Cormac obiecał mu przywództwo nad Fianna, jeśli uda mu się zabić demona ziejącego ogniem, który co roku przychodził, by podpalić Tarę. Finn zabił demona i zaniósł jego głowę z powrotem do Tary. Fianna otrzymali zatem rozkaz złożenia przysięgi wierności Finnowi jako swojemu kapitanowi, co pod wodzą Golla mac Morny, ich byłego kapitana, wszyscy uczynili. Pod wodzą Finna Fianna osiągnęła wielką eminencję, eminencję, która w końcu stała się tyrańska i z której zostali wyrzuceni w bitwie pod Bowrą. Koniec Finna owiany jest tajemnicą. Zgodnie z popularną tradycją on i jego wielcy towarzysze śpią w zaczarowanej jaskini, z której powstaną w godzinie potrzeby swojego kraju, jak Artur, Barbarossa i Karol Wielki. "W czasie, gdy Finn się urodził, jego ojciec Cumhal, jeden z synów Baiscne, przywódca Fianna w Irlandii, został zabity w bitwie przez synów Morny, którzy walczyli z nim o przywództwo. A jego matka, piękna długowłosa Muirne, córka Tadga, syna Nuady z Tuatha de Danaan i Ethlinn, matki Luga z Długiej Ręki, nie odważyła się zatrzymać go przy sobie; i dwie kobiety, Bodhmall, kobieta Druid, i Liath Luachra, przyszły i zabrały go, aby się nim zaopiekować. To było do lasów Slieve Bladhma, które go przywiozły i pielęgnowały go potajemnie, z powodu wrogów jego ojca, synów Morny, i trzymali go tam przez długi czas. A Muirne, jego matka, wzięła innego męża, który był królem Carraighe; ale po sześciu latach przyszła zobaczyć Finna, przechodząc przez każde samotne miejsce, aż dotarła do lasu i tam znalazła małą chatkę myśliwską i śpiącego w niej chłopca, i podniosła go w ramionach i pocałowała, i zaśpiewała mu małą senną piosenkę; i wtedy pożegnała się z kobietami i znowu odeszła. I te dwie kobiety opiekowały się nim, aż doszedł do rozsądnych lat; i pewnego dnia, kiedy wyszedł, zobaczył dziką kaczkę na jeziorze z jej jajami, i rzucił w nią, tak że odcięła jej skrzydła, że nie mogła latać, i przyprowadził ją z powrotem do chaty, i to było jego pierwsze polowanie. I dały mu dobry trening w bieganiu, skakaniu i pływaniu. Jedna z nich biegała wokół drzewa, a ona miała cierniową witkę, a Finn za nią z inną witką, i każda próbowała uderzyć drugą; i zostawiały go na polu, a zające razem z nim, i mówiły mu, żeby nie pozwalał zającom odejść z pola, ale szedł przed nimi, bez względu na to, w którą stronę pójdą; i żeby nauczyć go pływać, wrzucały go do wody i pozwalały mu wydostać się. Ale po pewnym czasie odszedł z oddziałem poetów, aby ukryć się przed synami Morny, i ukryli go w górze Crotta Cliach; ale w tym czasie w Leinster był złodziej, Fiacuil, syn Codhny, i przyszedł tam, gdzie byli poeci w Fidh Gaible i zabił ich wszystkich. Ale oszczędził dziecko i przyprowadził je do swojego domu, który znajdował się na zimnym bagnie. Ale dwie kobiety, Bodhmall i Liath, przyszły go szukać po pewnym czasie, a Fiacuil oddał go im, a one przyprowadziły go z powrotem do tego samego miejsca, w którym był wcześniej. Wyrósł tam, prosty, silny, jasnowłosy i piękny. Pewnego dnia był w Slieve Bladhma, a dwie kobiety wraz z nim, i zobaczyli przed sobą stado dzikich jeleni górskich. "Szkoda", powiedziały stare kobiety, "że nie możemy upolować jednego z tych jeleni". "Upoluję jednego dla ciebie", powiedział Finn; i po tym poszedł za nimi, złapał dwa jelenie i przyprowadził je do domu do myśliwskiej chaty. I od tamtej pory polował na nie każdego dnia. Ale w końcu powiedzieli mu:

"Najlepiej będzie, jeśli nas teraz opuścisz, bo synowie Morny znów czyhają, żeby cię zabić.

Więc odszedł sam i nie zatrzymał się, aż doszedł do Magh Lifé, gdzie zobaczył młodych chłopców pływających w jeziorze i zawołali go, aby popłynął przeciwko nim. Więc wszedł do jeziora i pokonał ich w pływaniu. "Piękny jest i dobrze zbudowany", powiedzieli, kiedy go zobaczyli pływającego, i od tego czasu otrzymał imię Finn, to znaczy Piękny. Ale zaczęli zazdrościć mu siły, więc odszedł i ich zostawił. Poszedł dalej, aż dotarł do Loch Lein i tam podjął służbę u króla Finntraigh; i nie było myśliwego takiego jak on, a król powiedział: "Gdyby Cumhal zostawił syna, ty byłbyś tym synem".Potem odszedł od tego króla i udał się do Carraighe, gdzie służył u króla, który wziął za żonę jego matkę Muirne. Pewnego dnia grali razem w szachy i wygrał siedem partii jedną po drugiej. "Kim ty w ogóle jesteś?" powiedział wtedy król. "Jestem synem rodaka Luigne z Teamhair" powiedział Finn. "To nieprawda" powiedział król, "ale ty jesteś synem, którego Muirne, moja żona, urodziła Cumhalowi. I nie zatrzymuj się tu dłużej" powiedział, "żebyś nie zginął pod moją ochroną". Stamtąd udał się do Connacht, szukając brata swojego ojca, Crimalla, syna Trenmora; i gdy szedł dalej, usłyszał płacz samotnej kobiety. Podszedł do niej i spojrzał na nią, a na jej twarzy były krwawe łzy. "Twoja twarz jest czerwona od krwi, kobieto" powiedział. "Mam ku temu powód", powiedziała, "bo mój jedyny syn został zabity przez wielkiego wojownika, który na nas napadł". A Finn podążył za wielkim mistrzem i walczył z nim i go zabił. A człowiek, którego zabił, był tym samym człowiekiem, który zadał Cumhalowi pierwszą ranę w bitwie, w której zginął, i zabrał ze sobą worek ze skarbami. A co do tego worka ze skarbami, jest on zrobiony ze skóry żurawia, to była kiedyś skóra Aoife, pięknej ukochanej Ilbreca, syna Manannana, która została uformowana w kształt żurawia z zazdrości. I to było w domu Manannana, jak to zwykle bywało, i były w nim przechowywane skarby, koszula Manannana i jego nóż, pas i hak kowalski Goibniu, i nożyce króla Albana, i hełm króla Lochlann, i pas ze skóry wielkiej ryby, i kości świni Asala, które zostały przywiezione do Irlandii przez synów Tuireann. Wszystkie te skarby były w worku podczas przypływu, ale podczas odpływu był pusty. I trafił od Manannana do Luga, syna Ethlinna, a potem do Cumhala, który był mężem Muirne, córki Ethlinn. A Finn wziął worek i niósł go ze sobą, aż znalazł Crimalla, który był teraz starym człowiekiem, mieszkającym w odludnym miejscu, a niektórzy starcy z Fianna byli z nim i polowali na niego. I Finn dał mu torbę i opowiedział mu całą swoją historię. A potem pożegnał się z Crimallem i poszedł uczyć się poezji od Finegasa, poety, który mieszkał w Boinn, ponieważ poeci myśleli, że zawsze jest na skraju wody, poezja została im objawiona. I nie podał mu swojego imienia, ale przyjął imię Deimne. Już siedem lat Finegas zatrzymał się w Boinn, obserwując łososia, ponieważ w przepowiedni było, że zje łososia wiedzy, który tam przybędzie, i że po tym będzie miał całą wiedzę. A kiedy w końcu przybył łosoś wiedzy, przyniósł go tam, gdzie był Finn, i kazał mu go upiec, ale kazał mu nic z tego nie jeść. A kiedy Finn po chwili przyniósł mu łososia, powiedział: "Czy w ogóle coś zjadłeś, chłopcze?" "Nie" - powiedział Finn; "ale poparzyłem sobie kciuk, odkładając pęcherz, który pojawił się na skórze, a potem włożyłem kciuk do ust". "Jak się nazywasz, chłopcze?" powiedział Finegas. "Deimne" powiedział. "Nie jest, ale nazywasz się Finn, i to tobie, a nie mnie, został dany łosoś w proroctwie". Po czym dał Finnowi całego łososia i od tego czasu Finn miał wiedzę, która pochodziła z orzechów dziewięciu leszczyn mądrości, które rosną obok studni, która jest pod morzem. I oprócz mądrości, którą wtedy otrzymał, była druga mądrość, która przyszła do niego innym razem, i tak się stało. Była studnia księżyca należąca do Beaga, syna Buana, z Tuatha de Danaan, i ktokolwiek by się z niej napił, otrzymywał mądrość, a po drugim napiciu otrzymywał dar przepowiadania. A trzy córki Beaga, syna Buana, miały pieczę nad studnią i nie oddałyby naczynia z niej za nic innego niż czerwone złoto. Pewnego dnia Finn przypadkiem polował w sitowiu w pobliżu studni, a trzy kobiety wybiegły, aby przeszkodzić mu w dotarciu do niej, a jedna z nich, która miała w ręku naczynie z wodą, rzuciła nim w niego, aby go powstrzymać, i część wody trafiła mu do ust. I z tego wydobył całą wiedzę, jaką woda z tej studni mogła dać. I nauczył się trzech sposobów poezji; a oto wiersz, który ułożył, aby pokazać, że dobrze posiadł swoją wiedzę:

"To miesiąc maj, przyjemny czas; jego twarz jest piękna; kos śpiewa całą swoją pieśń, żywy las jest jego schronieniem, kukułki śpiewają i śpiewają bezustannie; jest powitanie przed jasnością lata.
"Lato zmniejsza rzeki, szybkie konie szukają stawu; wrzos rozpościera swoje długie włosy, słabe białe bagna rosną. Dzikość ogarnia serce jelenia; smutne, niespokojne morze śpi.
"Pszczoły swoją niewielką siłą niosą ładunek zebrany z kwiatów; bydło idzie błotniste w góry; mrówka ma dobrą, pełną ucztę.
"Harfa lasu gra muzykę; jest kolor na wzgórzach i mgła na pełnych jeziorach, i całkowity spokój na każdym żaglu.
"Mówi derkacz, głośny poeta; wysoki samotny wodospad śpiewa powitanie ciepłego stawu, gadanina sitowia się rozpoczęła.
"Lekkie jaskółki pędzą; głośność muzyki rozbrzmiewa wokół wzgórza; gruby, miękki maszt pączkuje; na drżących bagnach jest trawa.
"Bagno jest tak ciemne jak pióra kruka; kukułka głośno wita; łosoś w cętki skacze; tak silny jest skok szybko walczącego człowieka.
"Człowiek zyskuje; dziewczyna jest w swojej pięknej, rosnącej sile; każdy las jest bez skazy od szczytu do ziemi i każda szeroka dobra równina.
"Przyjemna jest barwa czasu; surowa zima minęła; każdy obfity las jest biały; lato jest radosnym pokojem.
"Stado ptaków siada na łące; są dźwięki na zielonych polach, jest w nich czysty, rwący strumień.
"Jest w tobie gorące pragnienie wyścigów konnych; skręcony ostrokrzew tworzy smycz dla psa; jasna włócznia została wystrzelona w ziemię, a kwiat flagi jest złoty pod nim.
"Słaby, trwały mały ptaszek śpiewa na cały głos; skowronek śpiewa jasne nowiny; Maj bez skazy, pięknych kolorów."

A potem, gdy Finn był jeszcze młodym chłopcem, przygotował się i poszedł w czasie Samhain na spotkanie Najwyższego Króla w Teamhair. I prawem na tym spotkaniu było, aby nikt nie wszczynał kłótni ani nie żywił urazy do drugiego przez cały czas jego trwania. A król i jego główni ludzie, i Goll, syn Morny, który był teraz Głową Fianna, i Caoilte, syn Ronana, i Conan, syn Morny, o ostrych słowach, siedzieli na uczcie w wielkim domu Środkowego Dworu; i młody chłopak wszedł i zajął swoje miejsce wśród nich, i żaden z nich nie wiedział, kim on jest. Najwyższy Król spojrzał na niego wtedy, i przyniesiono mu róg spotkań, i włożył go do ręki chłopca, i zapytał go, kim on jest. "Jestem Finn, syn Cumhala" - powiedział - "syn człowieka, który był kiedyś głową Fianna i królem Irlandii; i przybyłem teraz, aby zdobyć twoją przyjaźń i oddać ci swoją służbę". "Jesteś synem przyjaciela, chłopcze" - powiedział król - "i synem człowieka, któremu ufałem". Wtedy Finn wstał i zawarł umowę służby i wierności z królem; a król wziął go za rękę i posadził obok własnego syna, i przez jakiś czas oddawali się piciu i przyjemnościom. Co roku, teraz, w czasie Samhain, przez dziewięć lat, przybywał człowiek z Tuatha de Danaan z Sidhe Finnachaidh na północy i palił Teamhair. Aillen, syn Midhny, tak się nazywał i tak właśnie przychodził, grając muzykę Sidhe, a wszyscy ludzie, którzy ją słyszeli, zasypiali. A gdy wszyscy spali, wypuszczał płomień ognia z ust i dmuchał nim, aż cały Teamhair spłonął. Król wstał po chwili na uczcie, trzymając w ręku gładki róg i powiedział: "Gdybym znalazł wśród was, mężowie Irlandii, człowieka, który utrzymałby Teamhair do świtu jutra, nie będąc spalonym przez Aillena, syna Midhny, dałbym mu cały spadek, jaki mu się należy, czy będzie on duży, czy mały". Ale mężowie Irlandii nie odpowiedzieli, bo dobrze wiedzieli, że na dźwięk słodkiej, żałosnej muzyki granej przez tego przystojnego mężczyznę z Sidhe, nawet kobiety w bólu i ranni mężczyźni zasnęliby. Wtedy Finn wstał i przemówił do króla Irlandii. "Kto będzie twoim poręczycielem, że to wypełnisz?" powiedział. "Królowie prowincji Irlandii" powiedział król "i Cithruadh ze swoimi druidami". Złożyli więc przysięgę, a Finn wziął na siebie obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa Teamhair do wschodu słońca. Wśród zwolenników króla Irlandii był pewien wojownik, Fiacha, syn Congi, którego Cumhal, ojciec Finna, bardzo lubił i powiedział do Finna: "Cóż, chłopcze", powiedział, "jaką nagrodę byś mi dał, gdybym przyniósł ci śmiercionośną włócznię, którą nigdy nie rzucono fałszywie?" "Jakiej nagrody ode mnie żądasz?" powiedział Finn. "Cokolwiek twoja prawa ręka wygra w dowolnym momencie, jedna trzecia z tego ma być moja", powiedział Fiacha, "a jedna trzecia twojego zaufania i twojej przyjaźni ma być moja". "Dam ci to", powiedział Finn. Wtedy Fiacha przyniósł mu włócznię, nieznaną synom Morny ani żadnej innej osobie, i powiedział: "Kiedy usłyszysz muzykę Sidhe, zdejmij okrycie z grotu włóczni i przyłóż je do czoła, a moc włóczni nie pozwoli ci zasnąć". Wtedy Finn wstał przed wszystkimi mężczyznami z Irlandii i okrążył cały Teamhair. I nie minęło dużo czasu, zanim usłyszał smutną muzykę, i zdjął okrycie z grotu włóczni, i przyłożył moc do czoła. Aillen grał dalej na swojej małej harfie, aż uśpił wszystkich, tak jak go używano; a potem wypuścił płomień ognia z ust, aby spalić Teamhair. A Finn uniósł swój frędzlowy szkarłatny płaszcz przeciwko płomieniowi, a on spadł w powietrze i wbił się w ziemię, niosąc ze sobą poczwórny płaszcz głęboko w ziemię. A gdy Aillen zobaczył, że jego czary zostały zniszczone, wrócił do Sidhe Finnachaidh na szczycie Slieve Fuad; ale Finn poszedł za nim tam, a gdy Aillen wchodził przez drzwi, rzucił włócznią, która przebiła mu serce. I wtedy uderzył go w głowę, i przyniósł ją z powrotem do Teamhair, i umieścił na krzywym palu i zostawił tam, aż do wschodu słońca nad wyżynami i odwrotną stroną kraju. A matka Aillena przyszła tam, gdzie leżało jego ciało, i był w niej wielki smutek, i złożyła tę skargę:

"Ochone! Aillen upadł, wódz Sidhe z Beinn Boirche; powolne chmury śmierci nadciągają na niego. Och! był miły, Och! był dobry. Aillen, syn Midhny z Slieve Fuad. "Dziewięć razy spalił Teamhair. To wielkie imię, którego zawsze szukał, Ochone, Ochone, Aillen!"

A gdy wschodził świt, król i wszyscy ludzie z Irlandii wyszli na trawnik w Teamhair, gdzie był Finn. "Królu", powiedział Finn, "jest głowa człowieka, który spalił Teamhair, a także piszczałka i harfa, które tworzyły jego muzykę. I to jest to, co myślę", powiedział, "że Teamhair i wszystko, co się w nim znajduje, jest uratowane". Wtedy wszyscy zebrali się na miejsce rady i to było to, na co się zgodzili, że przywództwo Fianna Irlandii zostanie powierzone Finnowi. A król powiedział do Golla, syna Morny: "Cóż, Gollu", powiedział, "czy masz wybór, czy opuścić Irlandię, czy włożyć rękę w rękę Finna?" "Na moje słowo, dam Finnowi moją rękę", powiedział Goll. A gdy zaklęcia, które przynosiły szczęście, wykonały swoje zadanie, wodzowie Fianna powstali i uderzyli dłońmi w dłoń Finna, a Goll, syn Morny, był pierwszym, który podał mu rękę, aby reszta miała mniej wstydu za to, co zrobił. A Finn zachował przywództwo Fianna do końca; a miejscem, w którym mieszkał, było Almhuin w Leinster, gdzie biały dun został wykonany przez Nuadę z Tuatha de Danaan, który był tak biały, jakby wszyscy wapno w Irlandii było na nim posypane, a nazwa ta pochodzi od wielkiego stada bydła, które kiedyś padło w walce przy studni, i pozostawiło tam swoje rogi, nakrapiane i białe. A co do samego Finna, był królem, jasnowidzem i poetą; druidem i człowiekiem wykształconym; i wszystko, co mówił, brzmiało słodko dla jego ludu. A lepszy wojownik niż Finn nigdy nie uderzył ręką w rękę króla, i cokolwiek ktokolwiek kiedykolwiek o nim powiedział, był trzy razy lepszy. A o jego sprawiedliwości mawiano, że gdyby jego wróg i jego własny syn stanęli przed nim, aby zostać osądzonym, wydałby między nimi sprawiedliwy wyrok. A co do jego hojności, mawiano, że nigdy nie odmówił żadnemu mężczyźnie, dopóki miał usta do jedzenia i nogi, aby zabrać to, co mu dał; i nie zostawił żadnej kobiety bez jej zapłaty za narzeczoną, i żadnego mężczyzny bez zapłaty; i nigdy nie obiecywał w nocy tego, czego nie spełni jutro, i nigdy nie obiecywał w dzień tego, czego nie spełni w nocy, i nigdy nie opuszczał swego przyjaciela prawej ręki. I jeśli był spokojny w pokoju, był zły w bitwie, a Oisin, jego syn i Osgar, syn jego syna, podążali za nim w tym. Był pewien młodzieniec z Ulsteru, który pewnego razu przyszedł i oświadczył, że jest z nimi spokrewniony, mówiąc, że są jednej krwi. "Jeśli tak jest", powiedział Oisin, "to od ludzi z Ulsteru wzięliśmy szaleństwo i gniewne serce, które mamy w bitwie". "Tak jest rzeczywiście", powiedział Finn.

Fairfax, Elward: Angielski poeta XVI wieku, autor dzieła o demonologii, w którym traktuje nieco naiwnie o czarach.

Fendeurs: Rzekome francuskie Towarzystwo Różokrzyżowców, o którym wiadomo bardzo niewiele. Rozkwitło w połowie XVII wieku; a jego członkowie twierdzili, że ma szkockie pochodzenie.

Fetch: Według irlandzkich wierzeń, zjawa żywej osoby; irlandzka forma widma . Przypomina pod każdym względem osobę, której śmierć ma przepowiadać, ale generalnie ma wygląd cienia lub ducha. Fetch może być widziany przez więcej niż jedną osobę w tym samym czasie i, podobnie jak widmo Anglii i Szkocji, może ukazać się osobie, którą reprezentuje. Istnieje również przekonanie, że jeśli fetch jest widziany rano, wskazuje to na długie życie oryginału: ale jeśli jest widziany w nocy, można spodziewać się jego szybkiej śmierci. Fetch w dużej mierze wchodzi do irlandzkich opowieści ludowych; i nie jest zaskakujące, że tak wiele opowieści zostało wokół niego utkanych, ponieważ jest coś makabrycznego w pomyśle bycia prześladowanym przez własnego "sobowtóra", co często było wykorzystywane przez bardziej wyrafinowanych pisarzy niż wynalazców opowieści ludowych.

Fagail: "Dar pożegnalny" wróżek, pochodzenia gaelickiego. Może być przyjemny lub nieprzyjemny - może to być śmierć lub przemiana człowieka, który źle pracował, był brzydki i mówił niegrzecznie, w najlepszego robotnika, najprzystojniejszego mężczyznę i najlepszego mówcę w miejscu - Campbell′s Superstitions of the Scottish Highlands.

Fasada pałacu: architektoniczny element w postaci zagłębionej obudowy, który pojawia się na zewnętrznych ścianach MASTABAS w okresie archaicznym i Starym Państwie, jako serech, herb, na którym widniało najświętsze imię króla. Wydaje się, że pochodzi z południowo-zachodniej Azji, prawdopodobnie z Elamu (południowo-zachodni Iran).

FARAON : Król Egiptu. Termin ten (używany tylko od pierwszego tysiąclecia p.n.e.) pochodzi od dwóch hieroglificznych słów "Per" ("dom") i "aa" ("wielki"); oznaczał "Wielki Dom" (tj. rezydencję króla) i zaczął być stosowany również do osoby króla. Nawet *Ptolemeusze i Rzymianie przyjęli ten tytuł, który dawał im szerokie uprawnienia, gdy rządzili Egiptem.

Flaga TCP: Część nagłówka pakietu TCP używana do wskazania stanu połączenia lub dostarczenia dodatkowych informacji; często używana w rozwiązywaniu problemów lub hakowaniu.

filtr pakietów bezstanowych: filtr na routerach, który obsługuje każdy pakiet osobno, dzięki czemu nie jest odporny na podszywanie się lub ataki DoS.

filtr pakietów stanowych: Filtr na routerach, który rejestruje w pliku informacje specyficzne dla sesji dotyczące połączeń sieciowych, w tym portów używanych przez klienta.

filtrowany port: Port chroniony urządzeniem filtrującym sieć, takim jak zapora sieciowa.

firewall : Urządzenie sprzętowe lub oprogramowanie używane do kontrolowania ruchu przychodzącego i wychodzącego z sieci wewnętrznej.

funkcja: Miniprogram w programie głównym, który wykonuje określone zadanie.

fping: Ulepszone narzędzie ping do jednoczesnego pingowania wielu celów.

FRA: Umowa o stopie procentowej terminowej. Kontrakt pochodny, który wypłaca różnicę między notowaną stopą procentową a stopą, która obowiązuje w dniu wygaśnięcia. Wymieniana jest tylko różnica w odsetkach, nie ma wymiany kapitału.

Future: Kontrakt futures to kontrakt na zakup lub sprzedaż papierów wartościowych lub innych dóbr w przyszłości po ustalonej z góry cenie. Kontrakty futures są zwykle standaryzowane i przedmiotem obrotu na giełdzie.

Fundusz suwerenny: Zamiast inwestować nadwyżki rezerw w obligacje lub depozyty jednodniowe, wiele krajów i państw utworzyło fundusze suwerenne, aby dokonywać inwestycji kapitałowych za granicą, kupując firmy lub udziały w firmach z całego świata.

Fundusz inwestycyjny : Fundusz inwestycyjny to zbiór obligacji lub akcji sprzedawanych jako pojedyncza inwestycja. Zaletą funduszu inwestycyjnego jest to, że inwestorzy mogą dywersyfikować ryzyko w szerokim zakresie papierów wartościowych w ramach jednego instrumentu inwestycyjnego. Większość funduszy inwestycyjnych dostępnych na rynku to fundusze inwestycyjne - bardzo niewielu inwestorów użyłoby funduszu do zainwestowania w pojedynczą akcję lub obligację. Fundusze inwestycyjne są szczególnie odpowiednie dla osób chcących inwestować na arenie międzynarodowej: fundusze ułatwiają unikanie błędów na rynkach, na których informacje o poszczególnych firmach nie są łatwo dostępne.

Fuzje, fuzje i przejęcia (M&A).: Kupowanie lub sprzedawanie firm lub praca nad ich połączeniem jest określana w międzynarodowych kręgach bankowych jako M&A, czyli fuzje i przejęcia. Wiele fuzji jest napędzanych przez chęć firm do czerpania korzyści ze zwiększonej synergii - wykorzystywania mocnych stron każdej ze stron i ograniczania zbędnych kosztów.

Friedman, Milton : Najbardziej znany ekonomista wolnego rynku. Milton Friedman, laureat Nagrody Nobla i ekonomista Uniwersytetu Chicagowskiego, zrobił więcej niż ktokolwiek inny, aby promować ideę, że wolny rynek jest najlepszym sposobem podejmowania trudnych decyzji ekonomicznych. Wolność wyboru jest celem ekonomii Friedmana: jeśli konsumentom wolno kupować to, czego chcą, a producentom wolno sprzedawać to, czego chcą, świat stanie się lepszym miejscem dla (prawie) wszystkich.

Forest Stewardship Council (FSC). : Strażnik światowych lasów. Forest Stewardship Council została powołana przez World Wildlife Fund w celu zapewnienia konsumentom i przedsiębiorstwom oficjalnej pieczęci zatwierdzenia zakupu drewna tropikalnego. Pieczęć FSC potwierdza, że drewno lub produkty z drewna zostały pozyskane w sposób zapewniający zrównoważony rozwój. Zamiast wyrębu, na przykład, FSC zachęca do selektywnego pozyskiwania, wycinając tylko wybrane drzewa w lesie, aby zachować las - i otaczającą go biosferę - w nienaruszonym stanie.

Fed, Federal Reserve Bank. : Bank centralny Stanów Zjednoczonych, Rezerwa Federalna, zarządza podażą pieniądza, reguluje system bankowy i działa jako pożyczkodawca ostatniej szansy dla banków w tarapatach. Fed ma być stosunkowo niezależny: nie odpowiada przed nikim, poza okresowymi raportami dla Kongresu. Siedmiu członków -Federal Reserve Board jest mianowanych przez prezydenta.

Fed Funds.: Odsetki, które banki w Stanach Zjednoczonych pobierają od pieniędzy pożyczanych na noc innym bankom. Nazywa się to stopą funduszy federalnych, ponieważ pieniądze pożyczane między bankami są zwykle przechowywane w Rezerwie Federalnej. Kiedy bank ma nadwyżki rezerw w Rezerwie Federalnej, może pożyczyć te pieniądze innym bankom, które mogą ich potrzebować, aby spełnić rygorystyczne wymogi rezerwowe Rezerwy Federalnej. Stopa funduszy federalnych jest często mylona ze stopą dyskontową, która jest w rzeczywistości ustalana przez Fed. Chociaż jest silnie uzależniona od polityki Fed, stopa funduszy federalnych jest w rzeczywistości ustalana przez same banki.

Federal Open Market Committee (FOMC). : Polityka gospodarcza i monetarna USA jest kontrolowana w dużej mierze przez niewielką grupę członków zarządu Rezerwy Federalnej, którzy spotykają się regularnie, aby wyznaczyć kurs wzrostu gospodarczego kraju - a często całego świata. FOMC ustala pewne cele wzrostu, w tym podaż pieniądza, inflację, bezrobocie itp. Protokoły ze spotkań FOMC są regularnie udostępniane opinii publicznej.

Financial Action Task Force (FATF). : Z siedzibą w Paryżu, Financial Action Task Force jest niezależną organizacją, która bada raje podatkowe na całym świecie i regularnie wydaje raporty na temat krajów współpracujących w walce z praniem pieniędzy. Jest ramieniem Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju.

Financial Stability Forum.: Z siedzibą w Bazylei w Szwajcarii, Financial Stability Forum zostało utworzone przez G7 w celu promowania stabilności finansowej i innych kwestii budzących obawy rynków międzynarodowych. Jednym z ich zadań jest monitorowanie prania pieniędzy na całym świecie.

Fair Labor Association (FLA). : Jedna z wielu organizacji praw człowieka działających na kampusach uniwersyteckich, FLA próbuje budować koalicje firm, konsumentów i aktywistów społecznych, aby znaleźć rozwiązania dla warunków wyzysku w fabrykach w wielu krajach rozwijających się. Chodzi o to, aby konsumenci poparli wysiłki grupy w celu ustanowienia zasad regulujących takie obszary, jak wolność zrzeszania się, płaca minimalna, maksymalny czas pracy, warunki sanitarne i bezpieczeństwo pracowników.

Fairtrade, Fairtrade Labeling Organization (FLO). : Certyfikacja Fairtrade, dostarczana przez organizację pozarządową FLO-CERT, identyfikuje produkty, które spełniają wcześniej uzgodnione normy środowiskowe i pracownicze. FLO-CERT korzysta z niezależnych audytorów, aby zapewnić, że producenci wszystkiego, od bananów po cukier i herbatę, są produkowani zgodnie ze standardami ustalonymi przez siostrzaną organizację, FLO International.

Fannie Mae, Freddie Mac. : Federal National Mortgage Association (Fannie Mae) i Federal Home Loan Mortgage orporation (Freddie Mac) zostały założone przez rząd Stanów Zjednoczonych w celu zapewnienia bankom sposobu przekazywania niespłaconych kredytów hipotecznych na domy - uwalniając gotówkę do pożyczenia innym nabywcom domów. Chociaż obie instytucje są nominalnie prywatne, a ich udziałowcami są tacy sami jak w przypadku każdej innej prywatnej firmy, mają one dorozumiane wsparcie rządu USA - co oznacza, że mogą polegać na tym, że rząd je uratuje, jeśli sprawy pójdą źle. Podczas kryzysu kredytów hipotecznych subprime w Stanach Zjednoczonych niespłacone kredyty w księgach Fannie Mae i Freddie Mac zostały zdewastowane przez szybko spadające ceny domów. Pożyczone pieniądze były w wielu przypadkach wyższe niż rzeczywista wartość domu, co nazywa się ujemną wartością kapitału własnego, co skłoniło rząd USA do interwencji i pokrycia strat.FDI.

Fundusz suwerenny. Zamiast inwestować nadwyżki rezerw w obligacje lub depozyty jednodniowe, wiele krajów i stanów utworzyło fundusze suwerenne w celu dokonywania inwestycji kapitałowych za granicą, kupując spółki lub udziały spółek z całego świata.

Fundusz inwestycyjny w nieruchomości (REIT). Zamiast kupować nieruchomość i trzymać ją przez lata przed sprzedażą za pośrednictwem brokera nieruchomości, inwestor REIT kupuje papier wartościowy, kawałek papieru, który reprezentuje własność w "koszyku" inwestycji w nieruchomości, takich jak centra handlowe i domy mieszkalne. Zaletą funduszy inwestycyjnych w nieruchomości, oprócz pewnych korzyści podatkowych, jest to, że inwestor może kupować i sprzedawać swoje udziały jak akcje lub obligacje - na rynku notowanym - i nie musi martwić się o koszenie trawnika lub naprawę dachu.

Feniks: Legendarny ptak, który żyje przez wieki, umiera w ogniu i odradza się z własnych popiołów, zgodnie z egipską tradycją. Wspomniane w O pochodzeniu świata i matce ksiąg.
Fatima: Córka proroka Mahometa, postać boskiego królestwa pięciu w Matce Ksiąg.

filia zagraniczna: Spółka należąca do innego przedsiębiorstwa za granicą, zwana spółką macierzystą.

Fragmenty Turfan: W Turfan, oazie we wschodnim Turkiestanie, dzisiejszej części Chin, odkryto wiele fragmentów rękopisów manichejskich z okresu od VII do X wieku w różnych językach, wraz z rękopisami i dziełami sztuki buddyjskiej.
Frygia: obszar w Anatolii, skąd wywodzą się tajemnice Kybele i Attis oraz gdzie powstała chrześcijańska herezja montanizmu.
feniks: mityczny ptak, który ginie w ogniu i odradza się z własnych popiołów, powszechny obraz w alchemii. W O pochodzeniu świata Sophia Zoe wysyła feniksa do świata archontów jako obraz, aby przypomnieć im o krzywdzie wyrządzonej Adamowi.
Filumena: (ok. 150) prorokini i przyjaciółka Marcjonity Apellesa, której objawione wypowiedzi znalazły się w zaginionym dziele Phaneroseis ("Objawienia" lub "Objawienia").
Filon z Aleksandrii : (ok. 20 p.n.e. - 50 n.e.) hellenistyczny żydowski filozof z Aleksandrii, który poprzez proces alegorii połączył teorię platońską z religią żydowską. Jego obszerne pisma interpretują żydowskie prawo i Pismo Święte z różnych platońskich punktów widzenia. Filon napisał także ambasadę do Gajusza w 40 r. n.e., skarżąc się cesarzowi rzymskiemu Kaliguli na sposób traktowania Żydów. Dzieła Filona wywarły wpływ na chrześcijaństwo i gnostycyzm. Jego techniki alegoryczne zostały szeroko rozwinięte przez walentynian i chrześcijańskich platoników, takich jak Klemens z Aleksandrii i Orygenes, a jego przywłaszczenie koncepcji Logosu do żydowskiego światopoglądu było podobnie wpływowe.
Filip: Jeden z dwunastu apostołów, Filip pojawia się na liście dwunastu uczniów u Marka, Mateusza i Łukasza, ale tylko w Ewangelii św. Jana otrzymuje konkretną wzmiankę. Według Jana Filip pochodził z Betsaidy, podobnie jak bracia Andrzej i Piotr. Apostoł Filip może być tą samą osobą, co Filip Diakon/Ewangelista w Dziejach Apostolskich, który nawrócił Szymona Maga na chrześcijaństwo. Gałąź chrześcijaństwa mogła być kojarzona z Filipem, jak odwołuje się do niego w Ewangelii Filipa i Dziejach Filipa.
Filip August: (1165-1223) król Francji, którego baronowie byli głównymi przywódcami krucjaty albigensów.
Fibionici: (III w.) Syryjska sekta gnostyków borborytów, określona przez Epifaniusza jako sekta spożywająca krew menstruacyjną i nasienie.
Fantazjazm: Skrajna odmiana doketyzmu, która uważała, że ciało Chrystusa jest czysto duchowe, bez żadnych właściwości materialnych.
Faraot: Anioł Edenu w Baruchu Justyna.
filozofia wieczysta: termin ukuty przez Gottfrieda Leibniza w XVIII wieku i spopularyzowany przez Aldousa Huxleya w jego książce o tym samym tytule z 1944 roku. Jest powszechnie używany do określenia mistycznej tradycji stojącej za wszystkimi religiami, ale ma tendencję do skupiania się szczególnie na duchowości niedualistycznej i dziedzictwie platońskim.
Fulk z Marsylii: (1155-1231) katolicki biskup Tuluzy od 1205 roku, Fulk był bardzo antykatarski. Dante umieścił go w raju w Paradiso, pieśń IX.
Francja: W czasach katarów królestwo Francji składało się tylko z północnej Francji i było odrębnym regionem od Langwedocji i innych regionów południa.
Franciszkanie: Zakon braci założony we Włoszech na początku XIII wieku przez Franciszka z Asyżu (1181/1182-1226), znany również jako Bracia Szarzy. Jednym z powodów ich powstania była walka z katarami poprzez oferowanie katolickiego kontrprzykładu we wspólnocie.
Fraticelli: (Duchowi franciszkanie) średniowieczne grupy rzymskokatolickie, które mogły wywodzić się od franciszkanów i zostały ogłoszone heretyckimi w 1296 roku przez papieża Bonifacego VIII. Nazwy Fraticelli używa się również w odniesieniu do różnych sekt, które pojawiły się w XIV i XV wieku, głównie we Włoszech; oddzielili się od Zakonu Franciszkanów z powodu sporu dotyczącego ubóstwa i zostali ogłoszeni heretykami. Fraticelli zostało wspomniane w powieści Umberto Eco Imię róży.
Flavia Sophe: (III w.) Walentynianka, której grób przetrwał w Rzymie. Napis na grobie to piękny poemat gnostycki: "Tęskniłaś za światłem Ojca, / Siostro moja, oblubienico, moja Zofio, / Namaszczona krzyżmem świętym nieśmiertelnym w kąpielach Chrystusowych, / Szybko obejrzyj boskie twarze eonów, / Wielki anioł wielkiej rady, prawdziwy Syn. / Weszłaś do komnaty weselnej i dokonałaś nieśmiertelnego wstępowania / Do piersi Ojca".
Flora: Walentynian gnostyk, który był uczniem Ptolemeusza i adresatem Listu Ptolemeusza do Flory.
Florinus: Walentyński nauczyciel z końca II wieku, który został prezbiterem w Rzymie około 200 roku. Wcześniej uczył go ojciec kościoła Polikarp. Ireneusz napisał list O Monarchi, czyli że Bóg nie jest autorem zła dla Florinusa. Część nauczania Florinusa dotyczyła ogdoady, którą Ireneusz próbował obalić w swoim zaginionym traktacie O ogdoadzie.
Przezorność: Jedna z siedmiu mocy stworzonych przez Yaldabaotha w Sekretnej Księdze Jana i połączona z archontem Eloaiosem; twórca duszy ścięgien.
Fortunatus: Manichejczyk, który był przedmiotem polemiki Augustyna w Disputatio Contra Fortunatum Manichaeum lub Disputations Against Fortunatus.
Ficino, Marsilio: (1433-1499) włoski filozof i astrolog neoplatoński. Ficino przetłumaczył Corpus Hermeticum z greki na łacinę dla Cosimo de ′Medici, a także dokonał pierwszego łacińskiego tłumaczenia dzieł Platona. Jego tłumaczenie Hermetiki było jednym z najbardziej wpływowych dzieł renesansu.
Filastrius z Brescia : herezjolog z IV wieku, którego główne zachowane dzieło, Różne herezje , można datować na około 380-390.
Filius major: (łac. "starszy syn") Katarskie stanowisko kościelne, pierwsze w kolejce do zastąpienia istniejącego katarskiego biskupa po jego śmierci.
Filius minor: (łac. "młodszy syn") Katarskie stanowisko kościelne, drugie w kolejce do zastąpienia istniejącego katarskiego biskupa po jego śmierci
Faust: Manichejski biskup z IV wieku z Milevis w Numidii w Afryce Północnej. Pochodził z biednej rodziny, przeszedł na manicheizm i napisał kilka traktatów. Około 383 debatował z Augustynem z Hippony w Kartaginie, a kiedy Augustyn nie był usatysfakcjonowany jego odpowiedziami, Faust nawrócił się na chrześcijaństwo. Augustyn napisał później Contra Faustum , polemiczne dzieło atakujące manicheizm.
Fayyum Fragment: (70-200) Krótki fragment nieznanej ewangelii, który zawiera dialog między Jezusem a Piotrem dotyczący zbliżającego się zaparcia się Jezusa przez Piotra.
Fabré-Palaprat, Bernard-Raymond: (1773-1838) francuski neo-templarysta, założyciel Zakonu Świątyni i Joanickiego Kościoła Prymitywnych Chrześcijan. W 1805 roku został wybrany Wielkim Mistrzem swojego Zakonu Świątyni, odrodzonej organizacji Rycerzy Templariuszy. Twierdził, że w 1812 roku kupił od paryskiego księgarza Evangelicon, wersję Ewangelii św. Jana oraz Levitikon, komentarz, który zawierał ezoteryczny rodowód od Jezusa do templariuszy. Założył swój kościół na zasadach zawartych w tych dokumentach, a w 1834 roku wprowadził Mszę joannitów. Kościół podupadł, gdy członkowie rzymskokatoliccy sprzeciwili się elementom heretyckim, a Fabré-Palarat zmarł w 1838 roku.
Fragment z doskonałego dyskursu / Asklepiosa: (NHC VI,8) Hermetyczny dialog między Hermesem Trismegistusem a Asklepiosem. Tajemnica hermetyzmu jest porównywana do tajemnicy seksu, gdzie dochodzi do wytrysku nasienia, a mężczyzna i kobieta otrzymują od siebie siłę. Podkreśla się rolę wiedzy; apokalipsa spowoduje, że boski aspekt Egiptu wzniesie się do nieba, a materialny Egipt zostanie pokonany przez najeźdźców i ostatecznie zginie
Fragmenty Teodota: tekst Walentyniana Teodota z II wieku, cytowany przez Klemensa Aleksandryjskiego. Szczegółowo omawia kosmologię Walentyniana i zawiera słynne podsumowanie gnozy, "wiedzy o tym, kim byliśmy i kim się staliśmy, gdzie byliśmy lub gdzie zostaliśmy umieszczeni, dokąd zmierzamy, od czego jesteśmy odkupieni, czym są narodziny. i jakie odrodzenie".
Fałszywy duch: w mitach setyjskich siła, która pod nieobecność żywego ducha wiąże ludzkość z archontami.
Fragmenty Balaizah: Fragmenty koptyjskie znalezione w Deir-el-Balaizah w Egipcie i datowane na VI wiek. Intrygujący fragment zawiera dialog między Jezusem a Janem, który wspomina o Gnozie i pięciu drzewach wielokrotnie spotykanych w literaturze gnostyckiej.

Fotosfera słoneczna: mezogranulacja

Mezogranulacja to poziomy wzór komórkowy w ruchach konwekcyjnych na powierzchni Słońca o rozmiarach 5-10 mm. Konwekcja to transport energii poprzez wznoszenie się ciepłego płynu i opadanie chłodnego płynu. To, jak konwekcja pojawia się na powierzchni Słońca, zależy od tego, jak się na nią patrzy. W intensywności wschodzącej konwekcja słoneczna jest widoczna jako wzór komórkowy zwany granulacją. Obserwowany jako quasi-stała prędkość płynu uśredniona w czasach rzędu 1 h, pojawia się większy wzór komórkowy rozbieżnych przepływów poziomych, zwany mezogranulacją, o średnicach 5-10 Mm. Poziome przepływy prędkości również ujawniają jeszcze większy wzór supergranulacji. Mezogranulację po raz pierwszy zaobserwowano jako wzorzec w trwałej (uśrednionej w czasie) prędkości pionowej obserwowanej jako przesunięcie Dopplera w fotosferycznych i chromosferycznych liniach widmowych. Najwyraźniej widać to w quasi-stacjonarnej rozbieżności poziomej prędkości powierzchniowej, którą można wyznaczyć śledząc ruch po powierzchni cech w granulacji za pomocą lokalnego śledzenia korelacji. Ta technika oblicza korelację krzyżową między obrazami w dwóch różnych momentach jako funkcję ich przemieszczenia. Lokalny ruch między dwoma czasami jest uważany za przemieszczenie, które maksymalizuje korelację krzyżową w każdym miejscu na obrazie. Wykorzystanie quasi-stacjonarnych ruchów poziomych do obliczenia trajektorii znaczników w przepływie pokazuje, że po kilku godzinach kończą się one w cienkich pasmach otaczających komórki mezogranuli . Pola magnetyczne są poruszane w podobny sposób przez ruchy płynu iw rezultacie obserwuje się, że gromadzą się na granicach mezogranul, a następnie są przenoszone do granic supergranul, gdzie pole magnetyczne wytwarza sieć chromosferyczną. Składnik mezogranularny konwekcji słonecznej wpływa na właściwości granulek o mniejszej skali. Dzięki zachowaniu masy obszary przepływu rozbieżnego poziomo są obszarami płynu płynącego w górę, a obszary przepływu zbieżnego poziomo są obszarami płynu płynącego w dół. Jasne, długowieczne, szybko rozszerzające się granulki znajdują się preferencyjnie w płynących do góry, rozbieżnych wnętrzach komórek mezogranul. Małe, słabe, krótkotrwałe granulki znajdują się preferencyjnie w pasach przepływu zbieżnego na krawędziach komórek mezogranuli. Konwekcja słoneczna jest napędzana przez radiacyjne chłodzenie w bardzo cienkiej warstwie na powierzchni słonecznej tej niewielkiej części płynu, która dociera do powierzchni. Ten chłodny płyn tworzy rdzenie o niskiej entropii prądów zstępujących, które schodzą do wnętrza i jest głównym miejscem pracy wyporu, która wytwarza ruchy konwekcyjne. Konwekcyjny wzór przepływu jest określony przez zachowanie masy. Ciepły płyn wznoszący się do warstw o mniejszej gęstości przypomina fontannę . Większość musi się odwrócić i zostać porwana przez prądy zstępujące w obrębie wysokości skali gęstości (odległość, w której gęstość zmniejsza się o współczynnik e = 2,7). Wraz ze wzrostem głębokości wzrasta temperatura i zwiększa się wysokość łusek, co prowadzi do powstawania coraz większych komórek płynu wstępującego (ryc. 3). Tak więc przepływy w górę w skali mezogranularnej stają się dominujące około 2 mm pod powierzchnią, a przepływy w górę w skali supergranularnej dominują na około 10 mm pod powierzchnią.

Fale grawitacyjne

Zaburzenia falowe w geometrii czasu i przestrzeni. Tak jak przyspieszająca lub oscylująca naładowana cząstka będzie emitować fale elektromagnetyczne, tak też oczekuje się, że przyspieszająca, oscylująca lub gwałtownie zakłócona masa lub układ mas będzie emitować falowe zaburzenia grawitacyjne (tj. fale grawitacyjne). Zgodnie z ogólną teorią względności każda zmiana pola grawitacyjnego powinna rozchodzić się w przestrzeni z prędkością światła. Na przykład, gdyby Słońce nagle uległo anihilacji, 8,3 minuty (czas podróży światła od Słońca do Ziemi) upłynęłoby, zanim Ziemia przestałaby "odczuwać" grawitacyjny wpływ Słońca. Podobnie fale grawitacyjne ogólnie powinny rozchodzić się w przestrzeni z prędkością światła. Fala agrawitacyjna drga w płaszczyznach prostopadłych do kierunku, w którym się rozchodzi. Efektem przejścia fali grawitacyjnej przez ciało stałe (lub poprzez rozmieszczenie poszczególnych cząstek) jest rozciągnięcie ciała najpierw w jednym kierunku (przy jednoczesnym ściskaniu go pod kątem prostym do tego kierunku), a następnie analogicznie w płaszczyznę prostopadłą do tego kierunku. Zasadniczo fale grawitacyjne można wykryć, mierząc okresowe zniekształcenia, które wytwarzają w ciałach stałych lub w separacjach między swobodnie zawieszonymi masami lub swobodnie orbitującymi statkami kosmicznymi. Ponieważ jednak grawitacja jest zdecydowanie najsłabszą z podstawowych sił, oczekuje się, że fale grawitacyjne będą wyjątkowo słabe i trudne do wykrycia (na przykład, ponieważ przyciąganie grawitacyjne między dwoma elektronami jest ponad 1040 razy słabsze niż oddziaływanie elektromagnetyczne, fale wypromieniowane przez parę oscylujących elektronów będą również ponad 1040 razy słabsze od emitowanych przez nie fal elektromagnetycznych). Jak dotąd żadne urządzenie wykonane przez człowieka nie potwierdziło wykrycia promieniowania grawitacyjnego z jakiegokolwiek źródła. Najbardziej prawdopodobnymi źródłami potencjalnie wykrywalnych fal grawitacyjnych są procesy związane z dramatycznymi zmianami w silnych polach grawitacyjnych, np. lub kolizje i fuzje z udziałem gwiazd neutronowych lub czarnych dziur. Chociaż żadne źródło promieniowania grawitacyjnego nie zostało jeszcze wykryte bezpośrednio, silnego potwierdzenia istnienia promieniowania grawitacyjnego dostarczyło zachowanie pulsara PSR 1913+16, który jest członkiem układu podwójnego składającego się z dwóch gwiazd neutronowych krążących wokół każdej z nich. inne w 7,75 godz. Okres orbitalny tego układu zmniejsza się w tempie dokładnie zgodnym z tym, czego można by się spodziewać, gdyby dwie gwiazdy zbliżały się do siebie po spirali w wyniku wypromieniowywania energii rotacji w postaci fal grawitacyjnych.

Fazy księżyca

Różne aspekty, które Księżyc przedstawia obserwatorom na Ziemi jako proporcja jego oświetlonej słońcem strony, która jest widoczna, zmieniają się w trakcie jego orbity wokół Ziemi. Istnieją cztery główne fazy: nów, pierwsza kwadra, pełnia i ostatnia kwadra. Jeden pełny cykl faz nazywany jest lunacją i kończy się w nieco ponad 2912 dni, czyli w okresie synodycznym Księżyca. Podczas nowiu Księżyc znajduje się między Ziemią a Słońcem i jest niewidoczny, ponieważ ukazuje obserwatorowi swoją nocną stronę. Jeśli wyrównanie jest dokładne, nastąpi całkowite zaćmienie Słońca, ale ponieważ płaszczyzna orbity Księżyca jest nachylona do Ziemi, tarcze Słońca i Księżyca zwykle nie pokrywają się podczas nowiu. Wiek Księżyca liczony jest w dniach od jednego nowiu do następnego. Po dniu lub dwóch skrawek nasłonecznionej strony staje się widoczny jako cienki półksiężyc (w wyjątkowych warunkach półksiężyc może być widoczny, gdy Księżyc ma zaledwie około 12 godzin). Mówi się, że od nowiu do pełni księżyca Księżyc przybywa, ponieważ pojawia się coraz więcej oświetlonej słońcem strony. Tydzień po nowiu przypada pierwsza kwadra, kiedy Księżyc znajduje się w jednej czwartej okrążenia swojej orbity. Faza w pierwszej kwadrze jest również nazywana "półksiężycem" - terminator, linia wyznaczająca granicę między nocą a dniem, przecina tarczę Księżyca na pół. Gdy Księżyc nadal się powiększa, faza staje się garbata, kiedy widoczna jest większość nasłonecznionej strony, a półksiężycowata część dysku pozostaje w ciemności. Pełnia przypada na niecałe 15 dni. Podobnie jak w nowiu, Ziemia, Słońce i Księżyc są ponownie wyrównane, ale tym razem Księżyc jest naprzeciw Słońca na niebie; jeśli wyrównanie jest wystarczająco bliskie, następuje całkowite zaćmienie Księżyca. Po pełni księżyca fazy powtarzają się następnie w odwrotnej kolejności, terminator kontynuuje swoje przejście przez dysk, przez fazę garbatą do ostatniej kwadry, kiedy Księżyc wchodzi w ostatnią ćwiartkę swojej orbity w wieku prawie 23 dni. Mówi się, że w tej połowie swojej orbity Księżyc słabnie. Po ponownym przejściu przez fazę półksiężyca, a lunacja kończy się kolejnym nowiem.

Filolaos z Tarentu lub Krotony (ok. 480 p.n.e. -?)

Filozof pitagorejski, napisał wyjaśnienia dotyczące poglądów pitagorejczyków. Myślałem, że Ziemia i planety obracają się wokół centralnego ognia.

Fobos

Dwa duże radzieckie statki kosmiczne wystrzelone w 1988 roku. Miały zbadać Marsa i zrzucić instrumenty na powierzchnię jego księżyca Fobosa. Utracono kontakt z Phobosem-1 w drodze na Marsa. Fobos-2 zawiódł podczas manewrów na orbicie marsjańskiej. Zwrócono niektóre obrazy i inne dane dotyczące planety i Fobosa

Feniks

(Feniks; w skrócie Phe, gen. Phoenicis; powierzchnia 469 stopni kw.) Południowy konstelacja, która leży między Rzeźbiarzem a Tucanem, a jej kulminacja następuje o północy na początku października. Prawdopodobnie po raz pierwszy został pokazany na globusie niebieskim Petrusa Planciusa z ok. 1598, chociaż zwykle przypisuje się go holenderskim nawigatorom Pieterowi Dirkszoonowi Keyserowi (znanemu również jako Petrus Theodorus) i Frederickowi de Houtmanowi, którzy w latach 1595-1597 sporządzili mapy tej części południowego nieba. Raczej niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Phoenix to α Phoenicis (Ankaa lub Nair al Zaurak) o jasności 2,4 magnitudo, β Phoenicis (łączna jasność 3,3), bardzo bliski układ podwójny z żółtym (G8) głównym, o jasności 4,0 i nieco słabszy drugorzędny, jasność 4,2 magnitudo, separacja 0,7″ i γ Phoenicis, wielkość 3,4. Istnieją cztery inne gwiazdy jaśniejsze niż czwartej wielkości, w tym ζ Phoenicis, układ wielokrotny z niebieskobiałymi/białymi składnikami (B6 i A7), jasności 3,9 V i 8,0, separacja 6,5″, z których pierwsza jest układem podwójnym zaćmieniowym (zakres 3,9 -4,4, okres 1,67 dnia). Inne interesujące obiekty to NGC 625, galaktyka o jasności jedenastej magnitudo.

Foton

Cząstka elementarna, która jest równoważna z dyskretnym pakietem lub "kwantem" energii elektromagnetycznej. Zgodnie z dualizmem falowo-cząsteczkowym światło lub jakakolwiek inna forma promieniowania elektromagnetycznego zachowuje się pod pewnymi względami jak ruch falowy, a pod innymi jak strumień fotonów. Energia (E) fotonu jest wprost proporcjonalna do częstotliwości (f ) i odwrotnie proporcjonalna do długości fali (?) promieniowania. Dana jest przez E = hf = hc/λ, gdzie c oznacza prędkość światła, a h jest stałą Plancka. Fotony promieniowania gamma, które odpowiadają najkrótszym falom promieniowania elektromagnetycznego, mają najwyższe energie, a fotony radiowe, które odpowiadają najdłuższym długościom fal, mają najniższe. Foton jest cząstką przenoszącą siłę (bozonem miernika), która przenosi siłę elektromagnetyczną między naładowanymi cząstkami. Ma zerową masę, zerowy ładunek i spin = 1 (w jednostkach h/2π).

Fuzja

Proces, w którym dwa lżejsze jądra atomowe łączą się, tworząc cięższe jądro atomowe. Normalnie wymagane są bardzo wysokie temperatury, aby jądra atomowe zderzyły się z energią wystarczającą do pokonania wzajemnego odpychania elektrostatycznego (każde jądro atomowe ma ładunek dodatni, którego wielkość zależy od liczby zawartych w nim protonów). Fuzja zachodząca w warunkach wysokiej temperatury nazywana jest fuzją termojądrową. Reakcje fuzji z udziałem lekkich pierwiastków uwalniają duże ilości energii. Masa powstałego jądra jest mniejsza niż łączna masa dwóch pierwotnych jąder, różnica mas Δm (znana jako defekt masy) jest uwalniana jako energia (E) zgodnie z zależnością Einsteina, E = Δmc², gdzie c oznacza prędkość światła. Fuzja pierwiastków aż do żelaza (masa atomowa 56) powoduje uwolnienie energii. Stapianie pierwiastków cięższych od żelaza wymaga wkładu energii. Fuzja termojądrowa dostarcza energii, która napędza gwiazdy. W gwiazdach ciągu głównego, takich jak Słońce, reakcje syntezy jądrowej (reakcja proton-proton lub cykl węgiel-azot-tlen) przekształcają wodór w hel. W czerwonych olbrzymach hel jest przekształcany w węgiel w procesie zwanym reakcją potrójnej alfa, a w wysoko rozwiniętych gwiazdach o dużej masie zachodzi fuzja

Freundlich, Erwin Finlay (1885-1964)

Urodzony w Biebrich w Niemczech, współpracownik EINSTEINA, dokonujący pomiarów (z powodzeniem) orbity Merkurego i grawitacyjnego przesunięcia ku czerwieni (bezskutecznie) w celu potwierdzenia ogólnej teorii względności. Uciekł z nazistowskich Niemiec, by zostać profesorem astronomii na Uniwersytecie St Andrews w Szkocji.

Friedmana, Herberta (1916-2000)

Astrofizyk, urodzony w Nowym Jorku, pracował w US Naval Research Laboratory w Waszyngtonie, wykorzystywał rakiety do obserwacji astronomicznych, w tym astronomii rentgenowskiej Słońca, z wykorzystaniem liczników Geigera i opracowanych na ich podstawie detektorów. Pokazał w 1964 roku, że niebiańskie źródło promieniowania rentgenowskiego zbiegło się z pozostałością supernowej Mgławicy Krab.

Friedmann [Fridman], Aleksandr [Aleksander] Aleksandrowicz (1888-1925)

Matematyk urodzony w Sankt Petersburgu w Rosji, gdzie studiował i pracował. Po ekscytujących wojennych i rewolucyjnych przeżyciach wrócił do Piotrogrodu (jak go przemianowano, zanim stał się ponownie Leningradem, a teraz ponownie Sankt Petersburgiem), gdzie uczył matematyki i mechaniki. Friedmann zainteresował się ogólną teorią względności EINSTEINA i wykazał w klasycznym artykule "O krzywiźnie przestrzeni", że promień krzywizny Wszechświata może być albo rosnący, albo może być okresową funkcją czasu. Einstein i de Sitter rozważali stacjonarny typ wszechświata, a Einstein początkowo twierdził, że rozwiązanie Friedmanna nie spełnia równań pola, ale po dalszych badaniach przyznał, że Friedmann miał rację. Rozwiązanie Friedmanna zapowiadało koncepcję rozszerzającego się wszechświata. Tak jak Kopernik sprawił, że Ziemia krążyła wokół Słońca, tak Friedmann sprawił, że wszechświat się rozszerzył.

Frost, Robert (1874-1963)

Amerykański poeta liryczny, urodzony w San Francisco, astronom-amator. Jego poezja zawiera liczne obrazy astronomiczne, w tym obraz rolnika, który nieświadomie podniósł meteoryt i wbudował go w prozaiczną kamienną ścianę. Miał teleskop w swoim gospodarstwie w Derry, New Hampshire, a każde z jego dzieci otrzymało zadanie podążania za jedną gwiazdą (por. jego wiersz, Wybierz coś jak gwiazda).

Fraunhofer, Józef von (1787-1826)

Twórca instrumentów, urodzony w Straubing w Niemczech, zaczynał jako tokarz w drewnie, następnie jako szklarz, kształcił się w dziedzinie optyki. Dołączył do warsztatu instrumentów Georga Reichenbacha i Josepha Utzschneidera, produkujących i rozwijających soczewki oraz zajmujących się produkcją szkła optycznego do mikroskopów, lornetek operowych, lup oraz małych i dużych teleskopów astronomicznych i heliometrów budowanych przez firmę. Fraunhofer obliczył, zaprojektował i przetestował każdy instrument, napisał instrukcje i obserwował proces demontażu i pakowania większych teleskopów, w tym wielkiego refraktora dla rosyjskiego obserwatorium w Dorpacie, używanego przez STRUVE do pomiaru 3000 gwiazd podwójnych. Był to pierwszy teleskop zamontowany na równiku i napędzany wokół osi biegunowej za pomocą zegara. Około 1813 roku Fraunhofer zaczął badać właściwości chromatyczne różnych rodzajów szkła i ponownie odkrył ciemne linie w widmie Słońca, które po raz pierwszy zauważył WILLIAM WOLLASTON, a obecnie znane są jako linie Fraunhofera. Fraunhofer zidentyfikował i zmierzył długości fal 574 linii, katalogując je literami (od A do Z dla silnych linii, np. są używane do dziś. Wydaje się, że jego motywacją do badań było dostarczenie wzorców długości fali do pomiarów współczynnika załamania światła, chociaż jego praca jest pamiętana jako czysta nauka. Kontynuował tę pracę, badając widma światła iskier elektrycznych, różnych źródeł światła i gwiazd. Fraunhofer sprzedał swoją firmę firmie Merz.

Freja

Satelita szwedzko-niemiecki, wystrzelony w październiku 1992 r. Zawierał instrumenty do badania zorzy polarnej i związanych z nią zjawisk falowych i cząsteczkowych.

Fowler, Alfred (1868-1940)

Profesor Imperial College of Science and Technology w South Kensington w Londynie, magister spektroskopii, zwłaszcza fizyki słonecznej. Zidentyfikował tlenek tytanu w chłodnych gwiazdach, wodorek magnezu w plamach słonecznych, tlenek węgla w kometach i ozon w górnych warstwach atmosfery Ziemi. Kiedy pojawiła się teoria atomu Bohra, wniósł wkład do fizyki atomowej, identyfikując widmo zjonizowanego helu i określając wartość stałej Rydberga oraz stosunek masy proton-elektron. Zorganizował i został pierwszym sekretarzem Międzynarodowej Unii Astronomicznej.

Fowler, William Alfred ['Willy'] (1911-95)

Amerykański fizyk jądrowy, urodzony w Pittsburghu, Pensylwania, pracował w CalTech. Laureat Nagrody Nobla (1983). Podczas gdy w Laboratorium Kellogga badano reakcje jądrowe protonów z izotopami węgla i azotu, te same reakcje w cyklu CN zidentyfikowane wówczas przez HANSA BETHE jako zachodzące w gwiazdach. Założył naukę o astrofizyce jądrowej. Odkryto, że w sekwencji stabilnych jąder była luka przy masie 8, jak przy masie 5. Te luki w masie oznaczały zgubę dla genialnego pomysłu GEORGE′A GAMOWA (teoria alfa-beta-gamma), że wszystkie jądra cięższe od helu (masa 4) można zbudować dodając neutrony, po jednej jednostce masy w czasie Wielkiego Wybuchu. Zmierzył tempo prawie wszystkich reakcji jądrowych o znaczeniu astrofizycznym i był współautorem, wraz z Margaret Burbidge, Geoffreyem Burbidge i FREDEM HOYLEM, słynnego artykułu z 1957 r. "Synthesis of the elements in stars", znanego jako B2FH. Pokazali, w jaki sposób kosmiczna obfitość zasadniczo wszystkich nuklidów, od węgla do uranu, może być wyjaśniona w wyniku reakcji jądrowych w gwiazdach, przy użyciu wodoru i helu wytworzonych w Wielkim Wybuchu. Po 1964 roku Fowler pracował nad teoretycznymi problemami związanymi z supernowymi, kolapsami grawitacyjnymi i nukleo-kosmo-chronologią.

Franklin-Adams, John (1843-1912)

Angielski biznesmen i astronom-amator; skompilował Fotograficzny Atlas Pozycji Gwiazd Franklina-Adamsa (1913). Kamera Franklina-Adamsa była teleskopem polowym o aperturze 25 cm i kącie widzenia 10 stopni, później ponownie wzniesionym w Johannesburgu.

Focus

(1) W optyce punkt, w którym równoległe promienie światła z odległego źródła punktowego są łączone przez soczewkę lub lustro w celu utworzenia obrazu. Promienie światła biegnące równolegle do osi optycznej (linii przechodzącej prostopadle przez środek soczewki lub zwierciadła) idealnej soczewki wypukłej lub zwierciadła wklęsłego zbiegają się i przecinają w ognisku soczewki lub zwierciadła. Promienie docierające pod kątem do osi optycznej ze źródeł punktowych lub rozciągniętych obiektów (źródeł o skończonej wielkości kątowej) tworzą obrazy na płaszczyźnie ogniskowej, czyli płaszczyźnie przechodzącej przez ognisko prostopadle do osi optycznej. W praktyce płaszczyzna ogniskowa może być lekko zakrzywiona. W konwencjonalnym refraktorze światło jest ogniskowane przez soczewkę obiektywu, a odległość między obiektywem a ogniskiem jest ogniskową. W teleskopie zwierciadlanym ognisko promieni świetlnych odbitych od zwierciadła głównego (zwierciadła, które zbiera wpadające światło) nazywane jest ogniskiem głównym. Instrumenty, a nawet obserwator, mogą być umieszczone bezpośrednio w głównym ognisku dużego reflektora. Większość teleskopów zwierciadlanych wykorzystuje ne lub więcej dodatkowych zwierciadeł do odbijania zbieżnego stożka światła i ogniska w innym miejscu. W zwierciadle Newtona małe płaskie zwierciadło ustawione pod kątem 45? do osi optycznej odbija zbiegający się stożek światła do ogniska (ogniska newtonowskiego) z boku tubusu teleskopu. W systemie Cassegraina wypukłe zwierciadło wtórne, znajdujące się w niewielkiej odległości przed ogniskiem głównym, zmienia kąt zbieżności promieni i odbija światło z powrotem przez centralny otwór w ognisku pierwotnym do ogniska Cassegraina. Ze względu na efekt powiększenia wytwarzany przez ich zakrzywione części wtórne, Cassegrain i pokrewne systemy mają efektywną ogniskową, która jest kilka razy dłuższa niż ogniskowa ich zwierciadeł głównych. W systemie Nasmyth, który może być używany z teleskopami na mocowaniach azymutalnych, światło odbite od wypukłego elementu wtórnego przechodzi z powrotem w dół tubusu teleskopu, a następnie odbija się od płaskiego trzeciorzędu (trzeciego) przez wydrążoną oś wysokości (oś, wokół której teleskop obraca się w elewacji), do ogniska (ognisko Nasmytha), które pozostaje w płaszczyźnie poziomej bez względu na kierunek, w którym skierowany jest sam teleskop. W systemie coud´e, który może być używany z teleskopami zamontowanymi na równiku, światło odbite od wypukłego drugorzędnego zwierciadła jest następnie odbijane od płaskiego zwierciadła trzeciorzędowego do płaskiego zwierciadła kwadratowego (czwartego), które z kolei odbija światło wzdłuż osi biegunowej mocowanie do stałej pozycji ogniskowej - coud´e focus. (2) W elipsie ognisko (liczba mnoga: ogniska) jest jednym z dwóch punktów na głównej osi, tak że suma odległości od każdego z tych dwóch ognisk do dowolnego punktu na elipsie jest stała.

Fomalhaut

Gwiazda α Piscis Austrinus, "Pysk Ryby", pozorna wielkość 1,17, typ widmowy A3V. Położona w odległości 25,1 lat świetlnych (paralaksa 0,130) gwiazda ma wielkość bezwzględną 1,7. Chociaż jest białą gwiazdą, obserwatorom z półkuli północnej często wydaje się czerwonawa, ze względu na kombinację jej niskiej deklinacji (-29,6°) i zanieczyszczenia atmosferycznego. Jest godna uwagi dla obserwatorów na Wyspach Brytyjskich jako najbardziej wysunięta na południe widoczna dla nich gwiazda pierwszej wielkości, tuż nad południowym horyzontem we wrześniu i październiku. Z południowej Anglii osiąga maksymalną wysokość południka około 10? pod koniec września.

Fontenelle, Bernard le Bouyer de [Bernhard le Bovier de] (1657-1757)

Urodzony w Rouen we Francji, filozof kartezjański, pisał o historii matematyki i filozofii matematyki i nauk ścisłych; napisał Entretiens sur la Pluralité des Mondes (1686), w którym dowodził istnienia innych światów - planet krążących wokół innych gwiazd.

Fornax

(piec; w skrócie For, gen. Fornacis; powierzchnia 398 st. kw.) Konstelacja południowa, która leży między Rzeźbiarzem a Erydanem i kończy się o północy na początku listopada. Został wprowadzony jako Fornax Chemica (piec chemiczny) przez francuskiego astronoma Nicolasa L de Lacaille (1713-1762), który sporządził mapę południowego nieba w latach 1751-172. Skrócona forma została przyjęta przez IAU w 1922 roku. Mała, niepozorna konstelacja, najjaśniejsza gwiazda w Fornax to α Fornacis, układ podwójny z bladożółtymi i żółtymi (F6 i G7) składnikami, wielkości 3,8 i 7,0, separacja 4,5″ , okres 314 lat (?). Nie ma innych gwiazd jaśniejszych niż czwartej wielkości. Do interesujących obiektów należą Galaktyka Karłowata Pieca (ESO 365-G4, zwana także Układem Pieca), sferoidalna galaktyka karłowata w Grupie Lokalnej, odległa o około 540 000 lat świetlnych, NGC 1365, galaktyka spiralna z poprzeczką o jasności 9mag oraz NGC 1316, kolejna spirala o jasności dziewiątej magnitudo, która jest optycznym odpowiednikiem silnego źródła radiowego Fornax A. Dwie ostatnie należą do rzucającej się w oczy gromady galaktyk w Fornax Cluster.

Foucault, Jean Bernard Léon (1819-68)

Fizyk, urodzony w Paryżu. Został profesorem Obserwatorium Paryskiego i członkiem Instytutu Długości Geograficznej. Współpracował z FIZEAU przy pomiarach prędkości światła za pomocą koła Fizeau. Po ich kłótni, niezależnie od Fizeau, zmierzył prędkość światła w wodzie i stwierdził, że jest ono wolniejsze niż w powietrzu, zgodnie z przewidywaniami falowej teorii światła i wbrew teorii korpuskularnej. Pierwszy naukowiec (wraz z Fizeau), który sfotografował Słońce (na dagerotypie). Opracował wahadło Foucaulta, zawieszając najpierw dwumetrowe wahadło w swojej piwnicy, a następnie 10-metrowe w Obserwatorium Paryskim, obserwując w ten sposób obrót toru oscylacji wahadła i potwierdzając obrót Ziemi. Następnie przeprowadził pokaz z bardzo długim wahadłem (60 m) w kopule Panteonu, wywołując publiczną sensację. Obsypany zaszczytami i powołany do kadry Obserwatorium Paryskiego, zabrał się do udoskonalania jego teleskopów, w trakcie których wynalazł test kształtu zwierciadła na nożu, proces srebrzenia luster szklanych (zastępujący wzierniki metalowe ) oraz pneumatycznych systemów podparcia lusterek.

Fleming, Williamina Paton Stevens (1857-1911)

Astronom, urodzona w Dundee w Szkocji, wyemigrowała z rodzicami do Bostonu i pracowała jako pokojówka w domu EDWARDA PICKERINGA, dyrektora Obserwatorium Harvarda. Niezadowolony z pracy wykonywanej przez swoich dotychczasowych pracowników i deklarując, że jego pokojówka mogłaby wykonać lepszą robotę, Pickering zatrudnił ją do prac biurowych i obliczeń matematycznych. Fleming opracował system klasyfikacji gwiazd według ich widm, uzyskanych przez Pickeringa z obrazów gwiazd uzyskanych przez fotografowanie nieba przez pryzmat umieszczony nad kamerą szerokokątną. Doprowadziło to do powstania katalogu "typów widmowych" 10 000 gwiazd, opublikowanego w 1890 r. jako pierwszy Katalog Drapera Stellar Spectra i stanowiącego podstawę kilku tomów (1918-24) ostatecznego Katalogu Henry′ego Drapera sporządzonego przez ANNIE CANNON . Odkryto 222 gwiazdy zmienne i 10 nowych.

Flammarion, Nicolas Camille (1842-1925)

Francuski astronom i geofizyk, urodzony w Montignyle-Roy, obserwował gwiazdy podwójne i planety ze swojego obserwatorium w Juvisy, na południe od Paryża. Bardzo znany ze swojej popularyzacji astronomii, w tym wielu bogato ilustrowanych książek (np. L'Astronomie Populaire) i wciąż wydawanego czasopisma L'Astronomie. To właśnie Flammarion, jak wykazali Arthur Beer i Bruno Weber, narysował jakiś czas przed 1888 r. często powielany "niemiecki średniowieczny drzeworyt" przedstawiający uniwersum Ptolemeusza z pielgrzymem spoglądającym przez sferę niebieską na znajdujący się za nią mechanizm.

Flamsteed, Jan (1646-1719)

Urodzony w Denby, Derbyshire, Anglia, pierwszy Astronom Królewski, termin ten był wówczas synonimem dyrektora Królewskiego Obserwatorium w Greenwich, którego stworzenie zaproponował bezpośrednio królowi Karolowi II. Obserwatorium zostało ukończone w 1675 roku, a król wyznaczył Flamsteeda za pensję, z której musiał zapewnić własne instrumenty. Flamsteed był utalentowanym obserwatorem, dokonującym najdokładniejszych znanych wówczas pomiarów pozycji gwiazd i Księżyca w celach nawigacyjnych (szczególnie do określania długości geograficznej). Był perfekcjonistą i kiedy SIR ISAAC NEWTON, członek Rady Odwiedzających (gubernatorów) obserwatorium, naciskał na Flamsteeda, aby udostępnił wstępne dane na temat Księżyca, aby przetestować prawo grawitacji, zderzyli się. HALLEY interweniował w imieniu Newtona i zredagował obserwacje do natychmiastowej publikacji, pomimo sprzeciwu Flamsteeda. Flamsteed kupił i spalił 300 z wydania 400, a książka jest bardzo rzadka. Flamsteed pozostawił swoje ostateczne obserwacje do opublikowania przez wdowę jako Historia Coelestis Britannica. Wprowadził system liter i cyfr dla gwiazd, kolejno przez rektascensję w konstelacji, znany jako liczby Flamsteeda, np. 61 Cygni.

Fizeau, Armand (1819-96)

Francuski fizyk po raz pierwszy zmierzył prędkość światła, odbijając je na odległość 8 km przez szybko obracającą się zębatą tarczę znaną jako koło Fizeau, która służyła do mierzenia czasu lotu na tej odległości. Zasugerowano użycie interferometru z dwiema aperturami do pomiaru średnic gwiazd, obliczenie, że prążki interferencyjne znikną w odległości związanej z rozmiarem dysku gwiazdy. Pomysł zrealizowany z powodzeniem przez MICHELSON.

Fitzgerald [FitzGerald], George Francis (1851-1901)

Irlandzki fizyk, urodzony w Kill-o′-the Grange, Monkstown, hrabstwo Dublin, został profesorem w Trinity College w Dublinie, zidentyfikował przyczynę wyniku eksperymentu Michelsona-Morleya jako kurczenie się ciała w wyniku ruchu z prędkością zbliżony do światła. LORENTZ niezależnie doszedł do tego samego wniosku, a efekt nazywa się skróceniem teorii względności Fitzgeralda - Lorentza.

Fisher, Sir Ronald Aylmer (1890-1962)

Statystyk, urodzony w Londynie w Anglii. Po przestudiowaniu astronomii z wykorzystaniem podręcznika AIRY dotyczącego teorii błędów zainteresował się statystyką i położył podwaliny pod randomizację w projektowaniu eksperymentów, analizę wariancji i wykorzystanie danych do szacowania właściwości populacji macierzystej, z której zostały wylosowane. Wynalazł metodę największej wiarygodności do szacowania na podstawie losowych danych.

Filarowy mikrometr

Porada używana do dokładnego wizualnego pomiaru odległości kątowej i względnej orientacji dwóch sąsiednich obiektów astronomicznych, takich jak dwie gwiazdy składowe wizualnego układu podwójnego. Składa się z nieruchomego drutu "poziomego" i dwóch drutów "pionowych" (tj. ułożonych pod kątem prostym do drutu "poziomego"), z których jeden jest nieruchomy, a drugi ruchomy, przy czym położenie ruchomego drutu reguluje się poprzez precyzyjne obracanie śruba gwintowana. Pozycja ruchomego drutu jest odczytywana z precyzyjnie wyskalowanego bębna, który jest obracany przez śrubę. Druty są umieszczone w płaszczyźnie ogniskowej teleskopu i oglądane przez okular, w którym zarówno druty, jak i obiekty astronomiczne są ostre. Cały zespół mikrometru można obracać wokół osi optycznej teleskopu, a jego orientacja jest wskazywana na precyzyjnie wyskalowanej okrągłej skali. Aby dokonać pomiaru odległości między dwiema gwiazdami, mikrometr obraca się, aż jeden ze stałych drutów ("poziomy") znajdzie się wzdłuż linii między dwiema gwiazdami. Teleskop jest następnie regulowany, aż jedna z gwiazd znajdzie się na przecięciu dwóch stałych drutów. Odczyt na skali jest odnotowywany. Ruchomy drut jest następnie przesuwany wzdłuż, aż przetnie drugą gwiazdę, i wykonywany jest drugi odczyt. Różnica odczytów daje odległość liniową, o jaką przesunął się drut. Jeśli znana jest ogniskowa teleskopu, można obliczyć odległość kątową, która odpowiada zmierzonej odległości liniowej. Orientacja (lub kąt położenia) linii łączącej dwie gwiazdy jest odczytywana z okrągłej skali.

Finé, Oronce (1494-1555)

Kartograf, matematyk i naukowiec wojskowy, urodzony w Briancon we Francji, profesor matematyki w Collèege Royal w Paryżu, pisał o instrumentach astronomicznych i astronomii, zasugerował, że zaćmienia Księżyca można wykorzystać do określenia długości geograficznej. Mapa świata, którą sporządził w 1531 roku, po raz pierwszy używa nazwy "Terra Australia".

Finder

Mały teleskop o małym powiększeniu i stosunkowo szerokim polu widzenia, który jest przymocowany do głównego teleskopu i może być ustawiony dokładnie równolegle do osi optycznej głównego instrumentu. Ponieważ jego pole widzenia jest szersze niż głównego teleskopu, obserwatorowi znacznie łatwiej jest zlokalizować interesujący obiekt w szukaczu (pod warunkiem, że jest wystarczająco jasny, aby go zobaczyć lub znajduje się w pobliżu czegoś wystarczająco jasnego, aby go zobaczyć) niż w wąskie pole instrumentu głównego. Gdy obiekt zostanie zidentyfikowany, elementy sterujące teleskopu są ustawiane tak, aby ustawić go na środku pola widzenia szukacza (które może być zaznaczone drutami krzyżowymi). Powinien być wtedy dobrze widoczny w polu widzenia głównego teleskopu. Nowoczesne teleskopy sterowane komputerowo mogą ustawiać się na obiekcie niebieskim z dokładnością do sekundy łuku i nie potrzebują szukacza.

FAST (Fast Auroral Snapshot Explorer/Explorer 70)

Misja NASA Small Explorer, której celem jest obserwowanie i mierzenie szybko zmieniających się pól elektrycznych i magnetycznych oraz przepływów cząstek w obszarze przyspieszenia nad zorzą ziemską. Uruchomiony w sierpniu 1996 r.

Fermi, Enrico (1901-54)

Włoski fizyk, stworzył pierwszą kontrolowaną reakcję łańcuchową, założył Narodowe Laboratorium Argonne. Jego prace nad właściwościami elektronów (cząstki o spinach połówkowych, takie jak elektrony, nazywane są od jego nazwiska fermionami, a badanie ich właściwości statystyką Fermiego-Diraca) umożliwiły zidentyfikowanie źródła ciśnienia w gwiazdach białych karłów oraz właściwości gwiazd białych karłów do obliczenia przez CHANDRASEKHAR. Wyartykułował paradoks Fermiego, sugerując, że skala czasowa kolonizacji galaktyki przez rasę podróżującą w kosmos była niewielka w porównaniu z życiem galaktyki, a zatem w dowolnej galaktyce wszystkie odpowiednie planety powinny były być zajęte; ale wydaje się, że tak nie było w przypadku Ziemi.

Fabri [Fabry], Honoré (1607-88)

Urodzony w Virieu-le-Grand, Dauphiné we Francji, jezuita, zajmował stanowiska w różnych miastach Francji iw Rzymie, gdzie był krótko więziony za nieortodoksję. Był astronomem, fizykiem i matematykiem, studiował pierścienie Saturna, dyskutując o ich naturze z HUYGENS przez pięć lat. Odkrył mgławicę Andromeda, opracował teorię pływów opartą na działaniu Księżyca i był pionierem rachunku różniczkowego.

Fabricius, David (1564-1617) i Fabricius, Johannes (1587-1616)

Luterański pastor i astronom w Osteel we Wschodniej Fryzji (północno-zachodnie Niemcy), odkrywca (1596) pierwszej znanej gwiazdy zmiennej, mira stella ("cudowna gwiazda"), obecnie po prostu Mira (Omicron Ceti). Fabricius obserwował gwiazdę w jej najjaśniejszym świetle i myślał, że to nowa, po czym Holwarda zauważył, że brakuje gwiazdy w Wielorybie skatalogowanej przez PTOLEMEUSZA i TYCHO, ale potem pojawiła się ponownie. W końcu rozpoznano długi okresowy cykl Miry. W 1611 roku jego syn Johannes wrócił z Holandii z teleskopem. Johannes odkrył plamy na dysku wschodzącego Słońca, które ojciec i syn zbadali, najpierw poprzez bezpośrednią obserwację, a następnie przełączając się na camera obscura ze względu na jasność Słońca. Odkryli, w jaki sposób plamy obracały się za Słońcem i wracały do widoku. Johannes napisał mało wpływowy traktat o Plamach słonecznych, De Maculis in Sole Observatis, et Apparente earum cum Sole Conversione Narratio ("Narracja o plamach obserwowanych na Słońcu i ich pozornym obracaniu się wraz ze Słońcem"), który, jak przyćmiły podobne odkrycia SCHEINERA, rok później. Johannes zmarł młodo, a Davida rok później zabił łopatą rozzłoszczony wieśniak, którego oskarżył o kradzież gęsi.

Fabry, Marie Paul Auguste Charles (1867-1945)

Fizyk urodzony w Marsylii we Francji, został profesorem w Marsylii i Paryżu, współwynalazca z Alfredem Perotem interferometru Fabry-Perot (dwie częściowo odblaskowe płyty, prawie równoległe, w etalonie), odkrywca warstwy ozonowej w górnych warstwach atmosfery .

Faculae

Plamy o zwiększonej jasności w fotosferze słonecznej, które często są widoczne na zdjęciach Słońca w świetle białym. Zwykle można je zaobserwować tylko wtedy, gdy znajdują się stosunkowo blisko krawędzi widocznego dysku (kończyny), gdzie jasność tła fotosfery jest mniej intensywna niż w centrum dysku. Tworzą się wewnątrz aktywnych obszarów, gdzie zlokalizowane pola magnetyczne podgrzewają ich materiał do temperatur o kilkaset kelwinów wyższych niż temperatura ich otoczenia. Chociaż często kojarzone są z grupami plam słonecznych, można je również zobaczyć przed pojawieniem się plam i po ich zniknięciu.

Fallows, Fearon (1789-1831)

Angielski astronom, urodzony w Cockermouth, Cumberland. Rozczarowany życiem uniwersyteckim w Cambridge, zdobył posadę pierwszego dyrektora Królewskiego Obserwatorium na Przylądku w RPA, które dostarczało informacji nawigacyjnych i czasowych statkom Królewskiej Marynarki Wojennej zawijającym do portu. Założył obserwatorium u podnóża Góry Stołowej, na terenie dzisiejszego Obserwatorium, na przedmieściach Kapsztadu, i rozpoczął obserwacje po serii nieszczęść i kłopotów z Admiralicją, budowniczymi, personelem, służbą, żoną i krewnymi, wypadkami i węże. Jego zdrowie ucierpiało. Hedied w wieku 42 lat od skutków szkarlatyny i został pochowany na terenie obserwatorium. Smutna historia.

Fałszywy krzyż

Asteryzm utworzony przez cztery gwiazdy δ i κ Velorum oraz ε i ι Carinae, wszystkie drugiej wielkości, które tworzą krzyż o wymiarach około 10° × 6°. Jest tak nazwany, ponieważ jest czasami mylony z Krzyżem Południa (Crux) przez obserwatorów niezaznajomionych z południowym niebem. Istnieje powierzchowne podobieństwo, ale Crux jest bardziej zwarty (około 7° × 5°) i zawiera raczej jaśniejsze gwiazdy. W rzeczywistości te dwa krzyże można dość łatwo rozróżnić, ponieważ Fałszywy Krzyż wydaje się pochylać, podczas gdy długa oś Krzyża Południa biegnie prawie dokładnie z północy na południe, a ten ostatni ma dodatkowy wskaźnik dwóch jasnych gwiazd (α i β ? Centauri ) na wschód od jego krótszej osi i zgodnie z nią.

Funkcja zeta Riemanna

Funkcja zeta Riemanna jest ściśle związana z rozkładem liczb pierwszych. Jest to nieskończony szereg równy sumie 1 przez każdą dodatnią liczbę całkowitą podniesioną do potęgi s. Można to również wyrazić jako iloczyn liczb pierwszych, używając wzoru znanego Leonhardowi Eulerowi:



gdzie Π wskazuje mnożenie różnych czynników. Stosując technikę analitycznej kontynuacji (patrz strona 302), zeta, , można rozszerzyć do funkcji analitycznej, w której s jest liczbą zespoloną, s ≠ 1. Przy dalszym wysiłku można ustalić równanie pokazane obok. Jest to uderzające, ponieważ jest to dokładna zależność między sumą logarytmów naturalnych liczb pierwszych mniejszych niż x, samo x i xz, gdzie funkcja zeta z wynosi zero. Stąd wiedza o tym, kiedy funkcja zeta daje zero, zapewnia pełny opis liczb pierwszych mniejszych niż x.

Fraktalne zegary słoneczne

Zegar słoneczny fraktalny to niezwykły eksperyment myślowy zaproponowany przez matematyka Kennetha Falconera w 1900 roku. Falconer udowodnił, że teoretycznie możliwe jest zbudowanie trójwymiarowej rzeźby fraktalnej, która rzucałaby zmieniające się cienie w kształcie cyfr, wskazując czas w stylu zegara słonecznego. zegar cyfrowy. Punktem wyjścia Falconera jest dany ciąg pogrubionych liter lub cyfr narysowanych na płaszczyźnie i odpowiadający mu ciąg kątów. Pokazuje, że dla każdego ciągu tego rodzaju istnieje zbiór fraktalny taki, że gdy kąt do słońca odpowiada kątowi z danego ciągu, cień rzucany przez fraktal na płaszczyznę jest zbliżony do rzutowanych liter lub cyfr związane z tym kątem. Dowód Falconera nie jest konstruktywny: dowodzi, że taki zegar słoneczny jest możliwy, ale nie daje możliwości określenia kształtu samego fraktala, a tym samym zbudowania praktycznego zegara słonecznego.

Fraktale

Fraktale to zbiory, które mają strukturę na dowolnie drobnych skalach. Przykłady obejmują środkowy trzeci zbiór Cantora (patrz strona 66) i granicę zbioru Mandelbrota. Skomplikowane kształty i powierzchnie fraktali niekoniecznie są wychwytywane przez geometrię euklidesową. Środkowy trzeci zbiór Cantora jest zerowymiarowy jako zbiór punktów, ale jest niepoliczalny, podobnie jak liczność przedziału liniowego. Fraktale są obiektami naturalnymi, które należy badać z punktu widzenia teorii miary. W szczególności teoria miary może być wykorzystana do zdefiniowania alternatywnego "wymiaru", w którym środkowy trzeci zbiór Cantora ma wymiar między zerem a jedynką. Nieskończona złożoność fraktali ujawnia się, gdy spróbujemy pokryć zbiór otwartymi kulami o średnicy r, a następnie pozwolimy r dążyć do zera. Jeśli wymagana liczba piłek wynosi N(r), to wraz ze spadkiem r zmniejsza się liczba piłek, a w przypadku fraktala staje się ona znacznie większa, ponieważ muszą one pokryć bardzo drobne szczegóły.

Funkcje analityczne

Funkcje analityczne to te złożone funkcje, które są różniczkowalne. Ponieważ funkcja zespolona, aby w ogóle była różniczkowalna, musi spełniać równanie Laplace′a, musi być różniczkowalna nie tylko raz, ale dwa razy. Moglibyśmy naturalnie oczekiwać, że funkcje podwójnie różniczkowalne będą rzadsze niż funkcje różniczkowalne pojedynczo, ale w rzeczywistości jest odwrotnie: funkcji zespolonej tak trudno jest w ogóle być różniczkowalną, że jeśli funkcja może być różniczkowalna raz, implikuje to, że można różniczkować nieskończenie często. Jest to tak odległe od różniczkowania funkcji rzeczywistych, jak to tylko możliwe! Tak więc w złożonym przypadku, jeśli istnieje jedna pochodna, to wszystkie istnieją. Załóżmy teraz, że f i g są dwiema funkcjami analitycznymi, z których każda ma zbieżny szereg Taylora w pewnym obszarze płaszczyzny zespolonej. Jeśli regiony zachodzą na siebie i f(z) = g(z) w strefie nakładania się, to f(z) = g(z) wszędzie. Ta technika analitycznej kontynuacji jest stosowana w analizie funkcji zeta Riemanna

Funkcje zespolone

Funkcja zespolona f(z) jest po prostu funkcją liczby zespolonej, z = x + iy. Ponieważ f(z) jest złożone, ma zarówno część rzeczywistą, jak i urojoną, często zapisywane jako u + iv. Teoria funkcji zespolonych jest szczerze mówiąc dziwaczna, generując różnego rodzaju wyniki, które są charakterystyczne dla świata analizy zespolonej. Dzieje się tak, ponieważ bycie funkcją z jest bardzo restrykcyjne; funkcja musi być napisana bez użycia złożonego koniugatu z*. Zatem część rzeczywista z nie jest funkcją zespoloną. Ta szczególna natura staje się szczególnie oczywista podczas iteracji złożonych funkcji. Podczas iteracji nowa liczba jest definiowana jako funkcja poprzedniej liczby, a następnie cały proces jest powtarzany. Sekwencje utworzone przy użyciu tego podejścia są przedmiotem badań w obszarze znanym jako systemy dynamiczne. Przykład pięknych struktur utworzonych z prostej funkcji złożonej, takiej jak c + z², pokazano obok. Pokazuje zbiór punktów, które nie dążą do nieskończoności podczas iteracji, znany jako zbiór Julii.

Funkcje wektorowe

Wektory, których składnikami są funkcje opisujące związek między dwiema lub więcej zmiennymi, są funkcjami wektorowymi. Aby zbadać te zależności, komponenty można różnicować lub integrować jak rzeczywiste funkcje. Samo zróżnicowanie można wyrazić za pomocą operatora wektorowego. Na przykład, jeśli f(x, y) jest funkcją rzeczywistą na płaszczyźnie, gradient ? jest określony przez funkcję wektorową ,



zapisaną jako ∇f . Kierunek i wielkość tego wektora określają kierunek największego tempa wzrostu f oraz tempo tego wzrostu. Operator ∇ , znany jako del, ma wiele pięknych właściwości. Dwa, które odnoszą się do całek, są pokazane obok. Jednym z przykładów jest to, że strumień wychodzący z granicy powierzchni jest równy rozbieżności funkcji wektorowej na tej powierzchni. To wyjaśnia, co się dzieje, gdy powietrze jest pompowane do opony: ponieważ przepływ lub strumień powietrza na zewnątrz opony jest ujemny, rozszerzalność powietrza w oponie jest również ujemna; innymi słowy, jest skompresowany.

Funkcje więcej niż jednej zmiennej

Funkcje więcej niż jednej zmiennej reprezentują relacje między kilkoma różnymi zmiennymi matematycznymi. Na przykład funkcja f(x, y) = x² + y² jest funkcją w zmiennych x i y. Pobiera dane wejściowe x i dane wejściowe y i generuje wynik f(x, y) równy sumie ich kwadratów. Równania takie jak to pozwalają nam modelować funkcje w trzech lub więcej wymiarach. Na przykład dla współrzędnych kartezjańskich (x, y) na płaszczyźnie nasza funkcja staje się funkcją tych współrzędnych. Możemy to zapisać jako f:R² -> R, aby pokazać, że dziedziną funkcji jest płaszczyzna R2, a obrazem funkcji są liczby rzeczywiste R. Podczas gdy funkcje pojedynczej zmiennej można przedstawić w postaci wykresów, funkcje trójwymiarowe, takie jak ta, mogą być reprezentowane jako powierzchnie. Idee te można rozszerzyć dalej, do funkcji n zmiennych rzeczywistych f :R,n -> R, takich jak f(x₁ , … , x_n) = x₁+x² + . . . + xn².

Funkcje trygonometryczne

Elementarnymi funkcjami trygonometrycznymi są funkcje sinus, cosinus i tangens, zapisane jako f(x) = si(x) , f(x) = cos(x) i f(x) = tan(x). W geometrii wartości f(x) są uzyskiwane ze wzoru zawierającego kąty i boki trójkąta prostokątnego. Jednak funkcje te można rozszerzyć za pomocą argumentów geometrycznych, które należy zdefiniować dla wszystkich rzeczywistych wartości "kąta". Zwiastuje to możliwość zobaczenia zastosowań tych funkcji poza geometrią. Przedstawione w postaci wykresu funkcje sinus i cosinus wykazują regularny wzór, w którym ich kształt powtarza się co 2? lub 360°. Funkcje z tym powtarzającym się wzorem nazywane są okresowymi. To czyni je użytecznym narzędziem w badaniu oscylujących zjawisk fizycznych, takich jak fale dźwiękowe czy świetlne. Sinus jest opisany jako funkcja nieparzysta, gdzie sin (-x) = -sin x. Z drugiej strony cosinus jest parzysty, a cos (?x) = cos x. Wartości wyjściowe obu funkcji zawsze mieszczą się w przedziale od +1 do ?1

Funkcje ciągłe

Ciągłość wyraża ideę, że wykres funkcji można narysować bez odrywania pióra od papieru. I odwrotnie, aby narysować funkcję, która jest nieciągła, musisz podnieść pióro z papieru. Właściwość ciągłości zapewnia dużą kontrolę nad funkcją, co umożliwia formułowanie twierdzeń o funkcjach ciągłych jako całości. Jeśli funkcja jest ciągła, możemy zadać pytanie, jak szybko się zmienia. Małe zmiany w zmiennej naturalnie powodują tylko niewielkie zmiany w wynikach funkcji. Wybierając zmienną wystarczająco bliską x, możemy zagwarantować, że zmiana produkcji spowodowana zmianą x będzie tak mała, jak chcemy. Ta idea jest podobna do tej stosowanej przy znajdowaniu granic ciągów i szeregów i nie jest to zbieg okoliczności. Jedna formalna definicja ciągłości w punkcie x mówi, że dla dowolnej sekwencji punktów, która zbiega się do x, sekwencja uzyskana przez ocenę funkcji w tych punktach jest zbieżna do f(x).

Funkcje odwrotne

Funkcje odwrotne odwracają działanie innej funkcji. Na przykład, jeśli ?(x) = x + 2, to funkcja odwrotna, znana jako ?^?1(x), wynosi ?^?1(x) = x ? 2. Funkcje odwrotne można znaleźć graficznie, odzwierciedlając wykres pierwotna funkcja na przekątnej y = x. Odwrotnością funkcji tożsamości x jest samo x, a funkcją odwrotną funkcji wykładniczej jest logarytm naturalny . Logarytm naturalny danej liczby x, zwykle zapisywany jako ln(x), jest więc potęgą, do której należy podnieść e, aby równało się naszemu wejściu x. Logarytm naturalny również powstaje jako pole, a więc w całkowaniu : ln(n), jest polem pod krzywą y = 1/x , od 1 do n. Wśród wielu interesujących cech funkcji ln(x) można użyć do opisania przybliżonej liczby liczb pierwszych mniejszych niż x

Funkcja wykładnicza

Funkcja wykładnicza jest prawdopodobnie najważniejszą funkcją w matematyce, obok funkcji tożsamości x. Zapisane exp(x), jest zawsze dodatnie i dąży do zera, gdy x dąży do minus nieskończoności, a nieskończoność, gdy x dąży do nieskończoności. Wykres y = exp(x) staje się bardziej stromy wraz ze wzrostem x, a nachylenie wykresu jest równe wartości funkcji, czyli wysokości na osi y. Zachowanie zjawisk tak różnych, jak rozpad promieniotwórczy, epidemie i odsetki składane, wszystkie są opisane przez funkcję wykładniczą i jest ona budulcem wielu innych funkcji. Exp(x) jest czasami zapisywane jako e^x-jest to stała Eulera podniesiona do potęgi x . Można go również zdefiniować jako szereg potęgowy:



Formuły podwójnego kąta

Wzory podwójnego kąta pozwalają nam obliczyć sinusy i cosinusy sum kątów. Pozwalają również na rozszerzenie użyteczności sinusów i cosinusów poza wąski zakres kątów (0-90°) dozwolone w trójkącie. Wzory są wyprowadzane przez rozważenie trójkątów składających się z dwóch sklejonych ze sobą trójkątów, jak pokazano obok: sin (A + B) = sin A cos B + cos A sin B cos (A + B) = cos A cos B + sin A sin B Ustawienie A = B daje uogólnione formuły podwójnego kąta: sin(2A) = 2 sin A cos A cos (2A) = cos²A ? sin²A = 1 ? 2 sin²A= 2 cos²A - 1

Festiwale

•  Mieszkańcy królestwa obchodzili setki świąt. Kalendarze na ścianach świątyń, wysadzane specjalnymi znacznikami, ujawniają, że niektóre świątynie oznaczały dziesiątki świąt religijnych m.in. rok.
•  W sali festiwalowej Totmesa III w Karnaku lista zawiera 54 dni świąt, które obchodzono co roku. W świątyni grobowej Ramzesa III co roku obchodzono 60 świąt.
•  Wiele z tych świąt polegało na przenoszeniu wizerunku boga z jednej świątyni do drugiej. To pozwoliło zwykłym Egipcjanom rzucić okiem na obraz, który normalnie byłby ukryty w świątyni.
•  Święto Opeta obchodzono od początku XVIII dynastii w drugim miesiącu sezonu akhet (powodzi). Głównym wydarzeniem była procesja, która niosła boskie obrazy z Karnaku do Luksoru.
•  Święto Doliny odbywało się w Tebach od XVIII dynastii. Posągi Amona, Mut i Khons zostały przeniesione z Karnaku do Deir El-Bahri po przeciwnej stronie Nilu.
•  Święto boga płodności Min obchodzono w pierwszym miesiącu sezonu shemu (zbiorów). Posąg boga został wyniesiony z jego świątyni i umieszczony na platformie w kraju. Za panowania Ramzesa III na czele procesji szedł sam faraon.
•  Odbył się festiwal z okazji zabójstwa Ozyrysa. Jego tragiczna historia została odegrana, a cały kraj pogrążył się w żałobie. Po kilku dniach kapłani ogłosili, że powstał z martwych i dopiero wtedy pozwolono ludziom świętować.
•  Boskie wizerunki były zwykle noszone przez kapłanów w specjalnych złoconych łódkach, które były przymocowane do szczytów słupów.
•  W dni świąteczne na ołtarzach świątynnych piętrzyły się jedzenie i picie. Dla ubogich wydarzenia te stanowiły rzadką okazję do spróbowania przysmaków, takich jak wino i pieczeń wołowa.
•  Ilość jedzenia spożywanego podczas festiwali była oszałamiająca. Podczas festiwalu Opet zjedzono ponad 11 000 bochenków i ciast oraz wypito 385 miarek piwa. Na festiwalu Sokar zjedzono ponad 7400 bochenków i wypito prawie 1500 miarek piwa.


Front Loading

Wydawanie lwiej części budżetu medialnego na wczesnych etapach kampanii reklamowej.

Future Value

Wartość ryczałtu przy danej stopie procentowej w pewnym momencie w przyszłości.

Finanse

Jedna z czterech podstawowych części każdej firmy (wraz z operacjami, marketingiem i zasobami ludzkimi), która jest odpowiedzialna za zarządzanie pieniędzmi przepływającymi przez organizację.

Farma

Jedna z 5 strategii. Sprzedawanie różnych rzeczy tym samym klientom. Przykłady obejmują: farmę rotacyjną, sugestywną sprzedaż i wymianę.

Finansowanie kapitałowe

Przyznanie innej stronie pozycji właścicielskiej w zamian za pieniądze na finansowanie organizacji.

Finansowanie dłużne

Pożyczanie pieniędzy w celu sfinansowania organizacji.

Faraonowie

•  Faraonowie byli królami starożytnego Egiptu. Byli także Najwyższym Kapłanem, głównym sędzią i dowódcą armii.
•  Egipcjanie uważali faraona zarówno za boga Horusa, jak i syna boga słońca Re. Kiedy umarł, został przemieniony w boga Ozyrysa, ojca Horusa. Ponieważ był bogiem, każdy, kto się do niego zbliżał, musiał się czołgać.
•  Faraon był uważany za tak świętego, że nie można było do niego zwracać się bezpośrednio. Zamiast tego ludzie zwracali się do niego pośrednio, mówiąc o faraonie, co w języku egipskim oznacza "wielki dom". Dopiero około 945 p.n.e. zwracano się do niego bezpośrednio jako faraon.
•  W oficjalnych dokumentach faraon miał pięć tytułów: Horus; Dwie Panie; Złoty Horus; KingofGórny i Dolny Egipt i Pan Podwójnej Ziemi (Górny i Dolny Egipt); i Syn Re i Lord of the Diadems.
•  Boski status faraona dał mu magiczne moce. Jego uraeus (wąż na jego koronie) miał pluć płomieniami na swoich wrogów i mógł podeptać tysiące.
•  Istniało 31 dynastii (rodzin) faraonów, zaczynając od Menesa w C.3100BC, a kończąc na perskich królach w 323BC. Każda dynastia jest oznaczona w kolejności cyfrą rzymską. Tak więc piąta dynastia to dynastia V.
•  Faraon zwykle żenił się ze swoją najstarszą siostrą, aby zachować czystą krew królewską. Została królową i była znana jako Królewska Dziedziczka, ale faraon miał wiele innych żon. Jeśli faraon zmarł, gdy jego najstarszy syn był jeszcze dzieckiem, jego królowa została regentką i rządziła w jego imieniu.
•  Aby zachować ich ciała na zawsze, faraonów chowano w masywnych grobowcach. Pierwsi faraonowie zostali pochowani w ogromnych piramidach. Ponieważ były one często rabowane, później faraonów chowano w grobowcach wykutych głęboko w klifach.
•  Jednym z największych faraonów był Ramzes II, który rządził od 1290 do 1224 p.n.e. Pozostawił: spuściznę wielu ogromnych budowli, w tym skalnej świątyni Abu Simbel.


Fenicjanie

•  Od około 3000 p.n.e. ludy semickie, takie jak id Kananejczycy, żyły na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego i budowały wielkie miasto Byblos.
•  Od około 11OO p.n.e. ludzie mieszkający tutaj stali się znani jako Fenicjanie.
•  Słowo "Fenicjanie" pochodzi od phoinix, greckiego słowa oznaczającego purpurowy barwnik rozsławiony przez tych ludzi.
•  Fenicjanie byli mistrzami marynarki. Szerokie statki handlowe zwane gaulos przewoziły towary. Pięćdziesiąt wiosłowych galer wiosłowych, takich jak ta, broniło portów przed atakiem.
•  Fenicjanie byli wielkimi handlarzami morskimi. W ich portach Tyru i Sydonu roiło się od statków przewożących towary z całego znanego świata.
•  Fenicjanie używali wełny z Mezopotamii oraz lnu i lnu z Egiptu do wyrobu tkanin. Robili też biżuterię z importowanych klejnotów, metali i kości słoniowej.
•  Fenicjanie wynaleźli alfabet i nam też dali słowo. Fenickie słowa alef ("wół") i beth ("dom") stały się greckimi literami alfa i beta. Słowo Biblia i przedrostek bibli- (oznaczający "księgi") pochodzą z Byblos.
•  Barwnik, z którego słynęli Fenicjanie, był wytwarzany z muszli ślimaków mureksowych.
•  60OO p.n.e., żeglarze feniccy wypłynęli z Morza Czerwonego wokół Afryki iz powrotem do Morza Śródziemnego.
•  Fenicjanie zakładają kolonie na Morzu Śródziemnym tak daleko na zachód jak Gades (obecnie Kadyks, w Hiszpanii).
•  Największą kolonią fenicką była Kartagina na terenie dzisiejszej Tunezji


Fujiwara

•  Fujiwarowie byli rodziną, która dominowała w Japonii przez pięć wieków począwszy od VII wieku.
•  Władza Fujiwarów zaczęła się naprawdę w 858 roku, kiedy Fujiwara Yoshifusa poślubiła starego cesarza. Kiedy zmarł, Yoshifusa został regentem ich młodego syna.
•  Fujiwarowie utrzymali swoją pozycję, poślubiając cesarzom więcej córek i tworząc rolę wszechmocnego kampaku (kanclerza).
•  Fujiwara kampaku lub regent rządził krajem, podczas gdy cesarz zajmował się sprawami religijnymi.
•  Moc Fujiwara osiągnęła szczyt wraz z Michinaga (966-1028).
•  Rezydencje Michinagi były wspanialsze niż pałace i wypełnione bankietami, koncertami, poezją i piknikami.
•  Wiele kobiet było powieściopisarzami i poetkami, a romanse były prowadzone za pomocą sprytnie poetyckich listów.
•  Genialne życie dworskie Michinagi zostało uchwycone w słynnej powieści The Tale of Genji autorstwa lady Murasaki.
•  Podczas panowania Michinagi, rodziny wojowników zdobyły przewagę, tłumiąc wiejskie rebelie, doprowadzając w ten sposób do upadku Fujiwaras.

---

[ 415 ]

---