IMIONA, CHRZEŚCIJAŃSKIE. : Pierwsi chrześcijanie, będąc pochodzenia żydowskiego, mieli semickie imiona (Szymon, Zachariasz, Judasz, Barnaba, Tomasz, Piotr, Jan, Bartłomiej, Elżbieta, Tadeusz itd.); szybko jednak poganie nawracali się, zachowując swoje imiona: setnik Korneliusz (Dzieje Apostolskie 10:1-11); Saul, po spotkaniu z Sergiuszem Pawłem na Cyprze, zawsze używa rzymskiego imienia Paweł (Dzieje Apostolskie 13:9); jeden z jego towarzyszów nazywa się Apollo ; inny Hermogenes ; jest Hermes , Epafrodyt , Febe . Nowo ochrzczeni, będący niemal w całości dorosłymi, zazwyczaj zachowywali swoje poprzednie imiona, czy to semickie, greckie, łacińskie, punickie, syryjskie itd. Na przykład już w II w. (180) znajdujemy imiona punickie i rzymskie wśród męczenników scylijskich: Saturninus (typowe imię afrykańskie), Speratus, Cittinus, Narzalus itd. Pogański Maksym z Madauros krytykuje imiona chrześcijańskich męczenników pochodzenia punickiego: Mygdon, Sanae, Namphano, Lucita. Imiona pochodzenia punickiego miały zniknąć niemal całkowicie w kolejnych stuleciach . Imię afrykańskiego męczennika Miggina, będąc bardzo dobrze znane, stało się popularne wśród północnoafrykańskich chrześcijan. 86 sygnatariuszy Soboru Kartagińskiego z 256 r. ma wspólne imiona, z wyjątkiem jednego Pawła, również pogańskiego imienia, i Piotra. W pierwszych wiekach nie ma więc typowej nomenklatury chrześcijańskiej, ponieważ nowo ochrzczeni zachowywali swoje imiona; a imiona nadawano dzieciom zgodnie z tradycjami każdego ludu, odnosząc się do ich rodziców i przodków. Na przykład w tradycji rzymskiej córka przyjmowała żeńską wersję imienia ojca: córka Tulliusza Cycerona nazywałaby się Tullia. Tak samo było również w świecie żydowskim, jak możemy wywnioskować z epizodu o Janie Chrzcicielu, w którym obecni zauważają: "Żaden z twoich krewnych nie ma tego imienia" (Łk 1,61). Ponadto wspólnota chrześcijańska nie przejmowała się narzucaniem praktyki konkretnego rodzaju imienia. Podążano za lokalnymi tradycjami. W rzeczywistości wiele imion chrześcijan, a nawet męczenników, miało cognomina związane z pogańskimi bóstwami. Jak mówi autor Listu do Diogneta, chrześcijanie nie wyróżniali się niczym od mieszkańców imperium poza sposobem życia. W rzeczywistości wiele imion chrześcijan nawiązywało do pogańskich bóstw (imiona teoforyczne), chociaż być może związek ten, przynajmniej w powszechnej opinii, nie był już dostrzegany. Odrzucając w radykalny sposób każdą formę politeizmu, chrześcijanie nie przejmowali się używaniem tych imion, które miały ścisły związek religijny. Żarliwy Leonides nazywał swego syna Orygenesem ("synem Horusa"); brat Ambrożego nazywał się Satyrus; w rzymskiej Afryce powszechne były imiona Saturninus i Saturnina (od Saturnusa). Również takie imiona nie były rzadkie jak Apollonius, Aphrodisia, Apollinaris, Artemidorus, Bacchus, Castor, Cerialis (od Ceres), Heliodorus, Diogenes, Dionysius i Dionysia, Erculea, Isidorus i Isidora (od Isis); Martialis, Martinus, Mercurius, Monica, Nemesianus, Serapio, Venerius itd. W powszechnym odczuciu te teoforyczne imiona być może utraciły swój związek z bóstwem, ale zostały nadane być może po prostu dlatego, że podążały za popularną praktyką. Ich użycie w epigrafice okazuje się jednak mniej powszechne wśród chrześcijan niż wśród pogan, a ich częstotliwość stopniowo maleje od pierwszych dekad IV w. i później. Papież Jan (532-535) był początkowo nazywany Mercurius: Ioannes iunior qui et Mercurius . Niektóre imiona mogą wydawać się specyficznie chrześcijańskie, ponieważ były często używane przez chrześcijan, takie jak Elpis i Irene (Eivrh,nh), chociaż w rzeczywistości były również używane przez pogan , nawet jeśli w mniejszym stopniu, takie jak Agape , Redemptus, Cyriacus (Kuriako,j) (imię często używane w Rzymie przez chrześcijan) i inne. Ponadto zrozumiałe było, że niektóre imiona, które weszły do użytku w późnej starożytności, powinny być używane przez chrześcijan bez żadnego szczególnego znaczenia: np. Gaudentius, Hilarus. Pojawienie się chrześcijańskiej nomenklatury było powolne, stopniowo ustanawiane od czasów Konstantyna: z jednej strony widzimy redukcję imion o mitycznym pochodzeniu - ich używanie jest bardziej rozpowszechnione wśród pogan - a z drugiej strony widzimy używanie chwalebnych imion zmarłych chrześcijan i rozprzestrzenianie się nowych imion, czasami specjalnie tworzonych przez chrześcijan w celu wyrażenia szczególnych uczuć i nowych idei. Tradycja prawdziwie chrześcijańskich imion jest raczej nieregularna: w późnej starożytności wiele imion zniknęło z użycia, podczas gdy inne stały się popularne zarówno wśród chrześcijan, jak i pogan (Feliks, Wiktor, Witalis). Niektóre imiona stały się chrześcijańskie z upływem czasu. W rzeczywistości odwołanie się do imion, które stały się sławne dzięki życiu konkretnych postaci i prestiżowi, jakim cieszyły się we wspólnocie, przyczyniło się znacząco do ustanowienia chrześcijańskiej nomenklatury. Merkury stał się popularny wśród chrześcijan, ponieważ było to imię słynnego męczennika: było bardzo popularne w Egipcie. Inne osoby były czczone za to, że wytrzymały męczeństwo, a ich kult czasami rozprzestrzeniał się poza granice ich własnego miasta i regionu: Dionizjusz z Aleksandrii napisał: "Jestem zdania, że było wielu, którzy nosili imię apostoła Jana, którzy z powodu miłości do niego i z podziwu, gorliwości i pragnienia, by Pan kochał ich takim, jakim był, przyjęli jego imię, ponieważ wiele dzieci wiernych jest nazywanych Pawłem lub Piotrem". Imię Paweł było powszechne w świecie pogańskim, podczas gdy imię Piotr było pod każdym względem typowo chrześcijańskie (używane rzadko przez pogan); od niego pochodzą Petronia, Petrius i Petronela. Dionizy pisze około połowy III w., ale od IV w. dwa imiona Piotr i Paweł stają się coraz bardziej popularne wśród chrześcijan. Czasami są one nawet brane razem: na cmentarzu Pryscylli dziecko nazywa się Paulus Petrus . Imię Jan jest jeszcze bardziej popularne, zwłaszcza na Wschodzie, tak bardzo, że znamy kilka tysięcy osób o tym imieniu, które było używane również dla kobiet (Ioannes, Iohannes, Ioanna, Iohanna); na Zachodzie zaczęło być wprowadzane pod koniec IV w., kiedy popularne stały się również imiona zaczerpnięte ze Starego Testamentu, takie jak Abraham, Izaak, Daniel, Mojżesz, Abel, Tobiasz, a zwłaszcza Zuzanna i Maria. Kult męczenników był w zasadzie zjawiskiem lokalnym; jest niewiele przypadków, przynajmniej proporcjonalnie, w których ich relikwie i kult zostały przeniesione do innych obszarów geograficznych, jeszcze mniej do odległych krajów. Święty czczony w jednym regionie rzadko cieszył się kultem i nabożeństwem gdzie indziej. Każdy kościół miał swój własny kalendarz; te z dużych kościołów były łatwo ustanawiane przez naśladownictwo w ich własnym regionie, a niektórzy z ich świętych zyskiwali bardziej rozległy i popularny kult. Przekroczenie obszaru geograficznego zależało również od relacji istniejących między różnymi miastami i regionami. Na przykład powiązania handlowe i społeczne między Afryką Północną a Rzymem były bardzo silne, tak że kulty niektórych męczenników były wymieniane: Perpetua i Cyprian byli czczeni w Rzymie, a w Kartaginie Wawrzyniec, Stefan i Sykstus. Było jednak niewiele powiązań kultowych między odległymi regionami: jedynym rzymskim męczennikiem uwzględnionym w breviarium syriacum jest Ksykstus (Sykstos), męczennik z III w. Niektóre imiona są bardziej powszechne w jednym regionie niż w innych: np. w Afryce Donatus, Januarius, Feliks; w Azji Mniejszej Abercius, Tekla (znalezione w Rzymie i Kartaginie), Urszula; na Półwyspie Iberyjskim Vincentius, we Włoszech Laurentius. W Kościele rzymskim w późnej starożytności większość chrześcijan przyjęła imiona Laurencjusza, Petrusa, Paulusa lub Cyriaka, podczas gdy znacznie mniej przyjęło imiona Marcellinusa, Sykstusa, Eutychiusza, Stephanusa itp.; do najpopularniejszych imion żeńskich należały: Irene, Agape, Laurentia, Paula, Maria, Agnes, Thecla, Anna. 30. kanon arabskiego zbioru Nicei (325), który wymagał nadawania imienia chrześcijańskiego przy okazji chrztu, jest redakcją późniejszą (Mansi 2, 961: fideles nominagentilium filiis suis ne imponant). Prośba zakłada powszechną praktykę chrztu niemowląt. Faktycznie już od IV w. rozpowszechniła się wśród rodzin chrześcijańskich praktyka nadawania imion znanych męczenników lub ważnych osobistości, a także tworzenia nowych imion związanych z życiem chrześcijańskim lub wyznaniem wiary: Adeodatus, Adeodata, Ambrosius, Anastasia (?), Beatus, Benedictus, Christophorus, Deogratias, Deumhabet, Deusdona, Domna, Dominica, Dominicus (co mogłoby być łacińskim tłumaczeniem Cyriacus), Habetdeus, Eucharystia, Reparatus (często używane przez chrześcijan), Restitutus (?), Quodvultdeus, Quodiubet, Renata (?), Spesindeo, Teofil, Teodolos, Teodozjusz, Teodor, Teodora, Vincetdeus. Niektóre z tych imion są typowo afrykańskie i mogą być jedynie łacińskimi tłumaczeniami słowa punickiego, nawet jeśli Adeodatus (bardzo powszechne w Afryce) i Deusdona mogłyby być z drugiej strony łacińskimi tłumaczeniami greckiego Theodotus lub Theodorus . Niektóre imiona chrześcijańskie pochodzą z celebracji liturgicznych: Quadragesima, Eulogia, Paschasia (Pascasia), Paschasius, Sabbatius. Natalis (Natalia) było jednak powszechne w kontekście pogańskim, podobnie jak Natalicus; Epiphanius nie wydaje się pochodzić od nazwy chrześcijańskiego święta Epifanii. Niektóre imiona wyrażały chrześcijańską cnotę: Elpidius, Fides, Spes, Piste , Caritas (Aga,ph), z ich pochodnymi Adelphius, Agapetus, Caritosa. Dla wyrażenia uczucia stworzono inne imiona: Gaudentianus, Hilarius, Hilarus, Sozomenus, Victorianus, Vincentius. Inne imiona typowo chrześcijańskie to Martyrius, Martyria. Niektóre imiona, choć używane także przez pogan, miały inny wydźwięk u chrześcijan i dlatego były przez nich częściej używane, wyrażając idee nowej wiary (Anastazja, Redemptus, Renatus, Liberatus, Gaudisus itd.) lub dlatego, że nosiła je jakaś znana osoba; np. Felicitas isto | clauditur infelix falso cognomine dicta ; …Anastasia secundum nomen credo futuram (tj. vitam) . Chociaż istnieją dowody na chrystianizację imion (np. Stephanus, Perpetua), należy również zwrócić uwagę na historyczną ewolucję imion wg. do mody i smaku, w tym wprowadzania nowych imion i przywracania do życia starych. Zbiory prozopograficzne i inskrypcje chrześcijańskie świadczą o popularności niektórych imion, podobnie jak rozprzestrzenianie się kultu niektórych świętych, lokalnie lub gdzie indziej. Po połowie IV w. znajdujemy pewne "imiona pokory", takie jak Calumniosus, Credulus, Importunus, a zwłaszcza Projectus, Stercorius (Kopeu,j). Kajanto wykazał, że imię Projectus (Projecticius) nie odnosi się do faktu, że dziecko zostało porzucone , ani Stercorius, że zostało wydobyte z łajna. Dlatego też, chociaż nie były przyjemne, nie były wyrazem pokory ich nosicieli, nawet jeśli były bardziej powszechne w epigrafice chrześcijańskiej niż pogańskiej; raczej zaczynały jako przydomki, a następnie były używane jako imiona. To samo zjawisko widzimy w językach współczesnych (np. włoskie imiona Porcaro, Maiale itp.). Klasyczna rzymska nomenklatura, na mocy odniesienia do rozległej rodziny, obejmowała dla męskich cives używanie tria nomina (praenomen, nomen, cognomen), a dla kobiet duo nomina: pierwsze było indywidualne (było ich bardzo mało) w rodzinie, nadawane dziewięć dni po urodzeniu (w epigrafach zwykle skracane), drugie wskazywało gens, do którego należało dziecko (przekazywane z ojca na syna); trzecie było osobiste (rodzaj przezwiska) i czerpało inspirację z cechy fizycznej, ale później stało się używane przez całą rodzinę. Tria nomina odróżniało człowieka wolnego od wyzwoleńca i niewolnika. W wyższych sferach, w ciągu pierwszych dwóch wieków cesarstwa, rozpowszechniła się również polionomia, tj. używanie imion złożonych z wielu elementów. System ten stopniowo zanikał, prawdopodobnie dlatego, że praenomen, a następnie także nomen, utraciły swoje znaczenie, a związek z gens został utracony; istniała również tendencja do redukowania imion do tego, co było konieczne, i potrzeba rejestrowania lub wskazywania zmarłej osoby jej najbardziej znanym imieniem. Po edykcie Karakalli, który rozszerzył obywatelstwo na wszystkich wolnych mieszkańców imperium (212), constitutio antoniniana de civitate, proces uproszczenia stał się bardziej wyraźny: jako pierwszy odpadł praenomen, już w II w., potem także nomen, a następnie w późnej starożytności zwykle używano tylko cognomen. W IV w., a także w V, niektórzy arystokraci nadal używali tria nomina. Nawet ważni członkowie rodzin senatorskich, tacy jak konsulowie, często używali jednego imienia ze względów wygody. Dlatego używanie jednego imienia w późnej starożytności nie było miarą kondycji społecznej zmarłej osoby, ale konsekwencją zmiany praktyki; używanie tria nomina jest, do pewnego stopnia, wskaźnikiem starożytności, ale nie zawsze. Cognomen był używany najczęściej. W inskrypcjach w języku greckim użycie tria nomina było znacznie rzadsze. Jednakże, jak wykazał Kajanto, od czasów Konstantyna używanie jednego imienia, wraz ze zniknięciem nomen, stało się bardziej widoczne (patrz The Emergence); ponadto, w inskrypcjach chrześcijańskich prawie nigdy nie wspomina się, czy zmarły był niewolnikiem czy wolnym (Onomastic Studies, 7-8). Zmiana imienia, lub przynajmniej przyjęcie nowego imienia, było rzadkie w pierwszych wiekach. Ignacy Antiocheński przyjął tytuł Teofor; Cyprian z Kartaginy (zm. 258) przyjął imię Cecyliusza w podziękowaniu dla osoby, która pomogła mu w nawróceniu. Euzebiusz z Cezarei przyjął dodatkowe imię męczennika Pamfila, swojego mistrza. Makryna potajemnie nazywała się Tekla . Niektórzy przyjmowali nowe imię w momencie chrztu: na cmentarzu św. Walentyna czytamy (Pasca) SII, qui nomen habuit Iuda; Iudas qui et Cyriacus . Pięciu Egipcjan, w chwili cierpienia męczeństwa, chrztu krwi, pragnęło przyjąć imiona proroków ST . Ojcowie napominają wiernych, aby przyjęli imiona chrześcijan. Jan Chryzostom radzi, aby niemowlętom nie nadawano imion rodziców lub przodków, ale imiona "sprawiedliwych, męczenników, biskupów i apostołów", ponieważ może to zachęcać do naśladowania ich . Chryzostom zauważa, że wielu w Antiochii nadało swoim dzieciom imię wielkiego Meletiusza . Tedoret pisze, że nadanie dzieciom imion męczenników zapewnia im ochronę

ITINERARIUM BURDIGALENSE : Najstarszy chrześcijański plan podróży do Miejsc Świętych został ułożony przez anonimowego autora z Bordeaux. Opisuje on podróż, która miała miejsce w latach 333-334, z tego miasta do Jerozolimy: przechodząc przez północną Italia po drodze, a następnie przez dolinę Dunaju, dotarł do Konstantynopola, a stamtąd kontynuował podróż przez Azję Mniejszą i Syrię, aż w końcu dotarł do Jerozolimy: pozostał wiele miesięcy w Palestynie, odwiedzając różne miejsca biblijne. W drodze powrotnej przemierzył Macedonię, wylądował we Włoszech, przejechał przez Rzym i zatrzymał się w Mediolanie. Autor wymienia różne mutationes (stacje pocztowe), mansiones (zajazdy) i różne odległości; tu i ówdzie wplata biblijne wspomnienia i lokalne tradycje. Jest to bardziej lista topograficzna niż narracja. Tekst jest napisany prostą i jasną łaciną, typową dla rzymskiej Itineraria, i jest ważny dla odniesień topograficznych i śladów żydowskich i chrześcijańskich wspomnień.

IZLA (Izala), Góra. Góra Izla (Izlo; gr. Izala) : nazwa nadal używana - znajduje się w południowej części masywu górskiego (Mons Masius) w południowo-wschodniej Turcji, niedaleko granic z Syrią i Irakiem oraz na północny wschód od Nisibis, w rejonie Mons Gaugalion (Sozomen 3,14,30). We wschodniej części płaskowyżu znajduje się Tur′Abdin. Należał do prowincji Mezopotamiae, której stolicą był Nisibis. W wyniku klęski Juliana w 363 r. wschodnia Mezopotamia została przekazana Sasanidom (Ammianus 25,7-9); stolicą zredukowanej prowincji stała się Amida (dziś Diyarbakir); Nisibis zostało opuszczone przez Rzymian i przekazane Sasanidom. Granica, która została ustanowiona, jak się wydaje, przebiegała na zachód od rzeki Mygdonis, na zachód od Nisibis, na Mons Masius (cały łańcuch górski z Tur′Abdin) i na rzece Nymphius (Bohtan Su) . Granica ta utrzymywała się przez długi czas, praktycznie do 520 r. Granice graniczne nie przeszkadzały chrześcijanom w komunikowaniu się między sobą, podróżowaniu ani posiadaniu wspólnych duchowych i teologicznych uczuć. Terytorium Górnej Mezopotamii zostało podbite przez Arabów w ciągu VII w. Według tradycji, w IV w. egipski mnich Eugeniusz (Awgin) założył monastycyzm na górze Izla; w późniejszych czasach klasztor o tej nazwie utrwalił jego pamięć do dziś (26 km [16,2 mil] od Nisibis i 6 km od wioski Girmeli). Jego bratanek Malka (Malk?) założył kolejny klasztor na północ od poprzedniego klasztoru; inny uczeń, Jan Beduin (Arab), lub Mar Yohannan, założył trzeci klasztor 3 km dalej na północ: Jakub z Nisibis, późniejszy biskup tego miasta na początku IV w., miał okres samotnego życia w tym rejonie. Od tego czasu region ten zamieszkiwali mnisi, wśród których byli również wyznawcy teologii severiańskiej, kiedy to wielki klasztor został założony przed 570 r. pomiędzy dwoma ostatnimi klasztorami i na północ od Mirab. Ze względu na swój prestiż i wpływy, Abram był uważany za założyciela wielkiego klasztoru i autora Reguły. Zaczyna się ona w następujący sposób: "Ponieważ odkąd zaczęliśmy żyć w tym miejscu, bracia, którzy tu mieszkają, pracowali i trudzili się, wykopując groty i budując cele, w których mogli mieszkać"; z tych powodów postanowili napisać normy zachowania. Ta reguła monastyczna, najstarsza zachowana chrześcijaństwo syro-wschodnie, napisana w 570 r. (klasztor w tamtych latach znajdował się pod panowaniem Sasanidów), narodziła się jako owoc doświadczenia przeżytego przez społeczność i miała zainspirować późniejszy monastycyzm w świecie Mezopotamii. Klasztor stał się ważnym ośrodkiem duchowości i kultury teologicznej, z którego wyłoniło się wielu założycieli innych klasztorów , niektórzy wysłani przez samego Abrahama (zm. 586). System życia w wielkim klasztorze przypominał ten w palestyńskich laurach. Abraham, dzięki swoim wysiłkom, został uznany za "ojca mnichów całego Imperium Perskiego". Jego następcami byli Dadisho (zm. 604) i Babai (zm. 628), surowi ludzie, którzy pisali zbiory Reguł. Już za czasów Babaja Wielkiego klasztor stracił prestiż, chociaż zawsze istniała tam wspólnota aż do pierwszych dekad XX wieku.

ITHACIUS z Ossonuby (IV w.): Razem z Hydacjuszem z Meridy należał do najbardziej nieprzejednanych przeciwników pryscylianizmu z Soboru w Saragossie w 380 r. Zwróciwszy się do władz cesarskich, razem z Hydacjuszem uzyskał od Gracjana dekret przeciwko pryscylianistom oskarżonym o manicheizm. Później wystąpił przeciwko Maksymusowi, aby doprowadzić do potępienia Pryscyliana; po reakcji na zabójstwo Pryscyliana i niektórych jego zwolenników, Ithacjusz został zdetronizowany ze stanowiska biskupiego.

ISHO′YAHB III Wielki, katolikos (zm. 659).:Urodzony około 580 roku we wsi Adiabene, syn wielkiego perskiego właściciela ziemskiego, Isho′yahb studiował w szkole Nisibis. Wstąpił do klasztoru Bēt ′Abē, gdzie mieszkał do 628 roku, kiedy Isho′yahb II konsekrował go na biskupa Niniwy i Mosulu. Katolikos włączył go do poselstwa perskiego z 630 roku do cesarza Herakliusza. Około 637 roku został metropolitą Arbeli, a w 649 roku katolikosem Kościoła Wschodu. Stanął w obliczu licznych trudności, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz kościoła. Musiał więc rozwiązać problem tradycyjnych tendencji separatystycznych w kościelnej prowincji Persji: osobiście odwiedził metropolitę Symeona z Rewardashir, przywódcę buntu przeciwko biskupstwu Seleucji-Ktezyfonu, i udało mu się przywrócić pokój w kościele. Próbował, prawdopodobnie na próżno, przeszkodzić w nawracaniu plemion arabskich na południu Mezopotamii, Omanu i Bahrajnu na islam; z powodu problemów z nowymi władzami islamskimi musiał nawet opuścić Seleucję-Ktezyfon i przenieść swoją rezydencję do klasztoru B?t ′Ab?. Jego próba założenia szkoły teologicznej w klasztorze nie powiodła się z powodu oporu mnichów wobec jego aspiracji akademickich. Dlatego też, na kilka miesięcy przed śmiercią w latach 657-658, Isho′yahb powrócił do domu. Przypisuje mu się wielkie reformy liturgiczne, w szczególności kalendarza; ograniczył liczbę anafor do trzech, które są nadal w użyciu, apostołów Addaja i Mariego, Teodora i Nestoriusza. Zbiór 106 jego listów został zachowany; jest podzielony na trzy części, które wiernie odzwierciedlają jego działalność jako biskupa, metropolity i katolikosa. Ten list jest bardzo ważnym źródłem dla naszej wiedzy o życiu Kościoła Wschodu w pierwszych latach panowania Arabów. Zmarł w 659 roku.

Izydor, gnostyk (II w.) : Syn i uczeń Bazylidesa, kontynuował dzieło swego ojca. Napisał traktat O duszy przywiązanej , w którym wyróżnia dwie części duszy, jedną wyższą i jedną niższą; namiętności, ze swymi przewrotnymi skłonnościami, są przywiązane do duszy niższej i popychają ją ku złu; ale ludzkość jest w stanie walczyć z tą sytuacją za pomocą duszy wyższej, która może kontrolować i dominować nad niższą. Napisał także Etykę i Egzegezę proroka Parchora , w której usiłuje wykazać, co filozofowie uzyskali od proroków. (Parchor byłby źródłem filozofii arystotelesowskiej.)

Izydor z Aleksandrii (zm. 404).: Prezbiter i ksenodochos (zarządca domu gościnności) kościoła aleksandryjskiego. Człowiek wielkiej kultury i miłośnik pokoju, żył w samotności na pustyni Nitrii przez pewien czas i zawsze zachowywał silny ascetyzm. Towarzyszył św. Atanazemu do Rzymu, gdzie został wyświęcony na kapłana. Był powiernikiem jego następcy,Teofila z Aleksandrii, którego proponował jako biskupa stolicy Konstantynopola przeciwko Janowi Chryzostomowi. W ostatnich latach życia cierpiał prześladowania z rąk samego Teofila . Zmarł w wieku 85 lat w 404 r.

IZYDOR z Chios (zm. 251): Według legendarnego passio z pierwszej połowy V w. Izydor, zaciągnięty do floty cesarskiej i potępiony jako chrześcijanin, poniósł śmierć męczeńską na Chios w czasach cesarza Decjusza (250-251). Grzegorz z Tours , od którego pochodzi pochwała świętego zawarta w Mart. Rom., opowiada, że jego ciało wrzucono do studni na wyspie: w ten sposób tamtejsze wody nabrały cudownych mocy, a na jego cześć zbudowano tam bazylikę. Jego relikwie zostały następnie przeniesione do Konstantynopola przez św. Marcjana, kapłana i zarządcę Hagia Sophia, który umieścił je w kościele św. Ireneusza między 457 a 460 rokiem. Najnowsze passio, napisane w Konstantynopolu, przedstawia Izydora jako żołnierza urodzonego w Aleksandrii i odnotowuje jego tymczasowy pochówek tam przez Ammoniusza, a następnie niezwykłe odkrycie dokonane przez matronę z Efezu. Egipskie pochodzenie Izydora jest raczej prawdopodobne, nawet sądząc po jego imieniu, i potwierdzają to inne źródła. W 1225 roku Wenecjanie przenieśli relikwie, które pozostały na Chios, do bazyliki S. Marco, gdzie świętego nadal uroczyście czci się 16 kwietnia. Z Wenecji dotarli do Zary i do Katalonii. Niektóre inskrypcje wskazują na obecność relikwii Izydora nawet w Afryce Północnej w V i VI w. Jego kult rozprzestrzenił się do Rzymu, gdzie w VIII w. istniał kościół na jego cześć poza Porta Tiburtina. Datę jego męczeństwa odnotowuje Menaion i greckie synaksariusze, słowiański kalendarz, kalendarze Synaju, Rabbana Sliby i Silos, a także MS B z Mart. hier.; Mart. Rom. czci go 15 maja, ale wspomina również o jego pamięci 5 lutego, podobnie jak niektórzy bizantyjscy merologowie. Ta ostatnia informacja może być powiązana z przeniesieniem jego relikwii do Konstantynopola lub poświęceniem jednego z jego kościołów.

IZYDOR z Pelusium (IV-V w.): Sewer z Antiochii, najstarsze źródło, które informuje nas o Izydorze, mówi o nim jako o prezbiterze pochodzącym z Pelusium , a w Contra impium grammaticum III, 39 przedstawia go jako przepełnionego boską mądrością i jako dzielnego egzegetę Pisma Świętego. Izydor prawdopodobnie odbył studia wyższe w Aleksandrii i nie wydaje się, aby podróżował poza Egipt; był mnichem w klasztorze w Pelusium, chociaż wydaje się, że nie był opatem. Ten tytuł, którego nie zachowały się w licznych listach Izydora, został mu przypisany po raz pierwszy w Apophthegmata Patrum, które zawierają sześć wypowiedzi Izydora, zaczerpniętych z jego listu; należy jednak zauważyć, że w tym przypadku etykieta "opat" wskazuje raczej na funkcję nauczania mnichów w życiu duchowym, a nie konkretnie na przywódcę klasztoru. Izydor zmarł około 435 roku. Nicefor Kalikst przedstawia go jako ucznia Jana Chryzostoma, wobec którego Izydor z pewnością okazywał żarliwy podziw Focjusz wymienia Izydora wśród chrześcijańskich mistrzów epistolografii, obok Bazylego z Cezarei i Grzegorza z Nazjanzu. Pomimo pewnych zastrzeżeń wyrażonych niedawno , nie należy wątpić ani w historyczne istnienie Izydora, ani w autentyczność jego obszernego listu, który składa się z dwóch tysięcy listów, które w większości są krótkie; te, które obejmują rozległy okres, od 393 do 433, traktują o różnych sprawach i są adresowane do różnych osób. Korpus listów Izydora pochodzi z Konstantynopola, gdzie zostały zebrane, między 450 a 550 rokiem, w klasztorze acoemetae. Facundus z Hermiany prawdopodobnie wiedział o tej kolekcji ; rzymski diakon Rusticus przetłumaczył 49 listów na łacinę. W liście Izydor zajmuje się głównie zagadnieniami egzegetycznymi. Opierając się na metodzie historyczno-literalnej, odrzuca on nadmierne alegoryzację i demonstruje swoją wyważoną równowagę . Wiele listów konfrontuje się z punktami ascetycznymi i moralnymi. Izydor, który utożsamia królestwo Boże z życiem monastycznym , usilnie napomina wszystkich do przestrzegania przykazań i praktykowania cnót, nie polegając na czysto zewnętrznej postawie, lecz przede wszystkim na wewnętrznej : moralna i duchowa odnowa Kościoła była mu droga. Z doktrynalnego punktu widzenia Izydor z mocą potwierdza pełnię boskości Chrystusa przeciwko arianom, poprzez dokładną analizę tekstów biblijnych, wyraźnie sięgających do Soboru Nicejskiego, z którego nie wolno ani ujmować, ani dodawać ; potwierdza prawdziwe człowieczeństwo Chrystusa przeciwko manichejczykom. W odniesieniu do unii hipostatycznej często mówi o jedności Syna w dwóch naturach . Listy Izydora są pisane w przyjemnym stylu, ostrożnym i raczej prostym; wykazuje znajomość klasycznej literatury greckiej i preferencję dla stylu attyckiego. W swoim liście Izydor nawiązuje do dwóch swoich rozpraw, jednej skierowanej do Greków, a drugiej napisanej o nieistnieniu losu; zostały one zidentyfikowane odpowiednio z Ep. V, 186 i Ep. III, 154.

IZYDOR z Sewilli (560-636): Pochodzący z wielkiej rodziny hiszpańsko-rzymskiej (jego ojciec nazywał się Severianus), pierwotnie z regionu Kartageny, ale prawdopodobnie "przeniesiony" do Sewilli po wyokrętowaniu Bizantyjczyków (552, być może dopiero w 555 w Kartagenie), Izydor jest ostatnim z czwórki dzieci, które zostały mnichami i/lub duchownymi: jego siostra Florentina była zakonnicą klauzurową, jego bracia Leander i Fulgencjusz zostali odpowiednio biskupami Sewilli i Écija w Baetica, najbardziej zromanizowanej prowincji hiszpańskiej (współczesna Andaluzja). Wykształcony pod okiem brata Leandra i prawdopodobnie w szkole biskupiej w Sewilli (choć okres nauki w szkole monastycznej nie jest wcale wykluczony), młody Izydor otrzymał wykształcenie, które było zarówno klasyczne, jak i chrześcijańskie, monastyczne i duchowne: to od początku wyjaśnia szerokość i złożoność jego kultury. Widział, jak król Leowigild zjednoczył Hiszpanię i bezskutecznie próbował narzucić arianizm wszystkim swoim poddanym. Brat Izydora, Leander, spiskował z Bizantyjczykami, ale bez powodzenia, przeciwstawiając się Leowigildowi, z pomocą syna Leowigilda Hermenegilda, który był konwertytą na katolicyzm; Hermenegild został pojmany i stracony w 585 r. Leander jednak później z powodzeniem doprowadził do nawrócenia drugiego syna Leowigilda, króla Recareda, i ariańskich Wizygotów, na katolicyzm Hispano-Rzymian (III Sobór w Toledo, w 589 r.). W końcu Izydor zobaczył, jak król Suintila wypędza ostatnich bizantyjskich okupantów z południowego krańca Hiszpanii (w 621 r.). Te wydarzenia militarne, polityczne i religijne głęboko naznaczyły osobowość Izydora. Przede wszystkim, aby dokończyć zjednoczenie narodowe królestwa Toledo, teraz katolickiego, i zreorganizować kościół Hiszpanii po dwóch wiekach nieporządku i prześladowań (inwazja na półwysep przez Swebów, Alanów, Wandalów, a zaraz potem przez Wizygotów począwszy od 409 r.), Izydor wymyślił i napisał swoje bardzo różnorodne dzieła literackie. Ale był jednocześnie człowiekiem kościoła i państwa: jest to jasne z jego wizyt u rządzących książąt Toledo, jego literackiej przyjaźni z królem Sisebutem, jego roli jako przewodniczącego i promotora IV Soboru w Toledo w 633 r., którego akty są rodzajem idealnego statutu kościoła wizygockiego i jego relacji z monarchią. Zmarł w 636 r., pozostawiając swoje największe dzieło niedokończone: Etymologiae, które jego przyjaciel i uczeń Braulio z Saragossy częściowo ukończył i opublikował. Versus in bibliotheca, które Izydor ułożył, aby służyły jako "legendy" do ozdoby półek z książkami jego biskupiej biblioteki, mogło stworzyć pewną iluzję co do rzeczywistego zasięgu jego klasycznej i patrystycznej kultury. Ale pierwszy z tych dystychów mógł być punktem wyjścia do sprawiedliwej oceny jego koncepcji kultury: "Poza wieloma dziełami sakralnymi, oto wiele dzieł świeckich: jeśli podoba ci się jakaś kompozycja poetycka, weź ją i przeczytaj. Zobacz te pola pełne cierni, gdzie róże obfitują: unikaj cierni i zbieraj róże". Sacrum pojawia się przed profanum, ale z otwartością na kulturę poetycką i postawą "antologa" zgodnie z tradycjami hellenistycznej erudycji. W ten sposób znajdujemy obsesję na punkcie "wyboru" zrozumiałych tekstów, ale także zamiłowanie do kultury intelektualnej samej w sobie - średniowiecznego pragmatyzmu i klasycznego zmysłu literackiego. (Pierwszy werset parafrazuje heksametr Marcjalisa z Bilbilis [dziś Calatayud], hiszpańskiego rodaka Izydora). Mniej zaskakujące jest zatem to, że brat Leandra (któremu przyjaciel Grzegorz Wielki zadedykował list wstępny do Moraliów, kończący się inwektywą przeciwko "zasadom Donata") był w stanie zaplanować tak duże dzieło świeckie w tamtym czasie. Izydor uczynił to ponadto pod przewodnictwem św. Augustyna i Kassiodora, De doctrina christiana i Institutiones divinarum et saecularium litterarum (z których znał tylko drugą księgę). Różnice i synonimy pokazują prymat kultury gramatycznej, narzędzia dobrych uczynków, a jednocześnie elokwencji. Traktat o naturze podąża śladami starożytnej tradycji prac na temat kosmografii, której również podąża za typowym planem: ale stając w obliczu zjawisk, dodaje do świeckiego opisu naukowego ich świętą alegorię, zaczynając od prac egzegetycznych i pism świętych. Pochodzenie Gotów przeplata się z Kroniką, jako historia narodowa i podsumowanie chronologii powszechnej. Jest to historia, odnowiona od starożytności, ludu, zapewniająca ramy historii zbawienia śladami chrześcijańskich kronik, dla których Hierome dał łaciński prototyp, tłumacząc i uzupełniając Euzebiusza. Historia, wreszcie, literatury chrześcijańskiej w Hiszpanii znajduje się w De viris illustribus, który kontynuuje dzieła Hieronima i Gennadiusza, ale zawężając horyzont do prowincji, która stała się narodem. Niedokończonym arcydziełem Izydora, które obejmuje nauki święte na równi z wiedzą świecką, jest jego encyklopedia Etymologiae w 20 księgach (tytuł Origins pochodzi od współczesnych redaktorów). To kompendium starożytnej i paleochrześcijańskiej kultury jest zorganizowane od gramatyki do najskromniejszych technik, przechodząc przez siedem "sztuk" hellenistycznej "encyklopedii", medycynę, prawo, wiedzę świętą i nauki przyrodnicze. Ten ogromny materiał ma jako zasadę podziału i prezentacji to, co można by nazwać czterema kategoriami gramatycznymi rozumienia Izydora: glosę, analogię, różnicę i, w szczególności, etymologię, wzmocnioną przez starożytne (Warron) i biblijne przekonanie, że słowa oferują klucze do rzeczy. Problem źródeł dzieła jest nierozwiązany: pozostaje problemem podstawowym, ale jest częściowo nierozwiązywalny. Źródła te są biblijne, patrystyczne, klasyczne, ale w tym ostatnim przypadku często chodzi o różne podręczniki, z których wiele bezpowrotnie zaginęło. Ta mnogość źródeł, drobiazgowo przestrzeganych i łączonych, gwarantuje również względną oryginalność ich izydorskiego "przepisywania". Okruchy wiedzy? Tak, ale w ten sposób o wiele łatwiejsze do zrozumienia dla czytelników, których poziom intelektualny nie był często bardzo wysoki. Dzieła "święte" nie są mniej ważne niż "profanalne". Kanoniczna kolekcja Hispana, być może rozpoczęta przez Leandera, i niektóre sekcje liturgiczne dowodzą niemal technicznego wkładu Izydora w reformę kościelną, a nawet liturgię. Ta orientacja znajduje swój pełny wyraz w traktacie De origine officiorum ecclesiasticorum. Izydoriański ideał pielgrzymki do źródeł jest tutaj spójny z tym, co ożywia Etymologiae i Historię Gotów (starożytny tytuł nadal nadawany przez współczesnych De origine Gotorum). To idzie w parze ze znaczeniem definicji w Etym. 1,20,1: etymologia est origo. Ale tutaj jest to stosowane do właściwie chrześcijańskiego, a także kościelnego obiektu; u Ambrose′a jest to również pośrednio cycerońskie, jak pokazuje odmiana tytułu: De officiis ministrorum. Pierwotny sens moralny uległ zmianie: tutaj chodzi o hierarchię kościelną i liturgię. Te dwa znaczenia officium były przeznaczone na współczesną przyszłość. Obok serii podręczników, które dziś nazwalibyśmy "studiami biblijnymi" (Prooemia, Allegoriae, Quaestiones o dwóch Testamentach De ortu et obitu patrum itd.), konieczne jest stworzenie szczególnego miejsca dla wieloznacznego podręcznika Synonyma sive lamentatio animae peccatricis. Oferuje on jednocześnie podręcznik retorycznego wzbogacenia słownictwa poprzez starożytne scholastyczne ćwiczenie "wariacji synonimicznej"; duchowego formowania do pokuty i nawrócenia poprzez synonimiczne powtarzanie tego samego sententia (źródła biblijne: Jeremiasz; i patrystyczne: Cyprian; i, czasami, klasyczne: Horacy); wreszcie estetycznego modelu synonimicznej prozy, często rytmicznej i rymowanej: dzieło to pozostałoby dla średniowiecznych czytelników archetypem nowego rodzaju prozy artystycznej, którą Jan z Garland nazwałby stilus isidorianus. Ale największy traktat i "święty" odpowiednik Etymologii składają się z trzech ksiąg Sententiae. Izydor rozwija tam, często w formie synonimicznego powtórzenia, w stylu niekiedy eliptycznym do punktu niejasności, w dość niedbałym języku konstelowanym z "przedromanizmami" - zwłaszcza składniowymi - potrójną teologię: dogmatyczną, duchową, moralną, inspirowaną przez Augustyna zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio (poprzez Moralia Grzegorza). Jest to doktryna i etyka religijna dla całego społeczeństwa wizygockiego, od biednych do książąt, od mnichów do biskupów: refleksja i reforma twardego, heterogenicznego, nieegalitarnego społeczeństwa, w pewnego rodzaju interpretacji, zorientowanej i sklasyfikowanej, wielkich gregoriańskich tematów etycznych i duchowych. Ale mistycyzm gregoriański jest tutaj często uproszczony do skromnego i tym bardziej nakazującego moralizmu. Tutaj sprzeczności myśli Izydora są echem tych z jego czasów, ale pogłębione wewnętrznym rozdźwiękiem między klasyką wczoraj a "dzisiejszym dniem Boga" w świecie wizygockim, a nawet średniowiecznym jutrem, słabo postrzeganym. Dowodzi tego ogromny sukces, szczególnie poza Hiszpanią, całego dzieła Izydora, ale szczególnie Sententiae i Etymologiae, które stały się vademecum uczonych wszelkiego rodzaju. Kodykologia zaczyna umożliwiać prześledzenie konkretnego rozprzestrzeniania się tych różnych dzieł, izolowanych lub zjednoczonych w różnych korpusach, w Europie Zachodniej wczesnego średniowiecza. Ich wpływ na kulturę karolińską jest nadal zbyt słabo znany, ale liczba egzemplarzy skopiowanych w samym IX i X wieku jest już wymowna. Czy Izydor był "ostatnim filologiem starożytności" czy "założycielem średniowiecza"? Fałszywy dylemat. Jest on przede wszystkim biskupem hiszpańsko-rzymskim, który był blisko związany z królem Toledo jako swego rodzaju "prymas" kościoła wizygockiego, odpowiedzialnym pastorem, który pragnął w głęboki sposób odpowiedzieć na potrzeby swoich czasów, duchowym "współzałożycielem" królestwa hiszpańsko-gotyckiego: jego Elogium Hiszpanii, liryczny wstęp w wyrafinowanej artystycznej prozie, który otwiera traktat O pochodzeniu Gotów, pokazuje to wymownie. Człowiek czynu i myśli, który chciał pozostać wierny starożytności, jednocześnie dostosowując się do świata, który miał stać się całkowicie średniowieczny.

IZYDOR Młodszy (VII-VIII w.): Schindel opublikował, na podstawie rękopisu z XIII w. z biblioteki w Basilei, podręcznik na temat wad i cech językowych, De vitiis et virtutibus orationis liber, przekazywany pod nazwiskiem Isidorus Iunior, który jest w innym przypadkunieznany. Według Schindela podręcznik powstał w Hiszpanii między V a VI w.; anonimowy autor czerpał przykładyzarówno z Biblii, jak i z pisarzy chrześcijańskich (Augustyn, Drakoncjusz).

ISOCHRISTI: Termin ten oznacza "równy Chrystusowi". W ramach sporu orygenistycznego, który wybuchł w 1. połowie IV w., pojawił się podział: mnisi laury Firminusa zostali napiętnowani przez swoich adwersarzy jako protoktistoi (wierzący w preegzystencję dusz; Chrystus został stworzony przed innymi istotami: z tego powodu byli również nazywani tetraditi [ponieważ dodali kolejną osobę do Trójcy]), podczas gdy mnisi Nowej Laury byli określani jako izochryści, ponieważ wyznawali, że w momencie przywrócenia (apokatastasis) wszyscy będą równi Chrystusowi. Przywódcą tej frakcji był Teodor Askidas, który później został biskupem Cezarei w Kapadocji i wyświęcił różnych biskupów w Palestynie, wśród których był Teodor ze Scytopolis (548). Jeden z członków frakcji izochrystów, Makarius, został wybrany patriarchą Jerozolimy. Przeciwnicy zwrócili się do cesarza Justyniana, który potępił izochrystów przed soborem powszechnym w 553 r. Dzięki interwencji cesarza wielu z nich wyrzekło się swoich doktryn; wśród nich był Teodor ze Scytopolis, który na tę okazję napisał Libellus de erroribus Origenis . Chrystologia izochrystów, inspirowana tradycją aleksandryjską, skłaniała się ku monofizytyzmowi.

Izaak Żyd (zm. po 378): Żyd, który nawrócił się na wiarę chrześcijańską, w Rzymie opowiedział się po stronie Ursyna przeciwko papieżowi Damazemu, przeciwko któremu wniósł pozew, którego motywacja jest nieznana. Ponieważ nie był w stanie udowodnić swoich oskarżeń, został wygnany do Hiszpanii przez Gracjana (Coll. Avell. epist. 13,5). W 378 roku powiedziano, że powrócił do judaizmu (zob. relację z Soboru Rzymskiego w Ambr., Ep. extra coll. 7,8-9; Mansi III, 626; zobacz także Jer., In Tit. 3,9). Gennadius (Vir. ill. 26) uważa go za autora pracy o Trójcy i wcieleniu, którą Sirmond w 1630 r. zidentyfikował w Fides Isaatis ex Iudaeo, odkrytej w rękopisie Pithou i opublikowanej po raz pierwszy: Fides Isaatis stanowi jednak wyciąg, być może, z pracy wspomnianej przez Gennadiusa.Na podstawie językowych, stylistycznych i doktrynalnych pokrewieństw między Fides Isaatis a dziełami Ambrosiastera, Morin w 1899 r. wysunął hipotezę, że ten ostatni powinien być utożsamiany z Izaakiem, którego sprawy biograficzne zawierają wydarzenia odpowiadającedanym, które wyłaniają się z Commentarii i Quaestiones. Po tej identyfikacji - która odniosła znaczący sukces wśród ówczesnych uczonych, ale którą Morin później odrzucił i dziś ma niewielką wiarygodność - podjęto próbę przypisania Izaakowi wielu innych anonimowych pism

IZAAK Pers : Legendarny założyciel, w miejscowości Mâr Behnam (w Mezopotamii, 35 km na południowy wschód od Mosulu), klasztoru Beth Gubba, "Domu Grobu", po arabsku Dayr al-Gub, odwiedzanego przez muzułmanów jako grób Hidra, ojca Mahometa. Było to dość późne miejsce pielgrzymek i uzdrowień. Według jednej z legend, nie wcześniej niż w X w., analizowanej przez Fieya, w czasach królowej Shirîn, bogaty perski kupiec, Izaak, udał się na pielgrzymkę do Jerozolimy ze swoim chorym sługą, który został uzdrowiony w pobliżu Mâr Behnam. Kupiec zbudował tam klasztor, który przyjął nazwę grobu, który znajdował się między samym klasztorem a Mâr Behnam i który znajdował się "rzut kamieniem" od martyrium św.Behnama, ofiary prześladowań perskich w 2. połowie IV w. U źródeł tej legendy wydaje się, że nie był to klasztor, a raczej schronisko dla pielgrzymów, którym zarządzał jakiś mnich

IZAJASZ ze Skete (i Gazy) (zm. 491): Ascetyczny autor o tym imieniu, który był obecny (przelotnie?) w Sketis w 431 r., jest znany z różnych palestyńskich monofizyckich źródeł. Jego biografię napisał Zacharias Scholasticus . Istnieje dobry powód, aby przypisywać mu Ascetic Discourses . Draguet, w swoim wstępie do syryjskiego przekładu, chciał rozróżnić dwóch autorów: egipskiego mnicha z IV w., wciąż odpornego na wpływ Ewagriusza, i palestyńskiego mnicha (redaktora całości?); krytycy wahają się, czy pójść za nim w tym podziale. Izaak jest spadkobiercą monastycyzmu Sketis, w szczególności Pojmena, i to przez niego tradycja Apoftegmatów Ojców - częściowo - dotarła do nas, prawdopodobnie również przez jego ucznia i redaktora Piotra. Warto podkreślić fakt, że zbiór jego rozpraw, szybko przetłumaczony na syryjski, zawierał elementy zapożyczone od Ewagriusza i Makarego. Według D.J. Chitty, egipskich informatorów Izaaka, należy umieścić między latami 430-450. Jego praca była wykorzystywana w Gazie (Barsanuphius i Jan) w VI w., a później przez wielu Bizantyjczyków, Syryjczyków .R. Draguet opublikował dwa komentarze i innych. Świat łaciński niewiele o nim wie. Reprezentuje on punkt równowagi i ciągłości.

ISHAI (VI w.): Nauczyciel w szkole w Nisibis, a następnie, z woli Mar Aby (a zatem przed jego śmiercią w 552 r.), "tłumacz" lub rektor szkoły, którą Mar Aba założył lub odnowił w stolicy Imperium Sasanidów, Seleucji-Ktezyfonie. Napisał Wyjaśnienie męczenników, które należy do gatunku literackiego, który nieco rozpowszechnił się w szkołach i klasztorach Kościoła Wschodniego między 500 a 700 r. Wydaje się, że to Narsai w Nisibis był inicjatorem tego nowego typu "wyjaśnień" lub "przyczyn", tj. traktatów teologicznych, które ilustrują powody pewnych celebracji liturgicznych lub kościelnych. Wyjaśnienie (o upamiętnieniu) męczenników, obchodzone w piątek po Wielkanocy, jest jedynym pismem Izaaka, które przetrwało do naszych czasów. Poza tym był człowiekiem kościoła, autorytatywnym, szanowanym i wydaje się, że brał udział w perskiej ambasadzie na dworze Justiniana w 546/547.

ISHO′BAR NUN (zm. 828): Urodzony ok. 744 w Bēt Gabbārē, niedaleko Mosulu, Isho′bar Nun był uczniem Abrahama bar Dashandada w szkole Bashosha w Adiabene, nauczał krótko w szkole Seleucia-Ktezyfon i został mnichem w klasztorze Abrahama z Kaszkaru na górze Izla, na północ od Nisibis. Później mieszkał w Bagdadzie i przez dość długi okres w klasztorze Mar Elia w Mosulu. Nie jest jasne, czy należy go utożsamiać z Isho′dad bar Nun, biskupem Ram Hormizd, o którym wspominają listy patriarchy Tymoteusza I. 6 lipca 823 r. Isho′bar Nun został konsekrowany na katolikosa Kościoła Wschodu. Zmarł 1 kwietnia 828 r. Zachowanepisma, z których opublikowano tylko niewielką część, obejmują dzieło, które zajmuje się kwestiami dotyczącymi zarówno ST, jak i NT, zbiór kanonów, dzieło gramatyczne, kilka listów i fragmenty niektórych kazań.

ISHOBOKHT Rev-Ardashira (VII-VIII w.): Nie wiemy praktycznie nic o osobowości Isho′bakhta, poza tym, co zostało nam przekazane za pomocą rękopisów jego ksiąg prawnych. Został konsekrowany przez biskupa Henanisho, bez sprecyzowania, czy chodziło o Henanisho I (686-693), czy II (694-701), chociaż krytycy uważają dziś za najbardziej prawdopodobne, że był to ten pierwszy. W korespondencji katolikosa Seleucji, Isho′yahba III (647-657/658), wspomniano o autonomistycznych tendencjach Rev-Ardashira, położonego w Persji, jak to się właściwie nazywa, na południowy wschód od ujścia Tygrysu. Tymoteusz I, katolikos (780-823), pierwszy katolikos mieszkający w Bagdadzie, zlecił przetłumaczenie z perskiego na syryjski sześciu ksiąg prawnych Ishobokhta o małżeństwie, dziedziczeniu i umowach. Celem tej inicjatywy było z pewnością przywrócenie światu katolickiemu kościoła, który stał się zauważalnie autonomiczny. Zainteresowanie księgami prawnymi Ishobokhta opiera się na fakcie, że czerpie on obficie z ksiąg pahlawickich prawa Sasanidów, szczególnie z Makitān-i-hazar dātestān, dostosowując je bezpośrednio do chrześcijaństwa za pomocą cytatów z pism: potrójne prawo Terisutha w słowie, myśli i pracy przyjmuje kategorie Awesty: hukhta, humata, hvarsta. Nawet rozróżnienie między dinā i nāmōsā jest związane z pahlawickim d?n, bliższym wiedzy niż religii (din po arabsku) w porównaniu z nomos. Ishobokht napisał również księgę o wszechświecie, z której zachowały się tylko fragmenty, a także inną o kryteriach meteorologicznych. Zajmował się również logiką arystotelesowską i koncepcją możliwości. Jego ataki na małżeństwa między pokrewieństwem i na nauki magów były tak zaciekłe, że uniemożliwiły mu pisanie pod rządami Sasanidów. Wręcz przeciwnie, aluzje do islamu są bardzo rzadkie. Ishobokht jest wyjątkowym świadectwem wspólnoty chrześcijańskiej Pahlavi, która całkowicie zanikła.

ISHO′DNAH z Basry (IX w.) : Metropolita Prat d-Maishan (Basra) i autor Historii założycieli klasztorów na terytoriach Persów i Arabów, zwanej również Liber castitatis, dzieła napisanego około 860 r. Jest to zbiór 140 krótkich opowieści o życiu założycieli klasztorów syryjsko-wschodnich, które rozciągają się od IV do połowy IX w. Rozdział 125 (126) zawiera jedną z nielicznych biograficznych opowieści o Izaaku z Niniwy.

ISHO′YAHB I, katolikos (zm. ok. 595): Patriarcha Kościoła Wschodu, pierwotnie z Bēt ′Arābāyē (prowincja kościelna wokół metropolii Edessa, która obejmowała również obszary ormiańskie na południe od jeziora Wan). Uczył się w szkole Nisibis, której był rektorem od 569 do 571, kiedy został biskupem Arz?n. W latach 581-582 Isho′yahb został mianowany katolikosem na życzenie Hormisdasa IV (579-590), po tym jak wybory zakończyły się sprzeciwem i niezgodą. Zagrożony sprzeciwem Chosroesa II (590-628), w 595 r. próbował szukać schronienia u arabskiego króla Numana z Hirty, który właśnie nawrócił się na wiarę chrześcijańską, ale zmarł w Bēt Qūšī i został pochowany w jednym z klasztorów założonych przez siostrę króla, Hindę. W drugim z 31 kanonów Synodu Seleucji-Ktezyfonu z 585 r. bronił autorytetu pism Teodora z Mopsuestii; ponadto zbiór aktów synodalnych Kościoła Wschodu zachował list Isho′yahba do Jakuba, biskupa Darai na głównej wyspie Bahrajnu, który zawiera 20 ważnych kanonów i wyznanie wiary (zobacz Chabot, Synodicon Orientale dla wszystkich tych tekstów). W liście wspomina o swojej pracy, Questions Concerning the Mysteries of the Church, którą napisał będąc w szkole w Nisibis i w której komentuje słowo w słowo teksty liturgii chrzcielnej i eucharystycznej.

ISHO′YAHB II, katolikos (zm. 644/646) : Isho′yahb, urodzony w Gdālā w Bēt ′Aramāyē, niedaleko Mosulu, jako młodzieniec udał się do Nisibis, aby uczyć się w tamtejszej słynnej szkole. Wyjechał prawdopodobnie w 596 r., kiedy trzystu nauczycieli i uczniów opuściło szkołę w proteście przeciwko nauczaniu Henany z Adiabeny. Został nauczycielem, a później rektorem szkoły w Balad i pomimo małżeństwa został mianowany biskupem tego miasta. W 628 r. Isho′yahb został catholicosem kościoła Wschodu, po tym jak biskupstwo pozostawało puste przez 19 lat. W 630 r. spotkał cesarza Herakliusza w Aleppo, jako przywódca perskiej delegacji powołanej do negocjacji pokoju ze zwycięskim cesarzem bizantyjskim. Złożył mu wyznanie wiary, które zostało zaakceptowane przez Sergiusza patriarchę Konstantynopola i dzięki któremu zdobył zaproszenie do odprawiania liturgii i udzielania komunii cesarzowi. Wydarzenie to wywołało ostrą krytykę ze strony nieprzejednanych biskupów, którzy uważali to za zdradę tradycji teologicznej kościoła Wschodu. Niemniej jednak jego przyszły następca, Isho′yahb III, wówczas biskup Niniwy i szczególnie nieprzejednany w swojej ortodoksji, napisał listy pełne pochwał dla postępowania Isho′yahba II w tej sytuacji. Zmarł w 644 lub 646 r. w Karkā d-Bēt Slōk, gdzie wycofał się przed natarciem armii arabskich. Isho′yahb był autorem komentarza do Psalmów, historii hagiograficznych i monastycznych, mēmrē i listów. Zachował się jedynie dogmatyczny list do pewnego rabina Abrahama z Bēt Madai, który ściśle przestrzega doktryny Kościoła Wschodu, oraz arabskie tłumaczenie wyznania wiary, które złożył Herakliuszowi.

IRENEUSZ z Harpassus (VI w.) : Autor traktatu Contra synodum Chalcedonensem et tomum Leonis, o którym dowiadujemy się jedynie z cytowania tytułu w greckiej antologii Doctrina Patrum z VII w. Dwa fragmenty, cytowane nieco później w antologii, dzieła Cyrusa z Edessy, prawdopodobnie napisanego między 508 a 511 rokiem, sugerują, że traktat Ireneusza można przypisać tym samym latom.

IRENEUSZ z Lyonu (130/140-po 198)

I. Życie - II. Dzieła - III. Teologia.

I. Życie. Informacje biograficzne o Ireneuszu pochodzą w większości z jego dzieł, z których zostały zebrane przez Euzebiusza; inne źródła, czy to przednicejskie, czy późniejsze, nie oferują niczego nowego. Ireneusz, pochodzący z Azji Mniejszej, jako młodzieniec słyszał starego Polikarpa w Smyrnie (ist Ireneusza do Florinusa), co sugeruje, że urodził się ok. 130-140; znajomość z Polikarpem jest kluczowym punktem w jego zachowaniu i doktrynie, gdyż pozwala mu sięgać daleko wstecz w przekazywaniu doktryny . Wydaje się, że Ireneusz spędził pewien okres czasu również w Rzymie; jednak około 177 r. był w Lyonie w Galii. Ta wspólnota wysłała go do Rzymu do swojego biskupa, Eleuterosa, aby przyniósł mu List Męczenników Lyońskich ;w dołączonym liście Ireneusz jest nazywany "prezbiterem", tytuł, który w jego przypadku może również wskazywać na urząd biskupi . W każdym razie po powrocie do Lyonu był następcą Potinusa; podczas pontyfikatu Victora (189-198) interweniował, aby nakłonić go do cierpliwości i zrozumienia wobec biskupów Azji w kwestii daty obchodów Wielkanocy: ten gest jest jego ostatnim znanym aktem, który można w jakikolwiek sposób datować; nie mamy niczego późniejszego. Sprawozdanie o jego męczeństwie jest późne.

II. Dzieła. Dotarły do nas dwa dzieła Ireneusza: (1) Adversus haereses, zachowane nienaruszone jedynie w dosłownym tłumaczeniu łacińskim; ormiańskie tłumaczenie ksiąg IV i V; liczne fragmenty w języku syryjskim i różne fragmenty w języku greckim, które można znaleźć poprzez cytaty u późniejszych autorów i w catenae (Ireneusz był szeroko czytanym autorem). Zamiarem pracy jest "demaskowanie i obalenie fałszywej gnozy" (jak głosi tytuł w języku greckim); (2) Demonstracja kazań apostolskich, której ormiańskie tłumaczenie znaleziono w Erywaniu w Armenii dopiero w 1904 r., opublikowane po raz pierwszy w 1907 r. (jej istnienie było już znane: patrz Eus., HE 5, 26). Jest to krótkie kompendium wiary chrześcijańskiej o charakterze katechetycznym. Dwa fragmenty jego listów przetrwały również u Euzebiusza: do Florina i do papieża Wiktora . Nie ma dokładnych informacji dotyczących innych dzieł.

III. Teologia. Teologia Ireneusza nie rodzi się spontanicznie, ale w opozycji do heterodoksji. Heterodoksja, z mitycznym językiem i poprzez szczególną harmonię pojęć, rozwinęła dane objawienia chrześcijańskiego: od teologicznego, sprzed zrodzenia Słowa i stworzenia materii, do kosmicznego i Historia salutis. Ireneusz, jakby zmuszony przez gnostyków, a w szczególności przez walentynianów, konfrontuje się z niemal wszystkimi polami objawienia, ale nie próbuje dowiedzieć się, co Bóg robił przed stworzeniem świata (II, 28,3), sposobu zrodzenia Słowa (II, 28,6), pochodzenia i sposobu creatio prima (II, 28,7) i innych rzeczy o mniejszym znaczeniu, ponieważ według niego w Piśmie Świętym brakuje precyzyjnych informacji. Bez wątpienia istnieją punkty o dużym znaczeniu, w których Ireneusz zgadza się ze swoimi przeciwnikami. Jeden wstępny punkt, sformułowany ani przez nich, ani przez Ireneusza, dotyczy składowej części ludzkości powołanej do zbawienia i daje nam klucz do ich dwóch antytetycznych konstrukcji. Wszystko obraca się wokół Salus hominis. Samo Słowo, wraz z Duchem, jest skierowane do zbawczego pośrednictwa ludzkości. Bóg, poznany przez wizję, wyjaśnia to i przypieczętowuje swoje przeznaczenie. Historia salutis dotyczy anthropos od jego pojawienia się w świecie, przez oba Testamenty, aż do jego dojrzałości jako doskonałego człowieczeństwa poprzez duchową komunię z Bogiem. Tym tematom, podobnym u Ireneusza i u Walentynianów, odpowiadają dwie zupełnie różne koncepcje. Z jednej strony gnostycyzm zaczyna się od idei homo verus = homo spiritualis: prawdziwy anthropos składa się tylko z tego, co jest tej samej natury co Bóg. Z tego powodu tylko fizycznie boski homo jest powołany do (prawdziwego) Salus, poprzez komunię z Bogiem. Koncepcja Ireneusza, z drugiej strony, zaczyna się od tożsamości homo verus = caro: prawdziwy anthropos jest tylko ciałem uformowanym z ziemi na obraz i podobieństwo Boga. Z tego powodu tylko fizycznie ziemski homo (caro, plazma) jest powołany do (prawdziwego) Salus, poprzez komunię ducha z Bogiem. W religio mentis Walentynianów dominuje Deus verus = Deus ignotus; a w negatywnej transpozycji Deus verus = non Demiurgus. Demiurg świata materialnego i Plazmator widzialnej ludzkości, ojciec siedmiu archontów i niebios planetarnych, jest narzędziem wyższej Mądrości. ST, zdominowany przez niego, nie zna prawdziwego Boga. Według Ireneusza, Deus verus = Demiurgus; nie ma innego Boga niż Jahwe. Oeconomia salutis, w acc. ze swoimi skrajnymi biegunami - ludzkością i Bogiem - naturalnie ma inny wynik. Nikt nie kwestionuje Pisma. Dla gnostyków, za bezpośredniością litery, kryje się znaczenie nadane w tajemnicy przez Mądrość nieznanego Boga. Oba znaczenia objawienia są prawdziwe: dosłowne, które odpowiada na natchnienie Demiurga; duchowe, na znaczenie Mądrości. Gnostycy jednak, w swoim stylu życia (a także w swojej ostatecznej egzegezie), pozostają wierni duchowemu znaczeniu i pozostawiają kościelnemu tłumowi (następcom Izraela) bezpośrednie znaczenie. Przyzwyczajeni do równoległej podwójnej egzegezy, interpretują Pismo na swój własny sposób, bez skrupułów, czyniąc nawet samego Demiurga "zwierzęcym" obrazem prawdziwego Boga i znajdują w swoich czynach obraz innych wyższych istot duchowych. W egzegezie Ireneusza, w opozycji do Walentynianów, należy zawsze rozróżnić jej rzeczywistą wartość jako wyrazu myśli Ireneusza i jej skuteczność w obliczu doktryny gnostycznej, w większości przypadków praktycznie nieistniejącej. Relacja między ludzkością a jej archetypem nabiera znaczenia dla relacji między ludzkością a Bogiem. Dla Walentynianów prawdziwie duchowy homo został stworzony na obraz i fizyczne (= współistotne) podobieństwo Jednorodzonego; widzialny homo został po prostu wymodelowany przez Demiurga i jego archontów w materialnej substancji. Homo spiritualis, wszedłszy w homo materialis, musi poddać się prawom tego ostatniego, dopóki nie otworzy się, w pełni czasu, na gnozę Ojca, poprzez dzieło Jednorodzonego, który stał się człowiekiem. Dla Ireneusza natomiast jedna i ta sama istota została stworzona na obraz i podobieństwo Boga i została uformowana przez Demiurga : homo-caro, którego archetypem jest substancjalny obraz Boga - Słowo - a także substancjalne Podobieństwo Boga - Duch Święty - widzialny w chwalebnym ciele Jezusa. Adam Walentyniański został ukształtowany na obraz preegzystującego boskiego Anthroposa; ciało Ireneusza na obraz przyszłego drugiego Adama. Chwalebne ciało Jezusa nie jest tylko przyszłym paradygmatem pierwszego Adama, homo = caro, jest także fizycznym pośrednikiem między Demiurgiem (Deus spiritus) a ludzkością (caro): Słowem, współistotnym Bogu Ojcu, i ciałem, współistotnym Adamowi. Do osobistej komunii Verbo/carne, chwalebny Chrystus dodaje fizyczną (jakościową) komunię Spiritus/carne, poprzez dynamiczną doskonałość (qualitas Spiritus) swojego ciała: w ten sposób, w pełni ubóstwiony, staje się tym, który ubóstwia, zdolnym do wlewania w swoich braci i siostry (secundum carnem) Ducha otrzymanego podczas namaszczenia w Jordanie dla ich dobra. Obie tajemnice, wcielenie i uwielbienie Słowa wg. do ciała, można dostrzec w formacji i przeznaczeniu Adama, odczytywanym w świetle św. Pawła. Nie ma znaczenia, że obraz jest wcześniejszy w czasie od paradygmatu. Z pewnością nie jest tak w predestynacji Boga. Dlatego też, nawet przed dramatem Raju, stając w obliczu prostego ludzkiego caro, wydanego z dwóch rąk - Syna i Ducha - Boga, Ireneusz głosi wielkie sakramenty historia salutis: (1) Trynitarna: w przeciwieństwie do innych stworzeń, w tym aniołów, stworzonych z nakazu Stwórcy, ludzkość została uformowana z dziewiczej ziemi za pomocą Syna i Ducha Świętego, odpowiadając obrazowi i podobieństwu Ojca; dzieło gliny, ludzkość wznawia w ciele, od początku do końca oeconomia, dzieła Boga: opera autem Dei plasmatio est hominis (V, 15,2). (2) Chrystologiczny: Adam zapowiada w swoim ciele dwie najwyższe doskonałości Chrystusa paradygmatu, osobistą - Słowo wcielone - i naturalną - ciało odziane w Ducha - zsyntetyzowane jak w bosko doskonałym Anthropos w chwalebnym ciele Pana (IV, 20,2). (3) Historia świata: aby wydobyć z pierwotnego błota ciało uczynione Bogiem przez fizyczną komunię z Duchem Ojca, pierwotna plastyka nie wystarczy; z powodu wrodzonej niezdolności caro do życia zgodnie z Spiritus Patris, potrzebna jest ciągła, stopniowa plastyka, tymi samymi dwiema boskimi rękami, które rozpoczęły ją w Adamie: Spiritus Sanctus, prorocki, w ST kształtuje caro i czyni je zdolnym do przyjęcia, w pełni czasu, Słowa, Syna Bożego; Spiritus adoptionis, czyli Syn uwielbiony w ciele, w NT kontynuuje formowanie się caro, aby w ostatecznym wypełnieniu mogło ono przyjąć Spiritus Patris w całości i wejść w doskonałą komunię życia ze Stwórcą. (4) Zbawczy: wg Mt 11:27 nikt nie osiąga zbawienia - bezpośredniej wiedzy o Ojcu - bez pośrednictwa Syna; ani Syn nie interweniuje skutecznie w zbawienie ludzkości, jeśli nie zostanie najpierw wcielony; ani wcielenie Słowa nie wystarczy, aby zbawić jego braci i siostry, jeśli nie zostanie ubóstwione w ciele, przez komunię Ducha (tj. boskiego Życia) ze Stwórcą. Dopiero wtedy, a jest to tylko wtedy, gdy jest on tak uwielbiony chwałą, którą miał przed stworzeniem świata, ten sam Caro gloriosa, który został przedstawiony oczom Stwórcy jako archetyp Adama, staje się źródłem - poprzez wylanie Jego Ducha - ubóstwienia ludzkości i zostaje ustanowiony pośrednikiem między Bogiem a ludzkością, między Spiritus Deus a homo caro; jak ktoś, kto otrzymuje secundum carnem od Ojca Ducha, którego następnie wlewa w istoty ludzkie, swoich braci i siostry, kierując ich ku boskim wyżynom swojego własnego życia. (5) Salus carnis: jakie znaczenie ma Salus spiritus? Duch, chociaż wewnątrz osoby, nie jest podmiotem, ale czynnikiem zbawienia. Sam w sobie nie jest istotny nawet Salus animae, chociaż w złożonej istocie ludzkiej zbawienie obejmuje również zbawienie duszy. Ważny jest przede wszystkim Salus carnis, skuteczny owoc pośrednictwa Chrystusa. Ponieważ jest jasne, że zbawienie polega na komunii życia z Bogiem, jest jasne, że ludzkość zostanie zbawiona przede wszystkim secundum carnem. Pomimo swojej ziemskiej natury, caro, uczynione zdolnym przez historię do bezpośredniej wizji Ojca, ujrzy Go z własnymi mocami i uczuciami (II, 30,7), na szczytach, gdzie żyje caro gloriosa Pana, ponad aniołami (V, 36,3), którzy nie zostali stworzeni na obraz i podobieństwo Boga. Jego Demiurg zatem dokończy plassis rozpoczętą w Adamie, antycypowaną, jak w jej paradygmacie, w chwalebnym ciele Jezusa. Jako podstawę ich Oeconomia salutis, aksjomat był silnie postrzegany wśród gnostyków, ale nigdy nie został sformułowany: o[moion tw|/ o`moi,w|. W ekonomii Salus-gnosis, jeśli przedmiotem zbawczej wiedzy jest czysty Spiritus, może on być uzyskany tylko przez duchowy. Boski z boskiego. Do tego dochodzi ich szacunek dla praw fizycznych (II, 14,4). Bez żadnych trudności w przyjmowaniu - w fazie przejściowej - cudów porządku naturalnego, nie łamią one, w fazie ostatecznej, harmonii żywiołów: duchowemu odpowiada obszar Spiritus; zwierzęcemu - obszar Anima; materialnemu - obszar Hyle. Jeśli chodzi o zasadę homo = anima, od czasów Justina, wielu duchownych postępowało na innym aksjomacie, w połowie sformułowanym: anima = imago Spiritus, a zatem homo = imago (naturalis) Dei. Najpierw Orygenes, a później Augustyn, podkreślali powinowactwo substancji między psychiką a Bogiem: jakby dusza w jakiś sposób kierowała się ku swemu przeznaczeniu zbawienia poprzez wizję Boga; i a contrario, jakby szczyt wiedzy beatyfikacyjnej został zagrożony przez wprowadzenie homo = plazma, lub gdyby to doprowadziło do antropomorfizmu, który uczyniłby z Logosu i Ducha Świętego - odpowiednio obrazu i podobieństwa Boga - paradygmat ludzkiego caro. Ireneusz rozumuje w zupełnie inny sposób. Bliskość substancji kompromituje hojność boskiej dispensatio, której ukryty postulat brzmi: im bardziej substancja człowieczeństwa jest odległa w naturze od boskości, tym bardziej boska wola jaśnieje w ludzkiej ekonomii i tym bardziej będzie to godne Boga. Nie ma żadnej współistotności (teza gnostyczna), żadnego pokrewieństwa jakiegokolwiek rodzaju (teza orygenesowska) między ludzkością a Bogiem, ale antyteza i absolutna różnorodność między caro, powołanym do zbawienia, a Ojcem - Spiritus Patris - który jest jego autorem. W dispensatio caro, Spiritus, moc, mądrość, hojność i dobroć Stwórcy, jaśnieje lepiej niż w innych (spiritus - Spiritus i anima - Spiritus). Ten, kto podnosi ciało do gnozy Ducha, objawia większą moc niż ten, kto czyni to samo z duchami (gnoza walentynian) lub z duszami rozumnymi (Orygenes i zwolennicy salus animae): nam virtus in infirmitate perficitur (2 Kor 12:9). W ten sam sposób, poprzez sposoby, które można wyjaśnić tylko bosko, więcej mądrości jaśnieje w ubóstwiającej plastyce ziemskiego błota. W ten sposób hojność Boga jest lepiej realizowana. (Osobiste i naturalne) objęcie w Chrystusie między Duchem a ciałem jest większe niż, jak chciałby Orygenes, między Duchem a intelektem (patrz Orygenes, De princ. II, 6,3). To samo należy powiedzieć o ostatecznym objęciu, dla wybranych, między ciałem a Spiritus Patris. Myliłby się ten, kto, aby nalegać na trzy składniki (patrz 1 Tes 5:23) doskonałego człowieka - Spiritus-animacorpus - przypisuje im równą indywidualną wagę. Każdy w abstrakcji przyznaje potrójny podział w tym świecie. Jednakże Walentynianie kładą nacisk na Spiritus, właściwy prawdziwemu człowiekowi (homo = spiritus); zwolennicy salus animae robią to samo dla duszy (homo = anima); Ireneusz jednak kładzie nacisk na plazmę (homo = caro). Gnostyczna antropologia jest bardziej pneumatologią: dusza i ciało towarzyszą na razie Spiritus, ale są mu obce. Antropologia orygenesa jest bardziej psychologią: Spiritus i caro, zjednoczone w intelekcie (nou/j), są obce jej istocie. Dla homo = caro Ireneusza, dusza i duch są ludzkie, ale nie są ludzkie. Nigdy nie należy tracić tego z oczu podczas czytania Ireneusza lub przed takimi stwierdzeniami: Haec enim gloria hominis, perseverare ac permanere in Dei servitute (IV, 14,1). Ten, kto wytrwa w służbie Bogu, został już i wkrótce zostanie przez Niego uwielbiony in carne jego własną chwałą. I w IV, 20, 7: Gloria enim Dei vivens homo, vita autem hominis visio Dei. Bóg ustanawia swoją chwałę, podnosząc ludzkość - secundum carnem - do swojego Życia i Chwały, czyniąc z kontemplacji Boga życie ludzkiego caro, obecnie nieukształtowanego, ale ostatecznie ukończonego poprzez pięć zmysłów. Wszystko jest rządzone przez doskonałą ekonomię, która jednoczy dwie natury najbardziej od siebie oddalone - boską, czyli Spiritus, i ludzką, czyli caro (= materialną) - jednocząc je w ubóstwione ciało, zgodnie ze standardem caro gloriosa drugiego Adama. Wielkie linie dispensatio, ustanowione przez Boga na ludzkim caro, przewyższają a priori całą stworzoną istotę. Stwórca nie wymusza rzeczy, ani nie można oczekiwać boskiego zachowania od rozumnej i wolnej plazmy. Podnosi człowieka do Raju, do stanu tymczasowego, równo oddalonego od athanasia Boga i od zepsucia wrodzonego materii; i obdarza ludzi nadprzyrodzonymi darami, które pomagają im łatwo osiągnąć przeznaczenie. Aby wykształcić ich w zasługującym posłuszeństwie, daje im przykazanie pod karą śmierci. Przychodzi pokusa wroga. Adam nie słucha Boga, poddaje się woli wroga, ponosi śmierć i zostaje wygnany z miejsca i stanu Raju. Bóg jednak zachowuje go w jego pierwszym błogosławieństwie, przeklina wroga, który doprowadził go do grzechu i ogłasza zwycięstwo nasienia kobiety - drugiego Adama - nad nim. Pierwszy grzech odzwierciedla różne aspekty. Ku Bogu: bunt przeciwko Jego woli, objawiony w Jego przykazaniu, i poddanie się woli wroga, objawione w Jego pokusie; nie jest to odstępstwo, ale niedoświadczenie i niewdzięczność. Stwórca nie karci ludzi, usuwając ich ostatecznie od Siebie; karci ich z dobrocią, śmiercią, która, niszcząc ich, uniemożliwia im pozostawanie w grzechu. Ku wrogowi: zwycięstwo złego anioła nad ludzkością, podwójnie niesprawiedliwe, zarówno dlatego, że oparte na kłamstwie, jak i dlatego, że zniewala stworzenie, które należy tylko do Boga; owoc jednocześnie jego zazdrości o ludzi i jego odstępstwa od Stwórcy. Ku rodzajowi ludzkiemu: grzech natury; to nie osoba zgrzeszyła, ale caro; cały rodzaj ludzki zgrzeszył, stał się wrogi Bogu i poddał się wrogowi. Ostatnią konsekwencją przekroczenia przykazania Bożego była śmierć - mors carnis - od której Stwórca bezinteresownie uwolnił ludzkość. Konsekwencją zwycięstwa wroga było pojmanie Adama i jego rasy pod władzę diabła. Bardziej niż relacja stworzenia do jego Stwórcy, Ireneusz w zbrodni Adama podkreśla zwycięstwo wroga: bezpośrednio nad wybranym dziełem Boga i pośrednio nad jego własnym Stwórcą. Nie zadowala się on tylko rehabilitacją ludzi przed Bogiem; zamierza również ich rehabilitować sprawiedliwym i ostatecznym zwycięstwem nad wrogiem. Ludzkość - caro - przekroczyła przykazanie Boże; a caro naprawi wykroczenie, przestrzegając przykazania Bożego. Ludzie upadli ze stanu życia do stanu śmierci; ludzie podniosą się ze stanu śmierci i przejdą do stanu życia. Ta sama rasa ludzka, która przeszła pod władzę wroga, wyzwoli się spod tego wroga, odnosząc zwycięstwo. Mimo wszystko Bóg mógł zastosować inne sposoby. Wybrał raczej bardzo prosty, który spełnił to, co zostało zapowiedziane w Rdz 3,15, nie modyfikując żadnego z wielkich wątków historia salutis, wykreślonych od powstania Adama. Bóg nie zaoferował nagle lekarstwa na grzech, ani nawet na jego konsekwencje; ogłosił to tylko na ustalony czas. Ludzie musieli doświadczyć w swoim ciele konsekwencji swojego błędu, a raczej swojego stanu jako stworzeń, hojnie przeznaczonych przez Stwórcę, od ich powstania, do boskich wyżyn. Przepowiednia z Rdz 3,15 nie wprowadziła nowego pośrednika na świat. Ulotnemu zwycięstwu wroga nad ludzkością odpowiada ostateczny triumf ludzkości nad diabłem. Archetyp protoplazmy stanie się również pojednawcą ludzkości przed Bogiem i jej odkupicielem z niewoli diabła. Paradigmat a contrario pierwszego Adama, drugi przywróci ludzi do ich pierwotnej przyjaźni z Bogiem, pozbawi zdobyczy wroga i zakończy śmiercią: wszystko, przez swoje posłuszeństwo tylko w ciele aż do śmierci na krzyżu. Bóg nie wprowadził nowego pośrednika, ale wzbogacił o nowe aspekty starożytne zbawcze pośrednictwo dla ludzkości, wchodząc w śmierć i niewolę złego, aby być tym. Aspekty pojednawczej śmierci na krzyżu, poprzedzającej uwielbienie Chrystusa w ciele, pozostawiają nienaruszone pierwotne linie pośrednictwa; służą one jedynie do ukazania najwyższych doskonałości. Doxa, która w przypadku dyspensatio niewinności ludzkości, zakryła ciało Jezusa od momentu chrztu w Duchu, bez konieczności poddawania się śmierci na krzyżu, w ekonomii grzechu daje się poznać jako telei?sis powiązana z męką i śmiercią na krzyżu . Obecna gospodarka niczego nie odbiera pierwszemu, ale dodaje do niego. Bóg, wybierając śmierć na krzyżu dla pojednania ludzkości, zachowuje obecną antytezę między drzewem doskonałej wiedzy a drzewem krzyża; ich zewnętrzna forma jest taka sama. Logos, niewidzialny zbawca (swth,r) świata poprzez swoją skuteczność w powstrzymywaniu (sunoch,) zła, musiał umrzeć na krzyżu, aby wskazać przed wszystkimi powszechną skuteczność swojej śmierci, w posłuszeństwie Ojcu, podobnie - w ludzkim porządku zbawczym - do powszechnej skuteczności, którą, ukrzyżowany w kosmosie, sprawuje na czterech częściach świata. Plazma stała się wrogiem Plazmatora i ta plazma musiała powrócić do przyjaźni z Plazmatorem. Jednak do tego pojednanie z Synem poprzez wcielenie nie wystarczyło. Ciało Jezusa nie wchodzi w grzech Adama, ponieważ jest ciałem dziewiczym; i z tego powodu nie potrzebuje być pojednane. Raczej dlatego, że jest caro iusta (V, 14 i 15), może zasłużyć dla swoich braci i sióstr zarówno na pojednanie z Ojcem, przez posłuszeństwo Jemu w śmierci na krzyżu (in corpore carnis eius: Kol 1, 22), jak i na odkupienie, przez przelanie Jego krwi; w ten sposób caro iusta pojednało z Ojcem iniustę Adama i jego dzieci. I jednocześnie je odkupiło, od razu wyrywając je spod władzy śmierci i wroga. Krytycy Ireneusza stworzyli wielkie zamieszanie w wyjaśnianiu jego doktryny odkupienia. W antropologii takiej jak Orygenes (homo = anima) zrozumiałe jest panowanie (niewola) diabła nad duszami w piekle. Inaczej jest w antropologii irenejskiej (homo = caro). Można to rozumieć na dwa sposoby: (1) Diabeł demonstruje swoje panowanie nad ludźmi, sprowadzając ich wszystkich, na podstawie swojego zwycięstwa nad Adamem, na śmierć fizyczną, łamiąc komunię caro-anima i uniemożliwiając im zachowanie secundum spiritum wobec Boga; (2) przez swoje panowanie nad Hadesem diabeł rozdziela dusze, uniemożliwiając im ponowne połączenie się w przyszłości z ich odpowiednimi ciałami. Odkupienie człowieka można również rozumieć na dwa sposoby: (1) Pan idzie na śmierć fizyczną, oddzielając duszę od ciała i ofiarowując swoje ciało dla odkupienia ciał "martwych od Adama", a także swoją duszę dla odkupienia dusz; Chrystus złożył tę ofiarę Ojcu w imieniu swoich braci i sióstr; (2) przelewając swoją krew, przed śmiercią, Pan przedstawia ją Ojcu jako cenę odkupienia ciał i dusz, aby oboje mogli się ponownie zjednoczyć i poprzez zmartwychwstanie carnis ustanowił stan bycia koniecznym dla ludzkiego zbawienia. Te dwa sposoby rozumienia są w pełni zgodne i w pełni odpowiadają antropologii Ireneusza. To samo należy powiedzieć o sposobie rozumienia panowania diabła nad ludźmi. Nie ma domniemanego panowania diabła nad Hadesem (tj. nad oddzielnymi duszami); i nie ma odkupienia tych dusz, poza Chrystusem, za cenę: krwi, ofiarowanej diabłu i przyjętej przez niego (!). Wyrażenia takie jak (V, 2,1): Non aliena in dolo diripiens, sed sua propria iuste et benigne assumens: quantum attinet quidem ad apostasiam, iuste suo sanguine redimens nos ab ea; quantum autem ad nos qui redempti sumus, benigne, biorąc pod uwagę niesprawiedliwą agresję ze strony diabła przeciwko temu, co do niego nie należy, podkreślają sprawiedliwy powrót ludzkości z rąk odstępcy (i śmierci) do rąk Stwórcy, zapewniając ostatecznie, wraz z wylaniem krwi Chrystusa (następnie śmierć i zmartwychwstanie), restytucję Adama - w ciele i duszy - do ludzkiego zbawienia. Znakiem całkowitego triumfu Odkupiciela nad wrogiem (tj. nad grzechem i śmiercią) jest osobiste zmartwychwstanie Chrystusa, pierwocin umarłych, które nie jest prostą restytucją ludzkiego kompozytu, ale jest nową i ostateczną plassis ze strony Spiritus Dei, z absolutną władzą boskiego życia (athanasia, "nieskazitelność, wieczność") nad substantia carnis. Ten triumf konsekruje Chrystusa przed Ojcem i ludzkością z dwóch punktów widzenia: jako archetyp pierwszego Adama, w boskim ciele; jako pierworodnego z umarłych i zwycięzcę grzechu (wroga, śmierci). Łączy dwie ekonomie: spontaniczną ekonomię Jahwe, poprzedzającą dekret odkupienia; i uzupełniającą, następującą po nim. Bóg, z nawiasem śmierci i zmartwychwstania swego Syna, naprawia upadek ludzkości i na zawsze utrwala stan życia, do którego ludzkość była przeznaczona od początku. Daleki od korygowania jednej ekonomii inną, wzbogaca ją o nowe profile. Są to, w skrócie, wielkie idee Ireneusza. Idee godne uwagi ze względu na swoją prostotę, w antropologii, która jest również prosta, o smaku Janowym - potwierdzonym z naciskiem w homo-caro - obcym i również przeciwnym do hellenizmu, idee rozwijane z wyjątkową spójnością w antytezie do opinii walentynianów (a także duchownych, którzy bronili salus animae). Nie jest to teologia nieznanego Boga, ani Boga Ojca; ale teologia Demiurga (świata materialnego) i Plazmatora ziemskiej ludzkości. Nie jest to nawet teologia Chrystusa, pośrednika między Bogiem Spiritus a duchowymi istotami ludzkimi, ani między Bogiem anielskich inteligencji a rozumnymi istotami ludzkimi; ale jest to teologia caro Christi, pośrednika między Plazmatorem a jego plazmą: nie jest to salus spiritus ani salus animae, ale salus carnis. Dzieło Boże nie ma na celu stworzenia ani uświęcenia aniołów; tym bardziej nie ma na celu anielizacji ludzkości poprzez wyeliminowanie caro; ale utrwalenie życiem wiecznym skromnej plasis rozpoczętej w Adamie. Na koniec, jako ostateczna synteza, wielki paradoks Caro = Deus jest artykułowany, antycypowany, jak w archetypie, w pierworodnym stworzenia i umarłych. Pomimo potężnej spójności Ireneusza i pomimo faktu, że on, na podstawie salus carnis, ukazuje ogromny zakres objawienia, wyraźnie manifestuje on, od czasu do czasu, rozbieżne ideologie lub przynajmniej tendencje. Etapy, na które czasami dzieli ST, słabo odpowiadają liniowej wizji historii (IV, 38,1nn.) jako postępu od niedoskonałego i infantylnego do doskonałego i dorosłego: chwalebnej patriarchalnej ery przyjaciół Boga, z Dekalogiem wyrytym w ich sercach; czas (Mojżeszowego) prawa, twardego jak same tablice prawa i ludzie, dla których są one dostosowane; era prorocka. W liczbie Antychrysta (666), w której apostazja świata jest zebrana in toto, Ireneusz widzi trzy części (V, 29,2): czasy Noego, zakodowane w liczbie 600; czasy pogańskiego bałwochwalstwa, zakodowane w liczbie 60; i czasy prześladowań proroków, zakodowane w liczbie 6. Nie ma miejsca i czasu na zakodowanie apostazji NT: tak jakby odstępstwo, bardzo powszechne w czasach przedpotopowych, zmniejszyło się później, by całkowicie zniknąć w czasach ewangelii. Fizyczna nieśmiertelność duszy, niebezpiecznie zdefiniowana w II, 34,1 - być może pod wpływem Justyna - jest lepiej i definitywnie przedstawiona w V, 7,1. Zdecydowana postawa Ireneusza (V, 24,4) w kwestii natury diabła (unus ex angelis his qui super spiritum aeris praepositi sunt) i jego odstępstwo przez zazdrość wobec ludzkości: invidens homini , apostata a divina factus est lege : invidia enim aliena est a Deo kontrastuje z jego powściągliwością co do natury i upadku aniołów. U autora tak radykalnie biblijnego i Janowego odwołanie się do Platona w kwestii odstępstwa diabła a divina lege jest niepokojące. Te anomalie znikają jednak przed absolutną dojrzałością i kontrolą dotyczącą innych kwestii, które były tak złożone, jak nie zostały zbadane przez wcześniejszą tradycję. Wiele z tego jest wynikiem szybkiej asymilacji treści Janowej - dotyczącej caro Christi - odziedziczonej po prezbiterach; wiele również nauki Justyna. Ale organiczny rozwój danych objawionych, przeprowadzony wbrew doktrynie Walentyniańskiej, począwszy od egzegezy Rdz 1,26 i 2,7, jest bardzo osobistym wkładem Ireneusza, który - za swoje instynktowne przywiązanie do Pisma Świętego, za swoją niezależność od postulatów hellenistycznych i za swoją głęboko ludzką teologię - zasłużył na ten ciągły wpływ, który historia zarezerwowała dla innych, mniej jasnych i głębokich teologii.

IRENEUSZ z Sirmium (zm. 304): Biskup Sirmium, w Panonii, poniósł śmierć męczeńską podczas prześladowań Dioklecjana i Maksymiana. Według tekstów zachowanych w Passio, Ireneuszbył żonaty i miał dzieci. Aresztowany przez gubernatora Probusa, opierał się naciskom, groźbom i okrutnym torturom, którym go poddawano. Chociaż ludzie, wśród których był bardzo popularny, a także jego żona i dzieci błagali go o apostazję, nie ustąpił i został ostatecznie skazany na ścięcie 6 kwietnia 304. Tego dnia jego pamięć jest dziś czczona w rzymskim martyrologium (dawniej ustalono ją na 25 marca). Passio dotarło do nas zarówno w języku greckim (BHG 948-951), jak i łacińskim (BHL 4466), ale żadna z dwóch wersji nie wydaje się oryginalna: dla Tillemonta tekst łaciński naśladował protokoły trybunału; dla Simonettiego oryginalny tekst, dziś zaginiony, był po grecku. Niedawno odkryto kościół zbudowany na jego cześć w Sirmium (współczesna Sremska Mitrovica w Serbii).

IRENEUSZ z Tyru (zm. po 448) : Biskup Tyru, V w. Był świeckim przez całą swoją karierę, aż do wyboru na biskupa. Hrabia cesarstwa, towarzyszył swojemu przyjacielowi Nestoriuszowi do Efezu (431) jako osoba prywatna. Tam starał się przeciwstawić procedurze sumarycznej Cyrylijczyków i udał się, w imieniu biskupów wschodnich, do Konstantynopola, aby bronić ich kontrsoboru przed Teodozjuszem II. Po wielu niepewnościach cesarz ratyfikował depozycje złożone przez obie strony. W 435 r., roku wygnania Nestoriusza, Ireneusz również został wygnany do Petry, po konfiskacie jego dóbr. Między 443 a 446 rokiem, po długim wygnaniu, został wybrany przez biskupów Fenicji na metropolitę Tyru w regularnej elekcji, pomimo wcześniejszego potępienia i podwójnego małżeństwa. Został konsekrowany przez Domnusa z Antiochii, ale zacięta opozycja stronnictwa Dioskora ponownie zwróciła przeciwko niemu Teodozjusza II. Edykt z 17 lutego 448 roku zdetronizował go, sprowadzając do stanu świeckiego. Zawsze miał poparcie Teodoreta. Podczas wygnania napisał Tragoedię, dzieło historyczne o pierwszej fazie sporu nestoriańskiego, zaginione, z którego zachowały się fragmenty w złej łacinie, skompilowane przez anonimowego zwolennika Trzech rozdziałów (VI w.).

IZAAK z Amidy (zm. ok. 461) : Spośród prawie 200 homilii przypisywanych Izaakowi, a ogólnie "Izaakowi z Antiochii", P. Bedjan próbował zebrać 67 fragmentów, które powinny należeć do starszego Izaaka. Pochodzący pierwotnie z Amidy Izaak mieszkał w Antiochii i również udał się do Rzymu. Według świadectw różnych historyków syryjskich skomponował wiele utworów o świeckich igrzyskach (ludi saeculares), które były obchodzone w Rzymie w 404 r., oraz o zdobyciu Rzymu przez Alaryka w 410 r. Jak pokazuje Baumstark, to Izaak prawdopodobnie napisał również o trzęsieniu ziemi w Antiochii w 459 r., ale w 461 r. z pewnością już nie żył. Izaak, który był uczniem Zenobiusa, ucznia Efrema w Edessie, został wyświęcony i wycofał się do Antiochii. Jego homilie były inspirowane Eutychesem i Nestoriuszem. Zawierają one ponadto informacje o starożytnym kulcie gwiazd w Antiochii. Trójca, wcielenie i moralność pozostają jednak jego ulubionymi tematami. Przypisanie homilii każdemu z Izaaków nie jest jeszcze pewne. Indeks homilii Bedjana został rozszerzony przez S. Brocka w 1987 r.

IZAAK z Antiochii (V w.): Syryjski autor monofizycki z 2. połowy V w., czasami nazywany Izaakiem Wielkim. Jakobicki patriarcha Jan bar Szuszan (zm. 1073) przypisuje Izaakowi prawie 60 metrycznych wypowiedzi i ich części, które w rzeczywistości powinny być przypisane trzem różnym Izaakom. Jakub z Edessy już w VII w. rozróżniał jednego Izaaka z Amidy z początku V w. oraz dwóch innych Izaaków, obu urodzonych w Edessy, z których jeden był monofizytą, a drugi początkowo był monofizytą, ale później stał się "nestorianinem" lub chalcedończykiem. (Izaak z Antiochii był również mylony z nestoriańskim Izaakiem z Niniwy przez arabskich tłumaczy i kompilatorów.) Izaak z Antiochii był czasami określany jako Izaak z Edessy ze względu na miejsce pochodzenia, ale my, podobnie jak Jakub z Edessy, nazywamy go monofizyckim Izaakiem z Antiochii, aby nie pomylić go z innym o tym samym imieniu z Edessy, który żył w czasach biskupów Pawła (512) i Asklepiosa (522) i prawdopodobnie można go utożsamić z archimandrytą Izaakiem, autorem homilii, który żył w czasach Nonnusa, biskupa Edessy i który, jak mówi Michał Syryjczyk, stał się "heretykiem", a dokładniej, Chalcedończykiem. W Antiochii Izaak ułożył słynny poemat składający się z 2136 wersetów, opowiadający o papudze potrafiącej recytować Trisagion z dodaną frazą: qui passus est pro nobis, typową dla doktryny teopaschickiej, której powstanie datuje się na koniec 470 r. Zamiarem było pokazanie, że nawet zwierzęta oddają chwałę Bogu we właściwej formie. W korpusie ponad 200 dzieł poetyckich przypisywanych Izaakowi z Antiochii bardzo trudno odróżnić jego dzieła od dzieł Izaaka z Edessy i Izaaka z Amidy; Ducros twierdzi nawet, że cały korpus Izaaka należy podzielić między Izaaka z Antiochii i Izaaka z Amidy, tak aby żadnego z nich nie przypisać Izaakowi z Edessy; niemniej jednak właściwy podział będzie możliwy i korzystny tylko wtedy, gdy będziemy dysponować kompletnym i krytycznym wydaniem korpusu.

Izaak z Edessy (V-VI w.): Chronologicznie Izaak jest trzecim autorem wśród autorów uwzględnionych w dziełach Izaaka "z Antiochii". Według Jakuba z Edessy żył on w czasach biskupów Pawła w 512 r. i Asklepiosa w 522 r. Na początku był monofizytą, później stał się nestorianinem, co oznacza - według Jakuba - chalcedończykiem. Michał Syryjczyk wspomina archimandrytę Izaaka, pod Nonusem, 31. biskupem Edessy, jako autora homilii i stwierdza, że stał się "heretykiem", tj. chalcedończykiem. P. Bedjan wskazuje, że trzeci Izaak, o którym wspomina Jakub z Edessy, to ta sama osoba, o której mówi Michał Syryjczyk i że przyjąłby on Sobór Chalcedoński w 451. Nadal niezwykle trudno jest rozróżnić, które homilie z corpus Isaac(h)ianum należą do Izaaka z Edessy, a które do Izaaka z Antiochii.

Izaak z Niniwy (Syryjczyk) (połowa VII w.): Mnich i nestoriański autor duchowy. Nie znamy dat jego narodzin ani śmierci. Pochodził pierwotnie z Beth Qatraye (być może Katar nad Zatoką Perską) i został konsekrowany na biskupa Niniwy przez katolikosa Jerzego I (zm. 680); ale po pięciu miesiącach w biskupstwie wycofał się do odosobnienia Beth Huzaye, a później do klasztoru Rabban Shabur. Praktycznie oślepł z powodu intensywnych studiów i praktyk ascetycznych, zmarł w podeszłym wieku. Kontrowersje, które pojawiły się po jego śmierci, dotyczące niektórych jego twierdzeń - uznanych za heterodoksyjne - nie przeszkodziły pismom Izaaka w osiągnięciu ogromnego sukcesu w nestoriańskich kręgach monastycznych, a nawet wśród jakobitów. Począwszy od IX wieku jego pisma były tłumaczone z syryjskiego na grecki i arabski iznajdowały uznanie wśród innych Kościołów wschodnich, a następnie w świecie słowiańskim i w krajach łacińskich. Dzieło Izaaka z Niniwy zostało przekazane nam w trzech seriach: (1) Pierwsza seria, 82 rozdziały lub traktaty (w języku syryjskim memr?) opublikowane przez P. Bedjana; (2) Druga seria, zawierająca 41 rozdziałów, z których trzeci i najdłuższy zawiera cztery "stulecia" nagłówków lub rozdziałów; rozdziały IV-XLI zostały zredagowane i przetłumaczone przez S. Brocka (patrz bibl.); niektóre fragmenty czterech "stuleci" i traktat o kontemplacji tajemnicy krzyża zostały opublikowane przez Bedjana w apendyksie do 82 traktatów; (3) Trzecia seria, zawierająca 17 rozdziałów (z czego 14 nowych), przetłumaczona na włoski przez S. Chial?, z tłumaczeniem na język angielski w toku przez S. Brocka. Duchowa doktryna Izaaka z Niniwy jest powiązana z dwoma głównymi źródłami inspiracji: Teodorem z Mopsuestii dla teologii dogmatycznej i Ewagriuszem z Pontu (w jego ocenzurowanej wersji) dla teorii kontemplacji. Można również zauważyć bardzo wyraźny wpływ Jana Samotnika. Liczne zapożyczenia w słownictwie i specyficzna terminologia świadczą obszernie, między innymi, o trójdzielnym podziale etapów postępu duchowego na somatyczny, psychiczny i pneumatyczny.

Izaak z Persji (IV-V w.) : Syro-wschodni katolikos Seleucji-Ktezyfonu w latach 339-410. Zreorganizował Kościół Perski po prześladowaniach w drugiej połowie IV w. i z pomocą Maruty z Maiferqat uzyskał uznanie chrześcijan ze strony Yazdegerda. Izaak, zgodnie z aktami Synodu Dadisho z 424 r., otrzymał "księstwo kapłaństwa nad ludem boskim" po tym, jak stolica pozostawała pusta przez 22 lata. W 410 r. zwołał synod w stolicy, który położył podwaliny pod autonomię Kościoła perskiego, z precyzyjnymi strukturami hierarchicznymi i terytorialnymi, co zostało również odnotowane w Kronice Arbeli, 67 K.: "Patriarcha Mar Yahballaha zaprosił wszystkich biskupów, aby przybyli do niego i zjednoczyli się dla spraw kościelnych. Przedtem zostali oni zgromadzeni raz w czasach Mar Ishaqa i ustalili, że biskupstwo Arbeli będzie metropolią i będzie nadzorować liczne inne biskupstwa", które są następnie wymienione w szczegółowy sposób.

IOCA MONACHORUM :Nazwa ta odnosi się do różnych tekstów o pochodzeniu monastycznym, napisanych w Galii począwszy od VI-VII w., składających się z serii pytań i odpowiedzi na tematy religijne i inne, w formie zagadek. Najstarszym tekstem jest Altercatio Adriani et Epictiti. Oto kilka przykładów pytań i odpowiedzi: "Czym jest niebo? Jak naciągnięta skóra. Czym jest słońce? Blask dnia i życie wszystkich. Co jest widziane, a czego nie dotykane? Słońce na niebie. Kto umarł, a się nie narodził? Adam. Kto dał, a nie otrzymał? Ewa, mleko".

IONA, De (De Nineve) : Tekst ten krążył razem z De Sodoma, czasami pod nazwą Tertuliana, czasami pod nazwą Cypriana. Obie części są jak dyptyk tego samego autora, który żył, według powszechnej opinii, na początku V w., według do innych - np. Hextera - w 6. W niektórych rękopisach jeden był umieszczony po drugim. Atrybucja jest jednak ściśle związana z De Sodoma. De Iona (incipit: Post Sodomum et Gomorum viventia funera) składa się ze 105 wersetów i w obecnym stanie jest okaleczony. Poeta, po tym jak opowiedział o cierpliwości Boga oczekującego na pokutę ludzkości, wyjaśnia przygody proroka Jonasza.

IRLANDIA

I. Okres przedchrześcijański - II. Chrystianizacja i monastycyzm - III. Kultura.

I. Okres przedchrześcijański. Irlandia jest mniejszą z dwóch głównych wysp brytyjskich, zwanych po grecku "wyspami pretanickimi" od nazwy "Pretans" (Gael. Cruithin), nadanej prawdopodobnie przez Celtów z Galii starożytnym mieszkańcom Albionu i Hibernii (łac. Hibernia, Hiberio, Gael. Eriu, Eire). W języku łacińskim, począwszy od Cezara, nazwa Brittani (Britanni, Brittones) jest ograniczona do populacji większej wyspy, zwanej Britannia. Pretanowie byli później nazywani Picti, być może od nazwy ludu hegemonicznego na tych wyspach w epoce brązu; oprócz Pretanów, grupy mówiące językiem celtyckim typu q (Celtowie z Galii i Brytanii mówili językiem typu p) przybyły do Irlandii około V w. p.n.e., prawdopodobnie z Półwyspu Iberyjskiego. Irlandia nigdy nie była okupowana przez Rzymian, ale dziś archeologia podkreśla obecność na wyspie pozostałości rzymskich ze względu na stosunki handlowe i rozboje; wota rzymskich monet z I do IV w. n.e. i rzymską biżuterię z IV w. n.e. znaleziono w Newgrange (Co. Meath), miejscu słynącym z okazałego przedceltyckiego grobowca królewskiego (3000-2000 p.n.e.): ale nie możemy zatem wysunąć hipotezy, że to miejsce - związane w średniowiecznych tradycjach ze starożytnym lokalnym pogaństwem - było zamieszkane przez Rzymian. Od III w. n.e. irlandzkie najazdy i osady mają miejsce w Brytanii, gdzie administracja rzymska osłabła. Latynowie nazywali wówczas Irlandczyków nie Hiberni ani Iverni, ale Scotti, których Jerome odróżniał od Atecotti (być może aithech-thúatha, tj. "plemię podlegające daninie"), których widział w młodości w Galii: były to prawdopodobnie plemiona uciskane przez większe królestwa (Tara, Connachta, Munster) i wygnane z wyspy po tym, jak opowiedziały się po stronie przegrywającego Ulaid, plemienia obecnego Ulsteru. O bitwach między rywalizującymi plemionami w Irlandii krótko wspomina Tacyt (Agr. 24), który miał informacje, za pośrednictwem swojego teścia Agrykoli, o irlandzkim rí (łac. regulus), który schronił się w Brytanii z tym samym Agrykolą. Geograf Filemon zebrał informacje od kupców o Irlandii przed swoją wyprawą do Brytanii w 43 r. n.e. . Jest podstawą wiedzy Ptolemeusza na temat toponomastyki hibernijskiej; Tacyt również mówi o negotiatores jako źródle wiedzy o aditus portusque Hibernii. Kolonie hibernijskie położone w zachodniej Brytanii były również miejscem spotkań cywilizacji gaelickiej i łacińskiej, w sposób z pewnością bardziej pokojowy niż deportacje Brytanów do Hibernii (wśród nich był również szesnastoletni Patryk, przyszły ewangelizator Irlandii). Niemniej jednak pewna nietolerancja wobec gości z zagranicy musiała się rozprzestrzenić wśród Brytanów-Rzymian, skoro około 400 r. n.e. Cunedda z bronią w ręku ścigał zagranicznych Szkotów z powrotem do ich ojczyzny. Do rodziny tego rodzaju szkockich imigrantów w Brytanii Pelagiusz prawdopodobnie należał, a być może, choć z mniejszym prawdopodobieństwem, jego uczeń Celestius. Celtycka grupa etniczna zmieszała się później z elementami anglosaskimi pod koniec VIII w. po najazdach Wikingów na wybrzeża Irlandii (792-1014). Celtowie z Irlandii żyli w plemionach (túatha), z których każde wybierało własnego króla (rí), przywódcę armii i przedstawiciela swojego ludu w negocjacjach z innymi królami; pomagała mu rada szlachty (áes dána) i prawnicy (brithemoin). Druíd, wróżbici i lekarze nadzorowali również nauczanie młodzieży. Grupa plemion stanowiła duże królestwo, a najwyższym szczeblem był "król królów" (árd-rí), uznawany np. przez króla Tary. Każda zamieszkana osada (dún lub ráth), na planie koła, była otoczona wałem obronnym uszczelnionym kamieniami, a dún króla stanowił miejsce spotkań i zgromadzeń. Jądrem społeczeństwa - o charakterze wiejskim - była rodzina, a nie jednostka: król nie ingerował w wewnętrzne sprawy rodzin, ale regulował jedynie stosunki między plemionami. Nie był prawodawcą ani najwyższym sędzią, ale tradycyjne prawa były interpretowane i stosowane przez brithemoin, którzy osądzali przestępstwa popełnione w túath i musieli egzekwować poszanowanie praw nawet w przypadku braku aparatu państwowego. Irlandzkie annały, które gromadzą ustne tradycje, umieszczają w V w. Nialla Noígiallacha i jego syna Loegare′a, króla Connacht przed konsekracją na króla Tary (lub Temair), na północ od obecnego Dublina. Niall Noígiallach, założyciel Uí Néill, był synem króla Eochu Mugmedóna i rzymskiej kobiety Cairenn (= łac. Carina), porwanej przez niego podczas najazdu na Brytanię; wg. Zgodnie z irlandzkimi tradycjami Niall przeprowadził zwycięską wyprawę w Alpy (a może raczej do Armoryki), a jego przydomek pochodzi od dziewięciu zakładników, których wziął od różnych plemion zamieszkujących wówczas Irlandię.

II. Chrystianizacja i monastycyzm. Prosper z Akwitanii (Kronika 1307, MGH, kronika min. I, 473; Contra collatorem 21: PL 51, 271 C) donosi, że w 431 roku papież Celestyn I wysłał diakona Palladiusza jako biskupa do Irlandii ad Scottos in Christum credentes - tj. do już istniejącej wspólnoty chrześcijańskiej (być może w południowej Irlandii). Rok później - według irlandzkich Annałów, ale być może później - Patryk przybył na wyspę, wysiadając według tradycji w Downpatrick i wspierany przez króla Tary Loegare, pochodzącego z Uí Néill. Między V a VII wiekiem Uí Néill stali się panami całej północnej części wyspy, wchłaniając Ulster, który obejmował również Armagh, gdzie według według tradycji Patryk założył swój kościół i tam rzekomo został pochowany; według innych źródeł (wrogich wobec Uí Néill, obecnie panów Armagh), Patryk został pochowany w Downpatrick. Jest wzmianka o trzech biskupach, którzy współpracowali z Patrykiem: Secundinus (z biskupstwem w Tarze), Auxilius (umieszczony w pobliżu Naas, królewskiej siedziby w Leinster) i Iserninus (ostatecznie ustanowiony w Aghade, w pobliżu Rathvilly, siedziby Crimthanna, króla Leinster). Ponadto Patryk rzekomo wybrał Baslick (Basilica Sanctorum), w pobliżu Crúachu, stolicy Connaught, jako biskupstwo dla tego kościoła. Nawet przy sukcesie ewangelizacji, pogańskie obrzędy i wierzenia przetrwały, takie jak zwyczaj "ślubu" króla Tary z jego krajem (do V-VI w.) lub obrzędy płodności na inaugurację Emain Macha i Crúachu. Kanony synodów irlandzkich potwierdzają obecność druidów (aruspices) również w epoce chrześcijańskiej, a cześć św. Brygidy z Kildare wydaje się być powiązana z czcią homonimicznego lokalnego bóstwa (Cell Dara oznacza "kościół dębu"). Zgodnie z tradycją, Patryk rozpoczął również reformę lokalnego systemu prawnego i walczył z niewolnictwem (patrz jego Epistola ad Coroticum), promując połączenie zwycięzców i pokonanych, czy to w lokalnych bitwach, czy tych z wybrzeżami brytyjskimi. Po pierwszych formach indywidualnej ascezy (męskiej i żeńskiej) poświadczonych już w pismach Patryka, monastycyzm rozwinął się prawdopodobnie pod wpływem mnichów galijskich (V-VI w.). Pierwsze osady monastyczne były małymi grupami cel, na obszarze na planie koła, oznaczonymi murem i krzyżem przy wejściu. W celtyckiej organizacji kościelnej klasztor jest podstawą ecclesia Dei, a głową kościoła jest często opat klasztoru (biskup lub doktor); biskup, gdy jest odrębny od opata, dba o dyscyplinę sakramentalną i nie ma stałej rezydencji miejskiej. Biskupi byli w rzeczywistości przede wszystkim wędrowni, połączeni także więzami rodzinnymi z ludnością, tak jak tuath był bardziej jednością plemienną niż terytorialną. W VI w. duchowieństwo nie wydaje się być całkowicie zintegrowane z lokalną arystokracją, a w następnym stuleciu to przede wszystkim opaci, a nie biskupi, mają władzę jurysdykcyjną. Różne fundacje klasztorne były często niezależne od siebie i zharmonizowane z instytucjami cywilnymi, jako miasto pod przewodnictwem opata. Powstawanie ośrodków monastycznych o ogromnym wpływie kulturowym i politycznym, a także religijnym stanowiło pierwsze założenie dla konglomeratów miejskich: ze względu na swoją odizolowaną pozycję, w istocie, niektóre ośrodki monastyczne nadal pełniły funkcję miejsc azylu nawet w XII w., podczas inwazji Normanów; inne ośrodki populacji, przeciwnie, powstały w związku ze skandynawskimi placówkami (po inwazjach Wikingów w IX w.). Pomimo różnorodności, możemy mówić o irlandzkim monastycyzmie, charakteryzującym się wielką surowością w swojej ascetycznej dyscyplinie, o czym świadczą zachowane Penitencjały. Punktem odniesienia dla irlandzkiego monastycyzmu był św. Finnian (zm. 549), założyciel Clonard; wśród jego uczniów byli św. Kolumba (zm. 597), zwany Columb Cille (= "gołębica kościoła"), misjonarz i założyciel Derry, Durrow i Iona (łac. Iova lub Iona, szkocka wyspa, filia Derry); św. Ciaran, założyciel Clonmanoise (548); oraz dwaj Brendanowie z Clonfert i Birr (1. połowa VI w.). W klasztorze w Bangor, założonym przez św. Congalla (zm. 601), św. Kolumbanus został wykształcony. Klasztory żeńskie były mniej liczne, ale słynna była fundacja św. Brygidy z Kildare (początek VI w.): tutaj, obok wspólnoty żeńskiej, żyła wspólnota męska pod przewodnictwem biskupa, a obie wspólnoty spotykały się na celebracjach liturgicznych. Klasztory powstawały na wyspach lub wzdłuż niezamieszkanych wybrzeży bądź regionów wewnątrz wyspy. W niektórych z nich powstały ważne szkoły, na czele których stali Fer Léginn (człowiek doktryny), np. Clonmanoise i Clonard. Jeszcze w VII w. istniała silna organizacja biskupia, z hierarchią biskupów pod przywództwem "biskupa biskupów" (analogicznie do hierarchii królów); w VII-VIII w. Armagh miało zwierzchnictwo nad wszystkimi kościołami i klasztorami w Irlandii. Biskupie biskupstwa powstawały zazwyczaj wokół przedchrześcijańskiego centrum religijnego przyciągania: tak więc Armagh wznosiło się dwie mile od Emain Macha, sanktuarium Macha, pogańskiego bóstwa, podczas gdy Kildare zostało założone pięć mil od pogańskiego sanktuarium Knockaulin; w tym samym obszarze znajdowało się również Kilcullen, wskazane jako biskupstwo Iserninusa, a niedaleko znajdowało się Killashee, biskupstwo Auxiliusa. Pierwszym irlandzkim soborem, o którym wspominamy, jest tzw. I Synod Patryka, z 450 lub 456 r., lub według innych z VI w. Przewodniczyłby temu św. Patryk z udziałem Auxiliusa i Iserninusa; odzwierciedla to sytuację, która mogła mieć miejsce w czasach Patryka i oferuje normy dyscyplinarne dla duchownych, mnichów i dziewic . Również tzw. II Synod Patryka (456-465, ale prawdopodobnie później) zajmował się dyscypliną kościelną . Około 682-684 roku miał miejsce sobór, o którym wspomina Adamnan (Vita Columbae 101 b); kanony tego soboru zatwierdziły kary dla przestępców (Mansi XI, 1057-1060). Zapisano również dwie konferencje, Druima Cetta (575), podczas której doszło do spotkania dwóch wrogich królów w obecności św. Kolumby; oraz Birra (697), w której wziął udział opat Iony, Adamnan; jemu przypisano Cáin Adomnáin (Kenney 81), którego najstarsza część pochodzi z końca VII lub VIII w.: został on ogłoszony wspólnie przez władze kościelne i świeckie w celu ochrony kobiet, zakonników i dzieci, w czasie wojny i pokoju; ustalono tam, że grzywny za wykroczenia mają być wysyłane do wspólnoty Adamnan (cáin oznacza "prawo", ale także "daninę"). Na konferencji w Birr kościół celtycki, pod wpływem kościoła Northumbrii, przyjął "aleksandryjski" kalendarz paschalny i rzymską tonsurę przestrzeganą przez południową Irlandię, podczas gdy ta ostatnia przyjęła prymasa Armagh nad całą wyspą. Iona jednak przyjęła cykl aleksandryjski dopiero w 716 r. Kontrowersje dotyczące tonsur i daty Wielkanocy przez długi czas kolidowały z pracą misyjną Irlandczyków, zwłaszcza w północnej Brytanii. Z peregrinatio pro Christo irlandzki monastycyzm rozwinął jednak silny wymiar misyjny, zwłaszcza z Kolumbą (z Iony do Brytanii) i Kolumbanem (z Bangor do kontynentu) oraz z ich uczniami.

III. Kultura. Generalnie nie wydaje się, aby istniała opozycja między chrześcijaństwem łacińskim a kulturą gaelicką. Przedchrześcijańska tradycja kulturowa była zachowana - między VI a VII wiekiem - w świeckich kręgach, które stopniowo stawały się chrześcijańskie (patrz Hisp. fam. 547-570), ale w odróżnieniu od szkół monastycznych. W nich kształceni i aktywni byli filidowie, czyli poeci/jasnowidze, a obok nich inne postacie intelektualne, takie jak bard (inny stopień poety), brithen (sędzia), senchaid (historyk) i druí (druid). W VII i VIII wieku filidowie osiągnęli wysoką pozycję, z hierarchią siedmiu rang: byli strażnikami historii Irlandii, śpiewali sagi, genealogie, poematy entuzjastyczne i mity, często racjonalizowane w chrześcijańskim sensie. W epoce chrześcijańskiej możliwe było przejście ze szkół filidów, charakteryzujących się erudycyjnym elitaryzmem, do szkół monastycznych i odwrotnie. Hisperica famina (wiersze 225-239), dzieło napisane w celtyckim środowisku, prawdopodobnie wyspiarskim (początek VII w.), pokazuje studentów podróżujących przez wykształcone kręgi irlandzkie (w Irlandii lub w szkockich koloniach w północnej Brytanii), w poszukiwaniu dobrych nauczycieli retoryki łacińskiej i goszczonych bezpłatnie przez Szkotów; studenci byli w stanie mówić nie językiem irlandzkim, ale sztuczną catena Ausonica - tj. językiem łacińskim ograniczonym regułami gramatycznymi, a zatem nienaturalnym - podczas gdy rodzimym językiem tych studentów był prawdopodobnie celtycki z Brytanii lub anglosaski, a nawet frankoński. Na przykład, frankijski prałat Agilbert studiował biblijną egzegezę w Irlandii , zanim zaczął głosić kazania Anglosasom, a pierwszą latynizację i chrystianizację Anglosasów promowali Irlandczycy . Udawali się do Irlandii w poszukiwaniu kultury monastycznej w stabilnej siedzibie lub w poszukiwaniu kultury świeckiej podczas wędrówki , podobnie jak grupy lektorów, którzy nadal studiowali retorykę łacińską w Irlandii w czasach Aldhelma z Sherborne około 690 r. Typowym przedstawicielem "chrześcijańskiego druidyzmu" jest arystokrata Columb Cille (św. Kolumba), członek rodziny królewskiej z NW: gdy przebywał jeszcze w Ulsterze, wg. legendzie, w tajemnicy skopiował psałterz Finniana z Clonard, a w procesie wytoczonym mu w Tarze król Diarmaid oświadczył, że tak jak cielę podąża za krową, tak każda kopia należy do właściciela oryginału. Nastąpiła bitwa, ale Cathach (być może od irlandzkiego cath, "bitwa") pozostał u Kolumby; dziś rękopis, w irlandzkiej majuskule, jest przechowywany w Królewskiej Akademii Irlandzkiej w Dublinie (Lapidge-Sharpe 506). Podobnie jak Księga z Armagh (Lapidge-Sharpe 354- 360) - dzieło skryby Ferdomnacha, który przebywał w Armagh w latach 807-808 - nie jest to księga pomyślana do komunikacji, ale symbol do zachowania, ponieważ w Irlandii tradycja ta przez długi czas pozostawała głównie ustna. Tak więc evangeliarums z Durrow (koniec VII w.; Lapidge-Sharpe 516) i przede wszystkim z Kells (VIII w.; Lapidge-Sharpe 520), z ich miniaturami, zawierały wiele szczegółów, które mogli zrozumieć tylko autorzy, podczas gdy dla ludzi były przedmiotem podziwu i czci; oba są dziś zachowane w Trinity College w Dublinie. Pierwsze dowody pisma pochodzą z ery przedchrześcijańskiej i paleochrześcijańskiej (IV-VI w.), obecne w inskrypcjach grobowych znalezionych w południowo-zachodniej Irlandii: dokumentują one archaiczny język irlandzki, zamknięty na wpływy brytyjskie i galijskie, i są skomponowane w alfabecie ogham, dwadzieścia znaków w formie nacięć pogrupowanych na różne sposoby, zgodnie z rozróżnieniem, które wydaje się być zaznaczone pewną znajomością gramatyki łacińskiej kultywowaną w środowiskach druidycznych. Wprowadzenie alfabetu rzymskiego, poprzez pracę chrześcijańskich misjonarzy, w V w., miało na celu popularyzację; o tej pracy nad szerzeniem piśmiennictwa świadczą tabliczki ze Springmount (VI-VII w.; Lapidge-Sharpe 505). Alfabet łaciński był używany najpierw do transkrypcji tekstów w języku łacińskim (takich jak pisma Patryka, V w.), a nie przed VIII w., o ile nam wiadomo, do dzieł w języku irlandzkim; niektóre rękopisy zachowują jednak archaizmy pochodzące z kompozycji z VII i być może VI w., kiedy rozkwit skryptoriów klasztornych spowodował zastąpienie starożytnej tradycji ustnej literaturą pisaną. Z okazji zjazdu Druima Cetta (575) filidowie, zawodowi poeci, którzy zostali wygnani przez królów Irlandii, zgodnie z tradycją zostali obronieni przez wstawiennictwo Kolumba Cille,a zjazd przypieczętował ich porozumienie z kościołem. Rígollam (poeta 1. rangi hierarchicznej), Dallán Forgaill, po śmierci Kolumba Cille (597) ułożył swoją mowę pochwalną w rytmicznej aliteracyjnej prozie, Amra Choluimb Chille (Kenney 212). Kultura irlandzka powstała zatem ze współpracy mnichów i filidów, a w syntezie kulturowej (gaelickiej i klasycznej), która rozwinęła się w Irlandii, nastąpiła pokojowa inkulturacja chrześcijaństwa. Łacińska akulturacja Irlandii, którą rozpoczął filid, trwała. Oprócz studiowania Pisma Świętego irlandzkie klasztory wykazały się znaczącym zaangażowaniem w pracę intelektualną: studiowały zwłaszcza nauka liczenia (w celu obliczenia daty Wielkanocy), gramatyka i retoryka, z chrystianizacją tradycyjnych podręczników. Kultura ta dotarła do Irlandii w VI w. poprzez kontakty z wyspiarską Brytanią, a następnie także kontynentalną Brytanią. Irlandzcy mnisi przyjęli świeckich autorów z mniejszą nieśmiałością niż mnisi na kontynencie, którzy musieli walczyć z pogaństwem grecko-rzymskim; potrzebując przede wszystkim nauczyć się łaciny jako środka do poznania Biblii, irlandzcy mnisi kontynuowali kultywowanie hymnografii, historii i retoryki, nie odrzucając tej ostatniej z szacunku dla sermo humilis ludu chrześcijańskiego, biorąc pod uwagę, że mówili tylko językiem narodowym, a nie łaciną. Podczas gdy wczesnoirlandzkim najstarsze łacińskie zapożyczenia (V w.) - dotyczące pól semantycznych nawigacji, handlu i wojska - pochodziły z łaciny, tak jak była wymawiana w Brytanii, na poziomie języka pisanego hiberno-łacina oferuje leksykon rzadkich słów (hellenizmy, hebraizmy itp.) zebranych z glosariuszy; został on skonstruowany sztucznie na podstawie wiedzy z zakresu gramatyki i retoryki, dając początek hiberno-brytyjskiej koine literackiej, zwanej także łaciną hisperyczną. Skryptoria irlandzkich klasztorów rozpowszechniały księgi instruktażowe i modlitwy, a dopiero później także teksty w prozie i wierszu (sagi, teksty prawne itp.) rodzimej literatury; pierwotnie ustnie, zostało to odebrane w środowiskach monastycznych, które z nieuniknionymi manipulacjami przeniosły je do formy pisemnej typowej dla kultury chrześcijańskiej lub légend (łac. legendum, tj. tradycja przeznaczona do czytania, a nie słuchania). Najstarsza kultura irlandzka wykazuje pewne charakterystyczne cechy, takie jak miłość do natury i podróży, ciekawość mirabiliów, gatunek visio, Penitentials, genealogie, loricae. W gatunku visio, mało znany, ale interesujący jest Baile Chuind (= Ecstasy of Conn), z listą królów Tary; wydaje się, że został skomponowany za panowania Fínsuechty Fledach (675-695) lub nieco wcześniej. Mieszanki pogaństwa i chrześcijaństwa można często znaleźć w tekstach irlandzkich: tak jest w Audacht Moraind (= Testament Moranda) z VII w., który wyraża starożytną pogańską ideę dobrobytu kraju związaną z wiernością króla nakazom dobrego rządzenia, podczas gdy chrześcijańskim tekstem związanym z tecosca lub rodzimymi tekstami gnomicznymi jest Aipgitir Crábaid, czyli "alfabet pobożności" (Kenney 265), przypisywany Colmanowi moccu Béognai (zm. 611), mnichowi z Lismore. Loricae to formuły zaklęć skomponowane na wzór starożytnych pogańskich kompozycji, wypowiadane przez każdego, kto czuł się prześladowany przez wrogów i schrystianizowany początkowym przywołaniem Trójcy. Słynny jest wśród nich Fáeth Fiada, czyli "krzyk jelenia" (Kenney 101), przypisywany Patrykowi, ale nie starszy niż VIII w.; ten sam pogańsko-chrześcijański synkretyzm charakteryzuje najstarszą znaną lorica, zwaną "of Gildas" (Suffragare, trinitatis unitas; CPL 1323), skomponowaną w łacinie hisperycznej przez Laidcenna mac Baitha Bannaiga z Clonfertmulloe (zm. 661). Podobnie jak Amra Choluimb Chille, loricae są w rytmicznej aliteracyjnej prozie, zwanej przez irlandzką retorykę, aby wskazać na obcy model rozbudowanego idiomu, naśladowany przez irlandzkich pisarzy w łacinie gaelickiej lub hisperycznej; typowym przykładem tego jest Hisperica famina. Najstarszym właściwym metrum było jednak prawdopodobnie - jak w pierwotnej poezji germańskiej - metrum utworzone przez aliteracyjne hemistychy, podczas gdy rym pojawił się w poezji irlandzkiej począwszy od VII w. W łacińskiej poezji sylabicznej rozwinęła się w Irlandii pod koniec V w., naśladując łacińską hymnografię wczesnych wieków chrześcijańskich, ale znacznie bardziej zmienną w swoich formach metrycznych. Alfabetyczny hymn Audite omnes amantes może nie być dużo późniejszy od Patryka; został skomponowany na jego cześć w rytmicznych septenarnych trochaikach i przypisywany Secundinusowi (Sechnall); w języku irlandzkim istnieje biografia Patryka w wierszu przypisywana biskupowi Fíaccowi ze Sléibte (Géénair Patraicc; Kenney 132): hymn został skomponowany prawdopodobnie w VII lub VIII w. Hymn alfabetyczny w oktonarzach łacińskich przypisuje się Kolumbowi Cille, Altus Prosator i, z mniejszym prawdopodobieństwem, trzem innym hymnom (CPL 1132). Inne kompozycje poetyckie przypisuje się Kolumbanowi . Najstarsze pozostałości irlandzkiej hymnografii w języku łacińskim, w rytmicznych wersetach z upodobaniem do rytmu bisylabowego, zachowały się w Antyfonarium z Bangor (Lapidge-Sharpe 532 i 572-577), napisanym między 680 a 691 rokiem; księga - przywieziona do Bobbio i obecnie przechowywana w Mediolanie - zbiera różne teksty (hymny, antyfony, kolekt) z VI i VII wieku używane w Bangor. Częściowo podobna treść jest obecna w dwóch rękopisach z XI w., zachowanych w Dublinie, będących świadkami tzw. Liber hymnorum (Lapidge-Sharpe 542-564 i 578-591): w celu zachowania, w tej kolekcji zebrano teksty liturgiczne zarówno po łacinie, jak i po staroirlandzkim, skomponowane w Irlandii lub przynajmniej używane w lokalnej liturgii; wśród nich znajduje się Celebra Iuda przypisywana Cuimíne Fota (Cummineus Longus; CPL 1136), opatowi Clonfert w 1. połowie VII w. Ponieważ kultura łacińska była niezbędnym narzędziem dostępu do tekstów biblijnych, patrystycznych i liturgicznych, chrystianizacja i latynizacja szły ręka w rękę. W szkołach klasztornych ceniono również klasykę, podczas gdy znajomość języka greckiego była rzadka. Klasycy byli znani na ogół z drugiej ręki: ale nie Wergiliusz, o którym być może pisał Adamnan (Lapidge-Sharpe 1235), ani Horacy, lepiej znany w Irlandii niż na kontynencie. Kultura monastyczna opierała się jednak głównie na Biblii i Ojcach, tak dobrze zasymilowanych, że dopiero teraz odkrywa się irlandzkie pochodzenie wielu dzieł fałszywie przypisywanych Jerome'owi, Augustynowi, Cyprianowi itd. Trudności autorów celtyckich w pisaniu po łacinie zmniejszały się wraz z upływem czasu, co można zauważyć w wyraźnym postępie od Patryka do Kolumbana. Trudności w nauce łaciny sprawiły, że konieczne stało się użycie glos, takich jak glosa z Würzburga do listów Pawła (najpóźniej VIII w.; Kenney 461). Rozkwit zainteresowania gramatyką w Irlandii jest również udokumentowany w Versus cuiusdam Scotti de alfabeto (połowa VII w.), zbiorze zagadek (w heksametrach) dotyczących poszczególnych liter alfabetu. Studia egzegetyczne podążały za szkołą aleksandryjską (interpretacja moralna i alegoryczna), podczas gdy metoda antiochene była mniej popularna (interpretacja dosłowna i historyczna: Ir. stair, Lat. historia). Ponadto zainteresowanie szczegółami symbolicznymi było charakterystyczne dla Irlandczyków, podobnie jak dla literatury apokryficznej. Do nurtu aleksandryjskiego należy ps.-Hieronymian Commentarius in Evangelium secundum Marcum napisany prawdopodobnie przez Cummianusa (ok. 632) i Ecloga de Moralibus in Job , uosobienie Grzegorza Wielkiego, autorstwa wspomnianego wyżej Laidcenna z Clonfertmulloe (zm. 661). Do nurtu antiocheńskiego należy De mirabilibus Sacrae Scripturae tak zwanego Augustyna hiberniańskiego (ok. 655). Komentarz do Listów katolickich zachowany w cod. Augiensis 233, skopiowany z irlandzkiego oryginału , czerpie nie tylko z pism patrystycznych, ale także z uczonych Irlandczyków (Laidcenna i innych). Ps.-augustiańskie Liber de ordine creaturarum czerpie z Pisma Świętego dużą wiedzę na temat kosmologii, antropologii, demonologii, angelologii i eschatologii; przypisuje się je Izydorowi z Sewilli, ale prawdopodobnie napisał je irlandzki autor pracujący około 650 roku. Biblijna nauka Hieronima dotycząca interpretacji hebrajskich imion własnych jest obecna u Ailerana Mądrego (zm. 665), mnicha z Clonard, który rozwinął w anagogicznym i moralnym sensie genealogię Chrystusa , gatunek często praktykowany w Irlandii jako alternatywa dla historiografii w ściślejszym sensie (roczniki, hagiografia); patrz Additamentum de S. Columbae discipulis et cognatis . Wśród pism moralnych wyróżnia się De duodecim abusivis saeculi traktat stygmatyzujący zwyczaje współczesnego społeczeństwa (ok. 630-650), skierowany szczególnie do osób świeckich; anonimowy autor czerpie zarówno z Etymologiae Izydora, jak i z rodzimych dzieł, wykazując podobieństwo do tekstów w języku ojczystym. Istnieje wiele pism z VI w. na temat obliczeń paschalnych ; wśród nich De controversia paschali , z ok. 632, ma formę listu adresowanego do Ségéne z Iony i do pustelnika Béccéna w obronie cyklu aleksandryjskiego: autor, Cummian, być może opat Durrow, nie powinien być identyfikowany z Cuimíne Fota z Clonfert (zm. 661-662), który jest jednak autorem Penitentialu i hymnu Celebra Iuda, wspomnianego powyżej. Być może od irlandzkich autorów pochodzi anonimowy Disputatio de sollemnitatibus et sabbatis , przypisywany Kolumbanowi, i De saltu lunae , ps.-Alkuina, nie wcześniejszy niż Bede. Produkcja hagiograficzna jest obfita począwszy od VII w.; wiele Vitae zostało zredagowanych w różnych czasach, pozostawiając ostateczną wersję. Zwłaszcza najstarsze Vitae nie oferują wielu prawdziwych informacji o świętej, ale głównie hagiograficzne toposy i tylko przypadkowo historyczne informacje. Legenda o św. Brygidzie jest związana zarówno z lokalnym druidyzmem, jak i z czcią Patryka, z akceptacją prymatu Armagh przez S i akceptacją "rzymskiego" przestrzegania przez N; najstarszym zachowanym tekstem jest prawdopodobnie anonimowa Vita s. Brigidae , przypisywana niegdyś Ultanusowi, biskupowi Ardbraccan, a dziś Aileranowi: prawdopodobnie zależy ona od tego samego źródła (być może części tradycji ustnej), na które powoływał się Cogitosus, gdy około 650 lub nieco później napisał inną biografię świętej , utrzymując jednak prymat kościoła Kildare; ślady takiego wspólnego źródła mogą być obecne w biografii w języku irlandzkim (Bethu Brigte), napisanej w IX w. Cogitosus jest wzorem dla Muirchú moccu Machténi (zm. po 697), autora żywota Patryka (Lapidge-Sharpe 303), którego napisanie zlecił mu biskup Sléibte, Egipcjanin, w momencie gdy ten przenosił swój kościół spod jurysdykcji królów Leinster i Kildare pod jurysdykcję Ségéne'a, biskupa-opata Armagh. Dzieło Muirchú opiera się na Confessio Patryka i tradycjach ustnych. Do materiału hagiograficznego zebranego przez Ultanusa odwołuje się Collectanea z Tirechán, sporządzone prawdopodobnie między 660 a 670 rokiem i stopniowo uzupełniane Notae suppletoriae, Additamenta i Notulae (Lapidge-Sharpe 301). Obok tych tekstów o Patryku znajduje się w Księdze z Armagh (807), Liber Angeli (Lapidge-Sharpe 360), skomponowany - przynajmniej w obecnej formie - być może w pierwszej połowie VIII w.: jest to tekst łaciński - nawet jeśli z wieloma hibernizmami - który odnosi się do objawienia dokonanego przez anioła dla św. Patryka dotyczącego prerogatyw prymasowskiej stolicy Armagh, z uznaniem autorytetu Rzymu. Pozostał tylko fragment Vita of St. Columba napisanej przez Cummineusa Albusa (Cuimíne Ailbe, zm. 669), siódmego opata Iony: znajduje się on w interpolacji do Vita Columbae , która została napisana między 692 a 697 rokiem przez Adamnana, dziewiątego opata Iony. Irlandia, poza wpływem prawa rzymskiego, cieszyła się wielkim rozkwitem prawa kanonicznego. Kanoniści byli prawdopodobnie kształceni w świeckich szkołach prawniczych: w rzeczywistości kanony z VII w., ogólnie szanujące rodzimą kulturę, ujawniają wysiłek fuzji prawa kościelnego i świeckiego. To ostatnie jest reprezentowane - w swojej najstarszej fazie - przez "Wielką tradycję" (Senchas Már): skompilowaną na początku VIII w., która zbiera teksty prawne z VII w. lub nawet starsze. Starożytne irlandzkie ustawodawstwo kościelne jest zebrane z drugiej strony w Collectio canonum Hibernensis , skompilowanym na początku VIII w. przez Cú-Chuimne z Iony i Rubena z Dairinis: składa się z kanonów ogłoszonych przez synody z VI-VII w. (synody duchownych, ale w VII w. z pomocą świeckich), zebrane w oparciu o liczne źródła pisane, wśród których najnowsze to Teodor i Adamnan. Ponadto cána, prawa przypisywane zazwyczaj jakiemuś świętemu - jak wspomniany wyżej Cáin Adomnéin - demonstrują system współpracy między władzami kościelnymi a władzami świeckimi, który zakończył się wraz z początkiem inwazji Wikingów (ok. 830). W najstarszej literaturze irlandzkiej znajdują się teksty w języku mieszanym, z frazami w połowie łacińskimi, w połowie gaelickimi. Interesującym przykładem kazania do ludu jest Kazanie z Cambrai (Kenney 111), datowane na drugą połowę VII w. lub początek VIII w. (ale zachowane w kontynentalnej transkrypcji): w nim tekst biblijny jest cytowany po łacinie (prawdopodobnie nie istniały jeszcze tłumaczenia na gaelicki), podobnie jak Ojcowie, podczas gdy komentarz jest sporządzony w języku potocznym. Irlandzka historiografia wyrażała się w gatunku annalistycznym, który oferował daty i nazwiska, ale nie organiczną kronikę. Najstarszymi zachowanymi rocznikami są Roczniki Czterech Mistrzów z VII w., nieco wcześniejsze od bardziej znanych Roczników Ulsteru (Lapidge-Sharpe 592). W istocie, w pierwszej znajduje się materiał być może z 2. połowy VI w., nawet jeśli całkowicie zrewidowany w IX w.; w drugiej najstarsza część pochodzi z VII w. Dzisiaj mówi się o Kronice Iony, aby wskazać materiał, który musiał wejść do starożytnych irlandzkich annałów; prawdopodobnie została ona spisana w latach 680-740, w czasach Adamnana, wykorzystując - w przypadku faktów wcześniejszych niż 680 - notatki współczesne faktom. Dzisiaj rozważa się również możliwość, że mogła istnieć Kronika Bangor, zainteresowana wydarzeniami Ulsteru. Te dwie kroniki mogły stanowić najstarszą warstwę irlandzkich kronik. W Annals of Ulster znajdują się również informacje z Chronicle of Kildare, rozpoczętej około 650 r. Dane historyczne, które można znaleźć w annałach, zostały wzbogacone o genealogie, elegie i hołdy ułożone przez filidów na cześć ich potężnych protektorów oraz o sagi, za pomocą których przekazywali starożytne legendy tubylcze. Cykl Ulster zbiera materiał, który prawdopodobnie pochodzi z połowy VII do początku VIII w.; najstarsza wersja, zrodzona z połączenia dwóch wersji z IX w., to wersja I, zawarta w rękopisie z ok. 1100 r. (Lebor na hUidre): zawiera ona starożytne tradycje ustne, być może z początku ery chrześcijańskiej lub, co bardziej prawdopodobne, nie wcześniej niż w IV w. n.e. Wśród materiału datowanego na VII w., zawartego w sagach pisanych prozą, ale przede wszystkim w wierszu (red. K. Meyer, Conall Corc i Corco Luigde: Anecdota from Irish handbooks 3 [1910] 57-63), wyróżniają się genealogie: przypisuje się je niekiedy starożytnym i mitycznym poetom, takim jak Find Fili czy Laidcend mac Bairchedo, albo też (z większym prawdopodobieństwem) autorom z VII w., takim jak Luccreth moccu Cérai; ten ostatni na przykład napisał długą genealogię (sięgającą czasów Adama), w wierszu, Cú Cen Máthair, króla Cashel (zm. 664-666), czerpiąc z Etymologiae Izydora. Historia Irlandii jest opowiadana jako ciągła kolonizacja różnych grup w Lebor Gabála Érenn, czego pewne fragmenty zachowały się w Księdze z Ballymote i Księdze z Leinster: najstarsza wersja krążyła już w VIII w., lecz późniejsze poprawki nakładały się na nią aż do końca XII w.

INTERPOLACJA : Interpolacja jest najprostszą formą oszustwa literackiego. Wystarczy wziąć pismo i wstawić do niego nieopublikowane fragmenty. Proces ten był stosowany od pierwszych wieków chrześcijaństwa, kiedy to pewne teksty żydowskie były schrystianizowane w ten sposób, takie jak Wniebowstąpienie Izajasza, Testamenty Dwunastu Patriarchów i 2 Księga Henocha. Wyrocznie Sybillińskie, pierwotnie niezaprzeczalnie żydowskie dzieło, były przesiąknięte kompozycjami chrześcijańskimi. Przez całą epokę patrystyczną możemy prześledzić historię interpolacji, mających na celu dostarczenie referencji dla innowacyjnych idei lub zdyskredytowanie autora. Orygenes był jedną z głównych ofiar. Rufin był w stanie napisać całą księgę na temat fałszowania dzieł Orygenesa: interpolacje, które przyczyniły się do podważenia jego pamięci i doktryny. List Grzegorza z Nyssy przeciwko pielgrzymkom do Jerozolimy był szczególnie celem interpolatorów, którzy zniekształcili go zgodnie ze swoimi osobistymi poglądami. Heretycy, zwłaszcza Apolinaryści i lucyferianie interpolowali liczne teksty, aby przydać wiarygodności swoim ideom.

INSTANTIUS (IV w.): Biskup Instantius trzymał się nauki Pryscyliana i, aby wesprzeć jego działalność i nadać jej większy autorytet, wraz ze swoim kolegą Salvianusem, konsekrował go na biskupa Awili. Uderzony dekretem Gracjana przeciwko Manichejczykom, który był sformułowany tak szeroko, że obejmował Pryscyliana i jego zwolenników, udał się na wygnanie, tak że nie mógł powrócić do Hiszpanii aż do unieważnienia dekretu Gracjana. Instantius został potępiony, wraz z Priscillianem, na Soborze w Bordeaux (384); został zdetronizowany ze swojej stolicy biskupiej, a następnie, po skazaniu Priscilliana na śmierć, został zesłany na Wyspy Scilly, w pobliżu Kornwalii. Teoria G. Morina, która przypisuje Instantiusowi autorstwo anonimowych pism przekazanych przez rękopis z Würzburga i opublikowanych przez G. Schepssa w 1889 r., nie zyskała powszechnej akceptacji; niedawno H. Chadwick poparł priscillianowskie autorstwo wielu z tych pism. Atrybucja De Trinitate fidei catholicae jest niepewna i należy ją umieścić, być może, w kręgu priscillianistów.

INSTITUTUM NERONIANUM: Trudno jest dokładnie określić, jaki rodzaj podstawy prawnej miała pierwsza faza prześladowań chrześcijan przez Cesarstwo Rzymskie (od roku 64 do 250 n.e.), ponieważ źródła historyczne są mylące w tej kwestii. Niektórzy uczeni utrzymywali, że istniało ogólne prawo przeciwko chrześcijanom, które Tertulian (Ad nationes 1,7,9) nazywa Institutum Neronianum, ale w rzeczywistości nie wydaje się słuszne mówienie o prawie represyjnym przeciwko chrześcijanom w ciągu pierwszych dwóch stuleci. Dokument znany jako Institutum Neronianum nie powinien być uważany za podstawę prawną antychrześcijańskiej polityki kolejnych cesarzy, ale raczej odpowiadał na cel Nerona, jakim było rozwianie natarczywych oskarżeń, które spadły na niego po wielkim pożarze Rzymu (64 n.e.). W ten sposób środki podjęte przez Nerona dotknęły nie tylko chrześcijan, ale także przedstawicieli innych sekt religijnych i filozoficznych, takich jak - zasadniczo - cała seria społecznie wykluczonych i ubogich (włóczęgów, żebraków itp.), którzy zintegrowali się z populacją miejską.

INICJACJA, CHRZEŚCIJAŃSKA : Współczesna koncepcja inicjacji chrześcijańskiej odnosi się do jedności między sakramentami chrztu, bierzmowania i Eucharystii; w najszerszym sensie może również obejmować katechumenalny proces integracji z życiem chrześcijańskim. U Ojców jednak inicjacja chrześcijańska nie jest postrzegana jako katechumenat, ale odnosi się do obrzędów sakramentalnych, przez które otrzymuje się obmycie chrzcielne, Ducha Świętego i Eucharystię; w ten sposób katechumen zostaje inicjowany. Niemniej jednak nie można mówić o trzech odrębnych sakramentach w epoce patrystycznej, ponieważ całość została zintegrowana w jednym momencie liturgicznym. Łaciński termin initiatio w odniesieniu do obrzędów chrześcijańskich znajdujemy już u Tertuliana (Apol. 7,7). W Aleksandrii Klemens i Orygenes używają greckiego słownictwa inicjacji: musth,rion, teleth,, mue,w, mustagwge,w. Jednakże, biorąc pod uwagę związek między tą terminologią a terminologią religii misteryjnych, Ojcowie zazwyczaj jej unikali i starali się odróżnić obrzędy chrześcijańskie od pogańskich misteriów; Justyn i Tertulian przypisują analogie działaniu demonów. W katechezie IV i V w. rozwinęło się słownictwo inicjacji, przynajmniej to używane przez Ambrożego i Jana Chryzostoma w sensie sakramentalnym. W kazaniach Augustyna i w jego antydonatystycznych pismach nie znajdujemy tego terminu, ale w innych pracach czasownik initiare wydaje się być używany w sensie sakramentalnym . Poza językiem istnieją podobieństwa do tajemniczej inicjacji w Disciplina Arcani i innych obrzędach, ale nie oznacza to, że istnieje zależność jednego od drugiego. Początku pierwotnych obrzędów inicjacji chrześcijańskiej należy szukać w praktykach chrzcielnych i rytualnych posiłkach judaizmu, przekształconych zgodnie z chrześcijańskim zwyczajem. Z Nowego Testamentu można wywnioskować, że pierwsze wspólnoty chrześcijańskie przyjmowały swoich nowych członków przez chrzest, który odróżniał się od chrztu Jana, ponieważ był powiązany z przyjęciem Ducha Świętego. Chrzest był centrum inicjacji chrześcijańskiej w pierwotnym kościele, ale jego sprawowanie było nie do pomyślenia bez daru Ducha Świętego i komunii ciała i krwi Chrystusa. Rytualna struktura tej celebracji nie była jednorodna. Na Zachodzie, na początku III w., znajdujemy obecność obrzędów chrzcielnych, takich jak signatio, namaszczenie i wkładanie rąk; podczas gdy w rejonie Syro-Palestyńskim, w tej samej epoce, praktykowano namaszczenie przedchrzcielne, które rozumiano jako udzielające daru Ducha Świętego. Nawet w czasach Jana Chryzostoma, w Antiochii, nie było obrzędu namaszczenia pochrzcielnego (patrz katecheza; katechumen - katechumenat; chrzest).

INNOCENTY I, papież (zm. 417) : Należał do środowiska domowego Anastazego I (339-402) . Innocenty został powołany do rządzenia kościołem rzymskim w bardzo trudnym okresie: podczas jego pontyfikatu (402-417) miasto Rzym zostało zdobyte (410) przez wojska Alaryka, wydarzenie, które miało głęboki wpływ na wszystkich, zarówno pogan, jak i chrześcijan; ale Innocenty zachowywał się tak, jakby był wobec tego obojętny (Ep. 36). W tym samym czasie kościół łaciński został wstrząśnięty pierwszymi fazami kontrowersji pelagiańskiej. W tak poważnej sytuacji Innocenty okazał się energicznym obrońcą prymatu rzymskiego. Podjął idee dotyczące go, które były już tradycyjne, rozwinął je i zdefiniował bardziej precyzyjnie. Jego listy (ok. 36) świadczą o tym. Wśród tych listów szczególne znaczenie mają te adresowane do niektórych biskupów Włoch i Galii, w których Innocenty zajmuje stanowiska w kwestiach dyscyplinarnych, potwierdzając zgodność wszystkich kościołów Zachodu z consuetudo kościoła Piotra, którego żąda jako ostatniej deski ratunku dla causae maiores. W tym samym duchu politycznym założył wikariat apostolski w Tesalonikach, którego biskup był traktowany jako wikariusz rzymski . Odpowiadając w 417 r. trzema listami na ten sam numer, napisanymi przez biskupów afrykańskich, dotyczącymi sprawy pelagiańskiej, Innocenty nie wahał się potwierdzić najwyższej władzy Sedes Apostolica w sprawach doktrynalnych (Ep. 29,1; 30,2). Poinformowany przez Teofila z Aleksandrii o złożeniu z tronu Jana Chryzostoma i przesłuchany przez niego, Innocenty stanął po stronie biskupa Konstantynopola, zrywając jedność zarówno z Aleksandrią, jak i z Antiochią, broniąc w ten sposób hierarchicznego porządku głównych stolic apostolskich . Godne uwagi są również stanowiska, jakie zajął w sprawie chrztu udzielanego przez heretyków (Ep. 2), pokuty (Ep. 6 i 25) oraz kanoniczności Pisma Świętego (Ep. 13). Ocena wszystkich tych interwencji musi starannie rozważyć różne warunki każdego z adresatów listów, ich reakcje, rangę wykorzystanego autorytetu, motywy (autorytet Piotra, ustawodawstwo synodalne, ideologia Roma aeterna), ale także idee tamtych czasów dotyczące communio fidei i receptio definicji dogmatycznych.

INNOCENT z Maronei (VI w.): Zastąpił chorego biskupa Filippi Demetriusza w czasie rozmów zorganizowanych pod koniec 532 lub na początku 533 przez Justyniana w Konstantynopolu, w celu znalezienia wspólnego gruntu między prawosławnymi a severianami. Stronnictwo severianów miało po swojej stronie sześciu delegatów. Do naszych czasów dotrwały dwa dokumenty Innocentego w łacińskim tłumaczeniu: pierwszy to traktat o wydarzeniach, które nastąpiły po potępieniu Nestoriusza, z którego skorzystał papież Jan II i do którego jest on domyślnie skierowany . Drugi to list wysłany do Tomasza, kapłana kościoła Tesaloniki, o rozwoju wspomnianych wyżej rozmów. Innocenty w nim pokazuje się jako całkowity zwolennik polityki Justyniana. Broni złagodzonej formuły epitetu "wcielony do Trójcy".

INCUBATIO : Incubatio (gr. evkoi,mhsij) było praktyką wróżbiarską i medyczną typową dla świata pogańskiego, która została odziedziczona również w kulturze chrześcijańskiej. Polegała ona na spaniu w świątyni w celu posiadania snów, które miały być interpretowane przez kapłanów następnego dnia i uzdrawiane . Szczególnie w sanktuariach Asklepiosa, tzw. Asklepiei lub Izydy, odbywała się incubatio: istniały specjalne pomieszczenia poświęcone tej praktyce, w których pacjenci spali, zazwyczaj po oczyszczających kąpielach, poście i ofiarach. Na przykład w Oropus, w sanktuarium Amfiaraosa, musieli pościć przez jeden dzień i powstrzymać się od wina, a Pauzaniasz (1,34,5) zaświadcza, że wymagana była ofiara z barana; następnie należało spać na jego skórze. Plutarch określa incubatio w sanktuarium jako evgkoima/sqai kai. ivdei/n o;yin ("śpiąc w środku i mając wizję/sen"), co mogło być wykonane nawet w imieniu kogoś innego, jak w przypadku dwóch przyjaciół Aleksandra Wielkiego, którzy spali w świątyni Serapisa zamiast niego podczas jego ostatniej choroby . Wergiliusz opisuje incubatio praktykowane przez Daunusa, ojca Lawinii, który miał wątpliwości co do tego, kto będzie najlepszym mężem dla jego córki. Złożył ofiarę z owcy, spał na skórze i otrzymał widzenie Faunusa, który poradził mu oddać córkę Eneaszowi. W tym samym fragmencie Wergiliusz mówi również, że Latyn zwykł składać ofiary z owiec w tym samym miejscu i spać na ich skórach, aby uzyskać odpowiedź. W Sparcie znajdowała się świątynia Pazyfae, w której praktykowano wróżenie ze snów. Ale incubatio miało miejsce również w świątyniach Zeusa w Dodonie, Mopsusa w Mallus w Cylicji , Pallas Hygei w Atenach w pobliżu wejścia na Akropol , itd. Akcjusz w swoim Brutusie opisał sen Tarkwiniusza Pysznego obejmujący ofiarę z barana i rodzaj incubatio, a następnie interpretację wizji. Diodor Sycylijski (1,53) przypisuje praktykę incubatio w sanktuariach (h` evgkoi, mhsij h` evn toi/j i`eroi/j), mającą na celu poznanie przyszłości, egipskiej księżniczce. Najpełniejszy opis kilku Asklepiei pochodzi z czterech przemówień Aeliusa Aristidesa, który odwiedził je w ciągu siedemnastu lat w II w. n.e. w nadziei na odzyskanie zdrowia i praktykował oczyszczające kąpiele oraz incubatio; opisuje on również wiele osób, które uczęszczały do takich sanktuariów. Pod koniec IV w. Hieronim, w Księdze Izajasza 65, mówi o pogańskiej incubatio, która nadal istniała w jego czasach: in delubris idolorum... stratis pellibus hostiarum incubare soliti erant, ut somnis futura cognoscerent. Quod in fano Aesculapii usque hodie error celebrat ethnicorum multorumque aliorum. W chrześcijaństwie incubatio praktykowali przede wszystkim montaniści, którzy byli przekonani, że sny i wizje, inspirowane przez Ducha, dopełnią objawienia Nowego Testamentu. Używali postu, modlitwy i incubatio, aby je ułatwić. Epifaniusz (Panarion 49,1) donosi, że w Pepuzie, frygijskim mieście , jedna z ich prorokinii, Kwintylla lub Pryscylla, podczas snu została nawiedzona przez Chrystusa w wizji: wyglądał jak kobieta, wlał w nią mądrość i objawił jej, że Pepuza jest miejscem świętym, gdzie zstąpiło niebiańskie Jeruzalem. Od tego czasu zarówno mężczyźni, jak i kobiety praktykowali tam incubatio, mając nadzieję na otrzymanie wizji Chrystusa. Tertulian (De Anima 48,3) jest świadkiem praktyki postu przed incubatio: apud oracula incubaturis ieiunium indicitur, a także poświadcza przeciwne zjawisko, bóstwo, które zapobiegało śnieniu ludzi podczas incubatio: Aristoteles heroem quendam Sardiniae notat incubatores fani sui uisionibus priuantem (De Anima 49,2). Ale także poza grupami montanistów i donatystów praktyka incubatio jest poświadczona w chrześcijaństwie, zwłaszcza w niektórych szczególnych miejscach, takich jak Grota św. Michała na Górze św. Anioła (Gargano, Apulia) lub Michaelion blisko Konstantynopola, w Hestiae, jak wiemy od Sozomena , który również opowiada o epizodach incubatio, które tam skutkowały uzdrowieniem, fizycznym lub duchowym. Podobne epizody poświadczone są w przypadku bazyliki Grobu Pańskiego w Jerozolimie, gdzie został uzdrowiony Porfiriusz z Gazy, oraz w przypadku grobu św. Eutymiusza w Palestynie.

INDEX OLEORUM : Lista imion (notula) rzymskich męczenników sporządzona (jak przypuszcza się) przez pewnego Jana, jak widnieje w subskrypcji: Iohannis (sic) indignus peccator. Nie jest wykluczone, że on sam zbierał w osobnych fiolkach porcje oliwy z lamp, które paliły się przy grobach męczenników w Rzymie. Do każdej z ampułek przymocowano tzw. pittacia, kawałki papirusu, na których wypisano imię męczennika. Zgodnie z subskrypcją wszystkie ampułki zostały podarowane w czasach Grzegorza Wielkiego królowej Teodolinie, rezydującej w Monzie. Te znaki chrześcijańskiej pobożności są przechowywane do dziś w skarbcu katedry w Monzie: szesnaście z nich nadal istnieje. Katalog imion męczenników, choć mało wartościowy w odniesieniu do topografii starożytnego Rzymu, jest obecnie uważany za równie ważny dokument, choć obecnie uważa się go za kopię ukończoną po epoce Grzegorza Wielkiego i przygotowaną, co więcej, nie w Rzymie, lecz w Monzie.

INDYKCJA: Termin ten pochodzi od indicere (oświadczyć, ogłosić, ogłosić lub zwołać zgromadzenie; gr.: epinem?sis); indictio było deklaracją nadzwyczajnego podatku, obciążenia fiskalnego. W najdawniejszym okresie nadzwyczajna rekwizycja dóbr w naturze (np. zboża; annona), pobierana od posiadaczy ziem prowincjonalnych (Daremberg 2468). W celu racjonalizacji systemu podatkowego Dioklecjan wprowadził coroczne indicti ones extraordinariae (wcześniej były one arbitralne); wprowadzono je w Egipcie w 287 r., a następnie stopniowo w innych prowincjach, z pięcioletnim cyklem fiskalnym; począwszy od 312 r. cykl trwał piętnaście lat . Od czasów Konstantyna indictio było prawem lub edyktem, na mocy którego corocznie nakładano kwotę daniny (capitatio, iugatio) (indictio, indicta, indictum). Edykt przekazywano gubernatorom prowincji, którzy go następnie publikowali. Ponadto termin indictio zaczął mieć podwójne znaczenie: (1) okres piętnastu lat, począwszy od 312 r., wprowadzony przez Licyniusza i oznaczony Chronicon Paschale; cesarz Justinian uczynił go obowiązkowym do datowania oficjalnych dokumentów; (2) ale przede wszystkim był to każdy rok fiskalny w zakresie okresu piętnastoletniego (indictio) i zawsze zaczynający się od 312, tj. liczby indictio w środku cyklu piętnastoletniego. Nie istnieje obliczenie kolejnych indictes, rozumianych jako okresy piętnastoletnie. Taki system został narzucony natychmiast dla datowania dokumentów: np. Athanasius zaczyna go używać już w 329 (II i.) w listach świątecznych . Tak więc w tym sensie rok 313 jest pierwszym indictio, rok 314 drugim indictio, 315 trzecim itd.; po piętnastym roku zaczyna się od początku. System ten był stosowany przez całe średniowiecze i był najdokładniejszy w datowaniu, ale nie był absolutny, więc aby przełożyć go na daty, należało odwołać się do innych systemów lub faktów. Niektórzy uważają, że początek to 313, ale zależy to od sposobu liczenia. Istnieje również zróżnicowanie w dniach rozpoczynających i kończących indictio: (1) indictia bizantyjska (konstantyńska lub konstantynopolitańska): początkowo miała miejsce 23 września (Natalis Augusti, starożytny wschodni początek roku, w niektórych prowincjach wschodnich); w późniejszym okresie, ok. 462 r., początek wszedł w życie 1 września; pamięć o starym początku pozostała przez długi czas w roku kościelnym, który zaczynał się 23 września w Bizancjum ; (2) w Egipcie data mogła się różnić w odniesieniu do publikacji edyktu i żniw. Na przykład w czerwcu 551 roku czternasta indykcja w Egipcie była piętnastą indykcją w Konstantynopolu; (3) indykcja Bedan (Bedy, cesarska lub zachodnia) rozpoczęła się 24 września; (4) indykcja rzymska lub papieska rozpoczęła się 25 grudnia. Od XI wieku była najbardziej przestrzegana na Zachodzie. Od czasów papieża Grzegorza XIII (1572-1585) indykcja rozpoczynała się 1 stycznia. Istnieją jednak inne daty rozpoczęcia indykcji, które były używane przez całe średniowiecze i przez trybunał Świętego Cesarstwa Rzymskiego aż do jego zniesienia (1806). Czasami książki o chronologii nadal podają indykcje do dziś, dla których rok 2014 odpowiadałby siódmej indykcji (np. Lietz i Cappelli).

IMPROPERIA (lub WYRZUT): Improperia zachodniej liturgii Wielkiego Piątku mają swoje poprzedniczki w kwartodecymańskich homiliach wielkanocnych Azji Mniejszej. Antyżydowskie inwektywy, obecne w tych kazaniach, są świadectwem wzrastającego oddzielenia się wspólnoty chrześcijańskiej od jej żydowskich korzeni. Żydzi obchodzili Paschę, składając w ofierze baranka paschalnego w ustalonym dniu, 14 Nisan. Podobnie czynili chrześcijanie kwartodecyma, ale w baranku żydowskiego święta Paschy widzieli postać ukrzyżowanego Pana, a w swojej Eucharystii udział w Paschy Pana. Socjologiczna rzeczywistość obu wspólnot, już daleka od pokojowej, osiągnęła punkt kulminacyjny podczas równoczesnego świętowania Wielkanocy/Paschy. W kontekście obu obchodów, części liturgii rozwinęły się, które zakotwiczone w temacie Wielkanocy/Paschy (pascha), przypomniały oskarżenia typowe dla prorockiego oskarżenia ST (rîb = spór, niezgoda), które wyrażały kontrast między hojnością Boga a niewdzięcznością ludu. To prorockie oskarżenie, wymieniające korzyści Jahwe i opisujące niewierność Izraela, miało na celu ukazanie winy Izraela. Homiliści kwartodecymańscy, w szczególności Meliton z Sardes, zaadaptowali takie oskarżenie, wykorzystując w szczególności oskarżenie Jeremiasza dotyczące złamania przymierza . Przypomniano o nawrocie starych grzechów Izraela (niewierności), wraz z daremnością, a raczej fałszywością, ich kultu, który nie był już związany z przymierzem. W wizji kwartodecymańskiej Chrystus, aby uwolnić ludzi od cierpienia, musi cierpieć, ale Izrael jest obwiniany za to cierpienie. Niewdzięczność Izraela wobec Jezusa Chrystusa po zniknięciu antyżydowskiej polemiki stała się toposem ludzkiej niewdzięczności wobec Boga, a są to Lamentacje (Improperia) Pana w liturgii adoracji krzyża w Wielki Piątek.

IDOLOTHYTE : Termin ukuty przez zhellenizowanych Żydów, aby uniknąć innych określeń, takich jak hierothyte i theothyte, które miały bardziej święty ton. W NT (Dzieje Apostolskie 15:29; 1 Kor 8:1, 4, 7, 10; 10:19; Obj 2:14) termin ten oznacza mięso zwierząt ofiarowanych pogańskim bóstwom, które chrześcijanie i Żydzi mogli mieć okazję jeść, gdy przyjmowali zaproszenia do domów pogan lub ponieważ kupowali je na targach, gdzie czasami było wystawiane na sprzedaż. Problem powstał dla społeczności w Koryncie, ponieważ czasami zdarzało się, że idolothyte nie został zjedzony w świętym miejscu i chrześcijanie tego nie zauważyli. Zakaz spożywania tego mięsa został wyprowadzony z tradycji żydowskiej i narzucony z szacunku dla tej tradycji, która postrzegała demoniczną moc w kulcie bożków . Legalność spożywania mięsa już złożonego w ofierze pogańskim bogom , które Żydzi z pogardy nazywali idolothyte, tj. ofiarą w bałwochwalstwie, nie była traktowana przez Pawła jako problem dogmatyczny. Raczej wydał osąd na podstawie konkretnej dyskusji, która istniała w społeczności. Nie był nieświadomy faktu, że prywatne i rodzinne/społeczne wydarzenia były obchodzone poprzez składanie ofiar bogu, po których następowały posiłki w towarzystwie przyjaciół i znajomych serwowane w pomieszczeniach obok sanktuarium, stanowiących jednak część obszaru świątyni. Jego punkt widzenia jest korzystny dla tych, którzy nie martwią się o pochodzenie mięsa, ponieważ bożek jest niczym Silni (gnostyk) i słabi (niegnostyk) współistnieją, ale ich sumienia reagują inaczej: silni korzystają ze swojej wolności i swojej wiedzy, że bożek jest niczym, podczas gdy słabi są zgorszeni tym, ponieważ nie są jeszcze całkowicie uwolnieni od związku między ofiarą a bożekiem. Słabi byliby doprowadzeni do sprzeczności między wewnętrznym sumieniem a zewnętrzną praktyką przez zachowanie tych, którzy uważali się za wolnych. Obaj w przeszłości praktykowali bałwochwalczą praktykę jedzenia mięsa ofiarowanego w towarzystwie pogańskich przyjaciół i znajomych. Ich nawrócenie na wiarę nie anulowało takiej przeszłości, ale doprowadziło ich do nowej świadomości i nowej wiedzy na temat natury bożeka. Paweł dochodzi do wniosku, że wolność jednostki kończy się, gdy staje się przeszkodą dla innej osoby. Biorąc pod uwagę sposób, w jaki Paweł rozwiązuje problem, wydaje się, że kultowy i religijny charakter bałwochwalczej ofiary nie powinien być przenoszony jako ciężar na posiłek, który następuje po nim, zwłaszcza jeśli jest prywatny, ponieważ jego pierwotne znaczenie było społeczne, przyjacielskie, braterskie spędzanie czasu razem. Jego troską było, aby chrześcijanie nie izolowali się od społeczeństwa i nie istnieli jak getto . Obca Pawłowemu horyzontowi jest idea zjedzenia boga, bycia zainwestowanym w jego energię lub mistycznego zjednoczenia z nim. Zamiast tego przeważa aspekt społeczny, okazja do przyjemnego socjalizowania się, duch towarzyski. W 1 Kor 10:19 Paweł ponownie rozważa termin bałwochwalca, o którym mówi jako o podobnym do bałwana, i potwierdza, że bałwochwalca sam w sobie nie ma żadnej szczególnej natury jako takiej, ponieważ bałwany są absolutnie niczym. Ale tutaj kontekst jest rytualny: nie chodzi już o społeczną współżycie, ale o uczestnictwo wielu podmiotów w akcie czci skierowanym do demonów, a nie do Boga. Tego właśnie Paweł nie chce: uczestnictwo w stole Pana (eucharistic koinonia) jest nie do pogodzenia z uczestnictwem w stole demonów. Tradycja prorocka podkreślała nieistnienie bogów narodów, zwanych również demonami, które stanowią pokusę bycia alternatywą dla Boga .

IGNACJUSZ Z ANTIOCEJI (zm. ok. 110)

I. Przekazanie listów - II. Datowanie - III. Walka z sabatystami i doketystami - IV. Jedność z biskupem - V. Teologia męczeństwa.

W latach 110-111 biskup Ignacy z Antiochii został aresztowany i zaprowadzony do Rzymu, gdzie spodziewał się męczeństwa. Po przekroczeniu Azji Mniejszej, gdzie zatrzymał się w Filadelfii i Frygii, przybył do Smyrny, której biskupem w tym czasie był Polikarp, i pozostał tam krótko. Odwiedzili go biskupi Efezu, Trallesu i Magnezji; przekazał list do każdego z tych kościołów. Napisał również do Rzymian, aby ogłosić swoje przybycie. Następnie udał się na północ, do Troady. Tam napisał do kościoła w Filadelfii, kościoła w Smyrnie i osobiście do Polikarpa. Zachowało się tych siedem listów. Wiemy, że później został zaprowadzony z Troady do Filippi w Macedonii, ponieważ niektórzy chrześcijanie z tego miasta napisali do Polikarpa i wspomnieli o jego przejściu. Nie wiemy, czy faktycznie przybył do Rzymu i został zabity za wiarę. Polikarp, odpowiadając Filipianom, zakłada, że umarł jako męczennik (9,2), choć nie jest tego pewien (13,2). To samo przypuszczenie wysunięto w czasach Euzebiusza, który zauważa, że jest to tylko "to, co zostało powiedziane" (HE 3, 36,3).

I. Przekazywanie listów. Pisząc do Polikarpa, Filipianie poprosili o kopię listów Ignacego Antiocheńskiego. Polikarp dołączył do swojej odpowiedzi wszystkie znane mu listy (13,1). Ze względu na wielkie zainteresowanie, kolekcja ta była szeroko rozpowszechniana. Znali ją Ireneusz , Orygenes i Euzebiusz , którzy wymienili wszystkie części, które się na nią składały, cytując fragmenty: było siedem listów Ignacego Antiocheńskiego wymienionych powyżej, a także list Polikarpa. Biorąc pod uwagę rolę, jaką odegrała biblioteka Euzebiusza w Cezarei w Palestynie w przekazywaniu tekstów chrześcijańskich, nie jest zaskakujące, że listy te przetrwały do naszych czasów. Zostały one później przetłumaczone na syryjski w skróconej formie. Pod koniec IV w. Julian Arianin, uważany za autora Konstytucji Apostolskich, dokonał interpolacji greckiej siedmiu listów Ignacego Antiocheńskiego, do których dodał trzy inne listy. Wątpliwości co do autentyczności redakcji środkowej są również okresowo podnoszone, ponieważ struktura monarchiczna w kościołach tak wczesnego okresu wydaje się anachronistyczna. Jednak historia organizacji hierarchicznej we wspólnotach chrześcijańskich jest różna w zależności od obszarów geograficznych, a listy podkreślają nowość monarchii biskupiej.

II. Datowanie. Kronika Euzebiusza wspomina zarówno o męczeństwie Ignacego Antiocheńskiego, jak i o liście Pliniusza do Trajana około dziesiątego roku jego panowania (107 r. n.e.), ale w HE (3,33,36) można zauważyć, że Euzebiusz nie miał dokładnych informacji chronologicznych ani o Ignacym Antiocheńskim, ani o Pliniuszu. Euzebiusz chciał jedynie umiejscowić te dwa wydarzenia w przybliżeniu: umieścił list Pliniusza pod Trajanemi wysunął hipotezę, że Ignacy Antiocheński został aresztowany podczas prześladowań, o których mówi list Pliniusza. Dlatego nie możemy uznać tej daty za pewną.

III. Walka z sabatystami i doketystami. W swoim liście do wiernych Filadelfii Ignacy Antiocheński mówi o schizmie, która miała miejsce w tym kościele. Niektórzy członkowie wspólnoty oddzielili się od biskupa, ponieważ uważali, że konieczne jest przestrzeganie szabatu. Z pewnością próbowali szerzyć swoje idee wśród pobliskich kościołów, ponieważ Ignacy mówi o tej sytuacji również w swoim liście do wiernych z Magnezji. Sprzeciwiał się również tym chrześcijanom, którzy zaprzeczali, że Jezus Chrystus naprawdę się narodził, umarł i zmartwychwstał. Jeden fragment ustanawia związek między tymi dwoma kontrowersjami. W rzeczywistości, aby udowodnić, że szabat został zniesiony na rzecz niedzieli, Ignacy nie opierał się na żadnym świadectwie biblijnym. Jedynym argumentem, jaki przedstawił, było to, że niedziela była dniem zmartwychwstania Jezusa; jego zdaniem odrzucenie niedzieli oznaczało odrzucenie rzeczywistości narodzin, męki i zmartwychwstania Zbawiciela.

IV. Jedność z biskupem. W obliczu takich nieporozumień Ignacy głosił przede wszystkim jedność wokół biskupa i duchowieństwa. Podczas gdy wcześniejsze dokumenty mówią czasami o kolegium starszych (prezbiterów), a innym razem o jednej hierarchii z dwoma kolegiami (biskupami i diakonami), listy Ignacego Antiocheńskiego są pierwszymi świadectwami hierarchii z trzema poziomami: biskup monarchiczny, księża (prezbiterzy) i diakoni. Listy wywyższają ponad wszystko biskupa, który jest wikariuszem Boga lub Jezusa Chrystusa bez niego nic nie może się stać; w szczególności chrześcijanie nie powinni zawierać małżeństw bez jego zgody . Jest to pierwsza wzmianka o interwencji Kościoła w małżeństwo chrześcijan, podyktowanej przede wszystkim chęcią uniknięcia małżeństw mieszanych.

V. Teologia męczeństwa. Innym powtarzającym się tematem w listach Ignacego jest męczeństwo, szczególnie w liście do Rzymian, gdzie Ignacy błaga ich, aby nie robili nic, co mogłoby przeszkodzić w jego egzekucji: "Pozwólcie mi stać się pokarmem dla zwierząt!" (Rz 4). Uczeń musi naśladować swojego mistrza; dlatego Ignacy chce iść za Chrystusem nawet w Jego męce (6,3); wtedy będzie prawdziwym uczniem (4,2; por. 5,1.3), znajdzie Chrystusa (5,3), znajdzie Boga . Jego ofiara przyniesie korzyść również innym: "ofiara dla Boga" (Rz 4,2), jest okupem za wszystkich i prosi o modlitwy swoich korespondentów. Ta koncepcja męczeństwa jest bardzo inspirowana przez św. Pawła i przez 4 Mch; niektóre wyrażenia ujawniają również wpływ filozofii hellenistycznej: "Nic z tego, co się jawi oczom, nie jest dobre". "Nie ma już we mnie żaru miłości do materii" '

IGNACJUSZ z Antiochii (pseudo) (IV w.): Biskup Neapolis (Anazarbus), który żył w ariańskim środowisku Antiochene w drugiej połowie IV w. Tam był znany pod imieniem Julian. Jest autorem Epp. Interpolatae (Ad Ephesios, Ad Magnesios, Ad Trallianos, Ad Romanos, Ad Philadelphenses, Ad Smyrnaeos, Ad Polycarpum) i Epp. Suppositiae (Ad Mariam, Ad Tarsenses, Ad Antiochenos, Ad Heronem Diaconum Antiochiae, Ad Philippenses), które znajdują się w korpusie ignacjańskim. Prawdopodobnie długo po Soborze Konstantynopolitańskim (381) skomponował Konstytucje Apostolskie (Perler, Hannah, Brown), tekst normatywny o charakterze dyscyplinarnym i liturgicznym, i wydaje się, że można go utożsamiać z Julianem Anomojskim, który napisał komentarz do Księgi Hioba (Hagedorn), krótko przed przyjściem Teodozjusza I (379), w którym termin homoousios jest otwarcie potępiony.

ILDEFONSUS z Toledo (607-667) : Ten arcybiskup Toledo w 2. połowie VII w. jest nam znany, oprócz jego dzieł, z trzech źródeł: Elogium Juliana i legendarnego Vita Cixila, obaj arcybiskupi Toledo, odpowiednio w VII i VIII w., i wreszcie biografia, jeszcze bardziej podejrzana, napisana przez Rodrigo de Cerrato w XIII w. Był mnichem w klasztorze Agali, poza murami stolicy wizygockiej. Ildefons został wyświęcony na diakona, a później wybrany na opata (podpisał kanony VIII i IX Soboru Toledańskiego w 653 i 655 r. tym tytułem), a na koniec arcybiskupem Urbs Regia w latach 657-667. Przypisuje mu się niektóre msze i hymny liturgii mozarabskiej, a także komponowanie poematów i epitafiów, które obecnie zaginęły. Jego De virginitate perpetua beatae Mariae jest polemicznym dziełem napisanym "przeciwko trzem przeciwnikom" tej wiary: Helwidiuszowi i Jowinianowi (przeciwko którym św. Hieronim napisał dwa krótkie dzieła, z którymi konsultował się Ildefons) oraz Żydowi. Traktat De cognitione baptismi, odkryty w XVIII w., rozwija tradycyjną teologię tego sakramentu wg. do ojców łacińskich; był przedmiotem sporu między katolikami a arianami (pojedyncze czy potrójne zanurzenie?). Jego De progressu spiritualis deserti (do niedawna błędnie nazywane De itinere deserti) rozwija duchową teologię nawrócenia, podążając śladami Synonimów Izydora.Oprócz kilku listów (dwa z nich skierowane do Chirico z Barcelony), najbardziej osobistym traktatem jest De viris illustribus, który na pierwszy rzut oka jest kontynuacją homonimicznych traktatów Jerome'a, Gennadiusa i Izydora, ale praca ujawnia zawężone horyzonty i zmianę zainteresowań. Nie dość, że ci "sławni ludzie" są wszyscy biskupami hiszpańskimi (oprócz mnicha Donata, który wyemigrował do Hiszpanii z Afryki), to 7 z 14 to biskupi Toledo. Są "sławni" mniej ze względu na swoje osiągnięcia literackie, a bardziej ze względu na swoje osiągnięcia moralne, cudowne i duszpasterskie. Celem jest podniesienie prestiżu arcybiskupów Toledo w opozycji do książąt, w prawdopodobnej sytuacji kryzysowej między dwoma mocarstwami (w Toledo nie odbył się sobór narodowy za czasów biskupstwa Ildefonsa). W tym "parafialnym" dziele uniwersalizm Kościoła jest nie mniej widoczny niż czysto literackie obawy. Rozdział 3 zawiera jednak cenne informacje o exodusie afrykańskich mnichów i ich ksiąg do Hiszpanii w VI w. Ildefons jest zwolennikiem rymowanego i rytmicznego stylu "synonimicznego"; być może z przyczyn politycznych nie mówi nic o historycznych dziełach Izydora (zbyt "gotyckich" w jego oczach?).

ILUMINACJA : Użycie greckich słów fwti,zein, fwtismo,j oraz łacińskiego illuminare, illuminatio, jak również ich synonimów, takich jak e;klamyij, e;llamyij, illustratio, manifestatio, jest szeroko rozpowszechnione w pismach patrystycznych . Nie jest to zaskakujące, biorąc pod uwagę, że symbolika światła, nie mniej niż w starożytnych religiach, jest istotna w świecie biblijnym, zwłaszcza u późniejszych proroków , w Psalmach, w literaturze mądrościowej i w pismach Janowych. Teologia chrześcijańska dość łatwo przyjęła biblijne metafory światła, ponieważ od początku była konfrontowana z dualistycznymi systemami, które rozróżniały światło i ciemność. Gnostycyzm II w. i późniejszy Manicheizm wyrażał swoje idee na temat powrotu do boskiej sfery boskich cząstek upadłych w materię, z obrazem walki między światłem i ciemnością. Od III w. Neoplatonizm często wyjaśniał swoje stanowiska filozoficzne i religijne poprzez symbolikę światła. Należy również wziąć pod uwagę religie misteryjne i różne formy kultów astralnych, w szczególności Sol invictus i Luna patiens. Temat iluminacji można znaleźć w tej samej narratio zbawczego dzieła Chrystusa. Chwalebny Pan ukazuje się jako Zbawiciel, który duchowo kontynuując uzdrawianie niewidomych, którego dokonał na ziemi, oświeca świat swoją ewangelią i duszę wierzącego światłem wiary . Wprowadzenie Logos-Chrystologii, wraz ze wzrastającym autorytetem pism Jana, później skłoniło pisarzy chrześcijańskich, zwłaszcza aleksandryjskich, do przypisywania tego dzieła oświecenia wiecznemu Słowu . Obok ogólnego tematu należy odnotować trzy szczególne tematy: wiedzę religijną, nawrócenie i iluminację augustyńską. W swoich dyskusjach na temat wiedzy religijnej wysiłki Aleksandryjczyków, Grzegorza z Nyssy, Ewagriusza i innych osiągnęły punkt kulminacyjny w syntezie ps.-Dionizego, który mówi nie tylko o świetle ciemności, ale także rozróżnia trzy drogi oczyszczenia, oświecenia i zjednoczenia (Roques, Univers, 94-101). W ślad za poszczególnymi tekstami biblijnymi , od II w. dalej, nawrócenie, przypieczętowane chrztem, było postrzegane jako oświecenie , a zatem Wielkanoc i Objawienie Pańskie były obchodzone jako dni oświecenia . Wreszcie, jest niezwykłe, jak Augustyn, pod wpływem neoplatonizmu, rozwinął epistemologiczną teorię oświecenia. Ludzkość ocenia prawdę wiedzy poprzez tajemniczą obecność boskiego światła w sobie - tj. wiecznego Słowa, przez które światło ludzkiego intelektu zostało stworzone i oświetlone. Teoria ta miała wielki wpływ przez całe średniowiecze, aż do momentu, gdy św. Bonawentura doprowadził ją do perfekcji.

IBAS z Edessy (zm. 457): Biskup Edessy (Osroene), ok. 435-457. Był profesorem w szkole Persów w Edessie w czasach Rabbuli (ok. 415-435), któremu towarzyszył do Efezu na sobór w 431 r. Przekonany antycyrylijczyk i stronnik Nestoriusza i tradycyjnych stanowisk szkoły Antiochii, Ibas (w syryjskim Yehiba) z pewnością nie był w dobrych stosunkach ze swoim biskupem i z tego powodu został wyrzucony ze szkoły i z Edessy. Podczas wygnania napisał list chrystologiczny - choć niektórzy wątpią w jego autorstwo - który został wysłany do Marisa , prawdopodobnie Mar Dadisho, biskupa Rewardasir w Persji. Kiedy Rabbula zmarł w 435 r., w czasie, gdy kwestie chrystologiczne przechodziły przez ostry etap, Ibas zastąpił go na biskupstwie w Edessie (435-457). Ibas nie był w stanie doprowadzić do jedności duchowieństwa; w rzeczywistości został oskarżony o liczne błędy przez czterech swoich kapłanów na synodach w Antiochii (445 i 446); broniony przez znaczną część swojego duchowieństwa, został uniewinniony przez synody (lub dwie sesje tego samego soboru) w Tyrze i Bejrucie w 448/449 r., gdzie odczytano List do Marisa. Między innymi został oskarżony o nazwanie Cyryla Aleksandryjskiego heretykiem. Ibas obiecał przy tej okazji przebaczyć swoim oskarżycielom i zająć się działalnością duszpasterską. Po powrocie do swojej stolicy spotkał się z powszechnym sprzeciwem na rzecz doktryny monofizyckiej. Nieobecny na burzliwym synodzie w Efezie (latrocinium) w 449 r., został potępiony wraz z Flawianem z Konstantynopola, Teodoretem z Cyrrhus i pięcioma innymi biskupami. Został zesłany na wygnanie i zastąpiony na jego stanowisku przez Nonnusa. Zaledwie dwa lata później, Sobór Chalcedoński, w 451 r., dzięki rzymskim legatom, uznał go za prawowiernego i ponownie ustanowił głową swojego kościoła, którym rządził aż do swojej śmierci 28 października 457 r. Śmierć Ibasa była z pewnością okazją do wydalenia z Edessy jego najbardziej zagorzałych zwolenników (profesorów i studentów), którzy uciekli do Nisibis. Szkoła Persów rozwinęła się w tym mieście, gdy szkoła w Edessie została ostatecznie zamknięta w 489 r. na rozkaz cesarza Zenona. Według katalogu Abdisho z Nisibis, Ibasowi przypisuje się Komentarz do Przysłów, Homilii i Hymnów, a także polemiczny traktat. Jego list do Maris, wspomniany powyżej (zachowany jedynie w greckim tłumaczeniu, zawartym w aktach Soboru Chalcedońskiego i w łacińskim tłumaczeniu), został ostatecznie potępiony, za czasów cesarza Justyniana, przez Sobór Konstantynopolitański w 553 r., co położyło kres bolesnej kwestii Trzech Rozdziałów (Teodor z Mopsuestii, Teodoret z Cyrrhus i Ibas). Wraz ze swoimi uczniami Kumi i Prubą, Ibas przetłumaczył z greckiego na syryjski komentarze Teodora z Mopsuestii do Starego i Nowego Testamentu, dzieła Diodora z Tarsu i Arystotelesa.

IBERIA (łac. Iberia lub Hiberia): Starożytni rozróżniali dwie Iberie. Jednym z nich było terytorium zwane również Hispanią, na południe od Pirenejów ; drugim była część obszaru Kaukazu, odpowiadająca mniej więcej wschodniej części tego, co jest obecnie Republiką Gruzji (Kartli) ), podczas gdy część zachodnia odpowiada Kolchidzie. Te dwa obszary są rozdzielone strefami górskimi (Grzbiet Surami). Iberia Kaukazu graniczyła od wschodu z Albanią (Azerbejdżanem), od południa z Armenią, a od zachodu z Kolchidą nad Morzem Czarnym. Przecinała ją rzeka Kyros-Cyrus (dziś Mtkvari), która wpada do Morza Kaspijskiego. Głównym miastem był Hermastus, który już w późnym średniowieczu stał się Tifilis (Photius, Bibl., cod. 26b) - dziś Tyflis (Tbilisi). Od czasów Pompejusza znajdował się pod wpływami rzymskimi, ale odIV w. była kontrolowana przez Persję Sasanidów. Została schrystianizowana w 1. połowie IV w., stając się oficjalnie chrześcijańska około 337 r., szczególnie dzięki S. Nino (Nouné), rzymskiej więźniarce. W tym czasie król Iberów zwrócił się do cesarza Konstantyna o biskupa i kapłanów i zbudował pierwszy kościół chrześcijański (patrz Ruf., HE I, 10: PL 21, 480-481; Teodoret, HE I, 23: PG 82, 972-974; Socr., HE I, 20: PG 67, 129-133; Soz., HE 2,7: PG 67, 949-955). Język gruziński, dawniej tylko ustny, rozwinął się w język pisany wraz z przyjęciem chrześcijaństwa. Literaturę i archeologię można znaleźć w Georgia.

ICONIUM

I. Miasto - II. Rady.

I. Miasto. Ikonion (Iconium, dziś Konya), wg Ksenofonta (Anab. I, 2,19) najdalej na zachód wysunięte miasto Frygii, u późniejszych autorów stolica Likaonii . Za Klaudiusza nosiło nazwę Claudiconium. Stało się kolonią rzymską w czasach Hadriana (między 130 a 138) pod nazwą Colonia Helia Hadriana Augusta Iconiensium. Wraz z reformą Dioklecjana utworzono prowincję Pizydii z Antiochią jako stolicą i Ikonium jako "największym po stolicy". Około 373 r. była metropolią prowincji Likaonii, a Amfiloch był pierwszym metropolitą. Została schrystianizowana w epoce apostolskiej przez Pawła i Barnabę (Dzieje Apostolskie 14). Człowiek o imieniu Hierax z Ikonium był męczennikiem z Justinem w Rzymie w 163 r. Historia św. Tekli również rozgrywa się w Ikonium. Biskupi: Terencjusz (męczennik); Karonot (męczennik); Celsus (264-269); Nikomas; Piotr (314); Eulaliusz (w Nicei); Faustyn (372); Jan (375); Amfiloch (375-ok. 400, jeden z wielkich Kapadocjan); Walerianus (431); Onezyfor (449-451, w Chalcedonie); Palladiusz; Teodulus; Teodor; Paweł (680); Eliasz (692).

II. Sobory. Ok. 230-235. W tym okresie odbył się sobór w Ikonium, który zjednoczył biskupów Frygii, Galacji, Cylicy i sąsiednich regionów. Uczestniczył w nim również Firmilian z Cezarei (Kapadocji), aby zbadać ważność chrztu udzielanego przez heretyków, przede wszystkim montanistów. Sobór orzekł, że taki chrzest nie powinien być uważany za ważny, a zatem ci, którym został on udzielony, musieli zostać ponownie ochrzczeni. 376. W kontekście kontrowersji arian i pneumatomachów, lokalny sobór pod przewodnictwem Amfilochiusza, biskupa Ikonium, przyjaciela i współpracownika Bazylego, potwierdził ważność nicejskiego wyznania wiary z 325 r., potępił arian i pneumatomachów oraz zaproponował teologię dotyczącą Trójcy i Ducha Świętego,która była całkowicie ortodoksyjna i zgodna z teologią Bazylego. Wiemy o tym z listu synodalnego, który do nas dotarł .

IKONOGRAFIA - IKONOLOGIA : Zwłaszcza po badaniach przeprowadzonych w latach 30. XX wieku przez Aby'ego Warburga, Fritza Saxla i Erwina Panofsky'ego, terminy ikonografia i ikonologia wyznaczają dwie różne, choć współzależne metody badań stosowane do badania dzieła figuralnego. Badanie ikonograficzne ma za swój bezpośredni cel weryfikację i analizę elementów, które stanowią dowolny dany obiekt figuralny, przez co indywidualizuje schemat kompozycji we wszystkich jego składnikach, a także postawy i atrybuty postaci; badanie ikonologiczne zajmuje się interpretacją, a zatem próbą zrozumienia znaczenia, czy to wyraźnego, czy ukrytego, postaci lub kompozycji. Tak więc, podczas gdy ikonografia ma metodę, która jest przede wszystkim analityczna, ikonologia zaczyna się i postępuje w procesie syntetycznym. W przypadku produkcji figuratywnej, takiej jak chrześcijańska starożytność, ściśle związanej ze sferą religijną i gęstej w treści konceptualne i szczegóły kryptograficzne, zastosowanie metod ikonograficznych i ikonologicznych jest całkiem stosowne, nawet jeśli ich zastosowanie może okazać się dość złożone, ponieważ implicite pociągają za sobą definicję i ocenę wszystkich komponentów, które łączą się, aby stworzyć i nadać znaczenie określonemu figuratywnemu "obiektowi". Dobrze wiadomo, że znaczna część repertuaru figuratywnego starożytnego świata chrześcijańskiego pochodziła bezpośrednio z Pisma Świętego lub przynajmniej czerpała z niego inspirację; wiadomo również, że tematy i treść świętych tekstów były przekazywane poprzez katechezę i praktykę liturgiczną do mszy wiernych, stając się w ten sposób dziedzictwem wspólnoty. Niemniej jednak należy mieć na uwadze przynajmniej możliwość, że w tym procesie przenoszenia tematów i treści z góry na dół coś może zostać utracone lub zmodyfikowane lub otrzymać pewne niuanse w swojej relacji do receptywności, kultury, stratyfikacji społecznej, dojrzałości religijnej danej wspólnoty. Z tego wynika, że tekst literacki - już selektywny z samej swej natury, a jednak będący bezpośrednim lub pośrednim odbiciem organicznych i określonych linii doktryny - nie może sam w sobie wyjaśnić całego zainteresowania zjawiskiem figuratywnym. W rzeczywistości znaczenie danego tematu lub pojedynczej postaci może się zmieniać w zależności od środowiska i okresu, do którego należy; np. znaczenie tej samej sceny może być różne w zależności od tego, czy znajduje się ona w kontekście cmentarnym, czy w budynku poświęconym kultowi, w zależności od tego, czy należy do III w., czy do epoki Konstantyna. Poza tym nawet w samych tekstach literackich nie zawsze występują jednoznaczne interpretacje; często zdarza się, że dla tego samego tematu proponowane są różne interpretacje. Mówiąc to, nie należy umniejszać znaczenia tradycji literackiej w interpretacji repertuaru figuratywnego chrześcijańskiej starożytności, ponieważ badania, nawet te niedawne, wykazały konieczność przyjrzenia się egzegezie patrystycznej w celu integralnego zrozumienia, w szczególności tematów figuratywnych o charakterze biblijnym. Chcemy jedynie zwrócić uwagę na fakt, że zjawisko figuratywne jest owocem zbieżności różnych komponentów, a nawet paleochrześcijańska produkcja figuralna jest owocem zbieżności różnych elementów, które naturalnie są czasami trudne do zindywidualizowania i oceny w ich kontekście. Jest to jeszcze bardziej znaczące, gdy weźmiemy pod uwagę, że starożytna sztuka chrześcijańska - przede wszystkim ta z jej początków - nie jest wyrafinowana, ani nie wykazuje żadnej troski o cel estetyczny. Raczej przedstawia się jako obiekt, który ma społeczność za swoje pochodzenie i ma za swój główny cel potrzebę przekazania treści, która była nowa i w niektórych aspektach rewolucyjna w odniesieniu do społeczeństwa, w którym została opracowana. Zapoznaj się z poszczególnymi tematami ikonograficznymi zarówno pod kątem ich treści i znaczenia, jak i bibliografii.

IDALIUSZ z Barcelony (zm. ok. 689) : Następca Kwiryka, był biskupem Barcelony ok. 666-689. Reprezentowany przez diakona Laulfusa na XIII Soborze w Toledo (683), Idalius osobiście uczestniczył w XV Soborze w Toledo (688) i przy tej okazji odbył długą rozmowę z Julianem na temat stanu dusz po śmierci, co skłoniło go do zaproszenia swojego rozmówcy do napisania na ten temat w Prognosticon futuri saeculi. Kiedy dzieło zostało ukończone, aby uczcić jego publikację i ułatwić jego rozpowszechnianie, napisał do swojego przyjaciela Juliana (Ep. Barcinonensis episcopi ad Julianum toletanae primae sedis episcopum) i do metropolity Narbonne, Zunfredusa .

Imbolc: Wiccańskie święto obchodzone 2 lutego, znane również jako Święto Matki Boskiej Gromnicznej, Luperkalia, Święto Pana, Święto Pochodni, Święto Przybywającego Światła, Oimelc, Dzień Brygidy i wiele innych. Imbolc upamiętnia pierwsze oznaki wiosny i powrót Bogini do życia po narodzinach Słońca (Boga) w Yule.

Inicjacja: Proces, w którym jednostka zostaje wprowadzona lub przyjęta do grupy, zainteresowania, umiejętności lub religii. Inicjacje mogą mieć charakter rytualny, ale mogą również następować spontanicznie.

Inwokacja: Apel lub prośba do wyższej mocy (lub mocy), takiej jak Bogini i Bóg. Modlitwa. Inwokacja jest w rzeczywistości metodą nawiązywania świadomych więzi z tymi aspektami Bogini i Boga, które w nas mieszkają. W istocie zatem pozornie sprawiamy, że się pojawiają lub dają o sobie znać, stając się ich świadomymi.

inwentaryzacja : inwentaryzacja towarów w magazynie na koniec okresu księgowego.

indeks Straits Times : indeks cen na giełdzie w Singapurze

inflacja jednocyfrowa : inflacja rosnąca poniżej 10% rocznie

inkubator małych przedsiębiorstw : ośrodek, który zapewnia wsparcie nowym firmom, zanim staną się naprawdę rentowne

inwestowanie społeczne : praktyka inwestowania w firmy przestrzegające etycznych praktyk, np. płacenie uczciwych wynagrodzeń i ochrona środowiska

IRA dla małżonka : US IRA założone w imieniu małżonka. Pełna nazwa: Indywidualne Konto Emerytalne dla małżonka

indeks funta szterlinga : indeks pokazujący aktualną wartość funta szterlinga w stosunku do koszyka walut

indeks akcji : wartość indeksu oparta na bieżącej cenie rynkowej akcji na giełdzie papierów wartościowych

istotny : odnoszący się do omawianego tematu lub bieżącej sytuacji.

interwał ponownego zamówienia : okres czasu przed złożeniem nowego zamówienia na produkt magazynowy

Indeks Russella : dowolny z różnych indeksów publikowanych przez Russell Company w Tacoma w stanie Waszyngton. KOMENTARZ: Indeks Russell 3000 obejmuje 3000 największych spółek (prawie wszystkie spółki, których akcje są notowane w USA); ten indeks jest podzielony na dwie części: indeks Russell 1000 obejmuje 1000 największych spółek z indeksu 3000, a indeks Russell 2000 obejmuje pozostałe. Istnieją również inne indeksy.

indeks cen detalicznych : indeks pokazujący, jak ceny dóbr konsumpcyjnych wzrosły lub spadły w danym okresie. Skrót RPI (UWAGA: W USA termin ten oznacza wskaźnik cen konsumpcyjnych). KOMENTARZ: W Wielkiej Brytanii wskaźnik RPI oblicza się dla grupy podstawowych towarów i usług; obejmuje on zarówno podatek VAT, jak i odsetki od kredytu hipotecznego; odpowiednikiem w USA jest wskaźnik cen konsumpcyjnych.

inwestor detaliczny : inwestor prywatny, w przeciwieństwie do inwestorów instytucjonalnych

Indeks giełdowy Paris Hilton : indeks giełdowy składający się ze spółek związanych z celebrytką Paris Hilton. Niektórzy inwestorzy uważają, że jej wpływ na nawyki zakupowe jej fanów jest na tyle istotny, że daje tym firmom przewagę konkurencyjną.

inżynier projektu: inżynier odpowiedzialny za projekt

inżynier produktu : inżynier odpowiedzialny za urządzenia do wytwarzania produktu

inwestor prywatny : zwykła osoba z pieniędzmi do inwestowania

inwestycje portfelowe : inwestycje w akcje i obligacje rządowe, w przeciwieństwie do inwestycji w nieruchomości.

Indeks DAX: r indeks cen na giełdzie we Frankfurcie.Pełna forma Deutsche Aktien index

impas: punkt, w którym dwie strony sporu nie mogą dojść do porozumienia

instrument dłużny: dokument, w którym ktoś obiecuje spłatę długu (UWAGA: instrumenty dłużne obejmują takie rzeczy jak weksle, certyfikaty depozytowe i banknoty).

inflacja oparta na popycie: inflacja spowodowana rosnącym popytem, którego nie można zaspokoić

instytucja przyjmująca depozyt : instytucja, która jest licencjonowana do przyjmowania pieniędzy na depozyt od osób prywatnych i wypłacania odsetek, np. kasa budowlana, bank lub towarzystwo socjalne

Instrumenty pochodne: wszelkie formy papierów wartościowych będących przedmiotem obrotu, takie jak opcje. Kontrakty, które są pochodnymi zwykłych obligacji i akcji, kursów walutowych lub indeksów giełdowych

KOMENTARZ: Instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu na giełdach papierów wartościowych lub giełdach kontraktów terminowych obejmują opcje na kontrakty terminowe, kursy walutowe lub stopy procentowe. Chociaż można je postrzegać jako sposób zabezpieczenia się przed ewentualnymi wahaniami kursów walutowych lub cen towarów, mogą one również generować ogromne straty, jeśli rynek pójdzie wbrew inwestorowi.

Indeks Dow Jones : dowolny z szeregu indeksów publikowanych przez Dow Jones Co., opartych na cenach na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych.

inspekcja fabryczna : wszyscy inspektorzy fabryk

Indeks FAZ : codzienny indeks wiodących akcji przemysłowych na Giełdzie Papierów Wartościowych we Frankfurcie (publikowany w Frankfurter Allgemeine Zeitung)

instytucja finansowa : bank, fundusz inwestycyjny trust lub firma ubezpieczeniowa, której działalność obejmuje udzielanie pożyczek lub inwestowanie duże sumy pieniędzy

instrument finansowy : 1. dokument potwierdzający, że pieniądze zostały pożyczone lub zaciągnięte, zainwestowane lub przekazane z jednego konta na drugie, np. weksel, świadectwo udziałowe ,certyfikat depozytowy lub IOU 2. jakakolwiek forma inwestycji na giełdzie lub na innych rynkach finansowych, np. akcje, akcje rządowe, certyfikaty depozytowe lub weksle

Indeks Financial Times , Financial Times Indeks zwyczajny : indeks oparty na cenach rynkowych trzydziestu spółek blue chip (indeks ten jest najstarszym z indeksów FT i jest obecnie uważany za zbyt wąski, aby mieć duże znaczenie)

instrumenty pochodne o stałym dochodzie : instrumenty pochodne, które wypłacają stałe odsetki w określonych datach w przyszłości

inwestycje o stałym oprocentowaniu : inwestycje generujące niezmienny poziom odsetek

inwestycje zagraniczne : pieniądze zainwestowane w inne kraje

inwestowanie formułowe: metoda inwestowania zgodnie z ustalonym planem

instrukcje dotyczące spedycji : instrukcje pokazujące, jak towary mają być wysyłane i dostarczane

integracja z wyprzedzeniem : proces ekspansji, w którym firma staje się swoim własnym dystrybutorem lub przejmuje firmę z tej samej branży.

Indeks FTSE 350 : indeks oparty na cenie rynkowej 350 spółek notowanych na London Stock Exchange (obejmuje spółki z indeksów FTSE 100 i FTSE 250)

Indeksy akcji aktuarialnych FTSE : kilka indeksów opartych na cenach na Londyńskiej Giełdzie Papierów Wartościowych, które są obliczane i publikowane w Financial Times we współpracy z Aktuarialnym Komitetem Badań Inwestycyjnych. Skrót FTASI.

indosować : oznaczający, że produkt jest dobry ;indosować rachunek lub czek podpisać rachunek lub czek na odwrocie, aby pokazać, że go akceptujesz

KOMENTARZ: Indosując czek (tj. podpisując go na odwrocie), osoba, której nazwisko widnieje na awersie czeku, przekazuje jego własność innej stronie, takiej jak bank, która może go następnie zaakceptować i zapłacić jej za niego gotówką. Jeśli czek zostanie zdeponowany na koncie, nie trzeba go indosować. Czeki mogą być również indosowane na inną osobę: czek wystawiony na pana A. Smitha może zostać indosowany przez pana Smitha na odwrocie, z dopiskiem: "Zapłać Brown Ltd", a następnie jego podpisem. Powoduje to, że czek jest wystawiony na Brown Ltd, a nie na nikogo innego. Większość czeków jest obecnie drukowana jako czeki przekreślone z napisem "Odbiorca" w przestrzeni między dwiema pionowymi liniami. Te czeki mogą być wypłacone tylko osobie, której nazwisko widnieje na czeku i nie mogą być indosowane osobie, której nazwisko widnieje na wekslu lub czeku jako uprawniona do jego realizacji

indosowanie : 1. czynność indosowania 2. podpis na dokumencie, który go indosuje 3. wzmianka na polisie ubezpieczeniowej, która dodaje warunki do polisy

indosant : osoba, która indosuje weksel lub czek, który następnie jest jej wypłacany

indeks etyczny : indeks akcji spółek które przestrzegają określonych standardów moralnych

inwestycja etyczna : inwestycja w spółki przestrzegające określonych standardów moralnych

instrumenty rynku pieniężnego : krótkoterminowe inwestycje, które można łatwo zamienić na gotówkę i którymi handluje się na rynkach pieniężnych

indicate : pokazywać coś Najnowsze dane wskazują na spadek stopy inflacji. Nasza sprzedaż w zeszłym roku wskazuje na przeniesienie z rynku krajowego na eksport.

independents : sklepy lub firmy należące do osób prywatnych lub rodzin

independent trader , independent shop ?: sklep należący do osoby fizycznej ,właściciela, a nie do sieci

index : 1. lista pozycji sklasyfikowanych w grupy lub ułożonych w kolejności alfabetycznej 2. regularny raport statystyczny pokazujący wzrosty i spadki cen, wartości lub poziomów 3. wartość oparta na aktualnej cenie rynkowej akcji na giełdzie papierów wartościowych

index arbitrage : kupowanie lub sprzedawanie koszyka akcji w zamian za opcję indeksową lub kontrakt terminowy

indeksacja : powiązanie czegoś z indeksem

indeksacja podwyżek płac : powiązanie podwyżek płac z procentowym wzrostem kosztów utrzymania

increment : regularny automatyczny wzrost pensji

incremental : rosnący automatycznie etapami

incremental cost : koszt wytworzenia dodatkowych jednostek ponad liczbę już zaplanowaną.

inkorporacja : akt założycielski spółki. KOMENTARZ: Spółka (organ prawnie odrębny od swoich wspólników) jest tworzona na jeden z trzech sposobów: 1) rejestracja na podstawie Ustawy o spółkach (standardowa metoda dla spółek handlowych); 2) nadanie królewskiego statutu; 3) na mocy specjalnej ustawy parlamentu. Spółka jest tworzona poprzez sporządzenie memorandum i statutu

inkluzywny : wliczający coś do innych rzeczy

Inc : (Spółka zarejestrowana w USA)

IMRO : t Investment Management Regulatory Organization

impuls : nagła decyzja o zrobieniu czegoś pod wpływem impulsu, ponieważ właśnie o tym pomyślałeś, a nie dlatego, że było to zaplanowane

imprinter : ręczna maszyna do drukowania danych karty kredytowej klienta na paragonie

improve : ulepszyć coś lub stać się lepszym ;

impound : zabrać coś i zatrzymać do czasu zapłacenia podatku

impounding : czynność zabrania czegoś i zatrzymania do czasu zapłacenia podatku

import : towary sprowadzane do kraju z zagranicy w celu sprzedaży.

importer : osoba lub firma importująca towary.

import-eksport : odnoszący się do działalności gospodarczej, która zajmuje się zarówno sprowadzaniem towarów zagranicznych do kraju, jak i wysyłaniem lokalnie wyprodukowanych towarów za granicę.

import : sprowadzanie towarów do kraju

import : oznaczający przywiezienie towarów z zagranicy do kraju w celu sprzedaży.

import : czynność importowania. Import broni jest zabroniony. Import zwierząt gospodarskich podlega bardzo ścisłej kontroli.

IBO (skrót) : wykup instytucjonalny

IBRD (skrót) : Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju

ICAEW (skrót) : Instytut Biegłych Rewidentów w Anglii i Walii

ICAI (skrót) : Instytut Biegłych Rewidentów w Irlandii

Ikar , czynnik Ikara skłonność menedżerów lub kadry kierowniczej do podejmowania projektów, które są zbyt ambitne i w konsekwencji kończą się niepowodzeniem (UWAGA: W mitologii greckiej Ikar próbował uciec z Krety, używając skrzydeł z wosku i piór, ale poleciał zbyt blisko słońca i utonął w morzu po stopieniu się wosku).

ICAS : Instytut Biegłych Rewidentów w Szkocji

ICCH L Międzynarodowa Izba Rozliczeniowa Towarów

IFA : 1. niezależny doradca finansowy 2. Instytut Księgowych Finansowych

IFC: Międzynarodowa Korporacja Finansowa

IFRIC : Międzynarodowy Komitet Interpretacji Sprawozdawczości Finansowej

IFRS: Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej

IHT: podatek spadkowy

IMM : (Międzynarodowy Rynek Walutowy)

IMMA : (ubezpieczone konto rynku pieniężnego)

inspektorat : organ, przed którym odpowiadają inspektorzy

inspektor podatków : urzędnik podlegający Urzędowi Skarbowemu i odpowiedzialny za wystawianie zeznań podatkowych i wycen, uzgadnianie zobowiązań podatkowych i przeprowadzanie odwołań w sprawach podatkowych

inspektor miar i wag :

urzędnik państwowy, który kontroluje wagi i towary sprzedawane w sklepach, aby upewnić się, że ilości i wagi są prawidłowe

inspect : szczegółowo badać skontrolować maszynę lub instalację.

inspekcja : dokładne badanie czegoś przeprowadzić inspekcję lub przeprowadzić inspekcję maszyny lub instalacji inspekcja produktu pod kątem wad

informacje wewnętrzne: informacje, które są przekazywane przez osoby pracujące w firmie osobom z zewnątrz i które mogą być cenne dla inwestorów w firmie

insider : osoba pracująca w organizacji i w związku z tym znająca jej tajemnice

KOMENTARZ: W Stanach Zjednoczonych osoba mająca dostęp do informacji poufnych to członek zarządu lub dyrektor spółki albo właściciel co najmniej 10% akcji danej klasy spółki. Osoba mająca dostęp do informacji poufnych musi zgłosić każdą transakcję do SEC (Komisji Papierów Wartościowych i Giełd) do 10. dnia miesiąca następującego po transakcji.

informacja poufna : to samo co inside information

insider trader: osoba, która dokonuje insider tradingu, tj. nielegalnego kupowania lub sprzedawania akcji przez pracowników firmy lub inne osoby posiadające tajne informacje o planach firmy

insider trading : nielegalne kupowanie lub sprzedawanie akcji przez pracowników firmy lub inne osoby posiadające tajne informacje o planach firmy

inside worker : pracownik pracujący w biurze lub fabryce

Inland Revenue : były brytyjski departament rządowy, który zajmował się podatkami, takimi jak podatek dochodowy, podatek od osób prawnych, podatek od zysków kapitałowych i podatek spadkowy, ale nie cłami, takimi jak podatek od wartości dodanej (VAT). W 2005 roku połączył się z Customs and Excise, tworząc HM Revenue & Customs. Otrzymał pismo od Inland Revenue.

in play : ewidentnie wystawiony na sprzedaż lub potencjalny cel przejęcia

input : wprowadzać informacje, wprowadzać dane do komputera

inputs : towary lub usługi kupowane przez firmę i które mogą podlegać opodatkowaniu VAT

input tax : VAT płacony przez firmę od zakupionych towarów lub usług

inquiry office : biuro, do którego obywatele mogą się udać, aby uzyskać odpowiedzi na swoje pytania

inquorate: bez kworum

KOMENTARZ: Jeśli na spotkaniu jest kworum, spotkanie jest nazywane "quorate"; Jeśli nie ma wystarczającej liczby osób, aby uzyskać kworum, spotkanie jest "inquorate".

inicjatywa : rozpoczynać inicjować dyskusje

inicjatywa : decyzja o rozpoczęciu czegoś podjąć, inicjatywa podjęcia decyzji o zrobieniu czegoś

inicjały : pierwsze litery słów w nazwie

infringe : łamać prawo lub prawo do naruszenia patentu

infringement of patent : akt nielegalnego używania, wytwarzania lub sprzedaży wynalazku opatentowanego bez zgody posiadacza patentu

ingot : sztabka złota lub srebra

inherit : Otrzymać coś od osoby zmarłej.

inflacyjny: dążący do wzrostu inflacji tendencje inflacyjne w gospodarce gospodarka znajduje się w inflacyjnej spirali gospodarka znajduje się w sytuacji, w której wzrost cen zachęca do wyższych żądań płacowych, co z kolei powoduje wzrost cen

inflacja : większy wzrost podaży pieniądza lub kredytu niż produkcji dóbr i usług, skutkujący wyższymi cenami i spadkiem siły nabywczej pieniądza, podejmowanie działań w celu obniżenia inflacji.

industrializacja: proces zmian, w wyniku których gospodarka opiera się na produkcji przemysłowej, a nie na rolnictwie

industrializować : tworzenie przemysłu w kraju, w którym wcześniej go nie było

industrials : udziały w firmach produkcyjnych

industrial training : szkolenie nowych pracowników do pracy w branży

industrial tribunal: sąd, który może rozstrzygać spory dotyczące zatrudnienia

industry : 1. wszystkie fabryki, firmy lub procesy związane z wytwarzaniem produktów. 2. grupa firm wytwarzających ten sam rodzaj produktu lub oferujących ten sam rodzaj usługi

indywidualny : jedna osoba plan oszczędnościowy dostosowany do potrzeb osoby prywatnej ;pojedynczy lub należący do jednej osoby plan emerytalny zaprojektowany tak, aby spełniać indywidualne potrzeby każdej osoby Sprzedajemy pojedyncze porcje lodów.

Indywidualne Konto Emerytalne : Amerykański program emerytalny z odroczonym opodatkowaniem, który umożliwia osobom fizycznym wpłacanie składek do osobistego funduszu emerytalnego. Skrót IRA

Indywidualne Konto Oszczędnościowe : Brytyjski program, w ramach którego osoby fizyczne mogą inwestować, wpłacając co roku ograniczoną kwotę pieniędzy na konto wolne od podatku. Skrót ISA

Indukcja : coś, co pomaga przekonać kogoś do zrobienia czegoś

indeks śledzący : inwestor lub zarządzający funduszem, który śledzi indeks

indeks śledzący / : dostosowywany do zmian w określonym indeksie

IRS : Internal Revenue Service (USA)

IS : Income Savings Account

(ISA) : Individual Savings Account (IRA)

inward bill : konosament na towary przywożone do kraju

inwestycja wewnętrzna : inwestycja spoza kraju, np. gdy zagraniczna firma decyduje się na założenie tam nowej fabryki

inward mission : wizyta grupy zagranicznych biznesmenów w kraju macierzystym

IOU: "Jestem ci winien", podpisany dokument obiecujący zwrot pożyczonych pieniędzy na spłatę stosu weksli

IPE : skrót International Petroleum Exchange

IPO : skrót first public offering

IRA: skrót US Individual Retirement Account

IRR : (skrót od wewnętrznej stopy zwrotu)

invite : prosić kogoś o zrobienie czegoś lub o coś

inwestorzy w przemyśle : grupa finansowa częściowo należąca do dużych brytyjskich banków, zapewniająca finansowanie zwłaszcza mniejszym firmom. Skrót 3i

inwestor : osoba inwestująca pieniądze

inwestycja : 1. lokowanie pieniędzy w taki sposób, aby przynosiły odsetki i zwiększały wartość. 2. Akcja, obligacja lub nieruchomość kupiona z nadzieją, że przyniesie więcej pieniędzy niż wydano na jej zakup.

inwestować: 1. wpłacać pieniądze w akcje, obligacje, towarzystwo budowlane itp., mając nadzieję, że przyniosą one odsetki i wzrost wartości

inwentarz : 1. szczególnie US wszystkie zapasy lub towary w magazynie lub sklepie utrzymywać wysoki poziom zapasów w celu zmniejszenia zapasów Nazywane również zapasami 2. spis zawartości budynku, takiego jak dom na sprzedaż lub biuro do wynajęcia sporządzić inwentarz wyposażenia i instalacji uzgodnić inwentaryzację uzgodnić, że inwentaryzacja jest poprawna czasownik sporządzić spis zapasów lub zawartości

inter vivos : fraza łacińska, "między żyjącymi ludźmi"

inter vivos trust : trust ustanowiony przez jedną osobę dla innej żyjącej osoby

intestate : umierać ; umierać bez sporządzania testamentu. KOMENTARZ: W przypadku śmierci bez testamentu majątek automatycznie przechodzi na rodziców lub rodzeństwo osoby niezamężnej lub, w przypadku osób zamężnych, na żyjącego partnera, chyba że są dzieci.

interweniować : próbować zmienić sytuację, w której wcześniej nie brałeś udziału interweniować w sporze próbować rozstrzygnąć spór

interwencja: akt zaangażowania się w sytuację w celu jej zmiany interwencja banku centralnego w kryzys bankowy

Internet : globalna, publiczna sieć komputerów i połączeń telefonicznych, która zawiera strony internetowe, umożliwia wysyłanie wiadomości e-mail i jest dostępna za pomocą modemu. Duża część naszej działalności odbywa się w Internecie. Sprzedaż internetowa stanowi istotną część naszych obrotów.

Internal Revenue Service (Służba Podatkowa) : w USA, gałąź rządu federalnego odpowiedzialna za pobieranie większości podatków federalnych. Skrót IRS

Interface : punkt, w którym dwie grupy ludzi wchodzą w kontakt

integrować : oznaczający łączenie rzeczy w jedną całość

integracja : czynność łączenia kilku przedsiębiorstw pod centralną kontrolą

KOMENTARZ: W przypadku integracji poziomej duży supermarket może przejąć inną, mniejszą sieć supermarketów; z drugiej strony, jeśli supermarket przejmie firmę zajmującą się pakowaniem żywności, integracja będzie pionowa.

intencja: coś, co ktoś planuje zrobić

instrukcja : polecenie, które mówi, co należy zrobić lub jak coś ma być wykorzystane.

instrument 1: narzędzie lub element wyposażenia 2. dokument prawny

inwestor instytucjonalny : 1. instytucja finansowa instytucja inwestująca pieniądze w papiery wartościowe 2. organizacja (np. fundusz emerytalny lub firma ubezpieczeniowa) dysponująca dużymi sumami pieniędzy do zainwestowania

Instytut Biegłych Rewidentów Anglii i Walii : największa organizacja księgowa w Europie, zapewniająca kwalifikacje poprzez egzaminy, zapewniająca wysokie standardy kształcenia i szkolenia oraz nadzór nad zawodem. Skrót ICAEW

Instytut Biegłych Rewidentów w Irlandii : najstarsza i największa organizacja zawodowa księgowych w Irlandii, założona w 1888 roku w celu promowania najlepszych praktyk w zakresie rachunkowości biegłych rewidentów i utrzymywania wysokich standardów profesjonalizmu wśród swoich członków. Skrót ICAI

Instytut Biegłych Rewidentów w Szkocji : najstarsza na świecie organizacja zawodowa księgowych z siedzibą w Edynburgu. Skrót ICAS

instytucja : organizacja lub stowarzyszenie powołane w określonym celu. instytucja finansowa

instytucjonalny : odnoszący się do instytucji, zwłaszcza instytucji finansowej

instant : natychmiast dostępny. Kredyt natychmiastowy jest dostępny dla posiadaczy rachunków bieżących.

instalacja : 1. ustawić maszynę lub sprzęt, np. nowy system komputerowy, aby można go było używać 2. do skonfigurowania nowego programu komputerowego zgodnie z istniejącymi wymaganiami systemowymi

instalacja : czynność instalacji sprzętu

inspektor : urzędnik przeprowadzający inspekcję Inspektorzy wkrótce przybędą, aby upewnić się, że budynek jest bezpieczny.

Inwestycja preferencyjna podatkowo: inwestycja oferująca ulgi podatkowe

inspektor podatkowy : pracownik rządowy, który bada deklaracje podatników

Indeks całkowity: indeks cen akcji na Giełdzie Papierów Wartościowych w Oslo

indeks ważony handlem : indeks wartości waluty obliczany w stosunku do koszyka walut

interwencja oficjalna : próba wpłynięcia przez rząd na kurs walutowy poprzez kupno lub sprzedaż walut obcych

inwestycje offshore : w liczbie mnogiej inwestycje sprzedawane i zarządzane przez firmy posiadające licencję w raju podatkowym offshore, takim jak Jersey, Guernsey lub Wyspa Man

Inwestycje ekologiczne: inwestycja koncentrująca się na firmach lub projektach, które są zaangażowane w praktyki biznesowe przyjazne środowisku.

indeks wzrostu: indeks pokazujący wzrost przychodów, zysków, dywidend lub innych wartości firmy

Indeks Heks: indeks cen akcji na Giełdzie Papierów Wartościowych w Helsinkach

inwestycja wysokiego ryzyka : inwestycja, która wiąże się z wyższym ryzykiem niż inne inwestycje

integracja pozioma : proces dołączania do podobnych firm lub przejmowania firmy z tej samej branży

Indeks Technologiczny Hambrechta i Quista : indeks amerykański oparty na cenach 275 akcji technologicznych

Indeks Hang Seng : indeks głównych cen akcji na giełdzie w Hongkongu

instrument negocjowalny : dokument, który można wymienić na gotówkę, np. weksel lub czek, negocjowalny

instrument nienegocjowalny : dokument, którego nie można wymienić na gotówkę, np. czek przekreślony

indeksacja płac: powiązanie podwyżek z procentowym wzrostem kosztów utrzymania

indeks ważony: indeks, w którym niektórym ważnym elementom przypisuje się większą wartość niż mniej ważnym

integracja pionowa: stopień, w jakim działania w łańcuchu dostaw są kontrolowane w organizacji

interes osobisty: szczególny interes w utrzymaniu istniejącego stanu rzeczy

Inspektor VAT: urzędnik państwowy, który bada deklaracje VAT i sprawdza, czy VAT jest płacony

inwestowanie wartościowe opieranie strategii inwestycyjnej na wartości firmy, a nie tylko na cenie jej akcji

Inwestor wartościowy: osoba, która kupuje akcje za wartość firmy

ilość: kwota, zwłaszcza duża ilość

ilościowy: odnoszący się do ilości

inflacja kosztów : taki sam jak inflacja kosztowa

inflacja kosztowa : inflacja spowodowana zwiększonymi żądaniami płacowymi i zwiększonymi kosztami surowców, co prowadzi do wyższych cen, które z kolei prowadzą do dalszych żądań płacowych.

Indeks Crédit Suisse : indeks cen na giełdzie w Zurychu

inspektor ds. zgodności : pracownik organizacji finansowej, którego zadaniem jest zapewnienie, że organizacja przestrzega przepisów regulujących jej działalność

indeks złożony : indeks utworzony z różnych indeksy

impreza koncertowa : porozumienie, w ramach którego kilka osób lub firm współpracuje w tajemnicy, zwykle w celu przejęcia innej firmy poprzez ofertę przejęcia

izba rozliczeniowa : centralne biuro, w którym banki rozliczeniowe

inwestowanie w płaszcz : strategia inwestycyjna, w której inwestorzy kopiują transakcje znanych i historycznie odnoszących sukcesy inwestorów

inwestycja zbiorowa : praktyka inwestowania pieniędzy z innymi osobami lub organizacjami w celu dzielenia kosztów i ryzyka

Indeks COMIT : indeks cen na giełdzie w Mediolanie

interwencja banku centralnego : działanie banku centralnego mające na celu zmianę podstawowych stóp procentowych, nałożenie kontroli walutowej lub kupno lub sprzedaż własnej waluty kraju w celu wywarcia wpływu na międzynarodowe rynki pieniężne

Izba Handlowa : organizacja lokalnych przedsiębiorców, którzy współpracują w celu promowania i ochrony wspólnych interesów w handlu

inwestycja kapitałowa :taki sam jak wydatki kapitałowe

Indeks BSE : indeks cen na indyjskiej giełdzie papierów wartościowych. Pełna forma Bombay Stock Exchange Index

inwestycje blue-chip, akcje blue-chip , blue- chips : w liczbie mnogiej akcje o niskim ryzyku w dobrych spółkach

indeks ważony bazowo : indeks ważony według roku bazowego

Indeks Big Maca : nieformalny sposób pomiaru parytetu siły nabywczej między dwiema walutami oraz testowanie stopnia, w jakim rynkowe kursy wymiany powodują, że towary kosztują tyle samo w różnych krajach. Indeks Big Maca ma na celu ułatwienie zrozumienia teorii kursów walutowych.

integracja wsteczna : proces ekspansji, w którym przedsiębiorstwo zajmujące się późniejszymi etapami produkcji i sprzedaży produktu przejmuje przedsiębiorstwo zajmujące się wcześniejszym etapem tego samego procesu, zwykle dostawcę. Wykupywanie plantacji kauczuku jest częścią polityki integracji wstecznej firmy produkującej opony. Integracja wsteczna zapewni tanie dostawy, ale integracja do przodu przybliży nas do rynku. Nazywana również integracją pionową. Przeciwieństwo integracji w przód

Inspektor bankowy : rzeczownik US urzędnik jednego z Banki Rezerwy Federalnej, które badają działalność firm ubiegających się o status banków i nadzorują działalność banków w okręgu Banku Rezerwy Federalnej

Indeks Barclays : indeks cen na Nowym Jorku

izba akceptacyjna : firma, zazwyczaj bank kupiecki, która przyjmuje weksle z dyskontem, w zamian za natychmiastową zapłatę na rzecz wystawcy, w tym przypadku Banku Anglii

Immanencja: Religijnie koncepcja "Immanencji" jest dobrze znana - mówi się, że boskość zamieszkuje w ciele każdej żywej istoty. Ezoterycy uznają również sytuację, w której Duch jakiegoś typu może "zamieszkać" w żywej osobie, jednak bez opętania jej lub opętania.

INRI: ważny akronim zarówno w religii ortodoksyjnej, jak i w magii. Inicjały łacińskiej frazy umieszczonej kiedyś przez Rzymian na szczycie krzyża, która oznaczała Jesus Nazarenus Rex Judecorum, czyli "Jezus z Nazaretu, Król Żydów". Średniowieczni alchemicy teoretyzowali, że oznaczało to Igne Natura Renovatur Integra lub "cała natura odnawia się przez ogień" lub Igne Nitrum Raris Invenitum - "lśnienie rzadko występuje w ogniu". Autor masoński J.S.M. Ward przypisał inicjały pierwszym literom pewnych hebrajskich słów używanych do opisu czterech żywiołów (I - Yam - Woda; N - Nour - Ogień; R - Ruach - Powietrze; I - Yebeshah - Ziemia). INRI jest znane jako "Słowo Kluczowe" i jest używane w Wewnętrznym Porządku Złotego Brzasku do opisu cyklu pór roku; równonocy i przesileń, a także cykli narodzin, śmierci i odrodzenia (I - Yod - Panna; N - Nun - Skorpion; R - Resh - Słońce; I - Yod - Panna).

Irlandia: Choć nominalnie schrystianizowani, nie ma wątpliwości, że wczesnośredniowieczni Irlandczycy zachowali wiele reliktów swojego dawnego stanu pogaństwa, zwłaszcza tych, które posiadały magiczne tendencje. Wynika to jasno z pism Giraldusa Cambrensisa, pierwszego sprawozdania o irlandzkich manierach i zwyczajach po inwazji kraju przez Anglo-Normanów. Jego opis, na przykład, czyśćca św. Patryka w Lough Derg, Co. Donegal, dowodzi, że demonologia Kościoła katolickiego już połączyła się z animizmem irlandzkiej rodzimej wrzosowości. Mówi: W Ulsterze znajduje się jezioro, na którym znajduje się wyspa podzielona na dwie części. W jednej z nich stoi kościół o szczególnej świętości, który jest bardzo przyjemny i zachwycający, a także ponad miarę chwalebny ze względu na nawiedzenia aniołów i mnogość świętych, którzy go widocznie odwiedzają. Druga część, pokryta urwistym zboczem, jest podobno miejscem schronienia samych diabłów i niemal zawsze teatrem, na którym tłumy złych duchów widocznie odprawiają swoje obrzędy. Ta część wyspy zawiera dziewięć dołów i gdyby ktoś przypadkiem odważył się spędzić noc w jednym z nich (co, jak wiemy, czasami robili niektórzy lekkomyślni ludzie), natychmiast zostaje porwany przez złośliwe duchy, które tak okrutnie go torturują przez całą noc, zadając mu tak niewypowiedziane cierpienia ogniem i wodą oraz inne męki różnego rodzaju, że gdy nadchodzi poranek, w jego nędznym ciele nie pozostaje prawie żadna iskra życia. Mówi się, że każdy, kto raz poddany tym mękom jako pokucie nałożonej na niego, nie będzie później cierpiał kar piekielnych, chyba że popełni jakiś grzech o głębszym zabarwieniu. "To miejsce jest nazywane przez tubylców Czyśćcem św. Patryka. Ponieważ on, mając do czynienia z pogańską rasą w sprawie mąk piekielnych, zarezerwowanych dla potępionych, oraz prawdziwej natury i wiecznego trwania przyszłego życia, aby wpoić w prymitywne umysły niewierzących tajemniczą wiarę w doktryny tak nowe, tak dziwne, tak przeciwne ich uprzedzeniom, uzyskane dzięki skuteczności jego modlitw egzemplifikacją obu stanów nawet na ziemi, jako zbawienną lekcję dla upartego umysłu ludu". Starożytni Irlandczycy wierzyli w możliwość przemiany istot ludzkich w zwierzęta, a Giraldus w innej opowieści o faktach, które rzekomo znalazły się w jego osobistej uwadze, dowodzi, że ta wiara nie straciła nic ze swojego znaczenia dla Irlandczyków z drugiej połowy XII wieku. Przypadek ten jest również interesujący, ponieważ stanowi jeden z pierwszych odnotowanych przykładów likantropii (patrz) na Wyspach Brytyjskich, co zapewne jest powodem, dla którego przytaczamy go w dłuższej części. "Około trzech lat przed przybyciem hrabiego Johna do kraju zdarzyło się, że ksiądz, który podróżował z Ulsteru w kierunku Meath, utknął w pewnym lesie na granicy Meath. Kiedy w towarzystwie tylko młodego człowieka czuwał przy ogniu, który rozpalił pod gałęziami rozłożystego drzewa, oto podszedł do nich wilk i natychmiast zwrócił się do nich w tej sprawie: "Spoczywajcie bezpiecznie i nie bójcie się, bo nie ma powodu, abyście się bali, gdzie nie ma strachu". Podróżni byli zdumieni i przerażeni, wilk dodał kilka ortodoksyjnych słów odnoszących się do Boga. Ksiądz błagał go i zaklinał na Wszechmogącego Boga i wiarę w Trójcę, aby ich nie skrzywdził, ale poinformował ich, jakie to stworzenie w kształcie bestii wypowiedziało ludzkie słowa. Wilk, po udzieleniu katolickich odpowiedzi na wszystkie pytania, dodał na koniec: "Jest nas dwoje, mężczyzna i kobieta, tubylcy Ossory, którzy przez klątwa Natalisa, świętego i opata, zmuszani są co siedem lat do porzucenia ludzkiej postaci i opuszczenia ludzkich siedzib. Całkowicie porzucając ludzką postać, przyjmujemy postać wilków. Pod koniec siedmiu lat, jeśli uda im się przeżyć, a na ich miejsce wkraczają dwaj inni, wracają do swojego kraju i do swojej poprzedniej postaci. A teraz ta, która jest moją towarzyszką w tej wizycie, leży niebezpiecznie chora niedaleko stąd, a ponieważ jest w punkcie śmierci, błagam cię, natchniony boską miłością, abyś dał jej pociechę swojego kapłańskiego urzędu. "W tym lesie ksiądz drżąc podążył za wilkiem, gdy ten prowadził drogę do drzewa w niedużej odległości, w którego dziupli ujrzał wilczycę, która pod tą postacią wylewała ludzkie westchnienia i jęki. Widząc księdza, pozdrowiwszy go z ludzką uprzejmością, podziękowała Bogu, który w tej ostateczności raczył nawiedzić ją z takim pocieszeniem. Następnie otrzymała od księdza wszystkie należycie odprawione obrzędy kościelne, aż do ostatniej komunii. Tego również natarczywie domagała się, usilnie błagając go, aby dopełnił swoich dobrych usług, dając jej wiatyk. Ksiądz stanowczo twierdząc, że nie został w niego wyposażony, wilk, który wycofał się na niewielką odległość, wrócił i wskazał na małą książeczkę mszału, zawierającą kilka konsekrowanych opłatków, którą ksiądz niósł w podróży, zawieszoną u szyi, pod szatą, zgodnie ze zwyczajem kraju. Następnie błagał go, aby nie odmawiał im dar Boży i pomoc przeznaczoną dla nich przez Boską Opatrzność; i aby rozwiać wszelkie wątpliwości, używając pazura jako ręki, zerwał skórę wilczycy od głowy aż do pępka, odginając ją do tyłu. Tak więc natychmiast przybrała postać starej kobiety. Ksiądz, widząc to i zmuszony bardziej strachem niż rozumem, udzielił komunii; odbiorca usilnie o nią prosił i pobożnie ją przyjął. Zaraz potem wilk odwinął skórę i dopasował ją do pierwotnej formy. "Ponieważ obrzędy te zostały należycie, a nie właściwie wykonane, wilk towarzyszył im przez całą noc przy ich małym ognisku, zachowując się bardziej jak człowiek niż zwierzę. Gdy nadszedł ranek, wyprowadził ich z lasu i, zostawiając kapłana, by kontynuował podróż, wskazał mu prostą drogę na długą odległość. Przy odchodzeniu złożył mu również wiele podziękowań za dobrodziejstwo, jakie mu wyświadczył, obiecując mu jeszcze większe podziękowania, jeśli Pan odwoła go z obecnego wygnania, którego dwie części już ukończył". "Zdarzyło się, że około dwa lata później przejeżdżałem przez Meath, w czasie gdy biskup tego kraju zwołał synod, zapraszając również na pomoc sąsiednich biskupów i opatów, aby wspólnie naradzili się nad tym, co należy zrobić w sprawie, o której dowiedział się dzięki spowiedzi księdza. Biskup, słysząc, że przejeżdżam przez te strony, wysłał mi wiadomość przez dwóch swoich kleryków, prosząc mnie, jeśli to możliwe, o osobiste przybycie, gdy rozważana będzie sprawa tak wielkiej wagi; ale jeśli nie mogłem być obecny, prosił mnie, abym przynajmniej wyraził swoją opinię na piśmie. Klerycy szczegółowo opisali mi wszystkie okoliczności, o których zresztą słyszałem wcześniej od innych osób; a ponieważ pilne sprawy uniemożliwiły mi obecność na synodzie, zrekompensowałem swoją nieobecność, udzielając im porady w liście. Biskup i synod, ulegając temu, nakazali księdzu stawić się przed papieżem z listami od nich, przedstawiając to, co się wydarzyło, wraz z opinią księdza koncesja, do którego dokumentu biskupi i opaci obecni na synodzie przytwierdzali swoje pieczęcie." "W naszych czasach widzieliśmy osoby, które za pomocą sztuk magicznych zamieniały każdą substancję wokół siebie w tłuste świnie, takie, jakie się wydawały (ale zawsze były czerwone), i sprzedawały je na targach. Jednakże znikały, gdy tylko przekroczyły jakąkolwiek wodę, powracając do swojej prawdziwej natury; i bez względu na to, jak bardzo były pielęgnowane, ich przybrana postać nie trwała dłużej niż trzy dni. Częstą skargą, zarówno od dawnych czasów, jak i obecnie, było również to, że pewne wiedźmy w Walii, a także w Irlandii i Szkocji zmieniały się w zające, aby ssąc sutki pod tą fałszywą postacią, mogły potajemnie kraść mleko innych ludzi." W czasach anglo-normandzkich czary były szeroko praktykowane, ale wzmianki o nich są skąpe. Jedynie z ulotnych fragmentów w dziełach angielskich pisarzy, którzy stale protestują przeciwko przesądnej naturze i praktykom Irlandczyków, możemy czerpać jakiekolwiek informacje dotyczące okultystycznej historii kraju. Wielka sprawa celebre Lady Alice Kyteler wstrząsnęła całą kolonią anglo-normańską w ciągu kilku kolejnych lat w pierwszej połowie XIV wieku. Stronnictwo biskupa Ossory, nieustępliwego przeciwnika Lady Alice, chełpiło się, że dzięki jej prześladowaniu pozbyli się z Irlandii gniazda czarowników, ale są powody, by sądzić, że Irlandia mogłaby dostarczyć wielu podobnych przypadków czarnej magii, gdyby aktorzy w nich występujący byli podobnej rangi co nieszczęsna dama, co ma wystarczające znaczenie w oczach kronikarzy. W tym kontekście praca o irlandzkim czarostwie i demonologii autorstwa pana St. Johna D. Seymoura (1913) jest uderzająca i brzemienna w skutki. Nie wynika z niej, że pan Seymour miał jakąkolwiek wcześniejszą ogólną wiedzę na temat, którym się zajmuje, przed napisaniem tej książki, i wydaje się, że przyjmuje za pewnik, że czarostwo w Irlandii jest czysto obcym systemem, sprowadzonym na wyspę przez Anglonormanów i szkockich imigrantów na północy. Niewątpliwie tak jest w przypadku dystryktów Pale i Ulsteru, ale z pewnością nie można tego odnieść do celtyckich dystryktów Irlandii. W odniesieniu do nich pan Seymour milczy, ale większości czytelników przyjdzie do głowy, że analogia do celtyckiej Szkocji, która obfitowała w czarownice i zwyczaje czarownic, jest mocnym dowodem na to, że system podobny do tego, który był w modzie w Highlands, uzyskał się w aborygeńskich dystryktach Irlandii. Wczesne irlandzkie dzieła zawierają liczne odniesienia do czarów, a praktyki w nich opisane są w sposób bardzo zbliżony do praktyk szamanów i medyków dzikich plemion na całym świecie. Transformacja zwierząt, jeden z najczęstszych wyczynów czarownic, jest wielokrotnie wspominana w starożytnych irlandzkich cyklach, a w legendach Hibernii jest niewielu bohaterów, którzy nie mieliby w swoich rękach sporego zapasu magii. Nie brakuje też druidów zajmujących się cudami. Pan Seymour powie, że "w celtyckiej Irlandii kontakty z niewidzialnym nie były postrzegane z taką odrazą i rzeczywiście miały sankcję zwyczaju i starożytności". Stwierdza on również, że "element celtycki miał swoje własne przesądne wierzenia, ale nigdy nie rozwinęły się one w tym kierunku (w kierunku czarów). Bardzo trudno w to uwierzyć. Brak zapisów takiego systemu nie jest kryterium, że nigdy nie istniał, i nie wahamy się powiedzieć, że dogłębne zbadanie tematu udowodniłoby, że prawdziwy system czarów został uzyskany w celtyckiej Irlandii, jak i gdzie indziej, chociaż -, acz mógł nie mieć "celtyckiego" pochodzenia. Jakkolwiek by było, książka pana Seymoura jest najbardziej interesująca, ponieważ zajmuje się tymi anglo-normańskimi i szkockimi częściami Irlandii, gdzie wiara w czary podążała liniami tych, które były w modzie w krajach macierzystych populacji imigrantów. Szkicuje przyczynę sprawy Kyteler, porusza okoliczności związane z hrabią Ormond i odnotowuje przypadek irlandzkiej prorokini, która nalegała na ostrzeżenie nieszczęsnego Jakuba ze Szkocji w noc jego zamachu w Perth. Starożytny kronikarz, cytowany przez pana Seymoura, nie podaje, z której części Irlandii pochodziła wspomniana czarownica - niewątpliwie była czarownicą, ponieważ posiadała ducha-przewodnika, Hutharta, który, jak twierdziła, uświadomił jej nadchodzącą katastrofę. Pan Seymour najwyraźniej nie zna historii tego ducha. Jest to teutoński Hudekin lub Hildekin, noszący kaptur, czasami również nawiązujący do Heckdekina, dobrze znany w całych Niemczech i Flandrii jako rodzaj ducha domowego lub skrzata. Trithernius wspomina o nim jako o "duchu znanym Sasom, który przyłączył się do biskupa Hildesheim" i znajdujemy go tu i ówdzie w historii okultystycznej. Z tej okoliczności można by słusznie wnioskować, że wspomniana czarownica pochodziła z jakiejś części Irlandii, która została zasiedlona przez teutońskich imigrantów, a bardziej prawdopodobnie z Ulsteru, ale dane są niewystarczające, abyśmy mogli to ostatecznie stwierdzić. Z najbardziej skąpych materiałów pan Seymour skompilował książkę o wyjątkowym zainteresowaniu. Przedstawia w przeglądzie procesy o czary z XVI wieku, spalenie tamy Dubh, proces O′Toole′a i College Green w Leinster w 1327 roku za herezję oraz uchwalenie statutu przeciwko czarom w Irlandii w 1586 roku. Udowodnił, że powszechność czarów w Irlandii w XVI wieku była rzeczywiście bardzo duża, ale wiele cytowanych przez niego autorytetów, co do istnienia czarowników na Zielonej Wyspie, niemal na pewno odnosi się do jej bardziej celtyckich części; na przykład Rich i Stanihurst. Ma doskonałą notatkę na temat zaklęć hrabiego Desmond, który zademonstrował swojej młodej i pięknej żonie możliwości transformacji w zwierzęta, zmieniając się w ptaka, wiedźmę, sępa i gigantycznego węża. Relacje międzyludzkie z diabłem są szeroko omawiane przez pana Seymoura w pikantnym rozdziale, a my dowiadujemy się, jak został oszukany przez doktora teologii i wychowany przez pewnych czarowników. Florence Newton, czarownica z Youghal, zajmuje cały rozdział dla siebie, i słusznie, ponieważ jej przypadek jest jednym z najbardziej absorbujących w historii czarów. W każdym razie, bez względu na jej okultystyczne moce, wspaniale udało jej się porwać całą społeczność. W tomie uwzględniono również duchy i zjawy, opętanie przez wróżki i kontakty z "małymi ludźmi"; a pan Seymour nie ograniczył się do Irlandii, ale podążył za jedną ze swoich rodaczek do Ameryki, gdzie pokazuje, jak zapewniła ona odpowiednie zajęcie fanatycznemu Cottonowi Matherowi. Wzmianki o czarach z XVII wieku w Antrim i Island Magee stanowią ósmy rozdział; a dziewiąty i ostatni ujawnia sprawy czarów w Irlandii od roku 1807 do dnia dzisiejszego. Ostatnia wzmianka dotyczy procesu o morderstwo w 1911 r., kiedy to nieszczęsna kobieta została osądzona za zabicie innej osoby - emerytki - w ataku szaleństwa. Świadek zeznał, że spotkał oskarżoną na drodze rano w dniu zbrodni, trzymając w ręku posąg lub figurkę i powtarzając trzy razy "Kazałam zabić starą wiedźmę. Otrzymałam moc od Najświętszej Maryi Panny, aby ją zabić". Wydaje się, że cytowana w pytaniu wiedźma groziła, że nęka morderczynię szczurami i myszami; jeden gryzoń najwyraźniej przedostał się do jej mieszkania, a następnie miała jasną wizję damy, która powiedziała oskarżonej, że jest w niebezpieczeństwie, a następnie poinformowała ją, że jeśli otrzyma starą książeczkę emerytalną - bez zdejmowania ubrań i czyszczenia ich, ścielenia łóżka i sprzątania domu, otrzyma - brud na zawsze, szczury i myszy. To nie jest odosobniony przypadek i pokazuje, jak trudno takie przesądy umierają w bardziej odległych częściach cywilizowanych krajów. Przejrzeliśmy książkę pana Seymoura dość obszernie, ponieważ przedstawia ona praktycznie wszystko, co istnieje na omawiany temat. Ale byłoby ciekawie zobaczyć, jak kontynuuje swoje badania, badając takie rodzime irlandzkie zapisy, jakie istnieją. Taki kurs najprawdopodobniej doprowadziłby do uratowania znacznej ilości szczegółów, które umożliwiłyby mu dokończenie okultystycznej historii jego kraju.

Illuminati: Termin używany po raz pierwszy w XV wieku przez entuzjastów sztuk okultystycznych, oznaczający tych, którzy twierdzili, że posiadają "światło" przekazywane bezpośrednio z wyższego źródła lub dzięki większej mierze ludzkiej mądrości. Po raz pierwszy spotykamy tę nazwę w Hiszpanii pod koniec XV wieku. Jej pochodzenie jest prawdopodobnie późnognostyczne i pochodzi z Włoch, a spotykamy wszelkiego rodzaju ludzi, wielu z nich szarlatanów, twierdzących, że należą do bractwa. W Hiszpanii osoby, które rościły sobie prawo do tego tytułu, musiały stawić czoła rygorom Inkwizycji i być może dlatego znajdujemy ich wielu we Francji na początku XVII wieku jako uchodźców. Tu i ówdzie małe grupy tych, którzy nazywani są Illuminati, czasami nazywani Różokrzyżowcami, na krótko zyskiwały rozgłos. Ale to Weishaupt, profesor prawa w Ingolstadt, po raz pierwszy utożsamił ten ruch z republikanizmem. Wkrótce zdobyło silną pozycję w całych Niemczech, ale celem jego założyciela było jedynie przekształcenie jego zwolenników w ślepe narzędzia jego najwyższej woli. Stworzył swoją organizację na wzór jezuitów, przyjął ich system szpiegostwa i ich maksymę, że cel uświęca środki. Wprowadził mistycyzm do działań bractwa, aby atmosfera tajemnicy mogła górować nad wszystkimi jego działaniami, przyjął wiele klas i stopni wolnomularstwa i miał ograniczone nadzieje na przekazywanie głębokich okultystycznych sekretów w wyższych rangach. Tylko kilku członków znało go osobiście, i tak, chociaż stowarzyszenie miało wiele oddziałów we wszystkich częściach Niemiec, tylko dla tych ludzi był widoczny, a ci, którzy go nie widzieli, zaczęli go uważać niemal za boga. Zadbał o to, by w jego szeregi wciągnąć jak najwięcej młodych ludzi bogatych i wpływowych, a w ciągu czterech lub pięciu lat potęga Illuminizmu stała się niezwykła w swoich proporcjach, jego członkowie nawet mieli wpływ na sprawy państwa, a niemało niemieckich książąt uznało za interesujące kontakty z bractwem. Pomysł Weishaupta polegał na połączeniu filantropii i mistycyzmu. Miał zaledwie 28 lat, gdy założył sektę w 1776 roku, ale nie zrobił większych postępów, dopóki pewien baron Von Knigge nie dołączył do niego w 1780 roku. Będąc osobą obdarzoną silną wyobraźnią, został przyjęty na mistrza większości tajnych stowarzyszeń swoich czasów, w tym masonerii. Był również ekspertem w dziedzinie okultyzmu, a zjawiska nadprzyrodzone miały dla niego silny pociąg. Ci dwaj szybko rozprzestrzenili ewangelię rewolucji w całych Niemczech. Ale zaczęli się obawiać, że jeśli władze odkryją istnienie takiego stowarzyszenia jak ich, podejmą kroki, by je stłumić. Mając to na uwadze, wpadli na pomysł zaszczepienia go w wolnomularstwie, które ich zdaniem chroniłoby je i oferowało środki do szerszego i szybszego rozprzestrzeniania się. Wolnomularze nie musieli długo czekać na odkrycie prawdziwej natury tych, którzy właśnie dołączyli do ich organizacji. Zwołano główną radę w celu dokładnego zbadania natury wyznawanych przez nich wierzeń, a w 1782 r. odbyła się konferencja masonów, w której uczestniczyli Knigge i Weishaupt i usiłowali przejąć całą organizację wolnomularską, ale między przywódcami iluminizmu narastało nieporozumienie. Knigge wycofał się ze stowarzyszenia - a dwa lata później ci, którzy osiągnęli najwyższy stopień i odkryli, że mistycyzm nie jest jego prawdziwym celem, zgłosili je do rządu Bawarii jako stowarzyszenie polityczne o niebezpiecznym charakterze. Weishaupt uciekł, ale szkody zostały wyrządzone, ponieważ ogień rozniecony przez iluminizm miał wkrótce wybuchnąć w rewolucji francuskiej. Zasugerowano, i z pewnością musi być prawdą, że ojcowie Stanów Zjednoczonych mieli solidne podstawy w tych samych zasadach co Weishaupt i że deklaracje z 1776 r. nie były całkowicie przypadkowe w odniesieniu do założenia przez niego ruchu niemieckiego. Z pewnością można rozsądnie zasugerować, że amerykańskie loże masońskie dostarczyły Weishauptowi przykładu i istnieją uzasadnione powody, aby sądzić, że Washington, Jefferson i inni masońscy luminarze niepodległości Stanów Zjednoczonych odpowiadali niemieckiemu stowarzyszeniu o tym samym celu. Tytuł Illuminati został później nadany francuskim martynistom

Indie: Systemy mistyczne. - Wykraczałoby to poza zakres takiej pracy, jak ta, aby podjąć się przedstawienia jakiegokolwiek opisu różnych systemów religijnych Indii, musimy ograniczyć się do opisu mistycyzmu i demonologii, które skupiają się wokół tych systemów, oraz zarysu magii i czarów tubylczych ludów imperium. Hinduizm. - Można powiedzieć, że mistycyzm Hindusów był reakcją na szczegółową i praktyczną ceremonię Wed. Gdyby podsumować jego trend, można by słusznie powiedzieć, że silnie uczestniczy w bezinteresowności; jest panteistycznym utożsamianiem podmiotu i przedmiotu, czciciela i czci; dąży do ostatecznego wchłonięcia w Nieskończoność; wpaja absolutną bierność, najdrobniejsze samobadanie, ustanie mocy fizycznych; i wierzy w duchowe przewodnictwo mistycznego adepta. Dla indyjskich teozofów istnieje tylko jedna Absolutna Istota, Jedna Rzeczywistość. To prawda, że panteistyczna doktryna Ekam advitiyam "Jeden bez Drugiego" zakłada niezliczony panteon bogów, wielkich i małych, oraz bogatą demonologię; ale trzeba zrozumieć, że są to jedynie iluzje duszy, a nie rzeczywistości. Gdy dusza osiąga pełniejszą wiedzę, jej iluzje zostają całkowicie rozwiane, ale dla zwykłego człowieka bezosobowość absolutnego bytu jest bezużyteczna. Potrzebuje on symbolicznego bóstwa, aby zniwelować przepaść między bezosobowym Absolutem a jego samym materialnym ja, stąd liczni bogowie hinduizmu, którzy są uważani przez wtajemniczonych jedynie za manifestacje Najwyższego Ducha. Nawet najbardziej prymitywne formy bałwochwalstwa w ten sposób posiadają wyższe znaczenie. Jak mówi Sir Alfred Lyall: (Brahminizm) traktuje wszystkie nabożeństwa jako zewnętrzne widoczne znaki tej samej prawdy duchowej i jest gotowy pokazać, w jaki sposób każdy konkretny obraz lub obrzęd jest symbolem pewnego aspektu uniwersalnej boskości. Hindusi, podobnie jak poganie starożytności, czczą naturalne obiekty i siły - górę, rzekę lub zwierzę. Bramin uważa, że cała natura jest szatą lub płaszczem zamieszkującej boskiej energii, która inspiruje wszystko, co 1 - odnawia wszystko lub przekracza ludzkie zrozumienie". Życie ascetyczne od najdawniejszych czasów było uważane w Indiach za najprawdziwsze przygotowanie do komunii z bóstwem. Asceza jest niezwykle rozpowszechniona, szczególnie w związku z kultem Siwy, który jest w dużej mierze uważany za prototyp tej klasy. Jogini lub Jogis (uczniowie filozofii jogi), praktykują abstrakcję umysłową i powszechnie uważa się, że osiągnęli nadludzkie moce. Zwykłymi rezultatami ich praktyk ascetycznych są szaleństwo lub pustka umysłu, a ich tak zwane nadprzyrodzone moce są przeważnie prorocze lub w wielu przypadkach czyste żonglerstwo i czary. Paramal Hamsas, czyli "najwyższe łabędzie", twierdzą, że są identyczni z duszą świata i nie mają żadnego zajęcia poza medytacją nad Brahmą. Mówi się, że są równie obojętni na przyjemność lub ból, nieczuli na bicie lub zimno i niezdolni do sytości lub niedostatku. Sannyasi to ci, którzy wyrzekają się ziemskich spraw: mają charakter mnichów i są z reguły niezwykle brudni. Dandis lub nosiciele laski są czcicielami Siwy w jego formie Bhairavy Groźnego. Pan J. C. Owen w swojej książce Mystics, Ascetics and Sects of India mówi o tych sadhusach lub świętych mężach: "Sadhuizm, czy to utrwalając osobliwą ideę skuteczności ascezy w zdobywaniu dalekosiężnych mocy nad zjawiskami naturalnymi, czy też składając świadectwo przekonaniu o niezbędności oderwania się od świata jako przygotowania do niewypowiedzianej radości ekstatycznej komunii z Boską Istotą, niewątpliwie miał tendencję do utrzymywania przed oczami ludzi jako najwyższego ideału, życia w czystości i powściągliwości oraz pogardy dla świata ludzkich spraw. Niezbędnie utrzymywał również wśród świeckich poczucie praw i roszczeń biednych na rzecz dobroczynności bardziej zamożnych członków społeczności. Ponadto sadhuizm poprzez mnogość niezależnych sekt, które powstały w Indiach, zrodził i sprzyjał duchowi tolerancji, który nie może umknąć uwadze najbardziej powierzchownego obserwatora". Jedną z najbardziej ezoterycznych gałęzi hinduizmu jest kult Sakta. Saktas są czcicielami Sakti lub żeńskiej zasady jako kreatywnej i reprodukcyjnej agencji. Każdy z głównych bogów posiada własną Sakti, poprzez którą wykonywane są jego twórcze akty, tak że czciciele Sakta pochodzą ze wszystkich sekt. Ale to głównie w związku z kultem Siwy praktykowane jest czczenie Sakta. Jego główną siedzibą jest północno-wschodnia część Indii - Bengal, Behar i Assam. Jest podzielony na dwie odrębne grupy. Pierwotni samoistni bogowie mieli dzielić się na energię męską i żeńską, przy czym męska połowa zajmowała prawą rękę, a żeńska lewą stronę. Z tej koncepcji mamy dwie grupy obserwatorów "prawej ręki" i obserwatorów "lewej ręki". W Tantrach lub mistycznych pismach, Siva rozwija w naturze rozmowy w odpowiedzi na pytania zadane przez jego małżonkę Parvati, tajemnice okultyzmu Sakta. Czciciele prawej ręki są zdecydowanie najliczniejsi. Ścisła tajemnica jest nakazywana w wykonywaniu rytuałów, a tylko jedna niższa kasta, Kanlas, wykon uje mistyczne i zdegradowane rytuały Tantr. Braminizm. - Braminizm jest systemem zapoczątkowanym przez braminów, kapłańską kastę Hindusów, w stosunkowo wczesnym okresie. Jest to mistyczna religia Indii par excellence i reprezentuje bardziej archaiczne wierzenia jej ludów. Stwierdza, że niezliczone indywidualne istnienia ożywionej natury są tylko wieloma manifestacjami jednego wiecznego ducha, do którego zmierzają jako do ostatecznego celu najwyższej błogości. Celem człowieka jest zapobiegnięcie zejściu niżej w skali i podniesienie się o 4 stopnie, lub jeśli to możliwe, osiągnięcie ostatecznego celu natychmiast z takiego stanu istnienia, w jakim się znajduje. Kodeks Manu kończy się: "Ten, kto w swojej duszy postrzega najwyższą duszę we wszystkich istotach i osiąga równowagę wobec nich wszystkich, osiąga najwyższy stan błogości". Umartwienie zwierzęcych instynktów, absolutna czystość i doskonałość ducha były moralnymi ideałami klasy bramińskiej. Ale konieczne było przejście przez szereg czterech porządków lub stanów istnienia, zanim można było mieć jakąkolwiek nadzieję na zjednoczenie z bóstwem. Były to: byahmacharin, czyli uczeń spraw religijnych; grihastha, czyli gospodarz; vanavasin, czyli pustelnik; i sannyasin lub bhikshu, fakir lub religijny żebrak. Praktycznie każdy człowiek z wyższych kast praktykował co najmniej pierwsze dwa z tych etapów, podczas gdy klasa kapłańska odbyła cały kurs. Później jednak nie było to już regułą, ponieważ zakres nauki był niezwykle wymagający, często trwał nawet czterdzieści osiem lat, a nowicjusz musiał utrzymać się, żebrząc od drzwi do drzwi. Zazwyczaj był przywiązany do domu jakiegoś nauczyciela religijnego; a po kilku latach nauki zwykle się żenił, ponieważ uważano za absolutnie konieczne, aby zostawił po sobie syna, który ofiarowałby pożywienie jego duchowi i duchowi jego przodków. Mówiono, że został wtedy "Gospodarzem Domu" i musiał nieustannie podtrzymywać ogień przyniesiony do jego domu w dniu ślubu. Gdy się zestarzał, nadszedł czas, aby wkroczył w trzeci etap życia i "odciął się od wszelkich więzów rodzinnych, z wyjątkiem tego, że (jeśli chciała) jego żona mogłaby mu towarzyszyć, i udał się na emeryturę w samotne miejsce, niosąc ze sobą swój święty ogień i narzędzia niezbędne do jego codziennych poświęceń". Skąpo ubrany, z nieobciętymi włosami i paznokciami, przyjęto, że pustelnik musi żywić się wyłącznie dziko rosnącym w lesie pożywieniem - korzeniami, ziołami, dzikim zbożem itd. Przyjmowanie darów nie było mu dozwolone, chyba że było to absolutnie konieczne, a jego czas spędzał na czytaniu metafizyki, części Wed, składaniu ofiar i praktykowaniu wyrzeczeń w celu uzyskania całkowitej obojętności na ziemskie pragnienia. W ten sposób przystosowuje się do ostatecznego i najbardziej wzniosłego stanu, zakonnego żebraka lub bhikshu. Polega on wyłącznie na medytacji. Zajmuje on miejsce zamieszkania u stóp drzewa w całkowitej samotności i tylko raz dziennie, po zakończeniu pracy, może zbliżyć się do ludzkich siedzib, aby żebrać o trochę jedzenia. W ten sposób czeka na śmierć, nie pragnąc ani wyginięcia, ani istnienia, aż w końcu go dosięgnie i zostanie pochłonięty przez wiecznego Brahmę. Najczystsze doktryny braminizmu można znaleźć w filozoficznym systemie Wedanta, który uznaje Wedę, czyli zbiór starożytnych hymnów sanskryckich, za objawione źródło wiary religijnej poprzez wizje starożytnych Rishis lub jasnowidzów. Wspomniano już, że Hindusi uważali, że cała gama ożywionej natury jest przemierzana przez jedną duszę, która podróżowała w górę i w dół skali, gdy jej działania w poprzednim życiu były dobre lub złe. Dla Hindusa element witalny wszystkich istot ożywionych wydaje się zasadniczo podobny, co doprowadziło bezpośrednio do bramińskiej teorii transmigracji, która tak silnie zakorzeniła się w umyśle Hindusa. Demonologia. - Wokół hinduskiej mitologii skupiła się duża i skomplikowana demonologia. Bogowie są w ciągłej wojnie z demonami. Dlatego Durga zabija Chandę i Asurę, a także wysyła Durgę, demona o podobnym imieniu do niej samej. Wisznu również zabija więcej niż jednego demona, ale Durga wydaje się być wielkim wrogiem rasy demonów. Asury, prawdopodobnie bardzo starożytny i aborygeński panteon bóstw, później stały się demonami w powszechnej wyobraźni, a Rakshasas były demonami chmur. Są opisywani jako kanibale, mogą przybierać dowolną formę i nieustannie zagrażają bogom. Nawiedzają cmentarze, zakłócają ofiary, ożywiają zmarłych, dręczą i dręczą ludzkość na wszelkie możliwe sposoby. W rzeczywistości są niemal absolutnym odpowiednikiem wampirów ze słowiańskich krajów; i to bardzo pomaga w konkluzjach Asikoffa, że słowiańskie wampiry były pierwotnie duchami chmur. Widzimy, że bogowie są stale nękani przez demony; i ogólnie rzecz biorąc możemy być usprawiedliwieni w wnioskowaniu, że tak jak Tuatha-de-danaan nękali późniejszych bóstw Irlandii, tak samo ci tubylczy bogowie prowadzili życie ciągłej wojny z boskimi istotami z panteonu imigrantów Ariów. Popularne czary i magia. - Popularne czary i magia Indii bardzo przypominają te z Europy. Drawidyjskie lub tubylcze rasy Indii zawsze były silnymi wyznawcami czarów i możliwe, że mamy tutaj przykład mitycznego wpływu podbitego ludu. Są jednak niezwykle powściągliwi w kwestii jakiejkolwiek wiedzy, jaką posiadają na ten temat. Jest to praktycznie ograniczone do nich, co może prowadzić do pochopnego założenia, że rasy aryjskie w Indiach nie posiadają własnych czarów. Ale jest to wysoce nieprawdopodobne, a prawda prawdopodobnie leży w zupełnie innym kierunku; jednakże niezwykle wysokie wymagania stawiane powszechnemu poczuciu religijnemu przez braminizm prawdopodobnie zmiażdżyły przesądy niższego kultu bardzo wczesnego okresu i ograniczyły praktykę drobnej magii do niższych kast, które oczywiście były krwi drawidyjskiej lub aborygeńskiej. Odkrywamy, że czary są najbardziej rozpowszechnione wśród bardziej odizolowanych i najmniej zaawansowanych ras, takich jak Kolowie, Bhilowie i Santalowie. Ludzie koczowniczy są również wielkimi wyznawcami czarów, jedną z najbardziej przerażających form czarów jest Jigar Khoy, czyli zjadacz wątroby, o którym Abul Fazl mówi: "Jeden z tej klasy może ukraść wątrobę drugiemu za pomocą spojrzeń i zaklęć. Inne relacje mówią, że patrząc na osobę pozbawia ją zmysłów, a następnie kradnie jej coś przypominającego pestkę granatu, którą ukrywa w łydce swojej nogi; po spuchnięciu od ognia rozdaje ją swoim towarzyszom, aby ją zjedli, co kończy życie zafascynowanej osoby. Jigar Khoy jest w stanie przekazać swoją sztukę innej osobie, ucząc ją zaklęć i sprawiając, że zje kawałek ciasta wątrobowego. Te Jigar Khoy to głównie kobiety. Mówi się, że potrafią przenosić inteligencję z dużej odległości w krótkim czasie, a jeśli zostaną wrzucone do rzeki z przywiązanym do nich kamieniem, mimo to nie zatoną. Aby pozbawić kogokolwiek tej złej mocy, napiętnować jego skronie i każdy staw jego ciała, nabić mu oczy solą, zawiesić go na czterdzieści dni w podziemnej komnacie i powtarzać nad nim pewne zaklęcia." Czarownica nie pożera jednak wątroby mężczyzny przez dwa i pół dnia, a nawet jeśli ją zjadła i została oddana pod ręce egzorcysty, może zostać zmuszona do podmiany wątroby jakiegoś zwierzęcia w ciele mężczyzny, którego skrzywdziła. Słyszymy również opowieści o czarownicach wyjmujących wnętrzności ludzi, wysysających je, a następnie zastępujących je. Wszystko to niewątpliwie ilustruje, jak w starożytnej Francji i Niemczech, a prawdopodobnie także w krajach słowiańskich, pierwotne połączenie czarownicy i wampira; jak w rzeczywistości te dwie rzeczy były jednym i tym samym. W Indiach arcywiedźma Ralaratri, czyli "czarna noc", ma zrośnięte brwi słowiańskiego wilkołaka lub wampira, duże policzki, szeroko rozchylone usta, wystające zęby i jest prawdziwym wampirem. Ale ona również posiada moce zwykłego czarostwa, - jasnowidzenia, robienia filtrów, kontrolowania burz, złego oka i tak dalej. Czarownice przybierają również formy zwierzęce, zwłaszcza tygrysów; opowiadane są historie o procesach, na których tubylcy składali zeznania, że śledzili pewne tygrysy do ich kryjówek, które po wejściu okazywały się zamieszkane przez znaną czarownicę lub czarodzieja. W przypadku takich czarownic-tygrysów zwykłym lekarstwem jest wybicie im zębów, aby zapobiec dalszym psotom. Co dziwne, indyjska czarownica, podobnie jak jej europejski pierwowzór, bardzo często jest w towarzystwie kota. Kot, jak mówią ludzie dżungli, jest ciotką tygrysa i nauczył go wszystkiego, oprócz wspinania się na drzewo. Zalim Sinh, słynny regent Kota, wierzył, że koty są związane z czarownicami i wyobrażając sobie, że jest zaczarowany, nakazał, aby każdy kot został wygnany ze swojej prowincji. Podobnie jak w Europie, czarownice są rozpoznawane po pewnych znakach. Uważa się, że uczą się sekretów swojego rzemiosła, jedząc wszelkiego rodzaju podroby. Popularne przekonanie na ich temat jest takie, że są często bardzo przystojne i schludne, i niezmiennie nakładają wyraźną linię czerwonego ołowiu na rozstanie ze swoją kryjówką. Są powszechnie oskarżane o ekshumowanie martwych dzieci i przywracanie ich do życia, aby służyły ich własnym okultystycznym celom. Nie mogą umrzeć, dopóki są czarownicami i dopóki, jak we Włoszech, nie będą mogły przekazać swojej wiedzy o czarach komuś innemu. Recytują zaklęcia od tyłu, powtarzając dwie i pół litery z wersetu w Koranie. Jeśli pewien urok jest powtarzany "na straże", osoba go używająca stanie się niewidzialna dla swojego sąsiada, ale jeśli powtórzy go od tyłu, przybierze dowolną postać, jaką wybierze. Czarownica może uzyskać władzę nad swoją ofiarą, wchodząc w posiadanie kosmyka włosów, obcinając paznokcie lub jakąś inną część jej ciała, taką jak ząb. Z tego powodu tubylcy z Indii są niezwykle ostrożni w pozbywaniu się takich rzeczy, zakopując je w ziemi w miejscu pokrytym trawą lub w pobliżu wody, której czarownice powszechnie nie lubią. Niektórzy ludzie nawet wrzucają ścinki swoich włosów do bieżącej wody. Podobnie jak czarownice w Europie, praktykują one tworzenie wizerunków osób z wosku, ciasta lub podobnych substancji i torturowanie ich, z myślą, że ból odczuje osoba, którą chcą skrzywdzić. W Indiach towarzysz czarownic jest znany jako Bir lub "bohater", który pomaga jej w zadawaniu krzywdy istotom ludzkim. Moc czarownicy jest największa 14., 15. i 29. dnia każdego miesiąca, a w szczególności w Święto Lamp i Święto Durgi. Czarownice są często surowo karane wśród odizolowanych mieszkańców wzgórz, a w torturowaniu ich przejawia się diaboliczna pomysłowość. Aby zniweczyć ich zły wpływ, są bite rózgami z rącznika pospolitego i zazwyczaj umierają w trakcie. Często są zmuszane do picia brudnej wody używanej przez kurierów w trakcie ich pracy, lub odcinane są im nosy, lub są zabijane. Jak powiedziano, często wybija się im zęby, goli się głowy i rzuca w nie podrobami. W przypadku kobiet goli się ich głowy, a ich włosy przyczepia się do drzewa w jakimś miejscu publicznym. Są one również piętnowane; mają przywiązany lemiesz do nóg; i zmuszane do picia wody z garbarni. Podczas buntu, gdy władza brytyjska została złagodzona, lud Drawidów zadawał czarownicom i czarownikom najstraszniejsze okrucieństwa. W ich oczy wkładano rozgniecione papryczki chili, aby sprawdzić, czy wywołają łzy, a nieszczęsne istoty zawieszano na drzewie głową w dół, gwałtownie huśtając się z boku na bok. Następnie zmuszano je do picia krwi kozy i wypędzania złych duchów, które sprawiły, że weszły w ciała niektórych chorych osób. Okaleczenia i okrucieństwa, którym je poddawano, są takie, że nie zniosą powtórzenia, ale jednym z ulubionych sposobów przeciwdziałania czarom czarownicy jest pobranie jej krwi, a miejscowy kapłan często kłuł język czarownicy igłą, a otrzymaną krew umieszczał na ryżu i zmuszał ją do jej zjedzenia. W Bombaju aborygeńscy Tharus mają rzekomo posiadać specjalne moce czarów, więc "Kraina Tharus" jest synonimem ziemi czarownic. W Gorakhpurze mieszka również wiele czarownic, a pół-Cyganki Banayas, czyli nosiciele zboża, są znani z wiary w czary. W swojej interesującej książce Popular Religion and Folk - lore of Northern India, pan W. Crooke, który miał wyjątkowe możliwości studiowania rodzimego charakteru i który wiele zrobił, aby oczyścić ciemne miejsca indyjskiej mitologii popularnej, mówi o różnych typach indyjskich czarownic: "Obecnie pół-ubóstwioną czarownicą, której najbardziej obawiają się mieszkańcy Wschodnich Dystryktów Prowincji Północno-Zachodnich, jest Lona lub Nona, Chamaript lub kobieta z kasty kurników. Jej legenda jest następująca. Wielki lekarz Dhanwantara, który odpowiada Luqmanowi Hakimowi z kasty muzułmanów, był kiedyś w drodze, aby wyleczyć króla Parikshitisa i został oszukany i ugryziony przez króla węży Tal-shaka. Dlatego też pragnął, aby jego syn upiekł go i zjadł jego ciało, a tym samym odziedziczył jego magiczne moce. Król węży odwiódł ich od zjedzenia nieświętego posiłku i pozwolili, aby kocioł zawierający go spłynął w dół Gangesu. Kobieta kurnika, zwana Lona znalazła go i zjadła jego zawartość, i tak oto odziedziczyła mistyczne moce Dhanwantary. Stała się biegła w leczeniu, szczególnie ukąszeń węży. W końcu odkryto, że jest czarownicą, z powodu niezwykłej szybkości, z jaką potrafiła sadzić sadzonki ryżu. Pewnego dnia ludzie ją obserwowali i zobaczyli, że gdy myślała, że nikt jej nie widzi, rozebrała się do naga, wzięła wiązkę roślin w ręce i rzuciła je w powietrze, recytując pewne zaklęcia. Gdy sadzonki natychmiast ułożyły się na właściwych miejscach, widzowie krzyknęli ze zdumienia, a czując się odkrytą, Nona pobiegła przez kraj, a kanał, który stworzyła na swoim biegu, do dziś jest rzeką Loni. Więc święty w Broach utworzył nowy bieg rzeki, ciągnąc za sobą swoje ubrania… " Inna straszna czarownica, której legenda jest opowiadana w Mathurze, to Putana, córka Bali, króla niższego świata. Znalazła śpiącego niemowlę Krysznę i zaczęła go karmić mlekiem swojego diabła. Pierwsza kropla zatrułaby śmiertelne dziecko, ale Kryszna pociągnął ją za pierś z taką siłą, że wyssał z niej życie - krew, a diabeł, przerażając całą krainę Braj swoimi krzykami agonii, padł bez życia na ziemię. Europejskie czarownice ssą krew dzieci; tutaj boski Kryszna odwraca role na czarownicę. " Palwar Rajputowie z Oudh mają przodkinię czarownicę. Niedługo po narodzinach syna zajęła się pieczeniem ciast. Jej niemowlę zaczęło płakać, a ona musiała wykonać podwójną pracę. W tym momencie jej mąż przybył akurat na czas, by zobaczyć, jak jego demoniczna żona przybiera gigantyczne i nadprzyrodzone rozmiary, tak aby pieczenie i pielęgnacja mogły odbywać się w tym samym czasie. Ale odkrywając swój sekret, czarownica zniknęła, pozostawiając swojego syna jako spuściznę dla zdumionego męża. Tutaj, chociaż historia jest niekompletna, mamy prawie na pewno, jak w przypadku Nony Chamarin, jedną z legend typu Melusiny, w której nadprzyrodzona żona opuszcza męża i dzieci, ponieważ naruszył jakieś tabu, zgodnie z którym zabrania mu się widzieć ją nago lub coś podobnego. "Historia czarów w Indiach, podobnie jak w Europie, jest jedną z najsmutniejszych stron w annałach ludu. Obecnie władza brytyjskiego prawa niemal całkowicie stłumiła okropne okrucieństwa, które pod administracją tubylczą były zwyczajowo praktykowane. Jednak szczególnie w bardziej odległych i nieucywilizowanych częściach kraju przesąd ten nadal istnieje w umysłach ludzi, a okazjonalne wskazówki na jego temat, które pojawiają się w naszych rejestrach karnych, są wystarczające, aby pokazać, że jakiekolwiek złagodzenie działań naszych urzędników i policji niewątpliwie doprowadziłoby do jego odrodzenia w niektórych z jego bardziej szokujących form". Aborygeni w Indiach żyją w wielkim strachu przed duchami i niewidzialnymi zjawami, a znaczną część swojego czasu poświęcają na odpieranie złych wpływów tychże. Ochraniacze wszelkiego rodzaju zaśmiecają ich domy i podejścia do nich, a noszą liczne amulety w celu odparcia złych wpływów. W związku z tym pan Crooks mówi: Niektóre indyjskie duchy, takie jak Ifrit z Baśni tysiąca i jednej nocy, mogą urosnąć do długości dziesięciu yojaras lub osiemdziesięciu mil. W jednej z opowieści bengalskich duch jest identyfikowany, ponieważ może wyciągnąć ręce na kilka jardów, aby unieść statek. Niektóre duchy posiadają bardzo niebezpieczną moc wchodzenia w ludzkie zwłoki, takie jak Vetala, i puchnięcia do ogromnych rozmiarów. Kharwarowie z Mirzapur mają szaloną legendę, która opowiada, jak dawno temu niezamężna dziewczyna z plemienia zmarła i została poddana kremacji. Podczas gdy krewni zbierali drewno na stos, duch wszedł w ciało, ale przyjaciele zdołali go wyrzucić. Od tamtej pory bardzo uważa się, aby nie pozostawiać ciał kobiet bez opieki. Tak więc w Pendżabie, gdy kremuje się wielką osobę, kości i prochy są starannie obserwowane do czwartego dnia, aby zapobiec ingerencji maga. Jeśli ma okazję, może przywrócić zmarłego do życia i na zawsze utrzymać go pod swoim wpływem. Stąd wziął się zwyczaj budzenia zmarłych w Wielkiej Brytanii, praktyka ta najprawdopodobniej wywodzi się z głupiego przesądu o niebezpieczeństwie, jakie niesie ze sobą porwanie zwłok przez agentów niewidzialnego świata lub wystawienie ich na złowrogie wolności dzikich zwierząt. Natomiast w Indiach uważa się, że jeśli nie można natychmiast pozbyć się zwłok, najlepiej jest je dokładnie zmierzyć, a wówczas żaden złośliwy Bhut nie może się nimi zająć. "Większość duchów, które do tej pory rozważaliśmy, jest złośliwa. Są jednak inne, które są przyjazne. Takie jak niemieckie elfy, Robin Goodfellow, Puck, Brownie i Cauld Lad z Hiltona w Anglii, Glashan z Wyspy Man, Phouka lub Leprehaun z Irlandii. Takim w jednej ze swoich wielu form jest Brahmadaitya, czyli duch bramina, który zmarł bezżenny. W Bengalu uważa się, że jest bardziej schludny i mniej psotny niż inne duchy; Bhuts noszą go w palankinie, nosi drewniane sandały i mieszka na drzewie banianowym. Inicjacja: Proces wstąpienia do tajnego stowarzyszenia lub podobnej organizacji. Idea inicjacji została z pewnością odziedziczona przez Egipcjan i Asyryjczyków od starszych ludów neolitycznych, które posiadały tajne organizacje lub tajemnice "analogiczne do Medwiwinów Indian Ameryki Północnej lub australijskich Blackfellows. Czytamy o inicjacji do różnych stopni egipskiego kapłaństwa i "misteriach" Eleusis i Bachusa. (Zobacz Misteria.) Procesy te prawdopodobnie składały się z testów odwagi i wierności (podobnie jak inicjacje dzikie) i obejmowały takie akty, jak znoszenie silnych uderzeń, picie krwi, rzeczywistej i wyimaginowanej, i tak dalej. W Popol Vuh, sadze Indian Kiche z Gwatemali mamy obraz testów inicjacyjnych dwóch bohaterów - bogów przy wejściu do rodzimego Hadesu. Rzeczywiście, większość misteriów charakteryzowała zstąpienie człowieka do piekła i jego powrót na ziemię, w oparciu o legendę matki kukurydzy o zmartwychwstaniu rośliny pszenicy. Inicjacja do wyższych gałęzi mistycyzmu, magii i teozofii została w dużej mierze opisana Proces w odniesieniu do nich jest oczywiście całkowicie symboliczny i należy go rozumieć jako oznaczający przygotowanie do wyższego życia i odrodzenie duszy.

Imię Boże: W mistycyzmie żydowskim kładzie się duży nacisk na znaczenie Imienia Bożego. Składa się ono z czterdziestu - twjo liter, nie, jak wskazuje Mojżesz Majmonides, zawartych w jednym słowie, ale w zdaniu złożonym z kilku słów, które przekazuje dokładne pojęcie istoty Boga. Wraz z kapłańską dekadencją w ostatnich dniach Świątyni, imię Boże zastąpiono imieniem dwunastoliterowym, a z czasem nawet to drugie imię nie było ujawniane każdemu kapłanowi, ale tylko nielicznym. Dłuższe imię czasami zawierało czterdzieści - pięć lub siedemdziesiąt - dwie litery. Dziesięć Sefirotów jest również uważane, w mistycznym sensie, za imiona Bóstwa. Boskie Imię Jehowa jest większe niż "Jestem, Który Jestem", ponieważ to drugie oznacza Boga takiego, jakim był przed stworzeniem, Absolutnego, Niepoznawalnego, Ukrytego; ale pierwsze oznacza Najwyższą Manifestację, immanencję Boga w Kosmosie.

Imiona królewskie: Król Egiptu pierwotnie miał trzy imiona; w czasach Czwartej Dynastii liczba jego imion wzrosła do pięciu. Były to:

1 imię Horusa, pod którym został ogłoszony Boskim Królem;
2 imię Dwóch Pań, oznaczone przez grupę hieroglificzną Nebty, reprezentującą dwie boginie Górnego i Dolnego Egiptu, które go chroniły;
3 imię Złotego Horusa, reprezentowane przez Bik Nebu, Sokoła Złota;
4 imię Koronacyjne lub Tronowe, reprezentowane albo przez grupę Nesubita, Króla Górnego i Dolnego Egiptu, albo przez Netjera Nefera, Dobrego Boga. Imię to było zwyczajowo umieszczane w KARTUSZU; podobnie jak
5 imię, które identyfikowało go jako Syna Re, Sa Re.

IMIĘ NSW-BIT : Jedno z pięciu wielkich imion królewskiej tytulatury, dosłownie oznacza "Ten, który należy do Trzciny i Pszczoły", symbolizujących odpowiednio Górny Egipt (południe) i Dolny Egipt (Delta). Jest tłumaczone jako "Król Górnego i Dolnego Egiptu" i symbolizuje panowanie faraona nad zjednoczonym królestwem od 3100 r. p.n.e.

Identyfikator zestawu usług (SSID): Nazwa sieci WLAN; może być rozgłaszany przez punkt dostępowy. powłoka Wykonywalny fragment kodu programistycznego, który tworzy interfejs do systemu operacyjnego w celu wykonywania poleceń systemowych.

Inżynieria społeczna: Wykorzystanie zrozumienia natury ludzkiej w celu wydobycia informacji od ludzi.

Infrastruktura klucza publicznego (PKI): Struktura składająca się z programów, protokołów i zasad bezpieczeństwa. PKI wykorzystuje kryptografię klucza publicznego do ochrony danych przesyłanych przez Internet.

Institute for Security and Open Methodologies (ISECOM): Otwarta społeczność badawcza zajmująca się bezpieczeństwem, dostarczająca oryginalne zasoby, narzędzia i certyfikaty w dziedzinie bezpieczeństwa.

Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE): Organizacja, która tworzy standardy dla branży IT.

Interactive Application Security Testing (IAST): Technika testowania aplikacji, która łączy elementy DAST i SAST i wykorzystuje agenta wewnątrz aplikacji do przeprowadzania analizy podatności w czasie rzeczywistym. IAST jest również znane jako testowanie "szarej skrzynki".

International Data Encryption Algorithm (IDEA): Szyfr blokowy, który działa na 64-bitowych blokach tekstu jawnego i używa 128-bitowego klucza; używany w oprogramowaniu szyfrującym PGP.

Internet Assigned Numbers Authority (IANA): Organizacja normalizacyjna, która nadzoruje globalną alokację adresów IP, zarządzanie strefą główną w systemie nazw domen (DNS) oraz inne symbole związane z protokołem internetowym i numery internetowe.

Internet Control Message Protocol (ICMP): Protokół warstwy transportowej używany do przekazywania informacji o problemach z łącznością sieciową. Na przykład polecenie ping używa komunikatów ICMP, takich jak nieosiągalna sieć docelowa, żądanie echa i odpowiedź echa.

IDS oparty na anomaliach : Typ IDS, który wysyła alerty dotyczące ruchu sieciowego różniące się od ustalonej linii bazowej.

Instrument bazowy: Instrument bazowy kontraktu futures lub opcyjnego jest towarem lub instrumentem finansowym, od którego zależy kontrakt. Zatem instrumentem bazowym dla opcji na obligacje jest obligacja; instrumentem bazowym dla kontraktu futures na krótkoterminowe stopy procentowe jest zazwyczaj trzymiesięczny depozyt.

Interpolacja: Proces szacowania ceny lub stopy dla wartości na określony dzień poprzez porównanie cen faktycznie notowanych dla dat wartości po obu stronach.

Interwencja: Zakupy lub sprzedaż walut na rynku przez banki centralne w celu zmniejszenia wahań kursów walutowych lub utrzymania wartości waluty w określonym przedziale lub na określonym poziomie. Podobnie, operacje banków centralnych na rynkach pieniężnych w celu utrzymania stóp procentowych na określonym poziomie.

ISMA: Międzynarodowe Stowarzyszenie Rynku Papierów Wartościowych. Stowarzyszenie to opracowało wraz z PSA (obecnie przemianowanym na Bond Market Association) umowę PSA/ISMA Global Master Repurchase Agreement.

Iteracja: Powtarzalny proces matematyczny polegający na szacowaniu odpowiedzi na problem, poprzez sprawdzanie, jak dobrze ten szacunek pasuje do danych, odpowiednie dostosowywanie szacunku i próbowanie, aż dopasowanie będzie akceptowalnie bliskie. Stosowane na przykład przy obliczaniu rentowności obligacji na podstawie jej ceny.

IDB: Broker międzydealerski, w tym kontekście broker, który zapewnia udogodnienia do obrotu obligacjami między animatorami rynku.

IG: Indeksowane obligacje skarbowe, których kupony i ostateczna płatność wykupu są powiązane ze zmianami indeksu cen detalicznych (RPI).

Immunizacja: Proces, w którym tworzony jest portfel obligacji, który ma zapewniony zwrot w określonym horyzoncie czasowym, niezależnie od zmian stóp procentowych. Mechanizm leżący u podstaw immunizacji to struktura portfela, która równoważy zmianę wartości portfela na koniec horyzontu inwestycyjnego (okresu) ze zwrotem uzyskanym z reinwestowania przepływów pieniężnych z portfela. Jako taka immunizacja wymaga od zarządzającego portfelem zrównoważenia ryzyka stopy procentowej i ryzyka reinwestowania.

Indeks giełdowy: Indeks giełdowy śledzi ceny grupy reprezentatywnych akcji, aby dać inwestorom pojęcie, jak radzi sobie rynek jako całość. Większość indeksów jest ważona, co daje większą wagę akcjom dużych firm, ale Dow Jones Industrial Average jest technicznie po prostu średnią, ponieważ każda akcja, niezależnie od jej ceny i wartości akcji będących przedmiotem obrotu, ma taką samą wagę przy szacowaniu ruchu rynku w danym dniu.

Inwestowanie społecznie świadome, inwestowanie społecznie odpowiedzialne, społeczna odpowiedzialność biznesu (CSR): inwestorzy społecznie świadomi, tacy jak fundusze powiernicze dla szkół wyższych, starają się inwestować swoje pieniądze w firmy lub fundusze, które odpowiadają określonemu poglądowi na to, jak powinien być zarządzany świat. Wiele funduszy akcji społecznie świadomych inwestuje na przykład tylko w firmy, które udowodniły społeczną odpowiedzialność biznesu, na przykład dobrze traktując swoich pracowników lub wykorzystując zrównoważone zasoby, takie jak sadzenie jednego drzewa za każde ścięte drzewo.

IPO (pierwsza oferta publiczna): Kiedy firma staje się publiczna, jej akcje mogą być sprzedawane i przedmiotem obrotu na uznanej giełdzie. Pozwala to firmie uzyskać dostęp do dużej puli inwestorów i zapewnia pierwotnym właścicielom dużo pieniędzy, gdy sprzedają swoje akcje nowym inwestorom. IPO stało się rytuałem przejścia dla wielu firm typu start-up.

Irrational Exuberance: Pierwotnie używane przez byłego przewodniczącego Rezerwy Federalnej USA Alana Greenspana, wyrażenie irrational exuberance jest używane do opisu każdego przewartościowanego rynku - przynajmniej w porównaniu do tradycyjnych cen. Pierwszą bańką, która pękła po słowach Greenspana, była bańka internetowa, która wyceniała firmy bez zysku i aktywów - jedynie z obietnicą przyszłych zysków - na poziomach, które stawiały je obok największych i najważniejszych firm na świecie. Papierowi milionerzy mogą stać się nędzarzami z dnia na dzień, gdy ich akcje lub udziały w firmach zostaną zredukowane do bardziej realistycznych poziomów (patrz bańka).

Inwestycje: Ekonomiści używają słowa inwestycje, aby odnieść się do części produkcji gospodarczej, która nie jest oszczędzana ani konsumowana. Księgowi natomiast używają tego słowa, aby odnieść się do zakupu przez firmę aktywów produkcyjnych, takich jak budynki fabryczne, sprzęt, pojazdy i komputery.

Inflacja : Inflacja to, mówiąc najprościej, procentowy wzrost cen. Zazwyczaj jest podawana jako wartość roczna, chociaż czasami trudno jest stwierdzić, czy podawane liczby odnoszą się do rocznego wzrostu cen, czy wzrostu w ciągu kwartału lub nawet krótszego okresu czasu. Od lat 70. inflacja stała się największym zmartwieniem banków centralnych - stymulowanie wzrostu bez nadmiernego podnoszenia cen jest celem, ale nie zawsze jest realizowane. W większości gospodarek inflację mierzy się indeksem cen konsumpcyjnych, który mierzy koszyk dóbr i usług (patrz indeks cen konsumpcyjnych).

Insider Trading : Insiderzy firmy to osoby, które mają dostęp do sprawozdań finansowych firmy lub innych tajemnic firmy. Zazwyczaj insiderami są najwyżsi menedżerowie firmy. Działania insiderów są uważnie obserwowane - przez rynki i organy nadzoru finansowego. Insider Trading jest nielegalny w większości krajów. Na przykład gwiazda telewizyjna Martha Stewart musiała odsiedzieć karę więzienia za handel informacjami poufnymi.

Inwestor instytucjonalny : W przeciwieństwie do małych inwestorów "detalicznych", inwestorzy instytucjonalni inwestują duże kwoty pieniędzy - miliardy dolarów lub jenów, funtów lub pesos - na rynkach światowych każdego dnia. Typowi inwestorzy instytucjonalni to firmy ubezpieczeniowe, banki, fundusze emerytalne, fundusze hedgingowe i fundusze suwerenne.

International Development Association (IDA) : Oddział Banku Światowego, który udziela pożyczek rozwijającym się krajom świata. IDA udziela pożyczek przy wysokich stopach procentowych i na wysokich warunkach - korzystając z pieniędzy pochodzących od bogatych krajów członkowskich Banku Światowego.

International Labour Organization (ILO) : Z siedzibą w Genewie, ILO odpowiada za nadzorowanie wszystkich aspektów światowej gospodarki związanych z pracą. Jednym z głównych celów ILO jest zapewnienie pracownikom w krajach rozwijających się minimalnych standardów w miejscu pracy.

International Monetary Fund (MFW) : Międzynarodowy Fundusz Walutowy został założony w 1945 roku, w tym samym czasie co Bank Światowy. Jego pierwszym zadaniem było regulowanie światowych kursów walutowych. Obecnie pełni wiodącą rolę w restrukturyzacji gospodarek krajów dłużników i udzielaniu krótkoterminowych pożyczek potrzebującym gospodarkom.

ICANN (Internet Corporation for Assigned Names and Numbers) : ICANN nadzoruje system nazw domen w sieci, w tym tych kończących się na .com, .org, .gov itp. Niektórzy dyrektorzy ICANN są wybierani przez dostawców usług internetowych, a niektórzy są wybierani przez znetizens, zwykłych użytkowników sieci z całego świata.

Import Substitution : Rządy czasami stosują taryfy ochronne lub kwoty, aby zmusić firmy i konsumentów do zastępowania importowanych towarów i usług produkowanych lokalnie. Ta polityka substytucji importu jest często stosowana w krajach rozwijających się w celu uniknięcia wydawania cennych rezerw walutowych - a także stymulowania lokalnego rozwoju gospodarczego. Problem polega na tym, że wiele krajów nie jest w stanie produkować wszystkich towarów na tym samym poziomie jakości, co towary importowane. Kiedy rząd zmusza rolników do kupowania na przykład źle wykonanych krajowych ciągników, zmniejsza plony i cierpią wszyscy.

Inflacja bazowa : Ponieważ wskaźniki inflacji mogą być nieproporcjonalnie dotknięte nagłymi skokami cen niektórych składników, takich jak żywność lub energia, ekonomiści opracowali dwa sposoby jej definiowania: inflacja bazowa i inflacja bazowa. Wskaźniki inflacji bazowej obejmują wszystkie wzrosty cen w gospodarce w danym okresie czasu, podczas gdy inflacja bazowa wyklucza zmienne składniki, takie jak cena pszenicy, soi, wołowiny, gazu ziemnego lub benzyny.

Indeks giełdowy. Indeks giełdowy śledzi ceny grupy reprezentatywnych akcji, aby dać inwestorom pojęcie o tym, jak radzi sobie rynek jako całość. Większość indeksów jest ważona, co daje większą wagę akcjom dużych firm, ale Dow Jones Industrial Average jest technicznie po prostu średnią, ponieważ każda akcja, niezależnie od jej ceny i wartości akcji będących przedmiotem obrotu, ma taką samą wagę przy szacowaniu ruchu rynku w danym dniu.

Inwestowanie społecznie świadome, inwestowanie społecznie odpowiedzialne, społeczna odpowiedzialność biznesu (CSR). Inwestorzy społecznie świadomi, tacy jak fundusze powiernicze na rzecz szkół wyższych, starają się inwestować swoje pieniądze w firmy lub fundusze, które odpowiadają określonemu poglądowi na to, jak powinien być zarządzany świat. Wiele funduszy kapitałowych społecznie świadomych inwestuje na przykład tylko w firmy, które udowodniły społeczną odpowiedzialność biznesu, na przykład dobrze traktując swoich pracowników lub wykorzystując zrównoważone zasoby, takie jak sadzenie jednego drzewa za każde ścięte drzewo.

IPO (pierwsza oferta publiczna). Kiedy firma staje się publiczna, jej akcje mogą być sprzedawane i przedmiotem obrotu na uznanej giełdzie. Pozwala to firmie uzyskać dostęp do dużej puli inwestorów i zapewnia pierwotnym właścicielom dużo pieniędzy, gdy sprzedają swoje akcje nowym inwestorom. IPO stało się rytuałem przejścia dla wielu firm typu start-up.

Irracjonalny entuzjazm. Pierwotnie używane przez byłego przewodniczącego Rezerwy Federalnej USA Alana Greenspana, wyrażenie irracjonalny entuzjazm jest używane do opisania każdego przewartościowanego rynku - przynajmniej w porównaniu do tradycyjnych cen. Pierwszą bańką, która pękła po słowach Greenspana, była bańka internetowa, która wyceniała firmy bez zysku i aktywów - jedynie z obietnicą przyszłych zysków - na poziomach, które stawiały je obok największych i najważniejszych firm na świecie. Papierowi milionerzy mogą stać się nędzarzami z dnia na dzień, gdy ich akcje lub udziały w firmach zostaną zredukowane do bardziej realistycznych poziomów.

Inwestycje. Ekonomiści używają słowa inwestycje, aby odnieść się do części produkcji gospodarczej, która nie jest oszczędzana ani konsumowana. Księgowi natomiast używają tego słowa, aby odnieść się do zakupu przez firmę aktywów produkcyjnych, takich jak budynki fabryczne, sprzęt, pojazdy i komputery.

Inwestor instytucjonalny. W przeciwieństwie do małych inwestorów "detalicznych", inwestorzy instytucjonalni inwestują duże kwoty pieniędzy - miliardy dolarów lub jenów, funtów lub pesos - na rynkach światowych każdego dnia. Typowi inwestorzy instytucjonalni to firmy ubezpieczeniowe, banki, fundusze emerytalne, fundusze hedgingowe i fundusze suwerenne.

Inflacja.Inflacja to, mówiąc najprościej, procentowy wzrost cen. Zazwyczaj podaje się ją jako wartość roczną, chociaż czasami trudno stwierdzić, czy podawane liczby odnoszą się do rocznego wzrostu cen, czy wzrostu w ciągu kwartału lub nawet krótszego okresu czasu. Od lat 70. inflacja stała się największym zmartwieniem banków centralnych - stymulowanie wzrostu bez nadmiernego podnoszenia cen jest celem, ale nie zawsze jest realizowane. W większości gospodarek inflacja jest mierzona indeksem cen konsumpcyjnych, który mierzy koszyk dóbr i usług (patrz indeks cen konsumpcyjnych).

ICANN (Internet Corporation for Assigned Names and Numbers). ICANN nadzoruje system nazw domen w sieci, w tym tych kończących się na .com, .org, .gov itp. Niektórzy dyrektorzy ICANN są wybierani przez dostawców usług internetowych, a niektórzy przez "internautów", zwykłych użytkowników sieci z całego świata.

Inflacja bazowa. Ponieważ wskaźniki inflacji mogą być nieproporcjonalnie dotknięte nagłymi skokami cen niektórych składników, takich jak żywność lub energia, ekonomiści opracowali dwa sposoby jej definiowania: inflacja bazowa i inflacja bazowa. Wskaźniki inflacji bazowej obejmują wszystkie wzrosty cen w gospodarce w danym okresie czasu, podczas gdy inflacja bazowa wyklucza zmienne składniki, takie jak cena pszenicy, soi, wołowiny, gazu ziemnego lub benzyny.

Instrument pochodny. Instrument finansowy, którego wartość pochodzi z innych instrumentów finansowych. Instrument pochodny, taki jak opcja kupna, będzie zyskiwał na wartości, gdy wzrośnie wartość bazowego papieru wartościowego, na którym się opiera. Może to brzmieć jak domek z kart, ale instrumenty pochodne pozwalają ludziom inwestować w sposób dochodowy. Zasadniczo inwestorzy w instrumenty pochodne otrzymują więcej korzyści, gdy wartość instrumentu bazowego ulega zmianie, ale mogą dużo stracić, jeśli rynek obróci się przeciwko nim (patrz także opcja na akcje).

Inflacja bazowa. Inflacja bazowa odnosi się do wzrostu cen w czasie najbardziej istotnych składników zachowań gospodarczych, takich jak dobra konsumpcyjne i ceny mieszkań. Nie obejmuje ona bardziej zmiennych składników, takich jak żywność i energia .

Idealny: przywódcy katarów, którzy muszą przestrzegać surowych ascetycznych zasad.
Izyda: egipska bogini płodności, królewskiej ciągłości i magicznej mocy oraz żona Ozyrysa. Wspomniane w kazaniu Naassene.
Iblis: "Diabeł" po arabsku. Wspomniane w Matce Ksiąg.
Imam: przywódca religijny w islamie, zwłaszcza w islamie szyickim. Wspomniane w Matce Ksiąg.
Inkwizycja: założona przez papieża Grzegorza IX w 1233 roku podczas krucjaty albigensów w celu unicestwienia pozostałych heretyków katarów w Langwedocji. Nie mylić z Inkwizycją założoną w Hiszpanii przez Ferdynanda i Izabelę w 1478 roku. Zobacz ALBI.

import : Kupowanie produktów z innego kraju.

Inanna: sumeryjskie imię najważniejszej bogini Mezopotamii, zwykle przedstawianej jako patronka zarówno wojen, jak i seksualności. Jej akadyjskie imię to Isztar.

Isztar: akadyjskie imię bogini Inanny.

inflacja bazowa: CPI minus koszty żywności i energii.

indeks cen producentów (PPI): indeks mierzący zmiany cen na poziomie hurtowym.

inflacja: Ogólny wzrost cen towarów i usług w czasie.

interesariusze: wszyscy ludzie, którzy mogą zyskać lub stracić na polityce i działaniach firmy i których problemami firma musi się zająć.

Iskra: W parafrazie Sema, boska istota zwana nieugaszoną, która jest okiem niebios i głosem światła.
Iolaos / Yolaos: Ojciec Zostrianos, pseudonimowego i tytułowego autora tekstu Nag Hammadi Zostrianos.
Ipouspoboba: W Sekretnej Księdze Jana anioł, który stworzył żyły.
Ireneusz: (ok. 120 - ok. 202) Prawdopodobnie ze Smyrny w Azji Mniejszej, Ireneusz został wychowany jako chrześcijanin i został biskupem Lyonu w 177. Jego kariera prowadziła go między Rzymem a Lyonem, ale niewiele jest znanych szczegółów, chociaż był podobno był uczniem Polikarpa. Ireneusz jest naszym najważniejszym źródłem informacji o gnostykach z II wieku, a późniejsi herezjolodzy często odtwarzają i reinterpretują jego dzieła. Jego głównym dziełem było Odparcie i obalenie tak zwanej wiedzy, znanej również jako Adversus Haereses lub Przeciw herezjom. Był jednakowo wrogo nastawiony do gnostyków i każdej grupy chrześcijańskiej innej niż chrześcijaństwo katolickie.
Isarn, Peter/Pierre: (zm. 1226) katarski biskup Carcassonne w 1223 r., który zaczął organizować swoją diecezję, gdy podniosła się ona z krucjaty albigensów, ale został schwytany przez inkwizycję i spalony na stosie w Caunes w Langwedocji w 1226 r.
Isauel/Isaouel: W Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha, towarzyszący eon związany z chrztem.
Izydor: (ok. 150) nauczyciel gnostycki, syn Bazylidesa. Niewiele o nim wiadomo, ale napisał Interpretacje Proroka Parchor, Ethica i On the Attached Soul, których fragmenty zostały zachowane przez herezjologów.
Izyda: Bogini matka tronu w Egipcie, żona Ozyrysa i matka Horusa, przedmiot tajemnic Izydy i Ozyrysa. Wspomina się o niej w Kazaniu Naasene, a mowa kobiecego głosu w Gromie ma wiele podobieństw z aretologiami Izydy, pierwszoosobowymi dyskursami Izydy z okresu hellenistycznego.
Ison: W Zostrianos, pomocnik strażnika nieśmiertelnej duszy.
Izlat: Żeński duch Mandejczyków, czasami nazywany "Matką".
Innocenty III: (1160-1216) Pierwotnie Lotario dei Conti Segni, został wybrany na papieża w 1198 r. Podczas jego pontyfikatu zdobyty został przez czwartą krucjatę Konstantynopola rozpoczęto krucjatę albigensów, a on zwołał IV Sobór Laterański w 1215 r., aby podjąć działania przeciwko katarom.
Inkwizycja: Urząd kościelny ustanowiony w celu identyfikacji i zwalczania herezji. Została założona przez bullę papieską Ad abolendam w 1184 r. w odpowiedzi na rozwój ruchu katarów w południowej Francji, ale nie nabrała rozmachu, dopóki papież Grzegorz IX nie stworzył w latach trzydziestych XII wieku organizacji zawodowej, złożonej głównie z dominikanów posiadających rozległe uprawnienia do aresztowania i ukarania. W Langwedocji Inkwizycja zwykle wymagała wyznania ortodoksyjnej wiary od każdego dorosłego członka społeczności, a każdy, kto odmówił podporządkowania się lub w inny sposób był podejrzany o bycie heretykiem, był poddawany przesłuchaniu, które w wielu przypadkach wiązało się z torturami. Tych, których uznano za zatwardziałych heretyków, palono żywcem.
Inkwizytor: Urzędnik Inkwizycji.
Intelektualna percepcja zrozumienia: inna nazwa koncepcji naszej wielkiej potęgi.
interdykt: Tymczasowa kara wyłączająca wiernych z udziału w rzeczach duchowych. Można go zastosować do jednostek, obszarów lokalnych, takich jak parafie, lub całych populacji.
Interpretacja wiedzy: (NHC XI,1) Dość fragmentaryczne kazanie lub homilia Walentyniana, które mają wiele wspólnego z Ewangelią Prawdy, Ewangelią Filipa, Traktatem Trójdzielnym i innymi pismami Walentyniana. Traktuje wiarę jako wstęp do gnozy, cytuje przypowieści takie jak o miłosiernym Samarytaninie i przypowieści o nasionach, interpretuje rolę Zbawiciela i traktuje kościół jako szeroką całość, w której jest miejsce zarówno dla zwykłych chrześcijan, jak i duchowych obdarzeni gnostykami. Wspomina się o wielu postaciach kobiecych, być może jako o typach Sophii.
Interpretacje Proroka Parchora: (II wiek) Zaginione dzieło Izydora, cytowane przez Klemensa z Aleksandrii.
Iambe: pokojówka z Eleusis, która zabawia Demeter w homeryckim hymnie do Demeter.
Iamblichus : (250-325) filozof neoplatoński i uczeń Porfiriusza, który pogodził neoplatonizm z praktykami magicznymi iw ten sposób zyskał większą popularność filozofii. Propagował teurgię jako metodę wstępowania duszy. Jego praca O tajemnicach wywierała wpływ na kręgi okultystyczne od XIX wieku.
Ibikan: W Sekretnej Księdze Jana, archont odpowiedzialny za tworzenie zębów trzonowych.
Iblis: arabski, "diabeł", używany w *Matce Ksiąg.
ICHTHYS/IKHTHUS: (z greckiego "ryba") Akrostych określający imię i tytuły Jezusa: I(esous) KH(ristos) TH(eou) U(ios) S(oter), "Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel ". Akrostych pojawia się w kolofonach (końcowych notatkach skrybów) Tajemnej Księgi Jana i Nauk Silvanusa.
ikonoklazm: przekonanie, że niektóre obrazy są niereligijne, i późniejsza praktyka niszczenia obrażających obrazów.
Iesous: "Jezus" po grecku.
Imae: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który ożywiał lewą pierś.
immanencja: (łac. immanere, "pozostać wewnątrz") Pogląd, że Bóg istnieje lub działa w świecie lub umyśle, zwykle przeciwstawiany transcendencji.
incipit: (łac. "zaczyna się") Kilka pierwszych wierszy tekstu, które często wprowadzają tekst lub stanowią ramę dla jego treści. i określenie samego Ducha Dziewicy. Nieprzekupność mówi głównemu archontowi Samaelowi, że jest "Bogiem ślepców" i wpływa na stworzenie ludzkości, kiedy archonci są zachwyceni jej wizerunkiem, który pojawia się na powierzchni wody. W Sekretnej Księdze Jana, jeden z pięciu eonów Ojca.

Instytut Badań Kosmicznych

Instytut Badań Kosmicznych (IKI) z siedzibą w Moskwie jest jedną z wiodących organizacji w Rosji zajmujących się badaniami kosmicznymi. Główne dziedziny badań to astrofizyka, fizyka plazmy kosmicznej i eksploracja Układu Słonecznego. W swojej historii, od założenia w 1965 roku, IKI przeprowadziło wiele eksperymentów i misji, w tym badania Księżyca, Wenus, Marsa, Komety Halleya (misja VEGA) i Fobosa (misja PHOBOS-2); aw ostatniej dekadzie obserwatoria kosmiczne MIR-KVANT i GRANAT (astrofizyka) oraz program INTERBALL (badania plazmy kosmicznej). Główne źródła finansowania to Rosyjska Akademia Nauk i Rosyjska Agencja Kosmiczna.

Instytut SETI

Instytut SETI, założony w 1984 roku, jest prywatnym ośrodkiem non-profit zajmującym się badaniami i edukacją związaną z naukowymi poszukiwaniami życia pozaziemskiego. Instytut SETI obejmuje obecnie ponad 30 projektów badawczych. Najbardziej widocznym z nich jest Projekt Phoenix, najczulsze na świecie poszukiwanie inteligencji pozaziemskiej ("SETI"). Rozpoczęty w 1995 roku na radioteleskopie Parkes 210 ft w Australii, Phoenix przeniósł się do 140 ft teleskopu w National Radio Astronomy Observatory w Green Bank, Wirginia Zachodnia w 1996. Od jesieni 1998 do lata 2003, obserwacje będą miały miejsce w 1000-metrowy radioteleskop Arecibo w Puerto Rico. Project Phoenix to ukierunkowane wyszukiwanie, które skanuje miliardy kanałów częstotliwości w poszukiwaniu wąskopasmowych fal ciągłych i sygnałów pulsacyjnych z pobliskich gwiazd podobnych do Słońca. Zarządza nieco ponad połową całkowitej działalności Instytutu i jest finansowany ze środków prywatnych. Obecnie Instytut opracowuje i prototypuje nowe projekty systemów dla SETI nowej generacji. Pozostała część projektów badawczych w Instytucie SETI przypada na Centrum Studiów nad Życiem we Wszechświecie Instytutu. Projekty te badają pochodzenie i ewolucję życia na Ziemi oraz możliwości życia w innych miejscach. Większość tych prac jest obecnie finansowana z rządowych grantów badawczych zdobytych w drodze konkursu.

Instytut Badań Astrofizyki Uniwersytetu Johna Mooresa w Liverpoolu

Astrofizyka na Uniwersytecie Johna Mooresa w Liverpoolu kontynuuje tradycję astronomicznych przedsięwzięć na Merseyside, która sięga prawie 400 lat wstecz. Jednostka Badań Astrofizyki (ARI) znajduje się teraz w nowym, specjalnie wybudowanym budynku na brzegu rzeki Mersey. Jego nadrzędnym celem jest podejmowanie badań na światowym poziomie, połączonych z innowacyjnym nauczaniem i szerszymi projektami edukacyjnymi. Jest wspierany przez Uniwersytet, Radę ds. Badań Naukowych i fundusze europejskie i jest siedzibą projektu Liverpool Telescope (LT). LT to największy na świecie teleskop automatyczny, który w 2000 roku będzie w pełni operacyjny jako krajowy ośrodek badawczy Wielkiej Brytanii na Wyspach Kanaryjskich. Został zaprojektowany i skonstruowany przez należącą do uniwersytetu firmę Telescope Technologies Ltd, która znajduje się obok ARI, i którzy obecnie budują kilka innych dużych teleskopów. ARI prowadzi unikalny wspólny program studiów w dziedzinie astrofizyki z Uniwersytetem w Liverpoolu; pionierski kurs nauczania na odległość (ze studentami z całego świata) oraz szkolny program nauk ścisłych, technologii i informatyki skupiający się na dostępie do Liverpool Telescope.

Instytut Astrofizyki Herzberga

Herzberg Institute of Astrophysics (HIA) jest instytutem należącym do NATIONAL RESEARCH COUNCIL w Kanadzie, odpowiedzialnym za dostarczanie obiektów astronomicznych oraz opracowywanie powiązanego oprzyrządowania i oprogramowania dla kanadyjskich naukowców. Instytut powstał w 1975 roku i obecnie obsługuje teleskopy optyczne 1,8 m i 1,2 m w DOMINION ASTROPHYSICAL OBSERVATORY niedaleko Victorii, BC, a także 26-metrowy radioteleskop, siedmioantenowy teleskop syntezujący i dwa teleskopy przeznaczone do monitorowania słonecznego strumienia radiowego w DOMINION RADIO ASTROPHYSICAL OBSERVATORY niedaleko Penticton, BC. HIA wspiera również międzynarodowe partnerstwa NRC w zakresie 3,6-metrowego optycznego teleskopu na podczerwień KANADA - FRANCJA - HAWAJE i 15-metrowego submilimetrowego TELESKOPU JAMES CLERK MAXWELL na Mauna Kea na Hawajach oraz bliźniaczych 8-metrowych optycznych teleskopów na podczerwień Gemini na Mauna Kea i na Cerro Pachon w Chile. Instytut zatrudnia około 100 pracowników.

Ivory, Sir James (1765-1842)

Matematyk, urodzony w Dundee w Szkocji. Po karierze biznesowej został profesorem matematyki w Royal Military College w Great Marlow (który przekształcił się w Sandhurst). Przeszedł na wcześniejszą emeryturę z powodu złego stanu zdrowia i poświęcił się badaniom matematycznym, zwłaszcza w odniesieniu do problemów astronomicznych, takich jak przyciąganie grawitacyjne elipsoid, kształt samograwitujących wirujących ciał płynnych, orbity komet i załamanie atmosferyczne.

Isztar Terra

Jeden z trzech dużych wyżynnych regionów Wenus (pozostałe dwa to Aphrodite Terra i Lada Terra), położony na półkuli północnej planety i wyśrodkowany na 70,4°N, 27,5°E. W największym wymiarze mierzy 5609 km. Swoją nazwę zawdzięcza babilońskiej bogini miłości. Zachodni kraniec Ishtar Terra jest zdominowany przez wulkaniczny płaskowyż Lakshmi Planum o kształcie gruszki, o długości 2343 km. Płaskowyż zawiera dwie duże kaldery, Colette Patera i Sacajawea Patera, i jest ograniczony od północnego zachodu i południowego zachodu przez pasma górskie, odpowiednio nazwane Akna Montes i Danu Montes, a od północy i północnego wschodu przez Frejya Montes. Na wschód od Lakshmi leży Maxwell Montes, najwyższe pasmo górskie na planecie. Wschodni kraniec Isztar składa się z Fortuna Tessera, mniej wzniesionego obszaru pokrytego kompleksem przecinających się dolin i grzbietów. Fortuna i inne tessery na północ i zachód od Lakshmi są wynikiem bocznej kompresji, będącej częścią złożonych deformacji, które miały miejsce na Wenus przed erupcjami lawy w okolicznych regionach nizinnych.

Izotop

Dowolna z dwóch lub więcej form tego samego pierwiastka chemicznego, którego jądra atomowe zawierają tę samą liczbę protonów (a zatem mają tę samą liczbę atomową), ale różną liczbę neutronów (a zatem mają różne liczby masowe). Na przykład tlen ma trzy stabilne izotopy, tlen-16, tlen-17 i tlen-18, oznaczone symbolicznie odpowiednio przez ¹⁶₈ O, ¹⁷₈ O i ¹⁸₈ O (indeks dolny oznacza liczbę atomową, a indeks górny liczbę masową). Każde jądro zawiera 8 protonów oraz 8, 9 lub 10 neutronów w przypadku tlenu-16, tlenu-17 i tlenu-18. Tlen 16 zawiera około 99,76% naturalnie występującego tlenu.

Istituto di Radioastronomia w Bolonii

Istituto di Radioastronomia w Bolonii jest głównym instytutem badań radioastronomicznych we Włoszech. Prowadzi badania wszechświata za pomocą fal radiowych i obsługuje włoskie radioteleskopy. Instytut, założony w 1970 roku z wcześniej istniejącego laboratorium uniwersyteckiego, jest obsługiwany i finansowany przez Consiglio Nazionale delle Ricerche (CNR). Siedziba główna znajduje się w Bolonii, na obszarze badawczym CNR, natomiast dwie stacje obserwacyjne znajdują się w Medicina (Bolonia) i Noto (Syracusa, Sycylia). Kadra liczy około 55 osób, w tym astronomów, elektroników-fizyków, programistów, personel techniczny i administracyjny. Ponadto 10 profesorów i badaczy z Uniwersytetu Bolońskiego i Obserwatorium Bolońskiego, a także wielu doktorantów, stypendystów podoktoranckich i licencjackich studentów są związani z instytutem. Instytut obsługuje trzy radioteleskopy. Radioteleskop "Croce del Nord" w Medicinie jest największym instrumentem tranzytowym na świecie, z ramionami w kształcie litery T o długości odpowiednio 564 mi 640 m. Od momentu wybudowania, czyli na początku lat 60. XX wieku, opracował dwa ważne katalogi źródeł radiowych (znane jako B2 i B3), zawierające dane o ponad 30 000 obiektów. Dwie identyczne anteny jednodyskowe, każda o średnicy 32 m, zlokalizowane w Medicinie i Noto, zbudowane w latach 80. XX wieku, zostały zaprojektowane do współpracy z innymi zagranicznymi teleskopami z techniką interferometrii bardzo długiej linii bazowej (VLBI). Są członkami europejskich sieci zarówno astronomicznych, jak i geodynamicznych oraz uczestniczą w obserwacjach radioteleskopami należącymi do sieci amerykańskiej (VLBA), do innych krajów świata iw kosmosie (HALCA). Instytut jest członkiem JOINT INSTITUTE FOR VLBI IN EUROPE (JIVE). Na Sardynii budowany jest nowy, duży radioteleskop z pojedynczą anteną o średnicy 64 m, który ma zwiększyć możliwości obserwacji radiowych i śledzić sondy międzyplanetarne. Działalność naukowa instytutu to badania fizyki radiogalaktyk i kwazarów, gwiazd, ośrodka międzygwiazdowego oraz kosmologii. Instytut uzyskał wysoki poziom wiedzy specjalistycznej w dziedzinie technologii związanej z oprzyrządowaniem wymaganym dla dużych radioteleskopów.

IRIS (ESRO-2B)

Satelita Europejskiej Organizacji Badań Kosmicznych, wystrzelony w maju 1968 r. Przeprowadził badania słonecznego i kosmicznego promieniowania rentgenowskiego oraz emisji cząstek słonecznych.

Iris (Infrared Imaging Surveyor/Astro-F)

Japoński satelita na podczerwień ma zostać wystrzelony w 2003 roku. Przeznaczony do wykonywania przeglądu nieba i obserwacji poszczególnych źródeł. Będzie wyposażony w 70-centymetrowy teleskop Ritchey-Chretien oraz hybrydowy system chłodzenia z ciekłym helem i chłodzeniem mechanicznym.

Interball

Badanie słoneczne i naziemne z udziałem dwóch rosyjskich statków kosmicznych PROGNOZ i dwóch małych podsatelitów wyprodukowanych w Czechosłowacji. Zaprojektowany do badania procesów plazmowych w magnetosferze Ziemi za pomocą dwóch par statków kosmicznych, jednego nad zorzą polarną i jednego w ogonie magnetosferycznym. Sonda ogonowa i jej podsatelita S2-X zostały wystrzelone w sierpniu 1995 r. Sonda Auroral i S2-A zostały wystrzelone w sierpniu 1996 r.

Ingerencja

Wzór światła i ciemności uzyskany, gdy dwie wiązki światła łączą się lub interferują ze sobą. Jeśli dwie fale o tej samej długości fali i amplitudzie mają tę samą fazę (tj. ich grzbiety i doliny są w jednym kroku), wówczas grzbiety będą się wzajemnie wzmacniać, tworząc jasne światło brzegowe. Jeśli są one dokładnie przesunięte w fazie, grzbiety jednej fali i doliny drugiej znoszą się wzajemnie, tworząc w ten sposób ciemne prążki. Te wzory są również nazywane prążkami interferencyjnymi. Takie wzorce mogą powstawać z dowolnym rodzajem promieniowania elektromagnetycznego (lub z innymi rodzajami fal, na przykład falami wodnymi), a interpretacja tych wzorców interferencyjnych stanowi podstawę techniki interferometrii. Interferometr wykorzystuje zjawisko interferencji czoła fal elektromagnetycznych docierających do dwóch oddzielnych detektorów w celu uzyskania dokładniejszych pomiarów położenia lub lepszej zdolności rozdzielczej, niż można by uzyskać za pomocą jednego teleskopu lub detektora. Na przykład typowy interferometr radiowy składa się z dwóch teleskopów oddalonych od siebie o znaną odległość. Oba teleskopy służą do badania tego samego źródła. Ze względu na separację dwóch odbiorników istnieje niewielkie opóźnienie między nadejściem danej fali radiowej do pierwszego i drugiego radioteleskopu (tj. i będą kolidować ze sobą, jeśli zostaną połączone). Połączony sygnał jest analizowany i, na przykład, gdy źródło porusza się po niebie, analiza zmieniającego się wzoru interferencji pozwoli określić dokładną pozycję źródła. Dla danej długości fali promieniowania, im większa odległość teleskopów, tym wyższa osiągana zdolność rozdzielcza. Najdokładniejszych pomiarów pozycji w radioastronomii dokonano za pomocą interferometrii długobazowej, łącząc sygnały z dwóch radioteleskopów oddalonych o tysiące kilometrów. Najdłuższa dotychczas osiągnięta linia bazowa znajduje się między Kalifornią a Australią, około 10 600 km, dzięki czemu przy długości fali 13 cm uzyskano zdolność rozdzielczą równą 0,001 sekundy łuku.

Interferometr

Urządzenie, które wykorzystuje efekty interferencji między dwoma lub większą liczbą fal świetlnych lub innych rodzajów w celu uzyskania wyższej rozdzielczości kątowej niż ta, którą można uzyskać za pomocą pojedynczego teleskopu lub innego urządzenia. Podstawowa zasada interferencji jest następująca. Jeśli dwie fale świetlne o tej samej długości fali są połączone w fazie (tj. grzbiety jednej fali są zgodne z grzbietami fali drugiej), sumują się, tworząc falę o większej amplitudzie (proces ten nazywa się interferencją konstruktywną). I odwrotnie, jeśli dwie fale są przesunięte w fazie o 180° (grzbiety jednej zbiegają się z "dolinami" drugiej), znoszą się, tworząc w ten sposób falę o zerowej amplitudzie (destrukcyjna interferencja). Jeśli dwie wiązki światła, pochodzące z jednego źródła, podążają ścieżkami o różnych długościach, a następnie są ponownie łączone, będą się wzajemnie zakłócać, tworząc jasne prążki tam, gdzie docierają w fazie, i ciemne prążki tam, gdzie docierają poza fazą. Podobnie wiązki światła pochodzące z różnych części tego samego źródła lub z oddzielnych źródeł będą interferować po połączeniu. Powstały w ten sposób wzór prążków lub wzór interferencyjny można analizować, aby uzyskać informacje o różnych długościach dróg, którymi podążały wiązki, a tym samym dostarczyć informacji o rozmiarze kątowym źródła, odległości kątowej między różnymi częściami tego samego źródła, odstęp kątowy między dwoma oddzielnymi źródłami punktowymi lub położenie źródła na niebie. Interferometr został wynaleziony przez Alberta A. Michelsona (1852-1931) w 1881 r. W celu pomiaru różnic w długości drogi dla wiązek światła i od tego czasu ma wiele zastosowań. Kolejna wersja, gwiezdny interferometr Michelsona, składała się z dwóch oddzielnych otworów lub szczelin umieszczonych przed dużym teleskopem. Zasadniczo, gdy światło z pojedynczej gwiazdy lub gwiazdy podwójnej przechodziło przez dwie szczeliny i łączyło się ponownie w ognisku teleskopu, analiza powstałego wzoru interferencji pozwoliła określić średnicę kątową dużej gwiazdy lub kątową separację między składnikami binarnego, który ma być mierzony. Zdolność rozdzielcza interferometru tego rodzaju zależy od odległości między otworami lub szczelinami; im większa separacja, tym lepsza rozdzielczość (R = λ/2D, gdzie R = rozdzielczość kątowa w radianach, λ = długość fali i D = separacja szczelin). Późniejsze wersje rozszerzyły separację między aperturami za pomocą zwierciadeł umieszczonych na belce umieszczonej w poprzek i wystającej poza aperturę samego teleskopu. Interferometr radiowy łączy sygnały odbierane przez dwie (lub więcej) oddzielne anteny radiowe. Ponieważ źródło (lub źródła) jest przenoszone po niebie przez obrót Ziemi, postępujące grzbiety fal mają różne odległości do przebycia, zanim dotrą do każdej z dwóch czasz i poruszają się względem siebie w fazie i poza nią, tworząc w ten sposób wzór interferencji, który można następnie analizować. Im większa separacja naczyń (linia podstawowa), tym lepsza rozdzielczość. Wysoką rozdzielczość uzyskuje się tylko wzdłuż kierunku równoległego do linii bazowej. Jeśli jednak wykorzysta się obrót Ziemi (do zmiany orientacji linii podstawowej względem nieba) i można zmieniać odstępy między czaszami, to seria obserwacji może dać obraz równoważny temu, który byłby uzyskany przez pojedynczej czaszy o aperturze równej maksymalnej odległości między czaszami. Technika ta nazywana jest syntezą aperturową. Ponieważ fale świetlne są o wiele rzędów wielkości (zwykle milion razy) krótsze niż fale radiowe, tolerancje niezbędne do używania oddzielnych teleskopów optycznych jako interferometrów lub systemów syntezy apertury są o rzędy wielkości mniejsze niż tolerancje, które muszą osiągnąć radioastronomowie. W rezultacie, chociaż prążki optyczne wytwarzane przez dwa oddzielne teleskopy zostały po raz pierwszy zaobserwowane przez francuskiego astronoma Antoine Labeyrie w 1975 r., dopiero w ostatnich latach astronomowie zajmujący się optyką zaczęli używać z dobrym skutkiem oddzielnych teleskopów jako interferometrów i systemów syntezy apertury. System COAST (Cambridge Optical Aperture Synthesis Telescope) osiągnął rozdzielczość optyczną około 0,01 sekundy kątowej w 1995 roku. ) oczekuje się, że każdy z nich będzie w stanie osiągnąć rozdzielczość milisekundy łuku, gdy zaczną działać w trybach interferometru i syntezy apertury.

Institut de Radio Astronomie Millimétrique

Institut de Radio Astronomie Millimétrique (IRAM) to międzynarodowy instytut naukowy zajmujący się wszystkimi aspektami radioastronomii w zakresie fal milimetrowych. W tym zakresie widmowym tysiące molekularnych linii emisyjnych umożliwiają badanie fizyki i chemii w ośrodku międzygwiazdowym, a najzimniejsze części Wszechświata można obserwować poprzez ciągłą emisję pyłu. Siedziba IRAM znajduje się w Grenoble we Francji. Instytut prowadzi dwa unikalne obserwatoria, które są dostępne dla społeczności astronomicznej. Jednym z nich jest interferometr radiowy, składający się obecnie z pięciu (wkrótce sześciu) anten o średnicy 15 m na płaskowyżu Bure we francuskich Alpach, z możliwością obrazowania przy rozdzielczości kątowej poniżej jednej sekundy kątowej. Drugi to teleskop o średnicy 30 m, położony na wysokości 2900 m n.p.m. nad PicoVeleta w południowej Hiszpanii, z bazą wsparcia w Granadzie. IRAM został założony w 1979 roku przez niemiecki Max-Planck-Gesellschaft i francuskie Centre National de la Recherche Scientifique. Hiszpański Instituto Geográfico Nacional, początkowo członek stowarzyszony, został pełnoprawnym członkiem w 1990 roku. Obecnie w IRAM pracuje około 130 osób, w większości inżynierów i techników. Cele IRAM obejmują rozwój i produkcję oprzyrządowania do astronomii fal milimetrowych, takiego jak odbiorniki o wyjątkowo niskim poziomie szumów, detektory nadprzewodzące (SIS) i szybkie spektrometry cyfrowe. Obejmują one również rozwój oprogramowania do redukcji danych. Oprócz wspierania społeczności użytkowników, astronomowie IRAM prowadzą pionierskie badania w kilku dziedzinach, od Układu Słonecznego po odległości kosmologiczne. Wśród naukowych osiągnięć obserwatoriów IRAM znajduje się wykrycie gazu molekularnego w obiektach o dużym przesunięciu ku czerwieni, mapowanie emisji CO i pyłu w pobliskich galaktykach, badanie dysków okołopodwójnych i dysków protoplanetarnych wokół gwiazd poprzedzających ciąg główny, a także obserwacje linia molekularna i emisja kontinuum komet i innych obiektów Układu Słonecznego

Institut National des Sciences de l′Univers

Institut National des Sciences de l′Univers (INSU) został utworzony w 1985 r. pod wspólnym zwierzchnictwem francuskiego Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego i CNRS. INSU odpowiada za główne obiekty i programy w dziedzinie astronomii i nauk o Ziemi, w tym Obserwatoria Nauk o Wszechświecie. INSU dysponuje dużym zapleczem badawczym, zarówno do zbierania danych (satelitą, statkiem ceanograficznym, samolotem do badań atmosferycznych czy wielostanowiskowymi kampaniami terenowymi), jak i do komputerowego przetwarzania i interpretacji zebranych danych za pomocą baz danych, modeli i symulacji numerycznych. Posiada również działy administracyjne i techniczne, których celem jest pomoc we wdrażaniu polityk. Misją działu technicznego jest projektowanie projektów niezbędnego sprzętu i instrumentów oraz obsługa francuskich obiektów. Sciences of the Universe są również reprezentowane jako wydział w CNRS, a zarówno działem CNRS, jak i INSU kieruje ten sam dyrektor. Dział odpowiada za laboratoria i personel związany z CNRS oraz, przy pomocy Komitetu Narodowego, za analizę ogólnych trendów naukowychInstytut Nauk Kosmicznych i Astronautycznych Instytut Nauk Kosmicznych i Astronautycznych (ISAS) znajduje się w Sagamiharze w Japonii. ISAS to centralny instytut badań kosmicznych należący do Ministerstwa Edukacji i działający jako międzyuczelniana organizacja badawcza. Powstał w kwietniu 1981 r. w wyniku reorganizacji Instytutu Nauk Kosmicznych i Lotniczych Uniwersytetu Tokijskiego. ISAS składa się z około 300 pracowników, w tym profesorów, profesorów nadzwyczajnych, pracowników naukowych, techników i pracowników administracyjnych. Główne obiekty to: Kagoshima Space Center (wystrzelenie rakiety), Noshiro Testing Center (statyczny test odpalania silników rakietowych), Sanriku Balloon Center (wystrzelenie balonu naukowego) i Usuda Deep Space Center (komunikacja w kosmosie). ISAS jest jedną z wiodących agencji na świecie w niektórych dziedzinach nauki o kosmosie, m.in. astronomia rentgenowska, fizyka plazmy kosmicznej, fizyka Słońca i radioastronomia. Najnowszą wersją jej satelity jest rakieta M-V, która wystrzeliwuje w kosmos prawie jednego satelitę rocznie.

Instituto Argentino de Radioastronomía

Instituto Argentino de Radioastronomía (IAR) to centrum badań astrofizycznych i obserwatorium radioastronomiczne zlokalizowane 40 km od Buenos Aires w Argentynie. Został zbudowany w latach 1962-65 i oficjalnie zainaugurowany 26 marca 1966 r. Podstawowymi instrumentami instytutu są dwa 30-metrowe jednotalerzowe radioteleskopy, które zapewniają pokrycie nieba południowego od deklinacji od -90° do -10°. Maksymalny czas śledzenia na danym źródle wynosi około czterech godzin. Teleskopy współpracują z odbiornikami pracującymi na częstotliwościach 1420 MHz, 1670 MHz i 3,3 GHz. Neutralną linię wodoru (21 cm) można obserwować za pomocą chłodzonego helem odbiornika HEMT i 1008-kanałowego autokorelatora na zapleczu. HPBW teleskopów wynosi ?15 i ?30 minut kątowych odpowiednio przy 3,3 GHz i 1,4 GHz. Urządzenia obserwacyjne IAR były wykorzystywane do badania rozszerzonej emisji linii H I na niebie południowym, a w ostatnich latach do badania zmienności pozagalaktycznych źródeł radiowych w krótkich skalach czasowych. Za pomocą tych teleskopów odkryto również wiele nowych pozostałości po supernowych i radiowych odpowiedników źródeł promieniowania gamma. Oprócz instrumentów astronomicznych IAR posiada laboratorium elektroniczne, dział mechaniki oraz dobrze zaopatrzoną bibliotekę. Istnieje otwarta polityka przyznawania czasu teleskopu na podstawie propozycji recenzentów.

Instituto de Astrofisica de Canarias

Instituto de Astrofisica de Canarias (IAC) i jego Obserwatoria - OBSERVATORIO DEL TEIDE na Teneryfie i OBSERVATORIO DEL ROQUE DE LOS MUCHACHOS na La Palmie - to hiszpańskie centrum badawcze otwarte od 1979 r. Współpraca w astrofizyce. Obserwatoria IAC tworzą w rzeczywistości Europejskie Obserwatorium Północne (ENO), w którym zainstalowano instrumenty z ponad trzydziestu instytucji naukowych należących do Belgii, Danii, Finlandii, Francji, Niemiec, Holandii, Irlandii, Włoch, Norwegii, Hiszpanii, Szwecji i Zjednoczone Królestwo. Obserwatoria zostały zainaugurowane w 1985 roku przez hiszpańską rodzinę królewską w obecności sześciu innych europejskich głów państw. Chociaż powstał w 1982 r. jako konsorcjum publiczne we współpracy z państwem hiszpańskim, autonomicznym rządem kanaryjskim, uniwersytetem La Laguna i Wyższą Radą ds. Badań Naukowych (CSIC), IAC odziedziczył Observatorio del Teide, które powstało w 1959. Działalność IAC obejmuje badania astrofizyczne, rozwój oprzyrządowania naziemnego i kosmicznego, szkolenie naukowców, szkolnictwo wyższe i popularyzację. Jej centralną siedzibą jest instytut naukowo-techniczny, którego zasoby obejmują bibliotekę, centrum komputerowe, pracownie i laboratoria. W COIE pracuje ponad 300 osób, w tym personel naukowy, techniczny i administracyjny. Program badawczy IAC obejmuje projekty obejmujące wszechświat i kosmologię, gwiazdy, Słońce, materię międzygwiazdową, układy planetarne, optykę atmosferyczną, wysoką rozdzielczość przestrzenną, projektowanie i budowę teleskopów oraz kosmiczne oprzyrządowanie optyczne i podczerwone. Wśród tych projektów należy wyróżnić 10-metrowy teleskop (Gran Telescopio de Canarias, GTC), który zacznie działać w Observatorio del Roque de los Muchachos pod koniec 2003 roku.

Integral (International Gamma Ray Astrophysics Laboratory)

Misja astronomiczna Europejskiej Agencji Kosmicznej dotycząca promieniowania gamma, której start zaplanowano na 2001 r. Instrumenty obejmują kamerę do obrazowania promieniowania gamma, spektrometr promieniowania gamma, monitor rentgenowski i kamerę optyczną. Wskażą one lokalizację źródeł promieniowania gamma z dokładnością do kilku minut kątowych i zmierzą energię ich promieniowania z niespotykaną dotąd dokładnością.

Ingalls, Albert (1888-1958)

Amerykański astronom-amator i twórca teleskopów dla amatorów

Iapetus

Lodowy satelita Saturna średniej wielkości, odkryty przez Giovanniego Cassini w 1671 roku. Ma 1440 km średnicy i krąży w odległości 3 561 000 km. Japetus jest wyjątkowy w Układzie Słonecznym ze względu na swój arlekinowy wygląd: wiodąca półkula - zwrócona w kierunku ruchu orbitalnego - jest ciemna, z albedo około 0,05, podczas gdy tylna półkula jest jasna, z albedo 0,5. Jego wielkość zmienia się zatem w trakcie jego orbity, jak zauważył sam Cassini i prawidłowo odgadł przyczynę. Zasugerowano, że pył z ciemnego zewnętrznego satelity Saturna, Phoebe, wyrzucony w wyniku zderzenia, wiruje do wewnątrz i jest porywany przez Japetusa, który, podobnie jak większość satelitów Saturna, przechwycił rotację, tak że pył gromadziłby się na tym samym ( prowadząca) półkula. Możliwe, że lód powierzchniowy Japetusa zawiera metan, a gdy zostanie podgrzany uderzeniem cząstek pyłu, tworzą się ciemne, smoliste substancje organiczne.

Ibn Rushd, Abu&prrime;l Waleed Muhammad Ibn Ahmad Ibn Muhammad [znany jako Averroes] (1128-98)

Islamski filozof, prawnik, lekarz i astronom, urodzony w Kordobie w Hiszpanii, został lekarzem kalifa Maroka. Kontrowersyjne poglądy filozoficzne Ibn Rushda - był on największym islamskim orędownikiem ARYSTOTELESA - doprowadziły do spalenia jego książek i wygnania przez kalifa. Napisał liczne książki (87 przetrwało) dotyczące filozofii, logiki, medycyny, prawoznawstwa i astronomii, które zostały przetłumaczone (jego nazwisko zostało przeniesione na zachodnią wersję Averroes, The Commentator) i wywarły duży wpływ na europejską myśl średniowieczną. W dziedzinie astronomii napisał Traktat o ruchu sfery Kitab fi-Harakat al-Falak oraz streszczenie i komentarz do Almagestu PTOLEMEUSZA. Jego arystotelizm był wsteczny w tym sensie, że przyznając, że rozwój systemu ptolemejskiego, taki jak ruch planet w ruchu epicyklicznym, dał liczbowo dokładniejsze wyniki, niemniej jednak utrzymywał, że tylko koncentryczne kule są wystarczająco doskonałe, aby stworzyć wszechświat.

Ibn Rushd, Abu′l Waleed Muhammad Ibn Ahmad Ibn Muhammad [znany jako Averroes] (1128-98)

Islamski filozof, prawnik, lekarz i astronom, urodzony w Kordobie w Hiszpanii, został lekarzem kalifa Maroka. Kontrowersyjne poglądy filozoficzne Ibn Rushda - był on największym islamskim orędownikiem ARYSTOTELESA - doprowadziły do spalenia jego książek i wygnania przez kalifa. Napisał liczne książki (87 przetrwało) dotyczące filozofii, logiki, medycyny, prawoznawstwa i astronomii, które zostały przetłumaczone (jego nazwisko zostało przeniesione na zachodnią wersję Averroes, The Commentator) i wywarły duży wpływ na europejską myśl średniowieczną. W dziedzinie astronomii napisał Traktat o ruchu sfery Kitab fi-Harakat al-Falak oraz streszczenie i komentarz do Almagestu PTOLEMEUSZA. Jego arystotelizm był wsteczny w tym sensie, że przyznając, że rozwój systemu ptolemejskiego, taki jak ruch planet w ruchu epicyklicznym, dał liczbowo dokładniejsze wyniki, niemniej jednak utrzymywał, że tylko koncentryczne kule są wystarczająco doskonałe, aby stworzyć wszechświat.

Ibn Sina, Abu Ali [znany jako Avicenna] (980-1037)

Islamski filozof i naukowiec, urodzony w Kharmaithen, niedaleko Buchary (obecnie Uzbekistan). Życie Awicenny było naznaczone wahaniami losu, od lekarza i ulubionego uczonego księcia Samanidów do perypatetycznego lekarza wiejskiego po upadku reżimu Samanidów. Został lekarzem nadwornym w Hamadan (Iran), gdzie przez pewien czas był więziony jako więzień polityczny. Życie zakończył na spokojnej, kontemplacyjnej emeryturze w Isfaham, gdzie ukończył swoje dwa najważniejsze dzieła, The Canon of Medicine (najbardziej wpływowa pojedyncza książka w historii medycyny, identyfikująca sposób rozprzestrzeniania się epidemii, w tym gruźlicy) oraz The Book of Healing (encyklopedia obejmująca całość nauk). Avicenna obserwował Wenus jako plamkę na powierzchni Słońca, wnioskując, że Wenus musi znajdować się bliżej Ziemi niż Słońce. Był jednym z kilku islamskich autorytetów, które stwierdziły, bez konkretnych podstaw, że prędkość światła jest skończona.

Ibrahim, ibn Sinan ibn Thabit ibn Qurra (908-46)

Geometrysta i astronom, urodzony w Bagdadzie (obecnie Irak), wnuk THABIT IBN QURRA, pracował na przekrojach stożkowych, badał ruchy Słońca, szczególnie ujawniane przez geometrię cieni, i podsumował swoją pracę w książce, która analizuje dane w kategoriach PTOLEMEUSZA i jego własnej teorii ruchu Słońca.

Ikar

Asteroida Apollo odkryta przez Waltera Baade′a w 1949 roku, oznaczona jako (1566) Ikar. W 1968 roku, kiedy minęła zaledwie 0,04 AU od Ziemi, została zaobserwowana przez radar i stwierdzono, że ma około 1 km średnicy i obraca się w 2,27 godziny. Ikar jest jedną z nielicznych planetoid znajdujących się w odległości peryhelium (0,19 AU) na orbicie Merkurego; aphelium wynosi 1,97 AU, a jego średnia odległość od Słońca to 1,08 AU (161 milionów km). Nachylenie wynosi 23?, a mimośród 0,83. Ikar jest klasyfikowany jako potencjalnie niebezpieczna asteroida.

Ida

Asteroida odkryta przez Johanna Palisę w 1884 roku, oznaczona jako (243) Ida. W sierpniu 1993 roku stała się drugą asteroidą sfotografowaną w zbliżeniu ze statku kosmicznego, kiedy sonda Galileo przeleciała w odległości 2400 km od Jowisza. Stwierdzono, że Ida jest silnie pokrytym kraterami obiektem o wymiarach 56 × 24 × 21 km, posiadającym małego towarzysza: jako pierwszy potwierdził istnienie satelity asteroidy. Satelita o nazwie Dactyl ma wymiary 1,6 × 1,3 × 1,0 km. Z ruchu orbitalnego Dactyla wynika, że gęstość Idy wynosi od 2,0 do 3,1 g cm-3, co odpowiada składowi podobnemu do zwykłych chondrytów, co sugeruje widmo odbicia typu S. Obiega Słońce w głównym pasie asteroid w średniej odległości 2,86 AU (428 milionów km) w okresie 4,84 lat; nachylenie orbity wynosi 1?, mimośrodowość 0,04, a okres obrotu 4,6 godz.

Instytut Radioastronomiczny, Ukraina

Znajduje się niedaleko Charkowa. Instytut ukierunkowuje swoje wysiłki badawcze na: rozwój teorii i zasad projektowania radioteleskopów; naziemne obserwacje radioastronomiczne na falach decymetrowych i milimetrowych; badania Ziemi i innych planet, środowiska ziemskiego i przestrzeni międzyplanetarnej metodami radioastronomii.

Interferometr radiowy

Urządzenie, które wykorzystuje efekty interferencji między falami radiowymi w celu uzyskania rozdzielczości kątowych wyższych niż te osiągalne za pomocą pojedynczych radioteleskopów. Najprostsza forma interferometru radiowego składa się z dwóch anten lub talerzy skierowanych w tym samym kierunku, ale oddalonych od siebie o odległość ("linia podstawowa"), która jest duża w porównaniu z długością fali obserwowanego promieniowania. W zależności od kąta między kierunkiem źródła a kierunkiem linii bazowej, czoła fal docierające do dwóch anten z danego źródła radiowego mogą być w fazie (grzebień fali docierający jednocześnie do każdej anteny) lub poza fazą. Jeśli sygnały odbierane przez dwie anteny zostaną połączone, będą się one wzajemnie zakłócać. W szczególności, jeśli są dokładnie w fazie, dwie fale sumują się, tworząc sygnał o większej amplitudzie (interferencja konstruktywna), natomiast jeśli są przesunięte w fazie o 180° ("koryto" dociera do jednej czaszy, gdy " crest" dotrze do drugiego), anulują się, aby wytworzyć sygnał o zerowej amplitudzie (destrukcyjna interferencja). Konstruktywna interferencja występuje wtedy, gdy kąt (?) między kierunkiem źródła a normalną do linii podstawowej jest taki, że dodatkowa odległość (d) pokonywana przez czoło fali między dotarciem do jednej czaszy a drugą jest równa całkowitej liczbie długości fal . Warunkiem konstruktywnej interferencji jest sin &thea; = n&lamba;/D, gdzie n jest liczbą całkowitą, D jest odległością między naczyniami, a λ jest długością fali promieniowania. Gdy źródło punktowe porusza się po niebie, a jego kierunek względem linii bazowej zmienia się, sygnały będą się przesuwać względem siebie w fazie, tworząc w ten sposób wzór interferencji. Dwa sąsiednie źródła punktowe będą generować nakładające się wzory interferencyjne. Analiza obrazu interferencyjnego wytwarzanego przez system umożliwia określenie położenia źródła punktowego i rozróżnienie sąsiednich źródeł punktowych. Ponieważ można uznać, że rozszerzone źródło składa się z zestawu źródeł punktowych, interferometr może być użyty do szczegółowego rozdzielenia rozszerzonego źródła. Jednak rozdzielczość ta jest osiągana tylko wzdłuż kierunku równoległego do linii bazowej. Zdolność rozdzielcza dwuelementowego interferometru radiowego tego rodzaju wyraża się jako ?/2D (w radianach) lub 1,03×105?/D (w sekundach łukowych). Na przykład interferometr składający się z dwóch czasz oddalonych od siebie o 1000 m i działający na długości fali 21 cm (0,21 m) miałby rozdzielczość 0,21 × 1,03 × 105/103 ? 20 sekund kątowych. W bardziej wyrafinowanych interferometrach odstępy między czaszami można zmieniać i można uwzględnić więcej niż dwie czasze. Interferometria z bardzo długą linią bazową (VLBI) wykorzystuje anteny radiowe oddzielone bardzo dużymi odległościami. Linie bazowe w takich systemach mogą mieć tysiące kilometrów długości iw zasadzie mogą być prawie tak duże, jak średnica Ziemi. Sygnały odebrane przez dwie (lub więcej) anteny są przechowywane wraz z dokładnymi informacjami o czasie i łączone w późniejszym terminie w celu wytworzenia wzorów interferencji i uzyskania rozdzielczości, która może zbliżyć się do 0,001 sekundy łuku przy długości fali centymetrowej i 100 sekundy łuku przy długości fali milimetra. VLBI wykorzystujący instrumenty kosmiczne jeszcze bardziej poprawi rozdzielczość.

Instytut Astronomii, Fizyki i Geofizyki im. Nielsa Bohra

NBIfAFG znajduje się pod adresem Blegdamsvej 17, DK-2100 Kopenhaga, Dania. NBIfAFG ma cztery wydziały fizyki, w tym OBSERWATORIUM ASTRONOMICZNE UNIWERSYTETU KOPENHASKIEGO (CUAO).

Instytut Nauki Weizmanna

W Instytucie Nauki Weizmanna w Izraelu astrofizyka jest uprawiana przez niewielką grupę teoretyczną na wydziale fizyki. Główne zainteresowania to astrofizyka wysokich energii (obecnie głównie wybuchy gamma, gwiazdy zwarte i promienie kosmiczne) oraz dynamika galaktyk (alternatywy dla ciemnej materii).

Instytut Astronomii Uniwersytetu Hawajskiego

University of Hawaii Institute for Astronomy został założony w 1967 roku w celu zarządzania Obserwatorium Haleakala na Maui, a później Obserwatorium Mauna Kea oraz prowadzenia własnego programu badań podstawowych. Pracownicy Instytutu szeroko wykorzystują również statki kosmiczne do badań astronomicznych i eksploracji planet. Główne biura Instytutu znajdują się w dolinie Manoa, tuż przy głównym kampusie uniwersytetu na Oahu. Instytut badawczy w ramach University of Hawaii (UH), IfA zatrudnia łącznie około 200 pracowników, w tym około 50 pracowników wydziału. Instytut jest jednym z wiodących ośrodków badań astronomicznych na świecie. Jego szeroko zakrojony program badawczy obejmuje badania Słońca, planet i gwiazd, a także materii międzygwiazdowej, galaktyk i kosmologii. Większość astronomów IfA używa gigantycznych teleskopów na szczycie Mauna Kea i Haleakala. Używają również obserwatoriów kosmicznych, takich jak Kosmiczny Teleskop Hubble'a i Obserwatorium Rentgenowskie Chandra, do prowadzenia obserwacji, których nie można wykonać z ziemi. Oprócz prowadzenia badań niektórzy astronomowie projektują i konstruują nowe instrumenty do pomiaru i analizy promieniowania zbieranego przez teleskopy. Inni naukowcy z IfA opracowują teorie wyjaśniające obserwacje poczynione przez ich kolegów. W ciągu ostatnich 30 lat stan Hawaje stał się najbardziej poszukiwanym miejscem na świecie do budowy dużych teleskopów naziemnych. Centralnymi punktami tej konstrukcji są Mauna Kea (4200 m) na Hawajach i Haleakala (3000 m) na Maui. Niezwykła przejrzystość, suchość i bezruch powietrza nad tymi odizolowanymi miejscami na dużych wysokościach doprowadziły do uruchomienia przez Uniwersytet Hawajski Obserwatorium Słonecznego Mees na Haleakala w 1963 r. oraz teleskopu UH2.2m na Mauna Kea w 1970 r. Haleakala jest niżej niż Mauna Kea, ale w porównaniu z innymi miejscami astronomicznymi poza Hawajami, Haleakala jest doskonałą lokalizacją do obserwacji optycznych i w podczerwieni obiektów na orbicie okołoziemskiej, obserwacji Słońca, pomiarów laserowych i eksperymentów z laserowymi gwiazdami prowadzącymi oraz całego zakresu nocnych obserwacji astronomicznych obserwacje. Obserwatorium słoneczne Mees należące do IfA na Haleakala ma kluczowe znaczenie dla programu astronomii słonecznej Instytutu. Znajduje się w naturalnie dobrym miejscu do badań bardzo słabego promieniowania emitowanego przez koronę słoneczną i chromosferę. Na poziomie morza te zewnętrzne warstwy atmosferyczne Słońca są zwykle przesłonięte przez światło rozproszone przez małe cząstki unoszące się w powietrzu, takie jak kurz lub pyłki. Mees to doskonałe wykorzystanie Haleakala, co oznacza "Dom Słońca". Lunar Ranging Experiment (LURE Observatory) obsługiwany przez IfA dla NASA mierzy ruchy basenu Pacyfiku i wnętrza Ziemi poprzez odbijanie wiązek laserowych od reflektorów na satelitach. Był również używany do odbijania wiązek laserowych od reflektorów pozostawionych na Księżycu przez astronautów Apollo. Personel Instytutu Astronomii otrzyma część czasu obserwacyjnego na 2-metrowym teleskopie "Magnum" Uniwersytetu Tokijskiego oraz na 3,7-metrowym teleskopie Advanced Electro-Optical Systems (AEOS) Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, z których oba znajdują się w Obserwatorium Haleakala . Firma Rocketdyne Technical Services jest zatrudniona przez Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych do prowadzenia pomiarów satelitarnych, obserwacji i innych działań rozwojowych w Maui Space Surveillance Site na terenie dzierżawionym od UHat the Haleakala Observatory. Studenci z Hawajów będą mogli korzystać z 2-metrowego teleskopu Faulkesa ze studentami w Wielkiej Brytanii, kiedy zostanie on zainstalowany w Obserwatorium Haleakala w 2001 roku. Na szczycie Mauna Kea na Hawajach znajduje się największe na świecie obserwatorium astronomiczne, z teleskopami obsługiwanymi przez astronomów z jedenastu Państwa. Łączna zdolność zbierania światła przez teleskopy na Mauna Kea jest piętnaście razy większa niż teleskopu Palomar w Kalifornii - przez wiele dziesięcioleci największego na świecie - i pięćdziesiąt razy większa niż Kosmiczny Teleskop Hubble'a. Oprócz opracowania własnego programu badawczego, IfA dostarczyła impulsu naukowego do rozwoju Mauna Kea w czołową na świecie lokalizację naziemnych obserwatoriów astronomicznych. Na Mauna Kea znajduje się więcej dużych teleskopów niż na jakimkolwiek innym pojedynczym szczycie górskim, a Mauna Kea jest powszechnie uznawana za miejsce oferujące lepsze warunki obserwacyjne dla pomiarów optycznych, w podczerwieni i mm/submilimetrowych niż jakiekolwiek inne rozwinięte miejsce. Sukces 2,2-metrowego teleskopu doprowadził do propozycji budowy kilku innych teleskopów na Mauna Kea przez organizacje krajowe i międzynarodowe. Pod koniec lat 70. pojawiły się trzy nowe teleskopy klasy 4 m - NASA INFRARED TELESCOPE FACILITY (IRTF), UNITEDKINGDOMINFRAREDTELESCOPE (UKIRT) i CANADA-FRANCE-HAWAII TELESCOPE (CFHT). Dwa z tych teleskopów są specjalnie zaprojektowane do zbierania promieniowania podczerwonego; suchość atmosfery nad Mauna Kea jest szczególnie korzystna przy tych długościach fal. Cechy, które sprawiają, że Mauna Kea jest wybitnym miejscem dla astronomii optycznej i podczerwonej, sprawiają, że jest to również doskonałe miejsce do pomiaru krótkofalowych fal radiowych. W 1987 roku tuż pod szczytem ukończono dwa obserwatoria fal submilimetrowych. California Institute of Technology i amerykańska Narodowa Fundacja Nauki dostarczyły ekspertyzy i fundusze dla CALTEC SUMMILLIMETER OBSERVATORY (CSO). JAMES CLER K MAXWELL TELESCOPE (JCMT) należy do konsorcjum złożonego z Wielkiej Brytanii, Kanady i Holandii. Niedawno Smithsonian Institution we współpracy z astronomami z Tajwanu zbudował sieć składającą się z ośmiu 6-metrowych anten submilimetrowych zaprojektowanych do współpracy jako pojedynczy teleskop. W latach 90. na Mauna Kea zbudowano nową serię gigantycznych teleskopów optycznych/podczerwonych. Bliźniacze teleskopy OBSERWATORIUM WM KECK to największe teleskopy optyczne/podczerwone na świecie. Każde z luster o średnicy 10 m składa się z 36 sześciokątów, których położenie jest kontrolowane przez komputer. Japonia i międzynarodowe konsorcjum kierowane przez Stany Zjednoczone zbudowały odpowiednio Teleskopy Północne Subaru i Gemini. Oba te teleskopy zawierają cienkie meniskowe 8-metrowe zwierciadła główne i są przeznaczone zarówno do astronomii optycznej, jak i podczerwonej. Na niższej wysokości, na południowym zboczu Mauna Kea, znajduje się hawajska antena Very Long BaselineArray, która jest częścią szerokiego na 5000 mil systemu dziesięciu 25-metrowych czasz radiowych, które współpracują ze sobą jako największy na świecie dedykowany pełnoetatowy instrument astronomiczny . W ramach umowy między tymi organizacjami a Uniwersytetem Hawajskim astronomowie z UH mają prawo do 10-15% czasu obserwacji na każdym teleskopie innym niż UH na Mauna Kea, oprócz pełnego wykorzystania UH 2,2 m i 0,6 m teleskopy.

Instytut Astrofizyczny w Poczdamie

Zbudowany na prawie 300-letniej tradycji Instytut Astrofizyczny w Poczdamie (AIP) jest w sensie historycznym spadkobiercą jednego z najstarszych obserwatoriów astronomicznych w Niemczech. Jest to pierwszy instytut na świecie, który włączył do swojej nazwy termin "astrofizyczny" i jest związany z wybitnymi naukowcami, takimi jak Karl Schwarzschild i Albert Einstein. AIP stanowi jeden z czterech ośrodków badań astrofizycznych w Niemczech i jest największym instytutem astronomicznym w nowych krajach związkowych Niemiec. Niezwykle ważna jest współpraca z Uniwersytetem w Poczdamie. Organami odpowiedzialnymi za AIP są Ministerstwo Nauki, Badań Naukowych i Kultury kraju związkowego Brandenburgia oraz Federalne Ministerstwo Edukacji, Nauki, Badań i Technologii. AIP jest instytutem "Wissenschaftsgemeinschaft Gottfried Wilhelm Leibniz". AIP koncentruje swoje wysiłki na dwóch głównych kierunkach badań: kosmiczne pola magnetyczne, aktywność słoneczna i gwiazdowa (Bereich I); oraz pozagalaktycznej astrofizyki i kosmologii (Bereich II). W ramach niemieckiego konsorcjum AIP jest częścią międzynarodowego "LARGE LORNETKI TELESCOPE" (LBT), który ma zostać zbudowany w Arizonie do 2004 roku i przyczynia się do działania niemieckich teleskopów słonecznych na Teneryfie. Główną siedzibą instytutu jest Sternwarte Babelsberg. Obserwatorium Słoneczne Wieża Einsteina w Telegrafenbergu w Poczdamie oraz Obserwatorium Radioastronomii Słonecznej w Tremsdorf koło Poczdamu są oddziałami instytutu.

Instytut Astronomiczny w Atenach

Instytut Astronomiczny w Atenach jest najstarszym instytutem badawczym współczesnej Grecji (jest skierowany w stronę Partenonu). Instytut Astronomiczny (AI) Narodowego Obserwatorium w Atenach (NOA) rozpoczął swoje projekty obserwacyjne w 1847 r. Nowoczesne centrum komputerowe i badawcze mieści się w Stacji Astronomicznej Penteli, gdzie realizowane są główne projekty i międzynarodowa współpraca skupiająca się na astronomii pozagalaktycznej. Obecnie 1,2-metrowy teleskop w Kryoneri (Peloponez) jest obiektem obserwacyjnym AI. Najwybitniejszym ostatnim projektem AI jest Aristarchos, nowy 2,3-metrowy teleskop Ritchey-Chr´etien zbudowany przez firmę Zeiss, który ma zostać zainstalowany w Roanii (2340 m n.p.m.).

Indukcja matematyczna

Niektóre wyniki matematyczne obejmują stwierdzenia, które zależą od liczby naturalnej, więc stwierdzenie, które należy udowodnić, wygląda mniej więcej tak: dla każdego n = 1, 2, 3, . . . , P(n) jest prawdziwe. Indukcja zapewnia sposób radzenia sobie z tym nieskończonym zestawem stwierdzeń przy użyciu jednej idei teoretycznej. Zamiast ustalać wynik dla każdej wartości n osobno, indukcja matematyczna wykorzystuje następującą sekwencję kroków:

1. Wykaż, że wynik jest prawdziwy, jeśli n = 1, tj. udowodnij P(1).
2. Załóżmy, że wynik jest prawdziwy dla n = k, gdzie k ? 1.
3. Udowodnij, że jeśli P(k) jest prawdziwe, to P(k + 1) jest prawdziwe.
4. To ustala P(n) dla wszystkich n.

Krok 4 wynika z pierwszych trzech przez tak zwany argument ładowania początkowego. P(1) jest prawdziwe w kroku 1. Ponieważ P(1) jest prawdziwe, to P(2) jest prawdziwe w kroku 3. Ponieważ P(2) jest prawdziwe, krok 3 dowodzi teraz, że P(3) jest również prawdziwe, i tak dalej. Jednak filozoficzne problemy z koncepcjami nieskończoności prowadzą niektórych do odrzucenia argumentów indukcyjnych.

Iloczyn krzyżowy

Wektor lub iloczyn krzyżowy, zapisany jako a × b, to metoda mnożenia dwóch wektorów w przestrzeni trójwymiarowej, dająca wektor prostopadły do obu początkowych wektorów. W fizyce można go wykorzystać do obliczenia momentu siły. Wielkość lub moduł iloczynu wektorowego dwóch wektorów jest iloczynem ich długości pomnożonym przez sinus kąta między nimi. Jest to również równe polu równoległoboku, którego sąsiednie boki są określone przez dwa wektory. Kierunek wynikowego wektora jest określony przez konwencję zwaną regułą prawej ręki, pokazaną obok. Jeśli pierwszy palec prawej ręki reprezentuje wektor a, a drugi palec reprezentuje wektor b, kierunek iloczynu wektora jest wskazywany przez kciuk. Używając reguły prawej ręki do określenia kierunku zarówno a × b, jak i b × a, znajdujemy punkty kciuka w przeciwnych kierunkach. Tak więc kolejność, w jakiej wektory są zapisywane, ma znaczenie: w przeciwieństwie do normalnego mnożenia liczb, iloczyn wektorowy jest właściwością nieprzemienną.

Iloczyn skalarny

Iloczyn skalarny lub skalarny to operacja, która łączy dwa wektory w celu utworzenia skalara, liczby bez określonego kierunku. Zapisana jako a ˇ b, jest to iloczyn ich długości pomnożony przez cosinus kąta między nimi. Jeśli wektory są reprezentowane w postaci składowej, to iloczyn skalarny jest sumą iloczynów każdej pary składowych. Iloczyn skalarny (1, 2) i (1, 3) wynosi zatem (1 × 1) + (2 × 3) = 7. Jeśli dwa wektory są prostopadłe, to cosinus kąta między nimi wynosi zero. Stąd iloczyn skalarny dwóch prostopadłych wektorów również wynosi zero. Jeśli którykolwiek wektor jest wektorem jednostkowym o wielkości lub module 1, to iloczyn skalarny jest po prostu składową drugiego wektora w kierunku wektora jednostkowego: iloczyn skalarny (2, 3) i (0, 1) to 3. Ta koncepcja jest ważna w fizyce, gdzie właściwości, takie jak strumień magnetyczny, są określone przez iloczyny skalarne wektorów reprezentujących pole magnetyczne i rozpatrywany obszar.

Interpolacja

Interpolacja to sztuka szacowania wyniku funkcji w określonym punkcie na podstawie wartości tej funkcji w innych znanych punktach. Jest to ważne w aplikacjach, w których dane są wykorzystywane do budowania relacji funkcjonalnej między wielkościami. Wyobraź sobie, że znamy wartość funkcji f(x) w n + 1 punktach x₀, x₁, …, x_n, z uporządkowanym x_i od najmniejszego do największego. Jaką wartość powinniśmy przypisać funkcji w punkcie ogólnym x między x₀ a x_n? Ten problem pojawia się codziennie podczas prognozowania pogody na podstawie danych z dyskretnego zestawu miejsc w całym kraju. Jednym ze sposobów jest próba dopasowania wielomianu do punktów danych. Istnieje n + 1 punktów, a wielomian n-tego rzędu ma n + 1 współczynników do przypisania, więc istnieje dokładnie odpowiednia liczba pasująca do znanych wartości. XVIII-wieczny francuski matematyk Joseph-Louis Lagrange znalazł jednoznaczny wzór na tę formę interpolacji, z towarzyszącym błędem podobnym do błędu okrojonego szeregu Taylora.

Iteracja

Iteracja to proces matematyczny, w którym powtarza się reguła, czynność lub instrukcja. To powtórzenie może wygenerować sekwencję. Metody iteracyjne są często wykorzystywane w analizie numerycznej, badaniu metod tłumaczenia problemów matematycznych na język rozumiany przez komputery. Tematy układów dynamicznych i chaosu opisują ewolucję stanów systemu, gdy iteracyjnie stosuje się proste zasady. We wszystkich tych zastosowaniach ważne jest zrozumienie, w jakim stopniu różne wartości początkowe mogą wpływać na wynik końcowy. Nie zawsze jest to łatwe zadanie. Na przykład weź dodatnią liczbę całkowitą x. Jeśli jest nieparzysta, pomnóż ją przez 3 i dodaj 1. Jeśli jest parzysta, podziel ją przez 2. Teraz zastosuj regułę ponownie i przestań ją stosować tylko wtedy, gdy ciąg osiągnie 1. Każda początkowa wartość x, która została przetestowana, zostaje zatrzymana w skończonej ilości czasu. W 1937 roku niemiecki matematyk Lothar Collatz przypuszczał, że jest to prawdą dla każdej możliwej wartości x, ale to jeszcze nie zostało udowodnione.


Integracja pionowa

Fuzja lub przejęcie klienta lub dostawcy.

Integracja pozioma

Fuzja lub przejęcie firmy na tym samym poziomie w łańcuchu dostaw.

Imperium Rzymskie

•  Przez 200 lat po tym, jak August został cesarzem w 27 r. p.n.e., cesarze rzymscy rządzili imperium tak dużym i bezpiecznym, że obywatele mogli mówić o Pax Romana (pokoju rzymskim).
•  Rzymianie budowali proste drogi, aby szybko przemieszczać swoje wojska. W sumie rządzili pokojowo, a także zbudowali setki miast na sposób rzymski.
•  Po śmierci Augusta, w 14 r. n.e. , jego następcą został jego pasierb Tyberiusz. Potem nastąpiła sukcesja potomków Augusta, w tym Gajusza, Klaudiusza i Nerona.
•  Gaius (37-41 r. n.e.) był znany jako Kaligula ("małe buciki") ze względu na żołnierskie buty, które nosił jako dziecko.
•  Wkrótce po tym, jak Kaligula został cesarzem, choroba doprowadziła go do szaleństwa. Spędził szaleńczo, kazał biczować i zabijać ludzi, ożenił się i zamordował swoją siostrę oraz wybrał swojego konia na senatora. Ostatecznie został zamordowany przez żołnierzy.
•  Klaudiusz (41-54 r. n.e.) zastąpił Kaligulę. Ludzie myśleli, że jest głupi, ponieważ jąkał się i był kaleką. Ale okazał się najmądrzejszym i najbardziej ludzkim ze wszystkich cesarzy.
•  Klaudiusz został prawdopodobnie otruty przez swoją czwartą żonę Agrypinę, która pragnęła władzy dla swojego syna Nerona.
•  Władza cesarzy rzymskich osiągnęła szczyt pod rządami "Antoninów" - Nerwy, Trajana, Hadriana, Antonina i Marka Aureliusz. Rządzili 96-180 r. n.e.
•  Cesarstwo rozrosło się tylko trochę po Auguście. Wielka Brytania została podbita w 43 r . n.e., a Trajan zajął Dację (obecnie Węgry i Rumunia).


Imperium Mauryjskie

•  W 321 p.n.e., Czandragupta Maurya (ok. 325-297 p.n.e.) stworzył pierwsze wielkie imperium indyjskie. Jej stolicą była Pataliputra nad Gangesem.
•  Imperium Mauryjskie w szczytowym momencie obejmowało większość współczesnego Pakistanu, Bangladeszu i Indii - z wyjątkiem bardzo południowego krańca.
•  Najsłynniejszym cesarzem Maurjów był wnuk Chandragupty, Asoka (ok. 265-238 r. p.n.e.).
•  Po tym, jak był świadkiem straszliwej bitwy, Asoka był tak przerażony cierpieniem, że postanowił nigdy nie iść na wojnę. Poświęcił się poprawie losu swojego ludu.
•  Asoka został buddystą, a jego rząd promował Dharmę, czyli "Prawo Uniwersalne". •  Prawo Powszechne głosiło tolerancję religijną, niestosowanie przemocy i szacunek dla godności każdego człowieka.
•  Ludzie Asoki kopali studnie i budowali zbiorniki wodne w całych Indiach, aby pomóc biednym. Zapewnili także wygodne domy wypoczynkowe i posadzili zacienione figowce dla podróżnych po nowych drogach.
•  Asoka powiedział "wszyscy mężczyźni są moimi dziećmi" i wysłał urzędników, aby zajęli się lokalnymi problemami.
•  Ogromna tajna policja i 700-tysięczna armia pomogły Asoce kierować jego imperium.
•  Insygnia lwa Sarnath Asoki są teraz narodowym emblematem Indii

---

[ 465 ]

---