OCZYSZCZENIE: Czystość jest wspólnym pojęciem we wszystkich religiach: jest to dyspozycja wymagana do zbliżenia się do świętych rzeczywistości. Zgodnie z pierwotną koncepcją czystość była uzyskiwana poprzez obrzędy; przeciwnie, jest tracona przez kontakt z pewnymi rzeczami materialnymi. W Biblii pojęcie czystości stało się wewnętrzne i moralne. Matka Boża była "bardzo czysta" lub "oczyszczona" przez przyjście Ducha Świętego i ubóstwiona . Ale w języku ascetów termin oczyszczenie był zarezerwowany dla pierwszego poziomu życia duchowego, praxis (w opozycji do theoria, kontemplacji), która jest, zgodnie z definicją Ewagriusza , "duchową metodą, która oczyszcza namiętną część duszy". Grecka filozofia kładła nacisk na oczyszczenie w kontekście theoria: tylko czysta jednostka może osiągnąć Czystego, mówi Platon, w powszechnie akceptowanym aforyzmie . Temat ten podejmują Ojcowie, ale w szerszym kontekście. Przedstawiali doskonałość jako apokatastasis, tj. przywrócenie pierwotnego stanu. W tym kontekście doskonałość i katharsis pokrywają się . Aby określić różne elementy oczyszczenia, należy ustalić, co jest uważane za zło i przeszkodę na drodze do doskonałości. Dla chrześcijan pierwszym i podstawowym oczyszczeniem jest to od grzechu w pokucie. Drugie oczyszczenie dotyczy konsekwencji i okazji grzechu, przede wszystkim namiętności. Rezultatem tego ascetycznego oczyszczenia jest, więc, apatheia. Oczyszczenie wymaga, dla pisarzy szkoły aleksandryjskiej i Kapadocjan, którzy byli pod wpływem tej pierwszej, aby uwolnić się od patosu. Doktryna patosu - tj. namiętności - w pismach Klemensa z Aleksandrii wywodzi się ze stoicyzmu , jak w indywiduacji i charakterystyce czterech podstawowych namiętności (strachu, radości, pożądania i gniewu). Ale cała doktryna patosu była już szeroko rozwinięta przez Filona z Aleksandrii. Stoicyzm przedstawił rygorystyczne i całkowite usunięcie namiętności (apatheia), chociaż szkoła perypatetyczna utrzymywała, że namiętność może istnieć, ale pod warunkiem, że jest kontrolowana i skierowana ku dobru (tzw. metropatheia). Ta ostatnia doktryna znalazła swoje miejsce również w średnioplatonizmie: była podtrzymywana przede wszystkim przez Plutarcha i została odnaleziona po Klemensie w pismach Porfiriusza z Tyru, który umieścił ją w odniesieniu do pierwszej klasy cnót, tzw. "cnót politycznych" (Sentencjae 22,2-3), oraz u Plotyna (I, 2,2 i 2,7). Klemens ponownie wykorzystał doktrynę "umiarkowania uczuć", ale nie uważał jej za najwyższy poziom etyki, który jest reprezentowany przez "poprawne działanie" (kato,rqwma, stoickie słowo i pojęcie). Oznacza to, że aby osiągnąć doskonałość, samo umiarkowanie uczuć nie wystarczy, ale konieczny jest absolutny brak namiętności. Ale to rozróżnienie między dwoma poziomami etyki, ustanowione przez umiarkowanie i brak namiętności, zostało osiągnięte przez Klemensa za pośrednictwem Filona z Aleksandrii. W rezultacie Klemens uciekł się do stoickich banałów, aby opisać cnotę doskonałego chrześcijanina. Dla chrześcijanina gnoza wystarcza do szczęścia i nie pozwala, by przyciągały go dobra zewnętrzne. Eliminując wszystkie namiętności, chrześcijanin może uznać "upodobnienie do Boga" za ideał, ideał, który został wyartykułowany w platońskim fragmencie , który później stał się sławny, a cecha bycia "upodobnionym do Boga" była uważana za typową cechę filozofa. Klemens zapożyczył z współczesnego średniego platonizmu, jak również z jego poprzednich nauk. Tak jak życie według umiarkowania uczuć oznacza niższy poziom chrześcijańskiej doskonałości, który musi zostać zastąpiony ich całkowitym panowaniem, tak też życie według natury musi zostać zamienione na wyższy poziom etyczny - upodobnienie do Boga. Grzegorz z Nazjanzu również przedstawił ideał uszczęśliwiającej wizji Boga, ale można go uzyskać tylko poprzez oczyszczenie ciała i umysłu . Ta koncepcja i język, którym jest wyrażana, wyraźnie wywodzą się z Platońskiego Fedona . Grzegorz z Nazjanzu utrzymywał, że należy wyłączyć poczucie indywidualnego ja w obliczu wrażeń, a zatem świata zewnętrznego; należy przyjąć siłę internalizującą, aby móc kontemplować prawdziwą rzeczywistość, którą jest Bóg. Ta kontemplacja jest zarezerwowana wyłącznie dla tego, kto jest przygotowany poprzez właściwe oczyszczenie (Mowa 39,8). "Koniec naszej religii" został, tak, przepowiedziany przez księgi i dusze, które rozmawiały z Bogiem (Mowa 7,17), ale jest to również "mowa mędrców", mianowicie Platona (7,21). Podsumowując, Grzegorz uważał, że wiedza o Bogu jest uwarunkowana oczyszczeniem, a oczyszczenie z kolei nie może być niczym innym, jak tylko chrześcijańską cnotą. Jest tu również dowód chrześcijańskiej transformacji nauczania platońskiego: "a sama roztropność, być może, nie jest niczym innym, jak oczyszczeniem" , jeśli zastąpimy cnoty, które właściwie należą do chrześcijan, "roztropnością", o której mówił Platon. Najbardziej radykalne oczyszczenia zostały opisane przez klasycznych autorów na temat kontemplacji: dusza musi wyrzec się wszystkiego, co może w jakikolwiek sposób rzucić cień na wizję Boga. Izaak z Niniwy ustanowił trzy poziomy tego oczyszczenia: (1) etap cielesny (dûborô pagronô): walka z namiętnościami ciała; (2) etap psychiczny (napšon&oucirc;): walka z ulotnymi myślami; (3) etap duchowy (ruhon&uoucirc;t&oucirc;): pozwolić, by Duch całkowicie nami rządził . Ponadto Izaak powrócił do idei Ewagriusza, który utrzymywał, że doskonałe oczyszczenie wymaga "nagości" intelektu, pozbawionego nie tylko namiętności, fantazyjnych obrazów, ale także wielości racjonalnych pojęć - ponieważ są one niekompletne - aby dojść do intuicyjnej wizji "czystego światła" . Wiele idei Ewagriusza zostało następnie przyjętych przez Maksyma Wyznawcę.
OPATRZNOŚĆ Patrystyczne nauczanie o opatrzności jako czynnym (w przeciwieństwie do biernego) atrybucie boskim jest produktem dwóch tradycji, które płynąc razem osiągają rozwój i teologiczną głębię: (1) tradycji klasycznej teodycei, dla której pro,noia (= providentia) jest boską racjonalnością, która harmonijnie organizuje i kieruje biegiem kosmosu, oraz (2) tradycji biblijnej, zgodnie z którą opatrzność jest aktywną i kochającą wolą osobowego i stwórczego Boga w odniesieniu do istot przez niego stworzonych, zwłaszcza w kontekście realizacji zbawczego planu dla ludzkości. Doktryna o boskiej opatrzności, która kieruje życiem kosmosu, została już sformułowana przez Platona i stała się wspólnym dziedzictwem wiodących klasycznych szkół filozoficznych epoki hellenistyczno-rzymskiej, z jedynym wyjątkiem szkoły epikurejskiej. Miało ono jednak szczególne znaczenie w tradycji filozoficzno-religijnej, która czerpała ze stoicyzmu: Panaetius napisał peri. pronoi,aj, użyte przez Cycerona w drugiej księdze traktatu De natura deorum; Seneka napisał De providentia . Autorzy chrześcijańscy, zwłaszcza apologeci, często odwoływali się do klasycznej nauki o opatrzności, zwłaszcza w kontekstach mających na celu obronę chrześcijańskiego monoteizmu . W chwale opatrzności Bożej w stworzeniu nauka autorów chrześcijańskich zmierzała w kierunku klasycznej teodycei i nie odrywała się od niej w sposób istotny; Opatrzność jest boskim rozumem, który obmyśla, rozporządza i rządzi wszechświatem . Opatrzność rozciąga się na całość i szczegóły kosmosu. W szczególnie widoczny sposób opatrzność objawia się w funkcjonalności, pięknie i harmonii członków ludzkiego ciała . Opatrzność kieruje i rządzi całą ludzkością i jednostkami. Ale w tym względzie autorzy chrześcijańscy wspomnieli o zasadniczej różnicy między chrześcijańskim rozumieniem a klasycznym pojęciem ei`marme,nh lub fatum, które neguje ludzką wolność . Opatrzność rządzi i kieruje losami ludów i królestw ludzkich. Już Orygenes przedstawiał jako opatrznościowe zbieg pax augusta w powszechnym Cesarstwie Rzymskim i narodzinach chrześcijaństwa; analogiczna idea powróci i zostanie rozwinięta przez Euzebiusza z Cezarei . Lactantiu upamiętnił interwencję opatrzności Bożej w upadku prześladowców Kościoła i wstąpieniu Konstantyna na stanowisko cesarza . Upamiętnienie opatrzności w rozwoju historii ludzkości jest jednym z motywów przewodnich traktatu Augustyna De civitate Dei; opatrzność kierowała losami imperiów ludzkich ; pragnęła odwdzięczyć się za cnoty moralne starożytnych Rzymian potęgą imperium. Niezupełnie obca klasycznej tradycji filozoficzno-religijnej była idea boskiej opatrzności, która sprawuje swoje funkcje kosmologiczne za pośrednictwem pośredniczących "moców"; w rozumieniu chrześcijańskim Bóg sprawuje opatrzność za pośrednictwem aniołów. Można również powrócić do klasycznej tradycji filozoficzno-religijnej z ideą boskiego Logosu jako rozumnej mocy, która organizuje i kieruje kosmosem, tak że można od razu przypisać Logosowi boską opatrzność, która przenika kosmos; doktrynę tę można znaleźć w Liście do Diogneta (7,2) i pojawia się ona u Klemensa Aleksandryjskiego i w pismach Ireneusza. Ale ta idea była szczególnie droga Euzebiuszowi z Cezarei, dla którego Logos był boską pro,noia samą w sobie, która tworzy i kieruje wszechświatem; Logos troszczy się o ludzkość z ojcowską miłością ; Logos jest odpowiedzialny za rządy królów i ich ustawodawstwo. Logos wychowuje ludzkość, prowadząc ją na szczyt cywilizacji chrześcijańskiej . Niewątpliwie w tradycji patrystycznej, zwłaszcza wśród Ojców greckich, dominował wpływ klasycznej teodycei w odniesieniu do kosmologicznej funkcji opatrzności. Ale ponieważ myśliciele chrześcijańscy wyraźnie odnosili się do pojęcia opatrzności jako czynnego atrybutu Boga, Stwórcy i Ojca objawienia biblijnego, nie brakowało wypowiedzi patrystycznych inspirowanych w szczególności nauką biblijną, poprzez którą opatrzność objawia się zwłaszcza w historii zbawienia. Co więcej, w pismach niektórych myślicieli chrześcijańskich idea opatrzności pokrywa się z wolą boską rozwijającą się w zbawczej "ekonomii", tak że cała struktura zbawczego "planu" i jego poszczególne ślady są przejawem opatrzności boskiej. Boska opatrzność objawia się w historii ludzkości poprzez pedagogiczne działanie, które prowadzi do postępującego i coraz głębszego zrozumienia Boga i Jego dzieła na świecie. Opatrzność obudziła proroków ST, aby przepowiedzieli przyjście Jezusa Chrystusa ; oświeciła ludzkość poprzez Pismo Święte. Postępowe wychowanie ludzkości i jej rozwój w łasce aż do kontemplacji Boga zostało urzeczywistnione przez boską opatrzność (lub boską "ekonomię") poprzez wcielenie Słowa, szafarza ojcowskiej chwały dla dobra ludzkości . Według Euzebiusza z Cezarei Słowo jest szafarzem boskiej opatrzności, która jest w szczególności urzeczywistniana przez nie poprzez wyzwolenie od kultu demonów, a stamtąd poprzez wezwanie do zrozumienia i czci prawdziwego Boga; poprzez swoje prawa i nakazy, poprzez proroków i innych sprawiedliwych ludzi, Słowo uczy bojaźni Bożej. Na koniec, sugerując miłość poprzez prawdę i dla dobra, podnosi ludzkość do cywilizacji i spotkania z prawdą chrześcijańską . Boska opatrzność sprawiła, że powołanie pogan stało się ludem Bożym zamiast Żydów nadal przygotowuje ludzkość do przyjęcia boskiego powołania do zbawienia; tworzy kościół i buduje go świętymi Pismami . Zainspirowane biblijnym objawieniem jest zrozumienie boskiej opatrzności, która dopuszcza zło na świecie, ale nie jest wobec niego obojętna; w rzeczywistości wykorzystuje je jako okazję do zasługi dla tych, którzy są dobrzy . Z objawienia biblijnego szczególnie zaczerpnięto eschatologiczną perspektywę doktryny o opatrzności, a mianowicie tego, że przygotowuje ona człowieka do nagrody lub kary według. do czyichś zasług. Tę tezę rozwinął Laktancjusz w swoim traktacie De ira Dei, ale pojawia się ona także w jego De mortibus prześladowcorum. Laktancjusz kategorycznie odrzucił stoicką ideę o wyłącznie życzliwej opatrzności; właśnie dlatego, że Bóg jest opatrznościowy, nie może pozostać obojętny na przestępców swego prawa: Si est Providens, ut oportet Deum, consulit utique generi humani, quo sit vita nostra et copiosior et melior et tutior. Si est pater ac domimus universorum, certe et virtutibus hominum delectatur et vitiis commovetur. Ergo et iustos diligit et impios odit . Właśnie dlatego, że nie może być obojętny wobec zła moralnego, Bóg sądzi i potępia grzeszników . Bycie ostatecznym sędzią dobra i zła dokonanego przez wszystkich ludzi jest zgodne z boską opatrznością: to każde z nich często pojawia się w pismach Ojców ; w różnorodności i proporcjonalności boskich kar wobec grzeszników opatrzność jest wyraźnie objawiona .
OFIAROWANIE W ŚWIĄTYNI
I. Liturgia - II. Ikonografia.
I. Liturgia. Pierwsza wzmianka o liturgicznym upamiętnieniu Ofiarowania w świątyni została podana w Jerozolimie przez Egerię w Peregrinatio, gdzie odniosła się do niego pod tytułem Quadragesima de Epiphania, ponieważ nie zostało ono ustalone na 2 lutego, w zależności od Objawienia Pańskiego, dnia, w którym wśród chrześcijan wschodnich obchodzono Boże Narodzenie, ale na 14 dzień tego samego miesiąca. Święto obchodzono cum summa laetitia ac si per Pascha . Egeria nie wspomniała o świecach niesionych podczas procesji. To rzymska matrona Ikalia, w czasach cesarza Marcjana (450-457), zyskała uznanie za zasugerowanie tego typu praktyki. Uroczystość ta dotarła do Antiochii z Jerozolimy przed końcem V w. jako święto maryjne na 2 lutego, jak poświadczył Sewer z Antiochii. Następnie otrzymało nazwę hypapantē = occursus , chociaż edykt Justyniana nakazał, aby było obchodzone jako święto nawet w Konstantynopolu (Teofanes, Chronographia). Idąc za przykładem kościołów wschodnich, nawet Rzym przyjął Święto Ofiarowania, umieszczając je jednak oczywiście na 2 lutego. To papież Sergiusz I (687-701) wprowadził je wraz z trzema innymi świętami maryjnymi: Zwiastowaniem, Wniebowzięciem i Narodzeniem . W Rzymie, podobnie jak na Wschodzie, święto Ofiarowania Pańskiego obchodzono bardzo uroczyście, choć naznaczone pokutą, z procesją z kościoła św. Adriana do bazyliki S. Maria Maggiore, jak poświadcza Ordo XX z VII w., w którym nie znajdujemy wzmianki o rycie poświęcenia świec, co zostało poświadczone dopiero pod koniec IX lub na początku X w. przez niektóre formuły dodane do Sakramentarza padewskiego . W innych kościołach Zachodu Święto Ofiarowania w Świątyni wprowadzono dość późno. W Hiszpanii, na przykład, nie znajdujemy go przed IX w.
II. Ikonografia. Jedynym przedstawieniem Ofiarowania w Świątyni, które przetrwało do naszych czasów, jest mozaika po prawej stronie łuku triumfalnego bazyliki S. Maria Maggiore w Rzymie, ukończona za pontyfikatu papieża Sykstusa III (432-440) . Scena rozgrywa się uroczyście przed portykiem i kończy się w świątyni. Maryja, eskortowana przez dwóch aniołów, ubrana w królewskie szaty i trzymająca posągową pozę, wychodzi naprzód trzymając dziecko w ramionach. Obok znajduje się Józef w trakcie wskazywania ich prorokini Annie i starszemu Symeonowi, którzy zbliżają się z największą czcią z rękami zasłoniętymi paliuszem, aby przyjąć Dzieciątko in pallio suo, jak określono w ps.-Mateuszu (XV), który w pozostałej części trzyma się kanonicznej narracji Łukasza. Za Symeonem stoi zdezorientowana grupa żydowskich kapłanów, a na dole cztery ptaki (dwa białe i dwa ciemne), których liczba przypomina ofiarę złożoną przez Maryję według ps.-Mateusza, który zmienił ten szczegół kanonicznego źródła. Jedno Ofiarowanie w świątyni było również jednym z tematów przedstawionych na mozaikach La Daurade w Tuluzie (V-VI w.), o których mamy tylko mgliste strzępy informacji . Ten sam temat pojawił się także w dekoracji kościoła św. Sergiusza w Gazie .
OBRZĄD ARMEŃSKI: Podobnie jak stary obrządek antiocheński (przodek obecnego obrządku bizantyjskiego), obrządek ormiański zachowuje oryginalne zmiany i wpływy z innych źródeł (Jerozolima, kościoły syryjskie) z okresu kształtowania się liturgii (IV-VI w.?); elementy z liturgii zachodniej zostały włączone w czasie wypraw krzyżowych. Liturgia eucharystyczna. Obecnie w użyciu jest tylko jedna formuła, formuła św. Atanazego (tzw.), ale w rękopisach jest ich 10 więcej, których anafory są podobne do bizantyjskich. Używa się przaśnego chleba i wina niezmieszanego z wodą, a Komunia jest rozdawana tylko pod jedną postacią. Szaty liturgiczne są podobne do bizantyjskich, chociaż księża regularnie noszą koronę. Rok liturgiczny. Obejmuje kilka godnych uwagi cech: 25 grudnia nie obchodzi się Bożego Narodzenia; raczej jest obchodzone 6 stycznia, tj. połączone z Objawieniem Pańskim. (W związku z tym obrzezanie Jezusa, ofiarowanie w świątyni i Zwiastowanie są niezgodne z innymi kościołami chrześcijańskimi.) Pomimo istnienia synaksarionu podobnego do jerozolimskiego, upamiętnienie świętych nie ma ustalonych dat, zmieniając się wraz z dniami tygodnia z roku na rok. Architektura kościelna. Ogólna struktura kościołów jest podobna do bizantyjskiej, ale ołtarz znajduje się na podwyższeniu i jest oddzielony od reszty kościoła nie ikonostasem (choć można go znaleźć w niektórych starych kościołach), ale zasłoną. Jeden typ ołtarza nie jest narzucony z absolutną surowością; ściany są na ogół skąpo zdobione. Ofiara (matał) z kurczaka lub baranka była zachowana w rytuale (Matoc′) do niedawna, zwłaszcza w przypadku upamiętnień zmarłych.
OŁTARZ ZWYCIĘSTWA.: Poświęcony przez Oktawiana w kurii senatorskiej w 29 r. p.n.e., aby pokazać, że otrzymał imperium od bogini Zwycięstwa. Tam senatorowie przysięgali wierność cesarzowi i jego prawom. Pierwszy chrześcijański atak na kult Zwycięstwa miał miejsce w 357 r. przez Konstancjusza II (patrz Amm. Marc. XVI,10; Symmachus, Relat. III,6), choć już w 219 r. Heliogabal, kapłan boga słońca z Emesy, umieścił dużą ikonę w kurii nad głową bogini, przedstawiającą go składającego ofiarę swojemu bogu. Rozpoczęło to, jeśli nie właściwie zastąpienie kultu Zwycięstwa, to przynajmniej utratę jego absolutnej hegemonii. Epoka Konstantyna stanęła w obliczu problemu niezgodności tego pogańskiego kultu z chrześcijańską wiarą cesarzy i senatorów. Pierwsze znane prawo przeciwko sacrificia pochodzi z końca 341 r. , a ołtarz i posąg Zwycięstwa zostały usunięte z kurii w 357 r. Kwestia, czy usunięto tylko ołtarz, czy też ołtarz i posąg, została rozstrzygnięta przez Mazzarino na korzyść obu, biorąc pod uwagę, że kult pogański idealnie łączył oba; ponadto Konstantyn II, Gracjan, Symmachus i Ambrozjo nie wykazują oznak rozróżniania posągu od ofiary, dzieła sztuki od przedmiotu kultu, które byłoby obecne w okresie tzw. chrześcijańskiego humanizmu . Ołtarz został przywrócony do kurii za Juliana, ale w 382 r. Gracjan, inicjując politykę represji pogaństwa, nakazał jego ponowne usunięcie. Powtarzające się protesty Symmachusa do Gracjana w 382 r. i do Walentyniana II w 384 r. , w których przypominał o wartości religijnego dziedzictwa cesarstwa, podkreślając, że Ołtarz Zwycięstwa był fundamentalnym aspektem, nie odniosły skutku z powodu interwencji Ambrożego, który natychmiast obalił Relatio (biskup Mediolanu przypomniał Walentynianowi II, opierając się bardziej na wyobraźni niż na faktach historycznych, co Walentynian I miał powiedzieć, gdy dowiedział się, że Ołtarz Zwycięstwa został niedawno ustanowiony w Senacie. Inne prośby, wszystkie bezskuteczne, złożono do Teodozjusza I w 391 r. i do Walentyniana II w latach 391-392. Tylko Eugeniusz, tolerancyjny chrześcijanin, który sprzymierzył się z pogańskimi senatorami Rzymu, zezwolił na przywrócenie ołtarza Senatowi od 393 do 394 roku, aż do triumfu Teodozjusza. Spór trwał nadal w 402 roku, kiedy Prudencjusz napisał Contra Symmachum i przypisał Arkadiuszowi i Honoriuszowi traktat przeciwko czci bogini w kurii .
OSKARŻENIA przeciwko chrześcijanom: Chrześcijaństwo, słabo rozumiane przez opinię publiczną, często źle poinformowaną i skłonną uwierzyć w każde podejrzenie lub oskarżenie, było od początku przedmiotem oszczerstw. Uprzedzenia tłumu i klasy wykształconej mogły się różnić, ale w większości wynikały ze wspólnej ignorancji, co jasno wynika zarówno z pogańskich autorów, jak i chrześcijańskich apologetów. Pierwszymi poganami, którzy pisali o chrześcijanach, byli Swetoniusz i Tacyt. Swetoniusz, pisząc o Neronie (Vita Caesarum 16,3), odnosi się do kar wymierzanych chrześcijanom: "Chrześcijanie - ludzie oddani nowemu i złośliwemu superstitio - są skazani na tortury". Superstitio oznacza religię nierzymską, obcą, w ukrytym konflikcie z bogami, którzy byli integralną częścią miasta. Nowość chrześcijaństwa stała się oczywista w momencie, gdy nie było już mylone z judaizmem. Bardziej poważnym dla Rzymianina było określenie go jako "złośliwego", ponieważ Rzymianie głęboko bali się czarów i tym podobnych. Tacyt mówi o flagitia atrocia et pudenda, co jest wyraźnym odniesieniem do uczt w Tyestach i związków edypalnych (patrz Minucius Fel., 9 października), ale nie rozwodzi się nad tymi sprawami. Zamiast tego donosi o oskarżeniu o odium humani generis (Ann. XV, 44), przy czym humanum genus to Cesarstwo Rzymskie i jego obywatele. Apologeci odnoszą się przede wszystkim do oskarżeń, które pojawiły się na poziomie ludowym, często z powodu faktu, że chrześcijanie spotykali się na nabożeństwach w prywatnych mieszkaniach, a nie otwarcie z udziałem wszystkich obywateli, jak w starych religiach. Częściowo tajne spotkania były z definicji podejrzane i postrzegane negatywnie. Poganin Cecyliusz oskarża chrześcijan o latebrosa et lucifuga natio (Minucius Fel., 8 października, 4). Na poziomie ludowym Eucharystia była uważana za ofiarę z dziecka, obrzęd kanibalistyczny. Mieszane spotkania, podczas których członkowie nazywali się nawzajem braćmi i siostrami, były interpretowane jako rozwiązłe zgromadzenia kończące się gwałtem . Tertulian pisze: "Jesteśmy oskarżeni jako najgorsi ze przestępców o rzekomy obrzęd dzieciobójstwa, za posiłek, który następuje po nim, i za kazirodztwo popełnione po strasznej uczcie" . Wśród oskarżeń znalazło się oskarżenie o onolatrię.Fronto pisze: "Mówi się, że czczą głowę osła, najpodlejszego zwierzęcia... obrzędy poświęcone człowiekowi skazanemu na śmierć w ramach zadośćuczynienia za jego zbrodnie, a to na śmiercionośnym drzewie krzyża" . Choć odrzuca te oskarżenia, Justin Męczennik pokazuje nieodwołalną niezgodność między Bogiem chrześcijan a pogańskimi bóstwami, które opierają się na demonach. "Jesteśmy ateistami w odniesieniu do tych rzekomych bogów" . To samo stanowisko można wywnioskować z Męczeństwa Polikarpa . Oskarżenie o ateizm - nieoddawanie czci poliadycznym bóstwom - było najpoważniejsze, ponieważ z takim nastawieniem chrześcijanie nie przyczyniali się do pax deorum; w pogańskiej mentalności uważano ich za przyczynę katastrof publicznych i klęsk żywiołowych . Ze względu na to, że religia i polityka były nierozłączne, brak uczestnictwa w sacra publica, publicznych obrzędach finansowanych przez miasto lub cesarza, był uważany za odmowę oddawania czci publicznym bogom. Oskarżenie było zarówno religijne, jak i polityczne - "Wy nas potępiacie i prześladujecie jako czarodziejów świętokradztwa i obrazy majestatu" - i doprowadziło do prześladowań. Ateizm jako zasadniczy powód oskarżeń pogan przeciwko chrześcijanom pojawia się jednak dopiero pod koniec drugiego wieku; wcześniej wrogość pogan wynikała z połączenia cech życia chrześcijan, które ich zarówno intrygowały, jak i irytowały. Chrześcijaństwo ponadto wydawało się religią ateistyczną, ponieważ chrześcijanie nie mieli świątyń, ołtarzy, obrazów ani ofiar (Tacjan, Rozprawa do Greków). Pogański filozof Celsus pisze: "Dlaczego wy, chrześcijanie, nie macie ołtarzy, posągów ani świątyń? Co wam przeszkadza uczestniczyć w publicznych uroczystościach?" (Orygenes, Przeciw Celsusowi 8,17). Z oskarżeniem o ateizm wiązało się oskarżenie o antyspołeczne zachowanie (oskarżenia kierowane również przeciwko Żydom) i o nieobecność w życiu publicznym: jeśli Bóg jest wspólny dla wszystkich, dobry i bez konieczności, to nic nie powinno przeszkadzać tym, którzy są mu oddani, w uczestnictwie w publicznych uroczystościach; jeśli bożki rzeczywiście niczego nie reprezentują, jakie zło byłoby w uczestnictwie w publicznych ucztach? Oskarżenie o ateizm było zatem zarówno zarzutem politycznym, jak i religijnym, niejasno. Euzebiusz z Cezarei pisze: "[Chrześcijanie] byli odstępcami od bogów narodu, którzy dawali spójność każdemu ludowi i miastu" . Celsus atakował przede wszystkim doktrynę chrześcijańską, która dla niego zniekształcała harmonię wszechświata. Tajemnica wcielenia i zbawienia zaczerpniętego z upadłej ludzkości były dla niego niepojęte. Co więcej, chrześcijaństwo wydawało mu się niekulturalną doktryną, a jego Pan nauczycielem nieszczęśliwych, a nie Bogiem wyższych natur. Na poziomie egzystencjalnym Celsus ganił chrześcijan za ich obywatelską obojętność: wykluczają się z miasta, nie uczestnicząc w kulcie, który je spaja. Odmawiając zawarcia małżeństwa i prokreacji (aluzja do wstrzemięźliwości), nie uczestniczą w realiach życia. Brakuje im obywatelskiego zmysłu, nie składają przysiąg w imieniu cesarza. To ostatnie oskarżenie zostanie podjęte ponownie przez pogańską arystokrację podczas upadku Rzymu na początku V w. Augustyn odpowie na nie w Mieście Bożym, kiedy Rzymianie, którzy pozostali wierni pogaństwu, również krytykują, podobnie jak Rutilius Namatianus, wycofane życie mnichów: "dusze dręczone ukrytym żalem". Od IV w. poganie okazywali oburzenie i odrazę do chrześcijańskiego kultu męczenników - których uważali za zwykłe zwłoki - a zwłaszcza do przenoszenia ich szczątków do miejsc w mieście; czyniąc to, przełamywali barierę między światem żywych i umarłych. Cesarz Julian mówi, że chrześcijaństwo "wypełniło świat grobowcami i grobami" ; wydał również pewne zasady przeciwko chrześcijańskim pogrzebom - edykt z 12 lutego 363 - zabraniający ich odbywania w ciągu dnia. Julian starał się oczyścić Daphne, przedmieście Antiochii, z obecności męczennika Babylasa, zwłok, które, jak twierdził, uniemożliwiły wyroczni Apolla przemówienie . Eunapius pisze, że chrześcijanie "zbierali kości i czaszki przestępców straconych za liczne przestępstwa po skazaniu ich przez sąd, uważając ich za bogów i tarzali się w ich grobowcach" Maksym z Madaury mówi: "Groby [męczenników], nawet jeśli są warte zapamiętania, są oblegane przez szaleńców, którzy opuścili świątynie i zignorowali duchy własnych ojców" . Znany jest przypadek Jamblicha, który wracając do miasta po odprawieniu ofiary i rozmowie o bogach z kilkoma swoimi uczniami, nagle zatrzymał się, urwał i wpatrzył się w słońce, widząc z daleka zbliżający się orszak żałobny . Nawet chrześcijańskie przebaczenie udzielane przy chrzcie lub z pokutą wzbudzało pogańską krytykę od Celsusa, ponieważ obiecuje bezkarność temu, kto się nawraca (oskarżenie to jest podejmowane ponownie w Magonza) i w ten sposób powodowałoby załamanie dyscypliny i zniszczenie nawyków rodzaju ludzkiego . Cesarz Julian mówi o swoim wuju Konstantynie jako o oddanym występkom, morderstwu itp., za co mógł łatwo uzyskać pokutę od chrześcijan (od Jezusa). Pisze: "Ktokolwiek psuje, ktokolwiek morduje, ktokolwiek jest przeklęty i odrzucony przez wszystkich, przychodzi tu z ufnością, a obmyty tą wodą, zostanie oczyszczony w mgnieniu oka. A gdy znów popadnie w ten sam grzech, bicie się w piersi i uderzanie się w głowę znów go oczyści".
OBYWATELSTWO, rzymskie : Oprócz wolności (status libertatis), obywatelstwo rzymskie było niezbędnym warunkiem korzystania z praw politycznych, zarówno prywatnych, jak i publicznych. Civis pierwotnie był kimś, kto żył z pełnymi prawami intra muros, tj. wewnątrz miasta. Później koncepcja ta została rozszerzona. Obywatelstwo nabywano głównie przez prawowite urodzenie z rodziców będących obywatelami; syn peregrinusa dziedziczył status prawny ojca; wyzwolony niewolnik uzyskiwał wraz ze swoją wolnością status obywatela. Obywatelstwo było czasami przyznawane całym społecznościom, ale częściej jednostkom, w związku ze szczególnymi usługami dla państwa (służby wojskowe o szczególnych zasługach) lub z tendencjami politycznymi, które dominowały od czasu do czasu, mniej lub bardziej otwarte na przyjęcie elementów obcych. W latach 90-87 p.n.e. (wojna społeczna) cała populacja Italii uzyskała obywatelstwo; było ono stopniowo rozszerzane, aż wraz z Constitutio Antoniniana (212) Karakalli objęło wszystkich poddanych cesarstwa (in orbe romano). Problem przyznawania obywatelstwa wszystkim Italiom wybuchł ze szczególną gwałtownością w epoce Grakchów: w ramachreformy rolnej promowanej przez Tyberiusza Grakchusa, Italiom podlegały konfiskaty nadwyżek ager publicus, ale jako osoby niebędące obywatelami byli wykluczeni z redystrybucji. Obywatelstwo rzymskie obejmowało ius honorum (prawo dostępu do urzędników), ius suffragii (prawo do głosowania w zgromadzeniach), prawo do apelacji do ludu w sprawach karnych, prawo do zawierania legalnego małżeństwa, prawo do niebycia torturowanym i pełną zdolność prawną. Te prawa i obowiązki ulegały zmianom, nawet znaczącym, na przestrzeni wieków, zwłaszcza po przyznaniu obywatelstwa rzymskiego przez Karakallę wszystkim wolnym mieszkańcom imperium w 212 r. Ważne było również rozróżnienie między statusem prawnym a statusem społecznym: mogli być biedni Rzymianie, którzy posiadali przywileje obywatelskie, oraz niewolnicy lub kupcy, którzy nie byli obywatelami rzymskimi, ale byli bardzo bogaci i wpływowi. Obywatel rzymski z kolei był zobowiązany do służby wojskowej i płacenia podatków. W ustawodawstwie Justiniana (VI w.) civis romanus był nadal uprzywilejowanym podmiotem. Bycie civis dawało silną tożsamość społeczną i bliską więź przynależności; peregrinus, osoba niebędąca obywatelem, nie cieszyła się jednak żadnymi prawami obywatelskimi (a prawa człowieka były z nimi powiązane). Chrześcijanie obficie korzystali z obu pojęć, aby mówić o tożsamości i przynależności: posiadali obywatelstwo niebieskie, ale na ziemi byli tylko peregrini, bez stałego domu. To nowe obywatelstwo nabywali wraz z chrztem.
OBRZEZANIE : Rytualne usunięcie napletka, praktykowane przez różne narody , stało się dla Żydów znakiem włączenia do potomków Abrahama, do ludu przymierza i poddania się prawu. Prorocy wskazywali na znaczenie obrzezania serca, aby podobać się Bogu . Filon interpretował te prorockie teksty jako aluzję do wyrzeczenia się wszelkiej zmysłowości . Chrześcijanie, idąc za św. Pawłem, podkreślali ten aspekt , przedstawiając obrzezanie Chrystusa jako odarcie ze wszystkiego, co cielesne : dla nich jest to chrzest, który przyłącza do nowego Izraela, Kościoła, ludu Bożego; obrzezanie cielesne było jego zapowiedzią . Niektóre sekty, takie jak Ebionici i Ceryntianie, powróciły do obrzezania Różni Ojcowie sprzeciwiali się czysto cielesnej koncepcjiobrzezania, przeciwstawiając ją duchowemu obrzezaniu , które można zdefiniować jako "wiedzę o Bogu i jego Chrystusie" i objawia się w "służbie Bogu i pielęgnowaniu prawdy w sercu" . Obrzezanie według ciała symbolicznie przypomina o potrzebie ascezy i czystości: "wyeliminuj namiętność pożądania"
OWCE : Obecne już w ST i NT jako symboliczne postacie, zagubione i odnalezione owce z przypowieści w Łk 15:4-7 i Mt 18:12-14 były interpretowane na różne sposoby przez gnostyków: Apelles uważał, że to anioł żałował, że stworzył świat, i w ten sposób uznał jego zło ; simonianie uważali, że to Ennoia, która po opuszczeniu domu Ojca powróciła tam jako odkupiony kościół ; walentynianie uważali, że 99 owiec to niekompletna pleroma, która musi odzyskać swoją jedność. Wśród ortodoksyjnych chrześcijan owca z Łk 15:4-7 odnosi się do całej ludzkości stworzonej przez Boga, zagubionej, poszukiwanej i odnalezionej (w innych przypadkach odnosi się do grzesznika , lub do tego, kto nie zgrzeszył ciężko i może być przebaczony , lub do kościoła położonego na szczycie góry, mianowicie Chrystusa . Wzajemna świadomość owiec i Pasterza oznacza związek relacji rodzinnych . Owca to tytuł Chrystusa ogłoszony w Iz 53,7 i Jer 11,19 ; jest to postać Żydów lub pogan na podstawie Mt 15:24 lub Jn 10:16 . Owce z Mt 18:12-14 to ubodzy i uciśnieni , podczas gdy te z Ps 64:14 i 94:7 to patriarchowie i prorocy, z których trzody Maryja wyszła, owce "niepokalanej i świętej" . Łagodność owiec tłumaczy ich podobieństwo do ucznia posłanego przez Jezusa : tylko będąc owcami mogą pokonać wilki . Owce oddzielone od kóz w dniu sądu wskazują na owocność uczynków wykonanych przez sprawiedliwych w przeciwieństwie do bezpłodności grzeszników
OFIARA : Augustyn z Hippony przedstawił wyraźne omówienie cech i funkcji ofiary. Utrzymywał, że w każdej ofierze należy wziąć pod uwagę cztery aspekty: (1) osobę, której ofiara jest składana (Bóg), (2) osobę, która składa ofiarę (święty i sprawiedliwy kapłan), (3) to, co jest składane (używany materiał) i (4) dla kogo jest składane (dla niedoskonałych istot, które potrzebują oczyszczenia; z tego powodu materia ofiary musi być bez skazy). Augustyn zauważył również, jak te aspekty znajdują pełny wyraz w ofierze Chrystusa, jedynego prawdziwego pośrednika. Augustyn podkreślił ponadto, że widzialna ofiara jest sakramentem, tj. świętym znakiem niewidzialnej ofiary: dla niego w istocie prawdziwą ofiarą jest "każda praca, którą podejmujemy, aby zjednoczyć się w świętej Komunii z Bogiem, w taki sposób, że jest ona przypisana do ostatecznego dobra, dzięki któremu możemy być naprawdę szczęśliwi" . Starożytni autorzy chrześcijańscy zajmowali różne stanowiska wobec przedchrześcijańskich ofiar. Augustyn zauważył, że od starożytności cześć dla Boga wyrażana była w formie ofiary. Ofiary pogan były błędne, ponieważ były skierowane do demonów; podkreślały one moce stworzonych istot, a nie moc Stwórcy . Jednakże chrześcijańscy autorzy widzieli w żydowskich ofiarach lekarstwo na bałwochwalstwo . Bóg był zadowolony z tych ofiar nie dlatego, że przynosiły mu one osobistą korzyść, ale raczej z powodu intencji, z jaką były składane, tj. pragnienia oddawania czci Bogu, który wyrażał się w nich; odrzucał jednak ofiary, gdy były składane dla osobistej korzyści, a nie po to, by oddać mu cześć . Ofiary żydowskie miały wartość typologiczną - zwłaszcza ofiara Izaaka i ofiara Melchizedeka - i ustąpiły miejsca ofierze Chrystusa . Starożytni autorzy chrześcijańscy używali terminologii ofiarniczej do interpretacji śmierci Chrystusa. Podkreślali dobrowolny charakter jego ofiary, która miała wartość przebłagalną, dokonując pojednania z Bogiem. W tej ofierze Chrystus jest ofiarą i kapłanem. (Aby zapoznać się z interpretacją Chrystusa w kategoriach ofiary złożonej Ojcu, która była szczególnie obecna na Zachodzie w IV w., zobacz expiation.) Ofiara była nazywana "Eucharystią" od wczesnych dni Kościoła, często w związku z proroctwem Malachiasza (1:10 i nast.) dotyczącym "czystej ofiary". Cyprian z Kartaginy uważał, że powinniśmy pamiętać o męce Chrystusa, ponieważ "to w męce Pana polega nasza ofiara". Jeśli w istocie Eucharystia jest ofiarą (Ambr., In Psalm. 38,25; Jan Chryzostom, In prod. Jud. I, 6), prawdziwą , duchową i bezkrwawą i ofiarą całopalną, jest ona jednak również ofiarą sakramentalną lub "relacyjną", która jest mianowicie w odniesieniu do ofiary krzyża . Tożsamość między ofiarą krzyża a ofiarą składaną na ołtarzu, która jest jej pamiątką, jest znana z faktu, że w pierwszym i drugim przypadku kapłan jest unikalny i ofiara jest unikalna , który dzisiaj, jak i wtedy, jest jedynym wiecznym kapłanem . Ofiara eucharystyczna jest antytypem lub homoiōma ("podobieństwem, czymś podobnym, podobieństwem, kopią") śmierci Chrystusa ; pamiątka prawdziwej ofiary , obraz wiecznej liturgii, którą Chrystus teraz sprawuje w niebie. Jest to ofiara według porządku Melchizedeka, która zastąpiła ofiarę Aarona . Ofiara eucharystyczna jest ofiarą dziękczynienia i uwielbienia , wstawiennictwa i zadośćuczynienia ; ofiara jest również składana za zmarłych . Ojcowie Kościoła, używając terminu ofiara, oprócz ofiary krzyża i Eucharystii, odnosili się także do ofiary chrześcijan, którzy uczestniczą w ofierze eucharystycznej: ich ofiara i ich ofiara muszą odpowiadać ofierze Pana ; Kościół, ciało Chrystusa, każdego dnia ofiarowuje siebie przez Niego , który jest głową tych, którzy składają ofiarę, a przez Kościół sprawuje swoje kapłaństwo jako człowiek, podczas gdy jako Bóg otrzymuje to, co jest ofiarowane
OBJAWIENIE, Święto
I. Na Wschodzie - II. Na Zachodzie.
I. Na Wschodzie. Objawienie, jak wskazuje nazwa, ma pochodzenie wschodnie (evpifa,neia, epiphania, qeofa,neia, theophania). Objawienie oznacza w hellenistycznym sensie "jaśnienie" i soteriologiczne objawienie Boga, który objawia się w cudach swojej wszechmocy. Klemens Aleksandryjski po raz pierwszy wspomina o obchodach chrztu Jezusa 6 i 10 stycznia, ale obchodzone są one, jak sam Klemens mówi, tylko przez gnostyków Bazylidesa (idea teologiczna: tylko podczas chrztu Logos łączy się z ciałem Jezusa); nie wiemy, czy święto to nazywano wówczas Objawieniem. W Aleksandrii, prawdopodobnie za Atanazego, święto jest powiązane z różnymi momentami: narodzinami Jezusa, jego chrztem, weselem w Kanie. Początkowo prawdopodobnie istniał związek z popularnym świętem w Aleksandrii: narodzinami boga Aiona z dziewiczej Kore; tego samego dnia odbywał się obrzęd czerpania wody z Nilu . Dowody na to stają się liczne dopiero w ostatniej tercji IV w.: Objawienie Pańskie jest poświadczone w Cezarei w Kapadocji w 372 , na Cyprze ok. 374-377 (jako narodzenie, pokłon mędrców, wesele w Kanie); w Antiochii w 386 (narodzenie). W Jerozolimie ok. 381-384 Objawienie Pańskie obejmowało liturgię stacyjną ku czci narodzin Jezusa: 5 stycznia Statio (stacja) na polu pasterzy w Betlejem, Statio w grocie Narodzenia, czuwanie w bazylice i powrót do Jerozolimy 6 stycznia; następnie Statio w Anastasis (prawie święto światła), Eucharystia w bazylice Grobu Pańskiego . Egeria nie zna święta 25 grudnia; w Betlejem obchodzili je tylko łacińscy asceci . Również w Syrii tematem Objawienia Pańskiego są narodziny Jezusa (Efrem). Świadectwa Epifanii są bardzo liczne, zwłaszcza w latach 380/90, kiedy rzymskie święto Bożego Narodzenia zostało wprowadzone na Wschodzie 25 grudnia (w Kapadocji: ok. 370-378; Antiochia: 386; Aleksandria: 432; Palestyna: VI w.), a Epifania stała się świętem wcielenia, świętem chrztu Jezusa i świateł. W Kapadocji i Konstantynopolu 6 stycznia stał się preferowanym dniem chrztu.
II. Na Zachodzie. Święto przeszło na Zachód przed 361 r., kiedy Ammianus Marcellinus wspomina o nim w Galii (21,2,5), podczas gdy w tym samym czasie lub wkrótce potem było jeszcze nieznane w Afryce (i prawdopodobnie w Rzymie), gdzie obchodzono tylko Boże Narodzenie, wraz z pokłonem Trzech Króli (Optatus z Milevis). Augustyn znał święto (tylko pokłon Trzech Króli); dlatego od V w. stało się ono preferowanym dniem chrztu. W Galii w pierwszej połowie V w. Objawienie Pańskie obejmowało upamiętnienie pokłonu Trzech Króli, chrztu Jezusa i wesela w Kanie. W Hiszpanii pierwszy dowód na Objawienie Pańskie pochodzi z Soboru Saragossy z 380 r. (kan. 4). Izydor z Sewilli opowiada o pokłonie Trzech Króli, chrzcie Jezusa i weselu w Kanie. W północnej Italii temat święta oscylował między tria miracula pokłonu Trzech Króli, chrztem i weselem w Kanie . Papież Syrycjusz w swoim liście do Himeriusza (385) wspomina o święcie Objawienia Pańskiego. W Rzymie, przed Grzegorzem Wielkim, pokłon Trzech Króli był jedynym tematem święta Objawienia Pańskiego ; później dodano także chrzest i wesele w Kanie. Najstarsze formuły Mszy Objawienia Pańskiego znajdują się w Gelasianum Vetus (nr 61-68) i Gregorianum Hadrianum (nr 87-91): apparitio, pokłon Trzech Króli, gwiazda, oświecenie narodów. Tylko w Pontyfikale Rzymsko-Niemieckim znajdujemy ponownie wschodnią interpretację tego święta: pokłon Trzech Króli, chrzest Jezusa, wesele w Kanie i rozmnożenie chleba; udzielanie chrztu było wyraźnie wykluczone 6 stycznia. Objawienie Pańskie było dniem chrztu w Galii, Afryce Północnej i Irlandii; Rzym protestował przeciwko takiemu rozwojowi wydarzeń .
ORGANIZACJA KOŚCIELNA
I. Diecezje - II. Parafie - III. Prowincje kościelne -IV. Patriarchaty.
I. Diecezje. Termin diecezja pochodzi z rzymskiego prawa publicznego: dioecesis był rozległym obszarem kilku prowincji, rządzonym przez wikariusza. W sferze kościelnej termin "diecezja" (dioi,khsij) został osiągnięty w wyniku przejścia, w starożytności chrześcijańskiej, od terminu "kościół" (evkklhsi,a) - odnoszącego się do kościoła powszechnego, kościoła partykularnego i budynku kościelnego - do terminu parafia (paroiki,a), a dopiero później wyłącznie do terminu diecezja. Na Zachodzie, oprócz paroecia, używano również terminów ecclesia, territorium, fines episcopatus i dioecesis. W 417 roku papież Zosimus odniósł się do społeczności wiejskich, wcześniej nazywanych diecezjami, jako paroeciae. Od końca VI w., za Sydoniusza Apolinarego, oba terminy były używane równoważnie. Od VII w. terytorium biskupa nazywano dioecesis, a konkretna wspólnota kierowana przez niego była paroecia. Początki diecezji zbiegły się z początkami chrześcijańskiego przepowiadania i są widoczne w kontekście podróży św. Pawła. Na terytoriach świata grecko-rzymskiego (palestyńska sfera żydowska była rządzona przez kolegium apostolskie) Paweł zakładał wspólnoty chrześcijańskie w wielkich miastach, w każdym z których wyznaczał kolegium prezbiterów wspieranych przez diakonów. Paweł jest postrzegany jako wspomagany przez innych członków hierarchii z podległymi uprawnieniami, którym członkowie wspólnoty są posłuszni . Są oni nazywani starszymi, prezbiterami (Dzieje Apostolskie 14:23); są nadzorcami (evpi,skopoi), aby rządzić kościołem Bożym jako pasterze (Dzieje Apostolskie 20:17, 28): w tym momencie prezbiterowie i biskupi wyznaczają posiadaczy tych samych funkcji. Diakoni mają inne zadania niż prezbiterzy-biskupi . Obok członków hierarchicznych istnieją charyzmatycy z darami, takimi jak proroctwo i języki, których celem jest utrzymanie nowej wiary przy życiu. Jeśli chodzi o Pawła, to jego bezpośrednie powołanie na apostoła pogan uzasadnia jego wyjątkowe miejsce w porządkowaniu jego wspólnot, gdzie pojawia się jako nauczyciel, sędzia i prawodawca . Podobnie było z Piotrem, począwszy od Antiochii. Uczniowie, posłani na te terytoria, odziedziczyli zadanie rządzenia po swoich apostołach, ustanawiając nieprzerwaną sukcesję apostolską. Biskupi byli instalowani w ośrodkach miejskich, które były bardziej zaludnione przez chrześcijan i były strategicznymi ośrodkami misyjnymi. Po propagowaniu chrześcijaństwa w różnych miastach, wraz z biskupem umieszczano prezbitera. Każdy z tych biskupów miał równy autorytet innym biskupom, ale każdy mógł wyróżniać się osobistymi darami. Utworzenie diecezji było coraz bardziej powiązane z liczbą wierzących i powstawaniem nowych miast . Terytoria z wieloma miastami miały zwykle małe, ale liczne biskupstwa, jak w Afryce Północnej i południowo-centralnej Italii, podczas gdy terytoria z niewielką liczbą miast miały rozległe biskupstwa, jak w północnej Italii, Galii, Hiszpanii, prowincjach naddunajskich i bałkańskich. Obszar diecezjalny zwykle pokrywał się z obszarem miejsko-administracyjnym, a mniejsze diecezje, poprzez wewnętrzny mechanizm, zwykle ciążyły w stronę diecezji odpowiadających stolicom prowincji, z którymi miały już powiązania ekonomiczne i polityczne. Miejsce zamieszkania było obowiązkowe dla biskupów, choć często lekceważone, zwłaszcza w IV w., przez wschodnich biskupów-dworzan . Na Wschodzie opiekę nad wiejską ludnością lokalnego kościoła powierzono cwrepi,skopoj lub chorbiskupowi, który był całkowicie zależny od miejskiego biskupa: tak było w przypadku synodów w Ancyrze, Neocaesarei, Nicei (IV w.). Później zastąpiono je periodeuti (visitatores, circuitores), tj. prostymi wędrownymi kapłanami. Synod w Laodycei [ok. 380], kan. 57). Zachód, gdzie cały porządek cywilny został zburzony przez najazdy barbarzyńców, zwrócił się do papieża o założenie diecezji i ustanowienie hierarchii kościelnej. W przeciwnym razie biskup Rzymu z reguły nie interweniował w zakładaniu nowych lokalnych kościołów. Podczas gdy biskupi Afryki na Zachodzie działali raczej autonomicznie, wprowadzając lokalne kościoły donatystów w orbitę kościołów katolickich, na Wschodzie władza państwowa interweniowała lub była wciągana w sprawę w przypadku konfliktu. We Włoszech pod koniec III w. udokumentowano 16 diecezji; w IV w. powstało 55 kolejnych, w V w. kolejne 155, w VI w. 57, a na początku VII w. kolejnych 13. Ogółem na początku VII w. półwysep i wyspy włoskie liczyły 258 diecezji. Przyczynami tego wzrostu są m.in. wolność Kościoła (Edykt mediolański, 313), wybitne postacie biskupie, takie jak św. Ambroży w Mediolanie, św. Euzebiusz w Vercelli i św. Maksym w Turynie, a także decydująca rola biskupa Rzymu.
II. Parafie. W pierwszych wiekach biskup był w centrum zarówno chrześcijańskiej liturgii, jak i administracji kościelnej. Eucharystia i chrzest były zazwyczaj udzielane tylko przez niego; w razie konieczności również przez prezbiterów. Od momentu, gdy chrześcijaństwo dotarło również do wiosek, do nabożeństw liturgicznych w tych miejscach rozpowszechniła się postać periodeuty, wędrownego prezbitera. W wielkich miastach, wraz ze wzrostem wspólnoty chrześcijańskiej, stało się niemożliwe spotykanie się tylko w centrum miasta, zarówno ze względu na odległość, jak i pojemność sali spotkań. W ten sposób decentralizacja liturgiczna, z systemem parafialnym, stała się konieczna. Wiarygodne informacje historyczne na temat wspólnot podległych biskupowi, ale nie bezpośrednio przez niego kierowanych, pochodzą z soborów Antiochii (341) dla Wschodu i Serdica (343) dla Zachodu. Biskup przewodził nie tylko społeczności miejskiej, ale także wiejskiej (ch?ra). Jeśli w wioskach byli biskupi (ch?repiskopoi), powinni oni administrować tylko kościołami od nich zależnymi (Sobór Antiocheński, kan. 10). Z tego wnioskujemy, że nie wszystkie kościoły wiejskie miały własnego biskupa i że istniały parafie wiejskie. W Serdica biskupom zabroniono ingerować w parafie innego biskupa (kan. 18). Papież Innocenty (402-417) powiedział, że wszystkie jego kościoły znajdowały się w obrębie murów miejskich; ale przypuszczał, że inni biskupi administrowali bardziej odległymi parafiami. Rzym najwyraźniej nie miał parafii wiejskich. Tylko prezbiterzy odpowiedzialni za cmentarze poza murami miasta byli porównywalni z proboszczami wiejskimi innych obszarów biskupich. Innocenty nazywa kościoły w Rzymie Tituli . Parafie rzymskie musiały powstać na długo przed Innocentym, ale opisy ich w LP zostały spisane po jego czasach, pod koniec V w. W połowie III w. Korneliusz wymienia 46 prezbiterów, 7 diakonów (Diakonia - Diakonat), 7 subdiakonów, 42 akolitów, 52 egzorcystów, lektorów i odźwiernych w społeczności rzymskiej, a także 1500 wdów i potrzebujących, których karmiła społeczność . Społeczność rzymska musiała liczyć dziesiątki tysięcy osób, które nie mogły się zebrać wszystkie na raz, aby celebrować Eucharystię. Według LP, Cletus (ok. 80-90) wyświęcił 25 prezbiterów, a Evaristus (po 100) przydzielił prezbiterom rzymskie Tituli (i wyświęcił 7 diakonów). Urban (zm. 230) nabył 25 srebrnych paten (prawdopodobnie za 25 Tituli). Fabian (236-250) przydzielił diakonom obszary municypalne i zainstalował 7 subdiakonów (obszary diakoni nie były identyczne z obszarami Tituli). To, że papież Dionizy (260-268) powierzył kościoły prezbiterom, jest czymś, co z pewnością musimy umieścić we wcześniejszym czasie; podniósł on również cmentarze (i ich kościoły parafialne) do statusu diecezji, tj. podniósł kościoły cmentarne poza murami do rangi kościołów parafialnych. Marcellus (ok. 300) podniósł 25 Tituli do rangi diecezji, dla licznych chrztów (neofitów) i pokutników. Autor LP nadaje zatem nazwę diecezje autonomicznym wspólnotom prezbiterialnym z prawem do udzielania chrztu. To użycie języka zostało po raz pierwszy potwierdzone przez Sulpicjusza Sewera, który opowiada o Marcinie z Tours , że na rozległym obszarze swojego miasta biskupiego założył około 10 parafii wiejskich (diecezji). W V i VI w. organizacja parafialna wsi została ukończona wszędzie: jak widzimy zwłaszcza w Galii, gdzie dopiero ok. 600 r. diecezja stała się powszechnym terminem dla wspólnoty biskupiej, podczas gdy wspólnoty prezbiterialne były teraz nazywane parafiami. Parafie miejskie mogły zostać rozwinięte w innych wielkich miastach, tak jak w Rzymie, w III w. W czasach Augustyna w Numidii znajdujemy prezbiterów w małych ośrodkach, którzy pełnią funkcje liturgiczne ; niektórzy prezbiterzy zostali zabici przez Donatystów
III. Prowincje kościelne (z ośrodkiem metropolitalnym). Od IV w. pojawiła się koordynacja, która dała początek bardziej złożonej i hierarchicznej strukturze: prowincji kościelnej (evparci,a). Fakt ten jest wyjaśniany wzdłuż linii praktyki misyjnej, która rozprzestrzeniając się ze stolicy do innych ośrodków prowincji, generowała wspólnoty, które były filiacjami centralnego kościoła biskupiego lub macierzystego. Biskup kościoła macierzystego (mhtro,polij) był od IV w. nazywany metropolitą (evpi,skopoj mhtropoli,thj), później avrciepi,skopoj, i miał jurysdykcję nad innymi biskupami (evparciw/tai), którzy od VIII w. byli również nazywani "suffragans". Innym czynnikiem w formowaniu i spójności prowincji kościelnych, od końca II w., były synody, ustanawiane w celu zgromadzenia biskupów, nie tylko jednej prowincji politycznej, ale także szerszego terytorium , w celu debatowania nad ważnymi sprawami kościelnymi wykraczającymi poza lokalną sferę kościołów. Sobór prowincjonalny był zwoływany i przewodniczył mu metropolita (Sobór Antiocheński [341], kan. 14, 16, 20). Miał on kompetencje we wszystkich kwestiach prowincji (Sobór Konstantynopolitański I [381], kan. 2). Prowincje kościelne, wzrastając liczebnie, nadal dostosowywały się do granic prowincji politycznych, które zostały pomnożone przez Dioklecjana i jego następców, aż na początku V w. było ich 120. Wszyscy biskupi prowincji, za potwierdzeniem metropolity, mogli zainstalować biskupa we własnej diecezji (Sobór Nicejski [325], kan. 4). Częsta niedokładność granic terytorialnych była przyczyną problemów jurysdykcyjnych, później uregulowanych przez kanony soborowe. Jednak interwencje biskupów poza ich własnym terytorium były właściwie "konsekwencją powszechnego poczucia kościelnego, jakie przejawiali biskupi poprzednich stuleci. Najbardziej typowym przykładem tego powszechnego zainteresowania jest korespondencja, jaką biskupi prowadzili z wieloma innymi biskupstwami w celu rozwiązywania problemów i trudności" . Jednak na Zachodzie później pojawił się bardziej złożony typ grupowania: biskupstwa rzymskiej Afryki Północnej znalazły się pod Kartaginą, a biskupstwa południowo-centralnej Italii pod Rzymem, którego prestiż i władza wykraczały poza sferę metropolitarną. Podobna konfiguracja istniała na Wschodzie: dla Antiochii, w odniesieniu do Syrii i wschodnich prowincji Azji Mniejszej, w odniesieniu do uczestnictwa w synodach Antiochii , a także w odniesieniu do Cylicyi i Osroene, w odniesieniu do działalności misyjnej ; oraz dla biskupstwa Aleksandrii, od którego zależały wszystkie biskupstwa Egiptu, Libii i Pentapolis (Sobór Nicejski, kan. 6). Biskupia Antiochii i Aleksandrii jawiły się jako supermetropolie: droga do patriarchatów była już widoczna. Prowincja kościelna miała własne centrum metropolitalne w stolicy cywilnej prowincji, gdzie metropolita rezydował, tj. blisko gubernatora cywilnego i mógł lepiej pomagać swoim kolegom w ich relacjach z nim. Synody (IV-V w.) ugruntowały jego władzę: oprócz przewodnictwa synodu prowincjonalnego, miał on pewną rolę czuwania nad życiem religijno-kościelnym prowincji i nad samymi biskupami. Biskup, chociaż autonomiczny na swoim terytorium, musiał uzyskać zgodę metropolity i innych biskupów na przedsięwzięcia eksterytorialne. Instytucja metropolitalna przeważała najpierw na greckim wschodzie, z wyjątkiem Egiptu (i jego zależnych Libii i Pentapolis), gdzie biskupi zależeli od biskupa Aleksandrii. Na łacińskim zachodzie występowała wyraźna heterogeniczność. Biskupi podmiejskich Włoch zależeli bezpośrednio od biskupaRzymu. Biskup Mediolanu, rezydencji cesarza i wicekróla Annonariusa, jednego z niewielu dużych miast północnej Italii, był głównym metropolitą terytorium kościelnego obejmującego kilka prowincji. Od ok. 425, Akwileja była metropolią prowincji Wenecji, Istrii, Recji i Noricum, podobnie jak Sirmium w Panonii. Akwileja i Rawenna były najważniejsze w czasach współcesarzy Honoriusza (395-423) i Arkadiusza (395-408). W prowincjach Afryki Północnej metropolita (prymas) był najstarszym biskupem, który niekoniecznie rezydował w metropolii. W Proconsularis metropolitą był jednak biskup Kartaginy, który miał również pewien wpływ w innych prowincjach. W Galii, od IV w. metropolie pokrywały się ze stolicami prowincji. Papieże ustanowili wikariat apostolski Arles, biskupstwo założone przez św. Trofima, ucznia św. Piotra. W przypadku Hiszpanii nie mamy dowodów na istnienie instytucji metropolitalnej aż do połowy V w.; dopiero w VI w. widzimy tam wielkie synody prowincjonalne. Wszędzie, ogólnie rzecz biorąc, prowincje kościelne odpowiadały cywilnym jednostkom administracyjnym, ale Kościół zastrzegł sobie prawo do zachowania własnych obszarów, mimo zmienności cywilnych . O poszczególnych metropoliach, wschodniej i zachodniej
IV. Patriarchaty. Podstawy prawne ich powstania zostały ustanowione na Soborze Nicejskim ([325], kan. 6), który uczynił biskupów Egiptu, Libii i Pentapolis zależnymi od biskupa Aleksandrii i uznał uprzywilejowaną pozycję Antiochii, której biskup miał władzę metropolitalną nad 22 biskupami Celesyrii, a także Cylicji, Mezopotamii, Palestyny i Cypru. Pozycje te zostały również uznane przez sobory w Konstantynopolu ([381], kan. 2) i Efezie (431). Kan. Konstantynopolitański kanon 2 wymienił także polityczne diecezje wschodniej części cesarstwa: Oriens, Asia, Pontus i Tracja, nie wspominając o kościele, do którego biskupa należały rządy w ich diecezjach: możemy już przewidzieć ustanowienie patriarchatu wschodniego, tym bardziej jeśli weźmiemy pod uwagę kan. 3: "Biskup Konstantynopola będzie miał prymat honorowy (ta. presbei/a th/j timh/j) bezpośrednio po biskupie Rzymu, ponieważ jest to nowy Rzym (ne,an `Rw,mhn)": tron Aleksandrii, główny na Wschodzie, musiał zająć drugie miejsce. Ambicje prałatów i cesarski cezaropapizm, a także fakt założenia przez Konstantyna (330) i uczynienia go stolicą cesarstwa (tak, że jego biskup musiał zostać wyniesiony do godności), sprawiły, że Konstantynopol w ciągu zaledwie 70 lat z sufraganii diecezji Heraklei stał się pierwszym patriarchatem całego Wschodu (Sobór Chalcedoński [451], kan. 28). Jego skuteczna władza została skonsolidowana poprzez apele duchowieństwa wschodniego do cesarzy, przekazywane od nich biskupowi Konstantynopola, który przewodniczył stałemu synodowi (su,nodoj evndhmou/sa) złożonemu z biskupów wizytujących. Jeśli chodzi o Jerozolimę, Sobór Konstantynopolitański (kan. 7) uznał "tradycyjną honorową pozycję" (avkoulouqi,a th/j timh/j) jej biskupa, ale pamiętał o prawach metropolitalnych Cezarei. Głównym czynnikiem w powstaniu trzech patriarchatów: Aleksandrii, Antiochii i Rzymu była ich rola geopolityczna i ekonomiczna, czynnik, który częściowo kierował chrześcijańskimi misjonarzami. Ta sama racjonalność, choć uważana za całkowicie niewystarczającą przez papieży Damazego, Bonifacego I, Leona I i Gelazy I, była jedynym powodem ustanowienia patriarchatu Konstantynopola. Następnie był czynnik językowo-kulturowy mieszkańców obszarów, na których powstali: istniał w istocie patriarchat odpowiednio na terytoriach kultury egipskiej (Aleksandria), syryjskiej (Antiochia), greckiej (Konstantynopol), łacińskiej (Rzym, chociaż na tym obszarze, z Kartaginą, istniała pewna niezależność Afryki Północnej) i żydowskiej (Jerozolima). Ale ponad wszystko był element apostolskiego pochodzenia wiodących biskupstw, który zyskiwał coraz większą wagę, częściowo dzięki naciskom rzymskim. Dopiero na Soborze Chalcedońskim (451) Jerozolima została uznana za stolicę patriarchalną z jurysdykcją nad Palestyną, dzięki dobrym uczynkom jej biskupa Juwenalisa (422-458), i uniezależniona od Antiochii. Po znalezieniu domniemanego grobu apostoła Barnaby (488) na Cyprze, kościół cypryjski osiągnął równość z kościołem w Antiochii; z ostatecznej niepodległości, uzyskanej dla niego przez cesarza Zenona, przeszedł następnie do "autokefalii". Jeśli chodzi o Rzym, papieże Leon I (440-461) i Gelazy I (492-496) dodali do zasady Piotrowej szczególne powiązanie między Piotrem a kościołem rzymskim, twierdząc, że należy ją uważać za stolicę apostolską par excellence, a papieże jako dziedzice prymatu Piotra. Po omówieniu pochodzenia diecezji i zobaczeniu, że grupa z nich stanowiła prowincję kościelną, a kilka prowincji patriarchat, musimy teraz prześledzić rozwój pięciu patriarchatów: Aleksandrii, Antiochii, Rzymu, Konstantynopola i Jerozolimy. W patriarchacie Aleksandrii wielu, odrzucając dogmatyczny "tom" Leona I i decyzje Soboru Chalcedońskiego, odłączyło się od Kościoła katolickiego i utworzyło nowy kościół "koptyjski", nazywając katolików "melkitami" lub ludźmi cesarza. Grecki patriarchat, którego liczba znacznie się zmniejszyła, pozostał wierny Soborowi Chalcedońskiemu. Do patriarchów melchickich należy trzech świętych: św. Proteriusz (452-457), św. Eulogiusz (580-607) i św. Jan III, jałmużnik (609-619). Maksym Wyznawca i Sofroniusz bronili prawowierności katolickiej w czasach inwazji arabskiej (638), w przededniu której grecki kościół w Aleksandrii liczył zaledwie 200 000 wiernych, głównie cudzoziemców, w porównaniu z 5/6 000 000 rodzimych wiernych kościoła koptyjskiego. Patriarchat Antiochii był niezadowolony z powstania patriarchatu Konstantynopola na Soborze Chalcedońskim (451), jako pierwszego patriarchy Wschodu. W międzyczasie został zinfiltrowany przez herezję, tak bardzo, że patriarchat naprzemiennie heretycki i ortodoksyjny, aż do czasu, gdy pod rządami monofizyckiego patriarchy Sewera (512-518), Jakub Baradeus zorganizował kościół "jakobicki": w połowie VI w. około połowa mieszkańców Syrii przyłączyła się do niego. Sytuacja pogorszyła się podczas okupacji arabskiej (638-969). Patriarchat Jerozolimy, aby bronić się przed Antiochią i Aleksandrią, zwrócił się o pomoc do Konstantynopola, którego wiarę naśladował. Inwazja perska (614) położyła kres krótkiemu okresowi świetności. Historie patriarchatów Konstantynopola i Rzymu są ze sobą powiązane. Biskupi Konstantynopola dążyli do "drugiego miejsca w hierarchii po papieżu i [do] przywilejów równych jego, choć bez żądania powszechnego prymatu, wciąż uznawanych przez nich dla stolicy rzymskiej, choć pomijanych milczeniem, o ile to możliwe" . Sprawa wydawała się bardziej logiczna po śmierci Teodozjusza I (395) i podziale Cesarstwa Rzymskiego na dwie części. Teraz, w kan. 28 Soboru Chalcedońskiego , który zmodyfikował kan. 3 Konstantynopola (381) przywileje stolicy Konstantynopola zostały zrównane z przywilejami Rzymu, jednocześnie przyznając pierwsze miejsce temu ostatniemu; biskup Konstantynopola miał prawo wyświęcać metropolitów (cywilnych) diecezji Pontu, Azji i Tracji. Patriarchat Konstantynopola, obejmujący te trzy egzarchaty, został założony de jure. Kan. 28 służył biskupowi Konstantynopola w zakresie jego jurysdykcji patriarszej. W połowie VII w. patriarchat liczył 33 metropolie z 352 biskupstwami sufraganami i 24 arcybiskupstwami autokefalicznymi. Od VII w. stolicę Konstantynopola nazywano również apostolską; w IX w. ogłoszono ją apostolską (dziedzicem Efezu, a zatem św. Jana Apostoła; powiązaną z legendą o św. Andrzeju Apostołie, ewangelizatorze Bizancjum): w ten sposób dochodzimy do teorii "pentarchii", ustanowionej przez Ducha Świętego, sukcesji apostolskiej i składającej się z wyższych przywódców o identycznej godności. Stolica rzymska była zgodna z pluralistyczną strukturą, dopóki patriarchaty były wykazane jako oparte na apostolskim pochodzeniu. Konflikty pojawiły się, gdy Rzym chełpił się swoim wybitnym apostolskim pochodzeniem, twierdząc, że jest uniwersalnym przywódcą Kościoła. Decretum Gelasianum, sprawa Jana Chryzostoma za Innocentego I (402-417), sprzeciw Leona I (440-461) wobec kan. 28 Chalcedonu, objęcia przez patriarchę Konstantynopola, wbrew rzymskiemu protestowi, tytułu "ekumenicznego" (= cesarskiego) patriarchy (VI w.), itd., to tak wiele kroków w stopniowym napięciu i dystansowaniu się między Rzymem a Konstantynopolem. Ale prymat biskupów Konstantynopola wśród kościołów Wschodu był bezsporny, tym bardziej, że patriarchaty wschodnie przeszły albo na herezję nestoriańską (Antiochia), albo monofizycką (Aleksandria) i skończyły pod rządami muzułmańskimi (VII w.). Relacje z cesarzem były regulowane przez wzajemną wymianę listów synodalnych z wyznaniem wiary papieża lub patriarchy elekta; przez wstawianie imienia patriarchy lub papieża do dyptyków i jego upamiętnianie podczas kanonu mszy, czytanego przez diakona z ambony; i przez dyplomatyczną reprezentację papieża lub patriarchy przed cesarzem za pośrednictwem stałych ambasadorów lub specjalnych nuncjuszy (apocrisiarii). Ta sieć dyplomatyczna, choć konieczna, nie zapobiegła dalszemu poszerzaniu się rozłamu między biskupstwami Konstantynopola i Rzymu, który osiągnął punkt kulminacyjny w schizmie w 1054 r.
Otwarcie: cena otwarcia akcji w dowolnym okresie.
Opór: bariera górna, która zapobiega wzrostowi ceny akcji. Nazywany również "sufitem".
Oddech (lub wycofanie): gdy akcje zatrzymują się w trendzie wzrostowym lub spadkowym
Oddech: przerwa w trendzie. Może poruszać się w przeciwnym kierunku przez kilka dni, zanim trend zostanie wznowiony. Nazywany również "wycofaniem"
ODWODNIENIE (ikonografia) : Jedyny przykład w ikonografii starożytności chrześcijańskiej, który najprawdopodobniej odnosi się do epizodu z ewangelii o człowieku cierpiącym na odwodnienie (Et ecce homo quidam hydropicus erat ante illum… sanavit eum ac dimisit) jest udokumentowany na kościanym dyptyku z Erywania, datowanym na VI w. Artystyczna reprezentacja tej opowieści z Nowego Testamentu zajmuje jeden z paneli na obwodzie lewego panelu dyptyku. Scena przedstawia Chrystusa wykonującego gest mowy i niosącego krzyż w prawej ręce, a także mężczyznę z bardzo wzdętym brzuchem, który jest wystawiony na widok; ten ostatni szczegół jest wyraźnie elementem charakteryzującym kompozycję. Dopiero w znacznie późniejszym okresie odnaleziono inne przedstawienia tego epizodu: w dekoracji freskowej w kościele S. Angelo in Formis (XI w.) i w mozaikach w S. Marco w Wenecji (XI w.), w których wizerunkowi Chrystusa towarzyszy wyraźny napis hydropicum curat.
ODŹWIERNY: List papieża Korneliusza (zm. 253) wysłany do Fabiusza z Antiochii wspomina o istnieniu w Rzymie odźwiernych (ostiarius, ianitor; po grecku pylōros lub thyrōros); nie wskazuje ich liczby, ale prawdopodobnie było ich siedmiu. Liber pontificalis przedstawia dwie listy cursus clericalis: pierwsza, za czasów papieża Caiusa (283-296), umieszcza ostiariusa na pierwszym poziomie (s. 161, wyd. Duchesne); druga, za czasów papieża Sylwestra (314-335), pomija go , ale wymienia custos martyrum. Posługa odźwiernych została odnotowana w Constitutum Silvestri i w Konstytucjach Apostolskich oraz przez ps.-Ignacego . Nie był to obowiązkowy stopień w kościelnym cursus; rozpoczął się on wraz z innymi zakonami. Paulinus z Noli zaliczał odźwiernych do duchowieństwa . Tak zwany sobór 275 biskupów, odbyty za papieża Sylwestra (właściwie sobór ps. ok. 500) nakazał, że Si quis ad clericatum promoveri desiderat, hoc iustum est ut sit ostiarius annum unum . Odźwierni zostali również wymienieni w Kodeksie Teodozjańskim w prawie Gracjana z 377 , przeznaczonym dla wikariusza Italii, Katafroniusza, aby zwolnić go z munera personalia. W 258 w Rzymie odźwierny Romanus został zabity w tym samym czasie co diakon Wawrzyniec . W Didascalia apostolorum diakoni pełnią funkcję odźwiernych. Podczas gdy według tzw. soboru w Laodycei subdiakoni muszą pilnować drzwi (kan. 43), zgodnie z Konstytucjami Apostolskimi subdiakoni pilnowali drzwi, przez które wchodzili mężczyźni, a diakonisy tych, przez które wchodziły kobiety ; zostały one wymienione wśród urzędów duchownych . Anonimowy De septem ordinibus stawia posługę odźwiernego na drugim miejscu, po fossor (grabarzu), z obowiązkiem strzeżenia wszystkiego, co było wewnątrz i na zewnątrz kościoła, a nawet in omnibus fideles recipiant, respuant infideles . W Mediolanie odźwierny uniemożliwia Monice "przynoszenie do grobów świętych owsianki, chleba i wina" . O odźwiernych wspomina papież Gelazjusz . Dla papieża Pelagiusza (zm. 561) posługi odźwiernego i biskupa są na dwóch krańcach, pierwszy najniższy, a drugi najwyższy, w hierarchii kościelnej . Urząd odźwiernego w kościele rzymskim został zastąpiony, według Duchesne, przez mansionarii (sacristans) . Istnieją świadectwa odźwiernych w Trier i Salonie i w Hiponie, gdzie Augustyn wymienił potrzebującego ostiariusza kościoła św. Teogenesa. Zgodnie ze Statuta ecclesiae antiqua, napisanymi w Galii w drugiej połowie V w., mamy święcenia odźwiernego: "Kiedy odźwierny zostaje wyświęcony, na początku archidiakon musi mu wyjaśnić, jak ma się zachowywać w domu Bożym. Następnie na znak archidiakona, biskup da mu klucze do kościoła i powie mu: "Bądź uważny", nawiązując do faktu, że będzie musiał zdać sprawę Bogu z rzeczy, których strzegł tymi kluczami" . )Izydor z Sewilli pisze, że odźwierny miał władzę zezwalać na wejście do kościoła tylko wiernym i odrzucać niegodnych . Sobór w Narbonne (589) łączy urząd odźwiernego z obsługą drzwi . Sobór w Toledo (597) ustanowił, że w przypadku nieobecności kapłana lub diakona, biskup "wybiera odźwiernego, który dba o sprzątanie kościoła i który każdego wieczoru zapala wszystkie świece świętych relikwii" ; Sobór w Toledo w 633 r. nakazał, aby "odźwierni strzegli jedynych drzwi, przez które biskupi powinni wchodzić" z okazji soboru. W starożytności byli penitenci, którzy nie mogli mieć dostępu do święceń; w niektórych miejscach pozwalano im zostać odźwiernymi; wdowiec będący subdiakonem, jeśli ponownie się ożenił, był degradowany do rangi odźwiernego . Urząd odźwiernego został zniesiony w 1972 r. przez papieża Pawła VI, po Soborze Watykańskim II .
ODZIEŻ SKÓRZANA. : Interpretacja Rdz 3:21, a mianowicie. tekst biblijny, który stwierdza, że Bóg dał Adamowi i Ewie odzienie ze skóry, gdy wygnał ich z ogrodu rajskiego, miała wielkie znaczenie w historii antropologicznych spekulacji starożytnego chrześcijaństwa. Żyd Filon z Aleksandrii przeczytał w tym epizodzie relację o stworzeniu ludzkiego ciała przez Boga , a neoplatoński filozof Porfiriusz, być może pod wpływem Numeniusza z Apamei, nazwał ciało "odzieżą ze skóry". Ale w chrześcijańskich kręgach enkratyckich i messalijskich, Filoniańskie utożsamienie szat ze skór z ciałami ludzkimi zostało zreinterpretowane w tym sensie, że ludzką cielesność należy rozpatrywać, w jej materialnym ciężarze, seksualnie i śmiertelnie, tak jak "szatę wstydu", którą dusza istoty ludzkiej zakłada w wyniku i jako karę za pierwotny upadek . Prawdopodobnie wpływ na tę interpretację miał przedchrztowy obrzęd zakładania włosianki (Ody Salomona 25,8; Teodor z Mopsuestii). Rozpowszechniona także w gnostyckich kręgach Walentynianów alegoryczną interpretację szat skórzanych podzielał Orygenes wg. do wyraźnego oskarżenia wysuniętego przez Epifaniusza z Salaminy . Didymus Ślepy zaczerpnął tę interpretację od Orygenesa . Ta alegoryczna interpretacja, która utożsamiała szaty ze skór z ciałami śmiertelnymi i zróżnicowanymi pod względem płci, wkrótce została przeciwstawiona interpretacji literalnej, która była szeroko rozpowszechniona w greckich tekstach patrystycznych, od Ireneusza do Antiochenesa, którzy rozumieli tuniki ze skór jako prawdziwe i właściwe szaty, które manifestują miłosierną uwagę Boga w stosunku do grzesznych pierwszych rodziców. Ale począwszy od Hipolita i Orygenesa , zaczęto narzucać inną interpretację, która odczytywała w szatach symbol zepsucia i śmiertelności ciała, na które zasłużyli przodkowie w wyniku ich grzechu (zobacz wnikliwe informacje dostarczone przez Prokopiusza z Gazy). Grzegorz z Nyssy wahał się między pojęciami cielesności zwierzęcej a śmiertelnością ciała i pozostawał zasadniczo niezdecydowany między dwiema tradycjami Orygenesa i Metodiusza z Olimpu (Aglaofont lub O zmartwychwstaniu). Na Zachodzie, za sprawą Augustyna, przeważało utożsamianie szat ze skór z poupadającą śmiertelnością ciała .
OBRZĘDY POGRZEBOWE: Określeniem "obrzędy pogrzebowe" nazywamy rozwiniętą liczbę gestów, praktyk i symboli, za pomocą których starożytni stawiali czoła tematowi śmierci, poszukując relacji między światem żywych a światem umarłych. Proces opracowywania różnych rytuałów w wiekach późnej starożytności należy analizować w ścisłym powiązaniu ze zjawiskami ciągłości i nieciągłości z poprzednią epoką. Z jednej strony niektóre aspekty, zwłaszcza te dotyczące tego, jak rozwijał się materiał obrzędów, należy analizować w ścisłym powiązaniu z szeroko rozpowszechnionymi i dobrze ugruntowanymi zachowaniami w ciągu wieków, stanowiącymi pod pewnymi względami jednolite dziedzictwo kulturowe i antropologiczne. Z drugiej strony pojawiły się również tematy i kwestie związane z próbami "pogodzenia" starożytnych praktyk z nową religią, która czasami podkreśla kontrasty i sprzeczności, a raczej normy i nakazy behawioralne, przeciwko którym pisma ojców Kościoła i biskupów, a w mniejszym stopniu kanony soborowe, podnosiły głos. W ostatnich dekadach debata historiograficzna zmierzyła się w szczególności z interpretacją roli Kościoła w sposobach podejścia i oceny rzeczywistości obrzędów pogrzebowych. Przedmiotem debaty jest problem dywersyfikacji i interakcji między "popularnym" stanowiskiem świeckiej rzeszy, która była nadal związana z pogańskimi lub "neutralnymi" wierzeniami - tj. tymi, których nie dało się zdefiniować w ramach precyzyjnych kategorii religijnych - a stanowiskiem Kościoła, który poszukiwał plastycznego kanału komunikacyjnego i mediacji z trwającą materialną wizją wiernych. Procesy transformacji, dzięki którym "obrzędy wykonywane przez chrześcijan" można nazwać "obrzędami chrześcijańskimi", są liczne i złożone i powinny być analizowane w szerszym kontekście, który obejmuje również zjawiska związane z kultem męczenników i relikwii, w którym stopniową "chrystianizację" praktyk kultu można postrzegać bardziej w ostatecznych celach niż w stosowanych środkach. Z drugiej strony obrzędy pogrzebowe należy rozumieć w rzeczywistości, w której granice między "świętym" a "profanum" - to ostatnie rozumiane jako produkt pluralizmu religijnego i kulturowego - były nie tylko bardzo przejściowe, ale także w dużym stopniu zmienne. Elastyczność tych granic skutkowała współobecnością i współistnieniem różnych wrażliwości, które były mniej lub bardziej bliskie powodom o charakterze religijnym, co utrudniało powiązanie kontekstu obrzędów z jedną i jednolitą tożsamością. Całość obrzędów pogrzebowych można wyrazić w dwóch podstawowych kategoriach pojęciowych. Nie należy ich uważać za sztywno oddzielne, ale za ściśle powiązane i uzupełniające się; różne aspekty i różne niuanse mogą ponownie wejść do złożonego systemu, który stanowi chrześcijańskie podejście do świata śmierci. Pierwsza kategoria obejmuje serię wierzeń, przekonań, lęków i symboli, które stają się konkretne w funkcjonalnych rytuałach przygotowania zmarłego do pochówku oraz w udziale rodziny i społeczności żałobnej (toaleta pogrzebowa, oglądanie zmarłego, kondukt pogrzebowy i pochówek). Druga kategoria odnosi się do leżącej u podstaw ideologii rozumianej w upamiętnieniu zmarłego, która zakładała późniejszą opiekę i wizyty przy grobie w dniach rocznic, wyrażane przede wszystkim poprzez celebracje liturgiczne i powtarzanie uczty pogrzebowej. Badanie obrzędów pogrzebowych opiera się na analizach porównawczych różnych typów źródeł (pisemnych, ikonograficznych i archeologicznych), które oferują różne punkty widzenia, za pośrednictwem których chrześcijanie wyrażali nie tylko swoją ideę opieki nad zmarłymi i ich grobami, ale także potrzebę socjalizacji i komunikacji. Praktyki, które zaspokajały tę ostatnią potrzebę, pojawiły się w znaczący sposób, zwłaszcza w rozwoju praktyk rytualnych związanych z posiłkami pogrzebowymi. Obrzędy pogrzebowe można analizować w chronologicznych ramach historycznych i szeroko "jednorodnych" okresów czasu od III w., okresu narodzin i rozprzestrzeniania się pierwszych cmentarzy wspólnoty chrześcijańskiej, do VI-VII w., okresu, który pod pewnymi względami oznacza historyczny i kulturowy podział. Ten znacznik chronologiczny zapowiadał istotne zmiany w sposobie organizacji i użytkowania miejsc pochówku, a mianowicie w sposobie pojmowania relacji między przestrzenią zmarłych a przestrzenią żywych oraz w odniesieniu do różnych kultur funeralnych ludności "barbarzyńskiej", która we wczesnym średniowieczu nawiązała kontakt z ludnością "rzymską". Po fazie naznaczonej współistnieniem pochówków przez pochówek i kremację od czasów Hadriana do III w., pochówek stał się jedynym rodzajem pochówku w IV w. - pomimo pewnych przypadków, kiedy został opóźniony. Wraz z tym stopniowym rozprzestrzenianiem się praktyki pochówku przez pochówek ciało zmarłego stało się nowym przedmiotem uwagi. Praktyki, za pomocą których przygotowywano ciało przed złożeniem go w grobowcu, zostały udokumentowane w źródłach pisanych, zwłaszcza z IV-V w., i były związane z głębokim przekonaniem, że ciało zachowywało poziom materialności, taki, aby móc postrzegać opiekę, jaką żyjący oferują ciału nieożywionemu. Niektóre specyficzne zabiegi - niektóre trwające dłużej niż inne - zostały opracowane w celu konserwacji ciała; lub można je uznać za sposoby stawienia czoła lękom związanym ze zjawiskiem rozkładu ciała. Apokryficzne Dzieje Piotra (IV w.) opisują inną procedurę, w której ciało męczennika obmywano mlekiem i winem, smarowano mieszanką substancji aromatycznych i przypraw przygotowanych do balsamowania, a na koniec umieszczano w sarkofagu wypełnionym miodem . Jan Chryzostom potępiał nadużycia w rozwoju obrzędów pogrzebowych; w szczególności zauważył, że używanie ubrań dla zmarłych i skrapianie ich aromatami nie zapewniało nieograniczonej ochrony przed rozkładem ciała (Hom. in Joannem 85,5: PG 59, 465-468). Augustyn przyjął bardziej ostrożne podejście, podkreślając bezużyteczność niektórych zwyczajów pogrzebowych, w tym stosowania aromatów . Następujący ojcowie Kościoła wspomnieli o owinięciu ciała w szaty z materiału lub całun: Prudencjusz i Hieronim, który określił udział clerici, którzy specjalizowali się w przygotowaniu zwłok . W tekście hagiograficznym z 2. połowy V w., Vita Germani, Konstantyn z Laonu wspomina, że biskup Auxerre, przystępując do pochówku niepochowanego ciała, nakazał, aby członki zmarłego zostały owinięte w vinculis linteis . Ikonograficzne przedstawienie tego zwyczaju pogrzebowego pochodzi z cmentarnego hypogeum Komodylli w Rzymie przy Via Ostia, gdzie inskrypcja na marmurowej płycie przedstawia w wyszukany sposób ciało owinięte w len z grabarzem w pobliżu . Niektóre źródła, takie jak teksty Laktancjusza, które odnoszą się do defunctorum… vestibus pretiosis , Hieronima i Augustyna potwierdzają potępienie ekstrawaganckiego eksponowania bogactw w chwili śmierci poprzez używanie ubrań i drogocennych tkanin. Pomimo tych inwektyw, pochówki z drogocennymi szatami są nadal poświadczane w źródłach pierwotnych nawet w późniejszym okresie, jak w tekście Jana Moschusa (koniec VI-początek VII w.), w którym opowiada o próbie zbezczeszczenia zwłok właśnie z powodu pretiosis vestibus zmarłego . Archeologiczne pozostałości tkanin wewnątrz grobowców zostały udokumentowane, np. w niektórych katakumbach w mieście Rzymie; w szczególności w obszarze grobowym identyfikowanym z cmentarzem Novelli - w zasięgu struktury cmentarnej Priscilli przy Via Salaria nova - cela grobowa mieściła zmarłego, który był całkowicie owinięty bandażami w kształcie krzyża. W niektórych grobowcach brukowych wykopanych na początku XX w. na poziomie gruntu bazyliki poświęconej apostołom (struktura św. Sebastiana) na Via Appia odkryto różne ciała złożone w grobach, owinięte w tkaniny, w niektórych przypadkach w jeszcze więcej warstw i wzbogacone złotymi nićmi. Jeśli chodzi o pochówek kobiet, który można datować na VI-VII w., w grobowcu, który był częścią kościelnej struktury św. Piotra, znajdującej się w Canosa w Apulii, znaleziono szpilkę, która służyła do przytrzymywania welonu we włosach kobiety wykonanego z brokatu z miękkimi złotymi włóknami . Inne obszary cmentarne dokumentują zwyczaj ubierania zmarłej osoby w codzienne ubrania, których ślady archeologiczne zachowały się zwłaszcza w postaci resztek ich butów; w katakumbach Castelvecchio Subequo, w pobliżu Aquili (IV-początek VII w.), w kilku grobowcach znaleziono żelazne gwoździe przywiązane do elementów skórą i drewnem. Kilka małych żelaznych ćwieków, prawdopodobnie do butów z przybitymi podeszwami, odkryto w znacznej liczbie grobów bazyliki cmentarnej odkrytej w pobliżu San Giusto, w pobliżu Lucery w Apulii, i datowanej na około VI w. Dalsze prace związane z przygotowaniem ciała dotyczyły ułożenia zwłok na lectus funebris w obecności rodziny. Cenne świadectwo ikonograficzne tego pozostaje w obszarze grobowym pod strukturą cmentarną św. Sebastiana w Rzymie, w fresku ściennym z mauzoleum Klaudiusza Pustelnika, pierwotnie pogańskiego zakonu, odwiedzanego od połowy II do wczesnych dekad III w.; malowidła zdobiące pomnik nagrobny można datować na lata 150-160 n.e. Seria rytuałów towarzyszyła zmarłemu w podróży do miejsca pochówku; Tertulian opisał scenę modlitwy w pobliżu zmarłego morante adhuc sepultura, "podczas gdy sam pochówek był opóźniony", którą wykonał prezbiter w obecności widzów . W ostatnich dekadach IV w. Grzegorz z Nyssy opisał pogrzeb swojej siostry Makryny, w Kapadocji, na którym wspólnota zebrała się podczas czuwania pogrzebowego i spędziła noc śpiewając hymny i psalmy; następnego ranka, w obecności miejscowego biskupa, sąd pogrzebowy udał się w stronę miejsca pochówku, gdzie na koniec odmówiono modlitwę . Ceremonie pogrzebowe matki Augustyna, Moniki, które odbyły się w Ostii, dodają szczegół niepotwierdzony przez inne źródła: odprawienie celebracji eucharystycznej przed pochówkiem. Należy podkreślić, że z opisu Augustyna można wnioskować, że na terenie nekropolii istniały obszary przeznaczone do odprawiania takich rytuałów . Rzadkie archeologiczne świadectwo tych przestrzeni zostało zidentyfikowane w pobliżu żydowskich katakumb Villa Torlonia w Rzymie . Wykonywanie celebracji eucharystycznej podczas pogrzebu podlegało serii ograniczeń i regulacji w kanonie soboru afrykańskiego z 393 r., w którym biskupi zabraniali takiej celebracji w obecności zwłok, a także udzielania Eucharystii zwłokom , co stanowiło znaczący zakaz potwierdzony przez diecezjalny synod w Auxerre .Analiza specjalnego sarkofagu, odkrytego w pobliżu Brescii i datowanego na okres od V do VII w., doprowadziła ostatnio naukowców do postawienia tezy o istnieniu praktyki pogrzebowej w jawnym naruszeniu norm soborowych; górna powierzchnia pokrywy zawiera otwór, który jest zamknięty rodzajem wapiennego korka i ozdobiony napisem crux Christi alere peccator(em). Wydaje się, że tekst może odnosić się do praktyki umieszczania postaci eucharystycznych w grobowcu, oprócz oczywiście innych substancji (Sannazaro). Dyplomatyczne podejście do tej spornej kwestii wydaje się być oferowane w oświadczeniu złożonym przez Grzegorza Wielkiego, w którym przytoczył anegdotę przypisywaną św. Benedyktowi, który, aby pomóc młodemu mnichowi, którego dusza znajdowała się w wiecznym spoczynku, udzielił swoim krewnym pozwolenia na umieszczenie konsekrowanej hostii na piersi zmarłego mnicha (Grzegorz Wielki, Dialogi II, 24,1-2). Nawet w odniesieniu do pogrzebów ojcowie kościoła z pewnością podkreślali daremność pewnych zewnętrznych przejawów smutku i potępiali ekstrawagancję w wykonywaniu tych rytuałów; tylko modlitwa i jałmużna mogły pomóc zmarłemu w jego drodze do zbawienia . Czasami epitafium wyraźnie wskazywało na organizację pogrzebu przez przyjaciół i krewnych, używając takich wyrażeń jak facere funus . Umieszczenie zmarłego w grobowcu wiązało się z dwoma odrębnymi udokumentowanymi praktykami, szczególnie widocznymi w znaleziskach archeologicznych: systemami aranżacji wewnątrz grobu; umieszczeniem szatni pogrzebowej. Użycie materiałów i urządzeń zazwyczaj umieszczanych na dnie grobu należy przypisać nie tylko obawom dotyczącym procesów rozkładu ciała, ale także bardziej funkcjonalnym aspektom pochówku związanym z higieną. Formy ułożenia powierzchni, na których kładziono ciała, zostały udokumentowane w bazylice cmentarnej San Sebastiano w Rzymie, gdzie liczne grobowce miały dno pokryte warstwą wapna. W strukturze cmentarnej Cornus, na Sardynii, niektóre pochówki datowane na połowę V w. zostały umieszczone na złożu węgli zgodnie z dobrze znanym rytuałem w nekropolii w kulturze germańskiej; ponadto substancje takie jak popiół i węgiel umożliwiały wchłanianie płynnych substancji organicznych. W różnych kontekstach cmentarze poświadczają stosowanie grobów, których dno zostało pokryte płytami z otworami w nich do odprowadzania płynu zwłokowego; funkcją tego systemu było przyspieszenie procesów rozkładu . Przykłady tych artefaktów, czasami nieodkrywanych już in situ, są poświadczone, np. w bazylice cmentarnej San Sebastiano w Rzymie lub, później (VII w.), w grobowcu odkrytym w pobliżu sanktuarium S. Michele a Monte Sant′Angelo w Apulii . Układ wnętrza grobowca czasami przewidywał poduszki pogrzebowe, na których zmarły mógł położyć głowę, które często były wykonane z trwałych materiałów, ale w niektórych przypadkach, jak w San Sebastiano, z liści, być może z drzewa laurowego ; ta ostatnia praktyka jest również poświadczona w połowie VI w. w tekście Grzegorza z Tours (De gloria confessorum). Ciało wkładano do grobu twarzą do góry, praktyka, która stała się najbardziej rozpowszechniona w późnej starożytności i wczesnym średniowieczu, chociaż widoczne są inne sposoby ułożenia ciała; preferencja dla tej pozycji wydaje się być odpowiedzią na żądanie utrzymania "spojrzenia" zmarłego w stronę nieba. Akt pochówku obejmował faktyczne umieszczenie przedmiotów w grobach. Do tej pory naukowcy całkowicie odrzucili pomysł, że można by odróżnić pogańskie pochówki od chrześcijańskich na podstawie względnej obecności lub braku przedmiotów w grobach; umieszczanie przedmiotów wewnątrz lub na zewnątrz grobu było ogólnie powszechną praktyką udokumentowaną w chrześcijańskich kontekstach pogrzebowych. W grobowcu można wyraźnie odróżnić przedmioty osobiste, ściśle związane z życiem i ozdobami zmarłego, a także zestaw przedmiotów rytualnych, które wyrażają podstawowe przekonania zmarłego; to rozróżnienie oczywiście nie wyklucza obecności, poświadczonej na różne sposoby, każdego rodzaju posiadania w tym samym miejscu pochówku. W opisie podróży do Ziemi Świętej mnicha Antonina Piacentino, który można datować na lata 560-570, autor opisał obrzęd chrztu, po którym wierni zanurzali się w rzece Jordan w celu błogosławieństwa "ubrani w całun i wiele innych przedmiotów, które zachowali do pochówku" . Cytat, który jest dość problematyczny, można interpretować zarówno jako odniesienie do pojemników używanych podczas celebracji chrztu, a następnie wybieranych do złożenia przy zmarłym, jak i, w sposób bardziej ogólny, do jego przedmiotów do użytku osobistego. Przedmioty osobiste składały się głównie z ręcznie robionych przedmiotów związanych z odzieżą (np. klamry do pasków [patrz fibula], szpilki do kapeluszy i luksusowe spinki do włosów), ozdób osoby (np. pierścionki, bransoletki, kolczyki, naszyjniki i wisiorki) oraz codziennego wyposażenia (przybory toaletowe, zabawki, przedmioty związane z czynnościami wykonywanymi w życiu zmarłego). Umiejscowienie przedmiotów osobistych powinno być prawdopodobnie odniesione do starożytnego rozumienia prawnego, które uważało niektóre przedmioty za związane z właścicielem nawet po jego śmierci, usuwając je z dziedziczenia. Z drugiej strony należy również wziąć pod uwagę funkcję społeczną związaną z przedmiotem osobistym, która po pochówku wyraźnie identyfikowałaby związek zmarłego z określoną grupą. Przedmioty używane podczas obrzędów pogrzebowych mogły odnosić się do wielu symbolicznych i kultowych znaczeń. Obecność talerzy, głównie ceramicznych i szklanych, wewnątrz - często w pobliżu głowy zmarłego - i/lub na zewnątrz grobu można powiązać przede wszystkim z praktyką posiłków pogrzebowych i ich symboliką, za pomocą której starożytni wyrażali swoje przekonanie - właściwe już niektórym pogańskim obrzędom - o przetrwaniu po śmierci materialnych potrzeb zmarłego, takich jak pragnienie i głód, tworząc w ten sposób nierozerwalną więź między światem żywych i umarłych. W niektórych przypadkach umieszczanie pojemników miało miejsce w związku z resztkami posiłku, co należy interpretować jako prawdziwe i właściwe ofiary z posiłków nawet po zakończeniu uczty pogrzebowej odbywającej się bezpośrednio przy grobie lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie. W Muralto w Lombardii, w grobowcu z 2. połowy IV w., prawdopodobnie należącym do budynku kultu chrześcijańskiego, archeolodzy znaleźli urnę umieszczoną pod pochowanym ciałem, zawierającą kości świni (Sannazaro 1990, 53). Przypadek sardyńskiej nekropolii Cornus jest obecnie dobrze znany, gdzie w grobowcu datowanym na koniec VI i początek VII w. znaleziono dzban, w którym przechowywano kości kurczaka (Giuntella 1999, 83). Oprócz przedmiotów, użycie pojemników w miniaturze - czyli o skromnych wymiarach, które imitowały modele na większą skalę powszechnego użytku - wydaje się sugerować istnienie wyspecjalizowanej i ekskluzywnej produkcji, ściśle związanej z rytuałami pogrzebowymi. Tak jest na przykład w przypadku niektórych kolców z gwoździami znalezionych w strukturze cmentarnej San Felice w Cimitile (Nola), które pochodzą z VI-VII w. Ponadto szeroko poświadczone jest wprowadzanie pojemników, które nie były już funkcjonalne i często były w kawałkach. Czasami pojemnik był celowo rozbijany; mogło mieć miejsce rytualne rozbijanie, które można interpretować, z jednej strony, jako rodzaj ceremonii oczyszczającej, poprzez którą "wyzwalano" się od przedmiotów uważanych za nieczyste, ponieważ były związane ze śmiercią, chociaż z drugiej strony mogło to stanowić sposób na nawiązanie trwałej więzi ze zmarłymi, którzy w ten sposób "uczestniczyli" w rytuale (De Francesco). Obecność pojemników wewnątrz grobu mogła mieć również inne znaczenia; pomijając problematykę wspomnianego powyżej możliwego znaczenia symbolicznego związanego z obrzędem chrztu celebrowanym za życia, może istnieć - w przypadku kształtów takich jak balsamari, poświadczanych coraz częściej w późnej starożytności - związek z rytuałem rozprowadzania pachnących substancji w pobliżu i wewnątrz grobu. Wrzecionowate fiolki i szklane ampułki znajdowano np. w niektórych grobowcach należących do bazyliki cmentarnej wyposażonej w obejście znalezione w Rzymie przy Via Ardeatina . Innym przedmiotem o silnym znaczeniu rytualnym była moneta, która, gdy można zweryfikować intencję jej umieszczenia, wskazuje różne znaczenia, zgodnie z jej pozycją względem grobu i pochowanego ciała oraz zgodnie z jej wartością. Praktyka umieszczania monety w grobowcu - czasami wkładanej do ust lub ręki zmarłego, lub po prostu umieszczanej w środku - jest poświadczona od czasów klasycznych i opierała się na pogańskim przekonaniu, że trzeba było złożyć ofiarę Charonowi (tj. mitycznemu przewoźnikowi Hadesu), aby przepłynąć mityczną rzekę Styks. Rytuał ten był nadal dokumentowany w chrześcijańskich kontekstach pogrzebowych od późnej starożytności i wczesnego średniowiecza i oznaczał ofiarowanie jałmużny na rzecz życia pozagrobowego i nadal był pełen znaczeń apotropaicznych. Ostatnio podkreślane magiczno-religijne znaczenia (Perassi) zostały zasugerowane przez materiał, z którego wykonano monety, i ich kształt; stanowiło to ochronę grobu przed złymi duchami lub możliwymi zbójcami. Umieszczenie pojedynczej monety między rękami zmarłego zostało znalezione w niektórych grobowcach z wczesnych dekad IV w., należących do późnoantycznego cmentarza zidentyfikowanego na dziedzińcach Universit? Cattolica di Milano; nie udokumentowano jednak wyraźnej obecności wspólnoty chrześcijańskiej . Moneta w ustach zmarłego została znaleziona w grobowcu z nekropolii w Cornus, który zawierał przedmioty datowane na drugą połowę VI w. Umieszczenie monet w grobowcu w pudełkach o określonej konsystencji, czasami przechowywanych w odpowiednich pojemnikach - zastosowanie, które zaczęto poświadczać począwszy od okresu późnego antyku - może mieć wiele znaczeń rytualnych. Z jednej strony "viatic" wartość tego typu ofiary mogła przetrwać. Z drugiej strony mogła ona reprezentować ostentacyjną demonstrację bogactwa lub nawiązywać jakiś związek z życiem zmarłej osoby, mając w niektórych przypadkach znaczenie podobne do znaczenia przedmiotów osobistych omówionych powyżej. Niektóre znaczące przykłady zostały potwierdzone na Sycylii: w trzech celach grobowych dla niemowląt z katakumb tzw. Vigna Cassia w Syrakuzach, zbiory monet składające się z jednej skrzyni zawierającej ponad 100 monet (Garraffo); w katakumbach San Senatore w Albano, w grobowcach z VI w. odrestaurowano sześć odrębnych zbiorów monet, z których najsłynniejsza składała się z ponad 200 monet . Perforowane monety należy jednak uznać za elementy osobistej własności, którym można również przypisać znaczenie talizmaniczne, ponownie używane jako wisiorki i ozdoby. Zwyczaj umieszczania pieniędzy w grobowcu musiał być na tyle rozpowszechniony, że skłonił Teodoryka w rozporządzeniu napisanym w pierwszej dekadzie VI w. do wydania rozporządzenia, w którym nakazał ograniczenie tego zwyczaju, ponieważ przedmioty te "były bardziej przydatne dla żywych niż dla zmarłych" . Interpretacja obecności monet poza grobem - obrzędu ledwie poświadczonego archeologicznie - staje się problematyczna, biorąc pod uwagę trudności w rozróżnieniu rzeczywistej intencji pierwotnego gestu rytualnego. Typowy przypadek został niedawno ponownie przedstawiony w Nekropolii Cornus, gdzie znaczna liczba pochówków odrestaurowała znaleziska numizmatyczne w obszarach bezpośrednio poza grobowcami . Naukowcy omawiali "ofiarę obol" w odniesieniu do rozwijania rytuałów refrigerium, w których wszystkie elementy - monetę można uznać za tę samą płaszczyznę co substancje dietetyczne - służą do tworzenia połączenia z "rzeczywistością" pozaziemską. Szczególna klasa materiałów składająca się z glinianych i szklanych lampionów zasługuje na szczególną dyskusję ze względu na wartość jej wielorakich znaczeń w kontekstach pogrzebowych. W pierwszej kolejności należy rozważyć aspekt funkcjonalny tych ręcznie wykonanych przedmiotów, szeroko stosowanych do iluminacji; należy odnotować odkrycie na nekropolii Cimitile szeregu szklanych fragmentów poza grobowcami, które interpretowano jako ślady szklanych lamp używanych jako signaculum Z drugiej strony częste umieszczanie glinianych lamp wewnątrz grobowców, zwłaszcza na cmentarzach hypogeum, ale nie wyłącznie, można przypisać pragnieniu podkreślenia symbolicznego aspektu światła, które, jak się spodziewano, będzie towarzyszyć zmarłemu w jego podróży w stronę "rzeczywistości" pozaziemskiej. Uniwersalność tego rytualnego przesłania potwierdza udokumentowana obecność lampionów jako przedmiotu pogrzebowego nawet w grobowcach - nawet do kremacji - należących do użytku, który nie był wyraźnie chrześcijański, jak w przypadku wspomnianej późnoantycznej nekropolii Mediolanu . Symboliczny motyw światła, zatem - choć obecny w pogańskiej, a raczej "neutralnej" kulturze - jest znacząco dodany do procesu chrystianizacji rytuałów pogrzebowych jako ukryte odniesienie do wiecznego światła i przetrwania ducha, sugerowane również przez ewangeliczną przypowieść o dziesięciu dziewicach, w której dusza staje przed Panem z zapaloną lampą . Wyraźne dowody tej symboliki można znaleźć, gdy ręcznie wykonany przedmiot umieszczony w pobliżu grobu nie nosi śladów dymu lub gdy pojawia się jedynie figuralne przedstawienie latarni, czego mamy różne przykłady w podziemnych strukturach cmentarnych, takich jak San Cristina w Bolsena, która w miejscu zamknięcia celi grobowej ma przedstawienie latarni zapalonej w sztucznej niszy; w rzymskich katakumbach Pamfila, przy Via Salaria vetus, zapalona lampa i kotwica są naszkicowane na zaprawie zamknięcia celi grobowej . Dalszą dokumentację oferują również inskrypcje na płytach . Dobrze znany zakaz zawarty w kan. 34 Soboru w Elwirze, Hiszpania, 303-306, wydaje się przyjmować przeciwne znaczenie (Vives, Concilios, 7-8); nakazuje on, aby nie zapalać świec na cmentarzach w ciągu dnia, aby nie zakłócać sanctorum spiritus - gdzie termin sanctus należy rozumieć jako synonim fidelis - pozostawiając zrozumienie przetrwania wierzeń opartych na "negatywnej" wartości światła. Podwójny aspekt funkcjonalny i symboliczny wydaje się ściśle powiązany i uzupełniający w stosowaniu umieszczania latarni na zewnątrz grobu w jeszcze dalszych przykładach; przykład grobu należącego do hipogealu struktury cmentarnej świętych Rufiny i Secundy przy 9. mili Via Cornelia jest wzorcowy. Po odkryciu tego grobowca stało się oczywiste, że był on wyposażony w pięć latarni umieszczonych na pokrywie i na małym stoliku. Na koniec należy przypisać magiczną i apotropaiczną funkcję serii przedmiotów, funkcję, która, jak często poświadczano nawet w przedmiotach pogrzebowych z późnej starożytności, była ściśle związana z wymogiem ochrony grobu i zmarłej osoby. Obecność ręcznie wykonanych przedmiotów uważanych za magiczne, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz grobu, przyczyniała się do neutralizacji negatywnych wpływów, takich jak choroby lub epidemie, a larwy (duchy) lub insepulti (niepochowane), tj. duchy zmarłych, którzy nie otrzymali należytych honorów pogrzebowych, mogły mieć wpływ na żyjących; Autorzy chrześcijańscy również stanęli przed tymi problemami . Liczne potępienia wyrażone przez hierarchię kościelną dotyczące wytwarzania i używania amuletów oraz uczestnictwa w magicznych obrzędach nie były w stanie podważyć powszechnego trwania takich wierzeń .Liczne przedmioty miały magiczną wartość apotropaiczną w starożytności i są zasadniczo zilustrowane w trzech odrębnych, ale uzupełniających się kategoriach. Do pierwszej grupy należą szczególne przedmioty, które zawdzięczają magiczną siłę znakom wewnętrznie związanym z określonymi symbolami lub alfabetycznymi rycinami, na przykład klejnotami, talerzami i szklanymi postaciami egipskich bóstw, maskami i głowami Gorgony. Po drugie, siłę apotropaiczną przypisywano ręcznie wykonanym przedmiotom codziennego użytku, takim jak gwoździe i dzwonki, te ostatnie zostały wybrane, ponieważ dźwięk, który emitowały, pełnił funkcję rozpraszania złych duchów, co pośrednio poświadczył Jan Chryzostom . Trzeci aspekt dotyczy materiału, z którego przedmioty zostały wykonane; określone magiczne i lecznicze efekty były związane z pewnymi rodzajami skał i metali . Jeśli chodzi o przedmioty grobowca, szczególne zjawisko szeroko udokumentowane w kontekstach hipogealnych cmentarzy, obejmujące "przedmioty grobowe", zasługuje na uwagę: praktyka przytwierdzania do zewnętrznej strony grobów na mokrej zaprawie, którą były zapieczętowane cele grobowe, przedmiotów różnego rodzaju (np. lampionów, szklanych lub glinianych pojemników, przedmiotów osobistej dekoracji, monet i zabawek) oraz materiałów organicznych i nieorganicznych, nawet fragmentarycznych (np. muszli, kawałków marmuru i terakoty, ciast uformowanych ze szkła i kawałków mozaiki). Zjawisko to, które nie zostało jeszcze systematycznie ani wyczerpująco przeanalizowane, wydaje się być ograniczone do pewnych sektorów niektórych rzymskich katakumb charakteryzujących się prawie nieuporządkowanym wykorzystaniem prostych grobowców loculus i ogólnie, ale nie wyłącznie, datowanych na około 2. połowę IV w. Interpretacja tego typu artykułów, rozumianych jako w jakiś sposób "dochodowe" poza grobem, wykracza poza prostą "identyfikację" grobu, podkreślając w przeplataniu się pojęć "wyposażenia i artykułów" zbiór elementów, które oddziałują na siebie i nakładają się na definicję "tożsamości" grobu. To podejście interpretacyjne doprowadziło do zróżnicowanej oceny funkcjonowania różnych elementów, podkreślając wszystkie różne znaczenia rytualne, które jednak ratują przed anonimowością nakładające się na siebie groby położone na niezróżnicowanych pilae. Wielowarstwowe znaczenia przedmiotów/mebli mogą odnosić się do różnych powiązanych ze sobą aspektów: znaczenie dekoracyjne może dotyczyć przede wszystkim wyposażenia grobowca, osobisty przedmiot zmarłego może mieć symboliczno-sugestyjną wartość związaną ze szczególnymi rytuałami, a wreszcie przedmioty mogą mieć funkcję apotropaiczną dla ochrony grobowca . Upamiętnienie zmarłego obejmowało wspólne społeczne aspekty obrzędu pogrzebowego, które oznaczają i towarzyszą życiu rodziny zebranej w określonych momentach: 3., 7. lub 9., 30. lub 40. dnia od śmierci, rocznicy dies natalis (urodzin) odpowiadającej dniowi śmierci w zamian za pogański natalitium, dzień czyichś narodzin. Powtarzane praktyki rytualne w odniesieniu do własnych krewnych przybierają dwie podstawowe formy ekspresji: obrzędy należące do sfery bardziej liturgicznej, takie jak odmawianie modlitwy i celebracja mszy, oraz praktyki obejmujące konkretne gesty, takie jak ofiarowywanie pożywienia zmarłemu, dopełnianie uczt pogrzebowych lub ich wirtualne i symboliczne przywoływanie. Z analizy źródeł pisanych nie wydaje się, aby kanonizowana i zinstytucjonalizowana praktyka liturgiczna wyłaniała się specjalnie dla upamiętnienia zmarłych, ale raczej sugestie praktyk, takich jak te zaproponowane w Constitutiones apostolicae (w IV w.), które odnoszą się do pieśni i modlitw, które należy odmawiać w dniach rocznic. Wskazują one również na zachowanie duchowieństwa, które zostało zaproszone do udziału w obrzędach upamiętnienia . Wyrażenie oblationes facere prowadzi do zrozumienia związku między celebracją eucharystyczną a rocznicą zmarłych, znalezionego w pismach Tertuliana, który wspomina o corocznych obchodach . Jeden z listów Cypriana wydaje się potwierdzać związek mszy i modlitw o "spoczynek" zmarłego, które należy jednak odprawiać w kościele, a nie przy grobie . Augustyn wyraźnie mówił o supplicationes pro spiritibus mortuorum, które przybierały formę pojedynczej modlitwy (generali commemoratione) w przypadkach, gdy nie było indywidualnych modlitw krewnych; wydaje się zatem potwierdzać istnienie dwóch równoległych sposobów modlitwy: jednego wspólnego promowanego przez kościół, drugiego silnie związanego z rytualnymi zwyczajami rodziny . Szczególne odniesienie do tego, w jaki sposób wierni wyrażali swoje pragnienie indywidualnego wstawiennictwa, można znaleźć w pismach Jana Chryzostoma, który identyfikuje jałmużnę dla potrzebujących jako najlepszy sposób, aby pamiętać o własnym krewnym w modlitwach wszystkich tych, którzy z niej skorzystali . Grzegorz Wielki nadal potwierdzał wyłączną użyteczność modlitw i celebracji eucharystycznych za zmarłych, które, gdy były powtarzane, zyskiwały nawet funkcję ekspiacyjną dla grzeszników . W tym względzie istotne jest odnotowanie tekstu trzech inskrypcji pogrzebowych znalezionych w Afryce prokonsularnej, w Sufetula , które można datować między 540 a początkiem VII w., które wydają się zawierać formułę zaczerpniętą z liturgii zmarłego, co może odnosić się do celebracji pogrzebów lub nawet tych upamiętniających celebracji następujących po pochówku: D[omi]n[us] d[e] h[oc] s[ae]c[u]lo tran/sitorio ad sua reg/na convocare dig/ natus est, {convo/care} ubi est sede/s sempiterna etrequ/ies aeterna. Amen, "Pan raczył wezwać z tego przemijającego świata do swoich królestw, gdzie jest wieczny tron i wieczny odpoczynek" . Pogański rytuał, który przewidywał spożywanie posiłków w pobliżu grobów krewnych i ofiarowywanie pokarmów i napojów, opierał się na koncepcji przetrwania duszy w grobie lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie, ze szczególnymi potrzebami wymiaru ziemskiego. Kościół musiał stawić czoła rzeczywistości tych zakorzenionych zwyczajów i przeciwstawić się nadużyciom, promując procesy chrystianizacji. Pierwsze świadectwa podejścia autorów chrześcijańskich do spożywania posiłków pogrzebowych pochodzą z kontekstu afrykańskiego. Dorozumiany wyraz zakłopotania dotyczącego uczt zawarty jest w fragmencie Tertuliana, który podkreślił, w odrzuceniu jakiejkolwiek formy bałwochwalstwa, czego chrześcijanie nie powinni robić . Cyprian mówił wprost o turpia et lutulenta convivia, w odniesieniu do złożonego wydarzenia, w którym musiał wydać osąd dotyczący zachowania dwóch hiszpańskich biskupów . Począwszy od drugiej połowy IV w. źródła literackie stopniowo się poszerzały i wzbogacały; biskupi Werony i Brescii, zwracając się do neofitów, porównali posiłki pogrzebowe i parentalia do bałwochwalczych i zabobonnych praktyk pogan, od których chrześcijanie muszą się powstrzymać . Między IV a V wiekiem, kiedy zwyczaj organizowania uczt stał się powszechny, nawet w rocznice męczenników, debata, która poruszyła hierarchię kościelną, wydawała się być uwarunkowana żądaniem unikania praktyk kultowych i zakotwiczenia form pobożnościowych w liturgii i gestach wspólnotowych. Z Wyznań Augustyna można wywnioskować, że w Mediolanie biskup Ambroży, przed 385 r., zakazał uczt pogrzebowych ad memorias sanctorum. Niedługo potem dwa sobory afrykańskie, z 307 i 401 r., potwierdziły ten zakaz, początkowo stosowany tylko do urzędników kościelnych, następnie rozszerzony na wszystkich . Nawet w Rzymie źródła główne potępiają epizody quotidiana vinolentia w bazylice św. Piotra w Watykanie . Z innego punktu widzenia, Paulinus z Noli opisuje ucztę wydaną w 397 roku przez jego przyjaciela Pammachiusa, którego intencję charytatywną pochwalał, na pamiątkę jego żony w bazylice św. Piotra, w której uczestniczyła duża liczba pauperes . Powracając wielokrotnie do tematu, Augustyn wyraził dwojakie stanowisko, pomiędzy wyraźnym potępieniem wszelkich form degeneracji i nadużyć w rytuałach, z jednej strony, a z drugiej, podkreśleniem sposobów, w jakie chrześcijanie mogliby ulepszyć życie żyjących w ich kulcie, szanując jednocześnie własne zasady religijne. W braterskim i charytatywnym dzieleniu się, Augustyn znalazł religijny wymiar "przekształcania" starożytnych praktyk uczt w uczty agape (Contra Faustum 20,20). Ta perspektywa z pewnością znacząco przyczyniła się do przyspieszenia procesów chrystianizacji, które doprowadziły np. do przekształcenia Caristia (22 lutego), przez które zakończyły się parentalia, w święto cathedra Petri poświadczone już w Depositio martyrum . W VI wieku święto cathedra Petri było nadal bardzo popularne wśród wiernych, którzy je obchodzili, składając zmarłym ofiary dietetyczne, co zostało potwierdzone w sposób krytyczny przez niektóre źródła soborowe i literackie . Współistnienie percepcji oraz "materialnego" i "duchowego" wykorzystania tych rytuałów wyraźnie widać w bogatej dokumentacji epigraficznej dotyczącej pogrzebów, w której terminy refrigerium i refrigerare, które były już używane w pogańskich inskrypcjach, nawiązują zarówno do praktycznego rozwoju obrzędów, jak i do eschatologicznego wymiaru, który łączył fizyczne przywrócenie z pragnieniem duchowego orzeźwienia. Kolejnym znakiem uwagi poświęconej obrzędom upamiętnienia jest rozpowszechnienie wzmianki o dies mortis na epitafiach, co było typowe dla późnej starożytności. Obecność daty wyrażała potrzebę sformalizowania okresowej celebracji na grobie . Dzielenie się jedzeniem w pobliżu grobów w konkretny sposób zapewniało "przetrwanie" zmarłej osoby poprzez zachowanie i utrwalenie jej pamięci, ponieważ nabierała ona ciężkiego znaczenia rodzinnej i społecznej spójności. Podwójne znaczenie, konkretne i metaforyczne, wydaje się być dobrze reprezentowane w słynnym epigrafie mozaikowym odkrytym w afrykańskiej nekropolii Tipaza, gdzie tekst (In Chr[isto] Deo / pax et concordia sit / convivio nostro) i podpora, stół z przedstawieniem owoców morza i ryb, zgadzają się w wyrażaniu chrystologicznego i wspólnotowego wymiaru obrzędu. To samo wielorakie znaczenie znajdujemy w przedstawieniach scen uczt, które dają interpretację figuralną, pełną symbolicznych wartości. Z rzymskich katakumb pochodzą najliczniejsze świadectwa; przypadek tak zwanego regionu Agape jest reprezentatywny: na cmentarzu św. Marcelina i Piotra na Via Labicana (IV w.), figuratywny przekaz, zjednoczony z dydaktycznym przekazem inskrypcji , wyraża silną wierność tradycjom współżycia jako narzędzi do potwierdzania zwycięstwa nad śmiercią, które zostało wówczas wpisane w schemat relacji społecznych i codziennego życia (Mazzei). Podobnie w Rzymie pojawiły się inne znaczące świadectwa, w których pisemny i figuratywny przekaz połączyły się w pojedynczy produkt epigraficzny, jak miało to miejsce na przykład w grawerowanej płycie Criste: postać męska, prawdopodobnie ojciec zmarłej osoby i dedykator inskrypcji, jest przedstawiona w akcie picia . W innych inskrypcjach zmarły jest jedynym protagonistą rytuału, co czyni go uczestnikiem "niebiańskiej radości", jak w epitafium Auguriany, którą przedstawiono jako modlącą się z kielichami w dłoni , oraz w epitafium Eutroposa, rzeźbiarza sarkofagów, którego przedstawiono w geście unoszenia kielicha, "aby się odświeżyć" . Bogatą i różnorodną dokumentację archeologiczną, która świadczy o praktyce refrigerium, można podzielić, na podstawie wewnętrznych cech i celów, na dwie podstawowe kategorie, które najczęściej współistnieją w otoczeniu samej nekropolii. Jedna obejmuje urządzenia i ręcznie wykonane przedmioty ściśle związane z grobem pojedynczej osoby lub ograniczonych grup, które służyły materialnemu rozwojowi uczty lub ofiarowaniu jedzenia - uczty widzianej jednak w zasadniczo "prywatnej" formie (kanały na płyny, stoły, krzesła i konstrukcje na ofiary). Druga obejmuje monumentalne dowody przestrzeni dostosowanych i przeznaczonych do wspólnego i zbiorowego spożywania rytualnych posiłków. Niektóre urządzenia, które były bardzo rozpowszechnione nawet w kontekstach pogrzebowych epoki klasycznej, służyły do łączenia pochówku z zewnętrzem i umożliwiały przyjmowanie ofiar z jedzenia lub perfum od żywych; rytuał uczynił moment dzielenia się i uczestnictwa między żywymi a zmarłymi konkretnym. Widzimy ten typ rytuału w opisie Paulina z Noli dotyczącym wkładania perfum zawartych w vascula do grobu Męczennika Feliksa, za pomocą foramina , a być może nawet w dobrze znanym wersecie Prudentiusa et frigida saxa / liquido spargemur odore (i chłodne kamienie / jesteśmy skropieni pogodnym zapachem), którym kończy hymn na ceremonię pogrzebową zmarłego . Jeden z przypadków poświadczonych w Bazylice Apostolorum przy Via Appia w Rzymie jest znaczący; polisomatyczny monumentalny sarkofag z połowy IV w., znaleziony wewnątrz mauzoleum połączonego z okrągłą bazyliką, został wyposażony w długą rurę z brązu przymocowaną do pokrywy w taki sposób, że z podłogi otoczenia grobowego można było bezpośrednio składać ofiary pochowanych osób. Płyty przykrywające grobowce przeznaczone do libacji, w niektórych przypadkach połączone z glinianymi lub metalowymi rurami, a raczej chronione przez wąwozy, są poświadczone nie tylko w Rzymie, ale także w licznych kontekstach cmentarnych z późnej starożytności - otwarte galerie i hypogea, rozmieszczone na całym obszarze Morza Śródziemnego, zwłaszcza część W: na Sycylii (katakumby św. Jana w Syrakuzach), na Sardynii (nekropolia Cornus), na Półwyspie Iberyjskim (nekropolia św. Fructuosus w Tarragonie), w Afryce Północnej (bazylika cmentarna Tebessy i Timgadu), w rejonie Dalmacji (cmentarz Manastirine w pobliżu Salony). Czasami płyty miały pisaną wiadomość; sardyńska inskrypcja dostarcza tylko jednego przykładu: płyta jest wyryta tekstem na zewnątrz grobowca, w którym autor życzy sobie refrigerium dla zmarłego . Widzimy większą i jeszcze szerszą proliferację konstrukcji umieszczonych na zewnątrz grobowców, na których składano ofiary libacyjne lub na których spożywano posiłki pogrzebowe. W niektórych przypadkach urządzenia są dołączone lub wystają ponad konstrukcję grobowca; w innych przypadkach są one umieszczane w przestrzeniach przylegających do grobowców i prezentują różne formy i typologie: stoły okrągłe, półkoliste i prostokątne, sigma, czasami zdobione mozaikami, epigrafami; stoły zdobione płaskorzeźbami nawiązującymi do posiłku, wyposażone w wnęki na ofiary. Często w bezpośrednim sąsiedztwie tych struktur znajdują się specyficzne systemy do przechowywania i odprowadzania wody, element, ze względów praktycznych i symbolicznych, niezbędny do wykonania rytuału refrigerium. Inne odkrycia, organiczne i nieorganiczne, są związane z v spożyciem żywności. Różne przykłady zostały udokumentowane w nekropoliach afrykańskich (zwłaszcza w Tipasa), hiszpańskich, sardyńskich, sycylijskich, dalmatyńskich i północno-wschodnich włoskich (Giuntella - Borghetti - Stiaffini; Duval 1985). W nekropolii na poziomie gruntu w Agrigento (Sycylia, III-V w.) znaleziono stół z niszą na ofiary, ułożony w taki sposób, że tworzył jednolity poziom należący do trzech odrębnych grobowców podłogowych, być może przypisywanych jednej grupie rodzinnej (Bonacasa Carra, 398). Stoły wyposażone w figuralne urządzenia pochodzą głównie z obszarów afrykańskich, jak wspomniana wcześniej mozaika z Tipazy lub z Timgad, na której wyrzeźbiono płaskorzeźbione wizerunki różnych rodzajów potraw, takich jak chleb i ryby. Znany napis Aelia Secundula z 299 r. z Satafis w Mauretanii , również afrykański, nie zawiera elementów typowo chrześcijańskich i opisuje przygotowanie obrzędu zgromadzonych krewnych: "postanowiliśmy przygotować kamienny stół, wokół którego będziemy wspominać jego liczne cnotliwe dzieła, podczas gdy pokarmy, kielichy i nakrycia do nakrycia stołu zostaną przygotowane i ofiarowane" . W obrębie nekropolii hypogea należy przypuszczać, że faktyczne wykonywanie bankietów było uwarunkowane ograniczoną przestrzenią i brakiem oświetlenia, a w niektórych przypadkach trudną dostępnością do danego grobowca, często czynioną niemal niemożliwą z powodu ciągłego pogłębiania galerii; formy i struktury były zatem rytualnymi formami i strukturami do celebrowania "skróconego" obrzędu lub nawet tylko do rozpoczęcia wirtualnej i symbolicznej więzi ze zmarłym. Katakumby rzymskie, od IV w. wzwyż, zwłaszcza wśród obszarów uprzywilejowanych, dość często mają stoły wykonane z cylindrycznych i czworokątnych podpór wykonanych z cegieł lub złożonych z kolumn i płyt, z marmuru lub ceramiki, na których niektórzy członkowie rodziny umieszczali ofiary posiłku, chociaż nie można wykluczyć możliwości, że mogły być używane jako podpora dla latarni. W jednym regionie z 2. połowy IV w., w katakumbach Giordani przy Via Salaria nova, ten typ stołu był umieszczany głównie w celach grobowych, które były zatem funkcjonalne dla kultowych i upamiętniających wizytacji większej liczby grobów (Chalkia). Podobne, ale zaprojektowane lub o skromniejszym przeznaczeniu, są mniejsze półki wykonane z fragmentów marmuru lub cegły, przymocowane do zaprawy w miejscu zamknięcia cel grobowych, ale ich podstawową funkcją było podtrzymywanie lamp, które w niektórych przypadkach znajdowano in situ. Niemniej jednak można również przypuszczać, że były używane jako półki na przedmioty i pojemniki związane z obrzędami sugerującymi posiłki pogrzebowe. Inna seria ręcznie wykonanych przedmiotów odnosi się do symbolicznego znaczenia obrzędu refrigerium: siedzenia, tzw. cathedra, których szczególną koncentrację można zaobserwować w regionie z 2. połowy IV w. cmentarza hipogealnego przy Via Nomentana w Rzymie. Te struktury, charakteryzujące się małymi wymiarami, zostały wydobyte z tufu i umieszczone w celach grobowych; zostały zinterpretowane jako symbol dzielenia się posiłkiem pogrzebowym ze zmarłym, dla którego zarezerwowano odpowiednie miejsce . Jak wspomniano powyżej, inne dowody archeologiczne i monumentalne dokumentują rozkwit struktur rytualnych stale rosnących grup, a w niektórych przypadkach istnienie przestrzeni przeznaczonych na zbiorowe ceremonie. Należą do nich pomieszczenia, podziemne i naziemne, zamknięte przestrzenie i budynki, które zapewniają ławy, siedzenia, stoły i urządzenia odpowiednie do przechowywania wody. Podziemne obszary wyposażone w ten sposób są poświadczone już od III w. w rzymskich strukturach katakumb, gdzie obserwuje się znaczny podział między miejscami przeznaczonymi na bankiety i grobowce oraz szczególną uwagę poświęconą aspektom dekoracyjnym (obrazowe pokrycia, marmurowe i mozaikowe). Na cmentarzu Pryscylli, na początku III w., pomieszczenie należące do tzw. hypogeum Acilius, które pierwotnie pełniło funkcję cysterny, zostało przekształcone poprzez umieszczenie kamiennych ław blisko ścian . Komora grobowa z cmentarza Praetextatusa, prawdopodobnie już w fazie budowy (2. połowa III w.), podjęła działania mające na celu pozostawienie miejsca na obecność ławy z trzech stron pomieszczenia; w IV w. w komorze grobowej umieszczono ograniczoną grupę grobowców, która jednak nadal zachowywała swoje pierwotne przeznaczenie rytualne dzięki obecności lady, zreorganizowanej i powiększonej, oraz ustawieniu stołu bezpośrednio na zewnątrz, w linii z wejściem . W Afryce rodzinne hypogeum tzw. Adama i Ewy w Gargaresc (Trypolitania) zawiera pomieszczenie przeznaczone na uczty pogrzebowe, gdyż nie ma w nim grobowców, a umeblowano je stibadionem i stołem wyjętym z fragmentu kolumny; pomieszczenie zdobią malowidła datowane na drugą połowę IV w., przedstawiające osoby niosące pochodnie i amforę, które można interpretować jako materialnych bohaterów obrzędu (Di Vita). Konceptualny i monumentalny zwrot w organizacji i sposobach uczestnictwa w obrzędach upamiętnienia jest z pewnością reprezentowany przez budowę bazylik cmentarnych na terenach pogrzebowych; począwszy od epoki Konstantyna, w ścisłym związku z postępującym rozwojem kultu męczenników, miejsca wcześniej przeznaczone do rodzinnego typu odwiedzin zostały przekształcone w przestrzenie predysponowane do zbiorowego pochówku i wspólnotowych celebracji, w których obrzędy pogrzebowe składane pojedynczym osobom były "wzmacniane" przez te odprawiane dla męczenników, łącząc aspekty społeczne i religijne. W tym względzie niezwykle znaczący jest przykład Rzymu, gdzie monumentalne bazyliki grobowe, zamówione przez Konstantyna, charakteryzują podmiejski krajobraz miasta, tworząc rywalizujące centra atrakcji dla tradycyjnych miejskich. Na tych "krytych cmentarzach" rytuały upamiętniające mogły być przeprowadzane zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, a także w przyległych strukturach. Wspomniane świadectwo Paulina z Noli jest typowe w odniesieniu do bazyliki św. Piotra, z którego można wywnioskować, że członkowie kościoła korzystali z atrium i dostępu schodami do celebrowania bankietów. Nawet w nekropoliach Afryki Północnej można zaobserwować transformację przestrzeni i kształt ich granic w zależności od wymogów rytualnych; np. często dokumentuje się umieszczanie stołów nie tylko w pobliżu poszczególnych grobowców, ale także w zamkniętych przestrzeniach lub osłoniętych portykiem w celu przyjmowania uczestników bankietu na wspólną ceremonię. Część obszaru grobowego w Tipazie, która stała się ważniejsza dzięki obecności bazyliki poświęconej biskupowi Aleksandrowi, została zamknięta i przeznaczona na szereg ław wzdłuż ściany i stołów chronionych przez konstrukcję przypominającą portyk; studnia znajduje się w pobliżu schodów prowadzących na dziedziniec. W nekropolii w Matar?s, podobnie jak w Tipasa, znajdują się świadectwa wspólnych stołów o dużych wymiarach i oddzielonych, odpowiednich do spożywania różnych posiłków w tym samym czasie; ponadto wyrafinowane systemy odprowadzania wody umożliwiały jej przepływ bezpośrednio na podporach pod bankiety (Février 1970). Podsumowując, do obrzędów pogrzebowych można zastosować kategorię interpretacyjną stosowaną w dokumentacji epigraficznej zleconej przez chrześcijan, a mianowicie koncepcje symbiozy i metabolizmu, które są dobrze przystosowane do badania zjawiska złożonej rzeczywistości, w której specyficznie chrześcijańska tożsamość wyłoniła się w kontekście późnoantycznej kultury w wyniku stopniowego procesu opartego na negocjacjach i kompromisie (patrz epigrafia, chrześcijańska).
OBMYWANIE STÓP : Rytuał chrzcielny praktykowany we wspólnotach kwartodecymańskich, które podążały za praktyką Janową, w polemice z chrztem przez całkowite zanurzenie, którego pochodzenie wywodzą od Jana Chrzciciela, pogląd silnie podtrzymywany we wspólnotach pochodzenia Piotrowego i synoptycznego (ktokolwiek przyjmuje chrzest przez obmycie stóp, nie musi również obmywać głowy i rąk). Poprzez ten ryt potwierdza się, że aktywna zasada oczyszczenia chrzcielnego nie polega na fizycznym elemencie wody, ale na służbie upokorzeniu ukrzyżowanego Mesjasza, który zakłada wspólnotę na wzajemnej miłości. Na syryjskim Wschodzie pamięć o pierwotnym chrzcielnym znaczeniu obmycia stóp przetrwała przez długi czas (Afraates, Dem. XII: De Paschate; Cyrillona, Hymn o obmyciu stóp itp.), pomimo normalnej praktyki chrztu przez zanurzenie. Natomiast obrzęd chrztu obmywania stóp został przeniesiony na Zachód przez misję kwartodecymańską Janów, pochodzącą z Azji. Dla Ireneusza z Lyonu Zbawiciel oczyścił sprawiedliwych, którzy odeszli podczas descensus ad inferos, udzielając im sakramentu chrztu przez obmywanie stóp, co jest potwierdzeniem, które zakłada z jego strony znajomość i praktykę tego obrzędu w ramach tradycji kwartodecymańskiej pochodzenia Janowego, bronionej przez niego w liście do Wiktora Rzymskiego . Po długim milczeniu źródeł przez cały III w. możliwe jest bezpośrednie prześledzenie ewolucji obrzędu na Zachodzie od IV w. W Akwilei umieszczono go bezpośrednio przed chrztem (Chrom., Sermo XV), podczas gdy ze wszystkich innych świadectw wynika, że jest jednym z różnych obrzędów pochrzcielnych. W IV w. rozumienie wartości chrzcielnej obrzędu obmywania stóp weszło w definitywny kryzys, do tego stopnia, że Sobór w Elvira zadekretował jego zniesienie (kan. 48). W Mediolanie, około 390 r., Ambrozjusz musiał uzasadnić istnienie tego obrzędu w oczach tych, którzy, opierając się na rzymskiej praktyce chrzcielnej, która nie przewiduje takiego obrzędu, zamierzali go znieść lub praktykować jako prosty gest gościnności ; dla Ambrożego obmycie stóp spełniało szczególną funkcję oczyszczenia neofity z grzechu pierworodnego, w przeciwieństwie do oczyszczenia z grzechów osobistych, którego można było oczekiwać po obmyciu chrzcielnym . Według Augustyna obmycie stóp nie miało nic wspólnego z sakramentem odrodzenia chrzcielnego, ale było po prostu przykładem najwyższej pokory, jaką Pan pozostawił swoim uczniom . W szczególności w obmyciu stóp musimy dostrzec tajemnicę ofiary krzyża, która pozwala na pokutne odpuszczenie nieuniknionych codziennych grzechów pochrzcielnych . Wpływ zarówno Augustyna, jak i tradycji monastycznej, która widziała obmywanie stóp wyłącznie jako akt gościnności i pokory warunkował interpretację obmywania stóp po chrzcie w obszarze celtyckim i galikańskim we wczesnym średniowieczu . W niektórych kościołach obmywanie stóp po chrzcie przesunęło się na tydzień oktawy, wtorek lub niedzielę (ps.-Fulg., Sermones IV de pedibus lavandis), ale ostatecznie nieodwracalnie zniknęło z powodu przewagi nowego obrzędu obmywania stóp, obchodzonego w Wielki Czwartek. Niekwartodecymańska tradycja grecka, rozciągająca się od Klemensa Aleksandryjskiego do egzegetów szkoły antiocheńskiej, uważała obmywanie stóp za najwyższy przykład pokory i miłości Mistrza oraz za przygotowanie apostołów do misji ewangelicznej. Orygenes, poprzez alegoryczno-moralną lekturę, doszedł do punktu, w którym zinterpretował to jako tajemnicę oczyszczenia stóp duszy i wewnętrznego człowieka . W kościołach wschodnich, takich jak Aleksandria, Jerozolima, Antiochia i Konstantynopol, obrzęd chrztu polegający na obmyciu stóp nigdy nie był praktykowany; to, w połączeniu z grecką egzegezą, doprowadziło do wprowadzenia nowego obrzędu obmywania stóp w Wielki Czwartek jako substytutu i konkurenta obmywania stóp podczas chrztu. Narodzony w liturgii katedralnej świętego miasta nie wcześniej niż pod koniec V w. , ten obrządek Wielkiego Czwartku szybko rozprzestrzenił się z Jerozolimy do Bizancjum (i na Zachód, gdzie pojawia się poświadczony bardzo wcześnie w Hiszpanii i w Rzymie, w papieskiej liturgii Laterańskiej, około 700 r., jak wynika z Ordo zredagowanego przez A. Chavasse′a . Z Rzymu obrządek ten rozprzestrzenił się kolejno na cały łaciński Zachód, począwszy od końca VIII w., na fali romanizacji liturgicznej zapoczątkowanej przez Pepina Krótkiego i Karola Wielkiego.
OJCIEC, IMIĘ BOGA: Tytuł Ojciec nadany Bogu w chrześcijaństwie ma bardzo konkretne korzenie biblijne. Autorzy ST doszli do koncepcji ojcostwa Boga poprzez zrozumienie ojcostwa ich przodków (patriarchów), koncepcji, która osiągnęła swój szczyt w duchowym i uniwersalnym ojcostwie Abrahama (ojca mnóstwa, tj. wielu ludów) i niesie ze sobą błogosławieństwo wszystkich narodów ziemi . Przejście od ojcostwa przodków do ojcostwa Boga, Ojca Izraela, a następnie całej ludzkości nie było trudne, ponieważ jest On uniwersalnym stwórcą. W NT ojcostwo Boga staje się wyraźne zarówno w odniesieniu do wszystkich ludzi, jak i w szczególności do Jezusa Chrystusa. W odniesieniu do ludzi, Bóg jest przedstawiany jako Ojciec maluczkich, Żydów lub pogan, dzieci, które modlą się do Boga, swojego Ojca i naśladują Go. W odniesieniu do Jezusa z Nazaretu, Bóg jest Ojcem Jezusa. Jezus jest Jego Synem , nawet jednorodzonym synem (tradycja Jana). Synoptyczna tradycja Boga jako Ojca, szczególnie w Ewangelii Mateusza, rozwinęła się w pobożności chrześcijan, zwłaszcza w ich pobożności liturgicznej (Tertulian, Cyprian i Augustyn komentarze do Modlitwy Pańskiej), dając świadectwo braterstwa wszystkich ludzi i poznania Boga w kościele, który jest matką wierzących. Tradycja Janowa, która była ściślej związana z kulturą grecką i kultami misteryjnymi, doprowadziła jednak do większego zrozumienia i sprecyzowania imion Boga, wśród których było imię Ojciec - to najczęściej używane. Ta sama tradycja otworzyła również trudność w stosowaniu imienia "Ojciec" do Jezusa Chrystusa, który był uznawany za Boga, ale również określany w Pismach Świętych jako "Syn". W platonizmie Timajosa i w średnim platonizmie, który nastąpił po nim, tytuł Ojciec, który oznaczało imię Boga, jest rozumiany jako początek wszystkiego obok zasady, której nie należy utożsamiać z materialnym wszechświatem. Przymiotnik agenn?tos (niezrodzony) sam w sobie odnosi się do tytułu Ojciec w odniesieniu do stworzenia, które jest jednak "zrodzone". Historyczny kontekst religii misteryjnych, które były współczesne chrześcijaństwu, znał nawet imię Boga jako Ojciec, w tym sensie, że Bóg objawia się temu, kto został zainicjowany, jako "Ojciec wszystkiego" (Corpus Hermeticum ) i jest Opatrznością). Koncepcja Boga-wszystkiego w odniesieniu do stworzenia stała się wyraźna w koncepcji Boga jako Ojca-Syna, dualności/jedności, od której zależy całe życie . Należy przeczytać Melitona z Sardes przypisanie tytułu Ojciec Chrystusowi w tym kontekście (Per? Pascha 9,63), a także podobne przypisanie Syneziusa w jego hymnach. Chociaż w chrześcijańskim otoczeniu greckiego pochodzenia możliwe było zrozumienie koncepcji Chrystusa-Boga jako Ojca w znaczeniu "demiurga" stwórcy (Słowa), od którego zależy widzialny kosmos, zastosowanie to napotkało wiele trudności, ponieważ pojęcie Słowa niosło ze sobą pojęcie Filiusa (Syna), tj. pojęcie zrodzenia. Chrystus zaczął być przedstawiany jako zrodzony i niezrodzony . monarchistyczna kontrowersja, która następnie podniosła debatowaną kwestię Boga na podstawie greckiej epistemologii i doprowadziła do herezji modalistycznej, spowodowała, że religia chrześcijańska zaczęła stosować tytuł Ojciec wyłącznie do Boga Ojca. Kontrowersja ta podważyła nawet całą literaturę przedmonarchistyczną, gdy jednocześnie mówiła ona o Chrystusie jako Ojcu-Synu.
OJCIEC, OJCOWIE KOŚCIOŁA
I. Ojciec - II. Ojcowie w średniowieczu - III. Ojcowie w okresie renesansu.
I. Ojciec. W judaizmie i w Biblii termin ojciec odnosi się do przodka (przekaźnika życia i przede wszystkim depozytu boskich obietnic), a także nauczyciela, ponieważ jest on "duchowym rodzicem" ucznia; rabin należy do tej kategorii, podobnie jak pitagorejczycy i cynicy uważali za ojca tego, kto wprowadza uczniów w filozofię. Paweł używa tego obrazu, gdy mówi o chrześcijanach zrodzonych przez niego przez ewangelię . W epoce poapostolskiej pisarze chrześcijańscy używają terminu "Ojcowie", aby odnieść się do wielkich postaci Starego Testamentu, wzorów wiary i cnoty ; a także apostołowie ; założyciele szkoły filozoficznej lub systemu gnostycznego . Poganie odnosili się do Polikarpa jako do "nauczyciela Azji i ojca chrześcijan" . Wierni z Lyonu wysłali swój list do Eleuteriusza biskupa Rzymu, nazywając go "ojcem" . Przede wszystkim biskupi byli nazywani ojcami, ponieważ byli nauczycielami wiary. Ireneusz pisze: "ten, który otrzymał naukę z ust innego, nazywany jest 'synem' tego, który go pouczył, a ten ostatni nazywany jest 'ojcem'" . Łacińscy Ojcowie (Cyprian, Ambrose i Augustyn) stosują do biskupa słowo "papa", tytuł wywodzący się z języka rodzinnego (tytuł, który później będzie zarezerwowany dla papieża, Najwyższego Papieża, biskupa Rzymu). W rozszerzeniu stosowali również tytuł do kapłanów (Chryzostom, In Illud: Paulus vocatus, hom. 4,1), a w monastycyzmie do opatów i ascetów (Palladius, Hist. Laus. 17). Od połowy IV w. dalej, pisarze chrześcijańscy stosowali ten termin do biskupów, obrońców ortodoksji i dyscypliny, którzy połączyli się na Soborze Nicejskim . W trakcie wielkich teologicznych kontrowersji IV i V w. zgodność lub brak zgodności doktryny z nauką "Ojców" jest dowodem ortodoksji lub herezji. Na Soborze Efeskim, Cyryl Aleksandryjski nakazał odczytanie dossier cytatów patrystycznych. W tym czasie termin ten jednocześnie oznaczał ojców soborowych i poszczególnych biskupów, których doktrynalna zgoda stanowi gwarancję ortodoksji. Ten ostatni aspekt nabrał szczególnego znaczenia w toku historii. Augustyn w swoich sporach z donatystami i z pelagianami rozwinął kilka idei, które dodatkowo zniuansowały koncepcję i autorytet "Ojców Kościoła". Cyprian należy do tej kategorii, ponieważ dostarczył standardu i ze względu na swoje zatwierdzone działania w odwołaniu się do kościoła ; przeciwko pelagianom cytuje różne teksty patrystyczne, nawet Hieromeusza, który nie był biskupem , i stwierdza, że indywidualne świadectwa Ojców mają wartość, o ile zgadzają się ze świadectwami innych Ojców, którzy z powodu tej zgody są głosem Kościoła. Wincenty z Lerynu nazywa Ojców magistri probabiles, "uznanymi nauczycielami". Dodałby następnie, że ci ludzie, oprócz posiadania prerogatywy starożytności, "żyli, nauczali i pozostali w wierze i katolickiej wspólnocie w sposób święty, mądry i stały i zasłużyli na zaszczyt wiernej śmierci Chrystusowi i oddania za Niego życia" . Dlatego wyklucza pisarzy takich jak Tertulian i Orygenes, pomimo ich umiejętności . Apokryficzny dekret przypisywany papieżowi Gelazjuszowi, De libris recipiendis et non recipiendis, ostatecznie ustanawia katalog uznanych autorów w Kościele katolickim i wymienia przyjęte i odrzucone książki. Pomimo fałszywego charakteru, dekret ten wywarł znaczny wpływ na przekaz tekstów. Cztery wymagania zostały tradycyjnie ustalone, aby scharakteryzować ojców kościoła: (1) ortodoksja: w sensie pozostania wiernym w komunii z kościołem w prawdziwym nauczaniu, przynajmniej w całości; (2) święte życie: wynik życia w zgodzie z ewangelią i spójnego świadectwa z własnym nauczaniem; świadectwo, które często prowadziło kogoś do punktu męczeństwa; (3) aprobata kościoła: która objawia się zarówno bezpośrednio, jak i otwarcie w cytowaniu tekstów, ale częściej niż nie implicite w aluzjach lub odniesieniach do myśli autora; (4) starożytność: dotyczy tych, którzy żyli w pierwszych wiekach chrześcijańskich. Chociaż wymagania te są nadal ważne, nie należy ich uważać za wyczerpujące i absolutne. Autorzy, którzy nie spełniali żadnego z pierwszych trzech wymagań, byli określani bardziej szczegółowo jako "pisarze kościelni" (tak jak już zdefiniował ich Hieronim).
II. Ojcowie Kościoła w średniowieczu
1. Wprowadzenie ogólne - 2. Wczesne średniowiecze i renesans karoliński - 3. Renesans XII wieku - 4. XIII wiek.
1. Wprowadzenie ogólne. Wpływ ojców Kościoła jest dominującą cechą intelektualnego i duchowego życia średniowiecznej Europy. Jak podkreśla E. Amann: "Wystarczy otworzyć Sentences Piotra Lombarda lub Decretum Gracjana, dwa 'skarby' średniowiecza, aby zobaczyć miejsce, jakie zajmuje w nich 'nauka patrystyczna'" . Chociaż jest jasne, że istniał "wpływ patrystyczny", szczegóły takiego wpływu różnią się znacznie w zależności od stulecia, miejsca i autora, jeśli chodzi o wykorzystane źródła, względny autorytet każdego z Ojców i metodę interpretacji. Średniowieczni autorzy nieuchronnie wybierali pewne auctoritates, a często pojawiał się problem oceny jednego autorytetu względem drugiego lub konieczność pogodzenia autorytetów w pozornej niezgodności. Augustyn, jak zwykle, cieszył się szczególnym zaszczytem wśród średniowiecznych autorów, jak podkreśla Notkero Balbulo (zm. 912): Si Augustinus adest, sufficit tibi, "Jeśli Augustyn jest obecny, to powinno ci wystarczyć" . W Sententiae Piotra Lombarda np. 680 cytatów pochodzi od Augustyna, co dorównuje jedynie 66 cytatom Ambrożego . W Decretum Gracjana proporcje są podobne: w rzeczywistości Decretum jest podstawowym źródłem dla Sententiae, dostarczając 236 cytatów, zwłaszcza w czwartej księdze Sentencji, która traktuje o sakramentach. Auctoritates Piotra Lombarda pochodzą głównie od łacińskich Ojców Kościoła, wśród których są Ambroży, Hilary, Hieronim, Grzegorz Wielki, Ambrozjaster, Fulgencjusz, Beda, Izydor, Leon Wielki i Gennadiusz, ale także od greckich Ojców: Jana z Damaszku, Jana Chryzostoma i Orygenesa. Cytaty fragmentów niekoniecznie jednak odpowiadały rzeczywistym pracom Ojców. Piotr Lombard, Bougerol zauważa, że znał z pierwszej ręki tylko cztery dzieła Augustyna; reszta jego wiedzy o jego dziełach pochodziła z Glossa ordinaria i Expositio Florusa z Lyonu. Wpływ Ojców greckich zmieniał się w zależności od dostępności tłumaczeń i specyficznych teologicznych upodobań średniowiecznych autorów. Przede wszystkim średniowieczni autorzy odziedziczyli korpus łacińskich tłumaczeń ze starożytnego chrześcijaństwa, który obejmował dzieła Orygenesa, Ojców Kapadockich, Jana Chryzostoma i innych . Ten korpus tekstów znacznie się rozrósł w IX w., kiedy Jan Szkot Eriugena przetłumaczył niektóre dzieła ps. - Dionizego, Grzegorza z Nyssy i Maksyma Wyznawcy; a w XII i XIII w. gdy Jan Saracen przetłumaczył Ojców greckich (żył w połowie XII w. i był autorem nowego tłumaczenia dzieła Ps.-Dionizego), Burgundio z Pizy (zm. 1193; autor tłumaczeń dzieł Jana z Damaszku, Jana Chryzostoma i Nemezjusza z Emesy) i Robert Grosseteste (zm. 1253; autor tłumaczenia Listów Ignacego Antiocheńskiego, Testamentów Dwunastu Patriarchów, Jana z Damaszku i nowej wersji Ps.-Dionizego). W każdym przypadku nowe tłumaczenia były produktem i jednocześnie pożywieniem odnowionego zainteresowania tekstami patrystycznymi zarówno w kontekście pobożności monastycznej, jak i w rodzącym się ruchu scholastycznym szkół katedralnych i powstających uniwersytetów. Henri de Lubac w swoim mistrzowskim studium interpretacji biblijnej w okresie średniowiecza mocno podkreśla centralne znaczenie Orygenesa: "jeden z głównych nauczycieli łacińskiego średniowiecza" ; a Jean Leclercq podkreśla znaczenie Orygenesa w teologii i duchowości monastycznej XII w., zwłaszcza wśród cystersów . Jednak entuzjazm dla greckich źródeł nigdy nie doprowadził do izolacji lub sprzeciwu wobec ojców łacińskich; zamiast tego stanowił wzbogacenie tej tradycji patrystycznej, z której, jak powtarza Bernard z Clairvaux, Augustyn i Ambroży są "dwoma filarami". Według Étienne'a Gilsona duchowa egzegeza Pieśni nad pieśniami dokonana przez Ambrożego jest w rzeczywistości głównym źródłem "Socratisme chrétien" (chrześcijańskiego sokratyzmu), który przenika całą teologię Bernarda z Clairvaux i innych nauczycieli cysterskich .
W skomplikowanej historii scholastycznej i mistycznej teologii drugiej połowy XII wieku i całego XIII wieku, Ps.-Dionizy stał się głównym greckim autorytetem patrystycznym; to samo dotyczy innych bardzo zróżnicowanych postaci, takich jak Bonawentura (zm. 1274), Tomasz z Akwinu (zm. 1274) i Mistrz Eckhart (zm. 1328); ale Eckhart był zawsze interpretowany w kontekście głęboko łacińskim i augustiańskim. Bez wątpienia ocena ta jest prawdziwa w przypadku Bonawentury i Eckharta, ale także Tomasza z Akwinu, w odniesieniu do którego Leo Elders słusznie podkreśla, że "rzeczywiście, w całej Summa theologiae Augustyn jest Ojcem Kościoła, który cieszy się największym autorytetem i jest najczęściej cytowany, ponad cztery razy częściej niż Grzegorz i ponad pięć razy częściej niż Dionizy. Można powiedzieć, że Tomasz komponował swoje dzieła w nieprzerwanym dialogu z Augustynem" (Elders 1999, 364). Chociaż wielcy scholastycy i mistycy byli głęboko związani z autorytetem Ojców, Dante (zm. 1321), pokolenie po Bonawenturze i Tomaszu z Akwinu, odwołał się do włoskich kardynałów, ubolewając nad faktem, że przywódcy Kościoła, poświęcając się ziemskim celom, odsunęli na bok wielkich Ojców na rzecz dekretalistów, wśród których wymienia Ambrożego, Augustyna, Dionizego, Jana z Damaszku i Bedę (Ep. XI, "Cardinalibus ytalicis Dantes de Florentia").
2. Wczesne średniowiecze i renesans karoliński. Niełatwo jest wyznaczyć granicę między końcem chrześcijańskiej starożytności a początkiem średniowiecznej Europy. Chociaż klasyczna Geschichte der lateinischen Literatur des Mittlelalters Maxa Manitiusa zaznaczyła początek średniowiecza Boecjuszem (zm. 526) i Kasjodorem (zm. 580), współcześni badacze historii Kościoła przenieśli koniec ery patrystycznej na Izydora z Sewilli (zm. 636) i Czcigodnego Bedę (zm. 735). Z perspektywy historii średniowiecza te pierwsze dwa stulecia zasadniczo wydają się być okresem asymilacji dziedzictwa patrystycznego, charakteryzującym się florilegia, excerpta, zbiorami sententiae, które rozpoczęły już Liber sententiarum Prospera z Akwitanii - zyskując mu tytuł "Pierwszego przedstawiciela średniowiecznego augustynizmu" - i Excerpta Wincentego z Lerynu (napisanego w 434). Ale okres ten był również czasem oceny, konsolidacji, a czasami nawet dysput o autorytetach patrystycznych, jak miało to miejsce zwłaszcza podczas sporu "półpelagiańskiego", kiedy Fulgencjusz z Ruspe (zm. 532) i Cezariusz z Arles (zm. 543) bronili stanowiska Augustyna przed naukami Fausta z Riez (zm. ok. 490); dwóch papieży (Gelasius i Hormisdas) potwierdziło autorytet Augustyna, podobnie jak II Sobór w Orange w 529 r. Boecjusz był osamotniony w swoich poszukiwaniach wyjaśnienia nauki patrystycznej (zwł. ex Augustini scriptis semina rationum, Trin., prol.) za pomocą zasad logiki arystotelesowskiej i neoplatońskiej; jego współcześni najwyraźniej zignorowali jego projekt, ale osiągnął on najwyższe znaczenie w kolejnych stuleciach, zwłaszcza w XII wieku, tzw. Aetas Boetiana . Te stulecia były również świadkami wzmocnienia benedyktynów (Monte Cassino, 529), wychowawców Europy we wczesnym średniowieczu, którzy rozszerzali wiedzę o Ojcach przez wieki średniowiecza . Niemniej jednak, dopiero w IX w. czy wpływ Ojców osiągnął swój szczytowy rozkwit w trakcie "renesansu karolińskiego", odrodzenia nauki, którą promował wielki cesarz i którą kierował Alkuin z Yorku (zm. 804), "nauczyciel i twórca nowej cywilizacji karolińskiej" . Einhard, biograf Karola Wielkiego, mówi nam, że sam cesarz kochał dzieła Augustyna, zwłaszcza Państwo Boże (Vita Karoli Magni, 24), dzieło, z którego wielu czytelników wywnioskowało zasady teologii politycznej . A "w epoce pełnej ikonoklastycznych, predestynacyjnych, chrystologicznych, trynitarnych i innych burzliwych kontrowersji, dzieła Augustyna służyły wszystkim stronom" . Tak więc, spór między Janem Szkotem Eriugeną a Gottschalk z Orbais był przede wszystkim debatą nad poprawną interpretacją Augustyna. Podobnie, w sporze między Radbertusem (zm. ok. 860) a jego uczniem Ratramnusem (zm. po 868), obaj autorzy popierali swoje stanowisko, odwołując się do autorytetów patrystycznych (zwłaszcza Ambrożego i Augustyna), ale nie zgadzali się co do interpretacji swoich pism. W kontekście karolińskich kontrowersji teologicznych, niewątpliwie najciekawszym i najważniejszym interpretatorem Ojców był Jan Szkot Eriugena, irlandzki imigrant i nauczyciel na dworze Karola Łysego; był dobrze znany ze swojego wykorzystania greckich źródeł patrystycznych: Bazyli i Orygenes, a także z tłumaczenia Grzegorza z Nyssy, ps.-Dionizego i Maksyma Wyznawcy, a także z połączenia takich greckich źródeł z łacińską formacją kulturową w "najbardziej błyskotliwym i pomysłowym układzie imponującej ilości materiału patrystycznego, jaki kiedykolwiek znały wczesne średniowiecze" . Współcześni historycy przeprowadzili sporo badań nad kwestiami dotyczącymi dokładnych źródeł Eriugeny i proporcji jego syntezy patrystycznego Wschodu i Zachodu. W jednym z jego dzieł, De divina praedestinatione, wszystkie wyraźne odniesienia patrystyczne są oparte na łacinie (zwłaszcza od Augustyna), ale niektórzy uczeni uważają, że można już w nim dostrzec wpływ greckich źródeł , a w Periphyseon cytaty Orygenesa, Bazylego, Grzegorza z Nyssy, ps.-Dionizego i Maksyma Wyznawcy są obszerne. Eriugena prawie zawsze uważa, że jego greccy autorzy są w harmonii z tradycją łacińską (zwłaszcza tradycją augustiańską): nec inter se dissonant, nisi in significationibus vocabulorum, "i nie różnią się między sobą, z wyjątkiem znaczeń słów" (Periphyseon V, 31). Gdy wydaje się, że dochodzi do nieporozumień, angażuje w spór Ambrożego, aby pośredniczył w rozwiązaniu . Synteza tradycji wschodniej i zachodniej dokonana przez Eriugenę ma ogromne znaczenie dla historii średniowiecznej interpretacji patrystycznej. Jak utrzymuje W. Otten: "to właśnie w ustanowieniu związku między Dionizjuszem a Augustynem Eriugena wykazał się ogromną dalekowzrocznością. Bowiem właśnie dzięki fascynacji tymi różnymi, ale nie rozbieżnymi chrześcijańsko-platońskimi wątkami tradycji patrystycznej w Eriugenie teologia karolińska została trwale powiązana z intelektualnym odrodzeniem Europy XII w.". Chociaż kwestia bezpośredniego wpływu Eriugeny pozostaje częściowo niejasna , taki wpływ staje się dość oczywisty w tym ruchu, który E. Jeauneau opisuje jako "renesans eriugeński" XII w. , w którym, jak twierdzi M.-D. Chenu zauważa, że Ambroży, Orygenes i Augustyn jednoczą się w Eriugenie, aby pielęgnować "la mentalité symbolique" teologii XII wieku.3. Renesans XII wieku. Historia wpływu Ojców w XII wieku jest niezwykle złożona. Charakteryzuje się następującymi cechami: odnowioną swobodą spekulacji, jak w przypadku Anzelma z Aosty (arcybiskupa Canterbury) i platoników z Chartres; silnie krytycznym duchem, jak w Sic et non Abelarda; i odnowionym rozkwitem duchowości monastycznej, reprezentowanej w szczególny sposób przez Bernarda z Clairvaux i jego zwolenników, cystersów. Wszystkie te tendencje wiązały się z żywym zaangażowaniem w tradycję patrystyczną i wszystkie były w znacznym stopniu pod wpływem odkrywania nowych źródeł, począwszy od połowy poprzedniego stulecia. A zobowiązanie do uporządkowania dziedzictwa patrystycznego w formie systematycznej (np. Summae Sententiarum) otrzymało wielki impuls ze zbiorów kanonów cywilnych i kościelnych . Dokładny osąd rozmiaru greckiego wpływu patrystycznego na rozwój scholastyki i mistycyzmu będzie zależał od badań, jakie naukowcy przeprowadzą w przyszłości. Jednym z najbardziej reprezentatywnych świadków takich zainteresowań jest Clavis physicae Honoriusza z Autun "Augustodunensis" , streszczenie pseudonimowego Periphyseona; i wiemy z katalogów bibliotek średniowiecznych i rękopisów, które przetrwały do naszych czasów, że tekst ps.-Dionizego i Eriugeny (czasami za pośrednictwem streszczenia Honoriusza) były dostępne w całej Europie. Perifyseon jest wymieniony pod pseudonimem w Sententiae Anselmi, a wyciągi z dzieł Jana z Eriugeny zostały wprowadzone do Glossa ordinaria et interlinearis w Laon i w Ennarationes Anzelma z Laon w Johannem; i istnieją znaczące wskazówki takiego wpływu u co najmniej dwóch tuzinówautorów z XII w. . W połowie wieku ps.-Dionizy był szczególnie reprezentowany w szkole św. Wiktora przez tłumaczenie Jana Saracena i komentarz Hugona ze św. Wiktora. Podobnie jak w przypadku prac egzegetycznych Orygenesa i innych greckich ojców, teksty Dionizego zostały zasymilowane w kontekście, który był zasadniczo łaciński i augustiański. Dla Honoriusza, np. Augustyn jest zawsze źródłem pierwotnym; niemniej jednak jego Augustyn jest tym, który jest rozumiany zgodnie z do perspektywy Eriugeny i artykułowane zgodnie z jego charakterystycznym słownictwem. W historii myśli średniowiecznej "augustynizm" mógł czasami oznaczać różne rzeczy od momentu, gdy teksty zostały wybrane i zinterpretowane na nowo w odniesieniu do nowych zainteresowań. Dlatego nie możemy mówić o tylko jednym "średniowiecznym augustynizmie" po prostu. Anzelm z Aosty, np. "Ojciec scholastyki", jest z pewnością jednym ze zwolenników Augustyna i w prologu swojego Monologionu zaprasza nas do porównania jego dzieła z De Trinitate Augustyna (Monologion, red. Schmitt, I, s. 8); chociaż Augustyn poświęcił pierwsze cztery księgi swojego traktatu auctoritates Pisma Świętego, Anzelm nalega na postępowanie sola ratione, jak zauważył Lanfranc z Bec. Nawet "wiktorynki" były augustiankami, ale chętnie posługiwały się terminologią dionizyjską, której Anselm (który musiał mieć pewną znajomość tych tekstów) całkowicie unika. Jak zauważa S. Vanni Rovighi, "były różne sposoby bycia augustiankami". 4. XIII wiek. W drugiej połowie XII wieku i przez cały XIII wiek życie intelektualne Europy zostało znacznie wzbogacone dzięki nabyciu wielu wcześniej nieznanych tekstów: arystotelesowskich, platońskich, neoplatońskich i patrystycznych, z których wiele miało fundamentalne znaczenie dla ukształtowania się wysokiej scholastyki i sugerowało nowe perspektywy w interpretacji już znanych źródeł. Oprócz tłumaczeń niektórych głównych dzieł Arystotelesa i niektórych jego greckich komentatorów oraz różnych znaczących teologicznie tekstów neoplatońskich (np. Liber de causis), głównie za pośrednictwem źródeł islamskich i bizantyjskich, średniowieczni autorzy nabyli ważne teksty patrystyczne, takie jak nowa wersja Jana z Damaszku i ps.-Dionizego przetłumaczona przez Roberta Grosseteste'a (zm. 1258) i Extractio ("uproszczona parafraza") Tomasza z Vercelli (zm. 1258). Ta druga łacińska recepcja Ps.-Dionizego miała fundamentalne znaczenie, zwłaszcza dla rozwoju teologii mistycznej z jej koncepcjami excessus mentis, principalis affectio i supermentalis unicio itd., koncepcjami wyrażającymi radykalny podział między sferą poznawczą i afektywną, tworząc w ten sposób podział między scholastyką a mistyką - rozróżnienie obce tradycji augustyńskiej - gdzie sfera poznawcza i afektywna pozostają zawsze w relacji do Trójcy. Wszyscy wielcy filozofowie i teologowie scholastyczni XIII w. próbowali na swój sposób osiągnąć spójną syntezę nauki patrystycznej (greckiej i łacińskiej) oraz nauki arystotelesa i neoplatonizmu. Tak więc dla Bonawentury i jego zwolenników Arystoteles dostarcza podstawowych elementów scientia; Platon, sapientia; podczas gdy Augustyn obejmuje oba . Nawet Tomasz z Akwinu, chociaż nie unika całkowicie kierowania krytyki w stronę Augustyna , pozostaje "proprement un scholastique authentiquement nourri d'Augustin" ; ale jest on także, w tym samym czasie, całkowicie przychylnym komentatorem ps.-Dionizego i zauważa, że Dionizy fere ubique sequitur Aristotelem . I chociaż Akwinata opiera całą swoją koncepcję systemu teologiczno-filozoficznego na dionizyjskim modelu exitus i reditus, taka koncepcja wcale nie jest obca Augustynowi. Główny autorytet Pisma Świętego i autorytet interpretacyjny Ojców pozostały nienaruszone, a podobnie jak u Arystotelesa, scholastycy podporządkowali wszystkie inne nauki teologii ("pierwszej filozofii"), a teologię arystotelesowską i neoplatońską teologii "pagina sacra". Tak więc dla Dantego, poety scholastyki, Arystoteles jest "nauczycielem tych, którzy wiedzą" , a jego nauczanie przenika Boską Komedię od początku do końca; ale sam Arystoteles pozostaje w Limbo, podczas gdy Bernard z Clairvaux ma przywilej towarzyszenia pielgrzymowi do ostatecznej wizji trynitarnej, w której sfery poznawcza i afektywna są doskonale zjednoczone.
III. Ojcowie Kościoła w okresie renesansu
1. Odnowione zainteresowanie tekstami patrystycznymi w XIV i XV w. i ich zastosowaniem - 2. Studia patrystyczne w XVI w.: humanizm, reformacja i kontrreformacja - 3. Zastosowanie ojców Kościoła w reformacji i kontrreformacji. Okres między połową XIV a początkiem XVII w. przyniósł bezprecedensowy rozwój zarówno pod względem liczby udostępnionych dzieł patrystycznych, jak i różnorodności ich opracowań i zastosowań. Było to spowodowane wieloma czynnikami. Rosnący nacisk na powrót do starożytnych źródeł pogańskich w XIV-XV w. nieuchronnie pociągał za sobą powrót do wczesnych źródeł chrześcijańskich jako wniosek. Uznano je wówczas za niezwykle ważne w rozwiązywaniu problemów doktrynalnych w klimacie niepokojów religijnych, które najpierw wywołała Wielka Schizma i ruch koncyliarystyczny, a nieco później seria wydarzeń, które nastąpiły po zerwaniu Lutra z Rzymem. W XIV-XV wieku możemy, ogólnie rzecz biorąc, wyróżnić dwa zjawiska sprzyjające ponownemu odkryciu nauki patrystycznej: renesans nauki humanistycznej, zwłaszcza w Alpach, oraz rosnącą potrzebę w kręgach teologicznych na uniwersytetach zdefiniowania tego, co stanowi prawdziwy kościół. Te dwa zjawiska nie doprowadziły do tego samego typu odrodzenia źródeł patrystycznych. Humaniści, którzy pracowali głównie poza kontekstem uniwersyteckim, preferowali metodę znaną jako naśladowcze czytania wczesnych autorów, co pozwalało im przyswoić doktrynę danego autora, wartości etyczne, a także jego retorykę. To podejście wymagało dostępności kompletnego tekstu. Nacisk kładziono tutaj nie tyle na wczesną doktrynę kościelną i jej autorytet niezależnie od kontekstu, ile na nauczanie i elokwencję konkretnego autora, przekazywane przez sumę jego pism. Na uniwersytetach teksty chrześcijańskie nadal były postrzegane jako środek dostarczania prawdziwych twierdzeń o wierze, które można było wyodrębnić z ich kontekstu i zebrać w zbiory zdań. Często jednak łączono te dwie metody, co między innymi oznaczało, że zbiory wypowiedzi patrystycznych z XIV i XV w. były dokładniejsze i lepiej uzasadnione tekstowo, ponieważ odkrywano nowe rękopisy całych dzieł. 1. Odnowione zainteresowanie tekstami patrystycznymi i ich zastosowaniem w XIV i XV wieku. Lorenzo Valla (1407-1457) jest powszechnie uważany za najbardziej radykalnego przedstawiciela metody humanistycznej. Odrzucając stosowanie kategorii filozoficznych do teologii, wyraźnie opowiadał się za powrotem do greckich i łacińskich Ojców, takich jak Bazyli, Grzegorz z Nazjanzu, Ambrozjusz i Hieronim, ponieważ tylko oni zachowali prawdziwą metodę, nie myląc teologii z filozofią. Valla kwestionował również autentyczność korpusu dionizyjskiego, pogląd, który nie znalazł szerokiego poparcia w XV ani XVI wieku. Podczas gdy Valla opowiadał się za filologicznym podejściem do teologii, inni, wcześniejsi humaniści opowiadali się za podejściem retorycznym. Opierało się to na ich optymistycznym poglądzie na człowieka stworzonego na obraz Boga, który po przyćmieniu przez grzech pierworodny, został odnowiony przez odkupienie. Najlepszym przykładem tego podejścia był Pier Paolo Vergerio (ok. 1370-1444), który przyczynił się do ustanowienia Hieronima jako ideału klasycznej nauki i cnoty moralnej poświęconej chrześcijańskiej nauce i elokwencji. Był również pierwszym, który utożsamił apostołów i wczesnych męczenników z publicznymi przywódcami pogańskiej starożytności, którzy promowali pokój polityczny, i uważał wczesne chrześcijaństwo za wzór cnoty obywatelskiej. Najbardziej żywym ośrodkiem nauki patrystycznej pod koniec XIV i na początku XV wieku była Florencja, gdzie Coluccio Salutati promował zarówno grekę (to on sprowadził słynnego greckiego nauczyciela Manuela Chrysolorasa), jak i studia łacińskie. Własna kolekcja Salutatiego obejmowała rękopisy większości łacińskich Ojców, w tym zwłaszcza Laktancjusza, Hieronima, Augustyna i Ambrożego. Wraz z takimi greckimi Ojcami, jakich znał (w szczególności Jana Chryzostoma), reprezentowali oni, jego zdaniem, szczyt osiągnięć literackich, moralnych, obywatelskich i teologicznych. To, że to zrobili, było w dużej mierze spowodowane faktem, że sami otrzymali klasyczne wykształcenie. To Salutati poprosił Leonarda Bruniego o przetłumaczenie Ad iuuenes Bazylego w 1403 r. jako część jego obrony humanistycznego programu edukacyjnego. Praca ta do dziś przetrwała w ponad 300 rękopisach i ponad 100 wydaniach, ok. 1470- ok. 1560 r. Jednak pierwszym humanistą, który poświęcił się aktywnie studiom patrystycznym, traktując je jako swoją główną troskę, a nie tylko jako produkt uboczny klasyki pogańskiej, był Ambroggio Traversari (1386- 1439), mnich kamedulski. Oprócz przepisywania i wprowadzania poprawek do rękopisów kilku łacińskich ojców, takich jak Tertulian (do tego czasu popadł w zapomnienie), Laktancjusz, Ambroży i Hieronim, których szczególnie szanował, był pierwszym zachodnim uczonym od czasów Burgundia z Pizy (ok. 1110-1193), który przetłumaczył kilka greckich tekstów patrystycznych na łacinę. Najwcześniejsze tłumaczenia Bazylego, Chryzostoma i Scala paradisi Klimacha dokonane przez Traversariego były tekstami, które zachęcały do życia monastycznego. W połowie lat dwudziestych XV wieku tłumaczył również Contra gentes i De incarnatione verbi Atanazego. Wśród jego innych tłumaczeń możemy wymienić Kazania Efrema, Homilie Chryzostoma na 1 i 2 List do Tymoteusza i Tytusa, a także fragmenty Contra Eunomium Bazylego na Sobór Florencki (1439). Najbardziej znany jest jednak z łacińskiej wersji ps.-Dionizego, która w tamtym czasie znalazła znacznie szerszą publiczność. Sobór florencki zrobił wiele, aby wspierać i rozwijać studia nad greckimi Ojcami. W jego następstwie Jerzy z Trebizondy (1396-ok. 1474), kreteński emigrant, który został papieskim skrybą, przetłumaczył Contra Eunomium I-V Bazylego i De Spiritu sancto (1442). Obie wersje miały zostać przez niego zrewidowane w latach 1467/1468. Początkowo zostały wykonane na prośbę Bessariona, który uczestniczył w soborze jako pro-unijny biskup Nicei. "Zachodnia" wersja Contra Eunomium, która interpolowała kilka fragmentów o podwójnej procesji Ducha Świętego, odegrała kluczową rolę w dyskusjach na temat filioque z grecką delegacją. W 1440 r. Bessarion został mianowany kardynałem przez Eugeniusza IV i kontynuował zainteresowanie grecką patrystyką w Rzymie. Trebizonda, który miał stać się wybitnym członkiem kręgu Bessariona, był również odpowiedzialny za łacińskie tłumaczenia Thesaurus Cyryla Aleksandryjskiego (fragmenty którego były również wykorzystywane w debatach soborowych), Homilii Chryzostoma o Ewangelii Mateusza 26-28 i Praeparatio euangelica Euzebiusza.
Spośród włoskich humanistów sponsorowanych przez Bessariona, Cristoforo Persona (zm. 1485) przetłumaczył komentarze Pawłowe Teofilakta z Ochrydy, które przypisywał Atanazemu, dużą liczbę kazań moralnych Chryzostoma i Contra Celsum Orygenesa. Główne osiągnięcia patrystyczne datowane od pontyfikatu Sykstusa IV po śmierci Bessariona obejmują tłumaczenie Hexaemeronu Bazylego przez Johannesa Argyropulosa i tłumaczenie komentarzy Filona do Starego Testamentu przez Lilio Tifernate. Wszystkie te dzieła, z wyjątkiem tłumaczenia De Spiritu sancto Bazylego przez Trebizondę, które popadło w zapomnienie w wyniku przypadkowego pominięcia, były następnie drukowane i przedrukowywane aż do XVI wieku. Późniejszym wybitnym przedstawicielem włoskich humanistycznych tłumaczy Ojców jest Raffaele Maffei (1451-1522), który przetłumaczył niektóre dzieła Chryzostoma i wiele traktatów Kapadocjan, w tym zbiór kazań i listów Bazylego, później wydrukowanych w wersjach Trebizondy i Argyropulos. Na uniwersytetach okres bezpośrednio
poprzedzający Reformację charakteryzował się odrodzeniem doktryn i pism Augustyna. Podczas gdy doktrynalna natura augustynizmu późnego średniowiecza jest nieco trudna do zdefiniowania, jednym z jej przejawów był wzrost zainteresowania korpusem pism Augustyna i preferencja dla starszych świadków jego tekstu. To zainteresowanie nie ograniczało się do Augustyna: inni Ojcowie, tacy jak ps.-Dionizy, Ambroży, a także nowsze autorytety, takie jak Anzelm, byli poddawani podobnemu traktowaniu, choć mniej intensywnemu. Okres ten charakteryzował się również zwiększoną produkcją patrystycznych florilegia w kręgach uniwersyteckich. Podczas gdy augustiańskie florilegia, takie jak Milleloquium veritatis sancti Augustini Bartłomieja z Urbino, miały szczególne znaczenie, powstawały również milleloquia innych Ojców, takich jak Ambroży. Podczas gdy pozauniwersyteckie kręgi humanistyczne tamtego okresu sprzyjały rozpowszechnianiu kompletnych tekstów Ojców, uniwersytety miały tendencję do pozostawania przywiązanym do podejścia
zdaniowego. Po raz pierwszy teologowie uświadomili sobie jednak, że każde pojedyncze sententia jest cytatem z dłuższego tekstu. Kręgi uniwersyteckie były również powolne w uznawaniu znaczenia Ojców greckich, ps.-Dionizjusz (którego autentyczność nie była kwestionowana na uniwersytetach aż do znacznie późniejszego czasu) stanowił najbardziej znaczący wyjątek. Oprócz przydatności niektórych greckich Ojców w debatach na temat podwójnej procesji i wykorzystania Homilii Chryzostoma na temat Ewangelii Mateusza 16 i Ewangelii Jana 21 na poparcie prymatu Piotra, literatura patrystyczna w tym okresie dostarczała humanistom użytecznego kontrargumentu dla scholastyki. Dostarczała również cennego źródła doktryny o ludzkiej wyższości nad innymi stworzeniami. Przede wszystkim jednak wszyscy humaniści cenili Ojców jako wykładowców tekstu biblijnego, który uważali za jedyny normatywny wyraz chrześcijaństwa, niezależnie od ich indywidualnych poglądów na prymat Piotra itp. W kręgach uniwersyteckich i duchownych wzrost
zainteresowania doktryną predestynacji Augustyna w XIV w. zbiegł się ze świadomością bardziej krytycznego podejścia do jego tekstów. W tym samym czasie Ojcowie byli coraz częściej cytowani w debatach nad naturą prawdziwego kościoła w okresie soborowym, a autorzy tacy jak Jan Wycliffe i Marsylia z Padwy szeroko korzystali z Augustyna i Hieronima w swoich atakach na doktrynę prymatu Piotra. Kanoniści tamtego okresu, choć nadal polegali na Dekrecie Gracjana i Wyrokach Piotra Lombarda, coraz częściej korzystali z akt wczesnych soborów (które znali tylko pośrednio) i z Historii ecclesiastica Euzebiusza w wersji Hieronima. Ogólnie rzecz biorąc, kręgi duchowne i uniwersyteckie XIV-XV w. wykazywały mniej aktywne zainteresowanie Ojcami jako wykładowcami Biblii niż humaniści. Miało się to zmienić wraz z opublikowaniem Nowego Testamentu przez Erazma (1516) i wprowadzeniem Reformacji przez Lutra. 2. Studia patrystyczne w XVI w.: Humanizm, reformacja i kontrreformacja. Znacząco w 1. ćwierci XVI w. najwybitniejsi
redaktorzy tekstów patrystycznych, tacy jak Erazm, Jacques Lef?vre d'Étaples czy Beatus Rhenanus, pracowali poza kręgami uniwersyteckimi. Erazm jest z nich najsłynniejszy. Za życia wydał edycje Hierome'a (1516), Cypriana (1520), Arnobiusza Młodszego, którego pomylił z Arnobiuszem Starszym (1522), Hilarym (1523), Jana Chryzostoma (1525), Ireneusza (1526), Atanazego (1527), Ambrożego (1527), Augustyna (1529), Grzegorza z Nazjanzu (1531), Bazylego (1532) i Orygenesa (1536). Spośród nich jego edycje Hieronima, Ambrożego, Augustyna, Cypriana i Hilarego zawierają kompletne dzieła dostępne w tamtym czasie. Jego edycja Augustyna miała być ulepszeniem edycji bazylejskiej z 1505 r. Przedmowa Erazma nie odnosi się do żadnych klasycznych doktryn augustiańskich, takich jak kwestia łaski i wolnej woli, które tak bardzo zaprzątały uwagę większości teologów jego czasów i przed nim. Jego jedynym znaczącym greckim wydaniem jest De Spiritu sancto Bazylego (1532). Zainteresowanie Erazma Ojcami było częściowo doktrynalne, częściowo językowe i retoryczne, a częściowo dewocyjne. Dążył również do stworzenia możliwie najdokładniejszego tekstu. Możemy zauważyć, że preferował Ojców zachodnich i że, podobnie jak włoscy humaniści poprzedniego pokolenia, łączy zainteresowanie patrystyką z zainteresowaniem pogańską starożytnością. Wśród innych wybitnych przykładów tego typu humanistycznej nauki możemy wymienić Beatusa Rhenanusa (1485-1547), który redagował kilku pogańskich autorów, a także wyprodukował pierwsze wydania Tertuliana (1521), Historii kościelnej Euzebiusza- Rufina i Historia tripartita (1523). Jacques Lef?vre d'Étaples (ok. 1450-1536) - bardziej inkluzywny niż Erazm w swoim podejściu do pism wczesnego Kościoła - jest najbardziej znany z pierwszych wydań interpolowanej wersji Listów Ignacego (1498), Pasterza Hermasa (1513) i wersji Rufina ps.-Clementine Recognitions (1504). W miarę upływu stulecia widzimy, że coraz większa liczba wydań patrystycznych pochodzi z kręgów uniwersyteckich, niezależnie od tego, czy są katolickie, czy protestanckie. Oto kilka przykładów: grecko-łacińska edycja ps.- Dialogi de Trinitate Atanazego i Contra Eunomium Bazylego (Genewa, 1570) autorstwa protestanckiego Teodora Bezy (zm. 1605); edycja Tertuliana autorstwa François du Jon (1590); wydanie katolickiego Wolfganga Laziusa wersji Żywotów Apostołów ps.-Abdiasa (1551); a także wydanie Klemensa Aleksandryjskiego (1551) autorstwa Gentiena Herveta. Podczas gdy w ciągu stulecia istniała wzrastająca tendencja do publikowania Ojców greckich w grecko-łacińskich wydaniach, normą pozostała wersja łacińska. Wiele tłumaczeń lub wydań Ojców greckich i łacińskich, które pojawiły się w XVI w., jest świadomym wysiłkiem mającym na celu ulepszenie wcześniejszych wysiłków. Najlepszymi przykładami są tutaj próby reformatora z Berna Wolfganga Musculusa i francuskiego kartuza Geoffroia Tilmanna, aby ulepszyć wersje Bazylego autorstwa Jerzego z Trebizondy, Argyropulosa i Maffei'a (opublikowane odpowiednio w Bazylei w 1540 r. i w Paryżu w 1547 r.). Wydanie Musculusa ukazało się w tym samym roku, co zupełnie nowe łacińskie tłumaczenie niemieckiego lekarza Janusa Cornariusa (zm. 1558), które okazało się bardziej popularne zarówno wśród katolików, jak i protestantów niż rewizje wcześniejszych wersji Musculusa lub Tilmanna. Ten sam Cornarius był odpowiedzialny za pierwsze greckie wydanie kompletnych dzieł Bazylego (Bazylea, 1551) i za pierwsze łacińskie tłumaczenie Panarionu Epifaniusza z Salaminy (Bazylea, 1543). Chociaż rosnąca troska o dokładność tekstu, którą obserwuje się w ciągu stulecia, wydaje się być sprzeczna z dominującą tendencją do publikowania wyłącznie łacińskich tłumaczeń greckich Ojców, w rzeczywistości jest to dalekie od prawdy. Dość często brak greckiego tekstu, który częściej występuje w wydaniach rzymskokatolickich, wynika po prostu z braku kompetentnych drukarzy. Jacques de Billy (1535-1581), francuski benedyktyn odpowiedzialny za pierwsze wydanie dzieł Grzegorza z Nazjanzu (1569), skarżył się na to całkiem otwarcie. Rzeczywiście, chociaż udało mu się uzyskać kopie kilku greckich rękopisów z Watykanu, nie tylko Grzegorza, ale także Izydora z Pelusium (1585) i Sacra Parallela Jana z Damasceńskiego (jako część Opera omnia, 1577), Billy opublikował tylko łacińskie wersje tych Ojców. W tym samym czasie jednak Watykan, który działał jako dostawca rękopisów, chciał, aby cytaty biblijne od Ojców, takich jak Grzegorz, były tłumaczone przez Wulgatę. Sugeruje to preferencję dla łacińskiej wersji chrześcijaństwa w posttrydenckim rzymskokatolickim establishmentu. Nie było takich nakazów w obozie protestanckim. Drukarze protestanccy, zwłaszcza ci w Bazylei i Genewie, często byli również tymi, którzy mieli greckie czcionki. Rzeczywiście, częściowo z tego powodu, a częściowo z powodu tradycji ustanowionej przez Erazma i Frobena, Bazylea stała się w XVI wieku centrum greckiej i łacińskiej produkcji patrystycznej. Tylko te edycje, które miały otwarcie antyreformacyjny cel wyrażony we wstępach, notatkach marginalnych lub indeksach, miały tendencję do ukazania się w Rzymie lub Paryżu. Jednak w połowie XVI wieku wszystkie edycje patrystyczne, niezależnie od ich wyznaniowego nastawienia i języka, charakteryzowały się troską o osiągnięcie jak największego stopnia dokładności tekstu. To humanistyczne dziedzictwo było wspólne zarówno katolikom, jak i protestantom, a dodatkowo wzmocniły je reformy po Soborze Trydenckim. 3. Wykorzystanie Ojców Kościoła w Reformacji i Kontrreformacji. Marcin Luter był bardziej naznaczony późnośredniowiecznym augustynizmem niż humanizmem. Jednak gdy przekonał się, że przesłanie biblijne podkreśla wiarę kosztem dobrych uczynków, zainteresował się ustanowieniem wyraźnego rozróżnienia między autorytetem Biblii, którą uważał za absolutną, a autorytetem Ojców, który uważał za ograniczony i względny, tj. podlegający korekcie w świetle dowodów biblijnych. Stwierdza to zwłaszcza w Von den Konziliis und Kirchen (1539), gdzie wymienia głównych Ojców wraz z ich wkładem w doktrynę chrześcijańską. Ta nieco ostrożna postawa nie powstrzymała innych reformatorów bardzo wcześnie przed wykorzystaniem pism Ojców do obrony Reformacji przed atakami teologów katolickich, w szczególności, ale także między sobą, np. w sporach eucharystycznych w latach 1525-1536 między zwinglianami a luteranami. Ostatnie wydania, zwł. Erazma, dostarczyły bezcennego zasobu dowodów tekstowych i historycznych, które często były otwarte na sprzeczne interpretacje teologiczne. Zarówno protestanci, jak i katolicy korzystali z tych wydań. Podczas gdy Luter próbował ostro oddzielić autorytet Ojców od autorytetu Biblii, Ulrich Zwingli i Martin Bucer przyjęli podejście "ukrytej normatywności". Mieli tendencję do interpretowania Biblii poprzez instytucjonalne i indywidualne pisma wczesnego Kościoła, które z kolei interpretowali poprzez Biblię. To podejście doprowadziło do bliższego współistnienia autorytetu biblijnego i patrystycznego w ich dziełach. Byli jednak tak samo świadomi ograniczeń Ojców jak Luter i nie wahali się krytykować ich doktryny ani metody egzegetycznej, gdy uznali to za konieczne, tj. gdy zbyt daleko odbiegała od ich własnych przekonań. Jeśli chodzi o egzegezę, to chociaż podzielali humanistyczne upodobanie do Ojców jako głównych wykładowców Pisma Świętego (bardziej niż katoliccy teologowie tamtego okresu), byli oni mimo wszystko niezwykle krytyczni wobec ich tendencji do uciekania się do alegorii. Orygenes był z tego powodu szczególnie niepopularny. Jan Kalwin, świadomy zarówno wyższości Pisma Świętego, jak i jego milczenia w pewnych kwestiach, korzystał z Ojców, gdy uważał, że Pismo nie może dostarczyć wszystkich niezbędnych dowodów. Jego odwołanie się do Kapadocjan i Cyryla Aleksandryjskiego w celu poparcia nicejskiej doktryny Trójcy, do Augustyna w celu poparcia jego doktryny predestynacji oraz do różnych źródeł patrystycznych w celu poparcia genewskiego modelu rządzenia kościołem są tego przykładami. Gdy granice między wyznaniami zostały lepiej określone, głównym celem zarówno protestantów, jak i katolików było wykorzystanie doktryn wczesnego kościoła w celu pomocy w budowaniu tożsamości wyznaniowej. To pragnienie obu stron, by nadać sobie przeszłość, wyjaśnia również pojawienie się nowych, zorientowanych konfesyjnie Historii wczesnego kościoła: Stuleci Magdeburga (1554-1574) dla wszystkich kościołów, które wywodzą się z Reformacji i Roczników kościelnych Cezara Baroniusza (1588-1603) dla katolików. Oba opierały się na niedawnych wydaniach patrystycznych i niepublikowanym materiale; każdy z nich wyniósł naukę historyczną na niespotykane dotąd wyżyny. Główny pęd zarówno protestanckich, jak i katolickich uczonych do tworzenia wydań patrystycznych, które byłyby wolne od tego, co uważali za heterodoksyjne glosy i "zepsucia", również pochodzi z okresu trydenckiego i potrydenckiego. Wydania Ireneusza stanowią tutaj dobry przykład. Edycji Erazma Contra haereses nadano protestancką tożsamość w 1570 r. przez Nicolasa Des Gallarsa, który dodał greckie fragmenty Epifaniusza i antyrzymskie glosy. Kilka lat później (1575) François Feuardent OFM opublikował cały tekst po raz pierwszy, nadając mu otwarcie antyprotestancką orientację. Pod koniec XVI i na początku XVII wieku opublikowano szereg przewodników po wydaniach patrystycznych i literaturze. Po stronie protestanckiej teologowie tacy jak Andreas Hyperius (Methodus, 1567), Abraham Scultetus (Syntagma, 1598-1613) i André Rivet (Criticus sacer, ok. 1612) opracowali streszczenia mające na celu zapewnienie, że pastorzy dali protestancką interpretację Ojców. Podobną funkcję w obozie katolickim pełniły przewodniki rzymskokatolickie, takie jak Bibliotheca sancta Sykstusa ze Sieny, Apparatus sacer Possevina czy De scriptoribus ecclesiasticis Bellarmina (1613), który miał być współczesnym odpowiednikiem De viris ilustribus Hieronima. Podsumowując, można powiedzieć, że istnieją wyraźne podobieństwa w podejściu do studiów patrystycznych między katolickimi i kalwińskimi uczonymi po trydencku. To, co ich wyróżnia, to ich stosunek do konsensusu patrum. Dla katolików fundamentalna jest idea Ojców pierwszych siedmiu wieków stanowiących zjednoczony zbiór doktryn, który wspiera nauczanie Kościoła rzymskiego. Kalwiniści mają tendencję do uprzywilejowania poszczególnych Ojców, aby wspierali poszczególne doktryny i nie postrzegają zbioru doktryn pierwszych siedmiu wieków jako jednorodnego, chociaż ich zdaniem w całości wspiera on ich własne doktryny. Co znamienne, w okresie po trydenckim najwybitniejsi uczeni patrystyczni są albo kalwinistami, albo katolikami. Cechą charakterystyczną kościoła luterańskiego tego okresu jest jego zainteresowanie historią kościoła, która obejmuje odkrywanie i publikację chrześcijańskiego materiału apokryficznego. Co znamienne, to właśnie wydania greckiego Katechizmu Lutra autorstwa Michaela Neandera z 1564 i 1567 roku zawierają takie fragmenty, jak editio princeps Protevangelium Jakuba i Akta Jana Prochora. Tradycja ta jest kontynuowana w obszernej kolekcji Orthodoxographa Johanna Jakoba Grynaeusa, opublikowanej w 1569 roku, przed nawróceniem autora z luteranizmu na kalwinizm. Wszystkie te teksty zostały opublikowane w Bazylei. Zainteresowanie chrześcijańską literaturą apokryficzną, w szczególności tekstami takimi jak wersja Żywotów Apostołów ps.-Abdiasa, opublikowana w trzech różnych wersjach w 1531, 1551, 1552 roku i przedrukowana kilkakrotnie, było również obecne wśród niektórych uczonych rzymskokatolickich. Jednakże ich publikacja nie miała na celu tyle zachęcania do zainteresowania się historią, co pielęgnowania pobożności w formie czci świętych itp. Inni uczeni rzymskokatoliccy, tacy jak Bellarmin, zjednoczyli się ze swoimi kalwińskimi odpowiednikami w stanowczym odrzucaniu autentyczności i wartości całej chrześcijańskiej literatury apokryficznej, nie tylko ps.- Abdiasza, ale także Dziejów Jana Prochora itp. Różnorodność publikowanych autorów, a także zwiększone zainteresowanie dokładnością tekstową i historyczną oznaczają, że redaktorzy z XVI wieku, podczas gdy poszukiwali tożsamości wyznaniowej w historii wczesnego Kościoła, zapoczątkowali badanie patrystyki we współczesnym znaczeniu tego terminu.
OBRAZ
I. Teologia obrazu Boga - II. Używanie i czczenie obrazów.
I. Teologia obrazu Boga. Kwestia ta jest związana z kwestiami "pokrewieństwa" i "podobieństwa" ludzkości do Boga, a także "naśladowania" i "pójścia za" Bogiem i Chrystusem. Dominuje ona w Chrystologii, antropologii i duchowości greckich i łacińskich ojców. Źródła można znaleźć w Biblii i greckiej filozofii. Dla Platona to, co zmysłowe, jest obrazem idei, ludzka dusza jest związana z Bogiem - Platon nigdy nie definiuje jej jako obrazu Boga, ponieważ koncepcja obrazu pozostaje dla niego związana ze światem zmysłowym - i, jak już sformułowali presokratycy, podobieństwo do Boga jest celem ludzkiego życia (Teajtet 176 b): w ten sposób ludzkość może poznać Boga, ponieważ coś może być poznane tylko przez inną rzecz podobną do niego. Stoicy mają analogiczne idee, podobnie jak średnioplatonicy, gdzie koncepcja pośredniczącego obrazu pojawia się wraz z boską Triadą. To samo dotyczy neoplatonizmu.
1. Chrystus, obraz Boga. Ten temat wynika z Kol 1:15 i implikuje pewien subordynacjonizm, który pozostaje ortodoksyjny, jeśli wyraża jedynie źródło drugiej osoby, nie implikując nierówności władzy. Ale czy Chrystus jest obrazem Boga ze względu na swoją dwoistą naturę, czy tylko z racji swojej boskości? W pierwszym przypadku ludzka natura przyjęta przez Słowo byłaby, o ile objawieniem Boga, widzialnym obrazem rzeczywistości Boga. Ale zwolennicy drugiego poglądu twierdzą, że Bóg, będąc bezcielesnym, nie może mieć cielesnego obrazu. Autorami, którzy przypisują wcielonemu Słowu cechę bycia obrazem Boga, są Ireneusz,Tertulian i, przynajmniej pośrednio, Mariusz Wiktoryn. Inni przypisują to tylko Słowu w jego boskości, a Kol 1:15 jest interpretowane przez Orygenesa jako "niewidzialny obraz niewidzialnego Boga". Ten spór jest związany z problemem, gdzie należy umieścić obraz ludzkości, czy w całości jest on utworzony z ciała i duszy, czy tylko z duszy. W odniesieniu do ludzkości Słowo jest obrazem pośrednim, ponieważ ludzkość została stworzona w odniesieniu do Niego. Wielu starożytnych Ojców widzi w liczbie mnogiej Rdz 1:26 dialog między Ojcem a Synem i utożsamia ten obraz z Synem, według którego ludzkość została stworzona. Z tego powodu, według wielu, tylko Syn jest nazywany "obrazem", podczas gdy ludzkość jest tylko "według obrazu" (katV eivko,na). Słowo jest obrazem pośredniczącym między Bogiem a ludzkością nie tylko w momencie stworzenia, ale także w każdym momencie duchowego postępu dokonanego dzięki Jego łasce i naśladowaniu Go: ludzka natura, którą przyjął, pełni rolę drugiego obrazu pośredniego, chociaż jako stworzenie i jak wszyscy ludzie jest "według obrazu" lub "obrazem obrazu", a nie po prostu "obrazem". To jest bezpośredni model, który Słowo dostarcza ludziom do naśladowania. W Synu, Jego obrazie, kontemplujemy Ojca i przez Niego poznajemy Ojca (Bazyli).
2. Duch, obraz Syna. Od samego początku działanie Ducha Świętego jest potwierdzane w duchowym postępie, zaczynając od uczestnictwa w obrazie. Ale jakość obrazu jest przypisywana Duchowi Świętemu po raz pierwszy w Expositio fidei Grzegorza Cudotwórcy (PG 46, 916 D): jest on "doskonałym obrazem doskonałego Syna". Znajduje się u Atanazego, Bazylego, Grzegorza z Nazjanzu, Cyryla Aleksandryjskiego, Jana Damasceńskiego. Jako obraz Syna Duch tworzy w nas Chrystusa, doskonały obraz Ojca.
3. Człowieczeństwo według obrazu. Człowieczeństwo zostało zatem stworzone jako "obraz obrazu" lub "według obrazu" - tj. według Syna, który jest obrazem, a ten udział w obrazie stanowi istotę natury ludzkiej. Ponieważ dla większości obrazem Boga jest Słowo w swojej boskości, z wykluczeniem jego człowieczeństwa, wyrażenie "według obrazu" nie odnosi się do całej istoty ludzkiej, ale tylko do duszy lub, lepiej, do nou/j, umysłu, jego lepszej części, siedziby wiedzy, wolności, miłości i cnoty, organu aktywności duchowej i intelektualnej. Godność obrazu spada na ciało tylko pośrednio (Mariusz Wiktoryn), które staje się jego sanktuarium (Orygenes). Bycie "według obrazu" jest czymś niedoskonałym, ale dynamicznym, zdolnym do postępu i regresu: dąży do osiągnięcia doskonałości swojego modelu. Jest głównym fundamentem wielkości i godności człowieczeństwa.
a. Czy ten udział w Bogu, ustanowiony przez obraz, jest porządku naturalnego czy nadprzyrodzonego? U Ireneusza, który używa różnych wyrażeń, rozróżnienie między obrazem a podobieństwem odpowiada w pewnych przypadkach temu, co istnieje między naturą, tj. stanem bycia stworzeniem, a łaską. Tertulian rozróżnia podobieństwo natury i podobieństwo łaski. Tę koncepcję można znaleźć u Cyryla Jerozolimskiego; u Hieromeusza, dla którego podobieństwo otrzymuje się przy chrzcie; i u Mariusza Wiktoryna, który widzi w tym duchową jakość, która dodaje do natury duszy, która jest obrazem. Natomiast Klemens Aleksandryjski, Orygenes i Grzegorz z Nyssy nie czynią rozróżnienia między tym, co naturalne, a tym, co nadprzyrodzone: obraz jest więc pragnieniem tego, co nadprzyrodzone, i jego nasieniem; to, co naturalne, jest w pewnym stopniu implicite zawarte w obrazie. W przeciwieństwie do niektórych przedstawień zachodniej scholastyki, które rozumieją nadprzyrodzoność jako dodaną ponad "czystą naturę", to raczej, dla Orygenesa i Grzegorza, biologiczny aspekt ludzkości jest dodawany do obrazu posiadającego w sobie duchowy i intelektualny aspekt nou/j lub mens. Rozróżnienie to jest szczególnie wyraźne u Atanazego, a jeszcze bardziej u Cyryla Aleksandryjskiego, który rozumie obraz i podobieństwo w podwójnym sensie: po pierwsze, rozum zorientowany na cnotę; po drugie, dar Ducha Świętego i uczestnictwo w naturze boskiej. Augustyn rozumuje podobnie i rozróżnia dwa poziomy w obrazie: ludzie są capax Dei ze względu na swoją własną naturę, obdarzeni rozumem, ze względu na swoją nieśmiertelność i ze względu na naturalną wiedzę o Bogu, którą sam grzech zakłada; ludzie stają się particeps Dei za pomocą nadprzyrodzonych darów.
b. Czasami czyta się u Ojców, że obraz jest utracony z powodu grzechu. Ale gdy zwracają swoje myśli bardziej szczegółowo na ten punkt, Orygenes, Atanazy, Bazyli i inni wierzą, że obraz jest niezniszczalny: nawet gdy grzech, według Orygenesa, ukrywa go pod stosem przeciwstawnych obrazów, obrazem diabła, świata utożsamianego z diabłem, Cezara jako symbolu księcia tego świata lub obrazu zwierząt, ten pierwszy pozostaje niezatarty w swojej orientacji ku nadprzyrodzoności, która stanowi jego dynamikę. Cyryl i Augustyn, przeciwnie, którzy rozróżniają podwójny obraz lub podwójną partycję w obrazie, wierzą, że drugi obraz został utracony z powodu grzechu, podczas gdy pierwszy trwa. Ale dla wszystkich Ojców przywrócenie tego obrazu, utraconego lub zakrytego, jest dziełem Chrystusa w jego wcieleniu i odkupieniu, który przemienia istotę ludzką w dziecko Boże.
c. Rozróżnienie między obrazem a podobieństwem jest zatem czasami i do pewnego stopnia rozróżnieniem między tym, co naturalne, a tym, co nadprzyrodzone. Ale u Klemensa, a szczególnie u Orygenesa obraz został odebrany w momencie stworzenia, jako początek lub nasienie ubóstwienia, a podobieństwo, zgodnie z greckimi filozofami, jest celem lub wynikiem duchowego postępu w błogości. Orygenes znajduje to w 1 J 3:2, "Gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest". Podobnie w Rdz 1:26-27, gdy Bóg mówi o podobieństwie, ogłosił swój zamiar stworzenia istot ludzkich, ale nie wspomniał o tym, gdy pokazywał wykonanie tego planu; podobieństwo jest ograniczone do końca. Jan Chryzostom również widzi w podobieństwie rozwój obrazu. Wielu innych autorów, takich jak Atanazy, Grzegorz z Nyssy, Cyryl Aleksandryjski i Augustyn, nie oddzielają podobieństwa od obrazu. Ale jeśli zignorujemy użyte koncepcje, nauczają tej samej doktryny, ponieważ ubóstwienie jest zawsze ostatecznym celem obrazu.
d. Od obrazu do podobieństwa lub ubóstwienia: to jest droga duchowego postępu, w działaniu i w wiedzy. Osiągnięcia ascezy są dziełem zarówno łaski Bożej, jak i ludzkiego wysiłku: cnoty są nabywane zarówno przez uczestnictwo w Chrystusie, który jest całą cnotą i wszystkimi cnotami, który kształtuje duszę na swoje podobieństwo i kształtuje siebie w duszy, jak i przez naśladowanie Boga i Chrystusa. Ten udział w obrazie pozwala człowiekowi poznać Boga: coś jest znane tylko przez to, co jest do tego podobne, a wiedza zakłada wspólną naturę podmiotu i przedmiotu. Bóg objawia się poprzez swój akt twórczy, jak i poprzez Pismo Święte i wcielenie: jednak nie ma innego objawienia niż wtedy, gdy Bóg objawia się wewnątrz duszy, manifestacji, której obraz jest zarówno miejscem, jak i środkiem. Postęp w cnocie, rozwijanie podobieństwa do Boga i Chrystusa, czyni to zrozumienie głębszym, ponieważ wzmacnia duszę w jej wspólnej naturze z boskością. Wreszcie, w pełni błogosławieństwa, wizja Boga i Chrystusa w ich rzeczywistości odpowiada podobieństwu i przebóstwieniu, zgodnie z J 3,2. Odwrotnie, kontemplacja Boga i Chrystusa rozwija "drugi obraz": przemieniająca kontemplacja czyni równym kontemplującego z przedmiotem jego kontemplacji. Jest to przykład wiedzy duchowej i intuicyjnej, a nie dyskursywnej lub logicznej. Te dwa sposoby poznania nie powinny być jednak zbyt ściśle rozdzielane, ani też nie należy odmawiać dostrzeżenia w drugim roli przygotowawczej do wizji duchowej.
e. Wszyscy Ojcowie podkreślają działanie trzech osób boskich w rozwoju uczestnictwa w obrazie. Mariusz Wiktoryn widzi w duszy obraz Trójcy, ponieważ jest ona jednocześnie naturą, życiem i myślą; Augustyn znalazł go w mens, z powodu trzech głównych władz, które wymienia na różne sposoby, takich jak pamięć, inteligencja i wola; Fulgencjusz z Ruspe powtarza jego naukę. Te podobieństwa są z pewnością kulminacją wcześniejszych spekulacji. Orygenes przypisuje dar istnienia Ojcu, rozum Synowi, a świętość Duchowi i postrzega zrodzenie Syna przez Ojca jako zrodzenie woli ze strony intelektu. Niemniej jednak nigdy nie doszedł do jasnego pojęcia obrazu Trójcy w człowieczeństwie.
II. Używanie i czczenie obrazów. Należy odróżnić używanie obrazów do dekoracji kościołów, nauczania wiernych i jako pomocy w modlitwie od czci obrazów, mówiąc ściśle.
1. Przed Soborem Nicejskim. W tym okresie pisarze kościelni nie byli skłonni zaakceptować używania, a tym bardziej czci obrazów, chociaż najczęściej wyrażali się pośrednio: zajęli stanowisko w walce z pogańskim bałwochwalstwem, opierając się na antyobrazowych tekstach ST. Prawdziwym obrazem Boga jest Chrystus, następnie człowieczeństwo i cnota, która w nim jest: świątynią chrześcijan jest ludzkie ciało, sanktuarium obrazu lub wszechświat. Czasami odrzucenie bałwochwalstwa prowadzi ich do sprzeciwiania się tym samym argumentom, które później przyjęli obrońcy czci obrazów. Na uwagę zasługują następujące: Tertulian , który mówi również (De spectaculis 23,5), że Bóg, będąc Prawdą, nie może zaakceptować tego, co fałszywe; Klemens Aleksandryjski , który precyzuje , że Boga nie można powstrzymać; Orygenes , Minucjusz Feliks (Oktawiusz, 32), Laktancjusz. Wczesny IV-wieczny Sobór w Elwirze w kanonie 36 zakazał wystawiania obrazów w kościołach. Jednym z głównych powodów tego są zakazy ST, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że Dekalog jest nadal ważny w nowym przymierzu, zakaz robienia wizerunków (drugie przykazanie w Wj 20:4-5 lub Pwt 5:8-9). W rzeczywistości większość Ojców przed Augustynem podąża za podziałem Dekalogu przez Żydów poświadczonym przez Filona (Quis rerum divinarum heres sit 15, De Decalogo 23), który wyróżnia cztery przykazania dotyczące Boga, jedno o miłości rodziców (5.), a następnie pięć dotyczących bliźniego, łącząc w dziesiątym wszystkie grzechy pożądania. Ten podział jest poświadczony przez Teofila z Antiochii ,Klemensa Aleksandryjskiego , Orygenesa . W Hom. Ex VIII, 2, Orygenes pisze, że dla niektórych to drugie przykazanie jest jednym z pierwszym, ale może to być wyjaśnienie tłumacza Rufina, współczesnego Augustynowi. Ten sam podział znajdujemy u Ojców po Nicei, którzy nie wyciągają tych samych wniosków: Synopsis Scripturae Sanctae przypisywana Atanazemu, poemat dogmatyczny 15 Grzegorza z Nazjanzu , Jerome, Ambrozjaster , cesarz Julian według Cyryla Aleksandryjskiego , Jan Kasjan. Ta pozycja Ojców przed Niceą stwarza problem: w rzeczywistości Tertulian jako montanista twierdzi, nie obwiniając ich zbyt wyraźnie, że "psychici", tj. katolicy, mają na niektórych kielichach przedstawienie Dobrego Pasterza , a wiele malowideł rzymskich katakumb pochodzi z III, jeśli nie z II w.; te na Wschodzie w baptysterium Dura Europos nie mogą być późniejsze niż III w., ponieważ miasto zostało zniszczone w 256 r. Istnieje więc rozbieżność między stanowiskiem niektórych pisarzy a rzeczywistą praktyką. Należy również zauważyć, że chociaż zakaz wizerunków w ST wydawał się absolutny, w praktyce był znacznie mniej; jak pokazują cherubiny na Tabernakulum. Żydzi z pierwszych wieków naszej ery nie przestrzegali ściśle zakazu wizerunków, jak pokazują ich katakumby w Rzymie, synagoga w Dura Europos, a nawet synagogi galilejskie . Można zatem dostrzec tę samą rozbieżność.
2. W IV i V w. Dwa odosobnione przypadki z IV w. pokazują silną opozycję wobec wizerunków. Euzebiusz zeznaje , że widział pomnik wzniesiony w Paneas dla Chrystusa przez kobietę z krwotokiem, którą uzdrowił, i że pomnik przedstawiał ją z Jezusem - niektórzy uważają, że był to w rzeczywistości Asklepios - a także obrazy Piotra, Pawła i Jezusa: nie ganił zbyt surowo twórców tych wizerunków, przypisując je pogańskim zwyczajom. Jednak gdy cesarzowa Konstancja, siostra Konstantyna i wdowa po Licyniuszu, chciała uzyskać od niego obraz Chrystusa, Euzebiusz odrzucił prośbę wprost, mówiąc, że ludzka postać Chrystusa została teraz całkowicie ubóstwiona i dlatego nie może być przedstawiona. W liście do Jana Jerozolimskiego, przetłumaczonym na łacinę przez Hieronima (51 w korespondencji tego ostatniego), Epifaniusz donosi, że znalazł w Palestynie, w kościele we wsi, zasłonę, na której namalowano "obraz Chrystusa lub świętego". Wierny Pismu Świętemu, opuszcza zasłonę i prosi Jana, aby położył kres tym praktykom, które są "przeciwko naszej religii". Niemniej jednak inni Ojcowie mówią mimochodem o obrazach, nie okazując najmniejszej dezaprobaty. Czasami odnoszą się zwłaszcza do krzyża, nie tylko z drewna oryginału, czczonego jako relikwia, ale także do "znaku", który ma tendencję do bycia przedstawianym coraz częściej: cesarza Juliana, według Cyryla Aleksandryjskiego, i samego Cyryla ; Jana Chryzostoma ; Asterius z Amasei . Augustyn i Prudentius mówią o krzyżu, który cesarze noszą na swojej koronie. Teodoret mówi również o czci (gerai,rein) znaku (shmei/on) krzyża: nie odnosi się zatem w tym kontekście do relikwii krzyża. Dowody w postaci malowideł nie potwierdzają jeszcze ich czci. Są to sceny ze ST, takie jak ofiara Abrahama, która porusza Grzegorz z Nyssy (De deitate Filii et Spiritus Sancti: PG 46, 572 C). Augustyn potwierdza, że takie wizerunki są przedstawiane wszędzie ; są też postacie z Nowego Testamentu, takie jak apostołowie, namalowani na wazach wg Hieronima . Wreszcie bazyliki męczenników są pełne przedstawień ich męki: Grzegorz z Nyssy opisuje bazylikę męczennika Teodora, gdzie znajdował się również obraz Chrystusa ; Asteriusz z Amasei opisuje bazylikę św. Eufemii . Bazylij zaprasza malarzy do przedstawienia męczennika Barlaama . Podobne obrazy wspomina Prudencjusz (Peristephanon IX, 9ff.). Obraz św. Polemona zatrzymał prostytutkę. Paulinus z Noli chciał zbudować ganki pokryte freskami z wizerunkami na cześć swego drogiego św. Feliksa , a jego list 32 do Sulpicjusza Sewera opisał tematy, które musiał przedstawić, przede wszystkim św. Marcina, w bazylice, którą planuje dla Primuliacum. Grzegorz z Nyssy promował te obrazy, pisząc o bazylice św. Teodora, ponieważ są jak książka, która przemawia do tych, którzy nie potrafią czytać i rodzą pragnienie duchowych rzeczywistości. Podobnie list Nilusa do gubernatora Olimpiodora odwodzi tego ostatniego od wprowadzania do bazyliki, że chce budować przedstawienia czysto ozdobnych zwierząt i roślin: raczej powinien przedstawiać sceny z dwóch Testamentów, mające na celu edukację analfabetów i zaszczepienie w nich palącego pragnienia nieba. Pod koniec VI w. dwa listy Grzegorza Wielkiego chwalą Serenusa, biskupa Marsylii, za utrudnianie w swojej diecezji zabobonnego kultu obrazów, ale ganią go za ich zniszczenie i za to, że spowodował podział wśród jego wiernych: listy podkreślają edukacyjną funkcję obrazów.
3. Przed i w trakcie kryzysu ikonoklastycznego. Do tej pory nie było liturgicznej czci obrazów. Zwrot Bazylego, cytowany na II Soborze Nicejskim: "Cześć oddawana obrazowi odnosi się do jego pierwowzoru" nie może być użyty do postawienia liturgicznej czci obrazów, ponieważ sobór ekstrapoluje go z kontekstu, który zajmuje się teologią obrazu Boga, aby zastosować go do czci obrazów. Orygenes odrzucił podobny argument pogan, aby usprawiedliwić ich bałwochwalczy kult , ale dogmat wcielenia, rozwinięty we wcześniejszych wiekach przez kryzys wywołany przez apolinaryzm, nestorianizm, monofizycką herezję i jej różne odłamy, dostarczył uzasadnienia dla czci obrazów. Trudno jest stwierdzić, kiedy i w jaki sposób przedstawienie świętych obrazów wywołało cześć liturgiczną. Trzy kanony Soboru Kwiniseksteckiego lub In Trullo z 692 r. traktują o tej kwestii: kanon 73 dotyczy czci krzyża; kanon 82 wzywa do zastąpienia symbolicznych i alegorycznych przedstawień Chrystusa, takich jak Baranek, postaciami ludzkimi; kanon 100 zawiera zasady przyzwoitości w sztuce sakralnej. Nurty ikonoklastyczne miały również za swój główny motyw strach przed bałwochwalstwem i zakazy ST; niektórzy radykałowie domagali się całkowitego zniszczenia wizerunków; inni, bardziej umiarkowani, odrzucali ich cześć lub akceptowali niektóre obrazy, ale nie inne. Nadużycia dały im pretekst, a naciski polityczne, jeśli nie ze strony muzułmanów lub Żydów, to przynajmniej ze strony manichejczyków lub paulicjan, również odegrały rolę. Oba kryzysy zostały wywołane, a następnie stłumione przez bezpośrednią ingerencję cesarza. Inicjatywa wyszła od Leona III Izauryjskiego jesienią 725 r.: patriarcha Germanus z Konstantynopola, który mu się sprzeciwiał, został zmuszony do abdykacji w 729 r.; poparli go papieże Grzegorz II i Grzegorz III, którzy odmówili uznania cesarskich środków. Konstantyn V Kopronim kontynuował politykę religijną swojego ojca i w 752 r. zwołał ikonoklastyczny synod 338 biskupów w pałacu Hieria, na wschodnich obrzeżach stolicy: sobór zadekretował zniszczenie wszystkich obrazów znajdujących się w kościołach, a po tych dekretach Konstantyn brutalnie prześladował zwolenników obrazów. Ale po jego śmierci w 775 r. i śmierci jego syna Leona IV w 780 r., wdowa po nim, Irena, regentka ze względu na wiek dziecka Konstantyna VI, roztropnie przywróciła cześć wizerunkom. Nowy sobór został zwołany w Nicei w 787 r., siódmy sobór powszechny, który potępił sobór w Hierii i bronił czci obrazów. Niemniej jednak kryzys powrócił w 813 r. wraz z przybyciem Leona Ormiańskiego i trwał za jego następców Michała II i Teofila. Po śmierci tego ostatniego w 843 r. jego żona Teodora, regentka nieletniego syna, przywróciła cześć obrazów, upamiętniając ją Świętem Prawosławia, które odtąd będzie obchodzone 11 marca każdego roku. Dwa kryzysy ikonoklastów były okazją do refleksji teologicznej, rozwiniętej w pierwszym kryzysie przez patriarchę Germana z Konstantynopola, mnicha Jerzego z Cypru, a zwłaszcza Jana z Damaszku w trzech rozprawach przeciwko ikonoklastom; w drugim przez patriarchę Nicefora z Konstantynopola, a przede wszystkim przez Teodora Studytę. Podkreślili, w konsekwencji wcielenia, sakramentalny charakter ikony, która ze względu na uczestnictwo w tym, co przedstawia, jest źródłem łaski.
Ognisko Balefire: Ogień rozpalany w celach magicznych, zazwyczaj na zewnątrz. Ogniska Balefire są tradycyjne w okresie Yule, Beltane i Midsummer.
Ostara: Obchodzone w czasie równonocy wiosennej, około 21 marca, Ostara oznacza początek prawdziwej, astronomicznej wiosny, kiedy śnieg i lód ustępują miejsca zieleni. Jest to zatem święto ognia i płodności, upamiętniające powrót Słońca, Boga i płodności Ziemi (Bogini).
operacja giełdowa : działalność kupna lub sprzedaży akcji na giełdzie
ocena giełdowa : cena akcji na giełdzie, która pokazuje, jak inwestorzy i doradcy finansowi ogólnie oceniają wartość firmy
obligacja sushi : obligacja wyemitowana w obcej walucie przez japońską korporację. obligacja samurajska, obligacja szoguna
opłata za zrzeczenie się: opłata pobierana, gdy ktoś wypłaca zainwestowane pieniądze przed datą dozwoloną (ma to zniechęcać do przedwczesnych wypłat)
odjąć : odjąć coś od sumy
opcja na akcje : w języku amerykańskim to samo co opcja na akcje
obrót zapasami : całkowita wartość zapasów sprzedanych w ciągu roku podzielona przez średnią wartość towarów w magazynie
obligacje proste : zwykłe obligacje o stałym oprocentowaniu które można wykupić w określonym terminie
odsetki proste : odsetki naliczane od kapitału wyłącznie zainwestowanego, w odróżnieniu od odsetek składanych, które są naliczane od kapitału i odsetek skumulowanych
osoba samotnie rozliczająca się : osoba niezamężna, która składa zeznanie podatkowe
oświadczenie o źródle i przeznaczeniu funduszy : oświadczenie w rocznym sprawozdaniu finansowym firmy, pokazujące, skąd pochodziły nowe fundusze w ciągu roku i jak zostały wykorzystane
obligacja suwerenna : obligacja wyemitowana przez rząd
oferta specjalna : sytuacja, w której towary są wystawione na sprzedaż w specjalnie niskiej cenie.
określić : aby jasno określić, co jest potrzebne, aby określić pełne szczegóły zamówionych towarów.
ocena personelu : raport na temat tego, jak dobrze członek personel pracuje
opłata skarbowa : podatek od dokumentów prawnych, takich jak te używane np. przy sprzedaży lub zakupie akcji lub przeniesieniu nieruchomości na nowego właściciela
odchylenie standardowe : sposób, w jaki wyniki próby odbiegają od średniej
oświadczenie : 1. coś powiedzianego lub napisanego, co opisuje lub wyjaśnia coś jasno złożyć fałszywe oświadczenie podać błędne szczegóły zestawienie wydatków szczegółowa lista wydanych pieniędzy 2. wyciąg (z konta) lista faktur oraz rozliczeń kredytowych i debetowych wysyłana przez dostawcę do klienta na koniec każdego miesiąca co miesiąc lub kwartał ,wyciąg zestawienie wysyłane co miesiąc lub kwartał przez saldo wyciągu bankowego, saldo na wyciągu saldo na koncie na dany dzień, jak pokazano na wyciągu bankowym
oświadczenie o sytuacji finansowej : sprawozdanie finansowe sporządzone, gdy osoba jest niewypłacalna
Oświadczenia Standardowej Praktyki Rachunkowości : zasady określone przez Radę ds. Standardów Rachunkowości dotyczące sporządzania sprawozdań finansowych. Skrót SSAP
obszar funta szterlinga : dawniej obszar świata, gdzie funt szterling był główną walutą handlową
ostry : nagły
oszukańcze praktyki : sposób prowadzenia działalności, który nie jest uczciwy, ale nie jest nielegalny
obligacja szogunowska : obligacja wyemitowana w Japonii przez firmę spoza japońskiego kraju w walucie innej niż jen. Porównaj: obligacja samurajska
obligacje z krótkim terminem płatności : to samo co shorts
oddzielny : niezwiązany z czymś
oddzielny majątek: majątek jednego z partnerów w spółce osobowej, w przeciwieństwie do majątku należącego do samej spółki
opłata za usługi : 1. opłata dodawana do rachunku w restauracji w celu zapłaty za usługę 2. kwota płacona przez najemców bloku lub biura za ogólne utrzymanie, ubezpieczenie i sprzątanie 3. opłata pobierana przez bank lub firmę za wykonanie pracy dla klienta
odliczyć : oznaczający użycie długu zaciągniętego przez jedną stronę w celu zmniejszenia długu zaciągniętego wobec niej
oddzielnie : oddzielnie, nie wspólnie odpowiadają solidarnie odpowiadają zarówno jako grupa, jak i indywidualnie za całą kwotę
odprawa: pieniądze wypłacone jako wynagrodzenie pracownikowi, którego praca nie jest już potrzebna
opcja na akcje : prawo do kupna lub sprzedaży akcji po uzgodnionej cenie w określonym czasie w przyszłości
organizacja samoregulująca : to samo co organizacja samoregulująca
organizacja samoregulująca : organizacja, taka jak Urząd ds. Papierów Wartościowych i Kontraktów Terminowych, która reguluje sposób, w jaki jej członkowie prowadzą działalność. Skrót SRO
oszczędnościowo-pożyczkowe, towarzystwo oszczędnościowo-pożyczkowe : w USA to samo co towarzystwo budowlane. KOMENTARZ: Z powodu deregulacji stóp procentowych w 1980 roku wiele kas oszczędnościowo-pożyczkowych (S&L) musiało podnieść oprocentowanie depozytów do obowiązujących stawek rynkowych, aby zabezpieczyć fundusze, jednocześnie naliczając niskie, stałe oprocentowanie kredytów hipotecznych udzielanych pożyczkobiorcom. Stworzyło to poważne problemy i wiele kas oszczędnościowo-pożyczkowych musiało zostać uratowanych przez rząd federalny.
obligacja oszczędnościowa : w USA dokument potwierdzający, że pieniądze zostały zainwestowane w rządowy program oszczędnościowy. Odsetki od amerykańskich obligacji oszczędnościowych są zwolnione z podatku. (UWAGA: W Wielkiej Brytanii termin ten to certyfikat oszczędnościowy.)
odsianie : czynność oceny lub oceny nowych pomysłów na produkt
oddelegowanie: fakt lub okres oddelegowania do innej pracy na okres
obniżka wynagrodzenia : czynność pobrania pieniędzy z wynagrodzenia pracownika w celu wpłacenia ich do planu emerytalnego
obniżka wynagrodzenia : nagła redukcja wynagrodzenia
ochrona : chronić coś lub kogoś
oszustwo salami : oszustwo, w którym z każdej transakcji pobierana jest niewielka kwota pieniędzy i wpłacana na rachunek przejściowy (kwoty - 1 pens lub 1 cent za transakcję - są tak małe, że nikt ich nie zauważa, ale z czasem kumulują się do dużych sum pieniędzy)
obniżka wynagrodzenia : czynność pobrania pieniędzy z wynagrodzenia pracownika w celu wpłacenia ich do planu emerytalnego
obligacja samurajska : międzynarodowa obligacja w jenach wprowadzona na rynek japoński przez korporację spoza Japonii. Porównaj: obligacja bulldog, obligacja shogun, obligacja Yankee
oszczędzaj w miarę zarobienia : program oszczędnościowy utworzony przez pracodawcę, który daje pracownikom prawo do zakupu określonej liczby akcji spółki po ustalonej cenie w określonym czasie. Skrót SAY E
oszczędny : osoba oszczędzająca pieniądze
oszczędności : liczba mnoga pieniądze zaoszczędzone (tj. pieniądze, które nie są wydawane).
odrzucić : (coś), co zostało wyrzucone ponieważ nie jest to standardowa sprzedaż odrzuconych rzeczy lub odrzuconych przedmiotów
odrzucenie: odmowa przyjęcia czegoś, np. odmowa udzielenia klientowi kredytu.
opodatkowanie regresywne : system podatkowy, w którym podatek stopniowo maleje wraz ze wzrostem dochodów. Porównaj progresywne opodatkowanie
odnowienie : czynność odnawiania odnowienie umowy najmu lub subskrypcji lub rachunku odnowienie umowy Jej umowa wygasa .
odzyskać : odebrać przedmiot, który ktoś kupuje na podstawie umowy leasingu z opcją zakupu lub nieruchomość, którą ktoś kupuje na podstawie kredytu hipotecznego, ponieważ nabywca nie może kontynuować spłat
odzyskanie : akt przejęcia nieruchomości.
odrzucić : odmówić przyjęcia czegoś
odkupić: kupić coś ponownie, zwłaszcza coś, co niedawno kupiłeś, a następnie sprzedałeś
odwołać : unieważnić lub anulować coś odstąpić od umowy lub porozumienia
odstąpienie /r??s??(?)n/ rzeczownik : czynność odstąpienia od umowy
odsprzedać : sprzedać coś, co właśnie zostało kupione
ocena :. czynność nadania czemuś wartości lub wartość dana 2. wycena nieruchomości na potrzeby podatków lokalnych.
odbicie : oznaczający szybki powrót do góry
otrzymywać : oznaczający otrzymanie czegoś, co zostało ci przekazane lub dostarczone
odbiorca : 1. osoba, która odbiera coś. . 2. to samo co syndyk
odbieranie : akt odebrania czegoś, co zostało dostarczone
odwzajemnić się : zrobić dla kogoś to samo, co ta osoba zrobiła dla ciebie
oświadczenie o uzgodnieniu : oświadczenie wyjaśniające, w jaki sposób można uzgodnić dwa konta
odzyskać :odzyskać straty odzyskać pieniądze, które myślałeś, że straciłeś
odwołać się : prawo pożyczkodawcy do zmuszenia pożyczkobiorcy do spłaty pożyczonych pieniędzy zdecydować się na zwrócenie się do sądu w celu uzyskania należnych pieniędzy ostatecznie zdecydować się na pozwanie kogoś w celu uzyskania należnych pieniędzy
odzyskać 1. odzyskać coś, co zostało utracone 2. poprawić się, wzrosnąć
odzyskiwalny : możliwy do odzyskania
odzyskiwalny ACT : zaliczka na podatek dochodowy od osób prawnych , podatek, który można odliczyć od podatku dochodowego od osób prawnych należnego za dany okres
odzyskiwalna kwota : wartość aktywów, albo cena, jaką można by uzyskać w przypadku sprzedaży, albo ich wartość dla firmyw przypadku użytkowania, w zależności od tego, która wartość jest wyższa
odzyskiwanie: 1. czynność odzyskania czegoś, co zostało utracone w celu wszczęcia postępowania o odzyskanie majątku 2. ruch w górę akcji lub gospodarki oznaki ożywienia po załamaniu
obniżony : niższy
obniżona stawka : specjalnie tania opłata
odprawa : płatność dokonana pracownikowi w celu zrekompensowania utraty pracy
odniesienie: 1. proces wspominania lub zajmowania się czymś w odniesieniu do Państwa 2. ciąg cyfr lub liter umożliwiający znalezienie dokumentu, który został złożony nasz numer referencyjny 3.pisemny raport na temat czyjegoś charakteru lub zdolności do napisania komuś referencji lub przekazania komuś referencji, o dostarczenie których należy poprosić kandydatów referencje, aby poprosić firmę o referencje handlowe lub bankowe referencje, aby poprosić o raporty od handlowców lub banku na temat statusu finansowego i reputacji firmy
opłata rejestracyjna : 1. pieniądze zapłacone za zarejestrowanie czegoś 2. pieniądze zapłacone za udział w konferencji
opierać się : walczyć z czymś, nie poddawać się czemuś
opór : sprzeciw odczuwany lub okazywany przez ludzi wobec czegoś .
ograniczenie : kontrola
ograniczenie handlu : 1. sytuacja, w której pracownicy nie mogą wykorzystywać swojej wiedzy w innej firmie przy zmianie pracy 2. próba ustalania cen, tworzenia monopolów lub ograniczania konkurencji przez firmy, co mogłoby wpłynąć na wolny handel
ograniczyć: ograniczać coś lub nakładać kontrolę na coś
ograniczenie : limit lub kontrola
ograniczający : nie pozwalający, aby coś przekroczyło punkt
ograniczająca rekomendacja : indos na wekslu, który ogranicza sposób korzystania z niego przezosobę, na którą jest indosowany
ograniczające praktyki handlowe , ograniczające praktyki : 1. porozumienie między firmami w celu ustalenia cen lub podziału rynku w celu ograniczenia handlu 2. sposoby pracy, które ograniczają wolność ludzi (takie jak związki zawodowe uniemożliwiające pracownikom wykonywanie określonych prac lub firmy uniemożliwiające klientom swobodny wybór produktu)
odwrócenie : 1. zmiana z rentownej na nierentowną. 2.nagła zmiana ceny akcji (wzrost lub spadek). W przypadku odwrócenia rynku kupujący są rzadkością.
odwrócenie : przeciwny lub w przeciwnym kierunku; zmienić decyzję na przeciwną.
odwrócona luka rentowności : kwota, o którą rentowność obligacji przewyższa rentowność akcji lub oprocentowanie kredytów przewyższa wartość czynszu jako procent kosztów nieruchomości
odwrócenie : zwrot majątku pierwotnemu właścicielowi , ma on zwrot majątku, otrzyma majątek po zakończeniu obecnej umowy najmu
odwrócenie : odnoszący się do majątku, który przechodzi na innego właściciela po śmierci obecnego
odwołać : anulować coś odwołać decyzję lub klauzulę w umowie Limit na towary luksusowe został odwołany.
odwołalny : który można odwołać
odwołalny trust : trust, który można zmienić lub odwołać
odwołanie : czynność anulowania czegoś co zostało wcześniej uzgodnione cofnięcie licencji banku
orzeczenie : obowiązujący w chwili obecnej, obecnie
oparte na ryzyku : obliczane w oparciu o ryzyko
ogrodzenie : 1. oddzielenie cennych aktywów lub dochodowych firm od innych w grupie, które są nierentowne i mogą doprowadzić do upadku całej grupy. 2. identyfikacja pieniędzy z określonych źródeł i wykorzystanie ich tylko w określonych obszarach.
orzeszki ziemne : niewielka kwota pieniędzy (nieformalnie)
osobisty plan emerytalny : plan emerytalny który dotyczy tylko jednego pracownika, zazwyczaj osoby samozatrudnionej, nie do grupy. Skrót PPP
osobisty asystent cyfrowy : urządzenie przenośne, którego można używać jako telefonu komórkowego, organizera osobistego i które może obsługiwać przeglądarkę internetową umożliwiającą dostęp do internetu. Uzyskała dostęp do najnowszych danych sprzedaży na swoim PDA. Skrót PDA
osoba: 1. mężczyzna lub kobieta
osobisty : odnoszący się do jednej osoby oprócz udziałów rodzinnych
opłacony asystent: asystent, który otrzymuje wynagrodzenie
oferta pakietowa :umowa obejmująca kilka różnych rzeczy Jednocześnie.
oferta papierowa : oferta przejęcia, w której firma kupująca oferuje swoje akcje w zamian za akcje przejmowanej spółki, w przeciwieństwie do oferty gotówkowej
opłata za uczestnictwo : opłata uiszczana na rzecz banku za udział w udzieleniu kredytu
opatentowany : chroniony patentem
okres spłaty : 1. okres, w którym pożyczka ma zostać spłacona lub inwestycja ma się zwrócić 2. czas, w którym odzyskane zostaną zainwestowane pieniądze projekt
odbiorca : osoba, która otrzymuje pieniądze od kogoś lub osoba, której nazwisko widnieje na czeku
obrót przedsesyjny : obrót, który ma miejsce przed oficjalnym otwarciem giełdy papierów wartościowych rano
obligacja premiowa : obligacja rządowa, część Narodowego Programu Oszczędnościowo-Inwestycyjnego, która nie jest oprocentowana, ale daje właścicielowi szansę na wygranie cotygodniowej lub miesięcznej nagrody
obligacja majątkowa: inwestycja w fundusz inwestowany w nieruchomości lub w spółki nieruchomościowe
ochrona : 1. obrona przed szkodą 2. Nakładanie ceł w celu ochrony krajowych producentów przed konkurencją ze strony importu
obietnica : akt powiedzenia, że coś zrobisz;dotrzymać obietnicy zrobienia tego, co obiecałeś zrobić
osoba realizująca zyski : osoba sprzedająca inwestycję w celu zrealizowania zysku
obniżka cen : nagłe obniżenie cen
ofiara : firma atakowana przez innego "drapieżnika" w ramach oferty przejęcia
oferta premiowa : darmowy prezent oferowany w celu przyciągnięcia większej liczby klientów
opłaty pocztowe: pieniądze do zapłaty
ochronny : który chroni
oświadczenie pełnomocnika : dokument składany w SEC, określający pakiety wynagrodzeń kadry kierowniczej, przyznane opcje i inne korzyści, a także zawierający szczegółowe informacje na temat transakcji kadry kierowniczej dotyczących akcji spółki
ostrożny : ostrożny, niepodejmujący żadnego ryzyka
ostrożny : ostrożny, roztropny
oferta publiczna : oferta sprzedaży nowych akcji korporacji na sprzedaż publiczną w celu wprowadzenia korporacji na giełdę
opcja sprzedaży: opcja sprzedaży określonej liczby akcji po określonej cenie w określonym czasie. Nazywana również opcją sprzedaży. Opcja kupna (przeciwieństwo). Skrót PV - wartość bieżąca
ocena wydajności : ocena, jak dobrze spisywała się akcja lub firma
ocena wydajności : coroczna rozmowa między kierownikiem a każdym pracownikiem w celu omówienia, jak pracownik pracował w ciągu roku
okres : okres czasu przez okres czasu lub przez okres miesięcy
okresowy : dzieje się od czasu do czasu
okres rozliczeniowy : okres zwykle objęty rachunkami firmy
okres kwalifikacji : czas, który musi upłynąć, zanim ktoś zakwalifikuje się do czegoś
odbicie martwego kota : niewielki wzrost ceny akcji po gwałtownym spadku, pokazujący, że niektórzy inwestorzy nadal są zainteresowani kupnem akcji po niższej cenie, chociaż nastąpią kolejne gwałtowne spadki. KOMENTARZ: Nazwano tak, ponieważ nawet martwy kot upuszczony z dużej wysokości lekko się odbije!
obligacja: umowa o spłatę długu o stałym oprocentowaniu z wykorzystaniem aktywów firmy jako zabezpieczenia . KOMENTARZ: W Wielkiej Brytanii obligacje są zawsze zabezpieczone aktywami firmy. W Stanach Zjednoczonych obligacje skarbowe nie są zabezpieczone.
obligacja dłużna: 1. certyfikat potwierdzający wyemitowanie obligacji 2. pożyczka niezabezpieczona
odsetki debetowe: odsetki od długów, takich jak debety
obligacja konwertowalna na dług: obligacja o zmiennym oprocentowaniu, którą można zamienić na stałą stopę procentową. obligacja typu droplock
obsługa długu: spłata odsetek od długu
oświadczenie: oficjalne oświadczenie
ogłoszenie upadłości: oficjalne oświadczenie o bankructwie
oświadczenie o dochodach: to samo co zeznanie podatkowe
odliczyć: "odjąć pieniądze od całości" od ceny odliczyć kwotę na wydatki.
odliczenie: potrącenie pieniędzy z całości lub kwota pieniędzy potrącona z całości
obligacje z dużym dyskontem : euroobligacje emitowane z bardzo dużym dyskontem, ale nieoprocentowane
obrońca: prawnik reprezentujący pozwanego w sprawie sądowej
obronione przejęcie: kwestionowane przejęcie
obrona: walczyć w celu ochrony osoby lub rzeczy, która jest atakowana.
odroczenie: czynność odłożenia na później, odroczenie płatności odroczenie decyzji
odroczenie: odroczenie, przełożenie na późniejszy termin odroczenie podatku
odroczony: odłożony na później
odroczony kupon: obligacja, w której odsetki nie są płacone natychmiast, ale dopiero po określonej dacie
odroczony wierzyciel: osoba, której bankrut jest winien pieniądze, ale która otrzymuje spłatę dopiero po zaspokojeniu wszystkich pozostałych wierzycieli
odroczony kapitał własny : posiadanie akcji w późniejszym terminie, tj. jako część akcji zamiennych na pożyczkę
obligacja z odroczonym odsetkiem: taki sam jak odroczony kupon
odroczona płatność: 1. pieniądze wypłacone później niż w uzgodnionym terminie 2. płatność za towary w ratach przez długi okres
obszar dotknięty kryzysem:część kraju cierpiąca na kryzys
określić: ustalać, organizować lub decydować o cenach lub ilościach, warunkach, które wciąż nie zostały określone
opłata za rozwodnienie: rzeczownik, dodatkowa opłata pobierana przez zarządzających funduszami od inwestorów kupujących lub sprzedających jednostki uczestnictwa w funduszu, w celu zrównoważenia potencjalnego wpływu takiej sprzedaży lub zakupu na wartość funduszu
opłaty dyrektora: rzeczownik liczba mnoga pieniądze wypłacane dyrektorowi za uczestnictwo w posiedzeniach zarządu
opodatkowanie bezpośrednie: rzeczownik proces, w którym rząd pozyskuje dochody w formie podatków bezpośrednich Rząd pozyskuje więcej pieniędzy z podatków bezpośrednich niż z podatków pośrednich.
okno dyskontowe: (w USA) sposób, w jaki Rezerwa Federalna udziela pożyczek bank udzielając zaliczek na zabezpieczenie bonów skarbowych, które bank posiada
opłaty portowe: , płatność, którą statek uiszcza na rzecz władz portu za prawo do korzystania z portu
obszar dolara: obszar świata, w którym dolar amerykański jest główną walutą handlową
obowiązek staranności: obowiązek, który ciąży na każdej osobie, aby nie postępować w sposób niedbały
odwrotna strona: czynniki negatywne (w propozycji).
opór fiskalny: 1. wpływ inflacji na dochody podatkowe rządu. 2. negatywny wpływ wyższych podatków osobistych na wydajność pracy jednostki
opłata za udogodnienie : opłata pobierana od pożyczkobiorcy przez bank za udzielenie udogodnień kredytowych
opłaty faktoringowe : koszt sprzedaży długów wobec faktora za prowizję
odpaść : czasownik frazowy oznaczający stawać się mniejszym
opłata : 1. pieniądze zapłacone za pracę wykonaną przez osobę wykonującą zawód,taką jak księgowy, lekarz lub prawnik 2. pieniądze za coś
ostateczny : ostatni, przypadający na koniec okresu płatności
ostateczna data zamknięcia : ostateczny termin przyjęcia oferty przejęcia, kiedy oferent musi ogłosić, ilu akcjonariuszy zaakceptowało jego ofertę
ostateczne żądanie: ostatnie przypomnienie o terminie płatności długu, po którym dostawca zazwyczaj wnosi pozew o zapłatę
ostateczne zwolnienie: ostateczna płatność kończy spłatę długu
ostateczna dywidenda : dywidenda wypłacana pod koniec roku obrotu, która musi zostać zatwierdzona przez akcjonariuszy na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy
opłata finansowa : 1. koszt pożyczania pieniędzy 2. dodatkowa opłata pobierana od klienta, który wnioskuje o kredyt
o stałej cenie : o cenie, której nie można zmienić
oferta sprzedaży o stałej cenie : oferta zakupu akcji nowej spółki po cenie ustalonej na upublicznienie, w przeciwieństwie do przetargu
o stałej stopie : stopa, np. kurs wymiany, który się nie zmienia
operacja franczyzowa : operacja obejmująca sprzedaż licencji na prowadzenie działalności franczyzowej
oszustwo: zarabianie pieniędzy poprzez wmawianie ludziom czegoś, co nie jest prawdą.
oddział ds. oszustw : specjalny wydział policji, który bada oszustwa
oszukańczy : nieuczciwy lub mający na celu oszukanie ludzi
oszukańczo : nieuczciwie importowane towary
oszukańcze wprowadzenie w błąd : złożenie fałszywego oświadczenia z zamiarem wprowadzenia w błąd klienta
okres bezpłatny : okres karencji przysługujący posiadaczom kart kredytowych przed zażądaniem płatności za zakupy kartą kredytową
opłaty za przewóz: opłata pobierana za transport towarów
opłata front-end : początkowe obciążenie opłat za zarządzanie wliczane do pierwszej składki ubezpieczeniowej
odpływ : czynność odpływu kapitału
osiemdziesiąt/dwadzieścia prawo : zasada, że niewielki odsetek klientów może odpowiadać za duży odsetek sprzedaży. Prawo Pareto
obligacja schodowa : obligacja o stałym oprocentowaniu, gdzie stopa rośnie każdego roku
opłaty za zakład: koszt ludzi i majątku w księgach rachunkowych firmy
opłata spadkowa : podatek płacony od majątku pozostawionego przez osobę zmarłą (UWAGA: obecnie nazywany podatkiem spadkowym)
oszacować : 1. obliczenie prawdopodobnego kosztu, rozmiaru lub czasu czegoś 2. obliczenie przez wykonawcę lub sprzedawcę usługi, ile coś prawdopodobnie będzie kosztować, przekazywane klientowi przed złożeniem zamówienia ;1. obliczyć prawdopodobny koszt, rozmiar lub czas wykonania czegoś 2. oszacować koszt zadania
oszacowanie : przybliżone obliczenie
opcje europejskie : termin amerykański oznaczający opcje, które można zrealizować dopiero w dniu ich wygaśnięcia
oceniać : obliczać wartość czegoś oceniać.
ocena : proces obliczania wartości aktywów
opłata wyjściowa : opłata czasami pobierana przez trust przy sprzedaży jednostek uczestnictwa w trustu lub przy sprzedaży inwestycji, takiej jak ISA
oczekiwać : oznaczający nadzieję, że coś się wydarzy
obligacja średnioterminowa: obligacja, której termin zapadalności wynosi od pięciu do piętnastu lat
ocena za zasługi : proces oceny jakości pracy pracownika, aby wynagrodzenie mogło być uzależnione od zasług
opcja zwrotu pieniędzy: opcja gwarantująca zwrot premii, jeśli opcja nie zostanie zrealizowana
opłata za ryzyko śmiertelności i wydatków: dodatkowa opłata do uiszczenia w przypadku niektórych rent, gwarantująca, że w przypadku śmierci ubezpieczonego jego spadkobiercy otrzymają świadczenie, a także, że firma ubezpieczeniowa otrzyma odszkodowanie za rentobiorcę, który przeżyje dłużej niż powinien zgodnie z tabelami śmiertelności. Nazywana również opłatą M&E.
obligacja hipoteczna : obligacja, w której pożyczkodawca może zostać spłacony poprzez sprzedaż nieruchomości firmy
obligacja hipoteczna : rzeczownik zaświadczenie potwierdzające, że hipoteka istnieje i że nieruchomość stanowi zabezpieczenie
obligacja komunalna :USA obligacja emitowana przez miasto lub okręg (UWAGA: W Wielkiej Brytanii termin ten to obligacja władz lokalnych).
opłata konserwacyjna: rzeczownik, opłata pobierana za prowadzenie rachunku lub umowy
opłata za zarządzanie:to samo co roczna opłata za zarządzanie
obowiązkowa oferta: oferta zakupu akcji spółki, która musi zostać złożona, gdy akcjonariusz nabywa 30% akcji tej spółki
opłata za zarządzanie i rachunkowość: to samo co ryzyko śmiertelności i ryzyko wydatków
opodatkowanie : procent podatku, który podatnik płaci według najwyższej stawki, a który w związku z tym płaci od każdego dodatkowego funta lub dolara, który zarobi. Nazywana również krańcową stawką podatkową
Odliczenia małżeńskie : rzeczownik w liczbie mnogiej część majątku, która nie podlega podatkowi od spadków, ponieważ przypada małżonkowi zmarłego
operator rynku: osoba, która handluje na giełdzie lub rynku finansowym
okazja rynkowa : możliwość wejścia na rynek po raz pierwszy
optymizm rynkowy : poczucie, że giełda wzrośnie
opłata importowa : podatek od importu, zwłaszcza w UE podatek od importu produktów rolnych spoza UE
ograniczenia importowe : działania podejmowane przez rząd w celu zmniejszenia poziomu importu poprzez nałożenie kwot, ceł itp.
opłata inkluzywna, kwota inkluzywna : opłata obejmująca wszystkie pozycje lub koszty
odszkodowanie : zapłata za szkodę
odszkodowanie : zapłacić za szkodę zrekompensować komuś stratę
odszkodowanie 1. gwarancja zapłaty po stracie 2. odszkodowanie wypłacone po stracie
opodatkowanie pośrednie : podatki, które nie są płacone bezpośrednio rządowi, np. podatek od sprzedaży Rząd pozyskuje więcej pieniędzy z podatków pośrednich niż z podatków bezpośrednich.
ośrodek przemysłowy: duże miasto z wieloma gałęziami przemysłu
obligacja przemysłowa : obligacja zaciągnięta przez firmę przemysłową
odporny na inflację : odnoszący się do emerytury itp. który jest indeksowany, dzięki czemu jego wartość jest zachowana w czasach inflacji
opłaty za przewóz towarów w kraju : w liczbie mnogiej opłaty za przewóz towarów z jednej części kraju do drugiej
ochrona ubezpieczeniowa : ochrona gwarantowana przez polisę ubezpieczeniową
odsetki 1. płatność dokonywana przez pożyczkobiorcę za korzystanie pieniądze, obliczane jako procent pożyczonego kapitału 2. pieniądze wypłacane jako dochód z inwestycji lub pożyczek w celu otrzymania odsetek 3. część własności czegoś
odsetki : pieniądze wypłacane jako odsetki od pożyczki
oferta wprowadzająca : specjalna cena oferowana na nowy produkt w celu przyciągnięcia klientów
Organizacja Regulacyjna Zarządzania Inwestycjami : organizacja samoregulująca organizacja, która reguluje działalność zarządzających funduszami inwestycyjnymi, takimi jak fundusze emerytalne, obecnie będące częścią FSA. Skrót IMRO
ochrona inwestorów : ustawodawstwo mające na celu ochronę małych inwestorów przed nieuczciwymi brokerami i doradcami inwestycyjnymi
opodatkowanie : rzeczownik: system pozyskiwania dochodów na finansowanie publiczne poprzez opodatkowanie osób fizycznych i organizacji lub kwota uzyskanych dochodów.
Odliczenie od podatku: możliwe do odliczenia od dochodu przed naliczeniem podatku te wydatki nie podlegają odliczeniu od podatku podatek musi zostać zapłacony od tych wydatków
Odliczenia podatkowe: 1. pieniądze pobrane z wynagrodzenia w celu zapłaty podatku 2. Wydatki biznesowe w USA, które można odliczyć od podatku
Odroczenie podatku: USA nie podlegają opodatkowaniu do późniejszego momentu, często po przejściu na emeryturę
Oferta przejęcia: Oferta kupna wszystkich lub większości akcji spółki w celu przejęcia nad nią kontroli.
oferent: osoba lub firma, która przedstawia wycenę kosztów. (UWAGA: W USA termin ten to bidder).
oferowanie: czynność przedstawiania wyceny kosztów. Aby przetarg zakończył się sukcesem, należy postępować zgodnie z procedurą przetargową określoną w dokumentach. (UWAGA: Termin amerykański to bidding.)
oferta przetargowa: metoda sprzedaży nowych papierów wartościowych lub obligacji poprzez zaproszenie inwestorów do składania ofert i akceptowanie najwyższych ofert.
oszczędność: 1. ostrożne podejście do pieniędzy, przejawiające się w oszczędzaniu lub mądrym wydawaniu. 2. Stany Zjednoczone prywatny lokalny bank, kasa oszczędnościowo-pożyczkowa lub kasa kredytowa, która przyjmuje i wypłaca odsetki od depozytów od drobnych inwestorów.
oszczędność: uważać, aby nie wydawać zbyt dużo pieniędzy.
ograniczenie czasowe : ograniczenie ilości dostępnego czasu
opłata drogowa: opłata za korzystanie z usługi, zazwyczaj mostu lub drogi.
opłata symboliczna : niewielka opłata, która nie pokrywa rzeczywistych kosztów.
opis handlu : opis produktu mający na celu przyciągnięcie klientów
opcje handlowe: w liczbie mnogiej opcje kupna lub sprzedaży akcji po określonej cenie na konkretna data w przyszłości, która sama w sobie może być kupiona lub sprzedana
obszar handlowy : rzeczownik grupa krajów, które handlują ze sobą
Obligacja skarbowa: długoterminowa obligacja emitowana przez rząd brytyjski lub amerykański. Nazywane również obligacjami skarbowymi
Ocena triple A: odnoszący się do obligacji lub korporacji o najwyższym ratingu kredytowym
obrót akcjami: całkowita wartość akcji kupionych i sprzedanych na giełdzie w ciągu roku
OBJAWIENIE : Trudno jest przedstawić różne idee patrystyczne na temat objawienia Boga. Uwarunkowani być może zbyt mocno dyskusjami z ostatnich dwóch stuleci, wywołanymi przez krytyczne i racjonalistyczne poglądy, a które po stronie katolickiej przyniosły nawet dogmatyczne rozwiązanie w Soborze Watykańskim I, ryzykujemy, że łatwo wprowadzimy do pism Ojców Kościoła zbiór problemów, które były im obce. W rzeczywistości nie podsumowali oni ani całości zbawczego działania Boga, ani treści Biblii globalną koncepcją objawienia. W szczególności nie omawiali możliwości bezpłatnego objawienia boskiej tajemnicy, która jest dostępna tylko dla nadprzyrodzonej wiary. Nie ustanowili oni również limitu publicznego objawienia po śmierci ostatniego apostoła , przyznając zamiast tego, że pełnia czasów, która nastąpiła w Jezusie Chrystusie, zostanie rozpoznana przez wiarę tylko na mocy ciągłego objawienia przez samego Chrystusa, który jest zawsze obecny w swoim kościele. W rzeczywistości, ponieważ środowisko, w którym żyli, było bardzo otwarte na interwencje niebieskie, nawet oni mieli tendencję do wiązania każdej formy wiedzy o Bogu (qeologi,a, qeognwsi,a) z jakąś boską manifestacją. Byli zatem zdania, częściowo pod wpływem stoicyzmu, że całe stworzenie było objawieniem Boga. Ponadto badanie tego tematu okazuje się trudne ze względu na złożoność przesłanek biblijnych. Horyzont, pomiędzy którym pisma ST i NT mówiły o dialogu, za pomocą którego żywy Bóg komunikuje się z ludzkością, najpierw z ludem Izraela, a następnie ze wszystkimi, którzy wierzą w Jezusa, był różnie rozumiany przez różnych autorów. Może być nomistyczny (przymierze lub prawo ludu wyzwolonego z Egiptu), proroczy (słowo, które przypomina o wierności Boga), mądrościowy (poszukiwanie sensu ludzkiego istnienia), rabiniczny (interpretacja Tory, jedynego przejawu woli Bożej), apokaliptyczny (wyjaśnienie teraźniejszości w świetle przyszłości). Wreszcie sama teologia patrystyczna okazała się być bardzo złożona. Słownictwo było dalekie od jednolitości. Dlatego nie wystarczy wspomnieć o terminach avpoka, luyij, fane, rwsij, revelatio i podobnych. Należy również wziąć pod uwagę euvagge,lion, oivkonomi,a, musth,rion, gnw/si j, paidei,a, para,dosij i inne powszechne obrazy, takie jak słowo, głos boski, wizja, inspiracja i inne. Stanowiska teologiczne poszczególnych autorów również różnią się od siebie, ponieważ odpowiadają różnym warunkom ich społeczności, wieloaspektowym sprzeciwom Żydów, pogan i heretyków oraz ich różnym sytuacjom osobistym (doświadczenie nawrócenia, kultura itp.). Ponadto kompleksowe monografie na ten temat są raczej skąpe. Podobnie jak w innych dziedzinach, również w tej ojcowie apostolscy nie porzucili wczesnych perspektyw. Oczekiwanie rychłej paruzji nie przestało dominować w ich zainteresowaniach. Dlatego też przewidywali ostateczne objawienie Chrystusa. Stanęli również przed kwestią secundum scripturas przeznaczenia Jezusa, zakładając, że wydarzenia opowiedziane w pismach biblijnych, jak również same te pisma, stanowiły objawienie od Boga. Nalegali również, aby życie chrześcijańskie było zgodne z przykazaniami Jezusa, a także z jego przykładem jako prawdziwego nauczyciela. Dlatego nie rozwinęli wielu nauk tradycji apostolskiej, chociaż znajdujemy je wplecione w różne konteksty ich kontekstu religijnego. Klemens posuwa się nawet do porównania wyroczni i boskich objawień w pogaństwie do świadectw biblijnych (25-26; 53), przypominając o wiecznym pochodzeniu boskich działań, które prowadzą do pokoju (19,2) i widząc w porządku kosmicznym model życia wspólnotowego (60-61). Harmonizując zatem boskie przejawy w stworzeniu z objawami historii zbawienia, Bóg daje się poznać na końcu wyłącznie poprzez dzieło Chrystusa, które rozpoczęło się na początku stworzenia i było kontynuowane w historii Izraela (59,3). Ignacy ze swej strony był nowatorski. Przeciwstawiając się przeciwnikom, którzy jednostronnie popierali swoje roszczenia do Biblii hebrajskiej, przedstawiał tajemnice życia Jezusa, przepowiedzianego przez proroków, jako prawdziwy dokument wiary. Święte Pisma należały zatem do chrześcijan, ponieważ głosiły pełnię czasów i dlatego uzyskują prawdziwe znaczenie ewangelii . Wraz z innymi ojcami apostolskimi rozumiał ponadto ewangelię jako tradycję. Na koniec Pasterz Hermasa przekazał Kościołowi niebiańskie objawienia, które symbolizuje stara kobieta . Wyrażało to przekonanie wczesnych chrześcijan, że Bóg nadal się objawiał, zwłaszcza gdy byli zgromadzeni na modlitwie. II w. charakteryzował się wzmożoną konfrontacją chrześcijańską ze światem żydowskim i pogańskim. Żydzi kwestionowali chrześcijańskie używanie Biblii, a zatem mesjaństwo Jezusa. Świat grecko-rzymski, choć otwarty na wyrocznie i wszelkie formy niebiańskiej manifestacji, odrzucał wyłączność religii chrześcijańskiej, która opierała się na rzeczywistym wcieleniu syna Bożego. Poganie szczególnie kwestionowali późne przybycie Chrystusa, którego chrześcijanie utrzymywali jako zbawiciela wszystkich ludzi. W tym kontekście chrześcijańscy autorzy zostali doprowadzeni do zaproponowania pierwszej tematyzowania boskiego objawienia. Kwestia Biblii, głównego źródła objawienia, znalazła radykalną odpowiedź w Liście Barnaby. Gdy Chrystus objawia się we wspólnocie chrześcijańskiej , Pisma Święte tracą swoją wartość. Pisma te nie były niczym innym, jak proroctwem przyjścia Chrystusa . Odpowiedź Marcjona (zm. ok. 160) była jeszcze bardziej ekskluzywna. Uciekając się do Pawłowej antytezy prawa i ewangelii, nie tylko odrzucił Biblię Żydów, ale także, sprzeciwiając się stworzeniu i odkupieniu, mówił tylko o objawieniu Zbawiciela-Boga . Reakcja przeciwko niemu nie pojawiła się w pełni aż do końca II w. Z drugiej strony, pogańska opozycja zobowiązała apologetów do wykazania zbieżności chrześcijańskiego przesłania z uczoną myślą tamtych czasów. Celem tego było oczywiście podkreślenie za pomocą kategorii filozoficznych wyjątkowości późniejszego objawienia w Jezusie Chrystusie. Ale tak jak zrobiła to już wcześniej tradycja żydowsko-hellenistyczna, obrońcy religii chrześcijańskiej byli również zajęci całkowicie duchową wiedzą o Bogu, wzmacniając w ten sposób intelektualny aspekt boskiego objawienia. Najbardziej skuteczną odpowiedzią na pogańskie zarzuty, a nawet zarzuty Żydów, była teologia Logosu Justina Męczennika. Mocniej niż inni apologeci utrzymywał, że chrześcijanie posiadają całą prawdę w Jezusie Chrystusie. Po ukazaniu się starożytnym ojcom i przemówieniu do nich przez proroków, a także po ustanowieniu wszelkiego rodzaju nauki i sprawiedliwego prawodawstwa w świecie pogańskim , Logos Boży, stając się wcielonym, stał się ostatecznym i kompletnym słowem Boga dla chrześcijan. Kosmiczny aspekt, zawarty w tej teologii Logosu, został wzmocniony przez innych apologetów, którzy nalegali na sens Rz 1,19-20 dotyczący objawienia przez stworzenie. Pomysł wcielenia Logosu, najwyższego objawienia Boga, został następnie rozwinięty przez autorów antygnostycznych. Stawiając czoła pretensjom do doskonałej gnozy zarezerwowanej jedynie dla duchowych, którzy dzięki przyjściu niebiańskiego Zbawiciela rozpoznają swoje pokrewieństwo z Bogiem, nie widząc jednak transcendentnego Boga, a także stając w obliczu odrzucenia dobroci widzialnego stworzenia, a zatem także historii Izraela, Ireneusz dążył do ustanowienia jedności zbawczej ekonomii. Rzeczywiście, zlokalizował dispositio libera Boga, stwórcy wszystkich rzeczy, we wcieleniu Syna Bożego. Ekonomia chrystologiczna, w której Syn objawia Ojca, a Ojciec objawia Syna, wraz z innymi całkowicie łaskawymi objawieniami boskimi, doprowadzi ludzkość w drugim zmartwychwstaniu, poprzez cudowną pedagogię , do wizji nieśmiertelnego Boga . Wykazał również, że Pisma Święte - cztery ewangelie i listy apostolskie, interpretowane jednak tylko zgodnie z regula fidei utrzymywaną w kościołach pochodzenia apostolskiego - ustanowiły autentyczne świadectwo objawienia, które rozpoczęło się w królestwie Ducha i rozszerzyło się w królestwie Syna, ale zostanie ostatecznie dopełnione w królestwie Ojca . W podobnych, ale częściowo nowych warunkach Tertulian przyjął teologię Ireneusza. Przeszczepił ją jednak do świata łacińskiego. Wprowadził termin revelare, który cieszył się wielkim powodzeniem. Przyjął łacińską kategorię prawdy i wraz z nią ideę jej starożytnego pochodzenia, to znaczy boskiego autorytetu obecnego w Biblii, Chrystusie, apostołach i w regula fidei Kościoła . Reagując przeciwko Marcjonowi, bardziej nalegał na możliwość poznania Boga począwszy od stworzenia, nie pomijając jednak reguły wiary (natura ex operibus- doctrina ex praedicationibus). Stawiając czoła pogaństwu, podkreślał - i to było dość nowe - świadectwo duszy . Broniąc swego przywiązania do montanizmu, Tertulian, choć naruszył swoje zasady tradycji, w pewien sposób podtrzymywał starożytne przekonanie, że Bóg nigdy nie przestaje się objawiać, a co najważniejsze, wyraził własną ideę wyższości wiary. Niedługo potem, aleksandryjscy Klemens i Orygenes poszli tą samą linią antygnostyczną. Niemniej jednak, skupiali się znacznie bardziej na uzasadnionych aspiracjach gnostyków, nie zdradzając przy tym wymagań nauczania kościelnego. Dlatego też opracowali chrześcijańską gnozę. Dostosowując nie tylko platońską wizję świata, ale także tajemniczy język zaczerpnięty z greckiej filozofii do nauczania biblijnego, Klemens rozwinął teologię boskiej pedagogii. Logos jest mistagogiem wierzących, oświecającym ich, zwłaszcza w chrzcie i prowadząc ich w ciągłej edukacji w poznaniu Boga i samego siebie. Ponadto Klemens wyraził funkcję edukacyjną Logosu, przedstawiając go jako prawdziwego i jedynego objawiciela wszechprzenikającego Boga. Widział w Logosie klucz biblijnego objawienia , a także kryteria prawdziwej filozofii , ustanowione na różnych porządkach w stworzeniu i na ludzkiej naturalnej otwartości na poznanie Boga. W ten sposób Klemens daje znać, że prawdziwa gnoza pochodzi z inicjatywy Boga i w ostatecznej analizie polega na zbawiennym dialogu z wcielonym Logosem . Orygenes ze swej strony, podążając filozoficzną drogą Klemensa, ale bardziej polegając na Biblii i bardziej wierny regula fidei nakreślonej w wielkim streszczeniu gnoseologicznego pośrednictwa Logosu. Mądrość, o ile jest skierowana ku Ojcu, to znaczy ku wiedzy, jaką Bóg ma o sobie, i Słowu, w odniesieniu do świata, to znaczy do objawienia Boga, Logos, będąc obecnym we wszystkich stworzonych rzeczach przez Niego i działając nawet w całej historii, wszędzie odzwierciedla chwałę Boga. Dostosowując się do ludzkich zdolności, zarówno jako stworzenia, jak i grzesznika, umieścił we wcieleniu, w którym się ogłosił , podstawy wiary, bez których nie można powrócić do doskonałej wizji Boga . Utożsamiając słowo pisane z Logosem, Orygenes widział w Biblii stale obecne przyjście Logosu, który przepowiadał wieczną ewangelię, nie sprowadzając jednak całości objawienia do Pisma Świętego. Choć w ten sposób nadał swojej teologii boskiego objawienia bardzo intelektualny charakter, nie przeoczył całkowicie jego wymiaru historycznego. Chrystus w istocie objawia się jako wielki świadek, który gwarantuje wiarygodność tych, którzy opowiadają o zbawczej ekonomii Boga. W rzeczywistości Orygenes rozumiał objawienie jako dialog między Bogiem a ludzkością. Podobnie jak w przypadku uczniów, każdy wierzący rozmawia z Chrystusem, Prawdą. Przyjął to stanowisko na podstawie słów samego Chrystusa, które zostały przekazane świętym Pismom i zachowane w kościele. Ta nauka Orygenesa o tajemnicy Logosu przetrwała w szczególności w teologii Euzebiusza z Cezarei (zm. 339). Nadał jej jednak orientację polityczną, podkreślając triumf boskiego objawienia, osiągnięty przez Konstantyna, ziemskiego wikariusza wiecznego Słowa w zwycięstwie nad pogaństwem (Farina, L ′impero). Zanim rozwinął tę teologię polityczną, Euzebiusz próbował już na poziomie apologetycznym wykazać wyższość religii żydowskiej w stosunku do "teologii" narodów i wyższość chrześcijaństwa nad judaizmem (Dem. ev.) i w ten sposób wprowadzić ewangelię . W tym względzie rozwinął on ideę, że oivkonomi,a, która osiągnęła punkt kulminacyjny we wcieleniu Logosu , objawia qeologi,a, naukę o Trójcy . W późniejszych pismach przeciwko Marcellusowi nalegał nawet na fakt, że ani Platon, ani nawet Mojżesz, ani żaden anioł, ani żadna inna moc, ale tylko Jezus Chrystus objawił, że Ojciec, Syn i Duch Święty jest jedynym Bogiem . W IV w. dogmatyczne kontrowersje, które zostały wywołane przede wszystkim przez niezrozumienie nauki Orygenesa o pośrednictwie Logosu, doprowadziły do dalszego filozoficznego rozwinięcia omawianych przesłanek biblijnych. Chociaż Ariusz umieścił Logos-Chrystusa na poziomie stworzeń, a nawet odmówił mu pełnej wiedzy o Ojcu , teologowie nicejscy rozpoznali w Jezusie Chrystusie, Synu Bożym, jaśniejący obraz Ojca. Ustanowili zatem w jego prawdziwym boskości możliwość autentycznego objawienia Ojca. Tak więc Atanazy uważał wcielenie Chrystusa, prawdziwego Boga, za gwarancję ubóstwiającej gnozy, która została ostatecznie przywrócona ludzkości. Wcielenie Logosu uczyniło o wiele bardziej możliwym doskonałe poznanie Boga, poznanie, w którym skażenie śmierci zostało pokonane, a zatem korzeń każdej wcześniej nieprzezwyciężalnej przeszkody w dostępie do Boga. To objawienie Chrystusa zostało potwierdzone w chrzcie, w którym Duch Święty, dar i prawdziwy Bóg, oświeca wierzącego. Apolinary z Laodycei w swojej doktrynie o lo,goj e;nsarkoj zaproponował w jeszcze bardziej rygorystyczny sposób tę samą teorię ubóstwienia (Mühlenberg, Unendlichkeit). Hilary z Poitiers jednak, reinterpretując ideę Logosu Orygenesa, gloria Patris, w świetle wiary Nicei, zwięźle stwierdza: Summa dispensationis est Filio, ut noveris Patrem. W tym podejściu do tajemnicy Logosu dwie rzeczy wydają się jaśniejsze niż wcześniej: żywe zainteresowanie wewnętrzną relacją między Ojcem i Synem (i Duchem Świętym) oraz preferencja dla objawienia historycznego nad kosmicznym. W drugiej fazie sporu ariańskiego Atanazy , a jeszcze bardziej Bazyli i inni Ojcowie Kapadoccy, podkreślali rolę Ducha Świętego, który jest również posłany przez Boga dla oświecenia ludzkości . Bazyli, który był bardzo dobrze wykształcony w doktrynie poznania Boga ze stworzenia, nie przestawał ponadto twierdzić, że poznanie istnienia bóstwa poprzedza wiarę w Boga. Przedstawił bardzo szerokie pojęcie paidei, które obejmowało cały wszechświat z jego instytucjami jako jego środowisko. Na koniec, dyskusja na temat prawdziwego człowieczeństwa Chrystusa, która została skompromitowana w tradycji orygenistycznej, pomogła wyjaśnić sposób, w jaki intymna jedność między pełną boskością i człowieczeństwem w Chrystusie stanowi najwyższe objawienie boskiej tajemnicy. Cyryl Aleksandryjski w szczególności to poświadczył. Skrępowany tradycją antiocheńską, bez wątpienia uznał integralność domniemanego człowieczeństwa Chrystusa, ale mimo to stanowczo utrzymywał, że wcielenie jest manifestacją w ciele samego Chrystusa, który zgodnie ze swoją naturą jest niewidzialny , i że dlatego oświecenie wiedzy o Bogu Ojcu jaśnieje w samej osobie Chrystusa . Na Zachodzie w tym samym czasie Mariusz Wiktoryn, ze swoim neoplatońskim podejściem do pośrednictwa Logosu , Ambroży, ze swoją antytezą lex-evangelium, Hieronim, ze swoimi filologicznymi analizami revelatio, uważanego za słowo chrześcijańskie, i Augustyn, ze swoim szerokim wykorzystaniem dziedzictwa patrystycznego, a zwłaszcza swoją finezją językową (De Veer, Revelare), nie omieszkali położyć nowych akcentów na teologię objawienia. Szczególnie chwalili absolutną wartość objawienia Boga w Chrystusie. Augustyn, w szczególności, mocno zaangażowany w szeroką debatę z afrykańskimi manichejczykami i skonfrontowany z mediolańskim neoplatonizmem, zauważalnie rozwinął główne nauki tradycji chrześcijańskiej. Z jednej strony jeszcze bardziej podkreślał, że Chrystus objawił prawdziwy sens ukryty w księgach ST. Z drugiej strony opiera wszelką wiedzę o prawdzie na Chrystusie, magister interior , nie negując Chrystusa boskiej auctoritas, który, obecny w Biblii, wcieleniu i Kościele, prowadzi do wiary, bez której oświecenie serca nie jest możliwe . Nawet jeśli Augustyn w ramach swojej platońskiej wizji świata nie wydaje się przypisywać wielkiego znaczenia historycznemu objawieniu Boga (Studer, Geschichte und Glaube), to jednak częściowo pod wpływem retoryki łacińskiej, częściowo jeszcze bardziej pod wrażeniem regula fidei był w stanie przezwyciężyć ryzyko swojego stanowiska filozoficznego. W istocie nalegał na wiarę opartą na narratio rerum gestarum i zjednoczył scientia i sapientia w Chrystusie. Dzięki Chrystusowi, Bogu i ludzkości, wiedza historyczna jest w stanie prowadzić do kontemplacji rzeczy wiecznych. Rzeczywiście, w ślad za tradycją IV wieku, Augustyn rozwinął temat ekonomii (dispensatio), który objawia wieczną rzeczywistość Trójcy. Chociaż na Zachodzie dominowała augustiańska doktryna o objawieniu boskim aż do epoki scholastycznej, na Wschodzie dwóch teologów wprowadziło nowe akcenty. Pod wpływem neoplatonizmu, ps.- Dionizy, ściśle jednocząc stworzenie i objawienie, przedstawił wszechświat jako stopniową komunikację intymnej tajemnicy Boga. Potwierdzenie jednak przez Pisma jest normą wszelkiej wiedzy o prawdzie . Widzi prawdę zagwarantowaną szczególnie przez teandryczne życie Jezusa Chrystusa. Korygując tę silnie unitarną perspektywę, dzięki wierności invidise-inconfuse wiary Chalcedonu, Maksym Wyznawca ze swej strony wyraźnie rozróżnił nie tylko Stwórcę i stworzenie, ale także symboliczną funkcję stworzeń i boską rzeczywistość przez nią symbolizowaną , co pojawia się zwłaszcza we wcieleniu, które objawia w świecie bardziej uderzająco miłość Boga i jednocześnie potwierdza pełną wolność ludzkiej odpowiedzi. Obserwując wszystkie patrystyczne rozwinięcia złożonej biblijnej nauki o objawieniu, zauważa się przede wszystkim wielką otwartość starożytnych teologów na różne zjawiska boskiej manifestacji i całkowicie naturalne założenie, że Bóg komunikuje się z ludźmi . Na swój sposób gnostycy byli wyjątkiem, ponieważ zaprzeczali możliwości widzenia transcendentnego bóstwa, podobnie jak Ariusz, który rozszerzył swoją negatywną teologię nawet na Chrystusa. Trudności, z którymi musieli walczyć Ojcowie, z wyjątkiem dwóch wyżej wymienionych przypadków, nie dotyczyły możliwości łaskawego objawienia wewnętrznego życia Boga, ale raczej jego konkretnej formy, to znaczy manifestacji Boga przez wcielenie prawdziwego Syna Bożego, co zostało odrzucone zarówno przez Żydów, jak i gnostyków oraz filozofów niechrześcijańskich. Justyn, Ireneusz, Atanazy i Maksym Wyznawca bronili zatem wcielenia jako najwyższej teofanii. Ale ani Orygenes, ani Augustyn, ani Ps.-Dionizy nie omieszkali podkreślić, że Słowo, stając się wcielonym przez Maryję, objawiło siebie, a zatem nawet Boga Ojca. Augustyn szczególnie podkreślał, że wierząc i kochając wcielonego Syna, który umarł i zmartwychwstał, chrześcijanin dostrzeże jego boskość, a w niej boskość Ojca. Ten chrysto- lub logos-centryzm przybierał jednak różne formy. Niektórzy, jeśli nie wszyscy, podkreślali objawiającą obecność Chrystusa w kościele. Justyn szczególnie podkreślał zwycięską siłę Logosu. Augustyn uważał Logos za magister interior. Niektórzy nauczyciele kościoła, tacy jak Orygenes, podkreślali podwójne działanie Logosu: po pierwsze, wcielając się, objawił Boga w przeszłości, a po drugie, przemawiał przez Pisma do wierzących w każdym wieku. Wszyscy autorzy patrzą jednak na wcielenie także w perspektywie przyszłości, czy to uznając je za podstawę duchowego wstępowania ku wiecznej wizji Boga, czy też przypominając centralne stwierdzenie anioła, że Syn Człowieczy pojawi się jako sędzia żywych i umarłych, aby ostatecznie objawić chwałę Boga.
ODKUPIENIE : W językach współczesnych pod terminami pochodzącymi od łacińskiego rzeczownika redemptio lub tłumaczonymi dosłownie (niem. Erlösung) powszechnie rozumie się całość zbawczego dzieła Jezusa Chrystusa, dokonanego szczególnie przez jego śmierć . W ścisłym sensie odkupienie jest jednak równoważne z okupem zapłaconym przez Chrystusa, aby uwolnić ludzkość od sił zła (diabła, demonów i mocy kosmicznych). Ponieważ jednak za metaforą okupu, zaczerpniętą z języka wojskowego (jeńcy wojenni), a nie prawno-handlowego (niewolnictwo) (Elert), kryje się idea wyzwolenia, konieczne jest również wzięcie pod uwagę kategorii i obrazów, które przywołują tę samą ideę wyzwolenia, takich jak zwycięstwo nad demonami, oszustwo diabła, nadużycie władzy przez diabła, ludzka zemsta na równi itd. Jest to o wiele bardziej uzasadnione, ponieważ w tej samej literaturze patrystycznej wszystkie te motywy są nieustannie przeplatane nie tylko między sobą, ale także z innymi tematami soteriologicznymi (patrz soteriologia, ekspiacja, ubóstwienie, oświecenie). Co więcej, znaczące jest, że w języku łacińskim termin redemptio i czasownik "odkupić" nie obejmują idei ceny okupu w tekstach sprzed IV w. Podobnie jak w samym NT, zarówno w ewangeliach , jak i w korpusie Pawłowym , zwycięska supremacja Chrystusa jest tak często wspominana, że nie jest zaskakujące, że ten temat pojawia się wcześnie w tekstach patrystycznych. W II w., w którym dominowały tendencje dualistyczne i który był pod silnym wpływem grecko-żydowskiej demonologii, Justyn Męczennik często podkreślał zwycięstwo, jakie Chrystus uzyskał nad demonami zarówno w swoim ziemskim życiu, najpierw w pokusie i męce, jak i w prześladowanym kościele (Studer, Soteriologie, 69-70). Po nim, a częściowo nawet przed nim, autorzy chrześcijańscy, podobnie jak w przypadku chrześcijańskiej ikony, nieustannie zwracali się ku tajemnicom życia Jezusa, które były rozumiane jako przejaw jego wyższości w porównaniu z demonami . Dotyczyło to przede wszystkim jego śmierci, która położyła śmierć na śmierć ; w odniesieniu do jego zstąpienia do piekła, w którym pokonano ostatnie siły diabła (Grillmeier); i w odniesieniu do jego wniebowstąpienia jako triumfalnego powrotu przez sfery niebieskie (Daniélou). W II w., w sporze z Marcjonem, który przeciwstawił dobrego i miłosiernego Boga Nowego Testamentu mściwemu Bogu Starego Testamentu , ta koncepcja i drogocenna krew zostały wykorzystane do opracowania teorii odkupienia, zgodnie z którą Bóg, a zwłaszcza Chrystus zapłacił diabłu sprawiedliwą cenę, aby odkupić ludzi, którzy stali się jego więźniami lub którzy faktycznie sprzedali się mu jako cenę za grzech. Ta teoria, która przyznaje pewne prawo nabyte przez diabła - to znaczy przypisuje pewną "uczciwą grę" Bogu, który jest zawsze sprawiedliwy, nawet jeśli dobry - została już ogłoszona w pismach Ireneusza z Lyonu . Ponadto, zjednoczony z motywem niewiedzy diabła , a zwłaszcza z motywem oszustwa (haczyk, jad), osiągnął swój pełny rozwój w pismach Orygenesa z Aleksandrii i Grzegorza z Nyssy. Niemniej jednak idea, że Bóg, choć przyznając diabłu pewne prawo nad ludzkością, oszukał diabła, nakłaniając go do zemsty na niewinnej osobie, Chrystusie, który był bez grzechu, i tym samym spowodował, że diabeł stracił panowanie nad ludzkością, była krytykowana już w IV w. przez anonimowego autora. Zarówno na Wschodzie , jak i szczególnie na Zachodzie, podobna teoria, mianowicie teoria abusus potestatis (nadużycia autorytetu), znajduje się w literaturze patrystycznej, zwłaszcza w tekstach homiletycznych . Twierdząc, że ignorancja diabła dotyczyła przede wszystkim tajemnicy dziewiczego poczęcia Jezusa, jeszcze mocniej podkreślono nadużywanie przez diabła władzy wobec Chrystusa, który był wolny od grzechu pierworodnego, chociaż w pełni człowiekiem, a zatem solidarnym z całą ludzkością .Ponadto, znamienne jest, jak Augustyn, po którym nastąpił papież Leon i inni, bawił się słowem termin redemptio i innymi terminami, takimi jak pretium, mercator itp., jasno dając do zrozumienia, że dla niego odkupienie było metaforą, która ostatecznie nie oznacza niczego poza ewangeliczną ideą "silniejszego człowieka". W kontrowersyjnej perspektywie II w. (anty- gnostycznej i anty- marcjonickiej), w której należało bronić jedności dwóch testamentów, Pawłowa antyteza pierwszego i drugiego Adama była już podejmowana w znaczeniu zemsty (patrz rekapitulacja). Ten, który został pokonany w raju, musiał z kolei pokonać w Chrystusie, swego zwycięzcę. Następujący autorzy byli pod wpływem tego poglądu: Ireneusz i znacznie późniejsi zwolennicy teologii augustiańskiej i nawet liturgia, która była przez nią inspirowana . Kiedy w końcu w IV w. chrześcijaństwo okazało się zwycięskie nad starożytnym pogaństwem, autorzy chrześcijańscy, zwłaszcza w swoich kazaniach wielkanocnych, wyrażali wyższość Chrystusa nad wszystkimi siłami przeciwnika; używali nawet triumfalnego języka rzymskiego podboju. Już zarysowany w NT i zawsze obecny w pismach pierwszych trzech wieków, zwłaszcza w aktach męczenników, sposób porównywania śmierci i zmartwychwstania Jezusa do zwycięstwa militarnego był teraz używany nawet w samych szczegółach rzymskiego triumfus. Tak więc w pismach Ambrożego i papieża Leona , droga krzyżowa (via crucis) i wniebowstąpienie są przedstawiane jako triumf Króla Chwały (rex gloriae). Z dawnych krytyk dotyczących teologii odkupienia, ale także z pewnych zastrzeżeń przekazanych przez samych autorów, którzy się nią posługiwali, wynika, że już w pewien sposób używane kategorie i obrazy należy często oceniać jako nadmierne ustępstwa zarówno na rzecz kontrowersji antymarcjonistycznej, jak i gustu społecznego. Należy zatem zrozumieć, że w dużej mierze późniejsza teologia wyeliminowała ją i zastąpiła ideą zastępczego zastępstwa (substitutio vicaria - np. św. Anzelm z Canterbury). Niemniej jednak, chociaż wczesna teoria odkupienia była nieco jednostronna, nie można zaprzeczyć, że, zwłaszcza ze względu na jej zasadniczą ideę zwycięstwa Chrystusa nad siłami zła, zawiera ona fundamentalną prawdę ewangeliczną, a mianowicie, że tylko Bóg w Chrystusie prowadzi ludzkość - która została przez niego wyzwolona i stworzona, a która jest narażona na wiele zewnętrznych zgubnych wpływów - do otwartego dialogu z nim.
OKUP ZA WIĘŹNIÓW : Była to jedna z form chrześcijańskiej dobroczynności i pomocy , według Tertuliana: "troska, którą okazujemy potrzebującym i nasze zaangażowanie w dzieła miłosierdzia stały się znakiem, który wyróżnia nas wśród naszych przeciwników" . Dodał też, że miesięczna dobrowolna zbiórka, która odbywała się we wspólnocie, służyła między innymi pomocy tym, którzy byli w więzieniu: "jeśli niektórzy z naszych ludzi są w kopalniach, na wyspach lub w jakiś sposób więźniami, skazani wyłącznie za przynależność do Kościoła Bożego, zyskują prawo do pomocy ze strony towarzyszy w wierze" . Justyn Męczennik podobnie potwierdził, że zbiórki służyły potrzebom więźniów . Już w Ewangelii Mateusza wspomniano, że odwiedzanie więźniów jest dziełem miłosierdzia . Pierwsza forma opieki nad więźniami dotyczyła zatem tych, którzy zostali uwięzieni za wiarę, co zostało poświadczone przez najstarsze teksty chrześcijańskie. Autor listu do Hebrajczyków pisze: "Uczestniczyliście bowiem w cierpieniach więźniów" . Wykupywanie więźniów było jedną z chrześcijańskich cnót. Arystydes napisał: "gdy dowiedzą się, że ktoś z nich jest w więzieniu lub prześladowany za imię swojego Chrystusa, wszyscy biorą sobie do serca jego cierpienia i jeśli to możliwe, niech go uwolnią; pieniądze nie są przeszkodą w osiągnięciu tego celu". Odwiedzanie więźniów było normalną praktyką pocieszania ich i łagodzenia ich bólu, obowiązkiem nawet dla zamężnych kobiet chrześcijańskich . Nawet poganin Lucjan z Samosaty w swoim satyrycznym dziele zaświadcza, jak wielką troską chrześcijanie otaczali służbę Peregrynusowi, który był w więzieniu . Czasami chrześcijanie musieli płacić za odwiedzanie więźniów: Tekla musiała przekupić strażników, aby odwiedzili Pawła , co musiało być dość powszechne . Opieka nad chrześcijańskimi więźniami była konsekwentna; czasami krytykowano ją nawet za nadmierną uwagę, jaką im poświęcano, nie tylko tym zamkniętym w więzieniu, ale także tym skazanym na pracę w kopalniach i wygnanie . W II w. Dionizy z Koryntu chwalił papieża Sotera i kościół rzymski za ich godną pochwały tradycję pomagania innym, a nawet chrześcijanom skazanym na pracę w kopalniach. Didascalia Apostolorum z III w. napominała chrześcijan, aby nie pomijali żadnych środków niezbędnych do pomocy więźniom . Biskup Rzymu posiadał listę osób, którym należało pomóc, a które zostały skazane na pracę w kopalniach na Sardynii, a w niektórych przypadkach nawet uzyskały wolność . Euzebiusz napisał, że Licyniusz zakazał chrześcijanom troszczenia się o tych, którzy byli w więzieniu . Innym wyrazem chrześcijańskiej miłości bliźniego było wykupywanie jeńców wojennych, piratów lub barbarzyńców, ponieważ gdy cywile zostali schwytani, stanowiło to okazję dla ich porywaczy do zdobycia wielkiego bogactwa poprzez sprzedanie ich jako niewolników. Captivus mógł zgłosić się na ochotnika, aby pożyczyć siebie za pieniądze, które następnie musiał w jakiś sposób spłacić, lub raczej musiał uzyskać pomoc od swojej rodziny i przyjaciół. Prawo rzymskie było sprzeczne z redemptio (wykupywaniem) więźniów praktykowanym przez chrześcijan. Chrześcijanie również wysoko cenili to dzieło miłości bliźniego i solidarności. W Rzymie, już w II w., Hermas uważał wykup "sług Bożych" za dzieło miłosierdzia . Cyprian wysłał sto tysięcy sestercji zebranych w społecznościach, aby pomóc chrześcijanom z Numidii na okup więźniów i powiedział, że jest gotów dać więcej dzięki hojności chrześcijan z Kartaginy: "gdyby to miało się powtórzyć, do tej pory liczyliście na ich dobrowolny i duży wkład" (Ep. 62,4). Laktancjusz uważał okup więźniów za akt wielkiej dobroci . Widzimy, jak to dzieło miłosierdzia zostało wcielone w życie po katastrofie w Hadrianopolis, na przykład w Mediolanie: Ambroży podjął inicjatywę sprzedania kościelnych naczyń świętych; i nie tylko to, przedstawił także obszerne uzasadnienie dla swego dzieła miłosierdzia. Krytyka musiała być bardzo silna przeciwko takiemu wykorzystaniu naczyń świętych. Niemniej jednak jego działanie było wzorem dla przyszłych pokoleń. Ambroży potrafił rzucić w twarz pogańskiemu Symmachusowi, że pogańskie świątynie nie troszczyły się o dzieła miłosierdzia: "niech nam powiedzą, ilu jeńców świątynie wykupiły, ile razy przyszły z pomocą biednym, ilu wygnańcom pomogły wsparciem finansowym" . Augustyn zrobił to samo w Afryce . W IV w. Kościół Kapadocji również przypomniał o pomocy wysłanej przez Kościół Rzymu na wykupienie więźniów podczas inwazji Gotów w połowie III w. . Pinianus i Melania nawet sprzedawali swoją własność na wykupienie więźniów . Interesujące i znaczące jest to, że władze cesarskie wymagały od chrześcijańskich kapłanów, jako obowiązku, skupienia się na wykupie więźniów, na mocy prawa z 408 r. W późnej starożytności zobowiązanie do wykupu jeńców wojennych było uważane za jeden z obowiązków dobrego biskupa. Patricius napisał, że typowym zwyczajem chrześcijan było wydawanie pieniędzy na wykup ochrzczonych więźniów . Klingshirn badał dzieła miłosierdzia dokonywane przez Cezariusza z Arles na rzecz wykupienia więźniów po wojnach między Frankami i Burgundami z jednej strony, a Ostrogotami i Wizygotami z drugiej strony w latach 506-507. Podobnie pod koniec VI w. Grzegorz Wielki wspomniał o potrzebie wykupienia więźniów podczas inwazji Longobardów .
ostatnia: na końcu kolejki .
ostatni kwartał: okres trzech miesięcy na koniec roku obrotowego
ostatni dzień obrotu: ostatni dzień, w którym na rachunku odbywa się handel giełdowy lub ostatni dzień, w którym odbywa się handel kontraktami terminowymi na dany miesiąc dostawy
opłata prawna: dokument prawny przechowywany w rejestrze gruntów, wskazujący, kto ma roszczenia do nieruchomości.
osobowość prawna: istnienie w formie umożliwiającej objęcie czegoś wpływem prawa
odpowiedzialność : 1. odpowiedzialność prawna za szkodę, stratę lub krzywdę ; przyjąć odpowiedzialność za coś zgodzić się, że jest się odpowiedzialnym za coś odmówić przyjęcia odpowiedzialności za coś 2. odpowiedzialność za płatność, taką jak spłata pożyczki
odpowiedzialność : 1. odpowiedzialny prawnie odpowiedzialny za 2. odpowiedzialny wobec którego oficjalnie należy zapłacić towary, które podlegają opłacie skarbowej
oczekiwana długość życia: liczba lat, które dana osoba prawdopodobnie przeżyje
ograniczona odpowiedzialność: sytuacja, w której odpowiedzialność za dług jest ograniczona przez prawo
ograniczający: nie pozwalający, aby coś przekroczyło punkt, ograniczający klauzula ograniczająca w umowie.
obligacje władz lokalnych: obligacja o stałym oprocentowaniu,obligacja spłacana w określonym terminie, wykorzystywana przez władze lokalne w celu zaciągnięcia pożyczki i podobna do obligacji skarbowych
obniżanie: czynność zmniejszania lub obniżania ceny.
offre publique d′achat : francuskie słowo oznaczające ofertę przejęcia. Skrót OPA
offset : zrównoważyć jedną rzecz względem drugiej tak, aby się wzajemnie zniosły w celu zrównoważenia strat podatkowych
offshore : 1. na wyspie lub na morzu w pobliżu lądu, morskiego pola naftowego, morskiej platformy wiertniczej 2. na wyspie będącej rajem podatkowym 3. z siedzibą poza krajem, zwłaszcza w raju podatkowym
oligopol : sytuacja, w której tylko kilku sprzedawców kontroluje rynek. Oligopol oznacza, że ceny mogą być utrzymywane na wysokim poziomie.
OMB: skrót od Office of Management and Budget
ombudsman : urzędnik, który bada skargi obywateli na departamenty rządowe lub inne duże organizacje (UWAGA: Liczba mnoga to ombudsman).
KOMENTARZ: Głównym Rzecznikiem Praw Obywatelskich jest Parlamentarny Komisarz ds. Standardów, który jest urzędnikiem służby cywilnej i bada skargi na departamenty rządowe. Financial Ombudsman Service to niezależny organ, który bada skargi obywateli na banki, doradców finansowych, towarzystwa budowlane, fundusze emerytalne lub firmy ubezpieczeniowe. Jest regulowany przez Financial Services Authority (FSA) i Office of Fair Trading (OFT).
otwarta spółka inwestycyjna : forma funduszu powierniczego, w którym inwestor nabywa udziały po jednej cenie, w przeciwieństwie do systemu cen bid-offer stosowanego w zwykłych funduszach powierniczych. Skrót OEIC
otwarta spółka zarządzająca : spółka sprzedająca fundusze powiernicze (UWAGA: W USA termin ten brzmi: otwarta spółka zarządzająca).
otwarty fundusz powierniczy : fundusz, w którym inwestorzy mogą swobodnie kupować i sprzedawać jednostki uczestnictwa w dowolnym momencie
otwarcie : 1. akt rozpoczęcia nowej działalności otwarcie nowego oddziału otwarcie nowego rynku lub nowej sieci dystrybucji 2. dostępne stanowisko
otwarte : 1. w pracy, nie zamknięte . 2. gotowy do przyjęcia czegoś ;czasownik 1. rozpocząć nową działalność . 2. rozpocząć pracę, być w pracy 3. Rozpocząć coś, rozpocząć negocjacje 4. Ustanowić coś lub udostępnić coś, otworzyć konto bankowe, otworzyć linię kredytową, otworzyć pożyczkę. 5. Akcje otwarte niżej.
otwarte konto : konto, na którym dostawca oferuje kupującemu kredyt bez zabezpieczenia
otwarty czek : to samo co czek bez zakreślenia
otwarty kredyt : kredyt udzielany dobrym klientom bez zabezpieczenia
otwarty : w języku amerykańskim oznaczający utworzenie funduszu otwarty przymiotnik to samo co otwarty
otwarty : bez ustalonego limitu lub z niektórymi pozycjami nieokreślonymi . (UWAGA: W USA termin ten to "open-end").
o.n.o. : skrót lub forma oferty (przymiotnik)
OPA: skrót od offre publicique d′achat
OPEC : skrót Organizacja Eksporterów Ropy Naftowej
online : połączony za pośrednictwem komputera bezpośrednio z innym komputerem, siecią komputerową lub, w szczególności, Internetem
oncosts : koszty działalności, których nie można przypisać bezpośrednio do konkretnego dobra lub usługi i które muszą być rozdzielone na całą działalność
omit : nie robić czegoś.
OMLX : skrót od London Securities and Derivatives Exchange
on : 1. bycie członkiem grupy zasiadać w komitecie Jest w zarządach dwóch firm. 2. w pewien sposób na zasadach komercyjnych kupić coś za zgodą. 3. na raz 4. robiąc coś
OFT: skrót Biuro ds. Uczciwego Handlu
OAC: skrót od approved credit (zatwierdzony kredyt)
O&M: skrót od organization and methods (organizacja i metody)
Obamanomics : termin opisujący filozofię ekonomiczną prezydenta USA Baracka Obamy, tj. niższe stawki podatkowe dla firm spełniających określone kryteria, wyższe podatki dla rodzin o wysokich dochodach oraz inwestycje w edukację, opiekę zdrowotną i nauki
obowiązek : 1. obowiązek zrobienia czegoś 2. dług do wywiązania się z twoich obowiązków spłaty twoich długów
o.b.o. : skrót lub najlepsza oferta
oddments : w liczbie mnogiej pozostałe części dużych przedmiotów, sprzedawane oddzielnie
OECD: skrót Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju
OEIC: skrót otwarta spółka inwestycyjna
OFEX: rzeczownik prywatne platformy obrotu akcjami spółek, które nie są notowane na Londyńskiej Giełdzie Papierów Wartościowych
off: 1. odjąć od ceny . 2. niższa niż poprzednia cena; odjąć od. 2. nieuwzględnione pozycje poza bilansem lub aktywa poza bilansowe pozycje finansowe, które nie pojawiają się w bilansie firmy jako aktywa, takie jak sprzęt nabyty w ramach leasingu operacyjnego.
oferta : 1. oświadczenie, że jesteś skłonny dać lub zrobić coś, zwłaszcza zapłacić określoną kwotę pieniędzy za zakup czegoś złożyć ofertę za firmę 2. oświadczenie, że jesteś chętny sprzedać coś, co jest w ofercie sprzedaży lub dostępne 3. oświadczenie, że jesteś chętny zatrudnić kogoś 4. oświadczenie, że firma jest gotowa kupić udziały innej firmy i przejąć ją ; 1. powiedzieć, że jesteś chętny coś zrobić 2. powiedzieć, że jesteś chętny zapłacić określoną kwotę za coś 3. powiedzieć, że jesteś chętny coś sprzedać .
oferowana stopa procentowa : stopa procentowa, po której banki są gotowe pożyczać sobie nawzajem pieniądze
oferta sprzedaży: sytuacja, w której spółka ogłasza publicznie sprzedaż nowych akcji w celu wprowadzenia się na giełdę (UWAGA: Inne sposoby wprowadzenia spółki to "przetarg" lub "umieszczenie").
oferta subskrypcji : podobne do oferty sprzedaży, z tą różnicą, że istnieje minimalny poziom subskrypcji akcji, a jeśli nie zostanie on osiągnięty, oferta jest wycofywana
oferowanie : działanie polegające na oświadczeniu, że jest się gotowym sprzedać coś po określonej cenie
okólnik ofertowy : dokument zawierający informacje o spółce, której akcje są sprzedawane publicznie po raz pierwszy
okres oferty : czas, w którym otwarta jest oferta przejęcia spółki
oficjalny kurs wymiany : kurs wymiany narzucony przez rząd
oficjalny zwrot : oficjalny raport
officio: z urzędu
offload : przekazać coś, czego nie chcesz, komuś innemu (UWAGA: Przenosisz coś z jednej rzeczy lub osoby na inną rzecz lub osobę).
overrider , nadrzędna prowizja : specjalna dodatkowa prowizja, która jest wyższa od wszystkich innych prowizji
ogólny : obejmujący wszystko
ogólny plan : plan, który obejmuje wszystko
ogólny bilans płatniczy : suma bieżącego i długoterminowego bilansu płatniczego
ochrona debetu : system chroniący klienta przed debetem, poprzez automatyczne przelanie środków z innego konta lub zaoferowanie linii kredytowej
obowiązywać : musieć zapłacić pieniądze
outside :1. nie w biurze lub budynku firmy wysyłać pracę do wykonania na zewnątrz wysyłać pracę do wykonania w innych biurach 2. poza godzinami pracy nie w godzinach pracy, kiedy biuro jest zamknięte
outside dealer : osoba, która nie jest członkiem giełdy, ale ma prawo do handlu
outside director :to samo co non-executive director
outside office hours : kiedy biuro jest zamknięte
outside shareholder : to samo jako akcjonariusz mniejszościowy
outperform : robić lepsze wyniki niż inne firmy
outperformance : fakt robienia lepszych wyników niż inne firmy
output : ilość, jaką produkuje firma, osoba lub maszyna.
Organizacja Krajów Eksportujących Ropę Naftową : grupa dużych krajów, które są producentami i eksporterami ropy naftowej. Skrót OPEC
opłata inicjacyjna : opłata wstępna pobierana w celu pokrycia kosztów obsługi wniosku o pożyczkę
OTC: skrót od over-the-counter
ouguiya: jednostka walutowa używana w Mauretanii
out : 1. strajk. 2. wyjść pomylić się w obliczeniach lub zostać błędnie obliczonym 3. Stany Zjednoczone nieobecne w pracy z powodu choroby (UWAGA: brytyjski termin określający to znaczenie jest nieprawidłowy).
outbid : oferować lepszą cenę niż ktoś inny Zaoferowaliśmy 100 000 funtów za magazyn, ale inna firma nas przebiła.
outflow : odpływ kapitału z kraju kapitał który jest wysyłany z kraju w celu inwestycji za granicą
outflows : w liczbie mnogiej pieniądze wypłacone z funduszu, w który były wcześniej inwestowane
outgoings : w liczbie mnogiej pieniądze, które są wypłacane
organizacja i metody : proces badania sposobu funkcjonowania biura i proponowania sposobów jego usprawnienia. Skrót O & M
Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju : organizacja reprezentująca kraje uprzemysłowione, której celem jest wspieranie handlu międzynarodowego, dobrobytu i zatrudnienia w krajach członkowskich. Skrót OECD
organizować : 1. ustanowić system działania. 2. zorganizować coś tak, aby działało
organizacja : 1. sposób organizacji czegoś w celu zapewnienia wydajnego działania 2. grupa lub instytucja zorganizowana w celu wydajnej pracy
organizacyjny : odnoszący się do sposobu, w jaki coś jest zorganizowane.
obrót opcjami : czynność kupna i sprzedaży opcji na akcje
opcja zakupu : opcja dająca komuś możliwość zakupu czegoś w określonym czasie
opcja sprzedaży : opcja dająca komuś możliwość sprzedaży czegoś w określonym czasie
obrót opcjami: działalność polegająca na kupowaniu i sprzedaż opcji na akcje
optymalny : najlepszy
optymizm : stan umysłu, w którym jesteś pewien, że wszystko ułoży się dobrze.
optymistyczny : pewny, że wszystko ułoży się dobrze.
opcja : możliwość kupna lub sprzedaży czegoś, np. papieru wartościowego, w ustalonym okresie czasu po ustalonej cenie
opcjonalny : możliwość zrobienia lub nie zrobienia, podjęcia lub niepodjęcia decyzji, zależnie od wyboru osoby
operator : 1. osoba prowadząca działalność gospodarczą 2. (giełda papierów wartościowych) osoba, która kupuje i sprzedaje akcje w nadziei na szybki zysk
OPM: skrót od cudzych pieniędzy
operacja : działalność lub część pracy lub zadanie związane z prowadzeniem czegoś.
operacja : odnoszący się do codziennej działalności firmy lub sposobu, w jaki coś jest prowadzone
otwarty rynek : rynek, na którym każdy może kupować i sprzedawać
operacja otwartego rynku : sprzedaż lub zakup akcji rządowych przez zwykłych inwestorów, wykorzystywany przez rząd jako środek wpływania na podaż pieniądza
otwarty bilet :bilet, który można wykorzystać w dowolnym dniu
operować : prowadzić działalność gospodarczą lub maszyna
oferta otwarcia : pierwsza oferta na aukcji
Obligacje rządowe: obligacje lub inne papiery wartościowe emitowane regularnie przez rząd jako metoda pożyczania pieniędzy na wydatki rządowe.
Organizacja rządowa: oficjalny organ zarządzany przez rząd.
Obligacja Granny: brytyjska obligacja rządowa oferująca wyższe oprocentowanie lub ulgi podatkowe, ale ograniczona w dostępności dla emerytów.
Obrót brutto: całkowity obrót z uwzględnieniem podatku VAT i rabatów
Obrót lub obrót dla grupy : grupować połączyć kilka pozycji
Opiekun: osoba wyznaczona przez prawo do działania w imieniu kogoś (np. dziecka), kto nie może działać we własnym imieniu.
obligacja ogólna: USA - obligacja komunalna lub stanowa emitowana w celu finansowania przedsięwzięć publicznych, takich jak drogi, ale spłacana z funduszy ogólnych. Skrót GO bond
Obligacja GO: to samo co obligacje ogólne
obligacje komunalne : obligacje emitowane przez amerykańskie miejskie władze mieszkaniowe w celu pozyskania środków na budowę mieszkań
obligacja wysokodochodowa : taki sam jak obligacje śmieciowe;
opłata manipulacyjna : pieniądze do zapłacenia za pakowanie, fakturowanie i obsługę towarów, które są wysyłane
ostrzeżenie zdrowotne : ostrzeżenie drukowane w reklamach inwestycyjnych, informujące, że wartość inwestycji może zarówno spaść, jak i wzrosnąć. Jest to wymóg prawny w Wielkiej Brytanii.
obligacja wysokodochodowa: obligacja, której celem jest generowanie wysokich dochodów. Skrót HiB
organizacja non-profit : organizacja, która zgodnie z prawem nie może osiągać zysku. Organizacje non-profit są zwolnione z podatku. (UWAGA: Organizacje non-profit obejmują organizacje charytatywne, stowarzyszenia zawodowe, związki zawodowe oraz organizacje religijne, artystyczne, społeczne, badawcze i prowadzące kampanie.)
organizacja parasolowa : duża organizacja, do której należy kilka mniejszych
obligacja bezterminowa : obligacja bez terminu zapadalności
opcja podwodna : opcja, która nie ma wartości
opłata underwritingowa : opłata uiszczana przez spółkę na rzecz underwriterów za zagwarantowanie zakupu nowych akcji w tej spółce
odblokować : oznaczający odblokowanie wartości, sprzedaż niedowartościowanych aktywów i zwiększenie w ten sposób wartości firmy dla jej akcjonariuszy
obligacje skarbowe USA : obligacje emitowane przez Departament Skarbu USA
ograniczenie płacowe: działanie polegające na kontrolowaniu wzrostu płac
osłabiać : stawać się słabym rynek osłabł akcje ceny spadły
Okno: krótki okres, w którym coś jest dostępne lub możliwe
okno możliwości: krótki okres który pozwala na wykonanie działania
oglądanie witryny sklepowej: / praktyka oglądania towarów w witrynach sklepowych, bez kupowania czegokolwiek skrót WIP praca w toku
obligacja z prawem do zysku: obligacja gwarantująca zwrot kapitału powiększony o zyski zgromadzone w trakcie jej trwania
obliczenia: czasownik frazowy do obliczenia.
obciążenie pracą : ilość pracy, jaką dana osoba musi wykonać.
odpis amortyzacyjny: odpis amortyzacyjny aktywów na przestrzeni lat
odpis amortyzacyjny: 1. całkowita utrata lub umorzenie nieściągalnego długu lub usunięcie wartości aktywów z kont firmy w celu umożliwienia odpisów w rocznych sprawozdaniach finansowych 2. coś, co jest tak poważnie uszkodzone, że nie można tego naprawić (nieformalnie) Samochód został odpisany.
Obligacja roczniaka: /?j??l?? b?nd/ rzeczownik, obligacja samorządu lokalnego, która wygasa po 12 miesiącach
Ostrzeżenie: zawiadomienie o możliwym niebezpieczeństwie.
organizacja dobrowolna: organizacja, która nie zatrudnia opłacanego personelu
ocena zmienności: obliczenie zmienności akcji poprzez obliczenie, jak bardzo jej wyniki odbiegają od normalnego wzorca
o zmiennej stopie procentowej:stopa procentowa pożyczki, która nie jest stała, ale może zmieniać się wraz z aktualnymi stopami procentowymi banku. Nazywana również zmienną stopą procentową
obligacja o zmiennym wykupie: obligacja, w której kwota do spłaty jest powiązana ze zmienną, taką jak cena złota w momencie płatności
okres kwalifikujący: czas, który musi upłynąć, zanim coś lub ktoś zakwalifikuje się do czegoś, np. dotacja lub subwencja.
obligacja śmieciowa: obligacja o wysokim oprocentowaniu, emitowana jako obligacja zabezpieczona spółką, która jest przedmiotem oferty przejęcia
oferty pracy: nowe dostępne miejsca pracy Wzrost zamówień eksportowych stworzył setki możliwości zatrudnienia.
opis stanowiska: opis tego, na czym polega praca i jakie umiejętności są do niej potrzebne. Do listu dołączono formularz aplikacyjny i opis stanowiska.
ocena pracy: proces badania różnych stanowisk w organizacji w celu sprawdzenia, jakie umiejętności i kwalifikacje są potrzebne do ich wykonywania.
ochrona konsumenta : działalność polegająca na ochronie konsumentów przed nieuczciwymi lub nielegalnymi przedsiębiorcami
opór konsumentów : / brak zainteresowania konsumentów kupnem nowego produktu
odpowiedzialność kontraktowa : odpowiedzialność prawna za coś określona w umowie
okres konwersji czas, w którym akcje pożyczki zamiennej mogą zostać zamienione na akcje zwykłe
obligacje zamienne : obligacje korporacyjne lub akcje uprzywilejowane, które można zamienić na akcje zwykłe po ustalonej cenie w ustalonych datach
oszczędności umowne : oszczędności w formie regularnych wpłat na długoterminowe inwestycje, takie jak programy emerytalne
okres ochłonięcia : (podczas sporu pracowniczego) okres, w którym muszą zostać przeprowadzone negocjacje i żadna ze stron nie może podjąć żadnych działań
ocena kredytowa : kwota, którą według agencji kredytowej klient będzie w stanie spłacić
ograniczenie kredytu : 1. okres, w którym udzielanie pożyczek przez banki jest ograniczane przez rząd 2. to samo co ograniczenie kredytu
ocena zdolności kredytowej : obliczenie dokonywane w celu oceny zdolności kredytowej kogoś lub czegoś
odmowa przyznania kredytu : decyzja o nieprzyznaniu komuś kredytu (UWAGA: Każda osoba, której odmówiono kredytu, może poprosić o przedstawienie powodów tej decyzji.)
odcinek czekowy : kartka papieru przechowywana po wystawieniu czeku, faktury lub pokwitowania jako zapis zawartej transakcji zapłata pieniędzy, ale coś takiego jak wymiana lub umowa odkupu
opłacalny : dający dobrą wartość w porównaniu z pierwotnym kosztem
opłacalność , efektywność kosztowa : cecha opłacalności
obligacja korporacyjna : akcje pożyczkowe oficjalnie wyemitowane przez spółkę w celu pozyskania kapitału, zwykle pod zastaw części jej aktywów. (UWAGA: Spółka zobowiązuje się do płacenia określonej kwoty odsetek w ustalonym terminie każdego roku aż do dnia wykupu, kiedy to spłaca pożyczkę.)
obligacja zamienna : obligacja lub akcje pożyczkowe, które można wymienić na akcje zwykłe w późniejszym terminie
odprawa celna : 1. czynność przeprowadzania towarów przez odprawę celną w celu umożliwienia ich wjazdu do kraju lub wyjazdu z niego 2. dokument wydawany przez urząd celny przewoźnikowi w celu potwierdzenia, że cło zostało zapłacone i towary mogą zostać wysłane i czekać na odprawę celną
opiekuńczy : odnoszący się do opieki, przechowywania cennych przedmiotów dla kogoś
opieka : kontrola nad rzeczą na mocy prawa, np. przechowywanie wartościowych przedmiotów lub certyfikatów akcji w czyimś bezpiecznym miejscu
opiekun : osoba lub firma, która opiekuje się czyimiś cennymi przedmiotami, w szczególności pieniędzmi lub innymi aktywami należącymi do dziecka
obecny : odnoszący się do teraźniejszości bieżąca runda negocjacji płacowych
odszkodowanie : 1. odszkodowanie za szkodę zapłata za wyrządzoną szkodę odszkodowanie za utratę stanowiska wynagrodzenie dla dyrektora, który został poproszony o opuszczenie firmy przed zakończeniem umowy odszkodowanie za utratę zarobków wynagrodzenie dla osoby, która przestała
zarabiać pieniądze lub nie jest w stanie zarabiać pieniędzy 2. US pensja
oferta konkurencyjna : metoda aukcji nowych papierów wartościowych, w której różni ubezpieczyciele oferują akcje po konkurencyjnych cenach
odsetki składane : odsetki, które są dodawane do kapitału i same w sobie generują odsetki
obowiązkowy : który jest wymuszony lub nakazany
obliczyć : obliczać, wykonywać obliczenia
oferta warunkowa : oferta kupna pod warunkiem spełnienia określonych warunków
odbiorca : osoba, która otrzymuje towary od kogoś na własny użytek lub w celu sprzedaży dla nadawcy
odprawa celna : dokonać odprawy celnej odprawić
oferta końcowa : ostatnia oferta na aukcji, oferta, która jest wygrana
oświadczenie końcowe : oświadczenie wszystkich opłat i prowizji związanych z hipoteką, sporządzone tuż przed podpisaniem hipoteki
osoba wykonująca zimne telefony : sprzedawca wykonujący zimne telefony
opłata za pobranie, stawka za pobranie : opłata za pobranie czegoś
obniżona cena : k sprzedawany po niższej cenie niż zwykle
opłata za zobowiązanie : opłata uiszczona bankowi, który zorganizował linię kredytową, która nie została w pełni wykorzystana
oszukać : oszukać kogoś tak, żeby stracił pieniądze
odcinek czeku : kawałek papieru pozostawiony w książeczce czekowej po wystawieniu i wyjęciu czeku
okólnik : wysyłany do wielu osób rzeczownik 1. ulotka lub list wysyłany do wielu osób 2. ulotka wysyłana przez brokera do klientów, zawierająca informacje o firmach i akcjach
obieg kapitału : przepływ kapitału z jednej inwestycji do drugiej
obieg : ruch wprowadzać pieniądze do obiegu emitować nowe banknoty dla przedsiębiorstw i społeczeństwa.
okoliczności : ogólna sytuacja, zwłaszcza w takim zakresie, w jakim wpływa na to, co dana osoba może zrobić lub w jaki sposób coś się dzieje.
ogłoszenia drobne : zamieszczane w gazecie w specjalnych nagłówkach, takich jak "nieruchomość na sprzedaż" lub "poszukiwana praca"
odzyskać : oznaczający odzyskanie pieniędzy, które zostały przydzielone
osoba wymieniająca pieniądze : osoba wymieniająca pieniądze
osoba pobierająca opłatę : osoba mająca prawo zmusić dłużnika do zapłaty
okres rozliczeniowy : okres czasu, w którym pobierane są opłaty z karty kredytowej przed obciążeniem posiadacza karty
opłaty do przodu : opłaty, które zostaną zapłacone przez klienta
opłacono przewóz : umowa, w której sprzedawca zapłacił za wysyłkę
oferta gotówkowa : oferta zapłaty gotówką, zwłaszcza oferta zapłaty gotówką przy zakupie akcji w ramach oferty przejęcia
obligacja katastroficzna : obligacja o bardzo wysokim oprocentowaniu, która jednak może być mniej warta lub dawać niższe oprocentowanie, jeśli zdarzy się katastrofa, np. trzęsienie ziemi
obliczyć : 1. znaleźć odpowiedź na zadanie za pomocą liczb . 2. oszacować
obligacja z możliwością wykupu : obligacja, którą można wykupić
opcja kupna : opcja kupna akcji w przyszłości i po określonej cenie. Nazywana również opcją kupna. Przeciwieństwo opcji sprzedaży
obliczenie :odpowiedź na zadanie z matematyki
obniżony , przeniesiony do przodu : używany do opisania salda na rachunku z poprzedniego okresu, kiedy przyjmuje się jako punkt wyjścia dla bieżącego
odchylenie budżetowe : różnica między kosztem szacowanym na potrzeby budżetu a kosztem rzeczywistym
oddział : lokalne biuro banku lub dużej firmy albo lokalny sklep będący częścią dużej sieci
oddział : mniej ważne biuro, zwykle w innym mieście lub kraju niż biuro główne
odbić : (o czeku) zwrócić go przez bank osobie, która próbowała go zrealizować, ponieważ na koncie płatnika nie było wystarczającej ilości pieniędzy, aby zapłacić Zapłaciła za samochód czekiem, który nie został zrealizowany.
osoba czerpiąca zyski : osoba, która próbuje kupić akcje, gdy spadają lub znacznie spadły, w nadziei, że wzrosną ponownie (nieformalnie)
ocena obligacji : ocena wiarygodności firmy, rządu lub organu lokalnego, który wyemitował obligację
obligacja : 1. dokument kontraktowy, w którym zobowiązana jest spłacić pożyczone przez firmę lub rząd pieniądze w określonym dniu, a także wypłacać odsetki w regularnych odstępach czasu 2. towary (przechowywane) w obligacjach towary przetrzymywane przez urząd celny do czasu zapłacenia cła przywóz towarów w ramach obligacji przywiezienie towarów do kraju w obligacjach wyjęcie towarów z obligacji w celu zapłacenia cła na towary, tak aby mogły zostać zwolnione przez urząd celny 3. rodzaj funduszu ubezpieczeniowego, który jest powiązany z funduszem powierniczym, ale nie przynosi dochodu, ponieważ dochód jest automatycznie dodawany do funduszu
KOMENTARZ: Obligacje są w rzeczywistości inną formą długoterminowego pożyczania przez firmę lub rząd. Mogą mieć stałe lub zmienne oprocentowanie, ale rentowność zmienia się w
zależności od ceny, po której są kupowane; ceny obligacji rosną i spadają w taki sam sposób jak ceny akcji.
okaziciel : osoba posiadająca czek lub certyfikat czek jest wystawiony na okaziciela czek zostanie wypłacony osobie, która trzyma się go, a nie jakiegoś konkretnego imienia na nim napisanego
obligacja na okaziciela, papier wartościowy na okaziciela : obligacja, która jest płatna na okaziciela i nie ma na niej wypisanego imienia
oferent : osoba składająca ofertę, zwykle na aukcji
obniżka cen ofertowych : sprzedaż akcji po cenie kupna lub poniżej niej zamiast zadowolenia się ceną pomiędzy ceną kupna i sprzedaży. Obniżka cen ofertowych tymczasowo obniża cenę rynkową papieru wartościowego.
obligacja typu bullet bond : euroobligacje, które podlegają wykupowi dopiero po osiągnięciu terminu zapadalności. (UWAGA: obligacje typu bullet bonds są wykorzystywane w płatnościach między bankami centralnymi i pełnią również funkcję zabezpieczenia waluty.)
odkupić : 1. kupić coś, co sprzedałeś wcześniej Sprzedała sklep w zeszłym roku i teraz próbuje go odkupić. 2. kupić jego własne udziały
opłata za zarządzanie : opłata za zarządzanie lub prowizja pobierana, gdy inwestor wyprzedaje środki z funduszu
odsetki zaległe : odsetki, które nie zostały jeszcze zapłacone
opłata bankowa : taki sam jak opłata za usługę
okazja : sprzedaż określonego rodzaju towarów po niskiej cenie
okazyjna cena : tania cena
Osobowości transowe: Wiadomości transowe rzekomo pochodzące od kontroli duchowej medium z reguły nie ujawniają bardzo określonej osobowości. Kontrola odzwierciedla myśli i opinie medium i uczestników, posiada niewielką wiedzę, której oni nie posiadają, i jest ogólnie dość bezbarwną istotą. Jednak nierzadko medium transowe jest kontrolowane przez ducha o odrębnej, żeby nie powiedzieć wyróżniającej się osobowości, którego wykształcenie i kultura są na znacznie wyższym poziomie niż własne medium, a którego idee i opinie są całkowicie niezależne. Takim duchom na ogół nadaje się wyróżniające imiona. Często kontrolują medium naprzemiennie z innymi kontrolami. Z drugiej strony medium ma zazwyczaj monopol na jednego lub więcej z tych duchów, chociaż czasami jedną kontrolę może dzielić wiele mediów. Wśród tych, których można słusznie uznać za wspólną własność bractwa mediumistycznego, są duchy pewnych wielkich ludzi - Wergiliusza, Sokratesa, Szekspira, Miltona, Benjamina Franklina, Victora Hugo, Swedenborga i
tak dalej. Wiadomości przekazywane za ich pośrednictwem rzadko przypominają cokolwiek, co napisali za życia. Byłoby rzeczywiście absurdalne obarczanie tych wielkich ludzi odpowiedzialnością za słabe wylewy przekazywane w ich imieniu. Ale te duchy przychodzą i odchodzą; być może trudno nazwać je w ogóle transowymi pejsonaliami. Do najbardziej znanych z tej ostatniej klasy należą duchy, które rzekomo kontrolowały zmarłego pana Staintona Mosesa - Imperator, Rektor, Mentor, Prudens i inni. Jakie mogą być prawdziwe nazwy tych kontroli, nie wiadomo, ponieważ pan Moses wyjawił sekret tylko kilku swoim najbardziej zaufanym przyjaciołom. Imperator i Rektor byli jednymi z kontroli pani Piper w jeszcze nowszych latach i rzeczywiście duża część jej automatycznej wypowiedzi nie pochodziła bezpośrednio od komunikujących się duchów, ale była przez nie dyktowana Rektorowi. Jednakże Sir Oliver Lodge i inni autorytety sugerują, że kontrole pani Piper nie są identyczne z kontrolami Staintona Mosesa, którego ręką zostały
spisane dobrze znane nauki duchowe, lecz są jedynie maskaradami. Ale pani Piper ma kilka interesujących osobowości transowych, bez pożyczania od kogokolwiek. Jednym z jej najwcześniejszych kontrolerów był Sebastian Bach, ale wkrótce ustąpił miejsca duchowi nazywającemu siebie "Dr Phinuit", który sprawował władzę przez znaczny czas, ale ustąpił miejsca George′owi Pelhamowi - "G.P." Pelham był młodym autorem i dziennikarzem, który zmarł nagle w 1892 roku. Niedługo po śmierci rzekomo kontrolował panią Piper i podał wiele uderzających dowodów swojej tożsamości. Ciągle odnosił się, z intymną wiedzą, do spraw Pelhama, rozpoznawał jego przyjaciół i każdemu dawał należne powitanie. Mówi się, że ani razu nie omieszkał rozpoznać znajomego lub pozdrowić kogoś, kogo nie znał. Wielu starych przyjaciół Pelhama bez wahania dostrzegało w nim osobę, za którą się podawał. Tylko raz, gdy zapytano go o nazwiska dwóch osób, które były z nim związane w pewnym przedsięwzięciu, G.P. - odmówił, mówiąc, że skoro była obecna osoba, która znała nazwiska, to jej wymienienie ich będzie uznane za telepatię! Później jednak podał nazwiska - niepoprawnie. Gdy "G.P." przestał brać główną rolę w kontroli pani Piper, jego miejsce zajęli Rektor i Imperator, jak wspomniano powyżej. Inne znane medium, pani Thompson, miało jako swoją główną kontrolę "Nelly", córkę, która zmarła w dzieciństwie; również panią Cartwright i innych. Mówi się, że te kontrole pani Thomson nie wykazywały żadnych bardzo indywidualnych cech, bynajmniej nie przypominały samej pani Thomson bardzo mocno zarówno głosem, jak i sposobem mówienia, chociaż pani Verrall stwierdziła, że imitacje dawały wrażenie odrębnej tożsamości modelowi. Wczesne wypowiedzi transowe pani Thomson były kontrolowane przez inną grupę duchy, z jeszcze mniejszą indywidualnością niż te wymienione. Często sami media i badacze, po osiągnięciu bezcielesnego planu, stają się z kolei kontrolerami. Zmarły pan Myers, pan Gurney, dr Hodgson i profesor Sidgwick rzekomo mówili i pisali za pośrednictwem wielu mediów, w szczególności za pośrednictwem pani Piper i pani Thompson, pani Verrall i pani Holland. Wiele z ich stwierdzeń złożonych przez tych kontrolerów było poprawnych, a niektóre sprawy ujawnione najwyraźniej wykraczały poza zakres normalnej wiedzy medium, ale jednocześnie odkryto kilka fatalnych rozbieżności między kontrolerami a tymi, których mieli reprezentować. Tak więc scenariusz sporządzony przez panią Holland zawierał poważne ostrzeżenia, rzekomo pochodzące od Myersa, przeciwko Eusapii Palladino i jej zjawiskom fizycznym, podczas gdy Myers był znany z tego, że za życia miał opinie sprzyjające fizycznym przejawom. Ogólnie rzecz biorąc, te osobowości transowe ukazują się zdecydowanie zabarwione osobowością medium. W przypadkach, gdy ten ostatni był zaznajomiony z kontrolą, osobowość transowa jest proporcjonalnie silna, podczas gdy gdy nie było osobistej znajomości, często ma neutralny odcień, a czasami pojawiają się złe przypuszczenia, jak wtedy, gdy pani Holland przedstawiła kontrolę Gurneya jako osobę o szorstkim i niemal nieuprzejmym temperamencie. Ale takich przypadków nie należy traktować jako podważających dobrą wiarę medium. Nawet gdy osobowość transowa jest ewidentnie produktem własnej świadomości medium, nie ma powodu, aby przypuszczać, że istnieje jakiekolwiek celowe oszustwo. Podczas gdy w niektórych z najbardziej pewnych przypadków dowody na działanie bezcielesnej inteligencji są rzeczywiście bardzo dobre i okazały się satysfakcjonujące dla wielu wybitnych badaczy.
Ordo Templi Orientis: Litery O.T.O. oznaczają Ordo Templi Orientis, Zakon Templariuszy Orientalnych lub Zakon Świątyni Wschodu. W 1895 roku Karl Kellner (1850-1905), zamożny austriacki przemysłowiec i chemik papierniczy, a także mason wysokiej rangi, założył Ordo Templi Orientis. Kellner dużo podróżował po Wschodzie, gdzie spotkał trzech adeptów, którzy nauczyli go konkretnych praktyk magicznych. Wysiłki Kellnera na rzecz rozwoju Zakonu były później wspierane przez Franza Hartmanna, Heinricha Kleina i Theodore′a Reussa, którzy pracowali razem przed wstąpieniem do O.T.O. Zakon został po raz pierwszy proklamowany w 1902 roku w masońskiej publikacji Reussa, "Oriflamme". Po śmierci Kellnera Reuss zastąpił go jako Zewnętrzny Przywódca [O.H.O.]. Wydanie jubileuszowe "Oriflamme", opublikowane w 1912 r., ogłosiło, że Zakon nauczał sekretów magii seksualnej. Theodore Reuss był ciekawą postacią. Urodzony 28 czerwca 1855 r. w Augsburgu, wstąpił do masonerii w 1876 r. Był śpiewakiem, dziennikarzem i prawdopodobnie szpiegiem pruskiej policji politycznej, infiltrującym Ligę Socjalistyczną założoną przez córkę Karla Marksa i jej męża. Reuss był później związany z Williamem Wynn Westcottem, przywódcą Złotego Brzasku, który później przedstawił go Johnowi Yarkerowi. Yarker upoważnił Reussa do założenia Rytów Memfis i Mizraim w Niemczech. Po kilku próbach skonkretyzowania różnych Rytów masońskich Reuss skupił się na rozwoju O.T.O. Zakon doświadczył dość stabilnego wzrostu pod przywództwem Reussa. Na przykład upoważnił Papusa we Francji, Rudolpha Steinera w Berlinie i H. Spencera Lewisa w USA. W 1912 roku doszło do historycznego spotkania Reussa i Crowleya. Crowley napisał, że Reuss przyszedł do niego i oskarżył go o ujawnienie sekretów Zakonu. Obaj zamiast tego dobrze się dogadywali, a kiedy Crowley spojrzał na to na nowo, zainicjowana interpretacja magii seksualnej po raz pierwszy się przed nim odsłoniła. Reuss mianował Crowleya "Najwyższym i Świętym Królem" całego anglojęzycznego świata i to właśnie to upoważnienie powołał się, publikując materiał Equinox. Reuss zrezygnował ze stanowiska Zewnętrznego Głowy Zakonu w 1922 roku po udarze i mianował Crowleya swoim następcą. Wszystko było dobrze do 1925 roku, kiedy osobista mesjańska wizja Crowleya, Księga Prawa, została przetłumaczona na język niemiecki. Liber Legis miała zostać podyktowana Crowleyowi przez starożytnego ducha Atlantydy znanego jako Aiwass w Wielkiej Piramidzie w 1904 roku. Reakcje na Liber Legis spowodowały przerwę w ciągłości Zakonu. Wielu członków odeszło od nowego O.H.O. z powodu książki, którą Crowley aktywnie propagował w Zakonie. Wcześniej zrewidował rytuały Zakonu na prośbę Reussa, głęboko wplatając doktryny objawienia Nowego Eonu. Crowley opublikował wiele ze swoich najważniejszych dzieł pod imprimatur O.T.O.. Przeformułował jego długoterminowe cele i misję i zaczął postrzegać O.T.O. jako "arkę" do zachowania destylacji kultur świata w przyszłości.
Odyle (również Od, Odic Force, Odyllic Force): Termin użyty po raz pierwszy przez barona von Reichenbacha do oznaczenia subtelnego wypływu, który jego zdaniem emanował z każdej substancji we wszechświecie, szczególnie z gwiazd i planet, a także z kryształów, magnesów i ludzkiego ciała. Odyle było postrzegalne tylko dla osób wrażliwych, u których wywoływało niejasne uczucia ciepła lub zimna, w zależności od substancji, z której promieniowało; lub osoba wystarczająco wrażliwa mogła postrzegać światło odyle, czysty płomień o określonym kolorze, wydobywający się z czubków ludzkich palców, biegunów magnesu, różnych metali, chemikaliów itp. i unoszący się jak świetlista chmura nad świeżo wykonanymi grobami. Kolory zmieniały się w zależności od substancji; tak więc srebro i złoto miały biały płomień; kobalt niebieski; miedź i żelazo czerwony. Angielscy hipnotyzerzy szybko zastosowali metody Reichenbacha do swoich własnych osób wrażliwych, z wynikami, które przerosły ich oczekiwania. Dokładność eksperymentów Reichenbacha i pozorna rzetelność jego naukowych metod wywarły głębokie wrażenie na opinii publicznej. Zastrzeżenia Bralla, który w tym czasie wysunął swoją teorię sugestii, zostały zignorowane przez protagonistów odyle. W późniejszych latach, gdy spirytualizm zadomowił się w Ameryce, pozostała grupa "racjonalnych" obrońców ruchu, którzy przypisywali zjawiska spirytualizmu, jak również zjawiska poltergeista działaniu siły odylicznej. Wielu odwoływało się do tej emanacji, obracając stoły i pukając, a także wyśmiewając teorię Faradaya o nieświadomym działaniu mięśni. Inni z kolei uważali, że tak zwane inteligencje "duchowe" wytwarzające manifestacje są złożone z oparów odylicznych emanujących z medium i prawdopodobnie połączone z wszechobecną atmosferą myśli - ideą wystarczająco podobną do "kosmicznego płynu" wczesnych magnetystów
Ophir: Ophir to miejsce, w którym znajdowały się legendarne kopalnie złota króla Salomona. Statki króla Hirama z Tyru przywoziły złoto z Ofiru; stamtąd przywoziły wielkie ładunki drewna almugowego i kamieni szlachetnych. Sugeruje się, że Ofir został podarowany Salomonowi przez królową Saby, choć nie jest to jasne. Wspaniała kamienna cytadela Wielkiego Zimbabwe, najsłynniejsze starożytne miasto kraju i inspiracja dla kopalni króla Salomona. Zostały odkryte w 1871 roku, odkrywcy nie chcieli uwierzyć, że Afrykanie mogli zbudować coś tak wspaniałego. Spekulowali, że była to biblijna kraina Ofir, miejsce legendarnych kopalni złota króla Salomona. W rzeczywistości, na początku wieku, wykazano już, że Wielkie Zimbabwe było stolicą rozległego i kwitnącego średniowiecznego państwa afrykańskiego, które przetrwało ponad 300 lat. W szczytowym okresie w XV wieku miało populację tak dużą, jak wiele wielkich miast Europy. Królowa Saby, znana jako Makeda, miała przybyć z Aksum w Etiopii, aby odwiedzić króla Salomona w Jerozolimie. Podczas jej pobytu Salomon nie tylko olśnił ją swoją mądrością, ale także podstępem nakłonił ją do stosunków seksualnych. Królowa poczęła syna, którego urodziła po powrocie do Aksum. Kiedy osiągnął dojrzałość, ten syn, Menelik, udał się do Jerozolimy, aby spotkać się ze swoim ojcem. Po zakończeniu wizyty Menelika Salomon nakazał, aby pierworodni synowie kapłanów i starszych Izraela towarzyszyli mu do Aksum. Jednak przed wyruszeniem Menelik i jego towarzysze pod wodzą Azariasza, syna arcykapłana, ukradli Arkę Przymierza ze Świątyni. W ten sposób chwała Syjonu przeszła z Jerozolimy i Dzieci Izraela do nowego Syjonu, Aksum. H. Rider Haggard opublikował poruszającą fikcyjną opowieść o kopalniach pod koniec XIX wieku.
okres obrachunkowy : okres, na koniec którego sporządzane jest sprawozdanie finansowe firmy
opinia księgowego : raport z badania ksiąg spółki przeprowadzonego przez biegłego rewidenta (UWAGA: w USA jest to opinia z audytu)
opłata za dostęp : oppłata pobierana od klientów banku za korzystanie z usług online
odpowiednio : zgodnie z podjętą decyzją.
obejmować : wziąć na siebie
objęcie : 1. czynność wzięcia na siebie przyjęcie ryzyka 2. przeniesienie reszty hipoteki na kogoś
odtwarzanie aktywów : akcja, która wydaje się być niedowartościowana w oparciu o wartość aktywów, a zatem jest atrakcyjnym zakupem
osiągalny dryf : 1. czas między momentem zdeponowania czeku a czasem, w którym pieniądze zostaną rozliczone 2. kwota pieniędzy na koncie reprezentowana przez depozyty, które nie zostały jeszcze rozliczone
ocenić : obliczyć wartość czegoś lub kogoś
ocena : obliczenie wartości wycena nieruchomości wycena podatkowa
opłata za aranżację : opłata pobierana przez bank od klienta za zorganizowanie udogodnień kredytowych
około: 1.niezupełnie dokładnie, ale blisko podanej kwoty. 2. około. 32. z premią lub dyskontem
osoba poddawana ocenie: pracownik, który jest oceniany przez swojego menedżera podczas rozmowy kwalifikacyjnej
opłata za zarządzanie roczne : opłata pobierana przez instytucję finansową zarządzającą kontem
opłata za zarządzanie roczne : opłata roczna pobierana za prowadzenie funduszu, zwykle obliczana jako procent od zainwestowanej kwoty
obwieszczać : powiedzieć coś opinii publicznej
ogłoszenie upadłości : nakaz prawny ogłaszający upadłość
osiągnąć: odnieść sukces w robieniu czegoś, zrobić coś pomyślnie
obligacja naliczania : obligacja o stałym oprocentowaniu, która jest emitowana po wartości nominalnej i spłacana pod koniec okresu zapadalności wraz z naliczonymi odsetkami
Oszustwo: Oszustwo odgrywa bardzo dużą rolę w praktykach spirytualistycznych, zarówno w zjawiskach fizycznych, jak i psychicznych lub automatycznych, ale szczególnie w tych pierwszych. Częstotliwość, z jaką media były skazywane za oszustwo (na przykład spektakularny przypadek Eileen Garrett), doprowadziła, skłoniła wiele osób do porzucenia studiów nad badaniami psychicznymi, osądzając, że cała masa zjawisk została wytworzona w sposób oszukańczy. Jednak kwestia oszustwa jest sama w sobie interesująca i skomplikowana, nie niegodna uwagi studenta, ponieważ w związku ze spirytualizmem znajdujemy nie tylko proste oszustwo praktykowane w celu uzyskania korzyści finansowych, ale także wiele przypadków systematycznego i pozornie celowego oszustwa, w którym nie ma widocznej nagrody do uzyskania, a nawet przypadki, w których medium jest, o ile można osądzić, całkowicie niewinne i nieświadome oszustwa, które ewidentnie praktykuje. Można dodać, że po podjęciu wszelkich środków ostrożności, jakie może sugerować nauka i zdrowy rozsądek, pozostaje część zjawisk, które nadal pozostają niewytłumaczalne i które uzasadniają zainteresowanie tak szeroko obecnie wykazywane w naukach psychicznych. Rozważając ważny czynnik oszustwa, musimy rozróżnić oszustwo świadome i nieświadome, chociaż, jak zostanie wykazane później, czasami możliwe jest, aby jedno niezauważalnie przechodziło w drugie. Świadome oszustwo najczęściej pojawia się w związku ze zjawiskami fizycznymi. Prawie na początku ruchu spirytualistycznego, tj. w 1851 r., trzej lekarze, profesorowie Uniwersytetu w Buffalo, N.Y., wykazali, że stukania, które towarzyszyły Siostrom Fox, były wywoływane przez manipulację stawami kolanowymi i palcami u stóp, fakt ten wkrótce potem został potwierdzony przez Panią Cluver, krewną rodziny Fox. Od tego czasu wielu medium zostało skazanych za oszustwo w tym czy innym czasie, a każda faza fizycznego mediumizmu została zdyskredytowana. Slate - pisanie, fotografia duchowa, materializacja, wszystkie z kolei zostały ujawnione, chociaż ta ostatnia, przynajmniej, wydaje się być w stanie przetrwać dowolną liczbę ekspozycji. Wielokrotnie, modelki oglądały formę i cechy medium w zmaterializowanym duchu; mroczne postacie w cienkich draperiach, okazały się manekinami owiniętymi w muślin, a sztuczne brody i białe draperie znajdowano wokół osoby medium. Apporty przemycano do sali seansów - klejnoty, kwiaty, perfumy, objels d′art - aby zostały obsypane modelek przez hojnie - nastawione "duchy". Nici i ludzkie włosy były używane do przesuwania mebli i innych przedmiotów. Czasami dostarczano bardziej wyszukane i skomplikowane maszyny, ale częściej medium polegało na zręczności rąk i zręcznym gestykulacji, aby osiągnąć swoje cele. Magowie często byli dopuszczani do seansów spirytystycznych, ale nie potrafili odkryć sposobu działania poszczególnych sztuczek. Fakt ten, choć bardzo rozgłosili spirytyści, nie może być jednak postrzegany jako mający jakiekolwiek znaczenie, ponieważ magowie często są całkowicie zdezorientowani pokazami innych.
ORTU ET OBITU PROPHETARUM ET APOSTOLORUM,De : W pierwszych wiekach naszej ery Żywoty proroków były szeroko rozpowszechnione w kręgach żydowskich i chrześcijańskich, które od początku wykorzystywały je do celów apologetycznych (T. Schermann). Dodano do nich, zwłaszcza w późnej starożytności, wiele legend o apostołach, w krótkich traktatach, których celem było dostarczenie istotnych informacji o tych postaciach pism świętych. Do tej długiej tradycji literackiej musi należeć De ortu et obitu prophetarum et apostolorum, łacińska broszura biblijnej prozopografii, która krążyła od V do VI w. na rozległym obszarze północno-zachodnim, obejmującym Włochy, Galię i Hiszpanię. Anonimowy autor zbiera krótkie informacje o 39 osobach z Pisma Świętego - prorokach, apostołach i uczniach Pana Jezusa - wskazując dla każdej z nich pochodzenie i miejsce urodzenia (ortus), rodzaj śmierci i miejsce pochówku (obitus). Hipotezę istnienia De ortu et obitu wysunięto w pierwszej połowie XX wieku, ale pierwsze kompletne wydanie tekstu opublikowano dopiero niedawno, dzięki przypadkowemu odkryciu dwóch rękopisów (F. Dolbeau, 1986). Anonimowość autora nie działała na korzyść tekstu, który z czasem został rozbity i ostatecznie utracony, trafiając do innych kompilacji, takich jak prologi do proroków w niektórych łacińskich Bibliach i De ortu et obitu patrum Izydora z Sewilli, bardzo popularne dzieło ze względu na prestiż jego autora. Późniejsza edycja innych rękopisów oprócz tych dwóch, na których opiera się edycja krytyczna, pozwoliła zarówno na dokładniejsze datowanie De ortu et obitu (pomiędzy Hieronimem, z którego dzieł zaczerpnięto historię życia Jonasza i sześciu postaci Nowego Testamentu, a Izydorem z Sewilli), jak i na zidentyfikowanie oparcia się na niektórych kompilacjach Epifaniusza z Salaminy, autora różnych krótkich biografii proroków i apostołów, na greckim modelu opartym przez anonimowego autora łacińskiego.
OSROENE (Osrohene, Osrhoene) : Terytorium północno-zachodnie Mezopotamii zostało podbite przez Trajana, który uczynił je prowincją rzymską w 114 r. (prow. Mesopotamiae), ale zostało niemal natychmiast opuszczone przez Hadriana (zm. 138). Wraz z kampaniami wojskowymi Lucjusza Werusa stało się najpierw rzymskim protektoratem, a następnie w 195 r. za Septymiusza Sewera prowincją rzymską pod władzą prokuratora; w 198 r. utworzono również prowincję Mezopotamii ze stolicą w Nisibis (dziś Nusaybin, Turcja), z garnizonami wojskowymi w Resainie i Singarze, które stały się, wraz z Nisibis, koloniami. We wczesnym okresie rzymska prowincja Osroene wykluczała królestwo Edessy, pozostawione Abgarowi VIII (167-177) jako królowi wasalnemu; jego następca, Abgar IX (177-213), został zdetronizowany przez cesarza Karakallę, a jego królestwo zostało przyłączone do prowincji; miasto Edessa otrzymało status kolonii (213). Dopiero w III w. Abgar X uzyskał pewną niezależność funkcjonalną w wojnach z Sassanidami. Stolicą regionu była Edessa (Urfa); ludność stanowiła mieszankę Aramejczyków, Greków i Persów. Osroene było strategicznym terytorium pomiędzy Cesarstwem Rzymskim a, najpierw Partami, a od III w. Sasanidami. Obszar ten został częściowo utracony w 2. połowie III w.; za Dioklecjana i Galeriusza odtworzono dwie prowincje: Osrohene (stolica Edessa) na zachodzie i Mesopotamiae (stolica Nisibis) na wschodzie. W wyniku klęski Juliana w 363 r., Mezopotamia Wschodnia została częściowo przekazana Sasanidom. Prowincja Osroene była częścią diecezji Wschodu i była kierowana przez duxa w randze vir spectabilis, z wojskami podległymi mu. Chrześcijaństwo dotarło do Osroene, w szczególności do Edessy, od 2. połowy I w. z Jerozolimy lub z Adiabeny (patrz Edessa, Bardesanes, Abgar, Mezopotamia, Persja). Tam konfrontowały się ze sobą różne grupy chrześcijańskie: Marcjonici, zwolennicy Bardesanesa, enkratyci, katolicy, a od III w. Manichejczycy. Na początku IV w. istniały różne biskupstwa, ale tylko biskup Edessy był obecny na Soborze Nicejskim (325). W IV w. region ten obejmował silnie schrystianizowane obszary obok miast w znacznym stopniu pogańskich (np. Harran, Charrhae). Monastycyzm, w różnych formach, rozprzestrzeniał się szybko. W VI w. większość chrześcijan była monofizytami. Terytorium górnej Mezopotamii zostało podbite przez Arabów w trakcie VII w.: zajęli Syrię bitwą pod Jarmukiem (636), a Edessę w 639.
OSSIUS (Hosius) (ok. 256-zm. po 357) : Urodzony ok. 256, biskup Kordoby ok. 300, spowiednik podczas prześladowań Dioklecjana i przyjaciel Konstantyna, który poprosił go o zawarcie pokoju podczas sporu ariańskiego (ok. 324). Jako rozjemca przewodniczył soborowi Antiochii na początku 325 i odegrał znaczącą rolę na soborze nicejskim. Odegrał również ważną rolę w soborze Serdica (343), gdzie wraz z miejscowym biskupem Protogenesem przewodził biskupom zachodnim. Później, gdy Zachód również przeszedł pod administrację Konstancjusza, odmówił poparcia potępienia Atanazego w 356. Ale w 357, mając ponad 100 lat, został zmuszony do poparcia proariańskiej formuły Sirmium. Zmarł wkrótce potem. Jego ustępstwo, z powodu podeszłego wieku, zrobiło wielkie wrażenie i wywołało gwałtowne reakcje na Zachodzie, ze strony Hilarego, Febadiusza i Lucyferian. De laude virginitatis i De interpretatione vestium sacerdotalium Ossjusza, wspomniane przez Izydora , zaginęły. Ale mamy kilka kanonów zatwierdzonych w Serdica, list napisany z Protogenesem, aby poinformować Juliusza Rzymskiego o niektórych decyzjach Soboru w Serdica, i jeden napisany w 356 r. do Konstantyna, który naciskał na Osjusza, aby podpisał się pod potępieniem Atanazego: tutaj, po raz pierwszy po rozpoczęciu konstantyniańskiej polityki współpracy między kościołem a cesarstwem, biskup wskazuje, jak korzystne byłoby dla cesarza powstrzymanie się od wtrącania się w wewnętrzne sprawy kościoła, takie jak spór ariański. Na podstawie Mt 22:21 Osjusz potwierdza rozdział dwóch władz.
OSTROGOCI : Informacje o tej populacji są ściśle powiązane z wydarzeniami w germańskim pochodzeniu gockim do ok. 376 r., kiedy to po starciu z Hunami, oderwanie się (właściwie już istniejące) Wizygotów od Ostrogotów stało się ostateczne. Ci pierwsi odmówili poddania się zwycięzcom i przenieśli się na południe, kontynuując najazdy na terytoria Cesarstwa Rzymskiego Wschodniego aż do konfliktu pod Hadrianopolis w 378 r., po czym przenieśli się na zachód. Ostrogoci z kolei wybrali poddanie się Hunom, pozostając w regionie między rzekami Don i Dniestr wzdłuż Morza Czarnego. Wraz z rozpadem królestwa Hunów około 453 r., Ostrogoci przenieśli się na północ, zajmując terytoria Pannonii, gdzie przebywali od 456/457 do 473 r. jako foederati imperium. Z Panonii lud Ostrogotów powoli przesuwał się w kierunku Bałkanów, obejmując obszary Dolnej Mezji, Dacji Ripensis i Tracji, skąd wyruszyli w drogę do Bizancjum. Cesarz Zenon, dostrzegając niebezpieczeństwo dla miasta Konstantynopol, w 487 roku nakazał Teodorykowi i jego armii wyruszenie przeciwko Odoakerowi i odzyskanie Półwyspu Apenińskiego. W 489 roku Teodoryk rozpoczął podróż w kierunku Italii, gdzie pokonał i zabił króla Herulów (493); następnie uzyskał formalne uznanie ze strony cesarza wschodniego, który nadał mu tytuł rex Romanorum et Gothorum Italii. Zachowując nienaruszone fundamenty rzymskiej organizacji administracyjnej cesarstwa, Teodoryk starał się wykorzystać je do udoskonalenia systemu organizacyjnego utrzymywanego do tego czasu przez jego lud. Jeśli chodzi o system prawny, Teodoryk, jako urzędnik cesarza bizantyjskiego, dbał o stosowanie prawa rzymskiego na ziemiach włoskich i wobec obywateli starego imperium, podczas gdy wobec swojego ludu chciał szanować tradycyjne normy wciąż obowiązujące; źródła w istocie dają nam pewne dowody na zbieranie i pisemną odyfikację praw gockich, zwanych belagines, jeszcze przed przybyciem do Italii. Religijnie Ostrogoci pozostali wierni swojej tradycji ariańskiej. Niemniej jednak stosunki z kościołem Rzymu i z papieżem pozostawały zawsze na poziomie wzajemnej akceptacji i zgody, a zwłaszcza Goci, świadomi znaczenia, jakie kościelne łaski miały dla stosunków z Cesarstwem Bizantyjskim, zawsze chcieli utrzymywać stronę religijną w dobrym porządku. Niejednokrotnie królowie goccy interweniowali w sprawy kościelne; głównym zmartwieniem Teodoryka była schizma laureańska (498-507) i bezpośrednio interweniował w rozwiązaniu tego problemu. Po stopniowym ponownym zbliżeniu się kościoła rzymskiego do kościoła wschodniego, podzielonego z powodu schizmy akackiej (484-519), stosunki z chrześcijaństwem rzymskim również uległy radykalnej zmianie; zwłaszcza po wydaniu edyktu Justina (523) przeciwko heretykom, król Gotów rozpoczął politykę nietolerancji wobec senatorów i wybitnych osób sprzyjających imperium, takich jak Boecjusz, Symmachus i Albinus, wszyscy osądzeni i skazani na śmierć za zdradę. Postawa Teodoryka wobec papieża była również podejrzliwa; przedstawiciel papieża, biskup Jan I (523-526), został wysłany do Konstantynopola, aby wnieść sprawę do sądu ostrogockiego w Italii. Po śmierci Teodoryka (526) królestwo przeszło w ręce jego wnuka Atalaryka i jego córki Amalsunty. Pomimo pomyślnego początku nowego rządu gotyckiego, inne powody niezgody pojawiły się ponownie przy okazji wyboru papieża Bonifacego II (530-532), któremu sprzeciwiała się frakcja duchowieństwa, która popierała diakona Dioskora (zm. 530). Bardzo silna w tym okresie była obecność w rządzie germańskim Kasjodora, który wyróżnił się podczas panowania Teodoryka, a zwłaszcza jako praefectus praetorio Italiae, pod rządami Amalsunty. Nawet polityczne zdolności rzymskiego senatora nie były w stanie zapobiec detronizacji, uwięzieniu i zabiciu królowej po śmierci Atalaryka (534) przez jej męża i następcę na stanowisku władcy, Teodata. Śmierć kobiety skłoniła cesarza bizantyjskiego Justyniana do podjęcia decyzji o wojnie z Gotami. Bizantyjski generał Belizariusz, zwycięzca kampanii przeciwko Wandalom w Afryce, został obarczony zadaniem ponownego zdobycia półwyspu i wysiedlenia ludności germańskiej. Tak rozpoczął się konflikt grecko-gocki, który przez osiemnaście lat krwawił na półwyspie włoskim. Teodat został wkrótce zabity przez zabójcę wysłanego przez Witigesa, generała armii gotyckiej, który przejął dowództwo nad rządem (536). Dwie armie starły się, co zakończyło się zwycięstwem Rzymianina Belizariusza, który pojmał również germańskiego króla (540). Nastąpił rozejm, dopóki Goci nie znaleźli godnego dowódcy wojskowego w Totilii. Wojna wybuchła ponownie, jeszcze bardziej intensywnie niż wcześniej. Miasto Rzym szczególnie ucierpiało podczas długiego okresu oblężeń. Sytuacja zmieniła się radykalnie, gdy Justynian postanowił przekazać wojnę Narsesowi. Przybywszy do Italii na początku 552 r. z ogromną armią, udał się prosto do Rawenny, a następnie zwrócił się do Rzymu: dwie armie, rzymska i gotycka, spotkały się w Taginie, gdzie Totila zginął w bitwie. Bizantyjski marsz kontynuował się do murów Rzymu, gdzie garnizon pozostawiony przez barbarzyńskiego króla został łatwo pokonany, a miasto odzyskane. Tymczasem Goci wybrali Teię na króla, przenosząc swoją bazę operacyjną do Kampanii, w pobliżu Monti Lattari, gdzie odbyła się decydująca bitwa. Narses pokonał wroga, który został zmuszony do odwrotu w marcu 553 r.; Teia zginęła w bitwie. W tym momencie wojnę można było uznać za zakończoną, z ostateczną klęską ludu gotyckiego, po której nastąpiło ich całkowite rozproszenie i tymczasowe odzyskanie terytoriów zachodnich przez cesarza wschodniego.
OUSIA: Termin ousia pochodzi od greckiego czasownika einai, "być". Zwykle tłumaczy się go jako "substancję" lub "esencję" (łac. substantia, essentia), ale niesie ze sobą szeroki szereg znaczeń, których te słowa nie wyrażają w pełni. Einai, "być", było zwykle przeciwstawiane genesthai, "zaczynać być" lub "stawać się", tak więc ousia reprezentowała rzecz uważaną za trwałą lub coś, co było trwałe w czymś, poza jego zmiennymi stanami. Pozostawał problem, jak to wyjaśnić lub z czym to należy identyfikować; w tej kwestii nie było zgody i opracowano różne teorie. Platon był pierwszym wielkim myślicielem, który użył tego słowa w dyskusji filozoficznej. Pokazał Sokratesa zadającego pytanie: "czym jest" - np. - "sprawiedliwość?" jako odrębne od jakiegokolwiek konkretnego sprawiedliwego aktu. Dla Platona ousia rzeczy była jej "Ideą", jej wiecznym i doskonałym archetypem; ousia można również stosować w znaczeniu zbiorowym dla "rzeczywistości", tj. całości Idei, w przeciwieństwie do "wyglądu", zmiennych zjawisk. Arystoteles w ograniczonym stopniu korzystał z tej koncepcji, utrzymując, że rzeczy składają się ze swojej formy (eidos, idea) i swojej materii: forma rzeczy była trwała i charakterystyczna dla gatunku, ale nie istniała poza swoim związkiem w materii: platońska koncepcja Idei została w ten sposób odrzucona. Arystoteles wyjaśnił, że ousia może odnosić się zarówno do formy rzeczy, jak i do ich materii lub do ich zjednoczenia, tj. do samej rzeczy. W Kategoriach rozróżnił pierwszą ousia, indywidualną osobę lub rzecz, i drugą ousia, gatunek lub rodzaj, do którego należała. Biorąc pod uwagę jej późniejsze znaczenie, nomenklatura ta zaskakująco nie była szeroko rozpowszechniona aż do około 200 r. n.e.: w każdym razie nie udało się w niej wyjaśnić rozróżnienia między gatunkiem rozumianym zbiorowo (np. rasa ludzka) a jego konkretną formą (np. natura ludzka). Stoicyzm postrzegał świat jako proces ewolucji, którego rozwój był kontrolowany nie przez stały system Idei lub Form, ale przez pojedynczą racjonalną zasadę działającą w nim: bezpostaciowa materia i informujący rozum były zatem dwoma aspektami tego, co było w rzeczywistości pojedynczym i całościowym kompleksem. Przeciwstawiając się temu, platonizm uważał stoików za materialistów, dla których stała rzeczywistość (ousia) świata była jego materią, a nie zrozumiałymi i duchowymi rzeczywistościami (noētai ousiai), jak sami twierdzili. W Biblii ousia nie jest używana jako termin filozoficzny, ale tylko w znaczeniu "własności" lub "posiadania". Chrześcijańscy pisarze szybko zapoznali się z platońskim rozróżnieniem między materialną ousia a niematerialną ousia, przy czym ta ostatnia obejmowała nie tylko zrozumiałe rzeczywistości (np. idee moralne), ale także istoty rozumne, takie jak demony lub anioły (jak u niektórych starych pisarzy platonizujących, np. Philo). Dyskusja wkrótce zeszła na ousia Boga: powszechnie uważano, że możemy być pewni istnienia Boga (jedno z możliwych znaczeń ousia), ale że nigdy nie będziemy w stanie pojąć jego natury (co można również nazwać ousia). Tak więc ousia Boga została uznana za niezrozumiałą, chociaż w rzeczywistości często o niej dyskutowano, odwołując się do tekstów biblijnych, takich jak "Bóg jest … ogniem … światłem … miłością". Często twierdzono, że Boga można zaklasyfikować do "rzeczywistości niematerialnych", choć z ważnym zastrzeżeniem, że Bóg, dla chrześcijan, jest jedynym twórcą wszelkiej innej rzeczywistości. Ousia odegrała ważną rolę w teologii Trójcy, w której decydujące znaczenie miało połączenie terminu - homoousios ("tego samego ousia", "współistotny", "współistotny"). Dyskusja skupiła się na Logosie, czyli Synu Bożym, i wkrótce przyznano, że Słowo Boże nie może być rozumiane po prostu jako działanie, jak wypowiedziane słowo, ale musi być całkowicie niezależną rzeczywistością: skąd wydawało się wynikać, że musi być odrębnym ousia. Stosując tę samą zasadę do Ducha Świętego, mogłoby się wydawać, że w Bogu było trzech ousiai, sformułowanie, które można znaleźć u niektórych greckich pisarzy przed Soborem Nicejskim. Sformułowanie to zostało skrytykowane jako sugerujące trzy różne natury lub stopnie boskości. Jednak niektórzy greccy autorzy, począwszy od Orygenesa, wyrażali potrójną rzeczywistość Boga za pomocą alternatywnego wyrażenia "trzy hipostazy", używając terminu, który stał się bardziej wyraźnie kojarzony z indywidualnymi istotami. Tej formule sprzeciwiali się również niektórzy łacińscy autorzy, dla których hypostasis odpowiadało ich terminowi substantia, który był jego etymologicznym odpowiednikiem. Tak więc, według łacinników, Grecy orygenijscy wierzyli w trzy rodzaje bóstwa, podczas gdy łacińskie wyrażenie una substantia (i jego odpowiednik "jedna hypostasis", używany przez niektórych Greków) groziło, że zostanie zrozumiane jako "jedna pojedyncza osoba". Sobór nicejski, sprzeciwiając się nauce Ariusza, ustalił, że w Bogu istnieje jedna ousia i że Syn pochodzi z ousia Ojca; ale doktryna trzech hipostaz nie została bezpośrednio zaatakowana, a teologowie wschodni nadal nalegali na odrębną rzeczywistość Ojca, Syna i Ducha. Współczesne dyskusje na temat Nicei często utrzymują, że biskupi soborowi musieli założyć definicję ousia, która implikowała arystotelesowskie rozróżnienie między pierwszą i drugą ousia: albo "rzeczą", albo "naturą". To jest błędne: Kategorie miały niewielki wpływ na chrześcijańskich pisarzy tamtego okresu, a w każdym razie formuła nicejska została pomyślana w celu zapewnienia szerokiego porozumienia, podczas gdy potępiała arianizm . Rozwiązanie zostało wyjaśnione w trakcie IV w., gdy trwały dyskusje między tymi, którzy (jak Atanazy) mówili o "jednej hipostazie" w trzech osobach, a tymi, którzy nadal bronili "trzech hipostaz". Ważnym punktem odniesienia był Sobór Aleksandryjski z 362 r., na którym Atanazy opowiedział się za tolerancją: wyrażenie "jedna hipostaza" nie musi być rozumiane jako połączenie trzech osób, a wyrażenie "trzy hipostazy" nie miało być potępione, jakby dokonywano podziału. Niedługo później Kapadocjanie wybrali formułę "trzy hipostazy, ale jedna ousia", która stała się normalnym wyrażeniem prawosławnym. Ousia zaczęła więc wskazywać na istotne atrybuty wspólne dla wszystkich trzech osób: ale nawet wśród samych Kapadocjan możemy znaleźć ślady ich wcześniejszego i bardziej elastycznego stosowania. Zarówno oni, jak i późniejsi teologowie prawosławni podkreślali niezrozumiałość ousia Boga: wszystko, co możemy zrozumieć, to jego działania lub "energie".
OXYRHYNCHUS : Miasto Oxyrhynchus (Oxyrhynchon Polis, "miasto ryby o spiczastym nosie") było metropolią rzymskiej prowincji Arkadia, 160 km na południowy zachód od Kairu (starożytnego Memfis) na pustyni W, 17 km od Beni Mazar nad Kanałem Bahr Yusuf, zachodni dopływ Nilu kończący się w Jeziorze Moeris i oazie Fajum. W okresie rzymskim i bizantyjskim było to prosperujące miasto w dystrykcie Oxyrhychus. Oxyrhynchus (dziś wioska el-Bahnasa) miała ulice z kolumnami, teatr dla 11 000 widzów, hipodrom, cztery termy, świątynie egipskich (Serapisa, Zeusa Ammona, Izydy, Ozyrysa), greckich (Demeter, Apollo, Hermesa, Dionizosa) i rzymskich (Fortuny, Jowisza Kapitolińskiego, Marsa) bóstw. W 641 roku dostało się pod panowanie Arabów i powoli podupadło, częściowo z powodu zniszczenia systemu wodnego. Niewiele pozostało ruin starożytnej świetności i niewiele elementów znacznej obecności chrześcijańskiej; znaleziono różne znaleziska sztuki koptyjskiej. W Oxyrhynchus istniała również społeczność żydowska . Od 1896 r. dzięki pracy dwóch angielskich archeologów, B. Grenfella i A. Hunta, a później innych archeologów (w tym Włochów), znaleziono imponującą liczbę ostraków, papirusów i fragmentów (w języku greckim, koptyjskim, łacińskim, hebrajskim, syryjskim i arabskim), które zachowały się dzięki szczególnym warunkom klimatycznym. Papirusy pochodzą z okresu ptolemejskiego do VIII w. Większość z nich dotyczy życia miasta i relacji między obywatelami (akty prywatne i publiczne, rejestry, inwentarze, listy, pokwitowania podatkowe itp.), dzięki czemu można uzyskać żywy zarys sposobu życia i problemów ważnego późnoantycznego ośrodka miejskiego. Papirusy zawierające dzieła literackie są bardzo liczne (Homer, Hezjod, Pindar, Safona, Alkaios, Kallimach, Ajschylos, Sofokles, Eurypides, Menander, Apolloniusz z Rodos, Demostenes itd.), z dalszymi papirusami zawierającymi prace naukowe (astronomia, matematyka) i kwintesencją twórczości Liwiusza. Dzięki nowej technologii możliwe jest odczytanie tysięcy jeszcze nieopublikowanych fragmentów papirusów, ponieważ większość treści odkrytego materiału jest w inny sposób nieznana. Najistotniejsze części papirusów z Oxyrhynchus zostały opublikowane w serii papirusów z Oxyrhynchus; od 1898 roku opublikowano ponad 75 tomów. Legenda, że Józef, Maria i Jezus, uciekając przed Herodem, schronili się w Oxyrhynchus, została przekazana z pokolenia na pokolenie. Społeczność chrześcijańska jest poświadczona od III w., ponieważ niektórzy chrześcijanie cierpieli prześladowania za Dioklecjana (eunuch Eliasz, Izaak z Tifre i Epiuzy). Papirus poświadcza istnienie dwóch kościołów na początku IV w., ale ich pierwszym znanym biskupem był Pelagiusz, Melecjanin; pierwszym katolikiem był Teodor. Dla odwiedzającego pod koniec IV w. miasto wydawało się całkowicie chrześcijańskie. W rzeczywistości autor Historia monachorum in Aegypto, przypisywany Rufinusowi przez Hieronima, przedstawia sytuację w ten sposób w 394 r.: "Była to wtedy kolej Oxyrhynchusa, miasta Tebaidy… Miasto roiło się od mnichów; i wokół niego - w pobliżu - jest wiele innych. Nawet budynki publiczne (które kiedyś mogły być poświęcone bogom), świątynie starożytnego błędu, stały się teraz mieszkaniami mnichów. W tym mieście było więcej klasztorów niż domów prywatnych. Miasto, jak wiadomo, jest duże, pełne ludzi; liczy 12 pięknych kościołów" (rozdz. V). We wsi al-Sanquriya (Deir al-Sanquriya), 3 km od el-Bahnasa, znajdują się pozostałości chrześcijańskiego klasztoru. Wiele papirusów jest chrześcijańskich: liczne teksty biblijne zarówno ze Starego, jak i Nowego Testamentu; fragmenty z Ewangelii Tomasza, Didache , Hermasa, Dziejów Pawła , Arystydesa , Ireneusza i inne. Fragment papirusu Oxyrhynchus 840 opisuje spór w świątyni między Jezusem a przywódcą kapłanów na temat oczyszczeń; papirus Egerton 2 z ok. 150 zawiera cztery perykopy ewangeliczne i jest ważny dla datowania Ewangelii Jana. Jeden papirus dotyczy rozkazu aresztowania chrześcijanina przez lokalną kurię (być może w czasie prześladowań); inny odnosi się do ofiar, do których wszyscy byli zobowiązani; inny jest pierwszym poświadczeniem przestrzegania niedzieli w Egipcie przez sądy, zgodnie z prawem Konstantyna z 321 r. POxy 11,1357 przedstawia kalendarz chrześcijański. Wiele papirusów zachowuje listy chrześcijan, np. POxy 8,1162, prezbitera; POxy 8,1161, chorej kobiety; POxy 6,839 mówi o uzdrowieniu; POxy 1,198, POxy 14,1683, POxy 10,1299 problemów rodzinnych i codziennych itp. Ostrakon podaje, że biskup Aphu z Oxyrhynchos wymagał od kandydatów do diakonatu znajomości na pamięć 25 psalmów, dwóch listów św. Pawła i części Ewangelii. Jeden z ostrakonów podaje, że biskup Aphu z Oxyrhynchos wymagał od kandydatów do diakonatu znajomości na pamięć 25 psalmów, dwóch listów św. Pawła i części Ewangelii ; inne zawierają odniesienia do modlitw o uzdrowienie z gorączki
Orygenes neoplatonik (III w.). : Prawie wszyscy nowożytni uczeni zgadzają się, że Orygenes wspomniany przez Porfiriusza oraz przez Longinusa, cytowanego przez Porfiriusza, który wraz z Plotynem i Herenniuszem był uczniem Ammoniusza Sakkasa , należy odróżnić od znacznie sławniejszego chrześcijańskiego Orygenesa - również ucznia Amoniusza - do którego odnosi się Porfiriusz w Euzebiuszu, 469-470, myli się, twierdząc, że Porfiriusz w tym fragmencie Euzebiusza pomylił chrześcijańskiego Orygenesa z Orygenesem neoplatonikiem. Próba zidentyfikowania tych dwóch i zaprzeczenia niezależnemu istnieniu Orygenesa Neoplatonika, podjęta przez R. Cadiou i ostatnio powtórzona, bez nowych argumentów, przez F.H. Kettlera, nie wydaje się możliwa do utrzymania. Głębsze zbadanie faktów, które czynią to rozróżnienie koniecznym, wraz ze zbiorem dowodów związanych z Orygenesem Neoplatonikiem (zachowanych przez Porfiriusza, Eunapiusa, Focjusza, Proklosa i Nemesjusza z Emesy) oraz rekonstrukcją i interpretacją jego systemu filozoficznego, można znaleźć w Monografia Webera Origenes der Neuplatoniker (Zetemata 27, Monachium 1962), która pozostaje klasycznym dziełem, na którym muszą opierać się wszelkie jego badania. Tutaj powiemy po prostu, że jak opowiada Porfiriusz, był w Aleksandrii, z Plotynem i Herenniuszem, kiedy Ammoniusz Sakkas zmarł ok. 242 ; że odwiedził Plotyna, kiedy ten wygłaszał wykłady w Rzymie po 244 ; że napisał dwa traktaty: O demonach i Że tylko król jest stwórcą, ten drugi za panowania Galliena, które rozpoczęło się w 253 r.; że pozostawił także notatki do komentarza do Timajosa, o którym wspomina Proklos ; i że, jak opowiada Proklos, jego system metafizyczny różnił się od systemu Plotyna tym, że nie stawiał Jednego ponad umysłem i bytem, ale uważał umysł (równoważny z bytem absolutnym) za najwyższą zasadę, pozostając bardziej wiernym nauce swego mistrza Ammoniusza Sakkasa
OROSIUSZ (IV-V w.) : Po raz pierwszy słyszymy o kapłanie (Pawle?) Orosiuszu w 414 r., gdy jako młody człowiek przybył do Hippony i nawiązał kontakt z Augustynem. Za radą tego ostatniego udał się w 415 r. do Palestyny, gdzie spotkał Hieromena i przez swoją nieostrożność uwikłał się w początki kontrowersji pelagiańskiej. W 416 r. powrócił na Zachód, niosąc różne wiadomości i rzekomo relikwie Stefana, pierwszego męczennika, co przyczyniło się do nawrócenia licznych Żydów na Minorce. Wrócił do Hippony, gdzie w 416 i 417 r. napisał swoje dzieło historyczne. O jego ostatecznym losie nic nie wiemy. Mamy trzy dzieła Orozjusza: (1) Commonitorium de errore Priscillianistarum et Origenistarum. W tym bardzo krótkim memoria, wysłanym do Augustyna przez Orozjusza po jego pierwszym pobycie w Hipponie, przedstawia on orientację w tych heretyckich doktrynach, które rozprzestrzeniły się na Półwyspie Iberyjskim i zaprasza biskupa do ich obalenia. (2) Liber apologeticus contra Pelagianos. Jest to nasze jedyne źródło na temat konferencji w Jerozolimie w 415 r., gdzie pod przewodnictwem biskupa Jana, dyskutowano idee Pelagiusza, który był obecny. Orozjusz ostro wystąpił przeciwko doktrynie Pelagiusza, ale jego łacina została źle przetłumaczona na grekę przez tłumacza, a następnie został oskarżony przez Jana o twierdzenie, że nawet z pomocą Boga ludzkość nie może pozostać bezgrzeszna. W tym traktacie Orozjusz podsumowuje konferencję, zaprzecza, że wyraził heretycką opinię, o którą został oskarżony, a zwłaszcza obala pelagianizm (te dwa dzieła można znaleźć w Patrologii III). (3) Historiarum adversus paganos libri VII. Jest to główne dzieło Orozjusza i najstarsza powszechna historia chrześcijańska. Materiał podzielony jest następująco: Księga 1: Wprowadzenie geograficzne, historia od potopu do założenia Rzymu. Księga 2: Rzym od jego założenia do zdobycia Urbs przez Galów (390 p.n.e.); historia Persji i Grecji do bitwy pod Kunassą (401 p.n.e.). Księga 3: Historia Rzymu do przedednia wojny z Pyrrusem; historia Grecji do upadku imperium Aleksandra. Księga 4: Historia Rzymu do zniszczenia Kartaginy (146 p.n.e.). Księga 5: Rzym od 146 do 70 p.n.e. Księga 6: Rzym od 70 p.n.e. do przybycia Augusta. Księga 7: Historia cesarstwa do 417 r. n.e. Napisanie tego dzieła było, podobnie jak w przypadku Miasta Bożego Augustyna, konsekwencją zajęcia Rzymu przez Alaryka w 410 r. Poganie twierdzili, że katastrofa ta była konsekwencją porzucenia tradycyjnej religii, ostatecznie zakazanej przez Teodozjusza w 392 r., a wielu chrześcijan było wstrząśniętych: przez prawie stulecie doktorzy Kościoła głosili, że Cesarstwo Rzymskie zostało ustanowione przez opatrzność boską dla rozprzestrzeniania się i triumfu chrześcijaństwa, którego los wydawał się zatem związany z Rzymem. Augustyn w Państwie Bożym odrzuca tę teologię polityczną. W prologu do swojej Historii Orozjusz mówi, że Augustyn, gdy pisał Księgę 11 Miasta, poprosił go o sporządzenie listy niezliczonych nieszczęść, które dotknęły ludzkość w przeszłości (najwyraźniej po to, aby złagodzić powagę katastrofy z 410 r.); Orozjusz kończy stwierdzeniem, że jego badania doprowadziły go do odkrycia, że przeszłe nieszczęścia były nieskończenie straszniejsze niż obecne i że królestwo śmierci zostało sparaliżowane po triumfie chrześcijaństwa. Historia Orozjusza nie jest spokojnym wykładem obiektywnych badań, ale namiętnym argumentem. Przeciwko poganom - jak określa tytuł - z apologetycznym zamiarem stara się wykazać spójność działania opatrzności w historii: dla niego zamysły Boga nie są niezgłębione, ale jasne. Podobnie jak wielu starożytnych historyków, nie używa bezpośrednio cytowanych przez siebie autorów (zwłaszcza Platona, Polibiusza, Salustiusza, Trogusa Pompejusza) i nie cytuje swoich prawdziwych źródeł, których identyfikacja jest nadal przedmiotem dyskusji. Wśród nich jednak, oprócz Biblii, jest Justyn historyk (dotyczący wydarzeń nie dotyczących historii rzymskiej), streszczenie Liwiusza, Florusa, Eutropiusza, Kronika Euzebiusza- Hieromena, Historia kościelna Euzebiusza przetłumaczona na łacinę przez Rufina i Państwo Boże Augustyna. Orozjusz nie jest ani zbyt erudycyjny, ani zbyt dokładny: uważa, że Swetoniusz był autorem Wojny galijskiej (VI, 7,2), a Sallustiusz opisał okres Domicjana . Czerpie ze swoich źródeł to, co jest przydatne dla jego argumentacji, tj. katastrofy, porażki, duża liczba zgonów; jeśli ma różne wersje, wybiera najbardziej dramatyczną. Tak więc jego narracja, przynajmniej do Augusta, jest zasadniczo serią tragicznych wstrząsów. Orozjusz podąża za schematem sukcesji czterech światowych imperiów według Dan 2 i 7, ale z własną geograficzną i chronologiczną korektą: Babilon, Macedonia, Kartagina, Rzym (II, 1-3 i VII, 2). Jest zafascynowany synchronizmami i symboliką liczb, dla których poświęca dokładność. Wymuszając pewne rzeczy, jest w stanie opracować niezwykłą konstrukcję chronologicznych paralelizmów między czterema światowymi imperiami. Aby podkreślić synchronizm Chrystusa-Augusta, np. fałszuje datę trzech epizodów, które oznaczają początek monarchii w Rzymie, aby umieścić ją w dniu Epifanii, manifestacji monarchii Chrystusa. Historia Orozjusza jest podzielona na siedem ksiąg, podobnie jak siedem dni tygodnia; ostatnia księga poświęcona jest epoce cesarskiej, która w ten sposób jawi się jako niedziela historii ludzkości. W rzeczywistości, według Orozjusza, od czasów Augusta dobro zaczyna ponownie triumfować nad złem, aby następnie dominować niemal wyłącznie w okresie cesarstwa chrześcijańskiego. W ten sposób Orozjusz niemal całkowicie eliminuje wszelki eschatologiczny wymiar historii: liczy dziesięć prześladowań chrześcijan, w porównaniu do dziesięciu plag egipskich; po dziesiątej pladze Egipcjanie zostali pochłonięci przez Morze Czerwone, które Hebrajczycy przeszli bezpiecznie i zdrowo; podobnie, sugeruje Orozjusz, po dziesiątym prześladowaniu chrześcijanie będą bezpieczni przed złem: uciekną przed jedenastym prześladowaniem, prześladowaniem Antychrysta . Orozjusz kończy więc, wykazując przeciwieństwo tego, co Augustyn wykłada w Państwie Bożym; nie jest zaskoczeniem, że Augustyn nigdy nie wspomina Orozjusza po opublikowaniu swojej Historii - w istocie, obala go, nie wymieniając jego imienia. Można by zapytać, czy Orozjusz mówi prawdę, gdy mówi, że napisał tę pracę na prośbę Augustyna. W średniowieczu interpretacja historii przez Orozjusza była lepiej rozumiana niż wzniosłe spekulacje Augustyna, a jego praca była bardzo popularna i miała znaczny wpływ: tylko "stulecie świateł" zepchnęło Orozjusza z piedestału. Jego znaczenie dzisiaj nie polega na jego wartości jako źródła: w rzeczywistości nie daje nam wielu informacji, których nie znajdujemy u starszych i bardziej wiarygodnych historyków. Ale dostarcza fundamentalnych dowodów na historię idei w jego czasach, nawet jeśli nie udaje mu się przezwyciężyć sprzecznych tendencji (chrześcijański kosmopolityzm kontra lojalność wobec imperium, nienawiść do barbarzyńskich najeźdźców kontra przywiązanie do idei, że inwazja umożliwia ewangelizację Germanów), i stworzył powszechną historię chrześcijańską, która będzie stanowić podstawę średniowiecznej historiografii. Wreszcie, Orozjusz, mistrz zasobów retoryki, energiczny i namiętny, nie jest pozbawiony talentu literackiego.
ORFEUSZ
I. Ogólnie - II. Ikonografia.
I. Ogólnie. Mityczny śpiewak i poeta; grecka tradycja zwykle łączyła go z Tracją, chociaż w starożytności krążyły różne wersje jego pochodzenia i życia. Syn Muzy, czasami Kaliope, i Apolla lub boga rzeki Oiagrosa, Orfeusz był związany z podróżą Argonautów i zaangażowany w piekielną katabazę w poszukiwaniu swojej żony Eurydyki. Pewna tradycja opowiada o jego gwałtownej śmierci z rąk Menad, wyznawczyń Dionizosa, których orgiastyczny kult Orfeusz zaniedbał w swojej szczególnej czci dla Apollina. Ale poza takimi tradycjami jego "życia", istotnym faktem pozostaje jakość "teologa" przypisywana mu na mocy licznych pism religijnych, które od VI do V w. BC, krążyło w Grecji w imieniu Orfeusza i w imieniu osób z nim w różny sposób powiązanych (Musaeus, Linus). Ta literatura, zwykle nazywana ta orphika ("rzeczy orfickie"), była w szczególny sposób zainteresowana spekulacjami teokosmogonicznymi i antropogonicznymi i stała się bardzo popularna w późnym okresie hellenistycznym. Wyrażono w niej szczególną wizję religijną o dualistycznych skłonnościach, opartą na idei fragmentacji pierwotnego Jednego, która w procesie ewolucji doprowadziła do obecnej sytuacji obejmującej obecność w ciele ludzkim boskiej substancji (duszy), która dąży do wyzwolenia. Życie w abstynencji, czasami połączone z praktykami przeczyszczającymi, zapewnia takie wyzwolenie, uwalniając duszę z cyklu odrodzeń. Dla pierwszych pokoleń chrześcijan postać Orfeusza, podobnie jak innych pogańskich "mędrców", jawi się w ambiwalentnym świetle: odrzucony jako rzecznik błędu bałwochwalstwa, wydawał się jednak, ze względu na pewne aspekty związanej z nim nauki religijnej, tym, który zapowiadał pewne fakty objawienia. Wystarczy stwierdzenie Augustyna, który, odzwierciedlając opinię dość rozpowszechnioną wśród chrześcijan, widział w Orfeuszu tego, który wraz z Sybillami "przepowiadał" pewne prawdy o Ojcu i Synu. Klemens Aleksandryjski potwierdza użycie postaci mitycznego trackiego śpiewaka, który potrafił oswoić dzikie bestie słodyczą swojej muzyki, jako "symbolu" Chrystusa, który przyciąga ludzi do siebie fascynacją boskiego Słowa, prowadząc ich do prawdy. Symbolika ta uzasadnia obecność Orfeusza w sztuce chrześcijańskiej pierwszych wieków, którego wizerunek często charakteryzowany jest przez atrybuty Dobrego Pasterza: freski z niektórych rzymskich katakumb (III i IV w.) ukazują Orfeusza niekiedy zgodnie z klasycznymi schematami ikonograficznymi, niekiedy w typie Dobrego Pasterza, jako postać Chrystusa.
II. Ikonografia. We wczesnochrześcijańskiej sztuce figuralnej mit Orfeusza sprowadza się do jego postaci w stroju wschodnim, siedzącego wśród dzikich zwierząt lub innych zwierząt, które uspokaja dźwiękiem liry. Nie ma jednak powodu, aby uważać to za dowód obecności komponentu orfickiego w chrześcijaństwie od samego początku. Postać Orfeusza w ten sposób przedstawiona - w zamierzonym podobieństwie do Dobrego Pasterza - przypomina, w wyjątkowym przeniesieniu obrazów, a zatem wyłącznie w celach komunikacyjnych, postać Chrystusa, który fascynuje i zmiękcza nawet najbardziej niespokojne serca; ale właśnie z powodu niebezpieczeństwa pomylenia tych dwóch, scena ta miała małą popularność wśród chrześcijan. Orfeusz pojawia się jednak, zgodnie z dobrze zdefiniowanym schematem, na niektórych rzymskich freskach cmentarnych (1. połowa III-koniec IV w.): u Kallistusa , Domicylli , świętych Marcelina i Piotra i Pryscylli. Chrześcijański charakter niektórych postaci Orfeusza wyrzeźbionych na dwóch frontach sarkofagów z Ostii i jednym z Porto Torres (Pesce, Sarcofagi) wydaje się mniej prawdopodobny. Zgodnie z najnowszymi wynikami badań ikonologicznych , identyfikacja Orfeusza z Chrystusem obejmuje innego, już dokonanego w sztuce żydowskiej, między Orfeuszem a Dawidem w jego roli liryka i psalmisty. Istnieje wyraźny dowód na to w obrazie w synagodze w Dura Europos, mozaice w synagodze w Gazie, jednej w Jerozolimie i obrazie - obecnie zaginionym - na rzymskim cmentarzu Vigna Randanini. Malowany sufit na cmentarzu Domitylli , przedstawiający postać Orfeusza w centralnym clipeusie i postać Dawida w scenie bocznej, stanowi dla schyłkowego III w. ważny dowód i wyrazistą fazę procesu asymilacji.
ORYGENIZM: W "Orygenizmie" można wyróżnić sześć kolejnych etapów. Pierwszym był etap związany z samym Orygenesem, tj. całość spekulacji, które poprzez nieporozumienia jego następców stanowiły podstawę późniejszego orygenizmu. Drugim etapem był orygenizm rozumiany przez jego krytyków z III i IV w., którym odpowiedziała Apologia Orygenesa Pamfila. Oprócz preegzystencji duszy i apokatastasis, kwestionowali oni, poprzez szereg nieporozumień, doktrynę zmartwychwstałego ciała i wiecznego stworzenia. Trzecim etapem był orygenizm mnichów egipskich i palestyńskich (2. połowa IV w.): został on wyjaśniony głównie przez Ewagriusza z Pontu w Kephalaia Gnostica- do nieocenzurowanego syryjskiego tłumaczenia opublikowanego przez A. Guillaumonta (1958)- i w Liście do Melanii, wydanym w syryjskim tłumaczeniu i greckiej retrowersji W. Frankenberga (Evagrius Ponticus, Berlin 1912). Myśl Ewagriusza jest bardzo złożona i wysoce spekulatywna. W odniesieniu do Orygenesa wydaje się podkreślać początkową i ostateczną jedność stworzeń z Bogiem, ale pojawiają się też jego własne niuanse, a także problematyczne sformułowania. Czwartym i najważniejszym etapem był orygenizm, jak zakładali antyorygeniści z IV i V w. - Epifaniusz, Hieronim, Teofil z Aleksandrii (podczas gdy Orygenesa bronili Jan Jerozolimski i Rufin z Akwilei). Ich twierdzenia muszą jednak zostać poddane krytyce, ponieważ, co było całkiem normalne w ich czasach, brakowało im poczucia historycznego: nie mieli pojęcia o rozwoju dogmatu - którego świadomość osiągnęli dopiero niedawno - i nie oceniali Orygenesa na podstawie sytuacji jego czasów. Co więcej, nie wyróżniali się ani w rozumieniu filozoficznym, ani teologicznym. Zupełnie nie zrozumieli zmiany mentalności, która oddzielała prześladowany, mniejszościowy kościół czasów Orygenesa od triumfującego kościoła ich własnego, zwłaszcza w odniesieniu do znaczenia chrystianizacji filozofii dla kierowania światem intelektualnym i potrzeby teologii "w praktyce" (gumnasia), tj. badań. Oskarżyli Orygenesa w świetle herezji swoich czasów, zwłaszcza arianizmu, nie pytając, z jakimi herezjami musiał się zmierzyć i które determinowały jego szczególne problemy. Nie mieli oni absolutnie żadnej świadomości doktrynalnego postępu, jaki w kościele wywołała reakcja na arianizm, w porównaniu ze zwięzłym regula fidei z III w., które Orygenes objaśnił w przedmowie do De Principiis; ani ewolucji słownictwa, i dlatego rozumieli terminy używane przez Orygenesa w sensie, jaki przybrały takie terminy w IV w., co w niektórych teologicznie ważnych przypadkach było o wiele bardziej precyzyjne niż w III w. Czytając Orygenesa, rzutowali na niego orygenizm swoich czasów - ten z trzeciego etapu - ponieważ to właśnie on był ich celem. Nie przeprowadzili żadnych systematycznych badań nad dziełem Orygenesa i opierali swoje oskarżenia na izolowanych tekstach, nie biorąc pod uwagę wyjaśnień często znajdujących się w innych fragmentach tej samej książki, czasami tylko kilka linijek dalej. To, co Orygenes napisał w formie ćwiczenia (gumnastikw/j), zrozumieli jako przedstawione w formie doktryny (dogmatikw/j), z koncepcją ortodoksji i regula fidei, która coraz częściej była wzorowana na prawie cywilnym i wyrażana w "definicjach" w walce z herezją. Bitwa rozpoczęła się od Epifaniusza, metropolity Salaminy lub Konstancji na Cyprze: sklasyfikował on "herezję" Orygenesa razem z tymi, które wypełniły jego Ancoratus i jego Panarion, i nalegał na uzyskanie potępienia Orygenesa od biskupa Jana z Jerozolimy. W 393 r. pewien Atarbius, z jakiego prawa nie wiemy, obchodził klasztory Palestyny, zbierając podpisy pod potępieniem Orygenesa. Źle przyjęty przez Rufina w jego klasztorze na Górze Oliwnej, wbrew wszelkim oczekiwaniom został przyjęty przez Hieronima - do tej pory żarliwego obrońcę Orygenesa - w jego klasztorze w Betlejem. Walka stała się zacięta, Rufin i Jan stanęli przeciwko Hieronimowi i Epifaniuszowi. Osiągnięto pojednanie między Rufinem a Hieronimem, ale spór został ożywiony, gdy Rufin, z powrotem w Rzymie, przetłumaczył księgę I Apologii Pamfila, a następnie Peri Archōn i rękopis, który, skradziony przez Euzebiusza z Cremony, mnicha i przyjaciela Hieronima, zgorszył rzymskich przyjaciół Hieronima. Zmusili oni Hieronima do dokonania nowego tłumaczenia Peri Archōn, które, chcąc być dosłowne, uwypukliło herezje Orygenesa i nieścisłości Rufina, robiąc wszystko, co możliwe, aby rozgoryczyć myśli. Tymczasem patriarcha Aleksandrii, Teofil, został wybrany na arbitra między dwiema stronami konfliktu. Początkowo sprzyjający Orygenesowi, z powodów patriarchalnej polityki zmienił strony, wygnał biskupa pomocniczego Izydora i "Długich Braci" i uzyskał detronizację Jana Chryzostoma, który udzielił im azylu w Konstantynopolu. Potępił Orygenesa na synodzie regionalnym w 400 r. Wydarzenia te miały natychmiastowe reperkusje na Zachodzie, dzięki Hieronimowi, i znajdują odzwierciedlenie w dwóch listach papieża Anastazego. Ten pierwszy spór zakończył się w 402 r. milczeniem Rufina. Piątym etapem był orygenizm, a raczej ewagrianizm, palestyńskich mnichów (1. połowa VI w.) Wielkiej Laury i Nowej Laury, klasztorów pod posłuszeństwem św. Sabasa. Głównym wyrazem ich doktryny jest Księga św. Hieroteusza, dzieło syryjskiego mnicha Stefana bar Sudhaile, który zaostrzył orygenistyczną myśl Ewagriusza w radykalny panteizm. W międzyczasie między pierwszą i drugą interwencją Justyny, ci orygeniści podzielili się na dwie grupy. Ekstremistów nazywano isochristi , ponieważ uważali, że zarówno na początku, jak i na końcu wszystkie "umysły" są równe Chrystusowi: jego wyższość nad nimi jest tylko tymczasowa; nie miał on udziału w grzechu pierworodnym. Umiarkowani, których późny sojusz z anty-Orygenistami doprowadził do potępienia izochristi, byli nazywani protoktisti (prwto,ktistoi), ponieważ przypisywali Chrystusowi wyższość nad innymi umysłami: ich przeciwnicy nazywali ich tetraditi, oskarżając ich o przekształcenie Trójcy w tetradę poprzez wprowadzenie do niej człowieczeństwa Chrystusa. Szósty etap składał się z domniemanego orygenizmu, przeciwko któremu skierowane były potępiające dokumenty cesarza Justyniana: musimy uważać, aby nie pomylić dokumentów z 543 r. z dokumentami z 553 r. Pierwszy, wywołany apelem anty-orygenistycznych mnichów palestyńskich i przedstawiony cesarzowi przez papieskiego apokryzariusza Pelagiusza, składa się z Liber adversus Origenem lub Listu do Menasa, po którym następują wyciągi z De Principiis i anathemata (DS 403-411): zatwierdzone przez wewnętrzny synod cesarza, zostały przedstawione do podpisu papieżowi i patriarchom. Celują one w samego Orygenesa, widzianego w perspektywie ówczesnego orygenizmu i z pewnymi poważnymi nieporozumieniami, zarówno w Liście, jak i w anathemata. Pozostałe potępiające dokumenty pochodzą z V soboru powszechnego, Konstantynopola II, sporządzonego przed i po oficjalnym otwarciu. Podczas gdy Justynian starał się uzyskać zgodę papieża Wigiliusza, którego siłą przyprowadził do stolicy, przed ogłoszeniem soboru otwartym, zgodnie z hipotezą o. Diekampa skierował list do zgromadzonych biskupów, który jest szkicem 15 anatematów, które nie figurują w oficjalnych aktach Konstantynopola II i które nie są zatem prawnie produktem soboru powszechnego: celują one wprost w izochrysti, a Orygenes jest cytowany tylko jako chorąży, do którego się odwołują. Co więcej, niektóre z tych anatematów odtwarzają teksty Ewagriusza słowo w słowo. W oficjalnych aktach soboru - cesarz, zrezygnowawszy z uzyskania zgody papieża, ogłosił sobór otwartym na własną rękę - anatematy skierowane przeciwko "Trzem rozdziałom" zawierają imię Orygenesa na końcu listy heretyków, w anatemie nr 1. 11. Ta sama lista, ale bez imienia Orygenesa, pojawia się w Homonoia cesarza, które jest szkicem tych anatematów. Bardzo prawdopodobne, że imię Orygenesa zostało dodane jako symbol isochristi, po dyskusjach na temat orygenistów, które poprzedzały oficjalne otwarcie. Dokumenty papieża Wigiliusza, zatwierdzające po jego zakończeniu sobór, który odbył się wbrew jego woli, nie wspominają o Orygenesie. Z prawnego punktu widzenia obecność imienia Orygenesa na omawianej liście nie jest szczególnie istotna: nie oznacza to, że był formalnie heretykiem (choć ojcowie soborowi prawdopodobnie zostali o tym przekonani przez pewne pogłoski o rzekomej apostazji, rozpowszechniane przez Epifaniusza), ale prawdopodobnie oznacza, że w jego pismach są pewne błędy, biorąc pod uwagę sposób, w jaki były czytane w tamtym czasie; ale bardziej trafne jest stwierdzenie, być może, że to naprawdę isochristi zostali potępieni pod jego imieniem. Konsekwencją tego potępienia była utrata większej części jego dzieł w języku oryginalnym. To znacznie utrudniło propagowanie myśli Orygenesa w świecie bizantyjskim, a raczej jej bezpośrednie propagowanie, ponieważ poprzez Ojców z IV w. - z których prawie wszyscy byli jego uczniami - teologia Orygenesa niewidzialnie naznaczyła całą tradycję chrześcijańską. Jeśli Orygenes został generalnie odrzucony przez bizantyjskie średniowiecze, łacińskie średniowiecze, aż do XIII w., czytało go namiętnie w łacińskich tłumaczeniach: Orygenes wpłynął na Bernarda z Clairvaux, Wilhelma z Saint-Thierry, a przez nich na tradycję cysterską. Z drugiej strony, niedawne próby uczynienia z niego źródła bułgarskiego bogomilizmu i kataryzmu nie wydają się godne uwagi. Między XIII a XIV w. jego platonizm był trudny do pogodzenia z panującym arystotelizmem: w tym okresie pamiętano go tylko za jego egzegezę. W renesansie bronił go Pico della Mirandola i bardzo podziwiał Erazm. W XVI w. pojawiły się pierwsze wydania, które miały zostać dopracowane w kolejnych stuleciach, a także kilka studiów. Na początku XX wieku Orygenes, mylony z późniejszym orygenizmem, oceniany niemal wyłącznie na podstawie dość jednostronnej lektury De Principiis, był postrzegany bardziej jako grecki filozof niż chrześcijański teolog: jego duchowość pozostała całkowicie niezauważona, a jego egzegeza była uważana za arbitralną i absurdalną (A. von Harnack, E. de Faye, P. Koetschau, H. Koch). Duchowość Orygenesa została ponownie odkryta przez W. Völkera (1931), a nasze zrozumienie jego egzegezy jest dziełem H. de Lubaca (1950): jego osobowość odzyskała swoje istotne wymiary. Obecnie Orygenes jest, po Augustynie, najszerzej czytanym pisarzem kościelnym starożytności.
ORIENTIUS (początek V w.) : Autor kompozycji poetyckiej podzielonej na dwie księgi po 518 dystychów (309 + 209), nazwanej Commonitorium przez jej pierwszego redaktora, Delrio, w XVII w. Nazwisko autora, w innym przypadku nieznane, podano na końcu. Pierwszym, który o nim wspomniał, był Venantius Fortunatus w VI w. , co umieszcza go między Prudentiusem i Seduliusem. Orientius z pewnością żył w Galii , która została spustoszona przez liczne najazdy barbarzyńców na początku V w., o których mówi obszernie, nie wymieniając najeźdźców . Pisał po 405/407; najazdy wywołały u niego uczucia grozy i rozpaczy. Znamy trzy biografie pewnego Orientiusa, biskupa Augusta Ausciorum (= Auch w Gaskonii), i wszystko wskazuje na identyfikację z autorem Commonitorium. Praca ta jest długim napomnieniem do życia w pełni chrześcijańskim życiem. W tym celu naucza również o kruchości rzeczy ludzkich, znaczeniu czci Boga i właściwym prowadzeniu życia w obliczu królestwa niebieskiego. Potępia różne wady, które były szeroko rozpowszechnione w jego otoczeniu. W jego pracy dominuje aspekt moralny, który można również określić jako długie kazanie w wierszu. Praca obfituje w opisy. W jedynym rękopisie Commonitorium znajdują się również różne inne dzieła poetyckie, prawie na pewno nie autorstwa Orientiusa. Są to De nativitate Domini, De epithetis Salvatoris, De Trinitate, Explanatio nominum Domini, Laudatio (uważa się, że te trzy ostatnie tworzą jedno dzieło literackie) i dwa Orationes.
ORYGENES (ok. 185-ok. 254)
I. Życie - II. Dzieła - III. Charakter myśli Orygenesa - IV. Egzegeta - V. Osoba duchowna - VI. Teolog spekulatywny.
Orygenes jest, obok Cypriana, autorem przednicejskim, o którym posiadamy najwięcej danych biograficznych, które są skąpe w jego dziełach, ale obfite w księdze VI Historii kościelnej Euzebiusza, do której możemy dodać informacje dostarczone przez Hieronima i Focjusza z zaginionych dzieł Euzebiusza. Jego relacje z uczniami i programy nauczania są opisane w Panegiryku do Orygenesa Grzegorza Cudotwórcy.
I. Życie. Orygenes, zwany Adamantiusem, człowiek ze stali lub diamentu, urodził się w rodzinie chrześcijańskiej, prawdopodobnie w Aleksandrii. Jego ojciec, Leonides, dał mu szczególnie gruntowne wykształcenie, greckie i biblijne. W 202 r. Leonides poniósł śmierć męczeńską podczas prześladowań Septymiusza Sewera, a dobra rodzinne zostały skonfiskowane. Kilka miesięcy później Orygenes otworzył szkołę gramatyki (tj. literatury), aby utrzymać matkę i sześciu młodszych braci; biskup Demetriusz powierzył mu nauczanie katechumenów, podczas gdy niektórzy egipscy prefekci kontynuowali prześladowania. Przez jakiś czas kontynuował tę podwójną rolę nauczyciela; następnie, prawdopodobnie gdy jego rodzina nie potrzebowała już jego pomocy, zrezygnował z nauczania kultury świeckiej, aby poświęcić się całkowicie katechezie. Zachęcony radykalizmem, który charakteryzował jego młodość, sprzedał wszystkie posiadane rękopisy za drobną sumę, gest, który wydaje się wskazywać na wyrzeczenie się wszystkiego poza wiedzą o Bogu; wymagania apostolskie zmusiły go jednak do powrotu do tego, co porzucił, i aby pogłębić swoją wiedzę filozoficzną, poszedł za kursem Ammoniusza Sakki, ojca neoplatonizmu. Żył życiem skrajnej surowości i, biorąc dosłownie Mt 19:12, wykastrował się. Osiągnąwszy wielki sukces w nauczaniu, powierzył Heraklasowi nadzór nad właściwą katechezą, rezerwując dla siebie uczniów najbardziej pragnących robić postępy, utrzymując również kontakty z heretykami i poganami. W wieku 30 lat zaczął pisać, zachęcony przez Ambrożego, bogatego Aleksandryjczyka, którego sprowadził z walentynianizmu do ortodoksji. Ambroży został pociągnięty do gnozy, nie znajdując w wielkim kościele intelektualnego pożywienia, którego pragnął. Nawrócony przez Orygenesa, przekonał swojego nauczyciela, by wyprodukował to, czego mu brakowało, oddając do jego dyspozycji znaczne środki. W tym pierwszym okresie życia w Aleksandrii, Orygenes odbył wiele podróży: do Rzymu, gdzie, jak się wydaje, słyszał kazanie Hipolita; do palestyńskiej Cezarei, gdzie biskup Teoktyst, podobnie jak Aleksander Jerozolimski, pozwolił mu głosić kazania, chociaż był świeckim, wywołując protest Demetriusza; do rzymskiej Arabii (Jordania), wezwany tam przez gubernatora; w końcu do Antiochii z eskortą wojskową, wezwany przez Julię Mammeę - matkę cesarza Aleksandra Sewera - która pragnęła dowiedzieć się czegoś o chrześcijaństwie. Biskupi Achai ok. 231 zaprosili Orygenesa do Aten, by spierał się z grupami heretyków. W drodze przez Cezareę w Palestynie, Teoktyst i Aleksander wyświęcili go na kapłana. Po powrocie do Aleksandrii Demetriusz, zirytowany święceniami dokonanymi bez pytania o jego zgodę, zwołał sobór biskupów i kapłanów, którzy wygnali Orygenesa z Egiptu; wówczas Demetriusz, poparty przez niektórych biskupów, ogłosił go pozbawionym kapłaństwa. Zasmucony Orygenes wycofał się do Cezarei, gdzie został przyjęty przez swoich palestyńskich przyjaciół i gdzie, podobnie jak w wielu innych prowincjach Wschodu, wyrok Demetriusza został zignorowany. Orygenes powrócił do nauczania i z panegiryku Grzegorza na jego cześć wiemy coś o jego nauczaniu w tym mieście: był to rodzaj szkoły, która była raczej "misyjnym" kursem studiów dla młodych sympatyków pogan, rozwijanym w celu przedstawienia chrześcijańskiej wersji problemów filozoficznych, bez nauczania właściwej doktryny chrześcijańskiej. Orygenes często głosił kazania i mamy wiele jego homilii. Jego działalność literacka pozostała znaczna, ponieważ Ambroży dołączył do niego w Cezarei ze stenografami i kopistami. Często podróżował: do Aten, gdzie rozpoczął swój Komentarz do Pieśni nad pieśniami; do Arabii (Jordania), gdzie podczas synodu przywrócił biskupa Beryllusa z Bostry do ortodoksji i gdzie spierał się z grupą chrześcijan, którzy twierdzili, że dusza umiera wraz z ciałem i z nim zostaje wskrzeszona; do Nikomedii, gdzie dyktował swój list Juliuszowi Afrykańskiemu; do Kapadocji, zwołanej tam przez biskupa Firmiliana. Być może to w Arabii zebrała się mała rada wokół biskupa Heraklidesa; jej obrady odkryto w 1941 r. w Tura w Egipcie. W 250 r. ta bujna i wielopostaciowa działalność została nagle przerwana przez prześladowania Decjusza: uwięziony i torturowany Orygenes odważnie głosił swoją wiarę. Nie pragnęli jego śmierci, ale jego apostazji, która, jako najwybitniejszej chrześcijańskiej postaci swoich czasów, miałaby znaczny wpływ. Śmierć cesarza przywróciła mu wolność w ciągu kilku miesięcy, ale ze złamanym zdrowiem. Zmarł wkrótce potem, w wieku 69 lat, prawdopodobnie w 254 r. Jego grób był nadal widoczny w XIII w. w Tyrze, w Bazylice Grobu Pańskiego.
II. Dzieła. Orygenes był prawdopodobnie najbardziej płodnym autorem starożytności, pogańskim lub chrześcijańskim: lista jego dzieł podana przez Hieronima w liście 33 do Pauli, choć niekompletna, jest zadziwiająca. Jego Heksapla spisał cały tekst ST w sześciu kolumnach: hebrajski, w hebrajskich i greckich znakach; cztery greckie wersje Akwili, Symmacha, Septuaginty i Teodocjona; do niektórych ksiąg miał wersje uzupełniające, zwane Piątą, Szóstą, Siódmą; dodatki i luki w każdym tekście przedstawiał znakami graficznymi zapożyczonymi od aleksandryjskich gramatyków. Komentował również, różnymi metodami, znaczną część Biblii. Z jego uczonych komentarzy posiadamy, w języku greckim, dziewięć ksiąg o Janie i osiem o Mateuszu; w łacińskiej wersji Rufina, dziesięć ksiąg o Rzymianach i cztery o Pieśni nad Pieśniami; anonimowy łaciński tłumacz podaje nam całą drugą połowę komentarza do Mateusza. Zachowało się około 300 homilii: w języku greckim o Jeremiaszu i o Saulu i czarownicy z Endor; w łacińskiej wersji Rufina o Księdze Rodzaju, Wyjścia, Kapłańskiej, Liczb, Jozuego, Sędziów, narodzinach Samuela, Psalmach 36, 37 i 38; w łacińskiej wersji Hieronima o Izajaszu, Jeremiaszu, Ezechielu, Pieśni nad pieśniami, Łukaszu, a także homilie o różnych psalmach, do tej pory przypisywanych samemu Hieronimowi, ale które on jedynie przetłumaczył. Orygenes napisał również wiele scholii (krótkich notatek egzegetycznych na temat fragmentów Pisma Świętego); takie scholie często były tworzone w zbiory. Trudno je dziś zidentyfikować w masie niezliczonych krótkich lub długich fragmentów z zaginionych komentarzy lub homilii. Te fragmenty dotarły do nas na jeden z trzech sposobów. Posiadamy dwa zbiory fragmentów: Apologia Orygenesa w sześciu księgach (pozostała tylko księga I, w łacińskim tłumaczeniu Rufina), napisana przez męczennika Pamfila z Cezarei z pomocą historyka Euzebiusza, broni Orygenesa przed oskarżeniami wysuwanymi przeciwko niemu w III i IV w. i cytuje wiele innych jego tekstów, z których wiele nie jest nigdzie indziej cytowanych; podczas gdy Filokalia Orygenesa, zachowane w języku greckim, zawierają wyciągi zebrane przez Grzegorza z Nazjanzu i Bazylego z Cezarei w celu ukrytego motywu apologetycznego. Znajdujemy również wiele fragmentów przypisywanych Orygenesowi w egzegetycznych catenae, kompilacjach interpretacji patrystycznych na temat księgi Pisma Świętego, które w ten sposób tworzą komentarz werset po wersecie. Wreszcie Orygenes jest bardzo często cytowany przez późniejszych autorów, którzy go oskarżają lub bronią. Ponadto Hieronim mówi nam, że jego własne komentarze do Listów Pawła do Galatów, Efezjan, Tytusa i Filemona ściśle podążają za odpowiadającymi im komentarzami Orygenesa, które obecnie zaginęły, z wyjątkiem fragmentów. Druga grupa prac, choć nieokreślona jako egzegetyczna, poświęca dużo miejsca Pismu Świętemu. De principiis, lub Peri Archōn, źródło pośmiertnych oskarżeń przeciwko Orygenesowi, jest pierwszą chrześcijańską próbą refleksji teologicznej, która zaczyna się od regula fidei i opiera się na Piśmie Świętym i rozumie: przetrwała w całości jedynie w łacińskim tłumaczeniu Rufina; jedna siódma z nich jest zachowana po grecku w Filokaliach, a niektóre fragmenty są cytowane przez Hieronima, Justynana i innych autorów. Inne prace przetrwały w języku greckim: De oratione (Peri Euchēs), z komentarzem do Modlitwy Pańskiej; Exhortatio ad martyrium, skierowane do Ambrożego, gdy groziło mu aresztowanie podczas prześladowań Maksymina Traka; Spór z Heraklidesem, ponownie odkryty w Turze (patrz wyżej); Contra Celsum, ośmioksięgowe obalenie ataku filozofa Celsusa w jego antychrześcijańskiej Prawdziwej doktrynie i najważniejszej pracy apologetycznej chrześcijańskiej starożytności. Zachowały się fragmenty, greckie i łacińskie, innych zaginionych dzieł, takich jak De restorationione i Stromata. Z bogatej korespondencji Orygenesa zachowały się dwa kompletne listy, do Juliusza Afrykańskiego i Grzegorza Cudotwórcy, oraz fragmenty kilku innych. Większa część ogromnego dzieła Orygenesa nie uniknęła spustoszeń czasu i prześladującej przemocy cesarza Justiniana. To, co pozostało, ma nadal znaczną szerokość, ale większa część składa się tylko z łacińskich tłumaczeń i fragmentów. Rodzi to ważne problemy krytyczne, ponieważ jego tłumacze Rufin i Hieronim nie tylko tłumaczyli, ale parafrazowali, mając na celu dopasowanie tekstów do łacińskiego świata myśli; a fragmenty w catenae często składają się z podsumowań dokonanych przez catenistów, którzy starali się zachować główne idee. Wynik tej procedury z pewnością nie był zadowalający, zwłaszcza w De Principiis, ponieważ Rufin z jednej strony, a Hieronim i Justynian z drugiej strony przetłumaczyli lub wybrali fragmenty zgodnie z przeciwstawnymi stanowiskami, jakie zajęli w sporze orygenistycznym; nawet teksty zachowane w Philocalia zostały skrócone.
III. Charakter myśli Orygenesa. Później przyjrzymy się oskarżeniom, w większości bezpodstawnym, wysuwanym przeciwko myśli Orygenesa po jego śmierci. Jego oskarżyciele mają jednak pewne usprawiedliwienie. Po pierwsze, historyczna mentalność, która próbuje umieścić pisarza w jego czasach, jest stosunkowo niedawnym nabytkiem - nawet dzisiaj nie możemy powiedzieć, że jest aż tak rozpowszechniona wśród teologów; to samo dotyczy idei rozwoju dogmatu lub raczej świadomości objawienia w Kościele. Po drugie, sam Orygenes nigdy nie zawraca sobie głowy "definiowaniem" swojej myśli teologicznej. W dużym stopniu polega na tekście biblijnym, który komentuje, i podąża za nim krok po kroku, nie przejmując się natychmiastowym równoważeniem go uzupełniającymi stwierdzeniami, które można znaleźć gdzie indziej, w interpretacji innego tekstu. W teoretyzowaniu zawartym w De Principiis często bada dwa lub nawet trzy różne rozwiązania, które stara się objaśnić w całej ich jasności, często pozostawiając wniosek czytelnikowi. Z tego powodu, studiując go, musimy mieć na uwadze całość jego dzieła, przynajmniej to, co z niego pozostało: możemy wtedy zobaczyć, że różne fragmenty równoważą się, tworząc teologię pełną napięć i niuansów, która zazwyczaj okazuje się być ortodoksyjna. Nigdy nie należy go oceniać na podstawie izolowanego tekstu, ponieważ wyraża on tylko częściowy aspekt, który, wzięty sam w sobie, jest jednostronny, a zatem heterodoksyjny. Ale jego przeciwnicy z IV w. nie mieli ani czasu, ani cierpliwości, ani woli, aby studiować go w ten sposób. Potrzeba "zdefiniowania", która pojawia się na wielu soborach wywołanych przez kryzys ariański, od Nicei do Konstantynopola, z ich różnymi formułami wiary, wynikała zarówno z wpływu prawa rzymskiego, które od czasów Konstantyna coraz bardziej asymilowało regułę wiary do prawa cywilnego, jak i z potrzeby, przeciwko heretykom, formułowania doktryny w możliwie najjaśniejszych i najpełniejszych terminach, aby nie pozostawić wrogowi żadnej luki. Powstała w ten sposób mentalność stworzyła najbardziej niekorzystne warunki, jakie były możliwe do zrozumienia i sprawiedliwego osądu Orygenesa. Musimy również podkreślić inny istotny punkt: we wszystkich swoich dziełach Orygenes jest jednocześnie egzegetą, człowiekiem duchowym i teologiem spekulatywnym. Nie możemy zrozumieć jego egzegezy i spekulacji, jeśli zapomnimy, że są one produktem człowieka duchowego, ponieważ są ukształtowane przez przewagę pierwiastka duchowego, tak jak kosmologia De Principiis. I odwrotnie: jego duchowość i jego teologia są duchowością egzegety; uczynił teologię ze swojej egzegezy i swojej duchowości. Wiele zniekształceń jego myśli przez współczesną krytykę wynika z nieznajomości tego pierwiastka duchowego. Ponadto Orygenes bardzo dobrze znał filozofię i naukę swoich czasów i nauczał jej, jak widzimy w programie zilustrowanym w Panegiryku. Ale on sam nie był filozofem: używał filozofii jako teolog. Jeśli chodzi o naukę, używał jej do wyjaśniania dosłownego znaczenia Pisma Świętego; podobnie jak w przypadku filologii, którą znał z wykształcenia aleksandryjskiego.
IV. Egzegeta. Orygenes jest, obok Hieronima, największym krytycznym egzegetą (Heksapla) i największym dosłownym egzegetą starożytności. Posiadał niewyczerpaną ciekawość różnych odczytów znalezionych w rękopisach zarówno ST, jak i NT, i wskazywał na nie w swoich komentarzach, a nawet w homiliach: ale dla niego, jak i dla wszystkich Ojców przed Hieronimem, tekst grecki miał pierwszeństwo przed hebrajskim, ponieważ był tym, który apostołowie przekazali kościołowi. Jego wyjaśnienia dosłownego znaczenia są zawsze dokładne, wspomagane przez filologię i wszystkie dyscypliny jego czasów, a także wykorzystujące jego wiedzę o hebrajskich zwyczajach i egzegezie, którą zdobył, pielęgnując relacje z rabinami. Wielu było zgorszonych jego stwierdzeniem w De Principiis IV, 2,5, że niektóre teksty nie mają ważnego dosłownego sensu. Ale dla Orygenesa dosłowne znaczenie oznacza materialne znaczenie litery, a nie, jak dla nas, znaczenie, które święty autor chciał wyrazić. W konsekwencji, kiedy Biblia mówi językiem figuratywnym, co czyni często, nie można jej sprowadzić do dosłownego znaczenia w sensie Orygenesa. Jeśli przeanalizujemy przypadki tego rodzaju, które znajdujemy w Homiliach o Heksateuchu, zobaczymy, że wynikają one albo z błędów interpretacji Septuaginty (która, jak powiedzieliśmy, była tekstem Kościoła dla Ojców przed Hieronimem, a nie tekstem hebrajskim, nawet gdy ten był znany), albo z faktu, że w stosunkowo rzadkich przypadkach Orygenes nie potrafił właściwie umiejscowić się w kontekście dosłownym, literackim, psychologicznym lub historycznym. Ale te przypadki wynikają ze szczegółów o niewielkim znaczeniu, a Orygenes wierzył w historyczność fragmentów Pisma Świętego znacznie bardziej niż najbardziej konserwatywni współcześni egzegeci: zobacz jego obronę historyczności arki Noego przed zarzutami marcjonity Apellesa, który słusznie powiedział, że podane wymiary nie pozwolą na pomieszczenie tak wielu zwierząt (Hom. Gen. 11,2; C. Cels. IV, 31). W niektórych wydarzeniach NT, takich jak teofania chrztu Jezusa, kuszenie Jezusa itp., słusznie widzi on rozsądny wyraz duchowej wizji. Ale jeśli Pismo Święte, w tym ST, zostało napisane dla nas, chrześcijan (1 Kor 10:11), to Duch Święty nie uczynił tego tylko w odniesieniu do dosłownego znaczenia: w przeciwnym razie prawne i ceremonialne przepisy starego przymierza zniesionego przez Chrystusa powinny zostać wyeliminowane z Biblii, wraz z tymi narracjami, które w perspektywie pasterskiej, w której umieszcza je Orygenes, są interesujące tylko ze względu na naukę, którą można z nich wyciągnąć. Znaczenie zamierzone przez Ducha jest duchowe, które Orygenes znajduje w NT i we wcześniejszej tradycji, ale którego sam jest wielkim teoretykiem. ST jest objawieniem tylko dlatego, że w całości jest proroctwem Chrystusa, a egzegeza musi pokazać, że Chrystus jest jego kluczem. Egzegeza NT stosuje to, co powiedziano o Chrystusie, do każdego chrześcijanina i pokazuje w czynach Chrystusa proroctwo i przewidywane posiadanie błogosławieństw eschatologicznych. Pierwsze przyjście Chrystusa jest zarówno wypełnieniem czasu, który je poprzedzał, jak i proroctwem jego drugiego przyjścia; różnica między "ewangelią doczesną", jaką żyje się tutaj na ziemi, a "ewangelią wieczną" błogosławieństwa nie leży w u`po,stasij, "substancji", ponieważ istnieje tylko jedna ewangelia, ale w evpi,noia, w ludzkim sposobie rozważania rzeczy, ponieważ widzimy tylko "jak w zwierciadle" to, co zobaczymy "twarzą w twarz": jednak nawet teraz posiadamy "prawdziwe dobra", a cały sakramentalizm, który charakteryzuje czas Kościoła, znajduje się w zarodku w tym rozróżnieniu. Pomimo niezrozumienia, z jakim spotyka się od XVI wieku, ten typ egzegezy jest niezbędny dla dogmatu chrześcijańskiego, ponieważ jeśli objawieniem jest Chrystus, ST nie jest jako całość objawieniem, jeśli jako całość nie mówi o Chrystusie. Możemy z pewnością krytykować egzegezę Orygenesa za niewystarczające uwzględnienie ludzkiego autora, w przekonaniu, że Duch Święty jest autorem Pisma Świętego; i ponieważ egzegeza Pisma Świętego musi być godna Boga, za poszukiwanie sensu w każdym szczególe, często skutkujące arbitralną procedurą, rekompensowaną pięknem i duchowym bogactwem wielu jego wykładów. Ale w opisany przez nas wzór wplata się wiele wpływów, biblijnych, rabinicznych, filoniańskich, helleńskich, gnostycznych itd., które nadają egzegezie Orygenesa niezwykle złożony charakter. Nie brakowało prób klasyfikacji. Przede wszystkim teoria potrójnego znaczenia sięga samego Orygenesa (De Principiis IV, 2,4), w którym znaczenia odpowiadają podziałom jego trychotomicznej antropologii: znaczeniu cielesnemu lub dosłownemu, znaczeniu psychicznemu lub moralnemu i znaczeniu duchowemu lub mistycznemu. H. de Lubac śledzi doktrynę poczwórnego znaczenia, po raz pierwszy sformułowaną przez Jana Kasjana, aż do praktyki Orygenesa: znaczenie dosłowne, znaczenie alegoryczne (potwierdzenie Chrystusa jako centrum historii), znaczenie tropologiczne (dotyczące zachowania chrześcijanina po przyjściu Chrystusa), znaczenie anagogiczne (dające przeczucie eschatologicznych błogosławieństw). Niektórzy współcześni autorzy odróżniają "typologię" od "alegorii", rozumiejąc tę ostatnią w innym sensie niż doktryna poczwórnego znaczenia: interpretacja zgodna z horyzontalną, postępową i liniową koncepcją czasu chrześcijańskiego jest "typologiczna"; egzegeza, która zakłada, ponad światem rzeczywistym, świat boski lub anielski, który w jakiś sposób odzwierciedla, jest "alegoryczna". To rozróżnienie jest uzasadnione, jeśli odnosi się do różnych form literackich: nie do przyjęcia jest osąd wartościujący "alegorii", która jest oskarżana o to, że nie jest chrześcijańska. W rzeczywistości "alegoryczne" egzegezy tego typu nie są rzadkością w NT, a jeśli czas chrześcijański jest sakramentalny, oznacza to, oprócz wymiaru poziomego, wymiar pionowy, który manifestuje fakt, że rzeczywistości eschatologiczne są już obecne w świecie rzeczywistym.
V. Osoba duchowa. Nauka duchowa jest obecna w każdym dziele egzegetycznym. Ascetyczne i moralne koncepcje Orygenesa są nadal w dużej mierze niezbadane. Walka duchowa dominuje w jego antropologii i angelologii. Ludzkość jest jednocześnie duchem (pneu/ma), duszą i ciałem: pneuma to dar, który Bóg daje każdemu, aby go prowadzić w wiedzy, modlitwie i cnocie. Ale dusza jest podwójna: jej wyższa część, umysł (nou/j) lub serce, jest kształcona przez pneuma i jest zdolnością duszy, która otrzymuje łaskę; niższa część, "ciało" lub "myśl ciała" , odpowiada w pewnym stopniu pożądliwości, która przyciąga osobę do ciała. Ponadto dusza jest popychana przez aniołów i demony, którzy stoją za dowódcami swojej armii, Chrystusem i Szatanem. U Orygenesa znajdujemy dość kompletną doktrynę, rozrzuconą tu i ówdzie na stronach egzegezy, na temat męczeństwa, dziewictwa lub czystości, cnoty i cnót, grzechu i wszystkiego, co oznacza chrześcijański ascestycyzm. Orygenes był twórcą wielu mistycznych tematów, które podjęli jego następcy. Do tradycyjnej, zbiorowej egzegezy oblubienicy z Pieśni nad Pieśniami jako reprezentującej kościół, dodał egzegezę, która odnosiła się do indywidualnej duszy chrześcijańskiej. Porównał Iz 49:2 do PnP 2:5, tworząc w ten sposób obraz strzały i rany miłości. Ponieważ wcielenie Chrystusa wywołuje skutki w każdym, musi się on również narodzić i rozwijać w każdej duszy. Duchowe wznoszenie się, poprzez modlitwę i cnotę, jest reprezentowane przez wejście apostołów na górę, na której szczycie ukazał im się Jezus w swojej boskości, która ukazała się przez jego człowieczeństwo: przemienienie jest symbolem najwyższej wiedzy, jaką człowiek może mieć, tutaj na dole, o Bogu i jego Synu. Zmysły duchowe, które rozwijają się u tych, którzy czynią postępy, pozwalają im, w analogii do pięciu zmysłów cielesnych, intuicyjnie i wrodzoną znajomość boskich rzeczywistości, do których wcześniej przylgnęli przez wiarę. Ta wrodzona cecha pojawia się wraz z rozwojem ich uczestnictwa w obrazie Boga, Słowie, które osoby otrzymały w momencie swojego stworzenia i które rozwijają w sobie przez życie chrześcijańskie i praktykowanie cnót - ponieważ tylko podobne zna podobne - aż do osiągnięcia "podobieństwa" szczęśliwości, które pokrywa się z doskonałą wizją. Wiedza ma za przedmiot tajemnice, te widzialnych i niewidzialnych istot, te relacji wewnątrz Trójcy, wszystkie zjednoczone w osobie Syna, tajemnicy par excellence, obrazu Ojca, zrozumiałego Świata: w Nim znajdują się plany i zarodki stworzenia, ponieważ jest mądrością Boga. Tajemnica jest rozumiana w świetle przekazywanym przez osoby boskie, gdzie Syn, dostosowując się na różne sposoby do zdolności każdej z nich, staje się pokarmem, który karmi osobę boską naturą, którą Syn otrzymuje nieustannie od Ojca; jest winem, które raduje duszę, napełniając ją słodyczą, rozkoszą, "entuzjazmem", tj. uczuciem doświadczanym poprzez boską obecność. Wiedza jest spotkaniem między boską wolnością, która daje siebie, a ludzką wolnością, która otrzymuje: Bóg nie bierze w posiadanie osoby wbrew jej woli, w ekstazie, która zabrałaby jej podstawowe sumienie i wolność, ponieważ tylko diabeł działa w ten sposób, w tych, którzy są opętani i w tych, którzy są w uścisku namiętności. Wiedza ma jako swój zwykły punkt wyjścia egzegezę Pisma Świętego, rozważaną w wyrzeczeniu się grzechu i świata oraz w czystości serca: wiara jest jej koniecznym początkiem, ale jej przedmiot staje się coraz bardziej obecny dla pięciu zmysłów duchowych, a doskonale zrozumiana, wiedza jest nieodróżnialna od miłości, w zjednoczeniu: "Adam poznał Ewę, swoją żonę". Ezoteryzm, o który niesłusznie oskarżono duchowość Orygenesa, jest w rzeczywistości kwestią nie dawania duszy czegoś, czego nie mogłaby utrzymać i co by jej zaszkodziło: reguła wspólna dla wszystkich kierowników duchowych. Podobnie, oskarżanie go o arystokratyczną wizję oznaczałoby zapomnienie, że wszystkie te argumenty wykładał w homiliach głoszonych wszystkim chrześcijanom z Cezarei, napominając swoich słuchaczy, aby czynili postępy, aby poznać. Pamiętaj również, że Orygenes często przejawia głęboko uczuciowe oddanie Chrystusowi i że w jego dziełach znajdujemy pewne dowody, nieliczne, ale jasne, osobistego doświadczenia mistycznego.
VI. Teolog spekulatywny. Teologia Orygenesa jest nierozerwalnie związana z jego egzegezą i jego nauką duchową i jest przez nie inspirowana. Pozostaje wierny regula fidei swoich czasów, którą przedstawia we wstępie do De Principiis, i wychodząc od tego, z pomocą Pisma Świętego, rozumu i własnego doświadczenia duchowego i pasterskiego, prowadzi swoje badania z całą skromnością, nie roszcząc sobie prawa do dogmatyzacji: De Principiis jest teologią evn gumnasi,a|, "w praktyce", tj. w badaniach. W dużej mierze rozwija się w reakcji na herezje swoich czasów. Przeciwko marcjonistom, Orygenes potwierdza dobroć Stwórcy i jego tożsamość z Ojcem Jezusa, a także zgodność dwóch Testamentów i wartość ST. Przeciwko walentynianom, potwierdza wolną wolę, osobistą odpowiedzialność i odrzucenie predestynacji postrzeganej jako prawo natury. Przeciwko doketyzmowi, potwierdza autentyczne człowieczeństwo przyjęte przez Chrystusa jako warunek odkupienia. Sprzeciwia się również dwóm herezjom trynitarnym: przeciwko modalistom, głosi odrębną osobowość każdej osoby, a przeciwko adopcjonistom, wieczne zrodzenie Słowa. Wreszcie, tendencje ku antropomorfizmowi, millenaryzmowi i dosłowności obecne w Wielkim Kościele dają mu okazję do wyznania niecielesności Boga, duszy i ostatecznego błogosławieństwa, a także zniesienia w Chrystusie prawa żydowskiego w jego ceremonialnych i prawnych nakazach. Oczywistym byłoby niesprawiedliwe krytykowanie go, jak często czynią jego przeciwnicy, za nieprzewidzenie późniejszych herezji i za to, że czasami używał w sensie ortodoksyjnym (jak pokazuje porównanie z innymi tekstami) wyrażeń, które później otrzymały heterodoksyjne znaczenie. Filozofia stojąca za jego teologią to średni platonizm, eklektyczny platonizm zmieszany z dużą ilością stoicyzmu i odrobiną arystotelizmu. Ale Orygenes nie jest właściwie filozofem, ponieważ wykorzystuje swoją wiedzę filozoficzną jako teolog. Jeśli chodzi o Trójcę, Orygenes stara się wyrazić w sposób bardziej dynamiczny niż ontologiczny jedność osób i odrębną osobowość każdej z nich. Ojciec jest źródłem boskości, którą przekazuje Synowi w swoim wiecznym i ciągłym poczęciu oraz Duchowi, w taki sposób, że Syn jest i pozostaje w Ojcu, jak Ojciec w Synu: Syn pozostaje w Ojcu nawet wtedy, gdy we wcieleniu jest na ziemi ze swoją ludzką duszą. U Orygenesa po raz pierwszy znajdujemy, odnośnie wieczności zrodzenia Syna, formułę "Nie było czasu, kiedy by Go nie było" . Z drugiej strony, sprzeciwia się on u Walentynianów ich przedstawieniu zrodzenia Syna jako probolē lub prolatio, tj. przedstawieniu implikującemu, podobnie jak zrodzenie ludzkie lub zwierzęce, podział substancji. Ojciec jest pierwszy, ponieważ jest początkiem i ponieważ to on posyła Syna i Ducha na ich misję: to jest istota domniemanego "podporządkowania" Orygenesa, który, poza kilkoma niezręcznymi wyrażeniami, nie pociąga za sobą niższości władzy dla pozostałych dwóch osób. Syn posiada, w jedności swojej osoby, wielość tytułów: różne imiona przypisywane mu przez Pismo Święte, które wyrażają różne aspekty jego relacji z Ojcem i z ludzkością. Jako Mądrość jest zrozumiałym Światem, który zawiera zasady i nasiona bytów oraz wszelką wiedzę o tajemnicach; jako Logos objawia je i to On wykonuje dzieło stworzenia. Zjednoczenie Słowa z naturą ludzką jest, zgodnie z doktryną preegzystencji dusz, przed wcieleniem, ponieważ ludzka dusza Słowa została stworzona razem z innymi duszami w preegzystencji: poprzez swoje zjednoczenie ze Słowem była "w postaci Bożej", nieskazitelna, a zatem Chrystus, w swoim człowieczeństwie, jest oblubieńcem kościoła, który w preegzystencji został utworzony z całości innych dusz. Aby odkupić swoją upadłą oblubienicę, wcielił się w łonie Maryi, a wraz z nim Słowo. Objawił ludzkości swoją boskość, tłumacząc ją na osobę ludzką. Ta dusza, w męce, została porzucona jako okup dla Szatana i zstąpiła do piekła, gdzie uwolnił dusze sprawiedliwych zmarłych i przywrócił je ze sobą w swoim wniebowstąpieniu. Orygenes naucza, na swój sposób, unii hipostatycznej i po raz pierwszy communicatio idiomatum. Duch Święty pochodzi od Ojca przez Syna, który przekazuje mu swoje tytuły: jest Uświęcicielem i stanowi "materię" lub "naturę" charyzmatów, które odpowiadają "łaskom rzeczywistym" teologii scholastycznej. Orygenes opracowuje doktrynę aniołów i demonów: strażników jednostek lub ludów, lub nadzorców różnych sfer natury. Ludzkość została stworzona, podobnie jak aniołowie, na obraz Boga, Słowa: uczestniczą w istnieniu i boskości Ojca oraz synostwie i racjonalności Słowa, wszystkie te terminy są rozumiane w sensie bardziej nadprzyrodzonym niż naturalnym. Ale grzech przykrywa obraz Boga w człowieczeństwie diabolicznymi lub bestialskimi obrazami, które tylko Odkupiciel może pokonać. Spekulacje Orygenesa na temat zmartwychwstałych ciał mają tendencję do potwierdzania jednocześnie ich tożsamości z ciałem ziemskim i ich inności od niego, zgodnie z Pawłowym obrazem nasienia i rośliny. Jeśli Orygenes nie postrzega Maryi jako całkowicie wolnej od grzechu, jest pierwszym, który wyraźnie potwierdza jej wieczne dziewictwo; widzi w niej jeden z wielkich "typów" osoby duchowej i, zgodnie z do Sokratesa , nazywał ją Theotokos. Opracowuje również precyzyjną doktrynę na temat chrztu, Eucharystii, pokuty, święceń i małżeństwa. To, co nazywa się orygenizmem, jest wzięte nie z całej teologii Orygenesa, która miała stać się pokarmem dla Ojców IV w., ale z pewnych spekulacji w De Principiis, pozbawionych ich hipotetycznego i antytetycznego charakteru i usystematyzowanych przez następców. W braku określonej kościelnej doktryny na temat duszy, Orygenes utrzymuje preegzystencję dusz, w tym Chrystusa. Na początku Bóg stworzył "umysły", wszystkie równe i zanurzone w boskiej kontemplacji. Osłabienie zapału stanowiło pierwotną wadę, która dzieliła ich na anioły, ludzi i demony: w tym czasie "umysły" ostygły w dusze, ponieważ yuch, jest połączone z yu/coj, zimny. Ta doktryna, odziedziczona po Platonie, dostarczyła Orygenesowi odpowiedzi na marcjonickie ataki na Boga Stwórcę, ponieważ pozwoliła mu prześledzić nierówność istot ludzkich przy narodzinach jako konsekwencję wolnej woli: pozwoliła mu również uniknąć trudności dwóch innych odpowiedzi na problem pochodzenia duszy, traducjanizmu i kreacjonizmu. W kontekście jego czasów nie można go nazwać heretykiem, ponieważ Kościół nie miał żadnej doktryny o pochodzeniu dusz, poza ich stworzeniem przez Boga. W sposób odpowiadający równemu początkowi wszystkich stworzeń Orygenes utrzymuje równość ich ostatecznego stanu, poprzez ich doskonałą reintegrację z dobrem (= apokatastasis). Z punktu widzenia Pisma Świętego doktryna ta opiera się na 1 Kor 15:24-28, w którym to fragmencie Orygenes odczytuje zbawienie nawet wrogów Chrystusa i interpretuje unicestwienie śmierci jako zniszczenie woli wrogości, jaką diabeł (De Principiis III, 6,5) ma wobec Boga. Apokatastasis, tak rozumiana, jest prawdziwym punktem zwrotnym myśli Orygenesa, ponieważ zachowuje dla jednego Boga, wbrew gnostykom i marcjonitom, obecność dobra i sprawiedliwości, uznając zło za przemijające, a karę za lekarstwo. Aby nie postrzegać apokatastasis jako koniecznego procesu, Orygenes nalega na fakt, że poprzez długi okres oczyszczenia, każde stworzenie swobodnie wybierze dobro, i z tego powodu postuluje nieograniczoną serię światów, za co później został zganiony. Inne błędy, o które go oskarżano, są często sprzeczne z wiarygodnymi tekstami greckimi i wynikały z nieporozumienia ze strony oskarżycieli lub z późniejszej specjalizacji słownictwa: nie rozumiano, że świat stworzony od wieczności przez Boga jest zrozumiałym światem platońskich "idei" lub stoickich "rozumów", zamysłów lub nasion bytów, światem zawartym w Słowie, a zatem stworzonym od wieczności przez Ojca w pokoleniu Syna. Nie rozumiano również, że twierdzenie, że Syn nie widzi Ojca, jest skierowane przeciwko antropomorfizmowi i że słowo widzieć jest tutaj użyte w jego ocznym znaczeniu: ponieważ w rzeczywistości Orygenes często spekulował na temat wiedzy Syna o Ojcu. Ponadto oskarżenia Metodego dotyczące wskrzeszonych ciał wynikały z nieporozumienia, ponieważ przyjął użycie przez Orygenesa słowa ei=doj w jego powszechnym znaczeniu zewnętrznego wyglądu, podczas gdy u Orygenesa wskazuje ono na zasadę metafizyczną. Orygenes nie mógł twierdzić w De Principiis, że wierzy w metempsychozę, którą uważa za absurdalną w swoich zachowanych greckich komentarzach, uważając ją za niezgodną z nauką Kościoła; nie mógł też wierzyć w odnowienie ofiary Chrystusa w niebie, ponieważ w księdze współczesnej De Principiis, wyraźnie potwierdza jej wyjątkowość. Nie zrozumiano również, że zastosowanie do Chrystusa terminu genhtoj, nieodróżnialnego od gennhtoj i ktisij, który nie ma dokładnego znaczenia stworzenia, nie czyni Słowa stworzeniem. Nie zrozumiano również, że jego "podporządkowanie", motywowane jego koncepcją pochodzenia i "ekonomii", pozostaje ortodoksyjne, pomimo kilku niezręcznych wyrażeń. Wreszcie nie do końca zrozumiano, że przypisując mu absurdalną teorię sferycznych ciał chwalebnych, Justynian zinterpretował to, co Orygenes powiedział o gwiazdach (De Oratione XXXI, 3), jako odnoszące się do ciał wzniesionych.
ORANGE, Sobór : . Zebrał się 8 listopada 441 w Orange (łac. Arausio) w Galii; przewodniczył Hilary z Arles, uczestniczył Eucherius z Lyonu. Wydał 30 kanonów dyscyplinarnych, które jasno ukazują problemy duszpasterskie tamtych czasów i zwyczaje liturgii galikańskiej.
ORANS (ikonografia). : Termin ten jest używany do określenia postaci męskiej lub żeńskiej, zwykle widzianej z przodu, w geście expansis manibus. Postawę tę można wyjaśnić, jeśli uznamy ją za właściwą dla kogoś modlącego się lub wołającego o pomoc; nadal wyrażała ona dialog, zgodnie ze zwyczajem wielokrotnie wspominanym w ST: "Cały dzień wzywam Cię, Panie, wyciągam ręce moje do Ciebie". W przeszłości symbol ten był uważany wyłącznie za chrześcijański, choć z różnymi interpretacjami (dusza, Maryja, eklezja), ale badania W. Neussa i Th. Klausera podkreśliły istnienie podobnych przedstawień poza chrześcijańskim kontekstem figuratywnym. Oprócz dowodów monumentalnych (słynna statua Liwii [I w. n.e.], która w znacznym stopniu powtarza typ Artemizji z Halikarnasu [IV w. p.n.e.], stiuki pitagorejskiej bazyliki Porta Maggiore w Rzymie, aby wymienić tylko najbardziej znane), źródła literackie dokumentują znajomość tego gestu w hellenistycznej i rzymskiej kulturze artystycznej. W dość licznej serii monet, od Trajana do Maksymiana Herkulesa, postać kobieca powtarza się w niezaprzeczalnym geście orans, wskazanym przez legendy jako Pietas, Pietas publica, Pietas augusta, Pietas Augusti lub Augustae, Augustorum itp., tj. personifikacja Pietas erga homines i adversus deos. Pietas zmarłego erga deos pojawia się w niektórych III w. sarkofagi obok postaci pasterza niosącego baranka, symbolu filanqrwpi,a i uogólnionych postaci filozofów . Do tej samej tradycji ikonograficznej z pewnością należą niektóre wyraźnie inspirowane chrześcijaństwem pomniki, w których postać oransa jest połączona, ze względu na jej znaczenie chrystologiczne, z postacią Dobrego Pasterza. Te dwa symboliczne obrazy powtarzają się na najstarszych chrześcijańskich sarkofagach i na sklepieniach kabin w katakumbach , metaforycznie wyrażając dwa bieguny dzieła zbawienia: Zbawiciela i zbawienia. Wprowadzenie scen biblijnych i oczywiste nawiązanie do środków zbawienia pomagają wyjaśnić dokładny sens tych symbolicznych figur, zaczerpniętych z przedchrześcijańskiego repertuaru. Ikonograficzny typ Pietas lub Euvse,beia został przyjęty przez chrześcijan bez żadnych formalnych zmian. Odosobnione oranty są przedstawione wśród drzew, które reprezentują raj , lub z capsą volumina, nawiązaniem do doktryny jako środka zbawienia, lub między dwoma apostołami, którzy wprowadzają zmarłego do raju, zgodnie z niezbędnymi formułami wyrażającymi stan bycia "zbawionym". Gdy artysta wyposaża obraz w poszczególne elementy (imię, cechy twarzy, wiek itp.), utrwala w portrecie zmarłego ogólne cechy typu: np. na cmentarzu Domitilli zmarła Weneranda, modląca się, zostaje wprowadzona przez św. Petronillę do Raju . Dalszym dowodem pragnienia przedstawienia zmarłego w niebiańskim pokoju są liczne płyty nagrobne, na których tekst epigrafu jest uzupełniony obrazem zmarłych orans. Wreszcie, niektóre znane postacie biblijne są przedstawione jako oranty: Noe, Jonasz, Daniel, Zuzanna, trzej młodzieńcy w ognistym piecu. Obecność gołębicy obok Noego lub anioła obok Daniela i trzech młodzieńców wskazuje na boską interwencję, która miała miejsce. Maryja, męczennicy i święci pojawiają się również jako expansis manibus, ponownie świadcząc o stanie wiecznej szczęśliwości; np. św. Agnes na V-wiecznym płyta pluteus i na złotym szkle , św. Cecylia w jej krypcie w katakumbach św. Kaliksta , św. January , św. Apolinary w jego bazylice w Rawennie. Ten gest, różnie interpretowany, ale z pewnością znany pierwszym chrześcijanom w jego najprostszym i najbardziej spontanicznym znaczeniu, w harmonii ze słowami św. Pawła i Ojców, został wyczerpująco wyjaśniony w proponowanej hermeneutyce De Bruyne′a: biblijne postacie nie wzywają zbawienia, są już zbawione. Tak więc zmarły orans jest symbolem radości, ponieważ on lub ona znajduje się w boskim pokoju; wyizolowane obrazy są niczym innym, jak stereotypem tego symbolu. Pierwotna ikonografia chrześcijańska nie znała wątpliwości ani pesymizmu, ale była przeniknięta stałą pewnością zbawczej interwencji Chrystusa.
ORATIO CYPRIANI : . Istnieją dwie modlitwy o tym tytule, błędnie przypisywane Cyprianowi z Kartaginy i legendarnemu Cyprianowi z Antiochii. Są to dwie modlitwy, zachowane w łacinie, o uwolnienie od grzechu, od diabła i od choroby, tj. o zdrowie ciała i duszy. Grecki oryginał został opublikowany przez Th. Schermanna . Pierwsza nosi tytuł Oratio I Cypriani antiocheni pro martyribus i zaczyna się od anielskiego trisagion Hagios: całość jest jednocześnie wyznaniem wiary i wezwaniem. Pojawiają się w niej imiona biblijne (Tobiasz, Daniel itd.). Niedawno uznano ją za źródło inspiracji dla symbolicznych postaci malowanych w katakumbach. Oratio II Cypriani quam dixit sub die passionis suae jest pełne przykładów wysłuchanych modlitw. Sprawia wrażenie serii egzorcyzmów wzywających Boga przeciwko piekielnym mocom.
ORDER - ORDYNACJA : Opierając się na pismach apostolskich, pisarze kościelni uważają kapłaństwo Chrystusa za jedno kapłaństwo, w którym uczestniczą wyświęceni słudzy i wierni. Wielu autorów mówi w ten sposób, w tym Orygenes , Klemens Aleksandryjski , Ambroży z Mediolanu , Augustyn z Hippony i Leon Wielki. Jednocześnie czynią oni wyraźne rozróżnienie między wyświęconymi duchownymi a wiernymi, zaczynając od Justina, który odróżnia avdelfoi, od proesto,j i dia,konoi . Tertulian czyni to samo rozróżnienie. Hipolit Rzymski w swoim rytuale święceń stwierdza to z największą jasnością , a ps.- Dionizy powtarza to w swoim De eccles. Hier. To samo rozróżnienie pojawia się bardzo wcześnie w samej hierarchii; np. u Hermasa i jeszcze bardziej u Ignacego z Antiochii , który również precyzuje, że wierni są poddani biskupowi, kapłanowi i diakonowi. To rozróżnienie stawało się coraz bardziej ugruntowane. Z drugiej strony wiemy, że na Zachodzie istniała pewna kontrowersja, która miała tendencję do postrzegania biskupa jako zwykłego kapłana, któremu dodano władzę. Hieronim w szczególności broni tej tezy. Tertulian w różnych miejscach podejmuje wspomniane rozróżnienia , a Cyprian również wspomina o nich w swoich listach. Chociaż Ojcowie od początku rozróżniają hierarchię wyświęconą od wiernych, nie są tak jasni, gdy rozróżniają evpi,skopoj i presbu,teroj. Klemens Rzymski, np. nazywa tych, którzy sprawują władzę w Koryncie presbu,teroi. Teodor z Mopsuestii stara się wyjaśnić postępujące rozróżnienie pomiędzy evpi,skopoj i presbu,teroj, zwłaszcza w swoim Komentarzu do I Tym. W małych społecznościach presbu,teroj robił trochę wszystkiego i z tego powodu był nazywany evpi,skopoj. Później tylko ci byli nazywani biskupami, którzy mieli władzę nakładania rąk (ceirotonei) i byli oznaczani tą nazwą. Byli odpowiedzialni za prowincję i nosili imię apostoła. Po śmierci apostołów ich następcy nosili imię evpi,skopoi . Interesujące jest to, że to najwyraźniej Ireneusz z Lyonu po raz pierwszy na Zachodzie nazwał lokalnego biskupa evpi,skopoj . Hipolit pokazuje nam przede wszystkim "wielkiego kapłana", biskupa: nazwa ta wyraźnie wskazuje, że stanowi on pierwszy stopień, a kapłan dzieli część tych uprawnień. Miejsce, jakie Hipolit przypisuje diakonowi - który został wyświęcony, aby służyć biskupowi nie tylko w sprawowaniu liturgii, ale w każdej konkretnej potrzebie życia wspólnoty kościelnej - oferuje nam teologię diakonatu, której bogactwo później i dość szybko zniknęło z pola widzenia; już w V w. diakon pełnił tylko i niemal wyłącznie funkcję liturgiczną. Mamy dowód tego spadku w formułach święceń zawartych w Sakramentarzu weroneńskim . Jeśli Hipolit pozostawia kapłanowi niewiele do zrobienia, to dlatego, że to biskup zwykle celebruje Eucharystię i inne sakramenty. Kapłan celebruje jako delegat biskupa, co otwarcie pokazuje obrzęd fermentum w Ordo romanus I . W znanym liście Innocentego I do Decentiusa z Gubbio bardzo jasno i dobitnie mówi się o obrzędzie fermentum. Cyprian opisuje zwyczaj w Afryce, gdzie kapłan odprawia mszę pod nieobecność biskupa. Ofiarowanie Eucharystii jest właściwe biskupowi lub kapłanowi i nigdy nie jest powierzane diakonowi. Atanazy udoskonala tę ideę, wspominając świeckiego w małej wiosce, w której nie było księdza, któremu pozwolono odprawiać Eucharystię. Pewne teologiczne badanie tej kwestii niestety przybrało formę legalizmu, do tego stopnia, że Sobór w Serdica (343) wymagał, aby każdy, kto został wyświęcony na biskupa, był najpierw, przez pewien czas, lektorem, diakonem lub prezbiterem (Mansi 3, 4). Na szczęście, jak wiemy, te przepisy prawne nie były naprawdę przestrzegane aż do później: konsekracja św. Ambrożego na biskupa jest tego przykładem. Jeśli chodzi o obrzędy święceń, od Tradycji Apostolskiej, przez sakramentarze rzymskie, aż po X-wieczny Pontyfikał Rzymsko-Niemiecki, znajdujemy jedynie wkładanie rąk i modlitwę konsekracyjną (Pontificale romano-germanico del X secol). Wkładanie rąk było uważane za istotny obrzęd święceń i często wskazywano na nie jako na udzielające łaski Ducha Świętego i mocy otrzymanej od biskupa do przekazywania jej innym. W rejonie Antiochii i Konstantynopola, być może przed połową IV w., konsekracja biskupia wymagała położenia otwartej księgi Ewangelii na głowie kandydata. Ten obrzęd, który towarzyszył nałożeniu rąk, a czasami je zastępował, jest poświadczony około 380 r. przez Konst. apost. VIII, 4,6, a na początku V w. przez Severiana z Gabali i przez Palladiusza. Hieronim, wyrażając swoją myśl o episkopacie, uważa, że święcenia biskupie polegają jedynie na wyborze prostego kapłana, który ma zasiąść na wyższym miejscu . Ojcowie łacińscy nie dają zatem żadnych wskazówek co do innych obrzędów niż nakładanie rąk; inne obrzędy pojawiają się dopiero w X w. w Pontyfikale rzymsko-niemieckim. Chociaż św. Augustyn mówi wiele o stopniach hierarchii, w obrzędach powtarza to, co napisali jego poprzednicy; niejednokrotnie jednak, zwłaszcza w swoich listach podkreśla potrzebę nienagannego postępowania moralnego u tych, którzy otrzymali święcenia . Nie neguje jednak ważności święceń udzielonych przez niegodnego, heretyckiego lub schizmatyckiego duchownego. Jego anty- Dzieła donatystyczne próbują wyjaśnić odpowiednie role duchownego, sakrament jako taki i wiarę podmiotu. To, co powiedziano o chrzcie, odnosi się do innych sakramentów, które muszą być uważane za ważne, nawet jeśli są udzielane poza kościołem . Wyrażenie w Bapt. podsumowuje teologiczną opinię Augustyna na temat ważności sakramentu: non cogitandum quis det, sed quid det. Św. Leon, a wraz z nim wielu innych pisarzy kościelnych, podążało za tą augustyńską doktryną dotyczącą święceń udzielanych poza kościołem. Augustyn w De catechizandis rudibus i De doctrina christiana podaje tę samą doktrynę. Nie powinniśmy pomijać wpływu wywieranego przez Grzegorza Wielkiego. Jego Liber regulae pastoralis, która odniosła znaczny sukces i została nawet przetłumaczona na język grecki, podjęła augustiańską naukę o święceniach udzielonych podmiotowi, którego moralne postępowanie przed święceniami pozostawiało wiele do życzenia, powołując się na teologię chrztu: Sicut baptizatus semel baptizari iterum non debet, ita qui consecratus est semel in eodem ordine iterum non valet consecrari. Jeśli chodzi o naukę dotyczącą ważności sakramentu święceń udzielonych przez heretyka, nie możemy tutaj zagłębiać się w kontrowersje z VIII w. i późniejsze, ale ogólnie rzecz biorąc, przestrzegano nauki augustiańskiej. Z drugiej strony, sobór rzymski z 769 r. unieważnił wszystkie święcenia dokonane przez uzurpatora papieża Konstantyna . Ten sam przypadek powtórzył się z Hincmarem z Reims, rozwiązany dzięki interwencji Mikołaja I, w przypadku święceń udzielonych przez Ebo, biskupa tego samego miasta. Decyzje Soboru w Soissons (853) w tej sprawie podążały za linią augustiańską, podobnie jak stanowisko teologiczne przyjęte w celu rozwiązania problemu święceń udzielonych przez papieża Formozusa. Przy tej okazji Auxilius, ok. 911 r., dostarczył dokument patrystyczny: De ordinationibus papae Formosi, oraz dialog zatytułowany Infensor et defensor: małe prace podsumowujące doktrynę augustiańską dla niegodnych biskupów lub uzurpującego papieża. Problemy te powracały w różnych mniejszych epizodach i były zazwyczaj rozwiązywane przez podążanie za augustiańską doktryną chrztu i święceń.
ORDINES ROMANI : Podczas gdy sakramentarz - tekst celebransa - zawiera formułę euchologiczną obrzędów chrześcijańskich, ordines, które służą jako przewodnik dla mistrza ceremonii, oferują szczegółowy wykład obrzędów i są niezbędnym uzupełnieniem sakramentarza. Ordines romani często wskazują również Incipit i Explicit czytań. Zanim zostały zebrane w zbiorach, ordines istniały jako oddzielne książeczki, z których każda była przeznaczona do określonej funkcji. Dotyczyło to również Ordines romani. Zostały one zachowane i chętnie nazywane Romani, dzięki polityce religijnej władców karolińskich Pepina Krótkiego i Karola Wielkiego, którzy wprowadzili rzymską liturgię do swoich domen. Aby osiągnąć ten cel, musieli jednak szukać kompromisu ze zwyczajami gallikańskimi. Do tego okresu (początek IX w.) sięgają najstarsze rękopisy ordines: wśród nich można wyróżnić te, w których obrządki rzymskie zachowały swoją pierwotną czystość, oraz te, w których zaadaptowano zwyczaje frankijskie, zbiory A (ok. 700-750) i B (początek IX w.) w wydaniu Andrieu. Oprócz 50 Ordines romani (od VIII do XI w.) opublikowanych przez Andrieu, znaleziono inne.
I-X: msza papieska i biskupia.
XI: rytuał chrztu.
XII-XIV: porządek pieśni i czytań.
XV-XIX: porządek liturgii monastycznej.
XX-XXXIII: różne celebracje roku liturgicznego.
XXXIV-XL: święcenia kapłańskie.
XLI-XLIV: poświęcenie-konsekracja kościołów.
XLV-LXVIII: koronacja cesarza. XLIX: pogrzeby.
L: Ordo romanus antiquus (część X-wiecznego rzymsko-niemieckiego Pontyfikału Moguncji). Najważniejszym z Ordines romani jest nr I, który opisuje liturgię mszy stacyjnej odprawianej przez papieża w VI-VII w. i który znajduje się na początku historii mszy rzymskiej. Ordines romani utraciły swoją funkcję, gdy rubryki zostały włączone do sakramentarzy lub odwrotnie, gdy ordines zawierały również modlitwy. Centralną rolę odegrał rzymsko-niemiecki Pontyfikał spisany w St. Alban′s w Moguncji (ok. 950-963).
OPTATUS z Thamugadi. Donatystyczny biskup Thamugadi (Timgad), 388-398. Osobowość tyrańska, która sprawowała ogromną władzę w Numidii podczas swojego dziesięcioletniego episkopatu (Optatum Gildonianum decennalem totius Africae gemitum). Czczony przez ludność donatystów, która obchodziła rocznicę jego konsekracji z entuzjazmem, Optatus został oskarżony przez katolików o nadużywanie swojej władzy wobec nieletnich i innych, których majątek został mu powierzony, a także wobec właścicieli ziemskich, którzy stanęli mu na drodze ; usiłował również stłumić siłą schizmę Maksymianistów w szeregach donatyzmu . W umyśle Augustyna Optatus był kojarzony z grabieżą, coraz bardziej powszechną i zorganizowaną, . W 397/398 Optatus sprzymierzył się z hrabią Gildo w ostatnim buncie przeciwko autorytetowi cesarza Honoriusza (inter Gildonis satellites praecipuus haberetur teneretur moreretur [Optatus]), i wraz z nim został pokonany, pojmany i stracony . Chociaż sam być może nie był rewolucjonistą , jego gwałtowne działania i despotyczne metody dały początek rewolucyjnym elementom społecznym w kościele donatystów. Jego moc symbolizuje duża katedra i zależne budynki zbudowane na wzgórzu górującym nad Timgadem, by oddać mu cześć . W połowie XX wieku wysunięto hipotezę (Pincherle), która nie została jeszcze obalona (Scorza Barcellona), że Optatus był autorem kazania bożonarodzeniowego (In natali sanctorum innocentium), które tradycja rękopisów przypisuje Optatusowi z Milevis.
OPUS IMPERFECTUM IN MATTHAEUM. Nazwa nadana długiemu anonimowemu łacińskiemu komentarzowi do Ewangelii Mateusza, który kończy się na rozdz. 25 i wykazuje tu i ówdzie luki. Choć przekazany pod imieniem Jana Chryzostoma, jego autorem był nieznany wczesny ariański z V w. Wcześniejsza hipoteza łacińskiego tłumaczenia zaginionego greckiego oryginału została obalona przez łacińskie źródła. Egzegeza jest głównie alegoryczna, z technicznymi procedurami, które ściśle przypominają Orygenesa, poruszając tematy o silnie egzystencjalnym charakterze: człowieczeństwo widziane w walce dobra ze złem, między diabłem, który zniewolił ciało, a Bogiem, który wspomaga duszę, która jest wolna w swoich decyzjach, ale niewystarczająca, aby osiągnąć zbawienie bez boskiej pomocy. Wiara ariańska autora jest widoczna w różnych polemicznych i doktrynalnych fragmentach, a zwłaszcza w powtarzającym się temacie prześladowań: jest on przywódcą małej wspólnoty ariańskiej, której członkowie z dnia na dzień maleją z powodu nacisków dominujących katolików; dlatego nalega na temat pokusy, przesiewania, które czeka najlepszych. W eschatologicznej perspektywie sądu ostatecznego, który będzie świadkiem klęski prześladowców, armia Antychrysta jest reprezentowana przez Kościół katolicki, a początek czasów ostatecznych rozpoczyna się od Konstantyna i Teodozjusza, cesarzy, którzy prześladowali arian. Tak więc pelagiańskie idee u autora, niedawno zasugerowane przez jednego uczonego, muszą zostać wykluczone.
OPERA OMNIA. W epoce rękopisów pomysł zebrania dzieł jednego autora musiał zmierzyć się z dwiema trudnościami: jedną finansową, drugą krytyczną. Pierwszą można było pokonać, ale druga wymagała zmysłu krytycznego, który pojawił się dopiero w renesansie, dzięki wysiłkom wielkich redaktorów, głównie Johanna Frobena (Frobeniusa) wspomaganego przez Erazma. Tak więc, jeśli chodzi o Ojców, znamy tylko jedną próbę zebrania dzieł św. Augustyna, w Clairvaux (obecnie Troyes). Dla niego, oprócz Retractationes, istniał Indiculus Possydiusza, który uprościł zbieranie. Publikacja opera omnia rozpoczęła się w Bazylei od wydawcy J. Frobena (1460-1527), który współpracował z Johannem Petrim (1441-1511) i Johannem Amerbachem (1441-1513). Przyniosło to poprawę poprawności tekstów; przede wszystkim wymagało krytycznego zbadania autentyczności i odrzucenia fałszywych dzieł. W latach 1505-1506 ukazało się editio princeps opera omnia św. Augustyna, ale bez aparatu krytycznego. W 1513 roku współpraca Erazma przyniosła krytyczny wzrost: opera omnia Jerome'a, w 10 tomach, 1516; Jana Chryzostoma (po łacinie), 1517; Cypriana, 1520; Tertuliana, 1521; Arnobiusza, 1522; Hilarego, 1523; Ireneusza, 1526; Ambrose'a, 1527. Nowe 10-tomowe edycja dzieł Augustyna dokonana przez Erazma ukazała się w latach 1528-1529, co stanowiło kamień milowy w wyborze rękopisów, poprawności tekstów i eliminacji apokryfów. Wszystkie dzieła Orygenesa, zredagowane przez Erazma, zostały opublikowane po jego śmierci przez Rhenanusa. Działalność Erazma kontynuował jego uczeń Beatus Bild, zwany Rhenanusem. Impuls został nadany. W kolejnych stuleciach mauryści wydali wzorcowe edycje opera omnia, najpierw ojców łacińskich, a następnie Greków (opublikowane po raz pierwszy z tekstem greckim). Mieli na tyle rozsądku, by nie odrzucać spuriów całkowicie, lecz umieścić je w dodatkach.
OFICI - NAASSENES. Gnostyczne grupy II-III w., w których doktrynach i praktykach religijnych wąż zajmował poczesne miejsce. Użycie węża należy rozpatrywać na tle ich polemicznej postawy, charakterystycznej dla różnych systemów gnostycznych, wobec Boga ST: w istocie, ten, który zepsuł Adama i Ewę, przedstawiony w relacji z Rdz 3 jako symbol zła i pochodzenia grzechu, był czczony przez Ofitów jako szerzyciel gnōsis, tj. tej wiedzy o dobru i złu, której Bóg-demiurg ST zakazał ludziom. Jego moc została dodatkowo zamanifestowana przez Mojżesza w epizodzie z miedzianym wężem i uznana przez samego Jezusa. Oprócz tej wartości polemicznej, zgodzili się oni w wyjaśnieniu wybitnej roli węża w spekulacjach gnostycznych, wielkiego znaczenia i podstawowej funkcji tego zwierzęcia w tak wielu aspektach pogańskiej religijności jako symbolu siły generatywnej natury, wróżbiarstwa i proroctwa oraz jako powiązanego z kultem zmarłych i astrologią. W spekulacjach gnostycznych symbolika węża przyjmowała wartości i funkcje, które znacznie różniły się w zależności od kontekstu. Najprawdopodobniej fakty dotyczące Ofitów lub Naassenów, udokumentowane przez herezjologów, należy rozumieć nie jako odnoszące się do pojedynczej lub określonej grupy gnostyckiej, ale do różnych szkół, które, choć zaczynały od pewnych wspólnych elementów doktrynalnych, rozwinęły następnie zróżnicowane systemy teologiczne. Ireneusz, który utożsamił Ofitów z Sethianami, przypisuje im kosmogoniczną i antropogoniczną opowieść mityczną, która w wielu aspektach antycypuje, w bardziej uproszczonej formie, mit walentynianski . W tak zwanym Diagramie Ofitów , projekcie schematycznie przedstawiającym wszechświat, tak jak wyobrażali go sobie ci sekciarze, wąż staje się symbolem kosmicznym: jest potworem (biblijnym Lewiatanem), który otacza świat ziemski jako jego pan i władca. Według Epifaniusza, który opisuje niektóre ze swoich praktyk religijnych, Ofici używali żywego węża do konsekracji Eucharystii. Szczególnie ważne są dowody ps.-Hipolita, który cytuje, cytując dosłownie, a także parafrazując i podsumowując, długi fragment zaczerpnięty z dzieła Naasseńczyka i psalmu anapestycznego, również używanego przez nich. Pierwszy z nich (znany również jako "Kazanie Naasseńczyków") opowiada mit o pochodzeniu ludzkości, podążając za schematem, który wykazuje pewne analogie z doktryną Saturnila. Według autora tej pracy, temat Człowieka Pierwotnego i jego zstąpienia na świat, który stanowi jądro mitu gnostycznego, jest obecny, choć w niejasnych i niejasnych formach, w dziedzictwie religijnym różnych ludów, o czym świadczy bogaty przegląd mitów pogańskich (greckich, frygijskich, asyryjskich, egipskich itd.), który towarzyszy antropogonicznej opowieści. Psalm rozwija temat duszy, która błąka się po labiryntach świata, aż Jezus zstępuje, aby ją uwolnić, objawiając jej "gnozę". Malowidło znalezione w katakumbach Viale Manzoni w Rzymie wydaje się nawiązywać do tej naasseńskiej doktryny duszy. Według ps.-Hipolita, grupa naasseńska była blisko spokrewniona z Perati, Setianami i gnostycznym Justinem.
OPTATIANUS (260/270-przed 335). Publilius Optatianus Porfyrius, urodzony prawdopodobnie w Afryce (co być może potwierdza tradycja jego poematów i znaczenie nadane Kartaginie w Karmelitach); w 306 r. prawdopodobnie objął stanowisko prokonsula Achai, ale został wygnany ok. 315 r. lub wkrótce potem, po oskarżeniu złożonym cesarzowi Konstantynowi. Pomimo niemożności spisania na wygnaniu jego poezji w ozdobnym stylu adekwatnym do ich formy literackiej , wysłał cesarzowi swoją kolekcję 20-figurowych panegirycznych poematów z okazji dwudziestej rocznicy Konstantyna i udało mu się uzyskać odwołanie z wygnania w 325 r. (z pewnością przed zamordowaniem Kryspusa w 326 r.). W 329 i 333 r. był praefectus urbi. Ponieważ jego dzieła nie zawierają echa tricennaliów Konstantyna, autor prawdopodobnie zmarł przed 335 r. Zachował się korpus poetycki, zwany panegirykiem w rękopisach, który oprócz dzieła dedykacyjnego dla Konstantyna (nieautentycznego) i listu z odpowiedzią, zawiera 20 utworów skomponowanych na wygnaniu, wraz z 7, które zostały częściowo skomponowane później (z pewnością przed wygnaniem), były to 6, 10, 18. Oprócz tej kolekcji w Codex Salmasianus z Anthologia Latina (81 Riese) zachowało się kilka tak zwanych versus anacyclici (dystychy, które bez zmiany znaczenia i zachowania tego samego metrum można również czytać od tyłu do przodu), podczas gdy niektóre fragmenty znajdują się u mitografa Fulgencjusza . Wiersze są na ogół niezwykle artystyczne carmina figurata: trzy utwory, w kontynuacji hellenistycznej poezji figuralnej, przedstawiają poprzez zarys dzieła tematy prezentowane w różnych miejscach (20: organy hydrauliczne; 26: ołtarz; 27: fletnia Pana); inne są krzyżówkowymi wierszami śledzącymi geometryczne wzory, przedmioty, litery - schemat wymyślony przez autora. Litery wyróżnione kolorem są okresowo wprowadzane w niektórych wierszach, które przyczyniając się do sensu wiersza, jednocześnie tworzą motywy geometryczne (np. Karm. 6), przedmiot (np. Karm. 9: palma zwycięstwa) lub duże litery o symbolicznym znaczeniu. Ponieważ, obok tematów pogańskich, ostatnia grupa zawiera wiersze, które ze względu na treść i reprezentację greckich liter X i P są wyraźnie chrześcijańskie (np. Karm. 8), autora można uznać za chrześcijanina. Jego wpływ był znaczący, głównie na autorów wczesnośredniowiecznych, którym nadano podgatunek "poezji figuralnej" (Alkuin, Raban Maur).
OPTATUS z Milewi (IV w.). Biskup Milewi w Numidii. Od Hieronima wiemy, że napisał sześć ksiąg przeciwko donatyzmowi, Valentiniano et Valente principibus, gdzieś między 364 a 367 rokiem (prawdopodobnie, według niektórych uczonych, około 366-367). Oryginalny tytuł dzieła nie jest znany, ani od Hieronima, ani z tradycji rękopisów: te zaproponowane przez współczesnych redaktorów i uczonych (najbardziej znane to Adversus Parmenianum Donatistam, De schismate Donatistarum) mają jedynie wartość orientacyjną. Wbrew wskazówkom Hieronima i planowi ustalonemu przez samego Optatusa (księga I, rozdz. 6), dzieło, jakie zostało przekazane, składa się z siedmiu ksiąg: fragmenty księgi VII są interpolowane do księgi III. Obecnie przyjmuje się, że około 385 r. Optatus chciał przygotować drugą edycję (świadczą o tym katolickie i donatystyczne listy biskupie Rzymu cytowane w II, 3-4, zaktualizowane w niektórych kodeksach imionami papieża Syrycjusza, wybranego w 384 r., oraz donatystycznych biskupów Lukiana i Klaudiana),
ale nie był w stanie jej ukończyć: ktoś z jego kręgu został zobowiązany do ukończenia nowej edycji, wykorzystując materiał zebrany przez Optatusa, który pojawia się w księdze VII, choć nie bez własnych transpozycji i interwencji. Dzieło jest odpowiedzią na antykatolicki traktat napisany przez donatystę Parmeniana w ok. 362. W pierwszej księdze Optatus, który zwraca się do Parmeniana jako "brata", przypomina kwestie poruszane przez donatystę w jego dziele i wyjaśnia kolejność, w jakiej zamierza postępować w swoim własnym ujęciu: następnie koryguje niektóre stwierdzenia Parmeniana na temat ciała Chrystusa i odróżnia koncepcję herezji od koncepcji schizmy, odpowiadając Donatowi na oskarżenie o schizmę, które Parmenian rzucił katolikom. Głównym argumentem księgi I jest historia początków schizmy aż do Soboru Rzymskiego, który odbył się pod przewodnictwem papieża Miltiadesa: tutaj Optatus chce pokazać, że niektórzy biskupi, którzy oskarżyli konsekratora Cecyliana Feliksa z Aptungi o traditio, powinni być uważani
za traditores. Tematem księgi II jest jedność Kościoła katolickiego, charakteryzująca się jego powszechnością. W Afryce, tylko Kościół Katolicki jest w komunii z Kościołem powszechnym, i tylko Kościół Katolicki posiada cechy, które zgodnie z Pismem Świętym są mu właściwe. W księdze III Optatus broni imperialnej interwencji w Afryce, przypominając donatystom, że byli pierwszymi, którzy odwołali się do autorytetu cesarza. Surowe środki podjęte przeciwko nim były konieczne z powodu ich własnej przemocy, a ich roszczenie do nazywania siebie męczennikami w prześladowaniu, które rozpętał Kościół Katolicki, było puste. W księdze IV Optatus odrzuca tezę Parmeniana, że w grzesznikach z Pisma Świętego powinniśmy widzieć katolików. To raczej donatyści, odpowiedzialni za tak wiele przestępstw, są grzesznikami. Księga V poświęcona jest tematowi ważności chrztu. Przeciwko donatystom, którzy, podążając za starożytną afrykańską praktyką, uznali chrzest udzielany przez heretyków za nieważny, a zatem ponownie ochrzcili
katolików, którzy (spontanicznie lub nie) przybyli do ich kościoła, Optatus broni doktryny chrzcielnej Kościoła Rzymu, przyjętej przez afrykańskich katolików na Soborze w Arles w 314 r., zgodnie z którą skuteczność sakramentu nie zależy od osoby szafarza, ale od działania Boga. Księga VI opisuje przemoc donatystów, zwłaszcza w czasach Juliana Apostaty, ale przede wszystkim Optatus ubolewa nad duchową szkodą wyrządzoną przez donatystów poprzez ich propagandę. Księga VII, dodana do drugiego wydania, próbuje odpowiedzieć na zarzuty podniesione przez traktat wśród donatystów. Po zaproszeniu do jedności w kościele katolickim, bada interpretację niektórych fragmentów biblijnych, do których donatyści odwoływali się w swojej kontrowersji, i przedstawia obronę Makarego, architekta jedności w 347 r. Praca Optata miała również dostarczyć zbiór dokumentów na temat początków schizmy. Tylko jeden z naszych rękopisów, Parisinus 1711, cytuje niektóre dokumenty (Gesta apud Zenophilum, Purgatio Felicis), które stanowią część
oryginalnej dokumentacji zebranej przez Optata, a także osiem listów (sześć od Konstantyna) dodanych do zbioru w późniejszym czasie. Praca Optata ma wielką wartość, zarówno historyczną, jak i teologiczną. Zebrał on dużą liczbę dokumentów, aby zrekonstruować wydarzenia schizmy i obalić zarzuty donatystów, przewidując, co zrobi Augustyn, zwłaszcza. z okazji Soboru Kartagińskiego w 411 r. Również teologicznie, wyprzedzając Augustyna, Optatus dogłębnie bada doktrynę eklezjologiczną i sakramentalną w punktach kwestionowanych przez donatystów (jedność Kościoła, skuteczność sakramentów w odniesieniu do tego, kto je sprawuje). Charakterystyczna dla Optatusa jest również tendencja do łagodzenia powodów nieporozumień między stronami, przedstawiając swoich oponentów jako ekstremistów, z którymi może prowadzić dialog i których stanowiska może obalać, a nie jako wrogów. Kazanie, In natali sanctorum Innocentium , znajduje się w rękopisie pod nazwiskiem Optatusa z Milevis i jest mu przypisywane od czasu jego wydania przez A. Wilmarta; obecnie przeważa opinia sformułowana wcześniej przez A. Pincherle′a, który widział w tym dzieło donatysty, być może Optatusa z Thamugadi: odnotowano dokładne punkty styczne między nim a dziełem Tyconiusa . Musimy z pewnością odrzucić przypisywanie Optatusowi, podtrzymywane przez G. Morina, trzech kazań ps.-augustiańskich o Epifanii: Serm. 131 i 132 z Dodatku Maurystów oraz Sermo sancti Augustini de Epiphania. Nazwę Optata zaproponowano - na podstawie argumentów stylistycznych, które ostatecznie okazały się nieprzekonujące - dla dwóch kazań wielkanocnych.
OLIMPIA, diakonisa (ok. 361/368-ok. 410). Wspominają o niej różne starożytne dokumenty: Dialog Palladiusza o życiu św. Jana Chryzostoma i jego Historia Lausiacka; Historia kościelna Sozomena; 17 listów wysłanych do niej przez Jana Chryzostoma; i anonimowa Żywot (druga połowa V w.). Urodziła się między 361 a 368 rokiem w Konstantynopolu, w rodzinie należącej do kręgu pałacu cesarskiego, była wychowywana przez Teodozję, siostrę przyjaciela Bazylego Amfilochiusza z Ikonium. Źródła przypisują jej przyjazne i rodzinne stosunki z Grzegorzem z Nazjanzu i Grzegorzem z Nyssy. Poślubiła Nebrydiusza, prefekta Konstantynopola, w 386 roku, ale wkrótce owdowiała. Opowiada się o tym w kategoriach wzniosłej duchowości, jak odmówiła posłuszeństwa cesarzowi Teodozjuszowi i poślubienia wysokiego urzędnika cesarskiego. Jej odmowa skutkowała sekwestracją wszystkich jej dóbr i rozpoczęciem życia w ubóstwie i ascezie. Wykorzystała swój majątek - zwrócony jej ze względu na jej budujące życie - na wielkie dzieła miłosierdzia w stolicy, za co Nektarius, arcybiskup Konstantynopola w latach 381-397, uczynił ją diakonisą, gdy miała zaledwie 30 lat. Olimpia mieszkała w Konstantynopolu, dzieląc swoje życie służby z licznymi kobietami, które do niej dołączyły. Kiedy Chryzostom przybył tam jako arcybiskup (398), wysoko cenił i wspierał wspólnotę Olimpii; Olimpia i jej towarzyszki z kolei współpracowały z nim; wiele z jej towarzyszek zostało wyświęconych na diakonisy. Po tym, jak cesarz Arkadiusz dekretem z 404 r. wygnał Chryzostoma do Kukuzy w Armenii, Olimpia również cierpiała z powodu różnych prześladowań, ostatecznie została wygnana do Nikomedii, gdzie zmarła ok. 410 r. Posiadamy 17 listów napisanych do niej przez Chryzostoma z wygnania
OLIMPIODOR, diakon (VI w.). W podpisie kodeksu Vat. Barber. gr. 549 komentarza do Księgi Jeremiasza czytamy, że Olimpiodor został wyświęcony na diakona przez biskupa Jana II Nikioty z Aleksandrii (505-515/516). Urodził się zatem w latach 470-490. Mówi, że napisał komentarze do Księgi Hioba i Koheleta na prośbę nieznanych w inny sposób Juliana i Jana. Anastazy Synajczyk nazywa go "wielkim filozofem", dodając, że jest on "filozofem, który w swoich księgach opisał Aleksandrię, której był diakonem". Był więc uczonym egzegetą, który komentował różne księgi biblijne; liczne obszerne fragmenty jego prac pozostały w catenae; edycje jego dzieł zostały w rzeczywistości zestawione z tych cytatów z catena. Komentował Księgę Hioba, Księgę Koheleta , Księgę Jeremiasza ; Lamentacje; i list Jeremiasza, Barucha i Psalmy. Anastazjusz Synajczyk cytuje również fragment swojego dzieła Contra Severum Antiochenum. Inne fragmenty uważa się za fałszywe. Jego egzegeza ma charakter moralizatorski.
OLIMPIODOR z Teb (ok. 370-ok. 430). Pogański historyk i poeta, pochodzący z Teb (Egpyt), który żył w pierwszej połowie V w. na dworze Konstantynopola, gdzie był zatrudniony w różnych misjach ze względu na swoje zdolności dyplomatyczne; ok. 412 r. został wysłany na spotkanie z księciem Hunów Donatem. Odbył różne podróże i był uważnym obserwatorem, a zatem miał wiedzę z zakresu geografii; mógł odwiedzić Rzym ok. 425. Napisał historię Rzymu, obejmującą lata 407-425 n.e., w 22 księgach poświęconych Teodozjuszowi II. Praca (według Gilletta ukończona po 441 r.) zaginęła, z wyjątkiem kilku fragmentów zachowanych w Focjuszu, który krytykuje jego niechlujny styl. Olimpiodor nie uważa jej za historię w tradycyjnym sensie, ale za zbiór materiałów do historii, a zatem w formie annalistycznej, wykorzystującej system konsularny do datowania. Dokładnie transkrypuje łacińską terminologię techniczną. Niemniej jednak praca była intensywnie wykorzystywana przez Zosimusa (od księgi 5,27), który pisał na początku VI w., oraz przez autorów kościelnych, takich jak Filostorgiusz (ok. 380-po 439) i Sozomen (zm. po 450). Olympiodor jest dobrze poinformowany o życiu politycznym Konstantynopola i o wydarzeniach w zachodnich częściach cesarstwa, głównym przedmiocie jego pracy, a nawet o wydarzeniach, które miały miejsce w odległej Brytanii, którym Stylichon nie poświęcił odpowiedniej uwagi militarnej. Dobrze zna grabież Rzymu w 410 r. i polityczne i wojskowe błędy, które do niej doprowadziły, a także powolną odbudowę cesarstwa zachodniego przy pomocy Wschodu. Obecnie jego praca jest ponownie oceniana na niekorzyść Zosimusa, który wiele od niego zapożycza. Livrea uważa go za prawdopodobnego autora Blemyomachii, zachowanej w berlińskim rękopisie. W rzeczywistości wiedział o Blemmiach, którzy mieszkali na południowej granicy Egiptu i kiedyś wzięli ok. 20 000 jeńców podczas najazdu, a także o Nobadach, których prawdopodobnie odwiedził jako ambasador. Olimpiodor był również alchemikiem.
OLIMPIUSZ. IV w. biskup, niektórzy mówią o Toledo, inni o Barcelonie. Według Gennadiusa napisał on (zaginiony) Librum Fidei adv. eos qui naturam et non arbitrium in culpam vocant (o grzechu pierworodnym). Augustyn wymienia go razem z Ireneuszem, Cyprianem, Reticiusem, Hilarym, Ambrożym i Grzegorzem , a w ta sama praca nawiązuje do pracy - in quodam sermone ecclesiastico - która może być tą samą, którą cytował Gennadius.
OLIMPIUSZ (zm. 412). Honoriuszowski magister officiorum , pochodzący z Euksyny Pontus. Następca Stylichona, którego zrujnował, doprowadzając do jego aresztowania (408) i prześladując jego zwolenników. Olimpiusz mógł być inspiracją dla prawa z 14 listopada 408, które wykluczało pogan z administracji pałacu. Obrońca ostatniej szansy polityki antybarbarzyńskiej, zapobiegł jakiemukolwiek porozumieniu z najeźdźcą Alarykiem. Ostatecznie został zhańbiony i uśmiercony przez Konstancjusza (Zosimus, Historia nova V). Augustyn napisał dwa listy do Olimpiusza, w jednym prosił o pomoc dla biskupa w kwestii majątkowej, w drugim o podjęcie działań przeciwko heretykom.
ONOMASTIKA. W pogańskich łacińskich inskrypcjach z pierwszych dwóch wieków ery cesarskiej, onomastyczny system nazewnictwa osób opierał się na trzech elementach (praenomen, gentilicium, cognomen). Od III w. praenomen, a następnie gentilicium stopniowo wychodziły z użycia. Tak więc w zdecydowanej większości tytułów chrześcijańskich pojawia się tylko cognomen, zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet, ponieważ przypuszczalnie wystarczało to do identyfikacji osób. Jednakże, zwłaszcza w niektórych prowincjonalnych, bardziej konserwatywnych kontekstach lub w określonych klasach społecznych, używanie tria nomina utrzymywało się, choć tylko sporadycznie, podczas gdy duo nomina nadal jest poświadczane dość często w IV w., stając się rzadkie dopiero w V-VI w. W inskrypcjach chrześcijańskich zauważa się, że czasami cognomen funkcjonuje jako praenomen lub gentilicium, lub odwrotnie (patrz np. CIL V, 1661, z Akwilei: Furia Firmina Gaudentia i Diehl, 286, z Rzymu: Valerius Victor Paternus). W języku greckim imię ma zwykle tylko element nominalny, często po którym następuje nazwisko w prostym dopełniaczu lub poprzedzone ui`o,j, pai/j, co jest bardzo rzadkie w łacińskich inskrypcjach chrześcijańskich. Uważa się, że greckie przykłady dwóch lub trzech imion są imitacją rzymskiego użycia, jak pokazuje transliteracja praenomina i gentilicia. Chrześcijanie (podobnie jak Żydzi) nie przywiązywali szczególnej wagi do etymologii imion: dlatego zazwyczaj noszą imiona pogańskie lub imiona mitologiczne, np. Afrodyta, Galatea, Herkules, Izydor, Liber, Mercurius, Febe, Martialis, Saturus, Silvanus, Sokrates, Ptolomaeus i wiele innych. Podobnie, przynajmniej do IV-V w., imiona biblijne nie były zbyt rozpowszechnione (najbardziej powszechne to Maria, Zuzanna, Iohannes, Petrus), podczas gdy uważa się, że typowo chrześcijańskie lub schrystianizowane cognomina, takie jak Agape, Anastazjusz, Benedictus, Martyrius, Redemptus, Spes lub Renatus, rozpowszechniły się, zwłaszcza gdy praktyka chrztu w bardzo młodym wieku stawała się coraz bardziej powszechna. Również godne uwagi są tutaj tak zwane imiona teoforyczne, które rozprzestrzeniły się w innych formach również w epoce przedchrześcijańskiej, niemal tak jakby po to, by oddać się pod szczególną opiekę bóstwa. Wiele z nich było używanych przez Afrykanów: Quodvultdeus, Habetdeus, Deogratias, Deusdedit, Adeodatus, Theodulos. Również dość często spotykane w inskrypcjach są imiona upokarzające (lub hańbiące), początkowo charakterystyczne dla chrześcijan, ale szybko przyjęte również przez pogan, choć po prostu tak samo modne, nie zwracających już uwagi na ich znaczenie: Asellus, Calumniosus, Contumeliosus, Importunus, Onager, Stercorius, Coprion, Projectus i Projecticius (te dwa ostatnie dla porzuconych dzieci). Nazwiska, lub signa, mogą być wprowadzane z wyrażeń różnego rodzaju i następują po cognomen, lub mogą być używane samodzielnie. Czasami, pomimo końcówki -ius, odnosiły się do kobiet (Amantius, Simplicius, Toribius). Pewna liczba żeńskich cognomina jest nieregularnie wydłużana w dopełniaczu i celowniku, przy czym przeważają formy słabe nad silnymi i greckimi końcówkami: Agnes (-etis, -eti), Aproniane (-enis, -eni lub -etis, -eti), Cyriace (-etis, -eti), Iuliane (-enis, -eni lub -etis, -eti). Z pewnością nie są to zdrobnienia, jak przypuszczano w przeszłości. Już w IV w. pojawiają się imiona barbarzyńskie, które w kolejnych stuleciach stały się bardziej powszechne. Ogólnie rzecz biorąc, nie jest możliwe, na podstawie rodzaju imienia, prześledzenie pochodzenia osoby, która je nosi, biorąc pod uwagę, że zazwyczaj greckie lub wschodnie imiona są używane przez ludzi Zachodu, i odwrotnie, ze względu na egzotykę lub modę. Niewystarczająco podkreślono jeszcze funkcję i znaczenie pozornie niezwykłych cognomina, które miały jedynie lokalną dystrybucję (patrz imiona, chrześcijańskie).
ONUPHRIUSZ (IV w.). Egipski anchoreta, prawdopodobnie połowa IV w. Jego życie i życie innych mnichów opisano w koptyjskim tekście przypisywanym pewnemu Papnutisowi (Paphnutiusowi). Część odnosząca się do Onufriusa istnieje również w języku greckim i innych językach - nie jest zatem jasne, czy tekst koptyjski jest oryginałem. Żył zupełnie sam, nagi, odziany jedynie we włosy, które sięgały mu do kolan. Palma dawała mu jeden owoc miesięcznie jako pożywienie. Z niejasnych przyczyn jego reputacja stała się popularna poza Egiptem i dała początek różnym legendom. Jego ikonografia jest również szczególnie bogata, zarówno w Egipcie, jak i poza nim. Święto 12 (lub 10) czerwca.
OGDOAS - OGDOAD .
I. W gnostycyzmie - II. Hermetyzmie - III. Klemens Aleksandryjski.
I. W gnostycyzmie. (1) W systemie walentynianskim Ogdoas jest reprezentowany przede wszystkim przez pierwsze cztery pary eonów. Ten Ogdoas jest pierwszą z trzech części, na które podzielona jest pleroma trzydziestu eonów: Ogdoas, Dekada i Dodekad. Ogdoas jest również utożsamiany z Sofia, niebiańską Jerozolimą i powszechną matką, która, wygnana z pleromy, generuje demiurga świata zmysłowego, z kolei powiązanego z Hebdomami; Hipolit. Wreszcie Ogdoas jest także miejscem, w którym przebywa Sofia, tj. ósme niebo gwiazd stałych: Hippolytus. Rozważane w tej ostatniej perspektywie, Ogdoas jest siedzibą życia, niebiańskim Jeruzalem, miejscem odpoczynku, do którego przeznaczeni są wybrani przed wejściem do pleromy eonów, dnia Pańskiego (ponieważ dzień Pański jest ósmym dniem następującym po szabacie, żydowskim siódmym dniu, tak na płaszczyźnie kosmologicznej Ogdoas następuje po Hebdomach, grupie siedmiu niższych niebios lub siódmym niebie, w którym przebywa biblijny demiurg). (2) W przypadku szkoły Secundusa, pierwotny Ogdoas składa się z proarch,, avnennohtoj, arrhtoj i avoratoj, które odpowiednio generują avrch,, avkatalhptoj, avnwnomastoj i avgennhtoj. (3) Gnostyk Marek utożsamia Ogdoasa z Jezusem:. (4) Bazylides utożsamia Ogdoasa zarówno z megaj arcwn, który tworzy i rządzi światem zmysłowym , jak i z niebem gwiazd stałych, w którym on i jego syn przebywają. (5) Dla Barbelo-gnostyków Ogdoas jest ósmym niebem, w którym przebywa Barbelo, powszechna matka, odpowiadająca Sofia Walentynianów. (6) Ta sama doktryna powtarza się u Arcontici, dla których "olśniewająca matka", odpowiadająca Barbelo i Sofia, przebywa w ósmym niebie. (7) Dla Mądrości Jezusa Chrystusa, podobnie jak dla Walentynianów, Ogdoas jest ósmym niebem, siedzibą wybranych.
II. Hermetyzm. W Poimandresie Ogdoas, zwany ovgdoatikh. fusij, jest ósmym niebem, do którego przybywa wybrana dusza po pozbyciu się wszystkich swoich wad w niższych niebiosach i gdzie, zanim zostanie ubóstwiona i wejdzie w boskość, przebywa z innymi mocami, śpiewając hymny na cześć Ojca : korespondencja z doktryną Walentyniana odnalezioną u Klemensa jest bardzo bliska. Ten sam motyw hymnu na cześć bóstwa śpiewanego przez moce obecne w Ogdoas powtarza się również w Corp. Herm. XIII, 15. W papirusie Leida W, Ogdoas jest suwerennym imieniem bóstwa, któremu podlegają wszystkie hierarchie aniołów i demonów oraz wszystkie stworzone istoty . W starożytnej religii egipskiej Ogdoas wskazuje na grupę ośmiu pierwotnych bóstw, doktrynę ściśle zbliżoną do szkół Walentyna i Sekundusa
III. Klemens Aleksandryjski. Klemens Aleksandryjski był głęboko pod wpływem gnostycznych spekulacji na temat Ogdoas. Dla niego Ogdoas jest (1) ósmym niebem gwiazd stałych, najbliższym zrozumiałemu wszechświatowi; (2) miejsce, w którym dusze "gnostyczne" przebywają w kontemplacji po przezwyciężeniu Hebdoma i jednocześnie ósmego dnia Pańskiego (3) sam Jezus Chrystus. Podczas gdy doktryny (1) i (2) wykazują bardzo bliskie analogie ze szkołą walentynianską, doktryna (3) wykazuje wyraźną zależność od Marka Gnostyka, jak wykazał A. Delatte, Études sur la littérature néopythagoricienne, Paryż 1915, 231-245.
OIKEIOZA. Teoria "przywłaszczenie", "powinowactwo", "więź", "bliskość" była centralna dla etyki stoickiej, aż do stoicyzmu rzymskiego i epoki imperialnej. Była już obecna w Starym Stoa i stawała się coraz ważniejsza; w neostoicyzmie znalazła swoją najbardziej dojrzałą formułę. Tak zwana społeczna oikeiosis stanowiła podstawę do wartościowania relacji międzyludzkich, nie tylko przyjaciół, którzy w Starym Stoa byli mędrcami, ale także rodziny. Jest to szczególnie jasne u Hieroklesa Stoika (połowa II w. n.e. lub nieco wcześniej), autora Elementów etyki i O właściwych czynach, które zawierały nakazy dotyczące małżeństwa i zarządzania domem. Elementy traktują o stoickiej teorii oikeiosis, od jej początku w jednostce przy narodzinach do bardziej złożonych rozwinięć społecznej oikeiosis, która jest właściwa dla istot ludzkich: społeczny wymiar oikeiosis pociąga za sobą wartości etyczne, wśród których kath?konta ("odpowiednie czyny") są znaczące. W O odpowiednich czynach sekcje poświęcone są odpowiedniemu zachowaniu wobec rodziców, bogów, kraju, rodzeństwa i małżonka. W obrazie koncentrycznych kręgów Hieroklesa oikeiosis jest stosowana do coraz szerszych grup "innych", zaczynając od "przywłaszczenia" siebie i przechodząc przez rodzinę i miasto, aż do całej ludzkości. Szerokość kręgów i ich odległość od środka jest odwrotnie proporcjonalna do intensywności więzi. W ten sposób teoria oikeiosis stała się ściśle powiązana z teorią kath?konta. Hierokles wskazał na potrzebę wykonania "skurczu kręgów", zmniejszając odległość między każdym kręgiem a następnym, aby stworzyć możliwie najbliższą oikeiosis. Podobny cel wydaje się motywować jego zalecenie, aby upodobnić nasze uczucia do różnych kategorii innych do tych należnych ojcu i matce. (Niemożliwym) celem jest utrzymanie wobec całej rasy ludzkiej lub dużych grup ludzi tej samej dobrej woli, jaką czuje się wobec najdroższych osób. Stoicy postulowali więź oikeiosis nie tylko między każdym człowiekiem a całą ludzkością, ale także między każdym a bóstwem, dla wspólnego posiadania racjonalnej natury. Nawet więź łącząca całą ludzkość była motywowana wspólnym ojcostwem Zeusa/Jowisza, alegorycznym odpowiednikiem dzielenia się logosem przez wszystkich ludzi. W judaizmie hellenistycznym Filon rozwinął doktrynę oikeiosis człowieka do Boga przez Ducha, opierając się na pojęciu z Księgi Rodzaju, że człowiek jest obrazem Boga. Również w NT są wyraźne ślady wpływu doktryny oikeiosis, w szczególności u autora przesiąkniętego hellenistyczną filozofią moralną, takiego jak autor Listów pasterskich, który wykazuje znaczące powinowactwa z licznymi fragmentami koncepcji i dzieł Hieroklesa, prawdopodobnie współczesnego mu. Idea oikeiosis była tak owocna, że nadal wpływała na filozofię patrystyczną, na przykład Klemensa Aleksandryjskiego i Orygenesa, a przede wszystkim Grzegorza z Nyssy. Grzegorz powraca do stoickiej doktryny oikeiosis wszystkich ludzi z boskością w świetle teologii chrześcijańskiej i opisu stworzenia z Księgi Rodzaju. Grzegorz stosuje teorię oikeiosis do swojej doktryny zwanej "teologią obrazu", która opiera się na Rdz 1:26. Wszyscy ludzie są obrazem Boga, a zatem obdarzeni boskim pięknem: to jest prw/ton oivkei/on każdego ludzkiego stworzenia. Własne piękno duszy jest oikeion (znajome i tej samej natury) do własnego piękna Boga. Najbliższą i najbardziej znaną rzeczą dla każdego człowieka jest samo Bóstwo. Jeśli obraz Boga został zamazany przez grzech, zostanie w pełni odzyskany na końcu, dzięki przyjęciu przez Chrystusa człowieczeństwa. Prw/ton oivkei/on każdego człowieka zostanie odzyskany w całej swojej czystości i pięknie na końcu, po oczyszczeniu każdego z nich, które poprzedzi apokatastasis. Ponieważ wszyscy odzyskają "piękno, które jest im właściwe" . "Powrócimy do Piękna, które jest nam właściwe i znane , w którym zostaliśmy ukształtowani na początku, zgodnie z obrazem naszego Archetypu" . W konsekwencji powinniśmy przyswoić sobie Dobro; jeśli uczynimy grzech naszym, jest to wyobcowanie z naszej natury. Musimy mieć oikeiosis do Dobra . Ponieważ Bóg jest Dobrem, zażyłość i powinowactwo z Bogiem oznacza dla każdej duszy wyobcowanie ze złem. Odwrotnie, wyobcowanie z Dobra jest równoznaczne z oikeiosis ze złem. Poprzez cnotę nabywa się oikeiosis z Bogiem , a szlachetność polega na zażyłości z Bogiem . Główny przykład oikeiosis z Dobrem dają asceci, którzy zaznajamiają się z aniołami. W Vita Macr. Grzegorz opisuje życie swojej siostry i jej zakonnic jako anielskie, a w In inscr. Ps.GNO 5,123,13 zarysowuje tę oikeiosis z aniołami. Życie ascetyczne jest antycypacją apokatastasis i powrotem do (a nawet poprawą!) ludzkiego życia sprzed upadku. To pierwotne i eschatologiczne życie, które jest oikeios z Bogiem, nie może być oikeios ze złem, ponieważ Bóg nie ma żadnej zażyłości ze złem . Zło jest całkowicie obce naturze Boga, który jest samym Dobrem ; tylko Bóg jest dobry wewnętrznie i z natury, a zatem stabilnie i wiecznie; wszystkie inne byty, tj. stworzenia, są dobre tylko przez uczestnictwo , tak że wszystko, co jest znane i oikeion z Bogiem, jest dobre. Bóg chce ponownie przywłaszczyć sobie swoje stworzenia, po ich wyobcowaniu przez zło: proces oczyszczenia z grzechu opisany w De An. 97Dff. jako bolesny skutek uboczny pierwotnego działania Boga, oikeiosis, tj. przyciągania każdej duszy ze zła z powrotem do siebie, ponieważ Bóstwo broni tego, co jest jego. Apokatastasis jest najwyższym działaniem oikeiosis wykonywanym przez Bóstwo w odniesieniu do wszystkich swoich stworzeń. Ta uniwersalna oikeiosis do Boga nie oznacza pomieszania substancji lub panteizmu: Grzegorz rozróżnia, co jest oikeion dla Bóstwa, a co jest homoousion dla niego, co jest transcendentne. Dlatego w De inf. 82,4 Grzegorz może stwierdzić, że dobro oczekiwane dla telos jest znane, oikeion, ludzkiej naturze; ponieważ jest to samo Bóstwo, na którego obraz człowiek został stworzony na początku i które na końcu będzie "wszystkim we wszystkim", tj. Bóg będzie wszystkim dobrem dla wszystkich istot. Ponieważ Dobro jest niczym innym jak Bogiem, Grzegorz, podobnie jak Orygenes i Ewagriusz, może utrzymać ontologiczne pierwszeństwo dobra nad złem i cnoty nad wadą. To pierwszeństwo pociąga za sobą zarówno chronologiczne, jak i aksjologiczne pierwszeństwo: cnota istniała przed wadą, a dobro przed złem, ponieważ są one współwieczne z Bogiem, który jest Dobrem; natura ludzka została stworzona w znajomości z cnotą. Została stworzona w znajomości z Bogiem, a grzech był upadkiem z oikeiosis i pokrewieństwa z Bogiem, który jest Dobrem. Grzegorz podkreśla, że nic nie jest bardziej znajome naszemu intelektowi niż Bóg, temat ten jest szczególnie rozwinięty w De anima. Również w De op. hom. 161,25 Grzegorz nalega, że nasz intelekt jest znajomy temu, co jest zgodne z naturą. Ale Platon wykazał, że to, co jest naturalne dla człowieka, to cnota; i Grzegorz podąża za tą koncepcją, którą podzielali również Orygenes i Ewagriusz. Apokatastasis będzie charakteryzowała się wygnaniem śmierci, która jest konsekwencją zła: zniknięcie zła z powodu oikeiosis wszystkiego ku Dobrej woli pociąga za sobą zniknięcie śmierci, tj. zwycięstwo życia, którym jest Chrystus. W Or. Cat. 24 Grzegorz wyjaśnia, że tym, co jest właściwe życiu, jest zniknięcie śmierci. Chrystus wykona działania, które są dla niego oikeia jako Światła i jako Życia: zniknięcie ciemności i śmierci. Grzegorz opisuje prawdziwe życie dla istoty intelektualnej w kategoriach zażyłości lub oikeiosis z Bogiem, podczas gdy śmierć jest odpadnięciem od Boga. Dlatego oikeiosis między ludźmi a Bogiem przechodzi przez Chrystusa, tak jak sama apokatastasis. Chrystus uczynił naszą pathē swoją chociaż jako Bóg jest apathēs. Chrystus przyjął nasze przekleństwo i w ten sposób nas od niego uwolnił. Rzeczywiście, Chrystus uczynił swoim wszystko, co ludzkie. Zmartwychwstanie Chrystusa sprowadza wszystkich ludzi do powrotu do zażyłości z Bogiem, a zatem do najwyższej formy wolności. Oto podstawowa przesłanka teosis człowieka: jeśli Chrystus, który jest Bogiem, czystym i bez grzechu, "przyjął" wszystko, co ludzkie, człowiek jest uświęcony, oczyszczony, wyzwolony z grzechu i przebóstwiony. Pojęcie, że Bóg jest pierwszym oikeionem wszystkich ludzi, stanowi również podstawę oceny i społecznego awansu wszystkich ludzi. Atak Grzegorza na niewolnictwo i wszelki ucisk, a także jego koncepcja równej godności kobiet i mężczyzn wynikają z zasady, że wszyscy ludzie są obrazem Boga. Ludzie, jako obrazy Boga, uczestniczą w doskonałościach Boga, z których pierwszą jest wolność. Ludzie zostali stworzeni przez Boga dla cnoty, która nie ma pana (adespoton), zgodnie z definicją Platona, a zatem żaden człowiek nie może być poddany panu jako niewolnik. Grzegorz przedstawia pełną demonstrację wewnętrznej nieprawości i bezbożności niewolnictwa, zwłaszcza w swojej czwartej homilii o Księdze Koheleta. T.J. Dennis wykazał związek między wypowiedziami Grzegorza w tej homilii a De hominis opificio. Podkreśliłem ścisły związek między ideami Grzegorza w tej homilii a De anima, które jest mniej więcej współczesne, a także w szeregu innych ważnych tekstów, w Slavery as Necessary Evil or as an Evil That Must Be Abolished? (Referat na dorocznym spotkaniu SBL, Boston, 21-25 listopada 2008), wskazując na współzależność między dyskursem Grzegorza na temat wolnej woli i wolności człowieka w De anima a jego myślą dotyczącą niewolnictwa w homilii 4 na temat Ecclesiastes. W De mort. Grzegorz oświetla chwałę wolnej woli danej człowiekowi przez Boga, ponieważ jest ona na obraz Bóstwa, adespoton w swojej błogości. Święci to ci, którzy przywłaszczają sobie "bycie adespoton" Boga , czyniąc upodobnienie do Boga prawdziwą oikeiosis. Ponieważ wszystko, co jest adespoton w nas, podobnie jak wszystko, co jest piękne i dobre, jest przez uczestnictwo w boskim adespoton, pięknie i dobru. Cechy Boga, w tym wolność, które są dla nas oikeia, były w człowieku na początku, jako obraz Boga i zostaną odzyskane w swojej doskonałości na końcu. Wolność jest suwerenną wolnością przylgnięcia do Dobra i cieszenia się nim, ponieważ wybór zła zawsze pociąga za sobą ograniczoną wolność. Grzegorz ostatecznie opiera swoje twierdzenie o równości natury w obrębie ludzkości na równości natury w obrębie Trójcy, przeciwstawiając się w ten sposób wszelkim podporządkowaniowym trendom, takim jak ten "neo-arian", i podobnie nalega na oikeiosis, która występuje wśród osób Trójcy z natury, Grzegorz twierdzi, że Syn jest oikeios dla Ojca z natury i istoty, a nie allotrios . Ocena kobiet przez Grzegorza pochodzi z tego samego źródła, dzielenia tej samej natury przez wszystkich ludzi, zarówno mężczyzn, jak i kobiety, i przez dzielenie natury, która jest oikeios dla Boga (Rdz 1:26). Grzegorz, bardziej niż wielu innych ojców Kościoła, nalegał na równość obu płci i na drugorzędną i funkcjonalną naturę różnic płciowych w obrębie ludzkości. Dlatego też, jak podkreśla na podstawie słów Jezusa, różnice te znikną w następnym świecie. Inni Kapadocjanie podzielali podobny pogląd. Utrzymywali, że mężczyźni i kobiety mają taką samą zdolność do cnoty, co podkreślał zwłaszcza Bazyli , który podkreślał również całkowitą równość obu płci, wywodzących się z tej samej "bryły" , z tym samym honorem i godnością i w doskonałej równości. Mężczyźni ryzykują nawet, że będą gorsi pod względem pobożności . Podobnie Bazyli podkreśla, że mężczyzna i kobieta mają "jedną i tę samą cnotę" i "jedną i tę samą naturę" ; ich stworzenie było równe pod względem honoru i godności (o`mo,timoj); mają taką samą zdolność i aktywność (evne,rgeia) i otrzymają taką samą nagrodę. Bazyli dzieli z Grzegorzem również ważne cechy jego schrystianizowanej doktryny oikeiosis. Zauważa, że "wiedza jest wieloraka: obejmuje postrzeganie naszego Stwórcy, rozpoznawanie cudownych dzieł Boga, przestrzeganie przykazań Boga i oikeiosis z Bogiem" (Ep. 235,3). Tak więc oikeiosis z Bogiem jest najwyższą formą wiedzy. Bazyli opisuje wewnątrzboskie relacje w kategoriach oikeiosis, między Ojcem i Synem oraz między trzema boskimi hipostazami . W Ad Eun. Bazyli zauważa, że imię "Ojciec" wskazuje nie na namiętność, ale na relację oikeiosis, która jest dana albo przez naturę (Synowi), albo przez łaskę (ludziom). Dla człowieka osiągnięcie oikeiosis z Bogiem dokonuje się przez Chrystusa, który przywołał człowieka z nieposłuszeństwa do oikeiosis z Bogiem . Zbieżności myśli z Grzegorzem z Nyssy są wyraźne, chociaż ten ostatni rozwinął głębszą i bardziej filozoficznie modelowaną doktrynę oikeiosis, która schrystianizowała główne cechy stoickiej teorii protonowej oikeion i społecznej oikeiosis, również pod wpływem Platona, Filona i Orygenesa. Co godne uwagi, ten ostatni dokonał już syntezy między tradycją platońską i stoicką, co było typowe dla średnioplatonizmu. Godne uwagi jest to, że Augustyn również, nawet bez rozwijania spójnej doktryny oikeiosis, z pewnością podzielał z Grzegorzem z Nyssy pogląd, że prw/ton oivkei/on każdej istoty ludzkiej jest Bóg. Jest nieugięty, że Bóstwo w swoim przejawie Piękna (Bóg jest znany jako pulchritudo tam antiqua et tam nova), jest intimior intimo meo i że in interiore homine habitat Veritas, tj. Chrystus. Bóstwo jest oikeion dla każdego człowieka nawet bardziej niż każdy człowiek jest dla siebie samego. Dzieje się tak, ponieważ, jak wyjaśnia sam Augustyn, Bóg stworzył ludzi dla siebie i nie mogą oni zaznać pokoju, dopóki nie powrócą do Boga (z platońskim ruchem evpistrofh, czyli powrotu), który jest ich "domem" i co jest dla nich właściwe i znajome najbardziej ze wszystkich.
OLEJ. W starożytnym basenie Morza Śródziemnego, zwłaszcza w sferze hellenistycznej kultury żydowskiej, oliwa i oliwki miały ogromne znaczenie. "Oliwki i oliwa z oliwek, obok chleba, sera, soli i wina, były podstawowymi źródłami pożywienia". "Podobnie jak palma i wawrzyn, oliwki również miały ważną symboliczną funkcję w dziedzinie sztuki i religii" . To samo dotyczy świata ST. Często czytamy o namaszczaniu olejem; wylewano go na przedmioty religijne, na konsekrację kapłanów i królów. Metaforycznie namaszczenie wskazuje na wylanie Ducha Bożego. Tak więc eschatologiczny Zbawiciel byłby nazywany "Namaszczonym" (= Christos). Wszystko to spełniło się w Jezusie Chrystusie; Duch Boży spoczął na nim, a ten akt był właściwie namaszczeniem . Ale obok tych ważnych alegorycznych zastosowań, Nowy Testament zna również rzeczywiste użycie oleju w namaszczeniach Pana i do uzdrawiania chorych. Wszystko to jest akceptowane przez Ojców w coraz większym stopniu. Efrem Syryjczyk szeroko celebruje znaczenie oliwy w swoich hymnach. "Oliwa posiada wielką skuteczność … jak Chrystus, który jest wszystkim we wszystkim … Nazwa oliwy jest symbolem i od niej pochodzi imię "Chrystus" …. A jeśli oni [uczniowie] zostali namaszczeni i poświęceni, tajemniczo obecny w oliwie był Chrystus, który wyrzucił wszelkie zło … Nazwa oliwy jest więc symbolem i cieniem imienia "Chrystus"" . Hymn V wychwala oliwę świecznika i lampy. Hymn VI wychwala "oliwę, godną Najwyższego, dawcę królewskiej godności"; była używana do namaszczania kapłanów i królów; teraz "tłumy są namaszczone i oczyszczone [w Chrystusie]". W Hymnie VII, 6 mówi o chrzcie: "Duch Święty wyciska swoją pieczęć olejem na owcach swojej trzody … . Niewidzialny ślad Ducha jest również odciśnięty olejem w ciałach. …. (14) Olej jest prawdziwym lustrem. I z jakiegokolwiek kąta mogę patrzeć na olej, widzę spojrzenie Chrystusa, które w nim jaśnieje". W okresie poapostolskim naszym najwcześniejszym źródłem jest Tertulian. Poświadcza on użycie oleju do uzdrowienia chorego człowieka i szczegółowo wyjaśnia jego znaczenie w ceremonii inicjacji: Exinde, egressi de lavacro, perungimur benedicta unctione de pristina disciplina, qua ungi oleo de cornu in sacerdotium solebant. Ex quo Aaron a Moyse unctus est, unde Christus dicitur, a chrismate quod est unctio,…. facta Spiritis, quia Spiritu unctus est a Deo Patre . W bardziej ściśle liturgicznych kontekstach wczesne dowody stosowania przedchrzcielnego egzorcyzmu oleum można znaleźć w Serapionie z Thmuis (Modlitwa 15), Cyrylu Jerozolimskim (Katechezy mistagogiczne 2.3) i Janie Chryzostomie (Homilie chrzcielne 3.27). W tradycji zachodniej, z wyjątkiem Cypriana, gdzie wspomniano o konsekracji olejem chrzcielnym podczas Eucharystii, musimy czekać do Ambrożego, który poświadcza ponowne namaszczenie chrzcielne egzorcyzmów przed wyrzeczeniem się szatana. Dowody Tradycji Apostolskiej 21, często przywoływane, muszą być używane z pewną ostrożnością, uważając je za dodatek z VI w., a zatem nie pozwalając, aby namaszczenie przedchrzcielne tego rodzaju było przypisywane Zachodowi aż do wyżej wymienionych dowodów Ambrożego. Tradycje wschodnie są nowsze, a użycie oleju jest postrzegane inaczej: z bardziej pneumatycznym i mesjańskim charakterem w E Syrii i z nieegzorcystycznym tonem w Egipcie, chociaż tam, od VI w., nabierało charakteru egzorcystycznego z dodatkiem innego pochrzcielnego namaszczenia obcego pochodzenia, do dziś nie lepiej zidentyfikowanego. Zastosowanie oleju ostatecznie zróżnicowało się na trzy różne zastosowania, jak już poświadczono w Euchologion Serapiona z Thmuis: poświęcenie oleju w celu uzdrowienia chorych (rozdz. 17 i 29), do egzorcyzmów chrzcielnych (rozdz. 22), do namaszczania ochrzczonych (rozdz. 25). Warto wspomnieć o Katechezach mistagogicznych II i III Cyryla Jerozolimskiego, ta druga w całości poświęcona krzyżmowi. W kościele w Rzymie konsekracja tych trzech rodzajów oliwy była ustalana od najdawniejszych czasów w piąty dzień Wielkiego Tygodnia. Sacramentarium Gelasianum Vetus podaje nam w Missa Chrismatis formuły konsekracji, obowiązujące do dziś w rycie rzymskim (Mohlberg, nn. 378-390). Musimy przynajmniej wspomnieć o ważnym fragmencie dotyczącym konsekracji krzyżma: … Te igitur deprecamur … ut huius creaturae pinguedinem sanctificare… digneris …. per potentiam Christi tui a cuius sancto nomine chrisma nomen accepit, unde unxisti sacerdotes reges prorokas et martyres tuos, ut sit jego qui renati fuerint… chrisma salutis (n. 388). Jednak używanie świętego oleju nie ograniczało się do tych ściśle sakramentalnych okoliczności. Nie tylko olej zanoszono chorym ludziom w domu jako lekarstwo, ale ugruntował się zwyczaj brania oleju z lamp zapalanych na grobach świętych lub w miastach świętych, w małych pojemnikach (ampułkach), jako rodzaj maści cudotwórczej fizycznie i duchowo (np. John Chrys., In mart. hom.: PG 50, 664 na końcu).
ODOAKER (Odowakar) (434-493). Z pochodzenia scytyjski Odoaker urodził się w 434 r. Wkrótce wstąpił do gwardii palatyńskiej. W 476 r. barbarzyńcy, z których w dużej mierze składała się armia rzymska, ogłosili go królem, jednocześnie roszcząc sobie prawo do jednej trzeciej ziem Italii. Po obaleniu Romulusa Augustulusa, Odoaker nie ogłosił się cesarzem, ale aby zalegalizować swoją pozycję i rządy na Zachodzie z dworem Konstantynopola, wysłał cesarskie sztandary (ornamenti Palatii) do wschodniego cesarza Zenona i poprosił o tytuł rzymskiego patrycjusza (którego nigdy nie przyjął). W 481 r. zajął Dalmację, a później pokonał Rugijczyków i uwolnił Sycylię od Wandalów (ok. 486 r.). W 489 r. Teodoryk wyruszył na Italię na czele Ostrogotów; Odoaker, wielokrotnie pokonywany (Isonzo, Werona, Adda), zamknął się w Rawennie i przetrwał dwuletnie oblężenie, które zakończyło się jego śmiercią i śmiercią jego ludu, Herulów (15 marca 493 r.). Polityka Odoakra była zasadniczo konserwatywna wobec prerogatyw rzymskich; podział ziemi między barbarzyńców nie zmniejszył małych posiadłości ziemskich, ponieważ były one ograniczone do latyfundiów. Herulowie sprawowali dowództwo wojskowe, ale najważniejsze stanowiska cywilne pozostały w rękach Rzymian. Tak rozpoczął się okres wzajemnego dostosowywania się Rzymian i Germanów. Arianin z wiary, był tolerancyjny wobec Kościoła katolickiego, którego biskupów szanował; schizma między Rzymem a Konstantynopolem, wywołana edyktem "jednoczącym" (Henoticon), sprzyjała współistnieniu dwóch grup etnicznych na ziemi włoskiej. Wydał dekret, unieważniony przez rzymski synod w 502 r., przeciwko przenoszeniu własności kościelnej i bezpośrednio interweniował w wyborze papieża Feliksa III.
OECUMENIUSZ (koniec VI w.). Filozof i retor, zwany również scholasticusem przez tradycję, żył w VI w.: został zidentyfikowany przez Pétrid?sa w 1903 r. z comesem z Isaurii, korespondentem monofizyty Severa z Antiochii (zm. 538). Wcześniej, umiejscowione aż do XI w., przypisano mu trzy duże komentarze katenistyczne z końca VIII w., pierwszy przez Donata z Werony w XVI w.: W Acta Apostolorum, In epistulas catholicas, In Pauli epistulas . Ta fałszywa hipoteza, niepotwierdzona przez tradycję rękopisów, prawdopodobnie wywodzi się z obecności innych scholii zgłoszonych pod nazwą Oikoumenion i zaczerpniętych z jego prac, które do nas nie dotarły (Commentarii in Pauli epistulas, Scholia in Iohannem Chrysostomum). Solidnie powiązany z Oecumeniusem jest Commentarius in Apocalypsin, znany już w VII w. w syryjskiej edycji i opublikowany przez Hoskiera (najważniejszym używanym kodeksem jest Messan. gr. 99): należy odróżnić go od opublikowanego pod jego nazwiskiem przez J.A. Cramera (Catenae graecrum Patrum in Novum Testamentum VIII, Oxford 1840), który w rzeczywistości przedstawia jedynie fragmenty podobnego komentarza Andrzeja z Cezarei. W niewielkiej liczbie rękopisów zawierających streszczenie scholike komentarza do Apokalipsy, Oecumenius jest wymieniony jako biskup Trikka w Tesalii: ale jest to błąd przypisywany, jak wykazał Schmid, kompilatorowi streszczenia z X w., współczesnemu biskupowi Oecumeniusowi z Trikka, być może temu, który był czczony jako cudotwórca 3 maja w Kościele greckim. Monaci Castagno i De Groote wykazali, że Komentarz do Apokalipsy pochodzi z końca VI w. Autor, człowiek o szerokiej kulturze, dzieli dzieło na dwanaście dyskursów, w których poprzez alegoryczną interpretację odnosi się głównie do przeszłości, a tylko rzadko do teraźniejszości, w celu odnotowania kar za poprawę ludzkiego postępowania. Odrzuca orygenesową doktrynę apokatastasis.
OBLACJE WIERNYCH. Nowy Testament używa dwóch terminów: eleēmosynē, często kojarzonego z modlitwą i postem, jako formą czci, oraz prosphora, drogiej św. Pawłowi, który podkreśla liturgiczny charakter ofiary, czy to chrześcijan ofiarujących samych siebie , czy też ofiar składanych na cześć. Fragmenty NT związane z oblacją są wielokrotnie cytowane i komentowane przez Ojców. Przykład cytatów biblijnych podawanych jako podstawa obowiązku dawania jałmużny znajduje się u Cypriana . W tekstach patrystycznych można odnaleźć dwie ściśle powiązane postawy: pierwsza teologiczna, obecna w traktatach (zob. Gutiérrez) lub w kazaniach, albo jako wyjaśnienie, albo jako nauczanie ludu (ulubionym argumentem było utożsamianie ubogich lub cierpiących z Chrystusem), albo w szczególnym kontekście tego, co dzisiaj nazwalibyśmy sprawiedliwością społeczną, z wyraźnym zamiarem poszukiwania solidarności w obrębie wspólnot chrześcijańskich (zob. Garrison; Sierra). Już u Ojców Apostolskich, w odniesieniu do tradycji żydowskiej, pojawia się wartość ekspiacyjna i pokutna jałmużny. Jan Chryzostom wyróżnia się w tym obszarze swoimi homiliami, w których jałmużna jest utożsamiana z cnotą miłości bliźniego, nie zapominając o ich praktycznym skutku. Augustyn zastanawia się również nad wartością jałmużny w odniesieniu do odpuszczenia grzechów lub zbawienia, zgodnie z Mt 25:31-46. Papież Leon Wielki często mówi o jałmużnie w swoich kazaniach, odnosząc ją do okresów liturgicznych, zwłaszcza Wielkiego Postu (patrz Dolle). Cezariusz z Arles głosi kazania o znaczeniu ofiary; jego nauczanie można znaleźć na soborach Galii i w Decretum Gratiani. Inni znani autorzy, tacy jak Grzegorz z Nazjanzu, Grzegorz z Nyssy, Cyryl Jerozolimski i Ambrozjo wnoszą znaczący wkład w badanie zjawiska oblacji. Drugi, praktyczny aspekt oferuje wizję różnych wytycznych i norm, które dyscyplinowały ten zwyczaj. W kontekście żydowskim Didache wymaga złożenia ofiary z pierwocin i dziesięciny na rzecz sług ewangelii. Ta sama zasada jest u Ireneusza (Adv. haer. IV, 18,1-2), a zwłaszcza w Orygenesie. Hermas zna ofiary dla biskupów i ubogich (Sim. V, 2,9-11). Justin wspomina o ofiarach dwukrotnie: są one spontaniczne i związane ze zgromadzeniem niedzielnym, dla dobra ubogich. Wyrocznie sybillińskie wspominają o zwyczaju pozostawiania na ołtarzu, oprócz chleba i wina, ubrań dla potrzebujących . Czasami biskup odwołuje się do hojności wiernych . Zbiory kanoniczne i liturgiczne regulują również ofiary i określają ich administrację oraz dystrybucję darów. Jan Chryzostom wspomina o ofierze wiernych na każdym zgromadzeniu liturgicznym , którą duchowieństwo musi rozdzielić, bez gromadzenia, na dzieła pomocy, a zwłaszcza dla ubogich. Imiona dobroczyńców są wymienione w litanii. Na Zachodzie Cyprian , a później Ambroży protestują przeciwko wiernym, którzy zapominają o swojej ofierze na zgromadzeniu liturgicznym .
OCEANUS (IV-V w.). Wykształcony chrześcijanin ze szlachetnej rodziny rzymskiej, krewny Fabioli i przyjaciel Hieronima, którego poznał w Rzymie ok. 384/385. Odwiedził Hieronima w Palestynie i powrócił do Rzymu w 395, gdzie aktywnie działał przeciwko Orygenizmowi. Okeanus był bardzo ceniony za swoje postępowanie i wiedzę teologiczną. Hieronim pisze: "Nasz święty brat Okeanus … jest tak godny z każdego punktu widzenia i tak erudycyjny w prawie Pańskim, że nie ma potrzeby, abym go pytał, zanim będzie mógł cię pouczyć i zilustrować moją myśl na wszystkie pytania Pisma Świętego" . Chociaż był świeckim, Okeanus interesował się dyscypliną kościelną i ortodoksją. Z tego powodu, zaniepokojony tłumaczeniem Rufina De principiis Orygenesa, on i Pammachius, inny świecki, poprosili Hieronima o kompletne tłumaczenie dzieła, aby potępić jego błędy ; Hieronim dokonał tłumaczenia . Okeanus korespondował również z Augustynem, do którego napisał trzy listy, wszystkie zaginione .
OKTATUCH Klemensa. Aby odróżnić syryjską kanoniczną tradycję klementyńską od Konstytucji Apostolskich w ośmiu księgach, P. de Lagarde wprowadził trafne wyrażenie "Oktateuch Klemensa". Forma syryjska bardzo różni się od tradycji greckiej. Zawiera ona w księgach I i II Testament naszego Pana Jezusa Chrystusa. Dokumenty te, cytowane przez Sewera z Antiochii w latach 512-518, zostały opublikowane przez E. Rahmaniego w Moguncji w 1899 roku. Następnie zostały odkryte na czele zbiorów kanonicznych przez A. Vööbusa, który ponownie je wydał w 1979 roku na podstawie wszystkich rękopisów. Księga III to Doctrina XII apostolorum , kombinacja tekstów już opublikowanych w języku greckim przez Bickella w 1843 roku, a później przez Funka. Jest to "Apostolische Kirchenordung" Niemców. Księga IV, zatytułowana Ordynacja Apostołów, została skierowana przez Klemensa do narodów i dotyczyła charyzmatów, święceń i kanonów kościelnych. Tytuł w rzeczywistości odpowiada treści ksiąg IV-VII; jest to materiał księgi VIII greckich Konstytucji Apostolskich, w innej kolejności. Księga VIII nosi tytuł: Ósma księga skierowana przez Klemensa do ludów; dotyczy ona rozporządzeń świętych apostołów i kanonów. Są to 85 lub 84 kanony zachowane w języku greckim i wydrukowane osobno we wszystkich zbiorach soborowych. Sam Testament jest odpowiednikiem pewnych części księgi VIII greckich Konstytucji. Cały Oktauch został przepisany przez Jakuba z Edessy w VII wieku. W tłumaczeniach arabskich, koptyjskich i etiopskich Oktauch przybrał inną formę, zawierając inne apokryfy. Etiopski Oktauch Klementyński w szczególności składa się z czterech rewizji Kanonów Apostolskich, jednej w 56 kanonach, jednej w 80 i dwóch w 81; Synodu Aleksandryjskiego w 71 kanonach; Listu Piotra; Kanonów po Wniebowstąpieniu i Kanonów Szymona Zeloty. Nałożenie czterech rewizji Kanonów i innych wskazówek doprowadziło Bausiego do stwierdzenia, że tekst jest połączeniem dwóch różnych zbiorów kanonicznych, jednego koptyjsko-arabskiego i drugiego arabsko-melkickiego.
ODY SALOMONA.. Zbiór 42 utworów poetyckich, dobrze znanych we wczesnym kościele. Laktancjusz cytuje Odę 19,6 w łacinie. Pistis Sophia cytuje Ody 1, 5, 6, 25 w koptyjskim. Pseudo Atanazy (Synopsis of Holy Scripture) i Nicefor (Stichometria.) wspominają o tym. Ody zostały odkryte przez J.R. Harrisa w języku syryjskim w 1907 r.: 56 kart w zeszytach po sześć, zawierających 40 Od i 18 Psalmów Salomona: stąd tytuł Ody Solomona. Zostały opublikowane w języku angielskim w 1909 r.. Faksymile, z tłumaczeniem i komentarzem, opublikowali J.R. Harris i A. Mingana w Cambridge w latach 1916-1920. Drugi syryjski rękopis, niekompletny, został odkryty przez F.C. Burkitta w British Museum w 1912 r. Jedenasta Oda, w języku greckim, znajduje się w Papirusie Bodmer XI (Kolonia-Genewa 1959) w rękopisie z III w. Wydaje się pewne, że 42 Ody zostały pierwotnie napisane po grecku, w drugiej połowie II w.; komentują liturgię, zwłaszcza chrztu i Wielkanocy, wspólnoty żydowsko-chrześcijańskiej w Syrii. Ody nie wykazują śladu dualizmu charakterystycznego dla głównych systemów gnostycznych. ST jest czczony i parafrazowany w takim samym stopniu jak NT. Ich teologia jest teologią trynitarnego Boga, Stwórcy i Zbawiciela, dokładnie taką, jaką głosi wielka tradycja kościelna. Ich mistyczna doktryna opiera się na konkretnym dokonaniu zbawienia, nabytego w Jezusie Chrystusie, przez Jego śmierć i zmartwychwstanie. Wszystkie duchowe postawy wyrażone w Pieśniach zakładają historyczną rzeczywistość tego dokonania; wydobywają jego znaczenie w uwielbieniu, dziękczynieniu i wyznaniu wiary. Istnieją nadal nierozwiązane zagadki dotyczące prawidłowej interpretacji Pieśni w historii doktryny chrześcijańskiej II w., w szczególności dotyczące gnostycyzującej formy ich liryzmu i stosowania pewnych wyrażeń, które mogą mieć pochodzenie esseńskie.
ODILIA (Otylia). Przeorysza, święta. Najwcześniejszymi dowodami kultu tej świętej są inwokacje w litaniach: św. Emmeram z Ratyzbony, IX w.; Freising, Münstereifel, Utrecht, X w.; Tegernsee, XI w. Następnie kalendarze i martyrologie: Echternach, Eichstätt, XII w.; Metz, Paryż, św. Maur z Verdun, XIII w. W tym samym stuleciu pojawiają się oficjum i msze: Metz, św. Maur z Verdun. Od XIII w. dowody mnożą się. W klasztorze Hohenburg (od XVIII-wiecznego "Odiliënberg") w Alzacji imię świętej pojawia się w dokumentach z X w. W tym samym stuleciu duchowny z Hohenburg napisał, na wzór Vita Salabergae, niehistoryczne Życie Odilii. Pod koniec VII w. prawdopodobnie książę Eticho (Adalrich) założył w rodzinnym castrum klasztor mnichów, który pod wpływem jego córki Odilii (zm. przed 723 r.) został przekształcony w klasztor zakonnic, gdzie później została pochowana (święto 13 grudnia). Odilia założyła drugi klasztor u podnóża góry (Niedermünster). Pierwsze życie monastyczne wykazuje wpływy merowingów i benedyktynów.
OBELISK : Pionowy kamień zwieńczony pozłacanym piramidionem, obelisk złapał pierwsze promienie wschodzącego słońca. W swojej pierwotnej przysadzistej formie, jako Benben, był obecny jako symbol kultu boga słońca w jego pierwszej świątyni w Heliopolis. Później, w Nowym Państwie, obeliski umieszczano parami po obu stronach głównych bram do świątyń. Wycinano je z granitowych kamieniołomów w Asuanie. Obecnie wiele z nich stoi na publicznych placach w największych miastach świata.
ocena podatności: Proces identyfikowania, kwantyfikacji i klasyfikowania podatności w systemie komputerowym, aplikacji lub sieci
Object Linking and Embedding Database (OLE DB): Zestaw interfejsów umożliwiających aplikacjom internetowym dostęp do różnych systemów zarządzania bazami danych.
Offensive Security Certified Professional (OSCP): Certyfikat Offensive Security, amerykańskiej międzynarodowej firmy zajmującej się bezpieczeństwem informacji, testami penetracyjnymi i informatyką śledczą. Certyfikat koncentruje się na praktycznych umiejętnościach ofensywnego bezpieczeństwa informacji. Składa się z dwóch części: prawie 24-godzinnego egzaminu z testów penetracyjnych i raportu dokumentacyjnego, który należy złożyć 24 godziny po nim.
Open Database Connectivity (ODBC): Standardowa metoda dostępu do bazy danych, która umożliwia aplikacji internetowej interakcję z różnymi systemami zarządzania bazami danych.
Otwarty port: Port, który odpowiada na pingi i inne pakiety.
Open Source Intelligence (OSINT): Odnosi się do publicznie dostępnych metod i narzędzi, których można używać do odciskania śladu i rozpoznania.
Open Source Security Testing Methodology Manual (OSSTMM): Recenzowana metodologia testowania bezpieczeństwa, utrzymywana przez Institute for Security and Open Methodologies (ISECOM). Open Web Application Security Project (OWASP): Fundacja non-profit, której celem jest wyszukiwanie i zwalczanie luk w aplikacjach internetowych.
OpenPGP: Internetowy standard szyfrowania kluczem publicznym dla wiadomości PGP; może używać algorytmów AES, IDEA, RSA, DSA i SHA do szyfrowania, uwierzytelniania, weryfikacji integralności wiadomości i zarządzania kluczami. Najpopularniejszą bezpłatną wersją jest GNU Privacy Guard (GnuPG lub GPG), a dostępna jest również wersja komercyjna zgodna ze standardem OpenPGP.
OpenVAS: Narzędzie bezpieczeństwa do przeprowadzania skanowania portów, identyfikacji systemu operacyjnego i oceny luk w zabezpieczeniach.
OSSTMM Podręcznik metodologii testowania bezpieczeństwa Open Source OSSTMM: Profesjonalny tester bezpieczeństwa (OPST) Techniczny certyfikat oparty na umiejętnościach, mający na celu akredytację profesjonalnych analityków bezpieczeństwa.
oparty na hoście : Oprogramowanie IDS/IPS służące do ochrony krytycznego serwera sieciowego lub serwera bazy danych. Oprogramowanie jest instalowane w systemie, który próbujesz chronić, podobnie jak instalacja oprogramowania antywirusowego na komputerze stacjonarnym.
oprogramowanie układowe: Oprogramowanie znajdujące się na układzie scalonym.
odcisk stopy: Gromadzenie informacji o firmie przed wykonaniem testu bezpieczeństwa lub uruchomieniem ataku; czasami nazywane "rozpoznaniem".
Obiekty danych ActiveX (ADO) : Interfejs programistyczny do łączenia aplikacji internetowej z bazą danych.
Opcja niezabezpieczona: Kiedy wystawca opcji nie jest właścicielem bazowego zabezpieczenia. Znana również jako "opcja naga".
Opcja zero-premia: Ogólny termin dla opcji, dla których nie ma żadnej premii, ponieważ nabywca zobowiązuje się zrezygnować z procentu od zysku lub ponieważ rekompensuje koszt poprzez wystawienie innych opcji.
Obligacja zero-kuponowa: Obligacja, od której nie wypłaca się kuponu. Jest ona albo emitowana ze zniżką, albo wykupywana z premią od wartości nominalnej.
Obligacja rejestrowana: Obligacja, dla której emitent prowadzi rejestr (rejestr) jej właścicieli. Przeniesienie własności musi zostać zgłoszone i odnotowane w rejestrze. Płatności odsetek są księgowane (najczęściej przesyłane elektronicznie) na rzecz posiadacza obligacji.
Oferta: Cena, po której animator rynku będzie sprzedawał obligacje. Nazywana również "ask".
Opcja: Prawo (ale nie obowiązek) do kupna lub sprzedaży papierów wartościowych po stałej cenie w określonym czasie.
OTC: Poza rynkiem regulowanym. Ściśle rzecz biorąc, każda transakcja nieprzeprowadzana na zarejestrowanej giełdzie papierów wartościowych. Transakcje przeprowadzane za pośrednictwem telefonu między bankami oraz kontrakty, takie jak FRA i (nienotowane na giełdzie) opcje, są określane jako instrumenty "poza rynkiem regulowanym". OTC odnosi się również do niestandardowych instrumentów lub kontraktów notowanych między dwiema stronami: na przykład klient, który wymaga zabezpieczenia określonego ryzyka za pomocą dostosowanego instrumentu, może zawrzeć transakcję opcyjną strukturyzowaną na rynku pozagiełdowym z bankiem, który tworzy rynki takich produktów.
Overnight: Termin określający pożyczkę o jednodniowym terminie zapadalności.
Obligacja hipoteczna: Obligacja zabezpieczona aktywami hipotecznymi.
Obligacje śmieciowe: powszechne określenie obligacji o wysokiej rentowności: wyższe ryzyko, niski rating długu.
Opcja stopy procentowej: Opcja zapłaty lub otrzymania określonej stopy procentowej w lub od ustalonej z góry daty w przyszłości.
Obligacje indeksowane: Papiery wartościowe, których kupon i/lub zwrot płatności zapadalności jest powiązany z odniesieniem zewnętrznym, takim jak indeks cen konsumpcyjnych.
Obligacje o zmiennej stopie procentowej: Obligacje emitowane ze stopą procentową dostosowywaną okresowo zgodnie ze stawkami rynkowymi międzybankowymi.
Obligacja o zmiennej stopie procentowej: Instrument rynku kapitałowego, w którym stopa procentowa płatna jest ustalana zgodnie z warunkami rynkowymi w regularnych odstępach czasu (zwykle co sześć miesięcy).
Oczekiwany wskaźnik niewypłacalności: Oszacowanie najbardziej prawdopodobnego wskaźnika niewypłacalności kontrahenta wyrażone jako poziom prawdopodobieństwa.
Opcja wbudowana: Opcja wrażliwa na stopę procentową w instrumencie dłużnym, która wpływa na jego wykup. Takie instrumenty obejmują papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką i obligacje z prawem odkupu.
Opcje kapitałowe: Opcje na akcje pojedynczych akcji zwykłych. Euribor: Stawka referencyjna dla waluty euro, ustalana we Frankfurcie.
Ocena kredytowa: Formalna ocena jakości kredytowej przyznana pożyczkobiorcy przez agencję ratingową, taką jak Moody′s lub Standard & Poors.
Odsetki składane: Kiedy część odsetek od inwestycji jest wypłacana przed terminem zapadalności, a inwestor może je reinwestować, aby zarabiać odsetki od odsetek, mówi się, że odsetki są kapitalizowane. Kapitalizacja zazwyczaj zakłada, że stopa reinwestycji jest taka sama jak pierwotna stopa.
Obligacja na okaziciela: Obligacja, której fizyczne posiadanie certyfikatu stanowi dowód własności. Emitent nie zna tożsamości posiadacza obligacji. Tradycyjnie obligacja ma odłączalne kupony, jeden na każdą datę płatności odsetek, które są wysyłane do emitenta, gdy nadchodzi termin płatności. Po terminie wykupu obligacja jest wykupywana poprzez wysłanie certyfikatu w celu spłaty. Obecnie obligacje na okaziciela są zazwyczaj rozliczane elektronicznie i chociaż emitent nie prowadzi rejestru własności, płatności kuponowe mogą być dokonywane elektronicznie.
Obligacja zerokuponowa: Obligacja, która nie płaci odsetek, musi oczywiście oferować coś dodatkowego, aby była atrakcyjna dla inwestorów. Obligacje zerokuponowe są zawsze sprzedawane ze zniżką. Nabywca płaci mniej niż wartość nominalna obligacji, wiedząc, że w określonym momencie w przyszłości obligacja zostanie spłacona w całości. Różnica między ceną zakupu a ceną wykupu daje inwestorowi "zastrzyk" do rezygnacji z płatności odsetek, które są zwykle przewidziane dla większości obligacji.
Ofiara handlu ludźmi (VOT): Agencja Narodów Zjednoczonych nadzorująca migrację, Międzynarodowe Biuro ds. Migracji (IOM), definiuje ofiary śledzenia jako osoby, które są zmuszane do przeprowadzki za granicę, zwykle poprzez oszustwo lub fałszywe przedstawienie. Wiele z nich kończy jako niewolnice lub prostytutki i mogą wrócić do domu dopiero po spłaceniu "długów" wobec śledzących.
Opcja na akcje: Opcja kupna akcji daje posiadaczowi prawo do kupienia określonej liczby akcji, zwanych akcjami bazowymi, po określonej cenie w przyszłości. Przeciwieństwem jest prawo do sprzedaży akcji bazowych lub innych aktywów, nazywane put. Wiele firm zapewnia pracownikom opcje kupna, które pozwalają im czerpać zyski, gdy cena akcji rośnie. Posiadacz opcji na akcje, podobnie jak każdej innej opcji, nie ponosi ryzyka w tym sensie, że jeśli rynek nie zmieni się na tyle, aby opłacało się skorzystać z opcji, opcja po prostu wygaśnie.
Oszczędności i pożyczki (S&L): Oszczędności i pożyczki to instytucje finansowe, które przyjmują pieniądze deponentów i udzielają pożyczek, głównie w celu finansowania zakupów nieruchomości przez klientów. W Anglii banki typu oszczędnościowo-pożyczkowego są zwykle nazywane towarzystwami budowlanymi.
Opłaty drogowe: Aby zmniejszyć zanieczyszczenie i zatłoczenie dróg publicznych, miasta czasami tworzą system urządzeń elektronicznych do monitorowania i pobierania opłat za korzystanie z dróg. Od San Diego do Londynu opłaty drogowe pomogły drastycznie zmniejszyć liczbę samochodów wjeżdżających do centrum miasta. Pobierając więcej opłat za korzystanie z dróg w określonych porach dnia, opłaty drogowe mogą być silną zachętą ekonomiczną do zmniejszania korków. Sprawiają, że dojeżdżający do pracy korzystają z dróg bardziej efektywnie - lub nawet przechodzą na mniej zanieczyszczające sposoby dojazdu do pracy, takie jak wspólne przejazdy samochodem lub korzystanie z transportu publicznego.
Ocena: Obligacje i akcje są często oceniane przez wyspecjalizowane agencje, takie jak Moody's i Standard & Poor's, co pozwala inwestorom na łatwe porównywanie ich bez wchodzenia w szczegóły finansowe. AAA jest zazwyczaj najlepszą oceną. Posiadanie oceny potrójnego A oznacza, że firma lub rząd może uzyskać najlepsze warunki pożyczek i innych długów. Inne oceny inwestycyjne to AA, A i BBB (lub Baa). Wszystko poniżej tego jest uważane za spekulacyjne. Albo w przypadku ocen C, bardzo ryzykowne.
Opcja sprzedaży: Opcja sprzedaży daje posiadaczowi prawo do sprzedaży czegoś po określonej cenie w określonym czasie. Jest przeciwieństwem opcji kupna, która daje kupującemu prawo do zakupu czegoś po określonej cenie w określonym czasie (patrz opcja kupna). Inwestor, który uważa, że cena czegoś spadnie w przyszłości, kupi opcję put - mając nadzieję na zysk, jeśli rynek będzie się poruszał w oczekiwanym kierunku. Gdy cena bazowego aktywa spadnie, cena opcji wzrośnie. Cena, po której opcja put pozwala sprzedać bazowy papier wartościowy, nazywa się jej ceną wykonania.
Outsourcing: Korzystając z postępu w telekomunikacji i możliwościach komputerowych, wiele firm w bogatych krajach zdecydowało się wysłać wiele operacji o niskich kwalifikacjach za granicę. Na początku XXI wieku operacje obejmowały centra telefoniczne w Indiach po operacje księgowe w Europie Wschodniej. Chodzi o to, aby skorzystać z niższych wynagrodzeń za granicą. Nawet korepetycje online pozwalają studentom z dostępem do szerokopasmowego Internetu na interakcję z niedrogimi korepetytorami, zwykle z krajów rozwijających się, aby uzyskać pomoc online w przedmiotach od języków po matematykę.
Over-the-Counter (OTC): Akcje pozagiełdowe nie są przedmiotem obrotu na uznanych giełdach papierów wartościowych, ale są przedmiotem obrotu elektronicznego, co zmniejsza koszty ogólne - i nadzór. Większość sprzedaży akcji OTC jest przeznaczona dla małych firm, które nie spełniają ścisłych wymogów finansowych niezbędnych do notowania akcji na głównych giełdach, takich jak NYSE lub NASDAQ.
Offshore, spółki offshore: Spółka, która prowadzi niewielką lub żadną działalność w swoim kraju macierzystym, jest określana jako spółka nierezydent lub spółka offshore. Wiele krajów traktuje zyski spółek offshore inaczej niż zwykłych spółek - zazwyczaj opodatkowuje je niższą stawką.
OPEC (Organizacja Krajów Eksportujących Ropę Naftową): OPEC został utworzony w latach 60. XX wieku w celu koordynacji produkcji ropy naftowej - umożliwiając krajom członkowskim lepszą kontrolę rynku. Trzynastu członków OPEC to Iran, Wenezuela i główni arabscy producenci ropy naftowej z Bliskiego Wschodu.
Operacje na otwartym rynku: Banki centralne wykorzystują operacje na otwartym rynku do kontrolowania wzrostu gospodarczego. Kupując i sprzedając papiery wartościowe na otwartym rynku, Rezerwa Federalna USA i inne banki centralne są w stanie wstrzykiwać pieniądze do systemu finansowego - lub je usuwać, jeśli tego chcą. Ponieważ pieniądze przechowywane w bankach centralnych nie są uważane za część podaży pieniądza, każdy zakup papierów wartościowych przez Fed zwiększa podaż pieniądza w USA o kwotę zapłaconą. Alternatywnie, gdy Fed sprzedaje papiery wartościowe na otwartym rynku, podaż pieniądza w USA jest zmniejszana o kwotę zapłaconą przez nabywcę i umieszczana w skarbcach banku centralnego. Większość papierów wartościowych kupowanych lub sprzedawanych w operacjach na otwartym rynku to obligacje rządowe.
Opcja. Opcja daje posiadaczowi prawo do kupna lub sprzedaży czegoś po określonej cenie w przyszłości. Na przykład opcja na akcje to opcja kupna, która daje posiadaczowi prawo do kupna określonej liczby akcji, zwanych akcjami bazowymi, po określonej cenie w przyszłości. Przeciwieństwem jest prawo do sprzedaży akcji bazowych lub innych aktywów, nazywane opcją sprzedaży (patrz opcja na akcje).
Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD): OECD z siedzibą w Paryżu we Francji grupuje główne gospodarki świata. Oprócz dostarczania statystyk i dokumentowania wszystkich aspektów gospodarek krajów członkowskich, OECD służy jako forum do dyskusji i koordynacji polityki gospodarczej. Obejmuje Stany Zjednoczone, Kanadę, Meksyk, Japonię, Koreę Południową, Australię, Nową Zelandię i większość członków Unii Europejskiej, w tym Francję, Niemcy i Hiszpanię.
Organizacja pozarządowa (NGO): Międzynarodowe organizacje non-profit, które nie są bezpośrednio kontrolowane przez rządy krajowe, są określane jako jako NGO (organizacje pozarządowe). Lekarze bez Granic, World Wildlife Fund, Sierra Club i Czerwony Krzyż to przykłady organizacji pozarządowych.
Opóźniona gospodarka: Wskaźniki. Bezrobocie i wzrost PKB nazywane są opóźnionymi wskaźnikami ekonomicznymi, ponieważ zwykle mówią, gdzie była gospodarka, w przeciwieństwie do informacji, takich jak rozpoczęcie budowy nowego domu (patrz wiodące wskaźniki ekonomiczne), które zwykle mówią, gdzie zmierza gospodarka.
Obligacje śmieciowe: Firmy o niskich ratingach kredytowych - zwykle poniżej BBB (patrz rating) - często muszą emitować obligacje o wysokim oprocentowaniu, aby uzyskać potrzebny kapitał na ekspansję lub przejęcia. Te obligacje o ratingu niższym niż inwestycyjny są zwykle określane jako obligacje śmieciowe, ale firmy, które je emitują - wraz ze swoimi doradcami inwestycyjnymi - wolą nazywać je papierami wartościowymi o wysokiej rentowności.
Osoby o dużym majątku netto : Rodzaj klienta, o jakim marzy większość banków. Osoba o dużym majątku netto to osoba, która ma wiele aktywów do dyspozycji i niewiele zobowiązań. Banki na całym świecie odkryły, że posiadanie takiego klienta może być lukratywnym biznesem. Operacje dostosowane do potrzeb osób o dużym majątku netto można znaleźć na całym świecie: w Nowym Jorku, Londynie, Paryżu, Genewie, Luksemburgu, Tokio, Sao Paulo, Singapurze i Zurychu.
Opat: Aramejskie abbâ, "ojciec" (gr. avbba/łac. abbas), to imię, jakim nazywano mnichów, zwłaszcza najstarszych i najbardziej czcigodnych, w pierwszych wiekach monastycyzmu w Egipcie i na Wschodzie. Później zaczęto wyznaczać przełożonego klasztoru sui iuris. Na Wschodzie pozostał obok innych terminów, takich jak hegumen (od gr. h`gemw,n) czy archimandrite; na Zachodzie dominowało ono nad określeniem praepositus, które w dalszym ciągu często oznaczało drugiego mnicha w hierarchii cenobium, bezpośrednio poniżej opata. W pierwszych wiekach monastycyzmu, gdzie nie obowiązywały pisane reguły, opat był bardzo często osobą charyzmatyczną, która skupiała wokół siebie braci prestiżem swoich czynów i świętością; później jego rola została zinstytucjonalizowana i coraz wyraźniej zdefiniowana. Najstarsza z europejskich reguł, Reguła Czterech Ojców, napisana prawdopodobnie po połowie V w., istotę cenobityzmu utożsamia z posłuszeństwem opatowi . Funkcja opata jest głównym przedmiotem zainteresowania autora
Reguły Mistrza; Reguła św. Benedykta obszernie omawia prerogatywy i przymioty opata i przewiduje jego wolny wybór przez mnichów (rozdz. 64), co w najwcześniejszych czasach następowało zatwierdzeniem biskupim. Już wkrótce opaci zaczęli brać udział w soborach. Na soborze w Konstantynopolu w roku 448 23 archimandrytów wraz z 30 uczestniczącymi biskupami potępiło doktrynę Eutychesa.
Przeorysza jest przełożoną klasztoru żeńskiego. Łacińska nazwa abbatissa rozwinęła się w sposób analogiczny do męskiego abbas i jest potwierdzona w VI w. inskrypcje nagrobne oraz w pismach Grzegorza z Tours.
Odkupienie lub okup: określany jako jeden z pięciu sakramentów w Ewangelii Filipa i wspomniany gdzie indziej. Według herezjologów ceremonia odkupienia polega na użyciu oliwy i wody w rytuale za zmarłych, aby pomóc im w przejściu do królestwa boskości. Takie ceremonie są również znane u Mandajczyków.
Orea: Wariant pisowni Norea w rzeczywistości władców i prawdopodobnie O pochodzeniu świata. Orea przypomina greckie słowo "piękny". Być może błędna pisownia Norei?
Oroiael: Jeden z luminarzy myśli gnostyckiej.
Ozyrys: egipski bóg wilgoci, królestwa i świata podziemnego oraz mąż Izydy. Ozyrys umiera, a jednak żyje jako król podziemnego świata w mitologii egipskiej. Wspomniane w kazaniu Naassene.
Oannes: mezopotamski bóg mądrości, po części człowiek, po części ryba.
Ohrmazd: Ahura Mazda, dobry bóg w zaratusztrianizmie, czasami utożsamiany z pierwotnym człowiekiem w źródłach manichejskich.
Omphale: królowa Lidii, której Herakles był niewolnikiem, w mitologii greckiej.
Ojciec wielkości: Odwieczny boski przejaw dobra w myśli manichejskiej.
Osiem: Ogdoad, królestwo ośmiu eonów. Ósmy może również odnosić się do królestwa gwiazd stałych, poza siedmioma sferami planetarnymi, stąd do królestwa demiurga lub mądrości, jak w Rozprawie o Ósmej i Dziewiątej i gdzie indziej. Czasami uważa się, że ósma kula jest siedzibą władcy kosmosu; czasami uważa się, że jest to wyższy poziom rozwoju duchowego i doskonałości.
oligopol : stopień konkurencji, w którym tylko kilku sprzedawców zdominowało rynek.
outsourcing: Zawieranie umów z innymi firmami (często w innych krajach) do wykonywania niektórych lub wszystkich funkcji firmy, takich jak zadania produkcyjne lub księgowe.
organizacja non-profit : organizacja, której cele nie obejmują osiągania osobistych korzyści dla jej właścicieli lub organizatorów.
odkrywca: gnostycka postać zbawiciela, której rolą jest ujawnienie gnozy jednostce lub światu. W wielu tekstach gnostyckich Jezus występuje jako objawiciel, nauczający apostołów gnozy, a nie jako ofiara. Inni gnostyccy objawiciele to Adam, Seth i Derdekeas; odkrywca jest czasami przedstawiany jako dziecko. Ostatecznie ujawnia się duchowe ja danej osoby.
Objawienie Adama: (NHC V,5; koniec I-początek II wieku, z kilkoma późniejszymi dodatkami) Setyjski tekst szczegółowo opisujący objawienie udzielone Setowi przez Adama, gdy Adam miał siedemset lat. Tekst wydaje się być produktem żydowskiego gnostycyzmu i zawiera niewiele elementów chrześcijańskich, jeśli w ogóle. Objawienie Adama opisuje stworzenie Adama i Ewy, Noego, potop, późniejsze ponowne zaludnienie ziemi 400 000 ludzi, którzy zostaną dotknięci ogniem demiurga Sakli, oraz zejście oświecacza gnozy (Seth). Długa sekcja zawiera wiersz w czternastu częściach, z których każda zawiera własny opis pochodzenia iluminatora Setha. Tylko ostatnia z tych relacji jest uważana za prawdziwą. Podobnie jak Święta Księga Wielkiego Niewidzialnego Ducha, mówi się, że Objawienie Adama przetrwało dzięki przechowywaniu na wysokiej górze.
Objawienie Pawła: (NHC V,2; II w.) W 2 Koryntian 12:2 apostoł Paweł twierdzi, że wstąpił do trzeciego nieba. W Objawieniu Pawła Paweł otrzymuje polecenie przebudzenia umysłu, a tekst rozwija duchową podróż Pawła i opisuje jego doświadczenie w trzecim i wyższych niebiosach, aż do dziesiątego nieba. Struktura drogi duchowej jest alegoryczną interpretacją podróży Pawła do Jerozolimy, opisanej w Gal 1,11-17. Chrystus pojawia się początkowo jako dziecko, które zabiera Pawła do trzeciego nieba, a następnie jako starzec w białej szacie, którego tron jest siedmiokrotnie jaśniejszy od słońca. W każdym z niższych niebios Paweł musi poinstruować odźwiernych, aby umożliwili mu dostęp do następnego nieba, ale w niebiosach ósmym, dziewiątym i dziesiątym, które są poza kontrolą archontów lub odźwiernych, po prostu wznosi się i spotyka dwunastu apostołów i jego współtowarzyszy duchowych.
Objawienie Piotra: (NHC VII, III; III wiek) Objawienie Piotra jest gnostycką apokalipsą przypisaną Piotrowi, który w tym przypadku jest godnym uczniem i jest odbiorcą szczególnej wiedzy od Jezusa. Kościół jest mocno krytykowany, a wielu przywódców kościoła jest postrzeganych jako ignoranci i odpowiedzialni za sprowadzanie ludzi na manowce. Ukrzyżowanie dotyczy tylko ciała. Zbawiciel obserwuje to wydarzenie znad krzyża, uśmiechając się i śmiejąc z ignorancji archontów, którzy ukrzyżowali ciało.
Objawienie Zostrianos: Alternatywna nazwa Zostrianos.
odpoczynek, spoczynek: (greckie anapausis) Synonim stanu gnozy, ostatecznego celu gnostycyzmu. Termin ten jest wspólny dla wielu gałęzi gnostycyzmu i występuje w wielu pismach gnostyckich. Na przykład w Ewangelii Prawdy odpocznienie można znaleźć w pleromie; w Księdze Tomasza Walczącego jest opisany jako stan wytchnienia od namiętności i cierpień ciała; aw Ewangelii Tomasza życie jest opisane jako "ruch i odpoczynek". Termin prawdopodobnie wywodzi się z Księgi Rodzaju 1, gdzie po sześciu dniach stworzenia nastąpił siódmy dzień odpoczynku.
Odkupiciel: Istota, która oferuje lub umożliwia odkupienie, które w kontekście gnostyckim składa się z gnozy. Gnostyckie postacie odkupicieli to Adam, Ewa, Set, Eleleth, Melchizedek i anioł Baruch.
odkupienie: w walentynianizmie jeden z pięciu sakramentów. Sakrament odkupienia przybierał różne formy, a różne opisy Ireneusza, który twierdził, że wersji odkupienia jest tyle, ilu nauczycieli, ujawniają obrzędy przypominające chrzest czy krzyżmo.
Obalenie wszystkich herezji: Herezjologiczne dzieło ojca kościoła Hipolita z II/III wieku. Pierwsza część analizuje postrzegane błędy przedchrześcijańskiego pogaństwa, a druga część dotyczy chrześcijańskich herezji, w tym trzydziestu trzech systemów gnostyckich.
Orygenes: (ok. 185-253/254) ojciec kościoła i obszerny pisarz, o którym mówi się, że urodził się w Egipcie, gdzie został wychowany jako chrześcijanin, ale otrzymał również typowe pogańskie greckie wykształcenie. Nauczał w Aleksandrii w Aleksandryjskiej Szkole Katechetycznej, gdzie nauczał Klemens Aleksandryjski. Według jednej tradycji Orygenes wykastrował się po przeczytaniu Mateusza 19:12, "Albowiem są eunuchowie, którzy tak się urodzili z łona matki; są też eunuchowie, którzy zostali eunuchami ludzi; i są eunuchowie, którzy stali się eunuchami dla królestwo niebieskie na litość boską". Orygenes napisał komentarze do każdej księgi biblijnej, a w swoim Komentarzu do Jana przytacza i argumentuje fragmenty z Walentyńskiego Komentarza do Jana Herakleona. Podobnie jak Klemens Aleksandryjski, Orygenes był chrześcijańskim platonistą i kładł duży nacisk na alegoryczną interpretację Pisma Świętego. Z powodu konfliktów politycznych z biskupem Demetriuszem z Aleksandrii przeniósł się do Cezarei Nadmorskiej, gdzie zmarł w ciągu dwóch lat po torturach podczas prześladowań. W VI wieku Orygenes został ogłoszony heretykiem ze względu na bardziej skrajne poglądy jego późniejszych naśladowców.
Orimenios: W Allogenes i Zostrianos, eon drugiej potęgi.
Ormaoth: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył prawą nogę.
Oroiael: Drugi z czterech luminarzy literatury setyjskiej, zwłaszcza Sekretnej Księgi Jana, Zostrianosa i Świętej Księgi Wielkiego Niewidzialnego Ducha. Oroiael jest nazywany mocą i jasnowidzem prawdy i jest kojarzony z Gabrielem; w Trzech Formach Pierwszej Myśli, eon, który jest częścią drugiej grupy eonów. Seth mieszka w Oroiael.
Oroorrothos: W Sekretnej Księdze Jana, demon, który jest panem ciepła.
Orfeusz: mityczny poeta, syn trackiego boga rzeki Oiagrosa i muzy Kaliope, założycielki misteriów orfickich. Kiedy jego żona Eurydyka zmarła z powodu ukąszenia węża, śpiewał i grał tak poruszająco, że Hades i Persefona pozwolili mu wskrzesić ją z martwych, pod warunkiem, że nie spojrzy na nią, zanim nie wyjdą z podziemia; ale Orfeusz obejrzał się i Eurydyka zaginęła.
Orfizm: Tajemnice Orfeusza. Religia orficka zawierała elementy ascetyczne i wiarę w wędrówkę dusz. Mit orficki koncentruje się na Dionizosa / Zagreusie, synu Zeusa i Persefony, który został zamordowany przez tytanów i ugotowany. Zeus zniszczył Tytanów piorunem, a Hermes uratował serce Zagreusa, ale prochy Tytanów i Dionizosa, z których powstała ludzkość, były zmieszane. Tak więc ludzka dusza zawiera iskrę Dionizosa i jest nieśmiertelna, ale ciało pochodzi od Tytanów i więzi duszę. Niektórzy uczeni postrzegali orfizm jako poprzednika gnostycyzmu, niekoniecznie przyznając się do jakiegokolwiek bezpośredniego wpływu historycznego.
Osei: W parafrazie Sema, boskiej istoty, która jest wybranką Światła, oka niebios.
Ozyrys: egipski bóg podziemi, mąż Izydy, ojciec Horusa, przedmiot tajemnic Izydy i Ozyrysa.
Oudidi: W Sekretnej Księdze Jana anioł, który ożywiał prawą rękę.
Ouerton: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który ożywiał lewe ramię.
Oummaa: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który rządzi wyobraźnią.
Ouriel: Inna pisownia anioła Uriela.
Ousiarcha: Imię archonta planetarnego w Hermetica.
Oxyrhynchus: Miasto w Górnym Egipcie, około 160 km na południowy-zachód od Kairu. Starożytne hałdy śmieci w mieście zostały po raz pierwszy odkopane w 1896 roku przez dwóch brytyjskich archeologów, Bernarda Grenfell i Arthura Hunta, którzy odkryli ogromny zbiór tekstów papirusowych pochodzących z czasów ptolemejskich i rzymskich. Wiele papirusów było dokumentami prawnymi lub publicznymi, ale skarb zawierał najstarsze fragmenty *Ewangelii Tomasza oraz innych znanych i nieznanych ewangelii.
Oxyrhynchus 840 Ewangelia: (110-160) Pojedyncza miniaturowa karta z zaginionej i nienazwanej ewangelii, znaleziona w * Oxyrhynchus. Krytykowany przez faryzeusza za niewykonanie prawidłowego rytualnego obmycia w świątyni jerozolimskiej, Jezus odpowiada serią biada niewidomym, którzy myją tylko zewnętrzną skórę itp.
Oxyrhynchus 1224 Ewangelia: Uszkodzone fragmenty papirusu znalezione w Oxyrhynchus zawierające fragmenty nieznanej ewangelii, w tym fragmenty dialogu między Jezusem a uczonymi w Piśmie i faryzeuszami oraz wypowiedzi Jezusa. Papirus pochodzi z trzeciego lub czwartego wieku, ale ewangelia pochodzi prawdopodobnie z drugiego wieku.
Ofici/ofianie: (gr. ophis, "wąż") Grupa gnostyków związana z Kainitami przez Klemensa Aleksandryjskiego i Hipolita. Ofici byli gnostycką sektą, która, podobnie jak Naaseńczycy, miała czcić węża jako objawiciela gnozy. Według Epifaniusza, który często nie jest wiarygodnym świadkiem, Ofici trzymali w koszyku węża, który wyczołgał się na stół wśród kawałków chleba podczas rytuałów Ofitów. Celsus i Orygenes opisują skomplikowany diagram znany jako diagram Ophite, który wyraża wiele aspektów mitologii i kosmologii sekty. Istnieją magiczne klejnoty, które zawierają obrazy węży i listy bóstw gnostyckich, podobne do tych na diagramie. Podobne idee można znaleźć w Nag
Teksty Hammadi O powstaniu świata i naturze władców. Według Teodora bar Konai pod koniec VIII wieku w Syrii istniały jeszcze niewielkie grupy Ofitów.
Optaon: Imię związane z najwyższym Preegzystującym w Trzech Stelach Seta i Allogenesa.
Oraios: W O pochodzeniu świata, jeden z siedmiu androgynicznych archontów Chaosu; jego żeńskie imię to Bogactwo.
Onoel: Na diagramie Ophite opisanym przez Orygenesa, siódmy anioł w kształcie osła, znany również jako Thartharaoth.
Onorthochrasaei: W Sekretnej Księdze Jana materia, matka czterech demonów, które rządzą ciepłem, zimnem, suchością i wilgocią.
Ontonios: Pomocnik siedmiu dziewic światła w Księgach Jeu.
Opakis: Pomocnik z siedmiu dziewic światła w Księgach Jeu.
Oliba, Bernard: (zm. 1276) Ostatni katarski biskup Tuluzy, który schronił się w Sirmione.
Oliver of Termes: (1200-1274) współwładca Quéribus. Chronił katarów przed krzyżowcami, ale został zmuszony do zdrady swojego władcy Chaberta krzyżowcom. Po schwytaniu Chaberta Oliverowi udało się wynegocjować z Inkwizycją uratowanie życia Chaberta.
Oliwna, Góra: Pasmo górskie na wschód od Jerozolimy, znane również jako Góra Oliwna, gdzie według ewangelii kanonicznych nauczał Jezus. Jest to również wyraźnie wspomniane w Liście Piotra do Filipa jako miejsce, gdzie uczniowie gromadzili się z Jezusem. U podnóża Góry Oliwnej znajdował się Ogród Getsemani.
Olivier: doskonały katar, który prowadził debatę między katarami a katolikami w Lombers w 1165 r.
Olmis: W Zostrianos, eon, małżonek Solmis.
Olses: W Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha, eon znajdujący się nad wschodem słońca i związany z chrztem.
O przyjaciołach: zaginione kazanie Valentinusa, które przetrwało tylko w krótkim cytacie Klemensa z Aleksandrii. Wyjaśnia, że prawdę można znaleźć także w pismach pogańskich, ponieważ są to wypowiedzi pochodzące z serca.
O sprawiedliwości: Zaginione dzieło Epifanesa, które istnieje tylko w cytacie Klemensa z Aleksandrii. Opowiada się za formą komunizmu opartą na gnostyckim światopoglądzie. Światło słońca i dobrodziejstwa ziemi nie są naturalnie własnością nikogo, stwierdza Epifanes, i tylko ludzie wymyślili własność i prawo, które są przeszkodami na drodze do prawości.
O przywiązanej duszy: zaginione pismo Izydora, syna Bazylidesa, cytowane przez Klemensa Aleksandryjskiego, które omawia pogląd, że namiętności duszy są spowodowane przywiązaniami, które same w sobie mają charakter metafizyczny.
O pochodzeniu świata: (NHC II,5; NHC XIII,2; Brit Lib. Or 4926 [1]; koniec trzeciego wieku) O pochodzeniu świata pomija zwykłe szczegółową kosmogonię pleromy i eonów, skupiając się zamiast tego na roli Yaldabaotha i jego kreacji. Yaldabaoth jest przekonany, że jest jedynym Bogiem. Sophia wywodzi się z Pistis, który zarówno jako Pistis, jak i Pistis Sophia odgrywa rolę w neutralizowaniu wpływów Yaldabaoth. O powstawaniu świata dużo czasu poświęca etapom stworzenia świata oraz Adama i Ewy. Ludzkość jest postrzegana jako robak, który odradza się ze spalonego feniksa. O pochodzeniu świata odnosi się do wielu zaginionych i skądinąd nieznanych źródeł gnostyckich i magicznych.
O przejściu duszy przez Archontów Środka: gnostycki fragment w Kodeksie Bruce′a, który opowiada o wznoszeniu się duszy poza archontów.
O Prawdziwym Logosie: dzieło pogańskiego filozofa Celsusa, zachowane tylko jako obalenie przez Orygenesa.
O trzech naturach: zaginione dzieło Valentinusa, które omawia Trójcę Ojca, Syna i Ducha Świętego jako hipostazy, które przetrwały tylko w cytatatach Pseudo-Anthimusa z Nikomedii w jego O świętym Kościele. Być może jest to pierwszy traktat odnoszący się do nauki o Trójcy Świętej, przyjętej później przez ortodoksję.
Ody Salomona: (100-200) Zbiór od lub psalmów napisanych w języku syryjskim, przypisywanych Salomonowi i uważanych za część Pseudepigrafów. Ody mają pewne elementy gnostyckie, a aspekty chrześcijańskie mogły zostać dodane później. Mogą pochodzić z okresu od końca I do początku III wieku, ale większość czytelników zgadza się, że należą do najpiękniejszych dzieł literatury wczesnochrześcijańskiej lub gnostyckiej.
Odontuchos: Pomocnik siedmiu dziewic światła w Księgach Jeu.
Odyseusz: bohater Odysei Homera, ocalały z wojny trojańskiej, który wędrował przez wiele przygód, zanim mógł wrócić do domu w Itace. W Egzegezie o duszy cytat z Odysei opisujący płaczącego Odyseusza, odwracającego się od podstępów Kalipso i tęskniącego za ojczyzną, jest interpretowany jako odnoszący się do tęsknoty duszy za Bogiem.
ogdoad: (po grecku "grupa ośmiu") Ósma sfera, ponad siedmioma sferami planetarnymi. Ogdoad może być uważany za sferę gwiazd stałych, ale może być również kojarzony z domem Sophii lub demiurga, lub w prostszych kosmologiach domem prawdziwego Boga. Zgodnie z systemem * Walentynian w Tertuliana Przeciwko Walentynianom, ogdoad jest terminem dla pierwszych ośmiu eonów: Bythos i Sige, Caen i Akhana, Nous i Aletheia, Sermo i Vita.
Ohrmuzd I: (zm. 274) król Babilonu, następca Szapura I. Ohrmuzd sympatyzował z Manim, ale jego panowanie było krótkie; zmarł rok po wstąpieniu na tron.
Oannes: mezopotamski bóg mądrości, po części człowiek, po części ryba.
Ojciec: W wielu kosmologiach gnostyckich, podobnie jak w ortodoksyjnym chrześcijaństwie, najwyższy Bóg znany jest jako Ojciec. W niektórych systemach, takich jak Sethian, Ojciec jest częścią triady Ojca, Matki i Dziecka. Ojciec wielkości: w manicheizmie boska zasada światła.
Objawienie Pańskie: (1) Święto wizyty Mędrców u Dzieciątka Jezus, obchodzone 6 stycznia. (2) Nagłe uczucie zrozumienia lub natychmiastowej percepcji, być może równoznaczne z gnozą.
ojcowie pustyni: wczesnochrześcijańscy mnisi w Egipcie, którzy od III wieku praktykowali ascezę na pustyni Scetis. Wśród znanych ojców pustyni byli Antoni Wielki i Ewagriusz z Pontu, a wypowiedzi ojców zebrano w Apophthegmata Patrum. Ojcowie pustyni z IV wieku, tacy jak Pachomiusz i Szenouda, odegrali kluczową rolę w rozwoju chrześcijańskiego monastycyzmu i zdecydowanie sprzeciwiali się grupom gnostyckim i tekstom apokryficznym.
Odnośnie abstynencji lub eunuchry: zaginiona księga napisana przez Juliusza Kasjanusa.
O losie: książka ucznia Bardaisana.
oszczerstwo rytualne: Twierdzenie, że określona grupa religijna lub etniczna składa rytualne ofiary z ludzi, zwłaszcza dzieci. Zniesławienie rytualne było najbardziej znane u europejskich Żydów, ale katarzy, gnostycy i inni chrześcijanie również byli poddawani temu twierdzeniu. W Mandaean Ginza Rabba chrześcijańska grupa zwana Minunei jest oskarżana o zabijanie żydowskich dzieci i robienie chleba ze zwłok.
Ojcowie apostolscy: Chrześcijańscy przywódcy z przełomu I i II wieku, o których sądzono, że mieli bezpośredni kontakt z dwunastoma apostołami. Ojcowie apostolscy to Klemens Rzymski, Ignacy z Antiochii i Polikarp ze Smyrny.
Okres synodyczny
Odstęp czasu między dwoma kolejnymi podobnymi ustawieniami dwóch ciał niebieskich. W przypadku planety za okres synodyczny można przyjąć średni odstęp czasu między, powiedzmy, dwoma kolejnymi opozycjami lub dwoma kolejnymi koniunkcjami. To właśnie ten okres określa czasy, w których poszczególne planety będą widoczne na nocnym niebie. Okres synodyczny Księżyca to czas pomiędzy kolejnymi nawrotami tej samej fazy; na przykład między pełnią a pełnią księżyca.
Orbita synchroniczna
Orbita, po której okres obrotu ciała orbitującego jest taki sam jak okres obrotu ciała, o którym ono krąży. W Układzie Słonecznym jedynym naturalnym przypadkiem orbity synchronicznej jest satelita Plutona, Charon. Niektóre sztuczne satelity są umieszczane na synchronicznej orbicie wokół Ziemi; takie orbity są następnie określane jako geosynchroniczne. Jeśli dodatkowo taka orbita jest kołowa i znajduje się w płaszczyźnie równika Ziemi, nazywana jest geostacjonarną, ponieważ z punktu na powierzchni Ziemi satelita na takiej orbicie wydaje się utrzymywać mniej więcej tę samą pozycję na niebie. Orbity geosynchroniczne i geostacjonarne są wykorzystywane przez satelity nawigacyjne i komunikacyjne.
Obserwatorium Neutrino w Sudbury
Sudbury Neutrino Observatory (SNO) bada neutrina ze Słońca, supernowe i inne źródła astrofizyczne. Detektor znajduje się 2000 m pod ziemią w czynnej kopalni niklu w pobliżu Sudbury, Ontario, Kanada i obserwuje światło Czerenkowa z neutrin oddziałujących z 1000 tonami ultraczystej ciężkiej wody (D2O) otoczonej 7000 tonami lekkiej wody osłonowej. Do obserwacji strumienia i widma energetycznego neutrin elektronowych docierających do Ziemi z jądra słonecznego wykorzystuje się kilka różnych oddziaływań neutrin; oraz całkowity strumień wszystkich trzech typów neutrin, aby określić, czy nastąpiła zmiana smaku neutrin (wskazująca na skończoną masę spoczynkową neutrin). W projekcie bierze udział 100 naukowców z Kanady, USA i Wielkiej Brytanii, a obserwacje rozpoczęto w maju 1999 roku.
Obserwatorium Teleskopu Submilimetrowego
Submillimeter Telescope Observatory (SMTO), będące wynikiem współpracy MPIfR i Steward Observatory, obsługuje 10-metrowy Teleskop Heinricha Hertza (HHT) do obserwacji w zakresie fal milimetrowych i submilimetrowych. SMTO znajduje się na wysokości 3186 m na szczycie Mount Graham w Arizonie. HHT ma bardzo dokładną powierzchnię (12 ?m rms) i jest pierwszym teleskopem wykorzystującym odbiornik bolometryczny z gorącymi elektronami do obserwacji astronomicznych na częstotliwościach 690 i 810 GHz.
Obserwatorium StewardaL
Steward Observatory (SO), utworzone w 1916 roku, jest ramieniem badawczym Wydziału Astronomii Uniwersytetu w Arizonie (UA). Jej siedziba znajduje się w Tucson w Arizonie, na terenie kampusu uniwersyteckiego. Jego obiekty obserwacyjne znajdują się na Mount Graham (10 m Heinrich Hertz SMT; 1,8 mVATT i Large Binocular Telescope (LBT) z dwoma lustrami 8,4 m), Mount Hopkins (6,5 m MMT), Kitt Peak (2,3 m Bok) i góry Catalina (2 × 1,5 m) w Arizonie i na Las Campanas w Chile (Projekt Magellan; 2 × 6,5 m). LBT, Magellan, MMT, SMT i VATT to wspólne projekty. Komponenty SO tych obiektów są używane przez naukowców i studentów z UA, Arizona State University i Northern Arizona University. SO jest również zaangażowany w badania astronomii kosmicznej, obecnie obejmujące HST, ISO i SIRTF. Uczestniczy w programach rozwoju NGST i TPF programu NASA Origins. SO obsługuje również Mirror Laboratory, zlokalizowane pod stadionem w Arizonie. Programy badawcze SO koncentrują się na astronomii optycznej, podczerwonej i submilimetrowej, astrofizyce teoretycznej i oprzyrządowaniu astronomicznym. Główne obszary bieżącej działalności to: kosmologia; ośrodek międzygalaktyczny; kwazary i aktywne jądra galaktyczne; dynamika, powstawanie i ewolucja galaktyk; powstawanie gwiazd w galaktykach, w tym galaktyki gwiazdotwórcze; powstawanie gwiazd i ośrodek międzygwiazdowy; supernowe; zdegenerowane gwiazdy; zmienne kataklizmiczne; brązowe karły; i planet pozasłonecznych. SO ma 25 pracowników dydaktycznych, około 25 dalszych naukowców i łącznie około 250 pracowników. SO jest wspierany przez fundusze stanu Arizona oraz granty badawcze i kontrakty.
Obserwatorium Uniwersytetu St Andrews
Obserwatorium uniwersyteckie w St Andrews ma największy teleskop optyczny, jaki kiedykolwiek zbudowano w Szkocji, 0,94-metrowy teleskop Jamesa Gregorye′o (JGT), a także mniejsze teleskopy dydaktyczne. JGT jest używany do fotometrii CCD krótkookresowych gwiazd podwójnych i gromad gwiazd. Grupa Astrofizyki w Szkole Fizyki i Astronomii ma sześciu stałych pracowników oraz doktorów i studentów.
Obserwatorium Astrofizyczne Uniwersytetu Państwowego w Petersburgu
Instytut Astronomiczny Uniwersytetu w Petersburgu znajduje się w Starym Peterhofie, około 40 km od Sankt Petersburga w Rosji. Pracownicy biorą również czynny udział w nauczaniu astronomii studentów wydziału matematyki i mechaniki uczelni. Obszary badań obejmują różne dziedziny astrofizyki, dynamiki gwiazd, mechaniki nieba i astrometrii. Obejmują one badania atmosfer gwiazd, mgławic planetarnych, obłoków międzygalaktycznych, oddziałujących galaktyk i blazarów. Obserwacje prowadzone są za pomocą teleskopu 23 cm w Sankt Petersburgu, teleskopu 0,7 m Obserwatorium Krymskiego, teleskopów 6 m i 1 m Specjalnego Obserwatorium Astronomicznego oraz radioteleskopu RT-7,5 Politechniki Moskiewskiej.
Okres gwiezdny
Okres czasu mierzony względem "stałych" gwiazd. W normalnym użyciu termin ten odnosi się do czasu, w jakim planeta okrąża Słońce, powracając do swojego pierwotnego położenia względem pozycji gwiazd, lub czasu potrzebnego satelitom na okrążenie swojej planety macierzystej, ponownie mierzona względem gwiazd tła. W przypadku Ziemi okres ten nazywany jest rokiem gwiezdnym i jest równy 365,2564 dniom słonecznym.
Obserwatorium Astronomiczne w Szanghaju
Szanghajskie Obserwatorium Astronomiczne Chińskiej Akademii Nauk (CAS) znajduje się w Szanghaju w Chinach. Zostało ustalone w 1962 roku łącząc Xujiahui i Sheshan, które zostały założone odpowiednio w 1872 i 1900 roku. Główne dziedziny obejmują astrofizykę i astrogeodynamikę, w tym gromady gwiazd, naszą Galaktykę, galaktyki, rotację Ziemi i zastosowanie dynamiki satelitów. Główne obiekty to: teleskop 1,56 m, radioteleskop 25 m, lustrzanka 60 cm i astrograf 40 cm. Personel składa się z około 50 astronomów, 40 inżynierów i techników.
Obserwatorium San Fernando
Obserwatorium San Fernando znajduje się po północnej stronie doliny San Fernando, około 30 mil na północny zachód od centrum Los Angeles. Zostało zbudowane przez Aerospace Corporation w 1969 roku i przekazane Kalifornijskiemu Uniwersytetowi Stanowemu w Northridge w 1976 roku. Obserwatorium posiada wiele nowoczesnych instrumentów. Głównym instrumentem jest próżniowy teleskop o aperturze 61/28 cm zasilający próżniowy spektroheliograf. Obecnie spektroheliograf jest skonfigurowany jako Video Spectro-Spectraheliograph (VSSHG). Gdy VSSHG zakończy skanowanie aktywnego regionu, dane wyjściowe składają się z dwóch kostek danych, z których każda ma słoneczne północ-południe i wschód-zachód jako osie x i y oraz długość fali jako oś z. Dwa sześciany mają ortogonalne polaryzacje. Inne instrumenty znajdują się w Małej Kopule. Są to pełnodyskowe teleskopy fotometryczne: Cartesian Full DiskTelescope no. 1 (CFDT1); Teleskop kartezjański z pełnym dyskiem nr. 2 (CFDT2); oraz obrotowy fotometr z pełnym dyskiem (RFDP). Teleskopy CFDT otrzymują codziennie fotometryczne obrazy całego dysku Słońca. Oddzielna wieża o wysokości 10 m zawiera złożony teleskop refrakcyjny o średnicy 15 cm przeznaczony do badania poszczególnych aktywnych obszarów na granicy dyfrakcji 1 sekundy kątowej. Specjalizacjami naukowymi są codzienne pomiary zmienności słonecznej spowodowane plamami i plamkami słonecznymi oraz badanie erupcji i zanikania słonecznego strumienia magnetycznego, szczególnie w regionach aktywnych. Wsparcie pochodzi głównie od rządu federalnego, zarówno od National Science Foundation, jak i National Aeronautics and Space Administration. Uniwersytet zapewnia pewne wsparcie w zakresie utrzymania i konserwacji.
Obserwatorium z wieloma teleskopami lustrzanymi
W momencie oddania do użytku w 1979 roku 4,5-metrowy teleskop zwierciadlany (MMT) był trzecim co do wielkości teleskopem optycznym na świecie. Zawierał tak wiele ambitnych innowacji konstrukcyjnych, że jego ukończenie zwiastowało początek obecnej generacji konstrukcji teleskopów. MMT został wycofany ze służby w marcu 1998 r. I zastąpiony w marcu 1999 r. 6,5-metrowym teleskopem z pojedynczą gwiazdą. 4,5-metrowy MMT był pierwszym dużym teleskopem optycznym, który zawierał wiele lekkich zwierciadeł głównych we wspólnym montażu, obracający się budynek zamiast kopuły, aktywną kontrolę zwierciadła wtórnego podczas wszystkich obserwacji, wysokowydajny montaż wysokościowo-azymutalny i szczegółowy element skończony analiza konstrukcji teleskopu w trakcie projektowania. Teleskop był bardzo udanym narzędziem badawczym, napędzającym prawie 1000 publikacji naukowych. Badania przeprowadzone w Arizonie w połowie lat 80. XX wieku wykazały, że w budynku MMT można zainstalować zwierciadło główne o średnicy 6,5 m i ogniskowej f/1,4 lub mniejszej. Gdy wykazano, że taki teleskop może mieć pokaźne pole widzenia, wzbudziło to zainteresowanie astronomów z Instytutu Smithsona. List intencyjny w sprawie realizacji takiego projektu przypieczętował los 4,5-metrowego teleskopu w 1988 roku. Pomyślne odlanie (1992) i wypolerowanie (1997) pierwszych 6,5 m, f/1,25 pierwotnego w STEWARD OBSERVATORY Mirror Laboratory zapoczątkowało likwidacja starego teleskopu w 1998 r. Nowy teleskop został oddany do użytku w maju 2000 r., a obserwacje naukowe rozpoczęto w następnym miesiącu. Udana konwersja MMT jest w toku. Zainstalowano pierwsze z trzech luster wtórnych. Nowy teleskop znacznie poprawił już możliwości obserwatorium. Warto zauważyć, że teleskop ma teraz ponad dwukrotnie większą moc zbierania światła niż jego poprzednika i dwa odbicia zostały usunięte z toru optycznego. W 2001 roku zostaną oddane do użytku dwie nowe części wtórne. Pierwsze, 1,7-metrowe lustro, zwiększy kątowe pole widzenia 15-krotnie (do 1?), a pole powierzchniowe 225-krotnie. Drugie, 0,7-metrowe odkształcalne lustro, zapewni dwa odbicia, termicznie czyste ogniskowanie adaptacyjne. Położone na 2600 m szczycie Mount Hopkins, około 65 km na południe od Tucson w Arizonie, MMT Observatory jest placówką Uniwersytetu Arizony i Smithsonian Institution. Zatrudnia około 20 pełnoetatowych pracowników i jest finansowana wspólnie przez dwie instytucje macierzyste. Czas obserwacji jest wykorzystywany przez naukowców z University of Arizona, Arizona State University, Northern Arizona University i Smithsonian Astrophysical Observatory. Znaczna ilość czasu jest również udostępniana członkom międzynarodowej społeczności astronomicznej w ramach programu publicznego dostępu.
Obserwatorium Radioastronomiczne Mullarda
Mullard Radio Astronomy Observatory (MRAO) jest obsługiwane przez Grupę Astrofizyki Wydziału Fizyki w Cavendish Laboratory. Obserwatorium znajduje się 8 km na południowy-zachód od Cambridge w Lord's Bridge i zostało założone w 1957 roku dzięki hojności Mullard Limited przy wsparciu Science Research Council. Bieżące prace są wspierane przez RADĘ BADAŃ FIZYKI CZĄSTEK I ASTRONOMII. Obserwatorium słynie z pionierskich przeglądów nieba Sir Martina Ryle'a, który wynalazł technikę syntezy apertury, oraz z odkrycia pulsarów przez Antony'ego Hewisha i jego uczennicę Jocelyn Bell w 1967 roku. Wkład ten został doceniony nagrodą Nobla w 1974 roku nagrodę za fizykę Ryle'owi i Hewishowi. Obecnie działające instrumenty obejmują Teleskop Ryle'a, zestaw ośmiu czasz parabolicznych na 5-kilometrowej linii bazowej, pierwotnie zbudowany w 1971 roku do obrazowania galaktyk radiowych i kwazarów w wysokiej rozdzielczości. Został ulepszony do mapowania słabych struktur kosmicznego mikrofalowego tła wywołanych efektem Sunyaev-Zel'dovich w pobliskich gromadach galaktyk i protogromadach przy dużym przesunięciu ku czerwieni. Mapowanie tła mikrofalowego w celu wykrycia pierwotnych fluktuacji gęstości o znaczeniu kosmologicznym zostało osiągnięte za pomocą prototypowego Kosmicznego Teleskopu Anizotropowego (CAT), co doprowadziło do zaprojektowania bardziej zaawansowanego instrumentu, Very Small Array (VSA), który wkrótce zostanie oddany do użytku na Teneryfie ; jest to wspólny projekt z JODRELL BANK i INSTITUTO DE ASTROFISICA DE CANARIAS. Rozdzielczość drugiego miliarca na długościach fal optycznych do obrazowania dysków gwiezdnych została osiągnięta za pomocą teleskopu Cambridge Optical Aperture Synthesis Telescope (COAST). Zapoczątkowana przez Johna Baldwina sieć pięciu luster COAST na liniach podstawowych do 100 m zostanie, miejmy nadzieję, zastąpiona przez Large Optical Array (LOA), obecnie projektowaną dla miejsca z czystszym niebem. Na drugim końcu widma wykonano przeglądy nieba przy niskiej częstotliwości 151 MHz za pomocą Cambridge Low Frequency Synthesis Telescope (CLFST). Ten układ 60 śledzących anten Yagi zapewnia jednocześnie 776 linii bazowych na odległość do 4,5 km. Oprócz działalności w MRAO, Astrophysics Group opracowuje oprzyrządowanie dla JAMES CLERK MAXWELLTELESCOPE (JCMT) na Mauna Kea na Hawajach. MRAO był ściśle zaangażowany w projektowanie i budowę JCMT, zbudowanego wspólnie przez Wielką Brytanię, Kanadę i Holandię, a obecnie opracowuje "kamerę" o długości fal submilimetrowych, czyli układ detektorów płaszczyzny ogniskowej do obrazowania dużych obszarów nieba. Grupa Astrofizyczna zatrudnia łącznie 68 pracowników (naukowych, technicznych i administracyjnych) oraz 38 studentów i jest zaangażowana w różnorodne projekty obserwacyjne, techniczne i teoretyczne.
Obserwatorium Uniwersytetu Mount John w Nowej Zelandii
Obserwatorium specjalizuje się w obserwacjach gwiazd zmiennych i gwiazd podwójnych metodami fotometrycznymi i spektroskopowymi, zwłaszcza przy użyciu wysokodyspersyjnego spektrografu ´echelle. Znajduje się w centrum Wyspy Południowej Nowej Zelandii, na 44?S szerokości geograficznej południowej. Mount John jest własnością i jest zarządzana przez Wydział Fizyki i Astronomii Uniwersytetu Canterbury. Został założony w 1965 roku i obecnie tam są dwa teleskopy zwierciadlane 61 cm. W obserwatorium zatrudnionych jest czterech pracowników rezydentów, a na uniwersytecie w Christchurch trzech astronomów akademickich. Główna współpraca z uniwersytetami w Nagoi i Auckland, projekt MOA, polega na badaniu mikrosoczewkowania grawitacyjnego za pomocą fotometrii CCD.
Obserwatoria Mount Stromlo i Siding Spring
(MSSSO) to obserwatoria astronomiczne Australijskiego Uniwersytetu Narodowego. Obiekty Obserwatorium Mount Stromlo zostały pierwotnie utworzone jako Commonwealth Solar Observatory, które rozpoczęło działalność na Australijskim Terytorium Stołecznym w 1924 r. Rozbudowa po drugiej wojnie światowej spowodowała, że Obserwatorium Mount Stromlo przeniosło się na astrofizykę gwiazd, aw 1957 r. dołączyło do Szkoły Badawczej ANU ds. Nauk fizycznych. Rozwój Canberry doprowadził do powstania obserwatorium ciemnego nieba w Siding Spring (SSO) na zachód od Coonabarabran w Nowej Południowej Walii w 1964 roku. Dziesięć lat później SSO stało się gospodarzem ANGLO-AUSTRALIAN OBSERVATORY ze swoimi teleskopami 4 m i Schmidt. Głównym obiektem Obserwatoriów jest teleskop ANU 2,3 m, otwarty w 1984 roku. Teleskop to Cassegrain i Nasmyth alt-azimuth pod pełną kontrolą oprogramowania, zdolny do obrazowania optycznego i podczerwonego oraz spektroskopii. Do obrazowania używany jest teleskop o średnicy 1 m, są też mniejsze obiekty. W Obserwatorium Mount Stromlo ANU posiada 1,9-metrowy teleskop z doskonałym spektrografem Coudé oraz 1,3-metrowy Teleskop Wielkiego Melbourne, który jest w pełni zautomatyzowany i używany do projektów przeglądowych, takich jak projekt MACHO. W ramach projektu MACHO w 1993 roku zarejestrowano pierwsze wykrycie mikrosoczewkowania grawitacyjnego i przez następne sześć lat poszukiwano gęstości masywnych, zwartych obiektów halo, obserwując Wielki Obłok Magellana i galaktyczne zgrubienie jądrowe. Projekt powstał we współpracy z dwoma amerykańskimi uniwersytetami/laboratoriami. Kadra akademicka Szkoły Badawczej Astronomii i Astrofizyki ANU ma swoją siedzibę w Obserwatorium Mount Stromlo. Szkoła wspiera program dla absolwentów, oferując doktorat z astronomii i astrofizyki. Mount Stromlo jest również miejscem, w którym znajduje się satelitarny laserowy obiekt pomiarowy, obsługiwany przez rząd Australii, oraz Stromlo Exploratory, astronomiczne centrum dla zwiedzających i interaktywne centrum nauki. Obiekty inżynieryjne ANU dla instrumentów astronomicznych są również skoncentrowane na Mount Stromlo. Grupa inżynierów zbudowała całe obecne oprzyrządowanie dla MSSSO i wykonuje prace zewnętrzne, np. Dla Obserwatorium Anglo-Australijskiego i Międzynarodowego Projektu Gemini. W Obserwatorium Siding Spring znajduje się również teleskop patrolowy Uniwersytetu Nowej Południowej Walii. Teleskop w Uppsali przeprowadza obecnie badanie obiektów bliskich Ziemi dla Uniwersytetu Arizony i NASA. W SSO NU prowadzi lożę dla odwiedzających astronomów oraz warsztaty dotyczące konserwacji teleskopów i utrzymania terenu. Aktualizacja internetowa (30 kwietnia 2003 r.) W styczniu 2003 r. Obserwatorium Mount Stromlo zostało w dużej mierze zniszczone przez pożary buszu, które spustoszyły Canberrę. Pożary zniszczyły cztery teleskopy, sprzęt roboczy - Mount Stromlo i iding Springs Observatories Brunel Road, Houndmills, Basingstoke, Hampshire, RG21 6XS, UK Register No. 785998 oraz Institute of Physics Publishing 2003 irac House, Temple Back, Bristol, BS21 6BE, UK 1 sklep, osiem domów zajmowanych przez personel i budynek administracyjny. Wstępne szacunki oszacowały straty na ponad 20 milionów dolarów. Z punktu widzenia historii astronomii jest to wielka katastrofa, ponieważ utracono następujące historycznie znaczące teleskopy: 74-calowy (Grubb-Parsons) Reflector, 50-calowy Teleskop Great Melbourne, 30-calowy Teleskop Reynoldsa, 9-calowy - w Oddie Refractor, Solar Telescope i 26-calowy refraktor Yale-Columbia. Oprócz teleskopów zniszczono bibliotekę Obserwatorium wraz z archiwami Obserwatorium w Melbourne.
Obserwatorium Mount Wilson
Obserwatorium Mount Wilson, położone w górach San Gabriel w pobliżu Pasadeny w Kalifornii, zostało założone w 1904 roku przez George′a Ellery′ego Hale′a przy wsparciu finansowym Andrew Carnegie. W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, pracując przy 2,5-metrowym teleskopie Hookera, Edwin Hubble dokonał dwóch najważniejszych odkryć w historii astronomii: po pierwsze, że "mgławice" to w rzeczywistości wszechświaty wyspowe - galaktyki - każda z miliardami gwiazd; po drugie, że te galaktyki oddalają się od nas we wszystkich kierunkach, co powoduje rozszerzanie się wszechświata. To drugie odkrycie stało się podstawą teorii "Wielkiego Wybuchu" dotyczącej powstania wszechświata. W 1992 roku, na mocy formalnej umowy między Mount Wilson Institute a Carnegie Institution of Washington, Mount Wilson Institute przejął pełną odpowiedzialność za finansowanie i działanie obserwatorium. Misją Instytutu Mount Wilson (MWI) jest utrzymanie, zarządzanie i obsługa Obserwatorium Mount Wilson na potrzeby badań, edukacji i innych projektów w dziedzinie astronomii. Wśród instytucji prowadzących badania w obserwatorium w 1999 r. są Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics, UCLA, UC Berkeley, USC, Jet Propulsion Laboratory, Georgia State University i University of Illinois. Te programy badawcze dla gości są finansowane i zarządzane przez odpowiednie instytucje, które wnoszą opłatę na rzecz MWI w celu pokrycia kosztów utrzymania witryny. Wyposażenie Obserwatorium MountWilson obejmuje 2,5-metrowy teleskop Hookera; teleskop 1,5 m; układ interferometru CHARA Georgia State University, składający się z sześciu 1-metrowych teleskopów ułożonych w konfiguracji o średnicy 350 m; interferometr przestrzenny na podczerwień UC Berkeley; teleskopy wieżowe 45 m i 18 m; poziomy teleskop słoneczny Snow; oraz zdalnie sterowane teleskopy 60 cm i 35 cm, używane w programie Telescopes in Education (TIE) do celów edukacyjnych i badań studenckich. Obiekt mieszkalny jest utrzymywany do użytku wizytujących astronomów. Niedawne ukończenie systemu optyki adaptacyjnej na Teleskopie Hookera 2,5 m umożliwiło temu instrumentowi uzyskanie najostrzejszych obrazów w widzialnej części widma, jakie kiedykolwiek uzyskał jakikolwiek teleskop w historii astronomii naziemnej, osiągając rozdzielczość 0,06 sekundy kątowe. Jest to porównywalne z tym, co można by uzyskać, gdyby teleskop został umieszczony w kosmosie. Spokojna atmosfera Mount Wilson skutkuje najlepszym "widzeniem", czyli naturalną ostrością i jakością obrazów teleskopowych w Ameryce Północnej. To doskonałe widzenie jest jednym z powodów światowej klasy wydajności 2,5-metrowego systemu optyki adaptacyjnej. Doprowadziło to również do wyboru Mount Wilson jako miejsca dla interferometru Georgia State University - najpotężniejszego interferometru światła widzialnego na świecie, zdolnego do rozdzielczości 0,0002 sekundy kątowej.
Obserwatorium Radioastronomiczne Michigan
Znajduje się w Ann Arbor, w pobliżu kampusu University of Michigan. Podstawowym instrumentem w obserwatorium jest reflektor paraboliczny o średnicy 26 m i ogniskowej 11 m. Teleskop ten został skonstruowany w 1958 roku na zlecenie Biura Badań Marynarki Wojennej. Od 1968 roku badania i działalność obserwatorium wspierane są wspólnie przez National Science Foundation i University of Michigan. 26-metrowy teleskop służy do badania całkowitej gęstości strumienia i polaryzacji liniowej aktywnych obiektów pozagalaktycznych. Odkrycia, że takie obiekty zmieniają jasność w skali czasowej od tygodni do kilku lat, dokonano za pomocą instrumentu Michigan w latach 1964-5, a odkrycia zmienności polaryzacji dokonano w 1966 r. Obecne badania w obserwatorium koncentrują się na zrozumieniu warunków fizycznych w przepływach relatywistycznych w dżetach oraz na badaniu zależności między zmianami długości fali radiowej a zachowaniem promieniowania w innych obszarach widma elektromagnetycznego.
Obserwatorium McDonalda
McDonald Observatory, położone w zachodnim Teksasie w pobliżu Fort Davis, jest obserwatorium astronomicznym Uniwersytetu Teksasu w Austin. Odkrycia dokonane w McDonald Observatory obejmują parę wodną na Marsie, obfitość pierwiastków ziem rzadkich w gwiazdach, odkrycie planet krążących wokół pobliskich gwiazd oraz wykorzystanie pomiarów szybkich oscylacji jasności białych karłów do określenia ich wieku. Teleskopy w McDonald Observatory obejmują 9,2 m (średnica) Hobby-Eberly Telescope (HET), którego partnerami są (wraz z Teksasem), Pennsylvania State University, Stanford University, Ludwig Maximilians University w Monachium i Georg-August University w Getyndze, Niemcy. HET rozpoczął działalność w 1999 roku i specjalizuje się w spektroskopii astronomicznej. Pozostałe teleskopy należą wyłącznie do Teksasu i obejmują 2,7-metrowy Teleskop Harlana Smitha, 2,1-metrowy Teleskop Otto Struve i 0,7-metrowy teleskop przeglądowy o szerokim polu widzenia. Ponadto McDonald obsługuje 0,7-metrowy teleskop laserowy, który mierzy odległość do reflektorów na Księżycu. McDonald Observatory zatrudnia 100 osób w Austin iw Obserwatorium. Fundusze operacyjne Obserwatorium pochodzą ze stanu Teksas, Uniwersytetu Teksańskiego w Austin oraz od prywatnych i korporacyjnych darczyńców. McDonald Observatory posiada obszerny zestaw publicznych programów informacyjnych, w tym programy radiowe StarDate (angielski), Universo (hiszpański) i Sternzeit (niemiecki), magazyn StarDate oraz centrum dla zwiedzających w obserwatorium. Nowe centrum dla zwiedzających z obszernymi eksponatami i wystawami w języku hiszpańskim i angielskim zostanie otwarte pod koniec 2001 roku. Nowe centrum dla zwiedzających w obserwatorium jest otwarte codziennie z wyjątkiem Bożego Narodzenia, Święta Dziękczynienia i Nowego Roku.
Obserwatorium MDM
Obserwatorium MDM zostało założone przez Uniwersytet Michigan, Dartmouth College i Massachusetts Institute of Technology. Obecnymi partnerami operacyjnymi są Michigan, Dartmouth, MIT, Ohio State University i Columbia University. Obserwatorium znajduje się na południowo-zachodnim grzbiecie KITT PEAK NATIONAL OBSERVATORY w pobliżu Tucson w Arizonie. Obsługuje 2,4-metrowy Teleskop Hiltnera i 1,3-metrowy Teleskop McGraw-Hill.
Obserwatorium Majdanak
Znajduje się na górze Maidanak w Uzbekistanie. Najważniejszym instrumentem jest 1,5-metrowy teleskop przeznaczony do obrazowania w wysokiej rozdzielczości. Do 1991 roku kilka republik byłego Związku Radzieckiego miało swoje obserwatoria na Majdanaku. Moskiewski Instytut Astronomiczny im. Sternberga był najpotężniejszym współwłaścicielem góry Majdanak. Po upadku ZSRR obiekt przeszedł na własność Instytutu Astronomicznego im. Ulugha Bega w Taszkencie. Trudności ekonomiczne nie pozwoliły na pełne wykorzystanie i utrzymanie obserwatorium. Jednakże, astronomowie z Instytutu Astronomicznego Sternberga (Moskwa), Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Charkowskiego (Ukraina) i Instytutu Astronomicznego Ulugh nadal korzystają z Obserwatorium Majdanak i 1,5-metrowego teleskopu. Głównym źródłem finansowania są dotacje Fundacji Maidanak w Skandynawii. Pozwalają one astronomom pokryć koszty podróży, prowadzić obserwacje i konserwować instrumenty.
Otchłań: Zaświaty, powiązane lub równoważne (na przykład w Traktacie Trójstronnym) Chaosowi, Hadesowi i zewnętrznej ciemności. Otchłań jest często postrzegana jako preegzystencja demiurga. W Tajemnej Księdze Jana Yaldabaoth ustanawia pięciu królów, by rządzili Otchłanią, która później trzęsie się aż do fundamentów, gdy z niebiańskiego królestwa dobiega głos. W Trzech Formach Pierwszej Myśli Syn objawił się tym w Otchłani. Nie-gnostycki tekst Nag Hammadi Teachings of Silvanus łączy Otchłań z karą za grzech i twierdzi, że duch zła może wrzucić człowieka do Otchłani i że każda osoba, która nie podoba się Bóg zejdzie do Otchłani. W O pochodzeniu świata demiurg i inne istoty w Chaosie zostaną wrzucone do Otchłani pod koniec epoki.
Obserwatorium Dwingeloo
Teleskop Dwingeloo 25 m w Dwingeloo w Holandii został otwarty w 1956 roku i przez krótki czas był największym teleskopem na świecie. Przez wiele lat Teleskop Dwingeloo był podstawowym instrumentem holenderskiej społeczności radioastronomicznej. Jej główne pasmo częstotliwości roboczej około 1400 MHz pozwoliło na badania rozkładu neutralnego wodoru w naszej Galaktyce i innych pobliskich galaktykach. Przegląd całego nieba promieniowania linii 21 cm neutralnego wodoru i odkrycie nieznanej galaktyki za płaszczyzną Galaktyki pokazują, że DWT był zdolnym do życia instrumentem do końca swojego aktywnego życia. Teleskop Dwingeloo został zamknięty dla obserwacji w 1998 roku po 42 latach pracy. Teleskop Dwingeloo był obsługiwany przez Holenderską Fundację Badań Astronomicznych (NFRA), która jest finansowana przez Holenderską Organizację Badań Naukowych (NWO).
Obserwatorium Dyera
Arthur J Dyer Observatory jest głównym obiektem astronomicznym Uniwersytetu Vanderbilt. Znajduje się około 16 km na południe od Nashville w pobliżu Brentwood w stanie Tennessee na wysokości 345 m n.p.m. W zbudowanym w 1953 roku obserwatorium znajduje się teleskop Seyfert 60 cm Cassegrain / reflektor-korektor oraz DeWitt 30 cm Cassegrain, który jest wyposażony w fotometrię fotoelektryczną i fotografię z długim ogniskiem. Teleskopy są czasami udostępniane publiczności.
Obserwatorium Dunsink
Zaprojektowane przez Henry′go Usshera, pierwszego profesora astronomii z Trinity College w Dublinie, Dunsink Observatory (1783) zawierało nowoczesne projekty, takie jak wentylacja w pokoju obserwacyjnym i wolnostojąca kolumna wsporcza teleskopu. Wśród byłych reżyserów byli matematyk WR Hamilton (1827-65) i gwiezdny dynamista HC Plummer (1912-21). Głównym pozostałym instrumentem jest refraktor Grubb 12 stóp (3,66 m) (1868). Obserwatorium, będące częścią Dublin Institute for Advanced Studies od 1947 r., koncentruje się obecnie na badaniach wysokoenergetycznych obiektów pozagalaktycznych.
Obserwatorium Dudleya
Dudley Observatory w Schenectady w stanie Nowy Jork to prywatna fundacja wspierająca badania i edukację w zakresie astronomii, astrofizyki i historii astronomii. Zarejestrowana w 1852 roku, jest najstarszą organizacją w Stanach Zjednoczonych, poza środowiskiem akademickim i rządem, zajmującą się wspieraniem badań astronomicznych. Przez ponad sto lat była światowym liderem w astrometrii, z takimi osiągnięciami jak opublikowanie w 1937 roku Katalogu Generalnego 33 342 Gwiazd na Epokę 1950.
Obserwatorium Astrofizyczne Dominium
Dominion Astrophysical Observatory rozpoczęło obsługę teleskopu 1,8 m w 1918 r., dodało teleskop 1,2 m w 1962 r., a następnie dołączyło do National Research Council of Canada w 1970 r. Miejsce w pobliżu Victorii w Kolumbii Brytyjskiej zawiera obecnie siedzibę HERZBERG INSTYTUT OF ASTROPHYSICS, administracja Instytutu, grupy wspierające astronomię optyczną, astronomię submilimetrową, oprzyrządowanie oraz Canadian Astronomy Data Center.
Obserwatorium Davida Dunlapa
Obserwatorium Davida Dunlapa (DDO) znajduje się 25 km na północ od centrum Toronto w Kanadzie, w mieście Richmond Hill na 79d 25′ 20″W i +43d 51″ 46″N. Działający jako ośrodek badawczy i edukacyjny Wydziału Astronomii Uniwersytetu w Toronto, DDO jest miejscem, w którym znajduje się teleskop zwierciadlany o średnicy 1,88 m, największy w Kanadzie. Do użytku astronomów dostępne są dwa mniejsze teleskopy oraz komputer, biblioteka i zaplecze pomocnicze. Obserwatorium było możliwe dzięki hojnej darowiznie rodziny Dunlap w czerwcu 1928 roku dzięki staraniom pierwszego dyrektora Clarence′a A Chant. Pierwsze światło dla teleskopu 1,88 m pojawiło się w nocy 31 maja 1935 r. Teleskop pozostaje w produktywnym użyciu do dnia dzisiejszego, przyczyniając się do badań w kilku obszarach, w tym: określaniu prędkości radialnych gwiazd w sąsiedztwie Słońca; pionierskie prace nad Cygnus X-1, pierwszą wykrytą kandydatką na czarną dziurę; katalogowanie gromad kulistych; analizy kilku klas gwiazd zmiennych, zwłaszcza cefeid, typu RR Lyr i bliskich układów podwójnych; oraz badania galaktycznego ośrodka międzygwiazdowego. Teleskop o długości 1,88 m został wzbogacony o sterowanie komputerowe i nowoczesne oprzyrządowanie i jest przeznaczony do badań spektroskopowych głównie obiektów galaktycznych. DDO oferuje również różnorodne programy publiczne, kursy i wizyty w szkołach.
Obserwatorium w Lund
Obserwatorium w Lund jest częścią Uniwersytetu w Lund w Szwecji, zajmującego się astronomią od 1668 roku. Minione stulecie obejmowało statystyki gwiazd (CV L Charlier) i badania (poza)galaktyczne (K Lundmark, który stworzył panoramę Drogi Mlecznej w latach 50. XX wieku). Obecne projekty obejmują astrofizykę gwiazd, astrometrię kosmiczną, projektowanie dużych teleskopów optycznych i radiowych oraz zaangażowanie w różnych międzynarodowych obserwatoriach.
Obserwatorium Lowella
Lowell Observatory, założone w 1894 roku przez Percivala Lowella, jest jednym z największych niezależnych, prywatnych obserwatoriów na świecie. Obserwatorium Lowella, ufundowane przez swojego założyciela, działa do dziś jako prywatna instytucja badawcza zajmująca się badaniami astronomicznymi. Duże przesunięcia ku czerwieni galaktyk zostały odkryte przez astronoma Lowella, Vesto M. Sliphera. W 1930 roku Clyde Tombaugh odkrył Plutona w Obserwatorium Lowella. Obecnie Lowell Observatory zatrudnia 50 osób, w tym 20 astronomów. Obserwatorium obsługuje osiem teleskopów: cztery w swoim pierwotnym kampusie na Mars Hill i cztery w miejscu ciemnego nieba na Anderson Mesa, na południowy wschód od Flagstaff w Arizonie. Lowell jest partnerem US NAVAL OBSERVATORY i Naval Research Laboratory w Navy Prototype Optical Interferometer (NPOI) w Anderson Mesa oraz z Boston University we wspólnym użytkowaniu i rozwoju 72-calowego (1,8 m) Teleskopu Perkinsa. Obserwatorium jest zaangażowane w badania obejmujące wiele dziedzin współczesnej astronomii i astrofizyki, przy jednoczesnym zachowaniu tradycyjnego nacisku na badanie Układu Słonecznego. Oprócz funduszy z pierwotnego wyposażenia, istotnym elementem wsparcia Obserwatorium są granty i kontrakty federalne.
Obserwatorium Licka
Obserwatorium Licka, położone na Mount Hamilton, 30 km na wschód od San Jose w Kalifornii, na wysokości 1280 m, służy astronomom z całego systemu Uniwersytetu Kalifornijskiego. Jest zarządzany przez University of California Observatories/Lick Observatory, którego siedziba znajduje się w kampusie Santa Cruz. Ta wielokampusowa jednostka badawcza służy również jako łącznik Uniwersytetu Kalifornijskiego z OBSERWATORIUM WMKECK. UCO/Lick zapewnia zaplecze techniczne i personel do projektowania i produkcji najnowocześniejszych oprzyrządowania. Lick ma siedem głównych teleskopów badawczych. W oryginalnym budynku obserwatorium znajduje się 110-letni 36-calowy (0,9 m) refraktor, drugi co do wielkości na świecie, a także 1-metrowy reflektor. Na górze znajduje się również podwójny astrograf 0,5 m i teleskop automatyczny 0,75. Największym teleskopem jest 3-metrowy reflektor Shane′a. Badania podjęte w Lick obejmują różnorodne zainteresowania astronomów z Uniwersytetu Kalifornijskiego. W 1892 roku, używając refraktora 36, EE Barnard odkrył piąty księżyc Jowisza, pierwszy znaleziony od czasów Galileusza. Dziś Lick kontynuuje tę tradycję. Odbłyśnik Shane połączony z wysokodyspersyjny spektrograf echelle Hamiltona stał się czołowym na świecie wykrywaczem planet. Inne trwające programy obejmują poszukiwanie supernowych, rozwój optyki adaptacyjnej i inercyjne ruchy własne gwiazd.
Obserwatorium Leiden
Obserwatorium Leiden (Sterrewacht Leiden) zostało założone w 1633 roku i jest najstarszym uniwersyteckim wydziałem astronomii na świecie. Jest częścią Wydziału Matematyki i Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu w Leiden. Program badawczy w Leiden koncentruje się na powstawaniu i ewolucji gwiazd i galaktyk. W badaniach tych wykorzystuje się międzynarodowe teleskopy optyczne, submilimetrowe i radiowe, a także analizę teoretyczną i interdyscyplinarne eksperymenty laboratoryjne. Celem programu edukacyjnego jest szkolenie studentów jako niezależnych badaczy i osób rozwiązujących problemy w karierze zarówno zawodowych astronomów, jak i liderów przemysłu. Program edukacyjny jest szeroki i dostępny dla studentów anglojęzycznych i/lub niderlandzkojęzycznych. Obserwatorium w Leiden jest instytutem o zasięgu międzynarodowym, współpracującym z astronomami z Europy, USA i innych krajów. Instytut jest członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Badań Astronomicznych (EARA), sieci najlepszych instytutów w Cambridge, Wielkiej Brytanii, Paryżu, Monachium i na Teneryfie, a także Holenderskiej Szkoły Badawczej Astronomii (NOVA). Znajduje się na nim Laboratorium Astrofizyki Sacklera oraz Centrum Ekspertyz NOVA-ESO dla VLTI (centrum interferometrii optycznej). W XX wieku Obserwatorium Leiden było związane i wyprodukowało wielu wybitnych astronomów, w tym Willema De Sittera, Ejnara Hertzsprunga, Jana Hendrika Oorta i Hendrika van de Hulsta. Obserwatorium Leiden było kolebką holenderskiej radioastronomii, gdzie zaprojektowano i opracowano radioteleskopy Dwingeloo i Westerbork. W 1944 roku van de Hulst przewidział, że neutralny galaktyczny wodór powinien emitować widzialną linię widmową w odległości 21 cm w radiu. Następnie obserwacje 21 cm stały się podstawowym narzędziem w badaniach galaktycznych i pozagalaktycznych. Holenderska Fundacja lub Radioastronomia została założona w Leiden przez Jana Oorta i znajdowała się w Obserwatorium Leiden do 1974 roku, kiedy to została przeniesiona do Dwingeloo. Obecnie Obserwatorium w Leiden ma siedemnastoosobowy stały personel naukowy, czterech pracowników wsparcia technicznego i dwóch pracowników wsparcia administracyjnego. Ponadto istnieje około jedenaście stanowisk podoktoranckich, trzydziestu dwóch doktorantów i pięćdziesięciu studentów studiów licencjackich.
Obserwatorium Las Campanas
Jedno z największych obserwatoriów w Chile, Las Campanas Observatory, znajduje się na południowym krańcu pustyni Atacama. Lokalne warunki sprawiają, że Las Campanas jest idealnym miejscem do obserwacji optycznych iw podczerwieni. Las Campanas jest głównym ośrodkiem obserwacyjnym CARNEGIEOBSERVATORIES i działa od 1971 roku. Fundusze na działalność Las Campanas zapewnia The Carnegie Institution of Washington, prywatna organizacja non-profit. Obecnie funkcjonujące teleskopy to 2,5-metrowy duPont i 1-metrowy teleskop Swope, a 6,5-metrowe teleskopy Projektu Magellan są obecnie w budowie. Pierwszy z tych dwóch nowych technologicznie instrumentów zostanie oddany do użytku na początku 2000 r., a drugi teleskop w 2002 r. Projekt Magellan jest wspólnym przedsięwzięciem Uniwersytetu Harvarda, MIT, Uniwersytetu Michigan i Uniwersytetu Arizony. Uniwersytety w Warszawie (Polska), Nagoi (Japonia) i Birmingham (Wielka Brytania) obsługują inne teleskopy w Las Campanas. W Las Campanas dostępne są różne instrumenty do obrazowania, fotometrii i spektroskopii, a partnerzy budują zestaw instrumentów nowej generacji dla teleskopów Magellana. Wśród wielu fundamentalnych wkładów, obserwacje w Las Campanas dostarczyły wglądu w takie problemy, jak Wielki Atraktor, badanie przesunięcia ku czerwieni w Las Campanas, Wszechświat z dużym przesunięciem ku czerwieni, skala wieku i odległości Wszechświata, struktura i skład chemiczny naszej Galaktyki, Wybrzuszenie Galaktyczne itp. Supernową 1987A odkryto na kliszy fotograficznej uzyskanej w Las Campanas.
Obserwatorium Haystack
Obserwatorium Haystack jest multidyscyplinarnym centrum badawczym Massachusetts Institute of Technology, a jego główną misją w astronomii jest postęp w badaniach naukowych i rozwój techniczny interferometrii radiowej. Obecnie nacisk kładziony jest na obserwacje metodą bardzo długiej linii bazowej (VLBI) na długości fali 3 mm, mające na celu obrazowanie kwazarów w wysokiej rozdzielczości oraz zastosowanie technik geodezyjnych VLBI do pomiarów parametrów orientacji Ziemi. Zaplecze Obserwatorium obejmuje radioteleskopy o średnicy 37 m i 18 m oraz wielostanowiskowy korelator VLBI. Misja Obserwatorium obejmuje szkolenie studentów w zakresie technologii oprzyrządowania i zapewnianie studentom możliwości powiązania edukacji z badaniami radioastronomicznymi przy użyciu teleskopów Obserwatorium. Program radioastronomiczny w Haystack Observatory jest prowadzony przez Northeast Radio Observatory Corporation, konsorcjum dwunastu instytucji edukacyjnych.
Obserwatorium radiowe Hat Creek
Znajduje się 400 km na północ od Berkeley w Kalifornii. Jest to miejsce, w którym znajduje się BIMA Millimeter Array, 10-antenowy teleskop z syntezą apertury, który działa na długościach fal 3 mm (70-116 GHz) i 1 mm (210-270 GHz). Macierz jest obsługiwana przez konsorcjum BIMA, składające się z Laboratorium Radioastronomicznego Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, Laboratorium Obrazowania Astronomicznego Uniwersytetu Illinois oraz Laboratorium Astronomii Milimetrowej Uniwersytetu Maryland, przy wsparciu ze strony Narodowa Fundacja Naukowa. Teleskopy BIMA mają średnicę 6,1 m. Anteny mogą być umieszczone na różnych stacjach wzdłuż toru w przybliżeniu w kształcie litery T, aby umożliwić separację anten w zakresie od 7 m do 2 km. Zwykle anteny są rozmieszczone w jednej z czterech standardowych konfiguracji, które zapewniają rozdzielczość kątową około 0,4, 2, 6 lub 14″ przy 100 GHz.
Obserwatorium Radioastronomiczne Hartebeesthoek
Obserwatorium Radioastronomiczne Hartebeesthoek (HartRAO) znajduje się w prowincji Gauteng w RPA, 60 km na północny zachód od Johannesburga. Jest to jeden z czterech krajowych ośrodków badawczych prowadzonych przez National Research Foundation. Obserwatorium zostało założone w 1975 r. na terenie dawnej stacji kosmicznej NASA Deep Space Station 51, która została założona w 1961 r. w celu obsługi bezzałogowych amerykańskich sond kosmicznych na Księżyc i planety, którą pełniło w latach 1961-74. HartRAO obsługuje 26-metrowy radioteleskop wyposażony w odbiorniki kriogeniczne na 1,6, 2,3, 5,0, 6-6,7 i 8,5 GHz. Posiada oprzyrządowanie do obserwacji kontinuum, spektroskopii i pulsarów. Uczestniczy również w różnych sieciach wykorzystujących technikę interferometrii bardzo długiej linii bazowej (VLBI) do obrazowania w wysokiej rozdzielczości kompaktowych źródeł radiowych i geodezji. Jako jedyny działający radioteleskop w Afryce odgrywa kluczową rolę, zapewniając zarówno rozszerzenia NS do sieci północnych, jak i rozszerzenia EW do sieci południowych. Jest kluczowym elementem naziemnej sieci stacji VLBI obsługujących japońskiego satelitę kosmicznego VLBI Halca. HartRAO obsługuje szereg odbiorników globalnego systemu pozycjonowania (GPS) w Afryce Południowej w ramach międzynarodowej usługi GPS (IGS) i służy jako regionalne centrum danych IGS. Od początku 2000 roku HartRAO będzie również obsługiwał satelitarny laserowy system wyznaczania odległości, czyniąc Obserwatorium podstawową stacją geodezyjną dla kontynentu afrykańskiego. Pozycja ITRF94 radioteleskopu 26m stanowi punkt odniesienia dla południowoafrykańskiej krajowej sieci badawczej WGS94.
Oddziałujące galaktyki
Galaktyki, które oddziałują na siebie podczas bliskich spotkań lub kolizji. Podczas bliskiego spotkania dwóch galaktyk, obie są zniekształcone przez grawitacyjne siły pływowe. Zazwyczaj materia będzie wciągana do wybrzuszeń po obu stronach każdej galaktyki i, w zależności od momentu pędu (wielkość, która zależy od rozkładu masy i prędkości obrotowej w każdej galaktyce) każdej galaktyki i przy minimalnej separacji i względnej prędkości obu galaktyk, gwiazdy i obłoki gazu mogą zostać wyrzucone w długie, zapętlone "ogony" i/lub materia może płynąć do mostów, które łączą ze sobą galaktyki. Para galaktyk, NGC 4038 i 4039, znana jako "anteny" z powodu ogromnej pary przypominających anteny ramion, które zakrzywiają się od głównych ciał dwóch zderzających się galaktyk, wydaje się być klasycznym przykładem tego procesu w akcji. Bliskie spotkania mogą być również odpowiedzialne za zapoczątkowanie struktury spiralnej w niektórych galaktykach. Kiedy zderzają się dwie galaktyki, ich poszczególne gwiazdy członkowskie same się nie zderzają (przeciętna odległość między gwiazdami jest tak duża, że prawdopodobieństwo wystąpienia jakichkolwiek bezpośrednich kolizji gwiazd jest mikroskopijne), ale ich składowe obłoki gazu tak. Dzięki wzajemnym interakcjom niektóre gwiazdy zyskają energię i zostaną wyrzucone z galaktyk członkowskich; inne stracą energię i spadną w kierunku środka masy obu galaktyk. Możliwym rezultatem tego procesu jest połączenie dwóch galaktyk w jedną. W niektórych sytuacjach zderzenia między tworzącymi je obłokami gazu mogą pozbawić jedną lub obie galaktyki ich gazu. Ten gaz, ogrzany w wyniku gwałtownego zderzenia, jest następnie dodawany do rozrzedzonego rozkładu wysokotemperaturowego gazu międzygalaktycznego, o którym wiadomo, że jest obecny w wielu gromadach galaktyk. W innych przypadkach obłoki gazu, które zostały skompresowane w wyniku zderzeń lub oddziaływań pływowych, zapadają się na siebie i powodują dramatyczne wybuchy formowania się gwiazd. Proces ten może wyjaśniać istnienie galaktyk gwiazdotwórczych, bardzo jasnych galaktyk, które świecą światłem dużej liczby nowonarodzonych gwiazd. Tam, gdzie zwarta galaktyka przechodzi przez większą galaktykę spiralną, może zainicjować powstawanie gwiazd w pierścieniu wewnątrz dysku większej galaktyki. Na przykład Galaktyka "Koło Wozu" wydaje się być wynikiem zdarzenia tego rodzaju. Ponieważ większość galaktyk należy do grup i gromad, w których średnia odległość między galaktykami jest od dziesięciu do stu razy większa niż średnia średnica galaktyki, bliskie spotkania, zderzenia i łączenia są częstymi zdarzeniami, które odgrywają główną rolę w ewolucji galaktyk i gromad . Jeśli małe galaktyki zbliżą się lub zderzą z większymi, masywniejszymi, mniejsze galaktyki mogą zostać całkowicie rozerwane i wchłonięte przez większe. Ten proces "galaktycznego kanibalizmu" powoduje wzrost dużych galaktyk kosztem mniejszych i uważa się, że jest odpowiedzialny za istnienie gigantycznych galaktyk eliptycznych w centrach bogato zaludnionych gromad galaktyk.
Obserwatorium Międzyamerykańskie Cerro Tololo (CTIO)
CTIO jest obsługiwane przez ASSOCIATION OF UNIVERSITIES FOR RESEARCH IN ASTRONOMY Inc. (AURA), na podstawie umowy o współpracy z National Science Foundation w ramach National Optical Astronomy Observatories. Obserwatorium znajduje się około 2200 m n.p.m. i 500 km na północ od Santiago w Chile. Jej siedziba mieści się w La Serena. Na miejscu znajduje się sześć teleskopów optycznych i jeden radioteleskop. Największym instrumentem jest 4-metrowy teleskop Victor M Blanco Reflecting Telescope, którego bliźniak znajduje się w KITT PEAK OBSERVATORY w Arizonie. Teleskop ten działa od wczesnych lat 70-tych. Inne instrumenty na miejscu obejmują teleskop 1,5 mRitchey-Chrétien, teleskop YALO 1 m Ritchey-Chrétien, reflektor 92 cm, teleskop Curtis/Schmidt 0,6/0,9 m, 60-centymetrowy Teleskop Lowella i "El Enano" (The Dwarf), najmniejszy teleskop na Tololo. Na miejscu znajduje się również radioteleskop 1,2 m należący do Universidad do Chile.
Obserwatoria Carnegie
Obserwatoria Carnegie zostały założone w 1902 roku przez George′a Ellery′ego Hale′a. Ich pierwszym obiektem było OBSERWATORIUM MOUNT WILSON, położone w górach San Gabriel nad Pasadeną w Kalifornii. Pierwotnie obserwatorium słoneczne, przeniosło się do obserwatorium gwiezdnego, galaktycznego i badania pozagalaktyczne z budową 60-calowych (1,5 m) i 100-calowych (2,5 m) teleskopów, z których każdy był największy na świecie w momencie budowy. Od lat 40. do 70. Carnegie we współpracy z California Institute of Technology kierował OBSERWATORIAMI Mount Wilson i PALOMAR. Obecnie biura Obserwatoriów pozostają w Pasadenie, ale ich głównym obiektem obserwacyjnym jest OBSERWATORIUM LAS CAMPANAS zlokalizowane na południowych obrzeżach chilijskiej pustyni Atakama. Tam Carnegie obsługuje teleskopy 1 m Swope i 2,5 m du Pont. Bliźniacze 6,5-metrowe Teleskopy Magellana, zbudowane we współpracy z Harvardem, MIT oraz uniwersytetami Michigan i Arizony, zostaną ukończone w 2002 roku. Obserwatoria Carnegie odegrały centralną rolę w historii astronomii XX wieku. Do głównych wkładów astronomów z Carnegie należy wykorzystanie przez Shapleya gromad kulistych do ustalenia struktury galaktyki, odkrycie ekspansji wszechświata przez Hubble&pime;a, praca Baade′a nad populacjami gwiazd oraz pogoń Sandage′a za stałą Hubble′a. Dziś zespół około dwudziestu astronomów zajmuje się populacjami gwiazd, strukturą i ewolucją galaktyk oraz kosmologią. Obserwatoria to jeden z pięciu wydziałów Carnegie Institution of Washington, prywatnej organizacji non-profit zajmującej się badaniami naukowymi.
Obserwatorium submilimetrowe Caltech
Caltech Submillimeter Observatory (CSO) obsługuje teleskop Leighton o średnicy 10,4 m na szczycie Mauna Kea na Hawajach na wysokości 4200 m. Finansowanie budowy i eksploatacji pochodzi z dotacji National Science Foundation dla California Institute of Technology. We współpracy z University of Texas i University of Hawaii, CSO zapewnia międzynarodowej społeczności astronomicznej najnowocześniejszy obiekt obserwacyjny na falach submilimetrowych (300-1000 mikronów), głównie do badań linii molekularnych i atomowych oraz emisji ciągłej z pyłu w obszarach gwiazdotwórczych w ośrodku międzygwiazdowym Drogi Mlecznej i odległych galaktyk.
Obserwatorium Astronomiczne Cagliari
Obserwatorium Astronomiczne Cagliari zostało założone w 1899 roku jako Międzynarodowa Stacja Astronomiczna Latitude w Carloforte, małym miasteczku na sardyńskiej wyspie San Pietro. Od około 80 lat jest jedną z pięciu międzynarodowych stacji zajmujących się badaniem ruchu obrotowego Ziemi i ruchu biegunów. Obserwacje za pomocą teleskopu zenitalnego zostały przerwane dopiero podczas drugiej wojny światowej. Od 1978 roku jej siedziba znajduje się w Punta Sa Menta, miejscu położonym 15 km (9 mil) od Cagliari, na tej samej szerokości geograficznej co stacja Carloforte. Badania astrofizyczne poświęcone są głównie badaniu rozproszonych pasm międzygwiazdowych w ośrodku międzygwiazdowym za pomocą spektrografu Coude Echelle w EUROPEJSKIM OBSERWATORIUM POŁUDNIOWYM w Chile. Jest to również miejsce, w którym znajduje się satelitarna laserowa stacja odległości.
Obserwatorium Calar Alto
Obserwatorium Calar Alto, czyli "Centro Astronomico Hispano-Aleman", znajduje się na wysokości 2168 m n.p.m. w Sierra de los Filabres w południowej Hiszpanii. Jego budowę na górze Calar Alto rozpoczęto w 1973 roku. Jest obsługiwany wspólnie przez MAX-PLANCK-INSTITUT FU¨R ASTRONOMIE w Heidelbergu (MPIA) w Niemczech oraz "Comision Nacional de Astronomia". MPIA dostarcza cztery teleskopy o średnicach 3,5 m, 2,2 m, 1,23 m oraz teleskop Schmidta 0,8 m. "Observatorio Astronomico Nacional" (OAN) niezależnie obsługuje 1,5-metrowy teleskop. Czas teleskopu jest przyznawany co pół roku w ramach recenzowanych propozycji. Typowy przydział czasu dla teleskopów MPIA wynosi 40% dla MPIA, 50% dla innych niemieckich instytutów i 10% dla społeczności hiszpańskiej. Obiekty Calar Alto mogą być również wykorzystywane przez zaproszonych obserwatorów z dowolnego innego kraju. Oprzyrządowanie jest najnowocześniejsze i zapewnia konkurencyjne i uzupełniające wyposażenie. Obejmuje system optyki adaptacyjnej (ALFA), który wykorzystuje system gwiazd prowadzących sztuczny laser sodowy, różne kamery bliskiej podczerwieni (OMEGA Prime, OMEGA Cass, Magic) z możliwościami spektroskopowymi i polarymetrycznymi, spektrograf Echelle zasilany światłowodem (FOCES) i reduktory ogniskowe zapewniające wielokierunkowe spektroskopii obiektów (CAFOS, MOSCA).
Okular
Soczewka powiększająca używana do przeglądania i powiększania obrazu wytwarzanego w ognisku teleskopu. Dla dowolnego teleskopu uzyskane powiększenie jest odwrotnie proporcjonalne do ogniskowej okularu. Teleskop używany do prac wizualnych będzie zwykle wyposażony w okulary o ogniskowych 40 mm, 25 mm, 12 mm i 6 mm. Używane z teleskopem o ogniskowej 1200 mm, okulary te dawałyby powiększenia odpowiednio ×30, ×48, ×100 i ×200. Okular jest zwykle montowany w krótkiej tubusie (tube kreślarskiej), którą można wsuwać i wysuwać, aby umożliwić uzyskanie najostrzejszego ogniskowania. Do celów wizualnych okular jest zwykle umieszczany poza płaszczyzną ogniskową teleskopu w takiej odległości, że promienie wychodzące z okularu z każdej części obrazu wpadają do oka wzdłuż równoległych ścieżek. Oko jest wtedy rozluźnione (jakby patrzyło na nieskończenie odległy obiekt) i rzadziej się męczy. W przypadku okularu składającego się z pojedynczej soczewki warunek ten jest spełniony, gdy odległość między płaszczyzną ogniskową teleskopu a okularem jest równa ogniskowej okularu. Główne parametry okularu to ogniskowa, źrenica wyjściowa, odległość źrenicy wyjściowej i pozorne kątowe pole widzenia. Ogniskowa określa osiągnięte powiększenie. Źrenica wyjściowa to okrąg, przez który przechodzą wszystkie promienie wychodzące z okularu, a odstęp źrenicy wyjściowej to odległość między tylną częścią okularu a źrenicą wyjściową. Dla wygodnego oglądania powinno to zwykle mieścić się w zakresie od 6 do 10 mm. Pozorne kątowe pole widzenia lub kąt akceptacji to kątowa średnica koła widzenia, które można zobaczyć, gdy oko znajduje się w źrenicy wyjściowej. Pozorne pola widzenia dla okularów wahają się od około 30° do nawet 85°, w zależności od konstrukcji. Obserwowane pole widzenia (średnica kątowa obszaru nieba widocznego przez lunetę) jest równe polu widzenia okularu podzielonemu przez powiększenie. Na przykład, jeśli okular o kącie akceptacji 50° daje powiększenie ×100, obserwowane pole widzenia wyniesie 0,5° (w przybliżeniu równe widocznej średnicy Księżyca). Istnieje wiele różnych rodzajów okularów. Chociaż najprostsza jest pojedyncza soczewka dwuwypukła, okular tego typu ma wyraźnie różne aberracje, m.in. szczególną aberrację chromatyczną i sferyczną. W praktyce okulary składają się z co najmniej dwóch soczewek, soczewki polowej, która przyjmuje promienie światła z obiektywu teleskopu lub zwierciadła oraz soczewki oka, z której światło wychodzi do oka. Okulary Huygenian i Ramsden składają się z dwóch soczewek płasko-wypukłych (w pierwszym przypadku soczewka polowa znajduje się wewnątrz płaszczyzny ogniskowej teleskopu, a obraz powstaje w niewygodny sposób między dwiema soczewkami). Choć tanie w produkcji, cierpią na aberrację chromatyczną i mają skromne pola widzenia (35° - 45°). Kellner jest podobny do Ramsdena, ale jako soczewkę oczną wykorzystuje achromatyczny dublet, który znacznie zmniejsza aberrację chromatyczną. Lepszą korekcję aberracji, dobre pola widzenia (około 50°) i dobrą odległość od źrenicy wyjściowej zapewniają bardziej złożone okulary, takie jak ortoskopowe (w których soczewka polowa jest potrójna, a soczewka oczna płasko-wypukła) i Plössl (który składa się z dwóch identycznych dubletów achromatycznych). Do niektórych celów (na przykład do obserwacji gromad gwiazd lub mgławic o dużych rozmiarach kątowych) korzystne są okulary o szerokim polu widzenia, takie jak Erfle lub Nagler. Okulary tego typu, składające się z wielu elementów (zazwyczaj sześciu lub więcej), oferują pole widzenia dochodzące do 85°, ale są bardzo drogie w produkcji.
Obserwatorium Einsteina (HEAO-2)
Drugie z serii HIGH ENERGY ASTROPHYSICAL OBSERVATORIES zostało wystrzelone przez rakietę Atlas-Centaur 13 listopada 1978 r. Wkrótce po umieszczeniu go na 470-kilometrowej orbicie kołowej nachylonej pod kątem 23,5? do równika, HEAO-2 otrzymało nazwę Obserwatorium Einsteina, z okazji setnej rocznicy urodzin Alberta Einsteina. Ta przełomowa misja rentgenowska NASA zrewolucjonizowała astronomię rentgenowską. Jako pierwszy satelita wyposażony w ogniskujące zwierciadła rentgenowskie, Einstein nie tylko obserwował źródła 10 000 razy słabsze niż jego poprzednik, UHURU, ale był także pierwszym obserwatorium, które obrazowało źródła rentgenowskie. Cztery zagnieżdżone zwierciadła paraboloidowo-hiperboloidalne teleskopu padającego (największe miało średnicę 58 cm) był w stanie skupić nadchodzące promienie rentgenowskie o energiach w zakresie 0,25-4 keV . Fotony były następnie analizowane przez cztery wymienne instrumenty, które można było obracać w płaszczyźnie ogniskowej teleskopu. Pole widzenia zmieniało się w zależności od energii promieniowania rentgenowskiego, ale zazwyczaj wynosiło około jednego stopnia kwadratowego. Einstein nosił pięć głównych instrumentów:
(1) High Resolution Imager (HRI) zapewniał możliwość obrazowania z rozdzielczością przestrzenną około 2 sekund kątowych, ale miał pole widzenia o średnicy mniejszej niż pół stopnia.
(2) Imaging Proportional Counter (IPC) miał większą czułość niż HRI i obejmował całe pole widzenia teleskopu, ale miał gorszą rozdzielczość przestrzenną (około 1 minuty kątowej) i bardzo ograniczone możliwości spektralne.
(3) Spektrometr ciała stałego (SSS) miał umiarkowaną rozdzielczość widmową i okrągłe pole widzenia o średnicy 6 minut kątowych.
(4) Spektrometr kryształów płaszczyzny ogniskowej (FPCS) zapewnił wysoką rozdzielczość widmową w wybranych pasmach energii.
(5) Monitorujący licznik proporcjonalny (MPC) mierzył strumień promieniowania rentgenowskiego 1-20 keV źródła (źródeł) obserwowanych jednocześnie przez teleskop.
Liderem projektu i głównym badaczem wszystkich pięciu instrumentów był pionier promieniowania rentgenowskiego RICCARDO GIACCONI. Pierwszym obiektem badanym przez Einsteina był kandydat na CZARNA DZIURĘ Cygnus X-1. Następnie skatalogowano ponad 5000 źródeł promieniowania rentgenowskiego, w tym ponad 100 gorących, młodych gwiazd w samej Mgławicy ORION. Zdolność Einsteina do wykrywania słabych źródeł oznaczała, że był w stanie badać takie obiekty, jak POZOSTAŁOŚCI SUPERNOWOWYCH, PODWÓJNE OBIEGI XRAY, GRUPY GALAKTYK, GALAKTYKI AKTYWNE i KWAZARY. Jego wysoka rozdzielczość przestrzenna oznaczała, że wiele z nich można było po raz pierwszy połączyć z optycznymi odpowiednikami. Obserwacje Einsteina wpłynęły na modele gwiazd, pokazując, że strumień promieniowania rentgenowskiego z wielu gwiazd był tysiące razy większy niż przewidywano (patrz POŁĄCZENIE SŁOŃCA Z GWIAZDĄ). Zmapowano złożone otoczki gazu emitującego promieniowanie rentgenowskie wokół kilku pozostałości po supernowych, podczas gdy badano również emisje "włącz-wyłącz" z wirującego PULSARa Xray w sercu Mgławicy KRAB. Inne pozostałości po supernowych odkryto w DUŻYM CHMURZE MAGELLANOWYM. Obserwatorium potwierdziło również istnienie źródeł promieniowania rentgenowskiego zarówno w ramionach spiralnych, jak i jądrze GALAKTYKI ANDROMEDA, przy czym te w pobliżu centrum są znacznie jaśniejsze. W centrum radiogalaktyki CENTAURUS A wykryto potężne źródło promieniowania rentgenowskiego, podczas gdy dodatkowe emisje promieniowania rentgenowskiego zostały wyrównane z jego dżetem optycznym. Inne badania ujawniły obłoki niezwykle gorącego gazu otaczające niektórych członków gromad galaktyk i wypełniająca je przestrzeń między nimi (patrz PRZEPŁYWY CHŁODZĄCE). Wcześniej niewidoczne emisje z odległych kwazarów zostały również ujawnione w rozszerzonych obserwacjach, co wskazuje, że rozproszone tło rentgenowskie może być spowodowane licznymi słabymi źródłami. Misja zakończyła się w kwietniu 1981 r., kiedy na satelicie skończył się gaz kontrolujący położenie. Ponownie wszedł w atmosferę 25 marca 1982 r.
Obserwatorium Tuorli
Założone w 1952 roku Obserwatorium Tuorla leży na wysokości 53 m, 12 km od Turku w Finlandii. Jest to siedziba główna NORDYCKIEGO TELESKOPU OPTYCZNEGO. Wczesne działania badawcze obejmowały utworzenie geodezyjnej sieci triangulacyjnej do pomiaru odległości, prace optyczne, badania zenitu ruchu biegunów, wykrywanie i obliczenia orbit mniejszych planet i komet. Obecnie badania obejmują aktywne galaktyki i dynamikę gwiazd. Głównym instrumentem jest 1-metrowy reflektor Dall-Kirkham, używany do fotometrii CCD kwazarów. Inne instrumenty obejmują teleskop Schmidta 0,7 m, teleskop Ritchey-Chr´etien 0,6 m i teleskop zenitowy 0,39 m. Jednak najważniejsze obserwacje obserwatorium są wykonywane za granicą, zwłaszcza w Nordyckim Teleskopie Optycznym. Podczas nacjonalizacji Uniwersytetu w Turku w 1974 roku obserwatorium utraciło swój niezależny status i stało się częścią Wydziału Nauk Fizycznych. W 1989 roku powiększono budynki obserwatorium, aw 1991 roku Tuorla ponownie uzyskała niepodległość pod jurysdykcją Uniwersytetu. Tuorla wnosi również wkład w obiekt VLBI w Stacji Badawczej Radia Mets¨ahovi na Uniwersytecie Technicznym w Helsinkach.
Obserwatorium Astronomiczne w Trieście
Założona w 1866 roku jako austriacka K. u. K. Maritimes Observatorium, w 1898 r. Obserwatorium Astronomiczne w Trieście stało się niezależnym instytutem badań astronomicznych. Teraz jest częścią INAF (Istituto Nazionale di Astrofisica) i włoskiej rady ds. badań w astrofizyce. Personel obejmuje 20 badaczy i 42 techników i administratorów. Dziedziny badawcze to pozagalaktyczna fizyka gwiazd, radioastronomia słoneczna (antena 10 m), astrofizyka Układu Słonecznego, technologie astrofizyczne dla astronomii naziemnej i kosmicznej, projekty współpracy międzynarodowej. Udogodnienia obejmują bibliotekę astronomiczną, muzeum i obserwatorium publiczne.
Obiekt transneptunowy (TNO)
Zewnętrzny obiekt Układu Słonecznego, którego orbita ma półoś wielką większą niż orbita Neptuna (30,1 AU). Takie obiekty obejmują Pas Kuipera. Nadano im oznaczenia asteroid, chociaż nie mają one charakteru asteroid, ale najprawdopodobniej planetozymale, które pozostały niezmodyfikowane od wczesnej historii Układu Słonecznego. TNO są często klasyfikowane według ich charakterystyki orbitalnej. Pierwsza grupa, która stanowi około 50% znanych TNO, jest znana jako "klasyczne" obiekty z Pasa Kuipera lub cubewanos - od nazwy pierwszego odkrytego, 1992 QB1. Obiekty te mają orbity o dość małej ekscentryczności i średnim promieniu 42-47 AU. Około 40% TNO, podobnie jak Pluton, znajduje się w rezonansie 3: 2 z Neptunem na orbitach o średnim promieniu 39 AU: na każde trzy orbity Neptuna wykonują dwa. Z tego powodu są czasami określane jako plutinos. Ta "rezonansowa" klasa obejmuje również obiekty mające inne rezonanse orbitalne z Neptunem: około 5% TNO wykazuje rezonans 2:1 i średni promień 48 jednostek astronomicznych; inne obiekty mają rezonans 4:3 lub 5:3. Istnieje również niewielka liczba tak zwanych rozproszonych obiektów dyskowych (SDO), charakteryzujących się dużymi mimośrodami, z których najbardziej znanym przykładem jest 1996 TB66, którego odległość od Słońca waha się od około 35 do 135 jednostek astronomicznych. Przypuszcza się, że takie obiekty zostały zakłócone na początku historii Układu Słonecznego z ich pierwotnych orbit w regionie Urana i Neptuna w Pasie Kuipera. Orbity SDO są dynamicznie podobne do orbit Centaurów, z którymi czasami są grupowane. Do kwietnia 2000 roku znaleziono łącznie 270 TNO. Szacuje się, że może ich być dziesięć tysięcy o wielkości 200 km. W 2001 roku odkryto transneptunowy obiekt znany jako 2001 KX76, który może być największym mniejszym ciałem w Układzie Słonecznym. Jej średnica, niezbyt dobrze określona, wynosi około 1200 km, a być może nawet 1400 km. To czyni go znacznie większym niż CERES. Ceres, pierwsza asteroida (mała planeta) odkryta w Układzie Słonecznym, przez dwa stulecia była największym znanym obiektem tego typu, o średnicy około 950 km.
Obserwatorium Tartu
Tartu Observatory (TO) jest instytucją badawczą w Estonii, w której znajduje się najbardziej wysunięty na północ 1,5-metrowy teleskop na świecie. Znajduje się w Estonii, około 20 km na południowy zachód od Tartu, w miejscowości Tõravere (58°16′08″ .4N, 26°27′32″ .4E). TO prowadzi badania z zakresu astrofizyki i fizyki atmosfery oraz popularyzuje te dziedziny nauki. TO zostało założone w 1808 roku jako obserwatorium Uniwersytetu w Tartu i zyskało światową sławę pod kierownictwem FGW Struve (1793-1864, dyrektor Obserwatorium 1820-39). W 1824 roku TO został wyposażony w 9-calowy (23 cm) teleskop Fraunhofera, który był największym refraktorem na świecie. TO pracowało jako Obserwatorium Uniwersytetu aż do II wojny światowej. W 1946 roku Obserwatorium zostało przeniesione do Estońskiej Akademii Nauk. W 1958 r. rozpoczęto budowę nowego punktu obserwacyjnego (T?oravere), aw 1964 r. otwarto nowe obserwatorium. W latach 1947-1995 obserwatorium nosiło różne nazwy. Od 1995 roku nosi oficjalną nazwę Tartu Observatory i podlega bezpośrednio estońskiemu Ministerstwu Edukacji. Personel w 1999 roku wynosił 64, z czego 38 było pracownikami naukowymi. Główne urządzenia obserwacyjne obejmują teleskop 1,5 m (zainstalowany w 1975 r.) Wyposażony w spektrograf Cassegraina oraz teleskop 0,6 m (zainstalowany w 1998 r.) Z fotometrem CCD. Badania można podzielić na cztery główne projekty: powstawanie i ewolucja galaktyk w rozszerzającym się wszechświecie; budowa i ewolucja gwiazd i atmosfer gwiazd; czynniki klimatotwórcze i dynamiczna prognoza pogody dla Estonii; oraz reżim radiacyjny atmosfery i powierzchni ziemi oraz monitoring optyczny estońskiego środowiska. TO jest wspierany głównie z budżetu państwa Estonii. Niewielkie dodatkowe środki finansowe uzyskuje się z kilku międzynarodowych projektów i kontraktów z estońskimi organizacjami.
Ogólna teoria względności
Relatywistyczna teoria grawitacji opracowana w 1915 roku przez Alberta Einsteina (1879-1955). Ogólna teoria rozszerzyła wcześniejsze prace Einsteina dotyczące szczególnej teorii względności, aby zajmować się obserwatorami w przyspieszonych układach odniesienia. Centralnym postulatem ogólnej teorii jest zasada równoważności, zgodnie z którą "wszystkie swobodnie spadające, nieobrotowe laboratoria są w pełni równoważne do przeprowadzania wszystkich eksperymentów fizycznych". Wynika z tego, że obserwator w małym zamkniętym pudełku (np. w windzie lub statku kosmicznym bez okien) nie może stwierdzić, czy pudełko to podlega równomiernemu przyspieszeniu, czy też spoczywa w jednolitym polu grawitacyjnym; obie sytuacje dawałyby obserwatorowi poczucie "ciężaru". I odwrotnie, jeśli badana cząstka unosi się swobodnie w zamkniętym pudełku, obserwator nie może stwierdzić, czy pudełko znajduje się w głębi kosmosu, daleko od ciała grawitacyjnego, czy też spada swobodnie w polu grawitacyjnym masywnego ciała (na przykład obserwator wewnątrz windy spadającej swobodnie w dół jej szybu nie miałby wrażenia ciężaru). Ogólna teoria względności ucieleśnia koncepcję, że trzy wymiary przestrzeni (długość, szerokość, wysokość) i wymiar czasu są połączone razem w czterowymiarową czasoprzestrzeń. Efektem rozkładu masy (lub energii) jest wywołanie krzywizny (tj. zakrzywienia) czasoprzestrzeni w jej pobliżu. I odwrotnie, cząstki i promienie światła poruszają się po ścieżkach określonych przez krzywiznę czasoprzestrzeni w ich lokalizacji. W ogólnej teorii względności grawitacja jest uważana za geometryczną właściwość czasoprzestrzeni, a nie, jak w grawitacji Newtona, za siłę działającą bezpośrednio między pojedynczymi masywnymi ciałami. Chociaż teoria Newtona jest całkowicie zadowalająca dla większości zastosowań, ogólna teoria względności jest w stanie poradzić sobie z okolicznościami, w których teoria Newtona jest nieadekwatna. W szczególności peryhelium orbity Merkurego przesuwa się o wartość, która przekracza przewidywania Newtona o 43 sekundy kątowe na stulecie; ogólna teoria względności przewiduje prawidłowe tempo postępu. Inne ważne konsekwencje tej teorii, które zostały z dużą dokładnością sprawdzone eksperymentalnie i obserwacyjnie, obejmują: zakrzywienie światła w polu grawitacyjnym (promienie światła przechodzące na przykład blisko krawędzi Słońca są odchylane o kwotę zgodną z ogólną teorią względności); grawitacyjna dylatacja czasu (zegary chodzą wolniej w silnych polach grawitacyjnych niż w słabych); i grawitacyjne przesunięcie ku czerwieni (światło wychodzące z silnego pola grawitacyjnego jest rozciągnięte do dłuższych fal). Ogólna teoria względności ma ważne zastosowania w wielu dziedzinach astrofizyki i kosmologii, w tym w opisywaniu zachowania i właściwości bardzo bliskich układów podwójnych, pulsarów podwójnych, czarnych dziur, soczewkowania grawitacyjnego i wszechświata jako całości.
Obserwatorium Gemini
Bliźniacze 8-metrowe teleskopy Gemini reprezentują naziemne obserwatorium nowej generacji, wykorzystujące wiele innowacyjnych technologii, które zapewnią astronomom z siedmiodniowego partnerstwa Gemini jedne z najlepszych obserwacji optycznych/podczerwonych, jakie kiedykolwiek uzyskano z Ziemi lub z kosmosu. Obserwatorium Gemini rozpoczęło się jako próba National Science Foundation Stanów Zjednoczonych zbudowania dużego teleskopu astronomicznego nowej generacji dla całej amerykańskiej społeczności astronomicznej. Jednak szybko zdano sobie sprawę, że partnerstwo z Wielką Brytanią i Kanadą (które miały podobne plany obserwacyjne) może wyprodukować bliźniacze 8-metrowe teleskopy bardziej ekonomicznie, zapewniając jednocześnie taką samą ilość całkowitego czasu pracy teleskopu dla amerykańskich astronomów. Później do partnerstwa dołączyły Chile, Argentyna, Brazylia i Australia. Każdy partner otrzymuje czas obserwacyjny dla swoich społeczności astronomicznych proporcjonalnie do swojego wkładu finansowego. Aby zapewnić pełne pokrycie nieba zarówno północnego, jak i południowego nieba, jeden z teleskopów Gemini znajduje się na hawajskim Mauna Kea (północ Gemini), a drugi na Cerro Pach´on w środkowym Chile (południe Gemini). Oczekuje się, że oba teleskopy będą w pełni operacyjne do połowy 2001 roku, zatrudniając około 100 pracowników. Teleskopy Gemini wykorzystują wiele nowych technologii, innowacji inżynieryjnych i filozofii operacyjnych, które pozwolą im przodować w badaniach gwiezdnych żłobków, ewolucji galaktycznej i odległych - galaktyki przesunięte ku czerwieni. Pierwsze obrazy wykonane przez Gemini North za pomocą optyki adaptatywnej podczas uruchomienia w 1999 roku ujawniły niezwykły potencjał teleskopów. Po kilkuminutowych całkach uzyskano w podczerwieni obrazy gwiazd o długości 0,08 sekundy kątowej FWHM.
Obrót
Ruch ciała wokół osi; na przykład Ziemia obraca się wokół własnej osi w okresie 23 h 56 min. Wszystkie ciała niebieskie, takie jak planety, gwiazdy i galaktyki, wykazują pewien stopień rotacji.
Obrót
Ruch jednego ciała niebieskiego wokół drugiego, na przykład ruch satelity wokół planety lub planety wokół Słońca. Ziemia wykonuje jeden obrót Słońca w ciągu roku.
Obserwatorium Purple Mountain
Obserwatorium Purple Mountain zostało zbudowane w 1934 roku. Znajduje się na Purple Mountain na wschodnich przedmieściach Nanjing w Chinach. Obecnie zajmuje się badaniami z zakresu astrofizyki, mechaniki nieba, radioastronomii, astronomii kosmicznej i astronomii praktycznej. Programy obejmują fizykę Słońca, fizykę gwiazd, planetologię, astrofizykę wysokich energii, orbitalną teorię sztucznych satelitów itp. Obserwatorium zatrudnia około 300 osób, i ma trzy stacje obserwacyjne poza Nanjing. W Qinghaistation ustawiono 13,7-metrowy teleskop fal milimetrowych.
Obserwatorium Radioastronomiczne Pushchino
Obserwatorium Radioastronomiczne Pushchino znajduje się 120 km na południe od Moskwy. Personel składa się z 45 astronomów i 42 inżynierów, wspieranych przez Rosyjską Akademię Nauk, Ministerstwo Nauki i Rosyjską Fundację Badań Podstawowych. Najbardziej czułe radioteleskopy miernikowe BSA i DKR-1000 oraz 22-metrowa czasza Obserwatorium służą do badań galaktyk, pulsarów, plazmy międzygwiazdowej i międzyplanetarnej. Odkrycia i badania pulsacyjnej emisji radiowej Gemingi i Magnetara (SGR1900+14) należą do osiągnięć ostatnich dwóch lat.
Obserwatorium Astronomiczne w Poznaniu
To Poznańskie Obserwatorium Astronomiczne jest jednostką Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza z siedzibą w Poznaniu w Polsce. Od założenia w 1919 roku specjalizuje się w astrometrii i mechanice nieba (układy odniesienia, dynamika satelitów i małych ciał Układu Słonecznego). W ostatnim czasie działalność naukowa obejmuje również astrofizykę planetarną i gwiazdową (fotometria planetoid, układy podwójne katalizmiczne). Kadrę naukową stanowi dwunastu naukowców i sześciu doktorantów. W 1949 roku w Obserwatorium odkryto nową mniejszą planetę, która otrzymała nazwę 1572 Posnania. Obecnie, ze względu na zanieczyszczenie światłem, obserwacje prowadzi się zarówno za granicą, jak i na Ziemi
Obserwatorium Pic-du-Midi (Observatoire Midi-Pyrenees) (OMP)
OMP podlega administracyjnemu nadzorowi zarówno Institute des Sciences de l′Univers (INSU) francuskiego Narodowego Centrum Badań Naukowych (CNRS), jak i Ministerstwa Badań, Technologii i Edukacji. Posiada laboratoria zlokalizowane na Universit´e Paul Sabatier w Tuluzie, Bagnères, Lannemezan i na szczycie Pic du Midi de Bigorre. Obserwatorium Pic du Midi znajduje się w Pirenejach, na wysokości 2876 m n.p.m. - najwyżej położone obserwatorium we Francji. Budowę rozpoczęto na miejscu stacji meteorologicznej w 1878 r. W 1903 r. została ona powiązana z Obserwatorium Uniwersyteckim w Tuluzie. Głównym instrumentem jest 2-metrowy Teleskop Pamięci Bernarda Lyota, który rozpoczął działalność w 1980 r. Nosi imię naukowca, który przeprowadził pierwsze eksperymenty z koronografem w latach 30. XX wieku. Inne instrumenty obejmują teleskop księżycowy i planetarny o średnicy 1,06 m, teleskop słoneczny, cztery koronografy i teleskop o średnicy 60 cm używany przez astronomów-amatorów. Obserwatorium jest prawdopodobnie najbardziej znane z obserwacji Słońca i planet oraz ze szczegółowej mapy Księżyca opracowanej dla programu NASA Apollo w 1968 roku. Jest rozwijane jako centrum kulturalne regionu Bigorre w Hautes-Pyrées.
Obserwatorium Parkesa
Prawdopodobnie jeden z największych i najbardziej produktywnych instrumentów badawczych na świecie, w pełni sterowalna paraboloida o długości 64 m, Parkes Radio Telescope, znajduje się w wiejskiej Nowej Południowej Walii, 400 km na zachód od Sydney w Australii. Zlecony w 1961 r. w celu dalszego pionierstwa w badaniach Wydziału Radiofizyki CSIRO, ciągłe ulepszenia jego powierzchni, odbiorników i korelatorów sprawiły, że znalazł się on w czołówce radioastronomii. Działający jako część AUSTRALIA TELESCOPE NATIONAL FACILITY, większość swojego czasu jest przydzielany międzynarodowym programom pulsarów, galaktyk i interferometrii bardzo długiej linii bazowej (VLBI), z okazjonalnym wsparciem dla misji planetarnych JPL. Przegląd galaktyk H I Parkes All-Sky Survey jest obecnie dużym projektem.
Obserwatorium Palomar
Obserwatorium znajduje się na górze Palomar, pomiędzy Los Angeles i San Diego. Jest własnością i jest zarządzana przez California Institute of Technology, prywatną instytucję edukacyjną i badawczą z siedzibą w Pasadenie i jest wykorzystywana do wspierania programów badań naukowych wykładowców i studentów Caltech. Głównym instrumentem w Palomar jest 5-metrowy Teleskop Hale′a, który w latach 1948-1976 był największym teleskopem optycznym na świecie. W Palomar znajduje się również 1,2-metrowy Teleskop Oschina, 46-centymetrowy teleskop Schmidta i 1,5-metrowy teleskop zwierciadlany (obsługiwany wspólnie przez Caltech i Carnegie Institute w Waszyngtonie). Na mocy umowy Caltech udostępnia Teleskop Hale′a astronomom z Cornell University i Jet Propulsion Laboratory. Dzięki wysiłkom George'a Ellery'ego Hale'a, International Education Board (jednego z Rockefellers Foundations) przyznali firmie Caltech dotację na budowę 5-metrowego teleskopu w 1928 r. Góra Palomar została wybrana jako optymalne miejsce dla nowego instrumentu w 1934 r. 5-metrowy dysk ze szkła Pyrex został odlany 2 grudnia 1934 r., a po gruchaniu Ważący 20 ton dysk został wysłany koleją do Pasadeny w celu długiego procesu szlifowania i polerowania, który nadał mu dokładny kształt i rozmiar wymagany do obserwacji astronomicznych. Budowa budynku (w tym 1000-tonowej obrotowej kopuły) i konstrukcji teleskopu (ruchome części ważą około 530 ton) rozpoczęła się w połowie lat trzydziestych XX wieku i była prawie ukończona do 1941 roku, kiedy Stany Zjednoczone przystąpiły do drugiej wojny światowej. Ale wojna opóźniła polerowanie zwierciadła i dopiero 18 listopada 1947 r. gotowe zwierciadło, ważące obecnie zaledwie 14,5 tony, wyruszyło w dwudniową podróż na górę Palomar, gdzie zostało zainstalowane w teleskopie na okres prób i regulacji. Badania naukowe w Obserwatorium Palomar są prowadzone od 1948 roku. Teleskop Hale'a był używany praktycznie każdej bezchmurnej nocy do badania różnych obiektów, od pobliskich asteroid i komet, po gwiazdy tworzące Drogę Mleczną, odległe galaktyki i kwazary. Teleskop 5 m został niedawno zmodernizowany. Teleskop jest wyposażony w kamery CCD, które są 100 razy bardziej czułe niż klisze fotograficzne używane w momencie pierwszego uruchomienia teleskopu. Nowy system optyki adaptywnej koryguje skutki turbulencji powietrza za pomocą lustra umieszczonego między lunetą a aparatem, które jest regulowane nawet 500 razy na sekundę. Zainstalowano również kamerę na podczerwień Palomar High Angular Resolution Observer (PHARO). Chociaż detektory elektroniczne zastąpiły fotografię w 5-metrowym teleskopie, 1,2-metrowy Teleskop Oschin, który jest przeznaczony do oglądania w szerokim polu, nadal wykorzystuje szklane klisze fotograficzne do rejestrowania obrazów. Jego kamera Schmidta przeprowadziła słynny National Geographic-Palomar Sky Survey na początku lat pięćdziesiątych, tworząc atlas całego nieba na północ od deklinacji -33&edg;. Każdy segment kwadratowy o boku 6°
niebo zostało sfotografowane na płytach wrażliwych zarówno na kolor niebieski, jak i czerwony, w sumie 879 par płyt. Drugi przegląd nieba przeprowadzono na początku lat 80., a trzeci wieloletni program mający na celu uzyskanie pełnego pokrycia fotograficznego nieba północnego jest obecnie w toku. Niestety zanieczyszczenie światłem jest coraz większym problemem z powodu szybkiej urbanizacji południowej Kalifornii.
Obserwatoria Padwa/Asiago
Na Wyżynie Asiago, około 90 km na północny zachód od Padwy, na wysokości około 1000 m, znajduje się w dwóch miejscach główny kompleks teleskopów optycznych działających we Włoszech. Teleskopy należą do dwóch niezależnych instytucji z siedzibą w Padwie: Obserwatorium Astronomicznego (OAP) i Wydziału Astronomii miejscowego uniwersytetu. OAP, instytut badawczy, został założony w 1767 roku przez Republikę Wenecką i mieścił się w wieży zbudowanej przez tyrana Ezzelino da Romano w 1242 roku i przebudowanej przez architekta Domenico Cerato. Badania w XVIII i XIX wieku zajmowały się przede wszystkim meteorologią, geodezją, tworzeniem katalogów gwiazd oraz wyznaczaniem orbit ciał Układu Słonecznego. Ukończona w 1942 roku budowa przez Uniwersytet w Padwie zwierciadła 122 cm, wówczas największego teleskopu w Europie, sprzyjała rozwojowi nowoczesnych badań astrofizycznych w Padwie/Asiago. Następnie OAP zbudował trzy kolejne teleskopy: Schmidt 50/40 (w 1958 r.), Schmidt 92/67 (w 1965 r.) i 182-centymetrowy reflektor "Copernicus" (w 1973 r.). Obecnie wszystkie znajdują się na szczycie Cima Ekar (1350 m n.p.m.). W ciągu kilkudziesięciu lat obserwacji zgromadzono pokaźny zbiór płyt i widm: około 10 000 zdjęć bezpośrednich i ponad 18 000 widm wykonanych reflektorem 122 cm; 14 500 i 18 000 szerokokątnych klisz i filmów za pomocą dwóch teleskopów Schmidta. Grupy badawcze (zarówno obserwacyjne, jak i teoretyczne) obejmują szeroki zakres tematów: układ słoneczny, astrofizykę gwiazd, galaktyki zewnętrzne, aktywne jądra galaktyk, kosmologię i historię astronomii. Obserwatorium odgrywało i nadal odgrywa główną rolę w dużych projektach technologicznych: budowie i uruchomieniu teleskopu "Galileo" na La Palmie (Wyspy Kanaryjskie) oraz jego instrumentów (kamera optyczna, spektrograf wysokiej rozdzielczości, optyka adaptacyjna), wykonanie kamery do VST i LBT prime focus imager, program ESO VLT- LGS; opracowanie innowacyjnych metod obsługi bardzo dużych baz danych. Ma również znaczący udział w kilku projektach kosmicznych (Rosetta, Planck Surveyor, Gaia). Bardzo ważna jest również działalność edukacyjna wykorzystująca sieć - w 1998 roku OAP otrzymał nagrodę "New Media Prize" dla najlepszego serwisu edukacyjnego dla dzieci. Padwa jest jednym z dwóch włoskich uniwersytetów posiadających dyplom (Laurea) z astronomii (od 1968). Od 1983 r. prowadzi również studia doktoranckie z astronomii. Personel Obserwatorium to: 38 astronomów (5 starszych, 14 współpracowników, 19 badaczy), 38 techników oraz 28 pracowników administracji i usług ogólnych. Kadrę Katedry stanowi: 16 profesorów (6 pełnych, 10 adiunktów), 8 pracowników naukowych, 25 doktorantów i doktorów habilitowanych; 21 pracowników.
Obserwatorium radiowe Nobeyama
Nobeyama Radio Observatory ma teleskopy na falach milimetrowych i submilimetrowych. Zostało założone w 1982 roku jako obserwatorium Tokyo Astronomical Observatory (NATIONAL ASTRONOMICAL OBSERVATORY, JAPONIA od 1987) i obsługuje 45-metrowy teleskop, Nobeyama Millimeter Array i Radioheliograph. Obrazy o wysokiej rozdzielczości obszarów formowania się gwiazd i obłoków molekularnych ujawniły wiele aspektów pierwszych etapów ewolucji gwiazd, chemicznej ewolucji obłoków molekularnych i ewolucji galaktyk. Działania interferometrii bardzo długiej linii bazowej (VLBI) umożliwiły zrealizowanie pierwszej kosmicznej misji VLBI VSOP i odkrycie jednego z najbardziej wiarygodnych kandydatów na czarną dziurę w NGC 4258.
Obserwatorium radiowe Nançay
Obserwatorium radiowe Nançay ma największe radioteleskopy we Francji. Założona w 1952 r., znajduje się 200 km na południe od Paryża i jest obsługiwana przez Obserwatorium Paryskie we współpracy z CNRS i współfinansowana przez "Region Centre". Witrynę obsługuje 50-osobowy personel techniczny. Jego głównymi instrumentami są: teleskop decymetryczny o powierzchni równoważnej talerzowi o średnicy 94 m, służący do obserwacji linii widmowych komet, ewoluujących gwiazd i galaktyk oraz pulsarów w liniach widmowych 21 cm H I i 18 cm OH; radioheliograf, 43-elementowy interferometr przeznaczony do obserwacji korony słonecznej przy długości fali metrycznej; dekametryczny układ 144 elementów działających na długości fali 3-30 m do badań Jowisza i Słońca.
Obserwatorium WIYN
Znajduje się na Kitt Peak w Arizonie. Obserwatorium WIYN jest własnością i jest obsługiwane przez Konsorcjum WIYN, które składa się z University of Wisconsin, Indiana University, Yale University i National Optical Astronomy Observatories (NOAO). Większość kosztów kapitałowych obserwatorium została pokryta przez te uniwersytety, podczas gdy NOAO, które obsługuje inne teleskopy KITT PEAK NATIONAL OBSERVATORY, zapewnia większość usług operacyjnych. 3,5-metrowy Teleskop WIYN, który został ukończony w 1994 roku, jest drugim co do wielkości teleskopem na Kitt Peak. Rozmiar obudowy teleskopu jest ograniczony do minimum dzięki krótkiej ogniskowej zwierciadła głównego, co skutkuje krótszym teleskopem, podczas gdy montaż azymutalny wymaga mniej miejsca. Ruchomy ciężar teleskopu to zaledwie 46 ton. Innymi innowacyjnymi cechami konstrukcyjnymi są aktywne wsporniki zwierciadeł głównych, sterowanie termiczne zwierciadeł głównych oraz aktywna wentylacja mocowania teleskopu. System podtrzymujący zwierciadło główne obejmuje 66 siłowników, które dostosowują tylną powierzchnię lustra, aby zachować najlepszą figurę optyczną. System kontroli termicznej lustra głównego utrzymuje temperaturę powierzchni lustra z dokładnością do 0,2°C temperatury otoczenia, eliminując lokalne turbulencje. Dzięki tym innowacjom WIYNTelescope może wytwarzać znacznie ostrzejsze obrazy niż jakikolwiek inny teleskop na Kitt Peak. WIYN jest wyposażony w najnowocześniejsze instrumenty do spektroskopii i obrazowania astronomicznego. Spektrograf wieloobiektowy wykorzystujący światłowody umożliwia jednoczesną obserwację widm 100 obiektów. Kamery obrazujące wykorzystują bardzo czułe układy detektorów elektronicznych.
Obserwatorium Wise
Obserwatorium Wise w Mitzpe Ramon w Izraelu jest własnością i jest zarządzane przez Uniwersytet w Tel Awiwie i posiada dobrze wyposażony 1-metrowy teleskop. Od czasu budowy w 1971 roku, duży odsetek bezchmurnych nocy na jego pustynnym terenie i wyjątkowa długość geograficzna sprawiły, że obserwatorium jest szczególnie przydatne w długoterminowych projektach monitoringowych (np. mapowanie pogłosowe kwazarów i aktywnych galaktyk) oraz jako część globalnych sieci monitoringowych (np. pierwsze wykrycie za pomocą mikrosoczewkowania grawitacyjnego planety krążącej wokół układu podwójnego gwiazd).
Obserwatorium Słoneczne Wilcoxa
Wilcox Solar Observatory (WSO) na Uniwersytecie Stanforda mierzy wielkoskalowe synoptyczne pola magnetyczne i prędkości Słońca w celu zrozumienia zmienności Słońca i jej wpływu na nasze ziemskie środowisko. Z ponad 22-letnim cyklem obserwacji spektrograficznych od 1975 roku, personel WSO bada wnętrze Słońca, fotosferę, koronę, wiatr i cykl. Obserwatorium zostało po raz pierwszy sfinansowane przez Office of Naval Research (ONR), National Science Foundation (NSF) i MC Fleischman Foundation. Ciągłe wsparcie pochodzi od NSF, NASA i ONR. Obserwatorium zostało ponownie poświęcone na cześć swojego pierwszego dyrektora, JM Wilcoxa, w 1984 roku, wkrótce po jego śmierci. Uniwersytet Stanforda znajduje się na południe od San Francisco w Kalifornii.
Obserwatorium Warner & Swasey
Znajduje się na Uniwersytecie Washburn w Topeka w stanie Kansas, gdzie znajduje się refraktor Warner & Swasey 29 cm. Zbudowany pod koniec XIX wieku teleskop był prezentowany na Wystawie Światowej w 1912 roku, a następnie przejęty przez Washburn College. Obserwatorium Crane zostało zbudowane na terenie kampusu, aby pomieścić teleskop. TheWarner & Swasey przeżył tornado w latach 60. Podczas renowacji teleskopu, którą zakończono w 1998 roku, zachowano wszystkie oryginalne części.
Obserwatorium WM Kecka
Obserwatorium WM Keck, położone na Hawajach, obsługuje dwa największe na świecie teleskopy optyczne/podczerwone, każdy ze zwierciadłem głównym o średnicy 10 m, w pobliżu szczytu Mauna Kea o wysokości 4200 m. Obserwatorium, które było możliwe dzięki dotacjom w wysokości ponad 140 milionów dolarów od WM Keck Foundation, jest obsługiwane przez California Institute of Technology, University of California oraz National Aeronautics and Space Administration (NASA), które dołączyły do partnerstwa w październiku 1996 roku. Teleskop Keck I rozpoczął obserwacje naukowe w maju 1993 roku; Keck II w październiku 1996. Zespół 80 naukowców, inżynierów, techników i personelu pomocniczego obsługuje obserwatorium, którego jednostka administracyjna znajduje się w Waimea na Hawajach i którego misją jest zapewnienie światowej klasy obiektu badawczego dla astronomów z Caltech, University of Kalifornii, NASA i University of Hawaii. Ponad 400 astronomów rocznie jest zaangażowanych w obserwacje za pomocą teleskopów Keck, które są prowadzone z Waimea za pośrednictwem łącza światłowodowego na szczyt Mauna Kea. Teleskopy Kecka wykorzystują unikalną konstrukcję segmentową swoich zwierciadeł głównych: 36 sześciokątnych segmentów o średnicy 1,8 m jest dopasowanych razem jak mozaika z płytek podłogowych, tworząc każde główne, przy czym segmenty są wyrównane względem każdego z tolerancją jednej milionowej części cal pod kontrolą komputera. Ta rozszerzalna technologia najprawdopodobniej zostanie zastosowana w gigantycznych teleskopach planowanych na XXI wiek. Projekt finansowany przez NASA o wartości 55 milionów dolarów ma na celu połączenie dwóch teleskopów Kecks wraz z czterema 1,8-metrowymi teleskopami "wysięgnikami" w interferometryczną macierz podczerwieni, aby osiągnąć niespotykaną rozdzielczość kątową do roku 2003. Pierwsza obserwacja testowa uzyskana przez połączenie dwóch 10-metrowe teleskopy Kecka zostały wykonane 12 marca 2001 r. Światło z HD61294, słabej gwiazdy w gwiazdozbiorze Rysia, zostało uchwycone przez oba teleskopy Kecka. Zebrane fale świetlne zostały połączone i przetworzone za pomocą łącznika wiązki i kamery. Aby prawidłowo fazować dwa teleskopy, optyka adaptacyjna w obu teleskopach wyeliminowała zniekształcenia spowodowane ziemską atmosferą. Ponadto układ optyczny w tunelu dostosował ścieżkę światła z dokładnością do jednej milionowej cala. Główne odkrycia tego młodego obserwatorium obejmują: odkrycie kilku układów planetarnych wokół innych gwiazd; identyfikacja wybuchów promieniowania gamma jako znajdujących się w odległościach kosmologicznych; odkrycie najodleglejszych obiektów we wszechświecie; pomiar pozornego przyspieszenia wszechświata za pomocą obserwacji supernowych.
Obserwatorium Marynarki Wojennej USA
Obserwatorium Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych jest najstarszym obserwatorium astronomicznym w Stanach Zjednoczonych i najstarszą nieprzerwanie działającą instytucją naukową rządu USA. Założone w 1830 roku jako magazyn map i przyrządów do oceny chronometrów i konserwacji przyrządów nawigacyjnych, do 1844 roku stało się pierwszym narodowym obserwatorium Stanów Zjednoczonych, analogicznym do KRÓLEWSKIEGO OBSERWATORIUM W GREENWICH w Anglii. Siedziba obserwatorium znajduje się w Waszyngtonie, w tym historyczny refraktor 0,66 m, który posłużył do odkrycia dwóch księżyców Marsa w 1877 roku. Największy teleskop obserwatorium, reflektor astrometryczny o średnicy 1,55 m, znajduje się na jego stacji w Flagstaff w Arizonie. Misją obserwatorium zawsze była pomoc w doskonaleniu nawigacji oraz prowadzenie podstawowych badań astronomicznych. Obecnie zapewnia krajową usługę czasu dla Stanów Zjednoczonych, określa dokładne pozycje i ruchy ciał niebieskich, mierzy parametry obrotu Ziemi, w tym ruch biegunów, i tworzy różnorodne almanachy do użytku przez astronomów, nawigatorów i ogół społeczeństwa.
Obserwatorium Astronomiczne w Uppsali
Obserwatorium Astronomiczne w Uppsali (UAO) to wydział Uniwersytetu w Uppsali (UU), którego głównymi celami są badania, studia licencjackie, magisterskie i edukacja publiczna. UU zostało założone w 1477 roku, a zachowane notatki z wykładów wskazują, że astronomii nauczano w latach osiemdziesiątych XIV wieku. Wśród znanych profesorów UAO są Anders Celsjusza 1730-44, Anders Angström (1842-58), Gunnar Malmquist (1939-59), Erik Holmberg (1959-75) i Bengt Westerlund (1975-87). Obecne badania koncentrują się głównie na galaktykach, astrofizyce gwiazd i mniejszych obiektach Układu Słonecznego i charakteryzują się połączeniem teorii i obserwacji. Obecnie materiał obserwacyjny pochodzi z dużych międzynarodowych obiektów, takich jak ESO (EUROPEAN SOUTHERN OBSERVATORY) czy obserwatoriów kosmicznych, takich jak HST (Kosmiczny Teleskop Hubble′a). W UAO, około 70 km na północ od Sztokholmu, znajduje się podwójny refraktor 36 + 33 cm z 1893 roku, obecnie używany głównie do pokazów publicznych, a w Kvistaberg, 50 km na południe od Uppsali, znajduje się teleskop Schmidta 135 cm z 1964 roku.
Obserwatorium Uniwersyteckie, Ludwig-Maximilians-Universität
Uniwersyteckie Obserwatorium Ludwig-Maximilians-Universität zostało założone w 1816 roku. Astronomowie, którzy pracowali lub ukończyli Obserwatorium w Monachium to: Fraunhofer, Soldner, Lamont, Seeliger i Karl Schwarzschild. Obecnie pracuje tu czterech profesorów i dziesięciu pracowników astronomów. Finansowanie pochodzi od rządu Bawarii, Niemieckiej Fundacji Nauki oraz innych niemieckich i europejskich programów badawczych. Udogodnienia obejmują Obserwatorium Wendelsteina w Alpach Bawarskich z teleskopem 0,8 m. Obserwatorium jest także partnerem projektu Hobby-Eberly Telescope Project w Teksasie. Misją Obserwatorium jest nauczanie astrofizyki na Ludwig-Maximilians-Universität w Monachium, badania astrofizyki i rozwój instrumentów dla Bardzo Dużego Teleskopu (ESO), Teleskopu Hobby-Eberly (Teksas) i Obserwatorium Wendelsteina. Specjalizacjami badawczymi są gwiezdne atmosfery i wiatry; gwiazdy podwójne; budowa, powstawanie i ewolucja chemiczna galaktyk; gromady galaktyk; ciemna materia i soczewkowanie grawitacyjne; astrofizyka plazmy.
Obserwatorium Uniwersytetu Krety
Z siedzibą w Heraklionie. Działalność naukowa rozkłada się równomiernie między teorią a obserwacją. Badania obserwacyjne zostały podjęte przy użyciu małego obserwatorium na Mount Ida (Skinakas) oraz międzynarodowych obiektów, takich jak Arecibo i Effelsberg (radio), ATO-Australia (optyka) i Rosat (rentgen). Działania obserwacyjne obejmują szeroki zakres obiektów, w tym komety, pozostałości supernowych, mgławice planetarne, pobliskie galaktyki, Obłoki Magellana, galaktyki karłowate, pulsary radiowe oraz ziemską jonosferę i magnetosferę.
Obserwatorium Astrofizyczne Byurakan
Znajduje się 40 km na północ od Erewania w byłej sowieckiej Republice Armenii. Założona w 1946 roku z inicjatywy astronoma Victora Ambartsumiana, jest obecnie siedzibą Obserwatorium Astrofizycznego Ormiańskiej Akademii Nauk. Pod koniec 1999 roku jedynym nadal działającym teleskopem był główny teleskop zwierciadlany o średnicy 2,6 m
Obserwatorium Słoneczne Big Bear
Obserwatorium Słoneczne Big Bear (BBSO) znajduje się na końcu grobli w górskim jeziorze na wysokości ponad 2 km nad poziomem morza. Witryna ma ponad 300 słonecznych dni w roku i naturalną inwersję spowodowaną przez jezioro, co zapewnia bardzo czyste obrazy. BBSO jest jedynym obserwatorium uniwersyteckim w USA, które prowadzi obserwacje Słońca w wysokiej rozdzielczości. Jej codzienne zdjęcia są publikowane na stronie http://www.bbso.njit.edu. Specjalizuje się w badaniu pól magnetycznych Słońca i ich ewoluującej natury. BBSO wykorzystuje codzienne zdjęcia do prognozowania słonecznych burz magnetycznych, które mogą wpływać na satelity, komunikację i sieć energetyczną. BBSO jest obsługiwane przez New Jersey Institute of Technology.
Obserwatorium Astronomiczne w Pekinie
Pekińskie Obserwatorium Astronomiczne (BAO) zajmuje się przede wszystkim badaniami astrofizycznymi. Nowoczesne Obserwatorium Pekińskie zostało zbudowane przez Chińską Akademię Nauk w 1958 roku. Jego siedziba znajduje się w Pekinie, a znajduje się tam pięć miejsc obserwacyjnych: stacje Xinglong, Miyun, Huairou, Shahe i Tianjin. Instrumenty obejmują teleskop optyczny 2,16 m (84 cale), największy na Dalekim Wschodzie; wielokanałowy słoneczny teleskop magnetyczny; radioteleskop z syntezą apertury fal metrowych; oraz teleskop na podczerwień 1,26 m (50 cali). BAO buduje również wieloobiektowy teleskop spektroskopowy o dużej powierzchni. W 1991 roku we współpracy z Uniwersytetem San Juan w Argentynie utworzono miejsce obserwacyjne na półkuli południowej. Główne programy badawcze obejmują fizykę gwiazd, badania pozagalaktyczne, fizykę Słońca, radioastronomię, atomową usługę czasu i częstotliwości, przewidywanie aktywności słonecznej, sztuczne obserwacje satelitarne i historię astronomii. Podczas poszukiwań supernowych, kwazarów, aktywnych jąder galaktycznych i planetoid bliskich Ziemi dokonano wielu odkryć.
Obiekt Becklina - Neugebauera (obiekt BN)
Jedno z najpotężniejszych znanych źródeł podczerwieni, zlokalizowane w Niskiej Mgławicy Kleinmanna za Mgławicą Oriona, odkryte przez Erica Becklina i Gerr&primelégo Neugebauera w 1967 r. Jego pozycja to RA 05h35,2m, dec. ?05° 22′ . Uważa się, że jest to bardzo młoda i masywna gwiazda typu B, osadzona w gęstej, rozszerzającej się otoczce pyłowej, która pochłania światło widzialne gwiazdy i ponownie emituje je w podczerwieni.
Obserwatorium radiowe Owens Valley
Obserwatorium radiowe Owens Valley (OVRO) znajduje się w głębokiej, suchej dolinie, 400 km na północ od Pasadeny w Kalifornii, gdzie znajduje się California Institute of Technology, który obsługuje Obserwatorium. Powstała w połowie lat pięćdziesiątych XX wieku, a pierwszym poważnym instrumentem był interferometr składający się z dwóch 26-metrowych anten. Czasze te poruszały się po torach wschód-zachód i północ-południe, dzięki czemu para zapewniała doskonałą rozdzielczość w dwóch wymiarach. W tamtym czasie był to największy taki system na świecie i wykonał wiele badań w wysokiej rozdzielczości, zwłaszcza pozagalaktycznych źródeł radiowych. Pod koniec lat 60. zbudowano 40-metrową paraboloidę. Przez wiele lat była to główna stacja interferometru Very Long Baseline Interferometer na zachodnim wybrzeżu, która łączyła radioteleskopy na całym świecie, aby uzyskać rozdzielczość kątową rzędu jednej tysięcznej sekundy kątowej. Niedawno był używany do badania pulsarów i mikrofalowego promieniowania tła. Obecnie głównym instrumentem OVRO jest interferometr składający się z sześciu 10-metrowych teleskopów i działający na falach milimetrowych. Te talerze są na torach, a system może zsyntetyzować wiązkę o długości 0,5 sekundy łuku przy długości fali 1 mm. Podejmowane są szeroko zakrojone badania nad formowaniem się gwiazd, badania molekularne Drogi Mlecznej i innych galaktyk oraz badania galaktyk z dużym przesunięciem ku czerwieni.
Oscylujący Wszechświat
Wszechświat, który rozszerza się i kurczy w sposób cykliczny. Obecnie Wszechświat się rozszerza, ale ogólnie uważa się, że tempo ekspansji zwalnia. Jeśli ekspansja zostanie zatrzymana w pewnym momencie w przyszłości, wszechświat zacznie się kurczyć, najpierw powoli, a potem coraz szybciej, aż ponownie zapadnie się w gorący, silnie skompresowany stan ("wielkie załamanie"). Oscylująca teoria wszechświata sugeruje, że po upadku wszechświata następuje nowy "Wielki Wybuch" i nowy cykl rozszerzania się i kurczenia. Jeśli ta teoria jest słuszna, obecny cykl rozszerzania się i kurczenia mógł być poprzedzony nieokreśloną, być może nieskończoną liczbą cykli, po którym nastąpi nieokreślona liczba cykli. Nie istnieje żaden znany proces fizyczny, który mógłby spowodować "odbicie" zapadającego się wszechświata w ten sposób, chociaż niektórzy sugerują, że nieznana dotąd siła lub siły mogą wejść w grę, aby zapobiec zapadnięciu się wszechświata do prawdziwej osobliwości (punktu nieskończoności). kompresji) i zainicjować nową fazę ekspansji. Argumentowano również, że jeśli wszechświat rzeczywiście oscyluje, to każdy kolejny cykl będzie rozszerzał się dalej i trwał dłużej niż jego poprzednik. Argument ten opiera się na twierdzeniu, że ponieważ ewolucja gwiazd przekształca materię w promieniowanie w miarę starzenia się wszechświata, a zawartość promieniowania we wszechświecie jest przesunięta w stronę wyższych energii podczas fazy załamania zawartość energii w "wielkim kryzysie" i następującym po nim cyklu ekspansji będzie większa niż w poprzednim "Wielkim Wybuchu".
Osiander, Andreas (1498-1552)
Teolog urodzony w Gunzenhausen w Bawarii w Niemczech. Pastor Osiander zajmował się matematyką i zetknął się z Kopernikiem. Na starość Kopernik został przekonany do opublikowania swojej teorii heliocentrycznego wszechświata. Publikację swojego dzieła De Revolutionibus powierzył JERZEMU JOACHIMOWI RETYKOWI. Młody Retyk został zmuszony do opuszczenia Norymbergi przez szczególnie atrakcyjną ofertę pracy z wysokim wynagrodzeniem, której nie mógł odrzucić, a nawet znając uprzedzenia Osiandra wobec ruchu Ziemi, powierzył Osianderowi zadanie wydania książki . To właśnie Osiander zamieścił anonimową przedmowę do książki Kopernika, zaprzeczając, jakoby książka ta miała na celu zaproponowanie czegoś więcej niż hipotezy matematycznej, przydatnej do obliczeń - "niekoniecznie prawdziwej, a nawet prawdopodobnej". Początkowo szkodziło to wiarygodności Kopernika. We własnym egzemplarzu książki Retyk ze złością przekreślił czerwoną kredką przedmowę Osiandra.
Osservatorio Astronomico di Bologna
Astronomia w Bolonii ma długą historię. Oficjalne wzmianki o systematycznym nauczaniu astronomii w "Studio" w Bolonii pochodzą z 1297 roku. Wzmianki o systematycznych pracach obserwacyjnych sięgają początku XVII wieku, kiedy GD Cassini zbudował ogromny zegar słoneczny w głównym kościele miasta. Obecny instytut zatrudnia około 70 osób, z czego połowa to naukowcy. Zarządza 1,5-metrowym teleskopem w Loiano. Działalność badawcza skierowana jest głównie do populacji gwiazd, astrofizyki pozagalaktycznej, kosmologii i astrofizyki wysokich energii. Obserwatorium jest afiliowane przy Narodowym Instytucie Astrofizyki (INAF), główne wsparcie finansowe pochodzi z Narodowego Ministerstwa Badań Naukowych i Technologicznych.
Osservatorio Astronomico di Brera
Obserwatorium (OAB) jest światowym liderem w technologii luster rentgenowskich. (Zwierciadła satelitów Beppo-SAX, JET-X i XMM zostały wykonane przy użyciu technologii elektroformowania opracowanej w Mediolanie). Obecnie poczyniono znaczne postępy również w wielowarstwowych zwierciadłach rentgenowskich. W zakresie oprzyrządowania naziemnego OAB jest częścią krajowych i międzynarodowych zespołów budujących różne spektrografy: Dolores dla Włoskiego Teleskopu Narodowego, NIMOS, VIMOS i AVES dla ESO-VLT. Tematyka badawcza dotyczy głównie kosmologii obserwacyjnej, astrofizyki wysokich energii oraz astronomii gwiazdowej. Przegląd ESP pozwolił na solidne oszacowanie lokalnej funkcji jasności dla galaktyk, a przegląd Reflex dostarcza fundamentalnych danych na temat wielkoskalowej struktury Wszechświata. Grupa naukowców z Brera jako pierwsza wykryła polaryzację z rozbłysków gamma (GRB), używając alertu Beppo-SAX i ESOVLT. Obserwatorium jest obecnie zaangażowane, we współpracy z USA i Wielką Brytanią, w satelitę (Swift) przeznaczonego do wykrywania i badania GRB. Obserwatorium Astronomiczne Brera, znajdujące się w Mediolanie przy Via Brera 28, pochodzi z 1764 roku, kiedy to zostało zaprojektowane przez Ruggiero Boscovicha, który został pierwszym dyrektorem w 1770 roku. Później, w 1923 roku, rozpoczęto budowę stacji obserwacyjnej w Merate i , w 1926 roku rozpoczął działalność pierwszy teleskop, zwierciadło Zeissa o aperturze 102 cm. Obecnie Obserwatorium składa się z dwóch Instytutów, jednego w Mediolanie i jednego w Merate. Administracja i księgowość znajdują się w Mediolanie, natomiast wszystkie laboratoria - pomieszczenia czyste, zaawansowana metrologia i projektowanie - znajdują się w Merate. Obecny personel składa się z 30 astronomów; 38 pracowników technicznych, inżynierów badawczych i personelu administracyjnego; 5 post-doców i około 15 studentów. Istnieje bardzo ścisła współpraca z uniwersytetami w Mediolanie, Como i Pawii. Finansowanie pochodzi z Ministerstwa Badań i Technologii (MURST), Włoskiej Agencji Kosmicznej (ASI), Włoskiego Konsorcjum Astronomii i Astrofizyki (CNAA) oraz ze Wspólnoty Europejskiej i Europejskiego Obserwatorium Południowego w przypadku ukończonych projektów.
Osservatorio Astronomico di Roma
Osservatorio Astronomico di Roma jest instytutem non-profit zajmującym się badaniami astrofizycznymi. Zostało założone na początku XIX wieku, a w 1935 roku przeniosło się do swojej obecnej siedziby, starożytnej willi Mellini, niedaleko katedry św. do Rzymu. Ukończone w 1965 roku budynki Frascati miały pierwotnie służyć jako siedziba krajowych obiektów obserwacyjnych, ale szybka ekspansja obszaru Romeurban zmusiła do porzucenia tego projektu. Następnie powierzono zarządzanie nim Obserwatorium Rzymskiemu. Obserwatorium prowadzi również stację górską w CampoImperatore. Teleskop Schmidta o średnicy 60-90 cm służy do poszukiwania supernowych. Zainteresowania badawcze obejmują gromady kuliste, rozmieszczenie galaktyk w skalach kosmologicznych oraz rozmieszczenie i właściwości Lyman-&apha; chmury we wczesnym wszechświecie. Prace teoretyczne obejmują aktywność Słońca, gwiazdy podwójne, aktywne jądra galaktyk, właściwości gromad galaktyk w pasmach optycznym i rentgenowskim oraz gromady otwarte gwiazd. Prace instrumentalne dotyczą rozwoju przetworników CCD i rozwoju instrumentów spektralnych w podczerwieni. Muzeum Astronomiczne Obserwatorium powstało pierwotnie w 1873 roku jako Muzeum Kopernikańskie z okazji 400-lecia urodzin Mikołaja Kopernika.
Orionidy
Deszcz meteorów, który ma miejsce pod koniec października. Radiant leży w konstelacji Oriona, niedaleko granicy z Bliźniętami. Orionidy pojawiają się, gdy Ziemia przecina wznoszący się węzeł strumienia meteorów z komety Halleya; Eta Akwarydy w maju powstają w wyniku przejścia Ziemi przez zstępujący węzeł. Ponieważ orbita Halleya jest wsteczna, meteoroidy Orionida uderzają w Ziemię z dużą prędkością względną i wytwarzają bardzo szybkie meteoryty. Jest to mniej aktywny deszcz niż EtaAquarids, ponieważ w październiku Ziemia napotyka strumień meteorytów poza centrum.
Orbitujące Obserwatorium Astronomiczne (OAO)
Seria czterech satelitów NASA. Nodata zostały zwrócone z OAO-1 lub OAO-B. Drugi satelita (OAO-2) działał przez cztery lata. Przeprowadził dwa eksperymenty, które obejmowały przegląd nieba w zakresie fal ultrafioletowych. Największy sukces odniósł COPERNICUS (OAO-3), który został wystrzelony w sierpniu 1972 roku i działał przez dziewięć lat.
Orbitalne Obserwatorium Słoneczne
Seria ośmiu satelitów NASA wystrzelonych w latach 1962-75. Zaprojektowany do badania Słońca w zakresie fal ultrafioletowych i rentgenowskich. OSO-1 i 3 zawierały również instrumenty promieniowania gamma do badań pozasłonecznych. Największy sukces odniósł OSO-8, który działał przez ponad trzy lata i badał rozproszone kosmiczne promieniowanie rentgenowskie.
Oresme, Nicole (1320-82)
Urodzony w Allemagne we Francji, został dziekanem Rouen i kapelanem króla Karola V. Wynalazł geometrię współrzędnych przed DESCARTESEM, znajdując logiczną równoważność między funkcją a wykresem. Uczył ruchu Ziemi 200 lat przed Kopernikiem. Twierdził, że istnieją zastrzeżenia co do "dowodów" na to, że Ziemia jest nieruchoma. Były to: (i) obserwowane obracanie się Słońca i gwiazd wokół Ziemi, (ii) gdyby Ziemia się obracała, można by się spodziewać silnego wiatru ze wschodu, oraz (iii) oczekiwano, że kamień spadnie po zakrzywionej drogę, gdyby Ziemia się obracała. Ale w końcu stracił wiarę we własne obiekcje i skończył z nieruchomą Ziemią.
Orbita
Ścieżka, po której porusza się ciało poruszające się w polu sił. W większości kontekstów astronomicznych rozważamy ruch w polu grawitacyjnym, ale termin ten równie dobrze odnosi się do ruchu pod działaniem innych rodzajów sił, na przykład naładowanych cząstek poruszających się w polu magnetycznym. Ciała poruszające się swobodnie w polu grawitacyjnym masywnego ciała (np. planety poruszające się wokół Słońca lub sztuczny satelita poruszający się wokół Ziemi) poruszają się po orbitach stożkowych, które mogą być eliptyczne, kołowe, paraboliczne lub hiperboliczne. Dokładna orbita, po której takie ciało będzie podążać, zależy od siły pola grawitacyjnego i prędkości ciała. Orbita planetarna jest całkowicie opisana przez sześć właściwości geometrycznych zwanych jej elementami. Na ich podstawie można obliczyć przyszłe pozycje planety. W przypadku układu podwójnego, w którym masy gwiazd są nieznane, potrzebnych jest siedem pierwiastków.
Ophiuchus
(Nosiciel Węża; w skrócie Oph, gen. Ophiuchi; powierzchnia 948 stopni kwadratowych) Konstelacja równikowa, która leży między Herkulesem a Skorpionem, a kulminuje o północy w połowie czerwca. Ekliptyka przecina południową część Wężownika, ale konstelacja nie jest zaliczana do gwiazdozbiorów zodiaku. Zwykle mówi się, że Ophiuchus reprezentuje Asklepiosa, greckiego boga medycyny, i jest przedstawiany na wczesnych mapach niebieskich jako mężczyzna trzymający ogromnego węża (reprezentowanego przez sąsiedni konstelację Węża). Najjaśniejsze gwiazdy Wężownika zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Duża konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Ophiuchus to α Ophiuchi (Rasalhague) o jasności 2,1 magnitudo, η Ophiuchi (Sabik) o jasności 2,4 magnitudo i ζ Ophiuchi o jasności 2,5 magnitudo. Istnieje 11 innych gwiazd jaśniejszych niż czwartej wielkości. Do interesujących gwiazd należy ρ Ophiuchi, układ wielokrotny składający się z trzech niebieskawo-białych (B2, B9 i B3), jasności 5,1, 7,1v i 7,0, separacja 152″ i 156″, osadzone w mgławicy refleksyjnej (IC 4604), które mają ten sam ruch własny, z których pierwszy i ostatni są bliskimi układami podwójnymi z niebieskawo-białą składową (B2), jasnością 5,7mag, separacją 3,1″ oraz składowa 8,7 magnitudo, separacja odpowiednio 0,4″. Inne interesujące układy podwójne to 70 Ophiuchi, który ma składową żółtą (K0) i pomarańczową (K4), kąty 4,3 i 6,3, separację 1,6″, okres 88 lat, oraz 36 Ophiuchi, która ma dwie składowe pomarańczowe (K2), obie wielkości 5,2, separacja 4,7′, okres około 550 lat, i składowa trzeciopomarańczowa (K5), jasność 6,3V, separacja 12′. północny-wschód, który ma ten sam ruch własny i paralaksę. Ten ostatni system ma około 20′ na północ od "łodygi" Mgławicy Fajka, duży obszar ciemnej mgławicy, który rozciąga się na kilka stopni ze wschodu na zachód i jest widoczny gołym okiem. Inne interesujące gwiazdy to Gwiazda Barnarda o jasności 9,5mag, która w odległości 5,9 lat świetlnych jest drugą najbliższą Słońcu gwiazdą i ma największy ruch własny ze wszystkich gwiazd, RS Ophiuchi, nowa powracająca (zakres 4,3-12,5 ), która zwykle ma jasność między dziesiątą a jedenastą wielkością, ale rozbłysła do widoczności gołym okiem w latach 1898, 1933, 1958, 1967 i 1985, oraz Gwiazda Keplera (V843 Ophiuchi), najnowszy przykład supernowej w naszej Galaktyce, zaobserwowana przez Keplera w 1604. Inne interesujące obiekty w Ophiuchus to NGC 6572, mgławica planetarna o jasności 8 magnitudo oraz IC 4665 i NGC6633, dwie gromady otwarte, obie składające się z kilkudziesięciu gwiazd siódmej wielkości i słabszych, ale konstelacja słynie z gromad kulistych , z których znanych jest ponad dwa tuziny. Spośród gromad kulistych najwspanialsze to M12 (NGC 6218), M10 (NGC 6254) i M62 (NGC 6266), wszystkie szóstej wielkości, oraz M14 (NGC 6402) i M19 (NGC 6273), które mają siódmą wielkość. Droga Mleczna przecina południową część Wężownika, a wiele gromad kulistych w tym regionie wydaje się być słabszych niż w innym przypadku, z powodu absorpcji międzygwiezdnej.
Oppenheimer, Julius Robert (1904-67)
Fizyk jądrowy, urodzony w Nowym Jorku, dołączył do Projektu Manhattan i kierował Laboratorium Los Alamos, gdzie stał się znany jako "ojciec bomby atomowej". Kierował Instytutem Studiów Zaawansowanych w Princeton, NJ. Pracował nad promieniami kosmicznymi i teoretycznie obliczył budowę gwiazd neutronowych, zauważając, że ich istnienie wydaje się mało prawdopodobne. Gwiazdy neutronowe zostały odkryte jako pulsary w 1967 roku przez JOCELYN BELL.
Oppolzer, Theodor Egon Ritter von (1841-86)
Utalentowany matematyk, znał na pamięć 14 000 logarytmów. Obliczył Canon der Finsternisse (Canon of Eclipses) wymieniający czas wystąpienia i ścieżkę widoczności 8000 zaćmień Słońca i 5200 zaćmień Księżyca między 1208 pne a 2161 r. n.e., wykorzystany do badań historycznych.
Opozycja
Położenie planety na jej orbicie, gdy ona i Ziemia są ustawione w jednej linii, tak że znajduje się dokładnie naprzeciw Słońca na niebie, tak że jej wydłużenie wynosi 180?. Termin ten jest również używany w odniesieniu do czasu, w którym następuje to wyrównanie. Tylko wyższe planety (te poza orbitą Ziemi) mogą stanąć w opozycji. Ponieważ zbliża je to do Ziemi bardziej niż w jakimkolwiek innym miejscu na ich orbicie, opozycja jest najkorzystniejszym czasem do ich obserwacji. Dotyczy to w szczególności Marsa: ponieważ orbita Marsa jest wyraźnie ekscentryczna, jego odległość od Ziemi w opozycji znacznie się różni. W opozycji aphelicznej, gdy planeta znajduje się najdalej od Słońca, odległość wynosi 101 milionów km, podczas gdy w opozycji peryhelicznej, gdy planeta jest najbliżej Słońca, znajduje się zaledwie 56 milionów km od Ziemi.
Obserwatorium Ondrejow
Obserwatorium Ondrejov znajduje się 20 mil od Pragi w miejscowości Ondrejov. Zostało założone w 1898 roku jako prywatne obserwatorium i przekazane państwu Czechosłowacji w 1928 roku. Od 1953 roku jest częścią Instytutu Astronomicznego Akademii Nauk Republiki Czeskiej; jest 40 astronomów. Instrumenty obserwatorium to: 2-metrowy teleskop gwiezdny, teleskop fotometryczny, wielokanałowy spektrograf rozbłysków słonecznych, magnetograf słoneczny, teleskop słoneczny, radiospektrografy słoneczne, radar meteorowy i fotograficzna tuba zenitowa. Obserwatorium jest częścią fotograficznej europejskiej sieci ognistych kul.
Obserwatorium Kosmiczne Onsala
Obserwatorium Kosmiczne Onsala (OSO), Szwedzki Narodowy Ośrodek Radioastronomii, obsługuje dwa radioteleskopy: teleskopy milimetrowe o średnicy 20 m i 25-metrowe na falach decymetrowych w Onsala oraz Szwedzki Teleskop Submilimetrowy ESO, SEST, w Chile. OSO było pierwszym europejskim obserwatorium, które uczestniczyło w obserwacjach źródeł radiowych w wysokiej rozdzielczości z wykorzystaniem techniki bardzo długiej interferometrii bazowej (VLBI). Technika ta jest stosowana w astronomii i geodezji, gdy odległości transatlantyckie są mierzone z dużą precyzją. OSO jest pionierem VLBI przy długości fali milimetrowej, dostarczając obrazy AGN z rozdzielczością 50 mikrosekund łuku. Ważne obserwacje VLBI dotyczące absorpcji wodoru ujawniają torus wokół AGN; VLBI pokazuje, że masery metanolowe wyznaczają obracające się dyski protogwiazdowe. Badania obejmują astronomię fal milimetrowych wykorzystywaną do spektroskopii cząsteczek międzygwiazdowych w Galaktyce i galaktykach zewnętrznych; rozkład molekularny w Obłokach Magellana mierzony za pomocą SEST. Naukowcy z Onsala odkryli kilka molekuł - cząsteczek wykrytych w odległych galaktykach podczas absorpcji na jeszcze bardziej odległych kwazarach, co prowadzi do chemii wczesnego Wszechświata (z > 1).
Oort, Jan Hendrik (1900-92)
Astronom, urodzony we Franeker w Holandii, został dyrektorem Obserwatorium w Leiden, potwierdził hipotezę BERTILA LINDBLADA o galaktycznej rotacji, analizując ruchy odległych gwiazd, podczas gdy nasze Słońce krąży wokół masy Galaktyki znajdującej się na jego torze. Stałe Oorta są miarami rotacji Galaktyki i na ich podstawie Oort był w stanie obliczyć odległość Słońca od centrum Galaktyki oraz okres jego obiegu. Podczas drugiej wojny światowej Oort zainspirował HENDRIKA VANDEHULSTA do obliczenia 21-centymetrowej radiowej linii widmowej z wodoru i przewodził holenderskiej grupie, która współodkryła i wykorzystała tę linię do mapowania gazu wodorowego w Galaktyce, odkrywając strukturę spiralną i centrum galaktyki. Zasugerował istnienie sfery pierwotnej materii kometarnej otaczającej Układ Słoneczny. Zaproponował, że komety odrywają się od tego obłoku Oorta i wchodzą na orbity wokół Słońca. Oort wykazał, że światło z mgławicy Krab jest spolaryzowane, potwierdzając sugestię IOSIF SHKLOVSKII, że jest to promieniowanie synchrotronowe.
Oosterhoff, P Th (1904-78)
Holenderski astronom, wspólnie z JANOORT administrował Obserwatorium w Leiden. Był odpowiedzialny za południową stację Leiden w RPA. Jego głównym zainteresowaniem były gwiazdy zmienne i systemy fotometryczne. Odkrył dychotomię Oosterhoffa, zgodnie z którą gwiazdy zmienne typu ab RR Lyrae w gromadach kulistych dzielą się na dwie grupy o różnych okresach średnich, związanych z obfitością metali w atmosferach gwiazd w gromadach kulistych.
Oljato
Asteroida Apollo odkryta przez Henry′ego Giclasa w 1947 roku, oznaczona jako (2201) Oljato. Ma około 2 km średnicy i porusza się po orbicie, która zmienia się chaotycznie w wyniku częstych bliskich zbliżeń do Ziemi i Wenus. Jego obecna orbita prowadzi go z orbity Wenus w peryhelium (0,67 AU) do zewnętrznych krańców głównego pasa asteroid w aphelium (3,72 AU); jego średnia odległość od Słońca wynosi 2,18 AU (325 mln km), okres 3,20 lat, nachylenie 3°, ekscentryczność 0,71. Okres rotacji wynosi około 24 godzin. Oljato zaginął po swoim odkryciu i odzyskano go dopiero w 1979 roku. Znajduje się bardzo wysoko na liście potencjalnie niebezpiecznych asteroid, z potencjalnym najbliższym podejściem mniejszym niż 75 000 km. Widmo odbicia nie przypomina widma żadnej innej asteroidy, meteorytu czy komety, które do tej pory uzyskano. Równie dobrze może to być wymarłe jądro komety.
Olympus Mons
Największy wulkan na Marsie i największy w Układzie Słonecznym ma środek 18,4°N, 133,1°?W. Zbiega się to z albedo widocznym z Ziemi, znanym jako Nix Olympica, "Śniegi Olimpu", na cześć góry w Grecji, która w legendzie była domem bogów. Olympus Mons wznosi się na wysokość 27 km powyżej średniego poziomu powierzchni Marsa, aw swoim największym poziomym wymiarze mierzy 624 km. Centralna kaldera ma średnicę około 90 km; stamtąd faliste zbocza odchylają się pod średnim nachyleniem 4? w kierunku peryferyjnego urwiska, którego ściany wznoszą się do 6 km ponad otaczający płaskowyż. Ta ogromna wulkaniczna budowla ma masę sto razy większą od największego wulkanu na Ziemi, hawajskiego MaunaLoa, który ma 120 km długości i wznosi się na nieco ponad 9 km nad dnem Oceanu Spokojnego. Na Ziemi tektonika płyt przenosi wulkan z dala od źródła magmy. Bez takiego ruchu na Marsie wulkany mogłyby rosnąć tak długo, jak długo dostępna była magma.
Oktant
(Octant; skrót Octant, gen. Octantis; powierzchnia 291 st. kw.) Południowy konstelacja okołobiegunowa, która leży między Indusem/Pavo a Chamaeleonem/Mensą i obejmuje południowy biegun niebieski. Został nazwany na cześć kwadrantu odbijającego, wynalezionego przez Johna Hadleya w 1731 r. Przez francuskiego astronoma Nicolasa L de Lacaille (1713-62), który w latach 1751-1762 sporządził mapy nieba południowego. Mała, niepozorna konstelacja, najjaśniejszą gwiazdą w Oktanach jest v Octantis o jasności 3,7mag. Nie ma innych gwiazd jaśniejszych niż czwartej wielkości. σ Octantis, o jasności 5,5 magnitudo, jest najbliższą biegunowi gwiazdą widoczną gołym okiem, znajdującą się w odległości nieco ponad 1?. Do interesujących obiektów należy ? Octantis, bliski układ podwójny z komponentami żółtymi i pomarańczowymi (G8 i K0), jasności 5,6 i 7,3 magnitudo, separacja 3,2″. W Oktanach nie ma jasnych gromad gwiazd, mgławic ani galaktyk
Odierna [Hodierna], Gioanbatista [Giovan lub Giovanni Battista] (1597-1660)
Polimat, urodzony w Ragusa na Sycylii, został księdzem i był wspierany jako kapelan i proboszcz miasta Palma di Montechiaro na Sycylii przez książąt Palmy. Uczynili go nadwornym matematykiem i dali mu mieszkanie na najwyższym piętrze swojego pałacu na obserwacje astronomiczne. Obserwował trzy komety w latach 1618-1919, a później opublikował De Systemate Orbis Cometici (1654). Jego badania nad satelitami Jowisza miały pomóc w określeniu długości geograficznej na morzu poprzez określenie czasu ich zaćmień (Odierna ustalił czas pierwszego takiego zaćmienia w 1652 r.). Jego obserwacje zostały opublikowane w Medicaeorum Ephemeredes (1656). Pisał o Saturnie i astrologii oraz opracował katalog (De Admirandi Coeli Caracteribus 1654) około 40 gwiazd mgławicowych, w tym 19 prawdziwych mgławic znalezionych za pomocą prostego refraktora Galileusza o powiększeniu 20. Wierząc, że wszystkie obiekty mgławicowe były w rzeczywistości gromadami gwiazd, sklasyfikował jego obiekty Luminosae (gwiazdy widoczne gołym okiem), Nebulosae (mgławica widoczna gołym okiem, ale rozdzielona w teleskopie) i Occultae (mgławica nierozdzielona nawet w teleskopie). Jego obserwacje obejmują niezależne ponowne odkrycie mgławicy Andromeda (M31) i co najmniej dziewięć (prawdopodobnie 10) własnych prawdziwych odkryć. Odierna wykonał jeden z najwcześniejszych zachowanych rysunków mgławicy Oriona, M42. Interesował się również zjawiskami naturalnymi w meteorologii, tęczą i widmem, wynalazł mikroskop lub camera obscura, za pomocą którego badał oczy owadów i jadowite gruczoły żmij.
Oenopides z Chios (ok. 500 - ok. 430 p.n.e.)
Grecki filozof przyrody, któremu Eudemus przypisuje identyfikację ekliptyki w obrębie pasma zodiakalnego odkrytego przez egipskich kapłanów (Aetius przypisuje Pitagorasowi) i określił jej nachylenie na 24 stopnie (właściwie 23,5 stopnia).
Ohio State University Radio Observatory (OSURO)
Ohio State University Radio Observatory (OSURO), Columbus, Ohio, powstało w 1951 roku. Jego dyrektor, John Kraus, zaprojektował, zbudował i obsługiwał radioteleskopy, w tym układ 96 helis i "Big Ear", które przestały działać w 1998 roku. obejmują: Ohio Sky Survey, które zmierzyło ponad 19 000 źródeł, czyli ponad połowę wcześniej nie wykryty; Ohio Specials, źródła o niezwykłym widmie radiowym, które doprowadziły do odkrycia dwóch najbardziej odległych obiektów we wszechświecie; nakładki na wydruki Palomar Sky Survey; główne wykazy źródeł radiowych i niegwiazdowych obiektów optycznych; oraz sygnał "Wow!", najsilniejszy wykryty sygnał wąskopasmowy (jego pochodzenie jest nadal nieznane).
Obserwatorium Astrofizyczne Okayama
Okayama Astrophysical Observatory (OAO) jest oddziałem Obserwatorium NARODOWEGO OBSERWATORIUM ASTRONOMICZNEGO W JAPONII. Jej głównym zapleczem są teleskopy 188 cm i 91 cm, wyposażone w nowo zbudowane instrumenty z kamerami CCD/IR (np. OASIS). OAO przyjmuje prawie 300 astronomów rocznie, zgodnie z programem obserwacji zaplanowanym przez komitet. OAO prowadzi obserwacje różnych obiektów i zjawisk astronomicznych, w tym Słońca, obiektów Układu Słonecznego, gwiazd, galaktyk i kwazarów. Jej archiwa informacji i danych są dostępne za pośrednictwem sieci dla zewnętrznych badaczy i instytutów. OAO przyjmuje rocznie około 30 000 gości publicznych.
Olbers, Heinrich Wilhelm (1758-1840)
Lekarz, astronom, urodzony w Arbergen w Niemczech, pasjonat astronomii. Odkrył kilka komet. W 1800 roku dołączył do zespołu 24 "niebiańskich policjantów", zorganizowanych przez FRANZA VON ZACHA, którzy mieli patrolować część zodiaku w poszukiwaniu zaginionej (według prawa BODE) planety między Marsem a Jowiszem. W Nowy Rok 1801 PIAZZI odkrył Ceres, aw marcu 1802 Olbers odkrył Pallas. Obie planety były małe, co prowadziło do nazwy "mniejszej planety" lub asteroidy, a Olbers zasugerował, aby zachować prawo Bodego, że były fragmentami pełnowymiarowej planety. To z kolei sugerowało, że mogą istnieć inne fragmenty iw 1807 Olbers odkrył Westę. Rozważając bardziej odległe problemy, sformułował paradoks Olbera, zadając pytanie "dlaczego nocne niebo nie jest tak jednolicie jasne jak powierzchnia Słońca?" Jeśli wszechświat ma nieskończenie wiele gwiazd, każda linia wzroku powinna kończyć się na powierzchni gwiazdy, a niebo powinno być jasne jak Słońce. Paradoks Olbersa można prześledzić już od KEPLERA (1610), HALLEYA i DE CHESEAUX. Wyjaśnieniem jest to, że wszechświat się rozszerza, więc odległe gwiazdy przesunęły się ku czerwieni w ciemność, a młode, tak odległe światło jeszcze do nas nie dotarło.
Observatoire des Sciences de l′Univers de Grenoble
Młode gwiazdy i ich otoczenie, ich powstawanie i ewolucja, plazma w aktywnych jądrach galaktycznych, badania i rozwój optyki adaptatywnej oraz interferometrii optycznej to główne obszary działalności Laboratoire d′Astrophysique. Utworzony w 1979 roku na kampusie, później tworząc Obserwatorium z laboratoriami geofizycznymi, zatrudnia na stałe około 50 osób. Jest to wspólny obiekt CNRS i Uniwersytetu Josepha Fouriera
Obserwatorium Royal de Belgique
Obserwatorium to zostało założone w 1826 r. i zainstalowane w obecnym miejscu w 1891 r. Jest podzielone na cztery wydziały, zajmujące się usługami publicznymi i działalnością naukową w: czasie; obrót ziemi; geodezja kosmiczna; sejsmologia; pływy ziemi; grawimetria; astrometria i dynamika obiektów w Układzie Słonecznym i poza nim, astrofizyka obiektów galaktycznych i pozagalaktycznych; gwiezdne atmosfery; oraz fizyka słoneczna (struktura i dynamika atmosfery słonecznej, aktywność słoneczna). Biblioteka zawiera około 120 000 książek. Królewskie Obserwatorium zarządza dużym planetarium, które co roku odwiedza około 30 000 gości. Budżet jest wspierany przez Ministerstwo Polityki Naukowej (60%) oraz specjalne projekty inicjowane przez Królewskie Obserwatorium (40%). Personel składa się z 32 stałych naukowców i 50 techników, którzy współpracują w usługach publicznych i badań naukowych, administracji i konserwacji. Ponadto zatrudnionych jest średnio od 10 do 15 naukowców na kontraktach (doktoranci, stanowiska podoktoranckie′).
Observatorio Astronómico Nacional, Kolumbia
Observatorio Astronómico Nacional (OAN) zostało założone przez José Celestino Mutisa w ramach "Expedicion Botanica" 20 sierpnia 1803 roku. Jego pierwszym astronomem był Francisco Jose de Caldas. Na przełomie wieków Julio Garavito zajmował się mechaniką nieba - krater po drugiej stronie Księżyca nosi jego imię. Obecnie OAN prowadzi studia podyplomowe "Especializacion en Astronomia", a personel zajmuje się mechaniką nieba, astronomią statystyczną, kosmologią, strukturą gwiazd, oprzyrządowaniem, efemerydami narodowymi i obliczeniami równoległymi. OAN znajduje się w Bogocie w Kolumbii (Ameryka Południowa) i obecnie należy do "Universidad Nacional de Colombia" na Wydziale Nauk.
Observatorio Astronómico Nacional, Meksyk (OAN)
Znajduje się w górach Sierra San Pedro Martir w Baja California. Obserwatorium obsługuje trzy teleskopy - 2,1 m, 1,5 m i 0,84 m. Biura i warsztaty obserwatorium znajdują się w Ensenadzie nad Oceanem Spokojnym. OAN jest częścią Instituto de Astronomía Universidad Nacional Autónoma de México.
Observatorio del Roque de Los Muchachos
Observatorio del Roque de los Muchachos, na wysokości 2400 m n.p.m., znajduje się na wyspie La Palma (Wyspy Kanaryjskie) i należy do INSTITUTO DE ASTROFISICA DE CANARIAS (IAC). Zawiera jedną z najbogatszych na świecie kolekcji teleskopów, które są obsługiwane przez kilka krajów, z których największym jest Teleskop Williama Herschela (4,2 m). Oprócz kilku teleskopów nocnych Obserwatorium posiada dwa teleskopy słoneczne, automatyczny krąg południkowy oraz szereg detektorów promieniowania kosmicznego. W 2003 r. planowane jest uruchomienie Gran Telescopio Canarias (GTC), teleskopu optyczno-podczerwonego o średnicy 10 m.
Obserwatorium na Teide
Observatorio del Teide, położone na wysokości 2400 m n.p.m. na Teneryfie (Wyspy Kanaryjskie), stanowi część INSTITUTO DE ASTROFISICA DE CANARIAS (IAC). Zawiera kilka teleskopów słonecznych (z których największy ma średnicę większą niż 90 cm) obsługiwanych przez różne kraje, a także oprzyrządowanie heliosejsmologiczne, radioteleskopy do badania kosmicznego mikrofalowego tła, różne teleskopy optyczne, teleskop na podczerwień o długości 1,55 m i uziemienie optyczne stacja do komunikacji z satelitami i katalogowania śmieci kosmicznych.
Obserwatorium
Struktura, z której można prowadzić obserwacje astronomiczne. W przypadku naziemnej astronomii optycznej i podczerwonej obserwatorium to obiekt, w którym umieszczony jest teleskop i który umożliwia obserwację wybranego obszaru nieba, zapewniając jednocześnie instrumentowi i obserwatorowi ochronę przed wiatrem i , do pewnego stopnia, obce światło. W kontekście radioastronomii, gdzie w większości przypadków radioteleskopy znajdują się na otwartej przestrzeni, a obserwatorzy w budynkach, termin "obserwatorium" odnosi się do zespołu instrumentów i budynków w miejscu obserwacji. Klasyczny projekt obserwatorium ma otwieraną szczelinę w półkulistej kopule, która obraca się na okrągłej ścianie. W niektórych przypadkach "kopuła" jest cylindryczna (jak tortownica) lub wielokątna. W innych cały budynek obraca się lub, w mniejszych rozmiarach, cały dach zsuwa się na jedną stronę. W celu zminimalizowania skutków zanieczyszczenia światłem, absorpcji światła w atmosferze oraz rozpraszania światła przez pył cząstek zawieszonych w atmosferze i aby osiągnąć jak najbardziej stabilne warunki atmosferyczne, większość głównych nowych i niedawno zbudowanych teleskopów jest umieszczona w obserwatoriach, które są skupione razem w jednym lub drugim z niewielkiej liczby wysoko położonych, odizolowanych, górskich miejsc. Wśród głównych miejsc są Mauna Kea na Hawajach (na wysokości 4200 m, najwyższe na świecie skupisko obserwatoriów), Cerro Tololo, La Silla i Cerro Paranal, wszystkie w chilijskich Andach, La Palma (Wyspy Kanaryjskie) i Kitt Peak , Arizona.
Obsevatoire d′Haute-Provence
Obsevatoire d′Haute-Provence znajduje się w południowo-wschodniej Francji w Saint-Michel-l′Observatoire, na wysokości 650 m. Założona w 1937 roku, pierwotnie była narodowym ośrodkiem obserwacyjnym dla francuskich astronomów. Teraz stał się instytutem astronomicznym francuskiego CNRS o kilku obszarach działalności. Kadra astronomów i doktoranci zajmują się takimi dziedzinami, jak kwazary, rentgenowskie układy podwójne, materia międzygwiazdowa itp. Przyjezdni astronomowie używają teleskopów 1,93 m i 1,52 m oraz ich bardzo dokładnych spektrografów, za pomocą których zostały odkryte pierwsze planety pozasłoneczne odkryta (1995). Mniejsze teleskopy są wykorzystywane do celów edukacyjnych lub do określonych eksperymentów. Całe oprzyrządowanie, w tym kontrolery CCD, zostało zaprojektowane i zbudowane przez obserwatorium. Nawiązywane są partnerstwa z innymi instytutami w zakresie projektowania eksperymentów kosmicznych i budowy oprzyrządowania ogniskowego ESO VLT. Prowadzone są badania i rozwój nowych technologii związanych z dużymi macierzami teleskopów oraz interferometrii. Zakład Geofizyki prowadzi badania atmosfery ziemskiej jako członek "Sieci Detekcji Przemian Stratosferycznych".
Observatoire de Besançon
Obserwatorium, założone w 1878 r. w celu świadczenia astronomicznych odniesień czasowych dla regionalnego przemysłu zegarmistrzowskiego, kontynuuje dziś swoją działalność badawczą i usługową w dziedzinie metrologii czasu i częstotliwości, a także rozwinęło aktywne grupy badawcze w dziedzinie gwiazd i galaktyk ewolucja i fizyka chemiczna ośrodków astrofizycznych. Model symulacji agalaktycznej populacji gwiazd oraz baza danych gwiazd podwójnych i wielokrotnych można przeglądać za pośrednictwem strony internetowej Obserwatorium. Mieszczący się w atrakcyjnym parku i budynkach instrumentarium Obserwatorium obejmuje teleskop południkowy (ogniskowanie 2,37 m, średnica 19 cm) z lat 80. laboratorium częstotliwości wyposażone w trzy cezowe zegary atomowe. Personel składa się z 16 wykładowców uniwersyteckich i innych badaczy, 11 inżynierów i personelu technicznego oraz 6 personelu pomocniczego, a także zmienną liczbę studentów do stopnia doktora. Obserwatorium jest częścią Université de Franche-Comté i jest uznawane przez Centre National de Recherche Scientifique (CNRS/INSU) oraz Bureau National de Metrologie (BNM).
Observatoire de la Côte d′Azur
Ten francuski instytut publiczny został założony w 1988 roku z misją gromadzenia i interpretowania danych astronomicznych. W 1881 roku Raphael Bischoffsheim założył i wyposażył swój najstarszy element, Nice Observatory. Kopuła jego wielkiego refraktora, 76 cm, została zbudowana przez Eiffla. Drugi komponent, CERGA, założony w 1974 roku dla astronomii pozycyjnej, znajduje się w pobliżu Grasse.
Obserwatorium w Lyonie
Observatoire de Lyon jest laboratorium Universit´e Claude Bernard Lyon1, pod nadzorem INSTITUT NATIONAL DES SCIENCES DE L′UNIVERS. Stanowi Centre de Recherche astrophysique de Lyon wraz z grupą astrofizyczną École Normale Supérieure de Lyon. Obsługuje 1-metrowy teleskop Ritchey-Chrétien, który jest obecnie używany głównie przez studentów i ogół społeczeństwa. Wcześniej zainstalowany na szczycie Gornergrat w Szwajcarii, instrument wrócił do Lyonu w 1983 roku w celu przetestowania różnych instrumentów - w tym fotometrów, kamery na podczerwień i spektrografu OASIS - opracowanych w obserwatorium.
Obserwatorium w Marsylii
Obserwatorium w Marsylii zostało założone przez jezuitów w 1702 r. i przejęte przez państwo w 1763 r. Sto lat później zostało przeniesione do obecnego miejsca na płaskowyżu Longchamp w Marsylii w południowej Francji. Obserwatorium, które jest częścią Uniwersytetu w Prowansji, należy do Prowansalskiej Federacji Astronomicznej. Posiada teleskop o średnicy 80 cm, wykonany w 1867 roku przez Léona Foucaulta, który był pierwszym dużym teleskopem z posrebrzanym zwierciadłem, jaki kiedykolwiek zbudowano. Obserwatorium służyło do obserwacji do 1960 r., aw 1993 r. zostało uznane za pomnik historii. Obserwatorium jest finansowane z wielu źródeł, w tym Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego i Badań Naukowych, CNRS, Instytutu Gassendi i władz regionalnych. Prowadzi również badania i kontrakty dla przemysłu oraz uczestniczy w międzynarodowych projektach, takich jak TELESKOP KANADA-FRANCJA-HAWAJE i EUROPEJSKIE OBSERWATORIUM POŁUDNIOWE.
Obserwatorium Paryskie
Observatoire de Paris to największa francuska instytucja zajmująca się astronomią. Utworzony w 1667 roku przez Ludwika XIV w celu zdefiniowania "Méridien de Paris", a następnie poświęcony metrologii, mechanice nieba i astrometrii pozycyjnej, rozwinął wiele gałęzi astrofizyki i ma obecnie trzy siedziby: początkowy Obserwatorium Paryskie, Obserwatorium Meudon (południowo-zachodnie przedmieścia Paryża) przyłączone w 1926 r. oraz ośrodek radioastronomii w Nançay (środkowa Francja), przyłączone w 1953 r. Działalność badawcza obejmuje wiele dziedzin, od astronomii teoretycznej po astronomię obserwacyjną, fizykę doświadczalną i chemię, rozwój międzynarodowych obserwatoriów naziemnych i eksperymentów kosmicznych dla misji astronomicznych i planetologicznych. Usługi związane z jej działalnością badawczą są świadczone na rzecz społeczności astronomicznej (metrologia czasu i częstotliwości, monitorowanie Słońca, International Earth Rotation Service itp.). Obserwatorium ma również misję edukacyjną i zapewnia astrofizyczny stopień naukowy i doktorancki, kursy astronomii dla nauczycieli szkół średnich, wizyty i wystawy dla publiczności. Observatoire de Paris jest instytucją rządową. Jego źródłami wsparcia są w większości kontrakty z Ministerstwem Edukacji Narodowej, de la Recherche et de la Technologie (MENRT), Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS), Centre National d′ Etudes Spatiales (CNES), Wspólnotą Europejską lub europejskimi agencjami naukowymi, takimi jak EUROPEJSKIE OBSERWATORIUM POŁUDNIOWE (ESO) lub EUROPEJSKA AGENCJA KOSMICZNA (ESA). Observatoire de Paris składa się z dziesięciu grup badawczych. Jego personel liczy około 800 osób, z czego 640 na stałych etatach (230 naukowców), a 160 to studenci i pracownicy naukowi na kontraktach długoterminowych.
Observatoire de Section de Meudon w Paryżu
Obserwatorium Meudon we Francji powstało w 1876 roku na terenie dawnej posiadłości królewskiej. Zostało zbudowane ze środków publicznych i oddane do dyspozycji astronoma Julesa Janssena, aby mógł rozwijać badania widm słonecznych z dala od miejskich zanieczyszczeń. Do 1893 roku zainstalowano kilka instrumentów: refraktor 83 cm umieszczony pod kopułą nad zamkiem; reflektor 1 m, który został odrestaurowany w 1969 r.; oraz różne spektroheliografy i siderostaty. Późniejsze dodatki obejmowały stół równikowy, 60-centymetrowy teleskop i wieżę słoneczną, która była używana do spektroskopowych badań Słońca. Połączyło się z Obserwatorium Paryskim w 1926 r. Sekcja jest obecnie poświęcona astrofizyce teoretycznej, z wydziałami poświęconymi badaniu gwiazd, ośrodka międzygwiazdowego, galaktyk i kosmologii.
Obserwatorium w Strasburgu
Obserwatorium Astronomiczne w Strasburgu, zlokalizowane w Strasburgu we Francji, jest jednostką badawczą Université Louis Pasteur i CNRS. Prowadzi działalność dydaktyczną i badawczą, usługi Centrum Danych Astronomicznych w Strasburgu (CDS) oraz działania informacyjne, wraz ze swoim planetarium. Założone w 1881 r. Obserwatorium w Strasburgu prowadzi obecnie badania w następujących dziedzinach: populacje gwiazd i ewolucja galaktyk, dynamika galaktyczna, astrofizyka wysokich energii, zarządzanie danymi i informacjami. Zajmuje się rozwojem i eksploatacją misji kosmicznych, takich jak Hipparcos czy XMM. Data Center jest wykorzystywane przez profesjonalnych astronomów na całym świecie do obsługi baz danych i usług związanych z obiektami astronomicznymi poza Układem Słonecznym.
Observatoire des Sciences de l′Univers de Bordeaux
Obserwacje naziemne (koło południkowe, radioteleskop, spektrometr rezonansu magnetycznego, radiometr, spektrofotometr) to jedna z głównych cech Observatoire des Sciences de l′Univers de Bordeaux, laboratoire d′astrodynamique, d′astrophysique et d′aéronomie , który znajduje się w pierwotnym miejscu założenia, w 1878 roku, we Floirac, na przedmieściach Bordeaux. Dedykowane do badań, nauczania i nauki dla ogółu społeczeństwa, Obserwatorium jest prowadzone przez Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS) oraz Ministerstwo Nauczania i Badań. Jest około trzydziestu naukowców i studentów oraz sześć grup badawczych: astrodynamika: (astrometria/Hipparcos, dynamika galaktyczna, dynamika Układu Słonecznego, jądra galaktyk); radioastronomia (ośrodek międzygwiezdny, galaktyki i kwazary, powstawanie gwiazd, misje kosmiczne (First, Rosetta)); radioaeronomia (naziemna radiometria mikrofalowa, radiometria kosmiczna (UARS, Odin), międzynarodowa sieć ozonowa); atmosfery planet (fotochemia planet olbrzymów, atmosfery pierwotne, atmosfera Marsa (sonda Mars-Express) i Saturna (sonda Huygens)); egzobiologia (prebiotyczna atmosfera Ziemi, pozaziemskie molekuły i materia); i egzoplanety.
Oberon
Średniej wielkości satelita Urana, odkryty przez Williama Herschela w 1787 roku. Ma średnicę 1520 km i krąży w odległości 191 000 km. Obrazy Oberona uzyskane przez sondę Voyager 2 nie były wyraźne, ale wystarczyły, aby pokazać powierzchnię z rozległymi kraterami, niektóre kratery otoczone jasnymi wyrzutami lub promieniami, a niektóre z ciemnymi podłogami, prawdopodobnie w wyniku erupcji lodu wodnego zmieszanego z materią organiczną . Największym kraterem jest Hamlet o średnicy 206 km. Na kończynie widoczny był 11-kilometrowy szczyt, prawdopodobnie centralny szczyt basenu uderzeniowego. Przewaga kraterów sugeruje, że jest to starożytna powierzchnia, w dużej mierze niezakłócona działalnością geologiczną, z wyjątkiem 500-kilometrowego wyciszonego uskoku Mommur Chasma. Jedna półkula jest raczej bardziej czerwona niż druga, być może w wyniku nagromadzenia pyłu z dwóch małych zewnętrznych satelitów wstecznych Urana. Podobnie jak większość satelitów Urana, Oberon przechwycił rotację, więc pył zostałby zmieciony przez wiodącą półkulę.
Oberth, Hermann (1894-1989)
Niemiecki wizjoner podróży kosmicznych, urodzony w Sybinie na Węgrzech. Jego książka Die Rakete zu den Planetenräamen (Rakieta w przestrzeń międzyplanetarną) ugruntowała jego reputację w 1923 roku i został prezesem Niemieckiego Towarzystwa Podróży Kosmicznych. Podczas drugiej wojny światowej pracował nad rakietami w Peenemunde i wraz z WERNHEREM VON BRAUNEM udał się do Agencji Rakiet Balistycznych Armii Stanów Zjednoczonych w Huntsville w Alabamie, aby rozwijać rakiety w amerykańskim programie kosmicznym.
Obiektyw
Główna soczewka teleskopu refrakcyjnego, która zbiera światło z odległego obiektu i tworzy obraz obiektu w jego ognisku lub płaszczyźnie ogniskowej. Soczewka obiektywu lub obiektyw jest również znana jako szkło obiektowe (OG), ponieważ w teleskopie jest to soczewka znajdująca się najbliżej obiektu, który jest obrazowany. Najprostszą formą obiektywu jest pojedyncza soczewka dwuwypukła, w której odpowiada krzywizna każdej twarzy do części kuli, której promień nazywa się promieniem krzywizny. Promień światła przechodzący przez środek soczewki prostopadle do jej powierzchni przechodzi przez nie odchylony. Promienie wpadające do innych części soczewki stykają się z jej powierzchnią pod kątem do prostopadłej i ulegają załamaniu (odbiciu), tak aby zbiegały się i tworzyły obraz. Prosta soczewka obiektywowa tego rodzaju ma wiele defektów optycznych lub aberracji, w szczególności aberrację sferyczną (niemożność skupienia promieni wpadających do różnych części soczewki w tym samym ognisku) i aberrację chromatyczną (niemożność skupienia wszystkich długości fal lub kolory do ogniska w tym samym punkcie). Aberracja chromatyczna powstaje, ponieważ różne długości fal światła są załamywane w różnych ilościach, przy czym krótsze długości fal (np. niebieski) są załamywane bardziej niż dłuższe (np. czerwony). W rezultacie światło niebieskie skupia się bliżej soczewki niż światło czerwone, a ogniska różnych kolorów leżą w różnych punktach wzdłuż osi optycznej (linia przechodząca prostopadle przez środek soczewki). Zakres ognisk dla światła o różnych długościach fal nazywany jest podłużną aberracją chromatyczną lub widmem wtórnym. Obie te aberracje są znacznie redukowane przez soczewkę achromatyczną, złożoną soczewkę składającą się z dwóch elementów, z których każdy jest wykonany z innego rodzaju szkła o innych właściwościach optycznych. Połączenie dwóch soczewek nazywa się dubletem achromatycznym. Achromatyczny dublet zwykle składa się z soczewki skupiającej (dwuwypukłej), zwykle wykonanej ze szkła koronowego i soczewki rozpraszającej (zwykle płaskowklęsłej: wklęsłej na przedniej powierzchni i płaskiej z tyłu), zwykle wykonanej ze szkła krzemiennego. Promienie krzywizny są tak dobrane, że dodatnia aberracja sferyczna wprowadzona przez jeden składnik jest w pewnym stopniu niwelowana przez ujemną aberrację sferyczną wywołaną przez drugi. Różne moce dyspersyjne (zdolność do załamywania różnych długości fal przy różnych wartościach) dwóch rodzajów szkła są wykorzystywane do minimalizowania rozrzutu ognisk. Achromatyczny dublet jest zwykle figurowany (kształtowany), aby doprowadzić dwie określone długości fal, na przykład 400 nm (indygo) i 600 nm (pomarańczowy), do tego samego ogniska. Rozrzut w pozycjach ogniskowych dla innych długości fal jest zwykle zmniejszany o współczynnik 10-20 w porównaniu z rozrzutem, który byłby wytwarzany przez pojedynczą soczewkę. Dodanie trzeciej soczewki dodatkowo zmniejsza rozrzut ogniskowych. Trzyelementowa soczewka obiektywu nazywana jest apochromatem. Ponieważ szczątkowa aberracja chromatyczna maleje wraz ze wzrostem ogniskowej, dublety achromatyczne mają zwykle ogniskową, która jest co najmniej dziesięciokrotnością ich apertury (współczynnik ogniskowej f : 10 lub więcej). Obiektywy o dużych ogniskowych mają małe pola widzenia. Tam, gdzie wymagane jest szersze pole widzenia i krótsza ogniskowa, zwykle stosuje się apochromat.
Oblatność
Stopień spłaszczenia spłaszczonej sferoidy, ciała stałego uzyskanego przez obrót elipsy wokół jej mniejszej osi. Kształt Ziemi jest w przybliżeniu spłaszczoną sferoidą, ponieważ średnica równikowa jest nieco większa niż średnica biegunowa. Jowisz i Saturn są znacznie bardziej spłaszczone niż Ziemia. Gdyby hipotetyczna planeta miała promień biegunowy 10 000 km i promień równikowy 20 000 km, spłaszczenie (lub spłaszczenie) wynosiłoby:
20 000 - 10 000 /20 000 = 0,5.
Mierząc stopień spłaszczenia na biegunach planety w porównaniu z prędkością obrotu, można wywnioskować rozkład gęstości wewnątrz planety. Gdyby dwie planety miały taką samą masę i gęstość objętościową, planeta, której większość masy skupiłaby się blisko środka, byłaby bardziej spłaszczona przez obrót. Na przykład od stosunkowo małego spłaszczenie Urana w połączeniu ze stosunkowo szybką rotacją planety, wydaje się, że jej składniki, lód i gaz, są dobrze wymieszane, a skaliste jądro jest małe lub nie istnieje.
Obserwatorium Uniwersytetu Wileńskiego
Obserwatorium Uniwersytetu Wileńskiego, obserwatorium astronomiczne Uniwersytetu Wileńskiego na Litwie, zostało założone w 1753 roku. W 1831 roku, kiedy Uniwersytet Wileński został zamknięty, obserwatorium zostało powierzone Akademii Nauk w Sankt Petersburgu (Rosja) i kontynuowało swoją działalność do 1881 roku. Obserwatorium wznowiło swoją działalność w 1919 roku, kiedy ponownie otwarto Uniwersytet Wileński. Działalność obserwatorium została ponownie przerwana przez okupację hitlerowską (1941-44) i wznowiona po II wojnie światowej. Jego główne instrumenty to 60-centymetrowy reflektor znajdujący się w Obserwatorium Moletai, 80 km na północ od Wilna, oraz 48-centymetrowy reflektor zlokalizowany w punkcie obserwacyjnym Majdanak w Uzbekistanie w Azji Środkowej. Obecny personel składa się z jedenastu astronomów i sześciu techników. Działalność obejmuje budowę aparatury fotometrycznej, badanie właściwości fizycznych gwiazd, materii międzygwiazdowej i struktury galaktycznej.
Obserwatorium Van Vlecka
Obserwatorium Van Vlecka na kampusie Wesleyan University w Middletown w stanie Connecticut zostało zbudowane w latach 1914-16 po rozdzieleniu wydziałów matematyki i astronomii. Został nazwany na pamiątkę Johna Monroe Van Vlecka, profesora nauk przyrodniczych w Wesleyan przez większą część XIX wieku. Podstawowym instrumentem obserwatorium jest wizualny teleskop refrakcyjny o aperturze 0,5 m i ogniskowej 8,41 m. Soczewki koronowe i flintowe zostały wykonane przez firmę CAR Lundin z firmy Alvan Clark Co. i zostały zainstalowane na mocowaniu Warner and Swasey w 1992 roku. Dwie soczewki są oddalone od siebie o około 10 cm, co umożliwia czyszczenie wszystkich powierzchni bez ich naruszania. Ich ustawienie nie zostało więc zmienione, a ta i inne cechy sprawiają, że refraktor jest jednym z najlepszych do badań astronomicznych. Od 1992 roku teleskop jest używany głównie do wyznaczania paralaks trygonometrycznych i ruchów własnych setek pobliskich słabych gwiazd. W ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci program astrometryczny Van Vlecka był jednym z liderów w wykorzystaniu paralaks do rozwiązywania problemów w astrofizyce gwiazd. W 1971 r. z majątku Richarda Perkina, założyciela firmy Perkin-Elmer Corp. nabyto teleskop zwierciadlany o średnicy 0,6 cm. Podobnie jak w przypadku refraktora, lokalizacja tego instrumentu na terenie kampusu zachęciła do programu monitorowania z wykorzystaniem fotometrii fotoelektrycznej, a później możliwości obrazowania CCD , właściwości zmiennych T Tauri i innych młodych gwiazd. Wydział astronomii oferuje stopnie licencjackie i magisterskie, a programy badawcze na obu teleskopach zakładają udział studentów na każdym poziomie zaawansowania.
Obserwatorium Watykańskie
Obserwatorium Watykańskie jest jednym z najstarszych instytutów astronomicznych na świecie. Zaczęło się od reformy kalendarza w 1582 roku. W Kolegium Rzymskim ksiądz Angelo Secchi najpierw sklasyfikował gwiazdy według ich widm. Z tymi bogatymi tradycjami Leon XIII w 1891 roku formalnie założył Obserwatorium Watykańskie na zboczu wzgórza za kopułą Bazyliki św. Piotra. W 1935 roku Pius XI zapewnił nową lokalizację Obserwatorium w Papieskiej Letniej Rezydencji w Castel Gandolfo. W 1981 roku Obserwatorium założyło drugie centrum badawcze w Tucson w Arizonie. W 1993 roku Obserwatorium we współpracy z STEWARD OBSERVATORY zakończyło budowę Watykańskiego Teleskopu Zaawansowanych Technologii (VATT), który zapoczątkował nową technologię tworzenia dużych, lekkich, stabilnych zwierciadeł w obrotowym piecu. Badania obejmują modele kosmologiczne, klasyfikację widmową osobliwych gwiazd, fotometryczne badania metaliczności, gwiazdy podwójne z wymianą masy, materię w gwiazdotwórczych ciemnych obłokach, otoczki pyłowe wokół młodych gwiazd, dynamikę planet. Obserwatorium jest wspierane z rocznego budżetu Stolicy Apostolskiej oraz z datków na rzecz Watykańskiej Fundacji Obserwatorium, zwolnionej z podatku korporacji w stanie Arizona.
Obserwatorium Valongo
Obserwatorium Valongo, część Federalnego Uniwersytetu Rio de Janeiro (UFRJ), zlokalizowane w centrum Rio de Janeiro w Brazylii, zostało założone w 1881 roku. Jego główną działalnością są badania naukowe w dziedzinie astronomii, prowadzone przez dwunastu pracowników astronomów . Profesorowie/badacze prowadzą programy współpracy naukowej z innymi instytucjami na poziomie krajowym i międzynarodowym. Główne obszary badawcze to: astronomia podstawowa, astrofizyka gwiazd, ośrodek międzygwiazdowy, astronomia pozagalaktyczna oraz astrofizyka laboratoryjna. Finansowanie pochodzi głównie z brazylijskich agencji rządowych. Obserwatorium Valongo oferuje studia licencjackie z astronomii, w których uczestniczy około 90 studentów. Jego instrumenty astronomiczne obejmują oryginalny teleskop refrakcyjny Thomas Cook & Sons z przełomu wieków o średnicy 30 cm i reflektor Zeissa o średnicy 15 cm, do nauczania na poziomie licencjackim. W ramach zajęć pozalekcyjnych oferowany jest program wizytacyjny dla ogółu społeczeństwa, obsługujący również szkoły średnie, obejmujący obserwacje teleskopowe i konferencje odbywające się dwa razy w miesiącu.
Obserwatorium Fuertes
Znajduje się na północnym kampusie Cornell University w Ithaca w stanie Nowy Jork i zawiera 30-centymetrowy refraktor. Na początku XX wieku obserwatorium służyło do określania czasu poprzez odnotowywanie, kiedy niektóre gwiazdy przelatywały nad głowami. Dziś jest używany głównie jako obiekt dydaktyczny do zajęć wprowadzających z astronomii. Jest również używany przez Klub Astronomiczny Cornell.
Obserwatorium Radioastronomiczne Five College
Five College Radio Astronomy Observatory (FCRAO) jest organizacją badawczą działającą na Uniwersytecie Massachusetts, której celem jest prowadzenie badań astronomicznych, opracowywanie najnowocześniejszej aparatury mikrofalowej oraz szkolenie studentów i doktorantów przy wsparciu National Science Foundation i Commonwealth of Massachusetts. FCRAO obsługuje 14-metrowy teleskop znajdujący się w New Salem w stanie Massachusetts do obserwacji w paśmie długości fali 3 mm. Najnowsze osiągnięcia w dziedzinie oprzyrządowania obejmują opracowanie wielkoformatowych odbiorników z matrycą płaszczyzny ogniskowej. Studenci, naukowcy i obserwatorzy FCRAO wykorzystali możliwości systemu do przeprowadzenia unikalnych, szerokokątnych badań obrazowych molekularnego ośrodka międzygwiazdowego w Drodze Mlecznej, szczegółowych badań obszarów formowania się gwiazd i zawartości gazu molekularnego w zewnętrznych galaktykach. FCRAO jest partnerem Instituto Nacional de Astrofisica, Optica y Electronica (INAOE) w Meksyku przy budowie Wielkiego Teleskopu Milimetrowego, 50-metrowej anteny na Cerro La Negra. Instrument ten będzie w stanie wydajnie pracować w zakresie od 85 do 345 GHz, aby badać wczesną epokę formowania się galaktyk, strukturę pobliskich galaktyk oraz procesy fizyczne i chemiczne w molekularnym ośrodku międzygwiazdowym.
Obserwatorium Jodrell Bank
Obserwatorium Jodrell Bank jest częścią Uniwersytetu w Manchesterze i zostało założone przez Bernarda Lovella w grudniu 1945 roku. Jego główny instrument, 76-metrowy radioteleskop MK1, został ukończony w 1957 roku. W 1971 roku przeszedł gruntowną modernizację i obecnie jest znany jako Teleskop Lovella. We wczesnych latach był pionierem techniki interferometrii z długimi liniami bazowymi, która doprowadziła do odkrycia kwazarów. Obecnie głównym zastosowaniem jest badanie pulsarów. W 1964 roku ukończono drugi teleskop 26 × 32 m, MK2. Otrzymał nową powierzchnię w 1987 roku, jest obecnie używany jako jeden z elementów KRAJOWEGO OBIEKTU MERLIN VLBI. Obserwacje przeprowadzone przez teleskopy Lovell i MK2 doprowadziły do odkrycia pierwszej soczewki grawitacyjnej, podwójnego kwazara, a ich badania nadal stanowią główną część wysiłków badawczych obserwatorium. Obsługuje również szereg teleskopów, w tym Very Small Array na Teide na Teneryfie, do badania fluktuacji kosmicznego mikrofalowego tła i buduje odbiorniki dla statku kosmicznego Planck Surveyor, aby rozszerzyć te prace w przyszłości.
Obserwatorium Konkoly
Obserwatorium Konkoly w Budapeszcie wyposażone jest w 1-metrowy teleskop Ritchey-Chr´etien-Coud´e, prowadzący obserwacyjne badania astronomiczne, głównie związane z fizyką gwiazd zmiennych, strukturą galaktyczną, aktywnością słoneczną i górną atmosferą Ziemi. Zadania te implikują działanie uznanej na arenie międzynarodowej sieci obserwacyjnej opracowanej w ciągu ostatnich trzech dekad. Bardzo ważnym zadaniem - być może najważniejszym - jest rozbudowa krajowego systemu informacji astronomicznej, w tym biblioteki obserwatorium. Główne obszary pracy to badania dotyczące zachowania się gwiazd zmiennych: badanie okresowości wielokrotnej i zmian okresowych zmiennych pulsujących, a także badania aktywności gwiazd w różnych skalach czasowych. Badania związane z budową galaktyczną i fizyką materii międzygwiazdowej ze szczególnym uwzględnieniem procesów gwiazdotwórczych. Badania górnych warstw atmosfery Ziemi i Marsa za pomocą sprzętu kosmicznego. Badania aktywności słonecznej, badanie problematyki plam i protuberancji.
Obserwatorium Słoneczne Kanzelhöhe
Obserwatorium Słoneczne Kanzelhöhe zostało założone podczas II wojny światowej i należy do Instytutu Astronomii Uniwersytetu w Grazu. Stanowisko to znajduje się na wysokości 1400 m n.p.m. w pobliżu Villach w Austrii i bardzo dobrze nadaje się do długoterminowych badań Słońca. Dlatego zostało wybrane jako jedyne w Europie Środkowej naziemne obserwatorium wspierające misje satelitarne (SOHO). Dzięki nowo zainstalowanemu filtrowi magnetooptycznemu można uzyskać wysokie kadencje czasowe magnetogramów słonecznych. Liczba plam słonecznych i patrole rozbłysków są przekazywane społeczności naukowej.
Obserwatorium Yerkes
Obserwatorium Yerkes leży na wysokości 334 m n.p.m. w Williams Bay w stanie Wisconsin. Jest to oddział badawczy Wydziału Astronomii i Astrofizyki Uniwersytetu w Chicago. Obserwatorium zostało ukończone w 1897 roku. Zostało sfinansowane przez Charlesa Tysona Yerkesa, potentata transportowego z Chicago, ale inspiracją do jego budowy był George Ellery Hale. Wizytówką obserwatorium był 1-metrowy refraktor, największy teleskop świata w 1897 roku i nadal największy teleskop refrakcyjny, jaki kiedykolwiek zbudowano. Do połowy lat 60. Yerkes Observatory mieściło wszystkie działania wydziału uniwersyteckiego (w tym kierowanie operacjami MCDONALD OBSERVATORY w Teksasie w latach 1932-62). Obecnie teren o powierzchni 77 akrów zapewnia przestrzeń laboratoryjną i dostęp do teleskopów do badań i nauczania. Znaczna część zasobów bibliotecznych uniwersytetu w dziedzinie astronomii znajduje się w Yerkes. Główne teleskopy to 1-metrowy refraktor, 1-metrowy reflektor Ritchey-Chr´etien, który jest używany do badań optyki adaptatywnej, reflektor 0,6 m i 18-centymetrowy aparat Schmidta do fotografii szerokokątnej. Ostatnie badania w Yerkes obejmują pomiary prędkości i odległości najdalszych gromad gwiazd w Drodze Mlecznej w celu lepszego określenia masy naszej Galaktyki; spektroskopowe pomiary obfitości litu; widma dysku pyłowego wokół Beta Pictoris; oraz badania właściwości odległych galaktyk. Astronomowie Yerkes opracowują obecnie kamerę dla pokładowego Obserwatorium Stratosferycznego Astronomii Podczerwonej (SOFIA).
oś (l.mn: osie)
Linia odniesienia w przestrzeni lub poprowadzona przez ciało. Zwykle jest to linia, wokół której ciało ma pewien stopień symetrii, na przykład linia przechodząca przez środek kuli lub przebiegająca centralnie przez długość walca. W przypadku elipsy główną osią jest linia przechodząca przez środek i przecinająca największą średnicę figury. Oś obrotu jest rzeczywistą lub urojoną przechodzącą linią przez ciało, wokół którego to ciało się obraca. Okres osiowy to okres czasu potrzebny ciału na wykonanie jednego obrotu wokół własnej osi. Okres ten jest zwykle określany jako rotacja względem gwiazd, innymi słowy, gwiezdny okres rotacji. Tak więc okres osiowy Ziemi wynosi 23 h 56 m, chociaż średnia doba słoneczna składa się z 24 godzin.
Obserwatorium Armagh
Obserwatorium Armagh to nowoczesny astronomiczny instytut badawczy o bogatym dziedzictwie. Założona w 1790 roku przez arcybiskupa Richarda Robinsona, jej misją jest pogłębianie wiedzy i zrozumienia astronomii i nauk pokrewnych. Około 20 astronomów prowadzi multidyscyplinarne badania nad problemami dotyczącymi Słońca i innych gwiazd, formowania się gwiazd, komet i asteroid, pozasłonecznych układów planetarnych oraz związków Układ Słoneczny-Ziemia. Obserwatorium jest wspierane przez Departament Edukacji Irlandii Północnej oraz brytyjską Radę ds. Fizyki Cząstek i Astronomii. Znajduje się blisko centrum miasta Armagh w Irlandii Północnej, na terenie obejmującym Planetarium Armagh i Armagh Astropark.
Obserwatorium Arecibo
Obserwatorium Arecibo, położone na wapiennych wzgórzach północno-zachodniego Puerto Rico, jest obsługiwane przez Narodowe Centrum Astronomii i Jonosfery, zarządzane przez Uniwersytet Cornella dla Narodowej Fundacji Nauki. Zaprojektowany przez Williama E. Gordona, profesora elektrotechniki na Uniwersytecie Cornell, teleskop radioradarowy został ukończony w 1963 roku. Z anteną o średnicy 305 m (1000 stóp), która została wbudowana w zbocze wzgórza, Arecibo ma największy obszar zbierania (8 hektarów lub 18 akrów) dowolnej anteny radiowej na świecie. System Arecibo działa na częstotliwościach od 50 MHz do 10 GHz (długości fal od 6 do 3 cm). Za pomocą bardzo czułych odbiorników, schłodzonych do około 20 K, jest w stanie badać bardzo słabo emitujące promieniowanie obiekty. Odbłyśnik sferyczny Arecibo wymaga 29-metrowej linii zasilającej, aby zebrać częściowo skupione promieniowanie. W 1997 roku zainstalowano gregoriański system zasilania, który wykorzystuje dwa lustra do skupiania fal radiowych w określonym punkcie. W tym samym czasie zainstalowano ekran naziemny i nowy, potężny nadajnik radarowy. Za pomocą teleskopu dokonano wielu ważnych odkryć. Obejmują one pierwsze odkrycie planet wokół pulsara (B1257+12); pierwsze odkrycie pulsara w układzie podwójnym; i odkrycie pulsarów milisekundowych. W latach 80. był używany do mapowania rozmieszczenia galaktyk we wszechświecie. Odkąd w 1974 roku zainstalowano pierwszy nadajnik radarowy, Arecibo jest wykorzystywane do eksploracji Układu Słonecznego, w tym do szczegółowego mapowania powierzchni Księżyca, Wenus i kilku planetoid bliskich Ziemi. W latach sześćdziesiątych XX wieku umożliwiła astronomom określenie okresu rotacji Merkurego, a ostatnio została wykorzystana do poszukiwania lodu w kraterach polarnych zarówno na Merkurym, jak i na Księżycu. Radar Arecibo jest również najczulszym na świecie instrumentem do wykrywania meteorów. Podczas poświęcenia dużej modernizacji teleskopu 16 listopada 1974 r. Arecibo wysłał pierwszą wiadomość radiową do istot pozaziemskich. Transmisja zawierała reprezentacje podstawowych chemikaliów życia, wzór na DNA, prymitywny schemat naszego Układu Słonecznego oraz proste zdjęcia człowieka i teleskopu Arecibo. Teleskop jest nadal używany do badań SETI. Jeden projekt, znany jako Phoenix, ma na celu wycelowanie teleskopu w określone gwiazdy. Inny, zwany Serendip, zbiera dane na pewnych prawdopodobnych częstotliwościach podczas wszystkich innych operacji teleskopu i przekazuje je tysiącom ochotników do przetwarzania na komputerach osobistych.
Obserwatorium Astrofizyczne Arcetri
Arcetri Astrophysical Observatory, rządowy instytut badawczy założony w 1972 roku, znajduje się w pobliżu willi, w której Galileusz spędził ostatnie 11 lat swojego życia. Pod kierownictwem Giorgio Abettiego (1921-53) stał się punktem rozwoju włoskiej astrofizyki z naciskiem na fizykę Słońca; tradycję kontynuował jego następca Guglielmo Righini (1953-78). Od 1978 roku działalność obejmowała również: ośrodek międzygwiazdowy i powstawanie gwiazd, pozagalaktycznej i wysokoenergetycznej astrofizyki, technik astrofizycznych i dużych teleskopów. Obserwatorium współpracuje z Narodową Radą ds. Badań Naukowych przy obsłudze 0,5-metrowego Teleskopu Podczerwonego na Gornergrat (Alpy Szwajcarskie) i jest włoskim punktem kontaktowym we współpracy między instytucjami w Niemczech, Włoszech i Stanach Zjednoczonych przy budowie teleskopu 2 × Lornetka 8,4 m na Mount Graham (Arizona). Personel Arcetri obejmuje około 45 etatowych astronomów i wielu naukowców wizytujących.
Obserwatorium Apache Point
Główne projekty w Apache Point Observatory w Sunspot w Nowym Meksyku w USA to 3,5-metrowy teleskop, Sloan Digital Sky Survey i 1-metrowy teleskop New Mexico State University. 3,5-metrowa konstrukcja teleskopu zawiera wiele innowacji: kompaktową i lekką konstrukcję, kontrolę termiczną, wiele instrumentów i zdalne obserwacje. SLOAN DIGITAL SKY SURVEY generuje trójwymiarową mapę dużego obszaru północnego nieba przy użyciu szeregu czułych instrumentów połączonych z 2,5-metrowym teleskopem. Obserwatorium jest własnością Astrophysical Research Consortium, w skład którego wchodzą: University of Chicago, Institute for Advanced Study, Johns Hopkins University, New Mexico State University, Princeton University, University of Washington i Washington State University. Sloan Digital Sky Survey to wspólny projekt Uniwersytetu w Chicago, Fermilab, Institute for Advanced Study, Japan Participation Group, Johns Hopkins University, Max Planck Institute for Astronomy, Princeton University, United States Naval Observatory i Uniwersytet Waszyngtoński.
Obserwatorium Anglo-Australijskie
Obserwatorium Anglo-Australijskie (AAO) obsługuje dwa teleskopy optyczne w Siding Spring Mountain, 3,9-metrowy teleskop anglo-australijski i (1,2 m) 47 w brytyjskim Teleskopie Schmidta. Teleskopy te znajdują się obok spektakularnego Parku Narodowego Warrumbungle na obrzeżach Coonabarabran w Nowej Południowej Walii, 450 km na północny zachód od Sydney. Anglo-Australian Telescope (AAT) powstał po złożeniu oświadczeń rządom Australii i Wielkiej Brytanii w połowie lat sześćdziesiątych. Porozumienie zostało zapewnione w akcie australijskiego parlamentu, The Anglo-Australian Telescope Agreement Act, 1970. Każdy rząd wnosi równy wkład w zamian za równe korzystanie z teleskopów. AAT został zainaugurowany w 1974 roku. Brytyjski Teleskop Schmidta (UKST) jest teleskopem przeglądowym specjalnego przeznaczenia. Jego początkowym zadaniem był pierwszy szczegółowy przegląd fotograficzny nieba południowego w niebieskim świetle. Od tego czasu podjęto inne duże projekty, a kolejne są w toku. UKST niedawno rozpoczął badanie anH? południowej Drogi Mlecznej i Obłoków Magellana. AAO wydaje co roku 15% swojego budżetu na nowe instrumenty oraz powiązane oprogramowanie i detektory. W ciągu ostatniej dekady AAO było pionierem w wykorzystaniu światłowodów w astronomii. Niedawno ukończony 2dF wykorzystuje światłowody, aby umożliwić jednoczesną analizę 400 obiektów. 2dF jest używany w bardzo ambitnym projekcie mapowania bardzo dużej objętości wszechświata. Badanie przesunięcia ku czerwieni 2dF ma na celu zmierzenie przesunięć ku czerwieni 250 000 galaktyk w ciągu dwóch lat. Równolegle prowadzone jest podobne badanie przesunięcia ku czerwieni 30 000 kwazarów. AAO niedawno rozpoczęło budowę światłowodu pozycjonera podobnego do 2dF dla Bardzo Dużego Teleskopu (VLT) Europejskiego Obserwatorium Południowego. David Malin, astronom z AAO, opracował techniki wykonywania kolorowych fotografii astronomicznych z płyt wykonanych w trzech różnych kolorach. Te piękne obrazy zyskały uznanie jako jedne z najlepszych na świecie.
Osobliwości
Osobliwością jest każdy punkt, w którym złożona funkcja staje się niezdefiniowana. Złożone osobliwości mogą być usuwalne, jeśli są usuwane przez kontynuację analityczną, bieguny, jeśli zachowują się jak 1/(z-z0)n, z n > 0, istotne, jeśli zdefiniowany poniżej szereg Laurenta ma nieskończenie wiele wyrazów o potęgach ujemnych lub punktów rozgałęzień, jeśli funkcja jest wielowartościowa. Jeśli w pobliżu bieguna ?( z ) jest określone przez szereg potęgowy zawierający potęgi ujemne z :
.
To rozwinięcie Laurenta służy do wyrażania złożonych funkcji, które nie są analityczne i nie mogą być reprezentowane przez tradycyjne rozwinięcia Taylora. Powiązaną reprezentacją jest rozwinięcie Newtona-Puiseux , uogólniony szereg potęg, który może zawierać ułamkowe potęgi z . Służy to do utworzenia nowego obiektu, znanego jako powierzchnia Riemanna, na którym funkcja ma jedną wartość.
Obliczanie pochodnych
Pochodna funkcji f(x) = xn jest wyrażona wzorem:
f′(x) = nxn-1
gdzie n oznacza potęgę, do której podniesiono pierwotną wartość x. Więc pochodna z x2 to 2x, a pochodna z x5 to 5x4. Inne typowe przykłady podano obok. Jeśli sama funkcja f′(x) jest różniczkowalna, możemy powtórzyć proces i znaleźć drugą pochodną ?:
f″(x) = n(n-1)xn-2
Kontynuując w ten sposób, można obliczyć coraz wyższe pochodne. N-ta pochodna funkcji f(x) jest oznaczona jako f
Obserwatorium Allegheny
W Alleghany Observatory, University of Pittsburgh, refraktor światła czerwonego Thaw 0,76mf/18 i wielokanałowy fotometr astrometryczny są głównym źródłem dokładnych paralaks, mas gwiazd i astrometycznych poszukiwań dodatkowych planet słonecznych. Założone w 1869 roku Obserwatorium wprowadziło standardową usługę czasu, często nazywaną czasem kolejowym. Do poprzednich reżyserów należą Samuel Pierpont Langley, który rozpoczął eksperymenty ze skrzydłem i tutaj wynalazł bolometr; James Keeler, który pokazał, że pierścienie Saturna składają się z cząstek; John Brashear, znany ze swojej wyjątkowej optyki astronomicznej; i Frank Schlesinger, ojciec astrometrii fotograficznej.
Obserwatorium Radiowe Algonquin
Kanadyjskie obserwatorium radioastronomiczne w Ontario. Głównym instrumentem jest w pełni sterowalna czasza o długości 46 m (150 stóp), która rozpoczęła pracę w maju 1966 r. Teleskop był obsługiwany przez National Research Council of Canada do 1989 r. Obecnie jest wspierany wspólnie przez Laboratorium Geodynamiki Kosmicznej Centrum Badań w Earth and Space Technology na York University w Toronto oraz Wydział Geodezji Rządu Federalnego w Ottawie. Obecnie jest używany głównie w międzynarodowych programach VLBI do utrzymywania Międzynarodowej Niebiańskiej Ramki Odniesienia. Mierząc dokładne położenie około 100 kwazarów na niebie, geofizycy są w stanie badać ruchy tektoniczne na Ziemi i mierzyć zmienne, takie jak tempo precesji, nutacji i rotacji planety. Nadal jest czasami używany do badań astrofizycznych. Najnowsze przykłady obejmują obrazowanie pozostałości po supernowych i precyzyjne określanie rotacji pulsarów.
Optyka adaptacyjna
System, który umożliwia ciągłą modyfikację powierzchni optycznych zwierciadeł teleskopu w celu kompensacji zniekształceń przychodzących fal świetlnych, gdy przechodzą one przez ziemską atmosferę. Fale świetlne z odległego źródła, takiego jak gwiazda, docierają na szczyt atmosfery w postaci prostych równoległych frontów falowych (raczej jak fale przemieszczające się po powierzchni oceanu), ale następnie są zniekształcane przez atmosferę i docierają w postaci "pofałdowanych" frontów falowych do zwierciadło główne teleskopu. Ponieważ wszystkie części takiego czoła fali nie mogą być zogniskowane w tym samym punkcie, jakość obrazu ulega pogorszeniu, co znacznie ogranicza rozdzielczości, które można osiągnąć za pomocą dużych teleskopów naziemnych. Technika optyki adaptacyjnej wykrywa i przeciwdziała zniekształceniom czoła fali. Zniekształcenia czoła fali są wykrywane poprzez obserwację odpowiedniej jasnej gwiazdy, jeśli taka akurat znajduje się w polu widzenia teleskopu, lub poprzez obserwację sztucznej "gwiazdy" generowanej przez skierowanie silnej wiązki lasera sodowego w górne warstwy atmosfery. Wiązka laserowa stymuluje emisję światła przez atomy sodu w warstwie znajdującej się na wysokości około 100 km, generując w ten sposób gwiazdopodobny punkt świetlny, który można wygodnie umieścić blisko obiektu badanego przez teleskop. Ponieważ światło z tej sztucznej "gwiazdy" wędruje do teleskopu (prawie) tą samą drogą, co światło z obiektu zainteresowania, podlega takim samym zniekształceniom czoła fali. Czujnik czoła fali mierzy zniekształcenia, a komputer sterujący w czasie rzeczywistym instruuje zestaw siłowników umieszczonych za cienkim, elastycznym lustrem, aby zmieniły kształt lustra, a tym samym wyeliminowały zniekształcenia czoła fali. Ponieważ zniekształcenia powodowane przez atmosferę nieustannie się zmieniają, system musi je wykrywać i reagować na nie tak szybko, jak to możliwe - dziesiątki, a nawet setki razy na sekundę. W zasadzie systemy optyki adaptatywnej powinny umożliwiać teleskopom osiąganie rozdzielczości zbliżonych do ich teoretycznych granic. System tego rodzaju działa na 3,6-metrowym Teleskopie Nowej Technologii Europejskiego Obserwatorium Południowego od 1992 roku. Oczekuje się, że systemy optyki adaptacyjnej na Bardzo Dużym Teleskopie (sieć czterech 8,2-metrowych teleskopów) umożliwią temu instrumentowi osiągnięcie teoretycznych ( ograniczona dyfrakcją) rozdzielczość w zakresie fal bliskiej podczerwieni.
Okręgi
Okrąg definiuje się jako zbiór punktów, które leżą w równej odległości, o promieniu r, od centralnego punktu P i jest jednym z pierwotnych elementów przyjętych za pewnik w aksjomatach Euklidesa. Zamknięta krzywa przechodząca przez wszystkie zewnętrzne punkty jest obwodem koła, a długość obwodu C jest powiązana z promieniem r równaniem C = 2πr, natomiast pole A koła określa inne równanie, A = πr2. W ten sposób koło nieuchronnie prowadzi do jednej z dwóch wielkich stałych matematyki, π . Okrąg definiuje również inne krzywe, linie i obszary. Łuk to ograniczona część obwodu, podczas gdy sektor to obszar okręgu ograniczony dwoma promieniami i łukiem. Cięciwa to prosta linia biegnąca przez okrąg pomiędzy dwoma punktami na jego obwodzie, a odcinek to obszar wewnątrz okręgu ograniczony przez obwód i cięciwę. Sieczna to wydłużona cięciwa - linia prosta przecinająca okrąg w dwóch punktach - podczas gdy styczna to linia prosta, która dotyka okręgu w jednym punkcie.
Ostatnie odkrycia
• Odkrycia dokonał młody architekt Kamal el-Mallakh w latach pięćdziesiątych, podczas wykonywania prac nad piramidą Chufu. Odkrył poszycie wielkiego statku. Został rozebrany i umieszczony tam ponad 4000 lat temu w 13 warstwach i 1224 częściach.
• Odbudowa statku zajęła Egipskiej Organizacji Starożytności 16 lat. Ma 43 m długości i prawie 6 m szerokości.
• Sprzęt optyczny wyprodukował w 1985 roku dowody sugerujące, że istnieje drugi statek, doskonale zachowany, zakopany obok piramidy Cheopsa.
• Badanie stabilności kolumn podtrzymujących dziedziniec Amenophisa III w świątyni w Luksorze doprowadziło do odkrycia w 1989 roku.
• Po zachodniej stronie znaleziono dwadzieścia posągów, w większości pochodzących z czasów Amenophisa III. Te posągi otrzymały nazwę "Posągi Luksoru".
• Kolejnego odkrycia dokonano w 1989 roku w Achmimie. Znaleziono 8-metrowy posąg księżniczki Meritamun, córki Ramzesa II i Nefertari.
• Michel Redde, dyrektor Institut Francais d′Archeologie Orientale w Kairze, odnalazł w oazie Dush w marcu 1989 r. skarb, który niegdyś należał do arcykapłana boga Serapisa.
• W 1991 roku archeolodzy w Gizie odkryli wioskę, w której mieli mieszkać robotnicy budujący Wielką Piramidę.
• Misja szwajcarsko-francuska w kwietniu 2002 r. odkryła piramidę w miejscu Abu Rowash datowaną na panowanie Dżedefre.
Odkrycie Cartera
• Jedno z najbardziej dramatycznych odkryć archeologicznych wszech czasów miało miejsce w listopadzie 1922 roku, kiedy to angielski archeolog Howard Carter odkrył praktycznie nietknięty grobowiec faraona Tutanchamona.
• Carter urodził się w Anglii w 1874 roku i pracował jako asystent archeologa Williama Flindersa Petriego. W 1899 r. otrzymał stanowisko inspektora generalnego zabytków w Górnym Egipcie z siedzibą w Luksorze.
• W 1905 r. Carter zrezygnował ze stanowiska. W 1907 poznał angielskiego arystokratę Lorda Carnarvona, który pasjonował się archeologią. Carnarvon przekonał Cartera do pracy dla niego, a Carter przeprowadził szereg wykopalisk w imieniu swojego pracodawcy.
• Carter i Carnarvon otrzymali licencję od egipskiej Służby Starożytności na kopanie w Dolinie Królów w 1914 roku. Carter był pewien, że grób młodego faraona imieniem Tutanchamona wciąż jest pochowany gdzieś w dolinie.
• Carter oparł swoje dowody na szeregu poszlak archeologicznych. Imię Tutanchamona zostało zapisane na steli (wyrzeźbionym kamiennym filarze) w świątyni w Karnaku, a także zostało znalezione na artefaktach znalezionych w Dolinie Królów przez amerykańskiego archeologa Teodora Davisa.
• I wojna światowa opóźniła prace na stronie do 1917 roku. Postępy były powolne, a do 1921 znaleziono bardzo niewiele. Lord Carnarvon zaczął się niepokoić kwotą, jaką kosztował projekt.
• Carterowi dano jeszcze rok na kopanie, począwszy od jesieni 1922 r. 4 listopada robotnicy znaleźli kamienny stopień. Okazało się, że była to pierwszy z podziemnych schodów.
• Na terenie rozpoczęły się prace wykopaliskowe. Klatka schodowa została oczyszczona, odsłaniając drzwi, a następnie drugie, wewnętrzne drzwi, na których widniało imię faraona - Tutanchamona.
• 26 listopada Carter i jego zespół przebili dziurę w drugich drzwiach. Wewnątrz grobowiec był nienaruszony i pełen był jednych z najbardziej spektakularnych skarbów starożytnego Egiptu.
• Opróżnianie grobowca zajęło prawie dekadę. Powoli skatalogowano i usunięto około 3500 przedmiotów, w tym fantastyczną trumnę i mumię faraona
Ogrody zoologiczne, parki i ogrody egzotyczne
• Trzymanie zwierząt dla przyjemności było powszechne w starożytnym Egipcie. Ogrody zoologiczne były popularne, a wiele z nich trzymało niebezpieczne dzikie zwierzęta.
• Egzotyczne zwierzęta, takie jak słonie, niedźwiedzie, żyrafy i strusie, zwykle wjeżdżały do Egiptu w oficjalnych wyprawach handlowych lub jako danina (podatek), którą Nubia i inne części imperium musiały płacić Egiptowi.
• Najstarszy znany niedźwiedź polarny w niewoli był własnością Ptolemeusza II w jego prywatnym zoo w Aleksandrii.
• Królowa Hatszepsut bardzo interesowała się dzikimi bestiami. Utrzymywała pewną liczbę pawianów, które otrzymała, gdy przywieziono jej sadzonki mirry z Rogu Afryki.
• Faraon Echnaton trzymał dzikie zwierzęta i ptasią wolierę w swoim północnym pałacu w mieście Achetaton.
• Zwierzęta były czasami bardzo źle traktowane. Historia "Lew w poszukiwaniu człowieka" opisuje przerażającą praktykę poddaną niedźwiedziowi, któremu usunięto pazury i zęby.
• Dzikie zwierzęta zebrane przez faraona Tutmozisa III można zobaczyć na rycinie ogrodu botanicznego w świątyni festiwalowej w Karnaku. Przedstawia jelenie, ptaki, bydło i szereg innych zwierząt, które zostały przywiezione z krajów takich jak Syria.
• Ramzes III bardzo interesował się ogrodami. Nakazał zasadzić w pobliżu domu jego ojca wielki park z winoroślą i drzewami oliwnymi, 'aby ludzie mogli siedzieć w cieniu'.
• Od czasu do czasu zdewastowano parki publiczne. Pisarz Petosiris (300 p.n.e.) zanotował: "To miejsce nieszczęśnicy je podeptali. Każdy przez to przechodził. Zjadali owoce jego drzew, nosili trzciny do domów wszystkich i najróżniejszych".
Ocena po zakupie
Ostatnia część procesu zakupu. Rozpoczyna się w momencie, gdy go posiadasz, czymkolwiek jest "to". Na nasze poczucie satysfakcji/niezadowolenia składają się dwa czynniki: percepcja - jak "czujemy" siebie w wyniku zakupu - oraz dowody empiryczne - działanie produktu.
Operacje
Jedna z czterech podstawowych części każdej firmy (wraz z finansami, marketingiem i zasobami ludzkimi), która wytwarza produkty sprzedawane przez firmę. Odpowiedzialny za całą bezpośrednią robociznę i materiały, które trafiają do produkcji.
Out-of-Home Media
Niższy koszt w porównaniu z większością tradycyjnych mediów. Przykłady obejmują środki transportu, billboardy, stadiony sportowe i plakaty zewnętrzne.
Outsourcing
Proces pozyskiwania zewnętrznych dostawców w celu dostarczenia towarów i usług, które w innym przypadku można by uzyskać we własnym zakresie.
Objective-Task (lub Zero-Base Budgeting)
Metoda określania budżetu promocyjnego preferowanego przez naukowców i duże firmy poprzez najpierw ustalenie celów sprzedaży, a następnie określenie zadań niezbędnych do osiągnięcia tych celów.
Ocena alternatyw
Drugi krok w procesie zakupu, po rozpoznaniu problemu i poszukiwaniu informacji. Cena, funkcje, reputacja i wiele innych kryteriów mają wpływ na wybór zakupu.
Okres grecko-rzymski
• Młody król macedoński Aleksander Wielki pokonał perskich władców Egiptu w IV wieku p.n.e. i został nowym przywódcą Egiptu.
• Aleksander włączył Egipt do swojego imperium. Założył miasto Aleksandria w 332 r. p.n.e., a następnie pozostawił Egipt pod kontrolą dwóch greckich urzędników. Zmarł w 323 r. p.n.e.
• W 305 r. p.n.e generał Aleksandry, Ptolemeusz, ogłosił się faraonem. Założył dynastię Ptolemeuszy, która przetrwała do 30 roku p.n.e.
• Podczas tej dynastii ukończono świątynię Edfu i rozpoczęto prace nad świątyniami Dendery, Komo Ombo i Philae. W okresie dynastii Ptolemeuszy najważniejsze stanowiska piastowali Grecy. Jednak egipskie prawa i religia pozostały w dużej mierze nietknięte. W okresie greckim Ptolemeusz I wprowadził kult boga Serapisa, próbując zjednoczyć Greków i Egipcjan.
• W późniejszym okresie greckim wojny domowe ponownie stały się częścią życia egipskiego. Egipcjanie na południu próbowali zbuntować się przeciwko swoim obcym władcom, a w Aleksandrii dochodziło do sporadycznych wybuchów przemocy.
• W 48 r. p.n.e. rzymski generał Juliusz Cezar udał się do Egiptu, aby pomóc królowej Kleopatrze VII, którą zdetronizował jej brat Ptolemeusz XIII Filopator.
• Kleopatra została później pokonana przez rzymskiego wodza Oktawiana w 30 r. p.n.e.. Oktawian mianował się faraonem, a Egipt stał się prowincją rzymską.
• Wielu cesarzy rzymskich zamawiało malowidła ścienne w świątyniach, przedstawiające ich samych jako egipskich faraonów.
Oś liczbowa
Oś liczbowa jest użytecznym pojęciem do myślenia o znaczeniu operacji matematycznych. Jest to linia pozioma z dużymi podziałami oznaczonymi dodatnimi i ujemnymi liczbami całkowitymi rozciągającymi się w każdym kierunku. Cały zakres liczb całkowitych objętych osią liczbową nazywany jest liczbami całkowitymi. Dodanie liczby dodatniej odpowiada przesunięciu w prawo na osi liczbowej o odległość równą podanej liczbie dodatniej. Odejmowanie liczby dodatniej odpowiada przesunięciu w lewo o tę dodatnią odległość. Tak więc jeden minus dziesięć oznacza przesunięcie o 10 jednostek w lewo od 1, co daje minus dziewięć, czyli -9. Pomiędzy pokazanymi liczbami całkowitymi znajdują się inne liczby, takie jak połowy, tercje i ćwiartki. Są to współczynniki utworzone przez podzielenie dowolnej liczby całkowitej przez niezerową liczbę całkowitą. Wraz z liczbami naturalnymi - zerem i dodatnimi liczbami całkowitymi, które są efektywnymi stosunkami podzielonymi przez 1, tworzą liczby wymierne. Są one oznaczone drobniejszymi i drobniejszymi podziałami na osi liczbowej. Ale czy liczby wymierne uzupełniają oś liczbową? Okazuje się, że prawie wszystkie liczby od zera do jedynki nie mogą być zapisane jako współczynniki. Są to liczby niewymierne, liczby, których reprezentacje dziesiętne nigdy się nie kończą i ostatecznie się nie powtarzają. Kompletny zestaw wartości wymiernych i niewymiernych razem nazywany jest liczbami rzeczywistymi
Öpik (Opik), Ernst Julius (1893-1985)
Urodzony w Estonii Öpik studiował na Uniwersytecie Moskiewskim i pomógł założyć Uniwersytet Turkiestanu w Taszkiencie, stając się astronomem (dyrektorem) w Obserwatorium Tartu w Estonii. Uciekł z Armii Czerwonej wozem konnym podczas II wojny światowej i udał się do Armagh Observatory (Irlandia Północna) w 1948 roku. Jego szeroko zakrojone zainteresowania są odzwierciedlone w jego odkryciach i teoriach. Należą do nich odkrycie zdegenerowanych gwiazd, np. białe karły, obliczając gęstość o2 Eridani (1915). Obliczył odległość M31 jako 450 000 parseków od Słońca (1922). Dokonał ręcznego obliczenia ewolucyjnych modeli gwiazd ciągu głównego w olbrzymy (1938) ponad dziesięć lat wcześniej niż obliczenia komputerowe HOYLE i SCHWARZSCHILDA. Przewidział gęstość kraterów na powierzchni Marsa, co 15 lat później potwierdziły sondy planetarne. Zaproponował niesprawdzoną teorię epok lodowcowych, opartą na obliczeniu zmian konwekcji w wewnętrznej strukturze Słońca, a nie na cyklach MILANKOVITCHA.
Olmekowie i Chavins
• Ludzie zaczęli uprawiać ziemię w Mezoameryce (Meksyk i Ameryka Środkowa) 9000 lat temu, prawie tak dawno, jak na Bliskim Wschodzie.
• Do roku 2000 p.n.e. istniały stałe wioski i duże gospodarstwa uprawiające kukurydzę, fasolę, dynię i inne rośliny.
• Między 1200 a 400 p.n.e.Olmekowie w zachodnim Meksyku rozwinęli niezwykłą kulturę.
• Olmekowie mieli system liczenia i kalendarz, ale nie mieli systemu pisma, więc niewiele o nich wiadomo.
• Ruiny ogromnej piramidy Olmeków zostały znalezione w La Venta w Tabasco w Meksyku.
• Olmekowie z ogromną wprawą wyrzeźbili z bazaltu ogromne główki "dziecięcej buźki" - najwyraźniej używając tylko kamiennych dłut, ponieważ nie mieli metalu.
• Do roku 2000 p.n.e. na całym obszarze dzisiejszego Peru budowano ogromne miejsca kultu religijnego.
• Od 800 do 400 p.n.e. cywilizacja Chavin rozprzestrzeniła się z religijnego centrum Chavin de Huantar w peruwiańskich górach.
• Od 1OO n.e. do 700 n.e. , pierwsze prawdziwe miasto Ameryki rozwinęło się w Teotihuacan, z ogromnymi piramidami i pałacami.
• Teotihuacan mogło być największym miastem świata w 300 r. n.e., z populacją przekraczającą 250 000.
Oceania
• Mieszkańcy Pacyfiku mogli być największymi marynarzami starożytnego świata.
• Aż do 5000 lat temu morze było niższe, a Tasmania, Australia i Nowa Gwinea były częścią jednego wielkiego kontynentu.
• Około 50 000 lat temu odważni, żeglarze przepłynęli ocean z Azji Południowo-Wschodniej i osiedlili się w Australii.
• Większość wczesnych miejsc jest obecnie zagubiona na morzu, które podniosło się, aby odciąć Nową Gwineę i Australię ok. 5000 p.n.e.
• Australijscy aborygeni są potomkami tych pierwotnych mieszkańców.
• Najstarsza osada na Nowej Gwinei ma 40 000 lat.
• 4000 p.n.e., udomowione rośliny i zwierzęta dotarły do Nowej Gwinei z Azji, a rolnicy osuszyli pola na Bagnach Kuk. Ale wielu ludzi pozostało myśliwymi.
• Około 2000 p.n.e ludzie pływali kajakami z Indonezji, aby skolonizować Melanezję i Mikronezję - wyspy zachodniego Pacyfiku, takie jak Vanuatu.
Powrót