spółka akcyjna : spółka, której kapitał jest podzielony na akcje, którymi można swobodnie handlować
stockholding : akcje w firmie będące w posiadaniu kogoś
sprzedaż inwentaryzacyjna : tania sprzedaż towarów w celu opróżnienia magazyn przed inwentaryzacją
stop : sytuacja, w której ktoś nie dostarcza lub nie płaci
stop-go : polityka gospodarcza prowadząca do krótkich okresów ekspansji, po których następują krótkie okresy zaciskania pasa
stoppage : kwota pieniędzy regularnie pobierana z wynagrodzenia pracownika na ubezpieczenie, podatki itp.
straddle : 1. spread, różnica między ceną kupna (bid) a ceną sprzedaży (offer) 2. czynność jednoczesnego zakupu opcji sprzedaży (put) i opcji kupna (call)
spółka o małej kapitalizacji : udział w spółce o małej kapitalizacji.
som : jednostka walutowa używana w Kirgistanie
sorter : urządzenie w banku, które odczytuje czeki i sortuje je automatycznie
sovereign : brytyjska złota moneta o nominale 1 funta
stan : 1. niepodległe państwo 2. półniezależna część państwa federalnego, takiego jak USA 3. rząd państwa
start : początkowy oznaczający rozpoczęcie czegoś
święto ustawowe : święto ustalone prawnie
statement stuffer : ulotka reklamowa dołączona do miesięcznego wyciągu bankowego
stan zadłużenia : fakt bycia zadłużonym, winnym pieniądze
salda funta szterlinga : liczba mnoga saldo handlowe kraju saldo wyrażone w funtach szterlingach
sygnał : ostrzeżenie.
sygnatariusz : osoba podpisująca umowę itp.
srebro : metal szlachetny notowany na rynkach towarowych, takich jak London Metal Exchange
spowolnić : czasownik frazowy oznaczający zatrzymanie wzrostu, ruchu lub spadku lub spowolnienie czegoś
spowolnienie : spadek aktywności gospodarczej, spowolnienie ekspansji firmy
slow payer : osoba lub firma, która nie płaci długów na czas
spadek : 1. gwałtowny spadek spadek wartości funta 2. okres załamania gospodarczego z wysokim bezrobociem i utratą handlu.
Small Business Administration : USA federalna agencja doradzająca małym firmom i pomagająca im w uzyskaniu pożyczek na finansowanie działalności. Skrót SBA
społeczno-ekonomiczny : odnoszący się do warunków społeczno-ekonomicznych, klas społecznych i grup dochodowych, systemu społeczno-ekonomicznego w krajach kapitalistycznych. Zleciliśmy dokładną analizę społeczno-ekonomiczną naszego potencjalnego rynku.
sol : jednostka walutowa używana w Peru
swap : wymiana jednej rzeczy na drugą
swapcja : opcja zawarcia umowy swapu stóp procentowych kiedyś w przyszłości
słodzik : zachęta oferowana w celu przekonania kogoś do podjęcia określonego działania (nieformalnie)
SWIFT : skrót(Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication
syndykat : grupa osób lub firm pracujących wspólnie, aby zarabiać pieniądze niemiecki syndykat
synergia : proces osiągania większych efektów poprzez połączenie sił niż działanie osobno.
system : układ lub organizacja rzeczy, które współpracują.
spółka zależna : mniej ważna
spółka zależna : spółka, która jest w ponad 50% własnością spółki holdingowej i w której spółka holdingowa kontroluje zarząd
subsydiować : pomagać poprzez dawanie pieniędzy
suma częściowa : suma jednej części pełnego zestawu liczb
sub-underwriter : firma, która gwarantuje emisję, przejmując akcje od głównych gwarantów
subwencja : to samo co dotacja
succeed : 1. dobrze prosperować, być rentownym 2. zrobić to, co zaplanowano
success : 1. robienie czegoś dobrze 2. robienie tego, co było zamierzone
suma: 1. ilość pieniędzy. 2. suma szeregu liczb zsumowanych razem
sum : jednostka walutowa używana w Uzbekistanie
sunrise industries : firmy z dziedzin elektroniki i innych zaawansowanych technologii
sunset industries : branże w starym stylu które są zastępowane przez nową technologię
szacunki podaży : wydatki uchwalane przez parlament
szok podażowy : nagły wzrost wydajności, który zapewnia wyższą produkcję i zyski bez inflacji
subskrybować : subskrybować akcje, subskrybować emisję akcji ubiegać się o akcje w nowej spółce
subskrybent : subskrybent emisji akcji osoba, która złożyła wniosek o akcje w nowej spółce
subskrypcja : 1. pieniądze zapłacone z góry za serię wydań czasopisma, za członkostwo w stowarzyszeniu lub za dostęp do informacji na stronie internetowej . 2.subskrypcja nowej emisji akcji wniosek o zakup akcji w nowej spółce
straights : to samo co obligacje proste
street : droga
siła : fakt bycia silnym lub bycia na wysokim poziomie
strike : dobijać targu z kimś, dojść do porozumienia
strip : 1. kolorowa opaska. pasek magnetyczny 2. czynność oddzielania kuponów od obligacji
silny : o dużej sile lub mocy
sejf : ciężka metalowa skrzynia, której nie można łatwo otworzyć, w której można przechowywać cenne dokumenty i pieniądze
silna waluta : waluta o wysokiej wartości w stosunku do innych walut
silny rynek : rynek, na którym ceny rosną
silny funt : funt, którego wartość jest wysoka w stosunku do innych walut
sejf : specjalne pomieszczenie w banku, w którym można przechowywać cenne dokumenty, pieniądze i złoto
strukturalny : odnoszący się do struktury, w której dokonuje się zmian strukturalnych w firmie
struktura : sposób, w jaki coś jest zorganizowane struktura cen na rynku małych samochodów struktura kariery w korporacji .
stub : skrawek papieru pozostawiony po wystawieniu czeku, faktury lub paragonu, jako zapis zawartej transakcji
student loan : pożyczka udzielona studentowi, aby pomóc mu w studiach (pożyczka jest spłacana później z zarobków)
sub : 1. wynagrodzenie wypłacane z góry 2. to samo co subskrypcja
sub- : prefiks pod lub mniej ważny
subkonto : jedno z kilku oddzielnych kont inwestycyjnych, na których oparta jest zmienna renta.
srebro sterlingowe : oficjalna jakość srebra do użytku w wyrobach wytwarzanych i sprzedawanych.
stymulować : sprawić, aby coś lub ktoś stał się bardziej aktywny.
stimulus : rzecz, która zachęca do aktywności
stipulate : określić coś konkretnie jako wiążący warunek w umowie
stabilnie : w sposób regularny lub ciągły
steadiness : fakt bycia stabilnym, nie podlegającym wahaniom
steady : utrzymujący się w sposób regularny Firma może wskazać na stały wzrost zysków.
stromy : odnoszący się do wzrostu, który jest bardzo duży i zwykle nagły lub cena, która jest bardzo wysoka gwałtowny
szkolenie personelu : proces uczenia personelu lepszych i bardziej opłacalnych metod pracy
stag : 1. osoba, która kupuje nowe emisje akcji i sprzedaje je natychmiast, aby osiągnąć zysk 2. US dealer giełdowy, który nie jest członkiem giełdy papierów wartościowych ;czasownik to stagging an issue kupić nową emisjęakcji nie jako inwestycję, ale aby sprzedać je natychmiast z zyskiem
stagflacja : inflacja i stagnacja zachodzące w tym samym czasie w gospodarce
stagnacja : nieaktywny, nierosnący
stagnować : nie zwiększać, nie robić postępów
stagnacja : stan braku postępu, zwłaszcza w sprawach gospodarczych
stale : odnoszący się do czeku, który jest tak stary, że bank nie zrealizuje go, dopóki nie zostanie potwierdzony jako prawidłowy przez płatnika
stale bull : inwestor, który kupił akcje, mając nadzieję, że ich wartość wzrośnie, a teraz stwierdza, że nie wzrosła i chce je sprzedać
standard : zwykła jakość lub zwykłe warunki, na podstawie których oceniane są inne rzeczy przymiotnik normalny lub zwykły
Standard & Poor′s : amerykańska korporacja która ocenia obligacje na podstawie wiarygodności kredytowej emitujących je organizacji. Skrót S&P
standardowy bezpośredni koszt pracy : koszt pracy obliczony w celu wytworzenia produktu zgodnie ze specyfikacją, używany do pomiaru szacunków
standardowy list : list wysyłany bez zmiany do różnych korespondentów
standard życia : jakość życia domowego (np. ilość kupowanego jedzenia lub ubrań, rozmiar samochodu rodzinnego itp.)
standardowa stawka : podstawowa stawka podatku dochodowego, która jest płacona przez większość podatników
standardowe ryzyko : normalne ryzyko związane z pożyczką, która prawdopodobnie zostanie spłacona na czas
stałe instrukcje rozliczeniowe : instrukcje wydane przez jeden bank innym bankom dotyczące procedury, której należy przestrzegać przy dokonywaniu płatności na jego rzecz. Skrót SSI
statystyczny : oparty na statystyce statystycznej
statystyk : osoba analizująca dane statystyczne
statystyka : 1. fakty lub informacje w formie danych liczbowych w celu zbadania statystyk sprzedaży 2. badanie faktów w formie liczb
status : 1. znaczenie kogoś lub czegoś w stosunku do innych, zwłaszcza czyjejś pozycji w społeczeństwie 2. prawny status pozycja prawna
status quo : obecny stan rzeczy
status : ustanowione prawo pisane, zwłaszcza ustawa parlamentu. Nazywane również prawem ustawowym
sponsor : 1. firma, która pokrywa część kosztów nadania programu telewizyjnego, pobierając czas reklamowy w programie 2. osoba lub firma, która płaci pieniądze za pomoc w badaniach lub finansowanie przedsięwzięcia biznesowego 3. firma, która płaci za wsparcie sportu w zamian za prawa do reklam 4. organizacja, taka jak bank handlowy, która wspiera nową emisję akcji; 1. działać jako sponsor czegoś. 2. W USA odgrywać aktywną rolę w czymś, np. w planie emerytalnym dla pracowników.
sponsorowanie : czynność sponsorowania
spot : 1. miejsce 2. miejsce na reklamę w telewizji lub radiu 3. zakup czegoś z natychmiastową dostawą
spread : 1. to samo co range 2. różnica między ceną kupna a ceną sprzedaży, tj. między ceną kupna a ceną sprzedaży czasownik rozłożyć coś w czasie rozłożyć płatności na kilka miesięcy
squeeze : kontrola rządowa przeprowadzana poprzez ograniczanie dostępności czegoś; czasownik zgnieść lub naciskać; zmniejszyć ograniczyć marże, zyski lub kredyt
SRB :skrót księga zwrotów sprzedaży
SRO: skrót organizacja samoregulująca
SSAP : skrót Oświadczenia o Standardowej Praktyce Rachunkowości
SSI : skrót stałe instrukcje rozliczeniowe
SSL : skrót metoda zapewnienia bezpiecznego kanału przez internet, umożliwiająca bezpieczne przesyłanie danych karty kredytowej lub danych osobowych użytkownika. Pełna nazwa: Secure Sockets Layer
stabilizacja : proces ustabilizowania czegoś, np. zapobieganie nagłym zmianom cen
stabilizować : ustabilizować się lub sprawić, że coś jest stabilne
stabilność : stan stabilizacji lub braku ruchu w górę lub w dół
stabilny : stabilny lub nieruchomy w górę lub w dół stabilny
specie : pieniądze w formie monet
specjalne prawa ciągnienia :rachunek używany przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy, przydzielony każdemu państwu członkowskiemu do wykorzystania w pożyczkach i innych operacjach międzynarodowych. Ich wartość jest obliczana codziennie na podstawie ważonych wartości grupy walut wyrażonych w dolarach. Skrót SDR
specjalista : 1. osoba lub firma zajmująca się jednym określonym rodzajem produktu lub jednym przedmiotem.2. trader na NYSE, który handluje określonymi akcjami na własny rachunek, sprzedając lub kupując od brokerów.
specjalne wyróżnienie aktywa : liczba mnoga pożyczki udzielone przez bank bez odpowiedniej dokumentacji
specjalne powiadomienie : powiadomienie o propozycji, która ma zostać przedstawiona przed zgromadzeniem akcjonariuszy spółki, złożone mniej niż 28 dni przed zgromadzeniem
specyfikacja : szczegółowe informacje o tym, co lub kto jest potrzebny lub o produkcie, który ma zostać dostarczony, aby uszczegółowić specyfikacje
spekulować : podejmować ryzyko w biznesie, które, jak mamy nadzieję, przyniesie zyski
spekulacja : ryzykowna transakcja, która może przynieść krótkoterminowy zysk
spekulant : osoba kupująca towary, akcje lub walutę obcą w nadziei na wzrost jej wartości
spekulant : spekulant na giełdzie papierów wartościowych lub spekulant giełdowy
siła nabywcza : 1. fakt posiadania pieniędzy do wydania na dobra siła nabywcza rynku studenckiego 2. ilość dóbr, które można kupić za daną kwotę pieniędzy
spin : specjalne znaczenie nadane czemuś
spin off : czasownik frazowy wydzielić spółkę zależną oddzielić część dużej firmy, aby utworzyć mniejszą spółkę zależną, przekazując udziały w spółce zależnej obecnym udziałowcom
spin control : zdolność nadania specjalnego znaczenia informacjom
spin doctor : osoba, która wyjaśnia wiadomości w sposób, który pochlebia osobie lub organizacji ją zatrudniającej jej (nieformalnie)
spirala : coś, co kręci się w kółko, stając się ciągle wyższe ; kręcić się w kółko, stając się coraz wyższe
split : 1. akt podziału firmy 2. brak porozumienia; 1. dzielić akcje dzielić akcje na mniejsze nominały 2. dzielić różnicę aby dojść do porozumienia w sprawie
SpA : skrót società per azioni
Sparkasse : niemieckie słowo oznaczające kasę oszczędnościową
spec : to samo co specifications
specjalny : 1. lepszy niż zwykle . 2. odnoszący się do jednej konkretnej rzeczy
Specjalny Komisarz : urzędnik mianowany przez Skarb Państwa do rozpatrywania spraw, w których podatnik odwołuje się od decyzji podatkowej
system społeczny : sposób organizacji społeczeństwa
sociedad anó nima : hiszpańskie słowo oznaczające spółkę akcyjną. Skrót SA
società per azioni : włoskie słowo oznaczające spółkę akcyjną. Skrót SpA
société: francuskie słowo oznaczające spółkę
société anonyme : francuskie słowo oznaczające spółkę akcyjną. Skrót SA
société anonyme à responsabilité limitée : francuskie słowo oznaczające spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Skrót SARL
Société des Bourses Françaises : spółka, która prowadzi francuskie giełdy papierów wartościowych i giełdy instrumentów pochodnych. Skrót SBF
société d′investissement à capital : francuskie określenie funduszu powierniczego. Skrót SICAV
stowarzyszenie : 1. sposób, w jaki ludzie w danym kraju są zorganizowani 2. klub dla grupy osób o tych samych zainteresowaniach
sąd ds. drobnych roszczeń : sąd, który rozpatruje spory dotyczące niewielkich kwot pieniędzy
SMI : skrót indeks giełdowy giełdy w Zurychu w Szwajcarii
smokestack industries : ciężki przemysł, taki jak produkcja stali
smurf : osoba piorąca pieniądze (nieformalnie)
snake : dawniej grupa walut w ramach Europejskiego Mechanizmu Kursów Walutowych, których kursy walutowe mogły wahać się względem siebie w określonych przedziałach lub limity (nieformalnie)
snap up : czasownik frazowy oznaczający szybkie kupno czegoś, złapanie okazji
snip : okazja (nieformalnie)
soar / : oznaczający szybki wzrost
społeczny : odnoszący się do społeczeństwa w ogólności
spółka siostrzana : spółka należąca do tej samej grupy co inna
sink : 1. nagle spaść 2. zainwestować pieniądze w coś.
SK A Index : indeks cen na Giełdzie Papierów Wartościowych w Zurychu
slam : zmienić (nielegalnie) usługę telefoniczną klienta bez jego zgody
slash : drastycznie coś ograniczyć
sleeper : akcja, której wartość nie wzrosła od jakiegoś czasu, ale która może nagle wzrosnąć w przyszłości
sleeping partner : wspólnik, który ma udziały w firmie, ale w niej nie pracuje
slide : oznaczający stały spadek
sliding : rosnący skokowo
sliding scale : lista opłat, która rośnie stopniowo według wartości, ilości, czasu itp.
shroff : (na Dalekim Wschodzie) księgowy
SIB : skrót Securities and Investments Board (Rada Papierów Wartościowych i Inwestycji)
SICAV : skrót société d′investissement à capital (zmienna kapitałowa)
side : część czegoś blisko krawędzi
sideline : działalność dodatkowa do normalnej pracy
shareout : akt dzielenia czegoś między wiele osób
środek odstraszający rekiny : działanie podjęte przez spółkę w celu uczynienia się mniej atrakcyjnym dla osób zainteresowanych przejęciem
szekel : jednostka walutowa używana w Izraelu
spółka-wydmuszka : spółka, która zaprzestała działalności, ale nadal jest zarejestrowana, zwłaszcza taka, która została sprzedana w celu umożliwienia kupującemu rozpoczęcia działalności bez konieczności zakładania nowej spółki
schronienie : miejsce chronione czasownik zapewnić komuś lub czemuś ochronę
sprzedaż szeryfa : publiczna sprzedaż dóbr osoby, której majątek został zajęty przez sąd z powodu zalegania z płatnościami
szyling : jednostka walutowa używana w Kenii, Somalii, Tanzanii i Ugandzie
strzelać w górę : czasownik frazowy oznaczający szybki wzrost
sklep : 1. punkt sprzedaży detalicznej, w którym sprzedaje się towary określonego rodzaju 2. warsztat, miejsce w fabryce, gdzie produkuje się towary. czasownik oznaczający chodzenie do sklepów w celu dokonania zakupów
shorten : skrócić skrócić okres kredytowania
shortfall : brakująca kwota, która wyniosłaby całkowitą oczekiwaną sumę Musieliśmy pożyczyć pieniądze, aby pokryć niedobór pomiędzy wydatkami a przychodami.
short lease : dzierżawa, która trwa do dwóch lub trzech lat
short position : sytuacja, w której inwestor sprzedaje short, tj. sprzedaje akcje terminowe, których nie posiada.
prognoza krótkoterminowa : prognoza obejmująca okres kilku miesięcy
shorts : akcje rządowe, których termin zapadalności wynosi mniej niż pięć lat
sprzedawcy grający na krótko : osoby, które zawierają umowę sprzedaży akcji w przyszłości, spodziewając się spadku ceny, aby móc ją kupić taniej, zanim będą musiały sfinalizować sprzedaż
shakeout : 1. reorganizacja w firmie, w której niektórzy ludzie zostają, ale inni przechodzą do shakeoutu w najwyższym kierownictwie 2. proces rewizji cen na giełdzie, zwykle po zakończeniu gwałtownego wzrostu lub spadku
shakeup : całkowita reorganizacja Dyrektor zarządzający
SFA :skrót od Securities and Futures Authority
SFO: skrót od Serious Fraud Office
shadow director : osoba, która nie jest dyrektorem spółki, ale która mówi dyrektorom, jak mają postępować
szarża ekonomiczna : to samo co czarna gospodarka
SET Index : indeks cen akcji na giełdzie w Bangkoku
Sets : skrót od Elektroniczny System Obrotu Giełdy Papierów Wartościowych
settle : 1. uregulować rachunek, spłacić dług 2. oddać majątek w zarząd powierniczy
settle on : czasownik frazowy zostawić komuś majątek po śmierci
sektor usług : część gospodarki składająca się z branż usługowych
sesja : okres czasu poświęcony na określoną czynność, zwłaszcza w ramach większego wydarzenia.
set : stały, czyli taki, którego nie można zmienić.
set against :czasownik frazowy, aby zrównoważyć jedną grupę liczb względem drugiej
setside : czasownik frazowy, aby postanowić nie stosować decyzji.
sekwestrować : zabierać i zatrzymywać konto bankowe lub majątek, ponieważ nakazał to sąd
sekwestracja : czynność przejmowania i zatrzymywania mienia na mocy nakazu sądu, zwłaszcza zajęcie mienia od kogoś, kto dopuścił się obrazy sądu
sekwestr : osoba, która przejmuje i zatrzymuje mienie na mocy nakazu sądu
seria : grupa obligacji lub bonów oszczędnościowych, emitowanych przez pewien okres czasu, ale wszystkie o tym samym oprocentowaniu
serve : doręczyć komuś nakaz lub doręczyć nakaz komuś przekazać komuś oficjalnie nakaz, tak aby musiał go odebrać
service : 1. praca wykonana, aby pomóc komuś jako obowiązek lub przysługa 2. forma działalności gospodarczej (np. ubezpieczenia, bankowość lub transport), która zapewnia pomoc w jakiejś formie, gdy jest ona potrzebna,w przeciwieństwie do wytwarzania lub sprzedaży towarów. 3. fakt pracy dla pracodawcy lub okres, w którym pracownik przepracował dla pracodawcy przechodząc na emeryturę po dwudziestu latach pracy w firmie. 4. praca związana z obsługą klientów. 5. zapłata za pomoc udzieloną klientowi.
starszeństwo : 1. fakt bycia ważniejszym w kolejnościstarszego stażu pracy 2. fakt bycia starszym lub bycia pracownikiem firmy przez dłuższy czas
starszy menedżer , starszy dyrektor wykonawczy : menedżer lub dyrektor o wyższej randze niż inni
starszy partner : najważniejszy partner w firmie radców prawnych lub księgowych
sendirian : termin malajski oznaczający "ograniczony".
Sendirian berhad : termin malajski oznaczający "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością".
stars : 1. odnoszący się do pracownika, który jest ważniejszy. 2. odnoszący się do pracownika, który jest starszy lub który jest zatrudniony dłużej niż inny. 3. odnoszący się do kwoty, która jest spłacana przed innymi.
samowystarczalny : który finansuje się z własnych zasobów, bez dotacji
sprzedać: 1. wymienić coś na pieniądze sprzedać coś na kredyt 2. do kupienia
sell forward : czasownik frazowy oznaczający sprzedaż waluty obcej, towarów itp. z dostawą w późniejszym terminie
sell off : czasownik frazowy oznaczający szybką sprzedaż towarów, aby się ich pozbyć
sell out : czasownik frazowy oznaczający sprzedaż firmy
sell up : czasownik frazowy oznaczający sprzedaż firmy i całego zapasu Sprzedał wszystko i kupił farmę.
sprzedawca : osoba, która sprzedaje Na rynku było niewielu sprzedawców, więc ceny pozostały wysokie.
samoregulacja : regulacja branży przez jej własnych członków, zazwyczaj za pośrednictwem komitetu, który wydaje wytyczne i ustala standardy, które następnie egzekwuje
samoregulujący : odnoszący się do organizacji, która sama się reguluje
samodzielny PEP : Personal Equity Plan
samozatrudniony : odnoszący się do samego siebie
samozatrudniony : pracujący na własny rachunek lub nie na liście płac firmy samozatrudniony inżynier
samofinansujący się : projekt jest całkowicie samofinansowany projekt pokrywa koszty rozwoju z własnych dochodów, bez dotacji
samofinansujący się : proces, w którym firma finansuje projekt lub działalność gospodarczą z własnych środków, a nie ubiegając się o finansowanie zewnętrzne
samoubezpieczenie : ubezpieczenie od prawdopodobnej przyszłej straty poprzez regularne odkładanie pieniędzy, a nie poprzez wykupienie polisy ubezpieczeniowej
segment : część rynku zdefiniowana według określonych kryteriów; czasownik podzielić potencjalny rynek na różne segmenty
segmentacja : podział rynku lub konsumentów na kategorie według ich nawyków zakupowych
sekurytyzacja : proces z przekształcenia pożyczki lub hipoteki w papier wartościowy podlegający obrotowi poprzez wystawienie weksla lub innego zbywalnego papieru wartościowego w jego miejsce
sekurytyzować : przekształcić pożyczkę w papier wartościowy który może być przedmiotem obrotu (np. poprzez wystawienie wekslu na pożyczkę)
sezon : okres, w którym zazwyczaj ma miejsce jakaś aktywność ma miejsce sezon sprzedaży
sezonowy : trwający sezon lub który ma miejsce
sekretariat : ważne biuro i urzędnicy, którzy w nim pracują sekretariat Organizacji Narodów Zjednoczonych
sekretarz : 1. urzędnik firmy lub stowarzyszenia, którego zadaniem jest prowadzenie dokumentacji i pisanie listów 2. członek rządu kierujący departamentem
Sekretarz stanu : 1. członek rządu kierujący departamentem 2. USA urzędnik rządu USA i członek gabinetu, który odpowiada za sprawy zagraniczne (UWAGA: brytyjski termin to Foreign Secretary).
Sekretarz skarbu : USA starszy członek rządu odpowiedzialny za finanse sprawy
sekcja : 1. część czegoś Powinieneś przeczytać ostatnią część raportu - jest bardzo interesująca. 2. jedna z części ustawy parlamentu
sektor : 1. część gospodarki lub organizacji biznesowej kraju 2.sektor giełdy, notujący akcje jednego rodzaju branży, takiego jak sektor bankowy
Securities and Futures Authority : w Wielkiej Brytanii, organizacja samoregulacyjna, która nadzoruje obrót akcjami i kontraktami terminowymi, obecnie część FSA. Skrót SFA
Securities and Investments Board : dawny organ regulacyjny, który regulował rynki papierów wartościowych w Wielkiej Brytanii, obecnie zastąpiony przez FSA. Skrót SIB
SEAQ : komputerowy system informacyjny podający szczegóły aktualnych kursów akcji i transakcji giełdowych na London Stock Exchange. Dealerzy umieszczają swoje oferty i ceny kupna na SEAQ, a transakcje są przeprowadzane na podstawie informacji wyświetlanych na ekranie i są również rejestrowane w bazie danych SEAQ na wypadek przyszłych sporów. Pełna forma automatycznego systemu notowań giełdowych
szyling : jednostka walutowa używana przed wprowadzeniem euro w Austrii
scenariusz : sposób, w jaki może rozwinąć się sytuacja lub opis lub prognoza możliwych przyszłych wydarzeń
screen trading : handel za pomocą monitora, w przeciwieństwie do starego systemu otwartego odsłaniania
scrip : papier wartościowy, np. akcja, obligacja lub certyfikat wydany aby pokazać, że komuś przydzielono akcję lub obligację
skrypofilia : praktyka gromadzenia starych akcji ,certyfikatów i certyfikatów obligacji jako hobby i inwestycja
SDB : skrót , dziennik sprzedaży
Sdn : skrót, Sendirian
Sdn berhad : skrót, Sendirian berhad (UWAGA: To malajski termin oznaczający spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością).
SDR : skrót, specjalne prawa ciągnienia
SAY E : skrót oszczędzaj, gdy zarabiasz
SBA : skrót Small Business Administration
SBF : skrót Société des Bourses Françaises
skala : 1. system podzielony na różne poziomy skala opłat lub skala cen lista przedstawiająca różne ceny skala wynagrodzeń lista przedstawiająca różne poziomy wynagrodzeń na różnych stanowiskach w tej samej firmie 2. rozpocząć działalność na małą skalę rozpocząć działalność z małą liczbą pracowników, niewielką liczbą produktów lub niewielkim kapitałem zmniejszać skalę ;czasownik frazowy obniżać coś proporcjonalnie
scalp : i kupować lub sprzedawać w celu szybkiego zysku
scalper : 1. US osoba, która kupuje i sprzedaje coś, aby osiągnąć duży, szybki zysk (np. kupując i odsprzedając bilety na popularne wydarzenie sportowe) 2. trader, który kupuje i sprzedaje te same kontrakty terminowe tego samego dnia
scam : oszustwo, nielegalny lub nieuczciwy schemat (nieformalnie)
siły sprzedaży : grupa pracowników sprzedaży
sprzedawca : mężczyzna, który sprzedaje produkty lub usługi organizacji klientom, zwłaszcza sklepom detalicznym.
skala wynagrodzeń : to samo co skala płac
struktura wynagrodzeń : organizacja wynagrodzeń w firmie z różnymi stawkami płac za różne rodzaje pracy
S&L : skrót od oszczędności i pożyczek
S&P : skrót od Standard and Poor′s
SARL : skrót od anonyme société à responsabilité limitée
skala wynagrodzeń : to samo co skala płac
struktura wynagrodzeń : organizacja wynagrodzeń w firmie z różnymi stawkami płac za różne rodzaje pracy
sprzedaż : 1. akt wręczenia przedmiotu lub wykonania usługi w zamian za pieniądze lub obietnicę zapłaty pieniędzy 2. akt sprzedaży towarów po szczególnie niskich cenach
sprzedaż i leasing zwrotny : sprzedaż aktywów, zazwyczaj budynku, komuś innemu, kto następnie oddaje go w leasing pierwotnemu właścicielowi
sprzedaż : 1. pieniądze otrzymane za sprzedaż czegoś 2. sprzedane przedmioty lub liczba sprzedanych przedmiotów
SAIF: skrót od Savings Association Insurance Fund
SA : skrót société anonyme lub sociedad anonima
SAE :skrót koperta zwrotna ze znaczkiem i adresem zwrotnym .
sejf : ciężka metalowa skrzynia, której nie da się łatwo otworzyć, w której można przechowywać cenne dokumenty i pieniądze.
skrytka depozytowa : mała skrzynka, którą można wynająć, aby przechowywać biżuterię lub dokumenty w sejfie bankowym
sezon sprawozdawczy : okres, w którym wiele dużych firm ogłasza swoje dywidendy
sprzedawca : osoba w łańcuchu marketingowym, która kupuje, aby sprzedać komuś innemu, np. hurtownikom, dystrybutorom i detalistom
spółka powiązana: spółka, w którą inna spółka dokonuje długoterminowej inwestycji kapitałowej w celu uzyskania kontroli lub wpływu
sprzedawać odrzucić akcje czasownik: odmówić przyjęcia czegoś lub stwierdzić, że coś jest niezadowalające .
składka odnowieniowa : składka, którą należy zapłacić za odnowienie ubezpieczenia
spłacać : spłacać coś lub zwracać pieniądze komuś .spłacić dług
spłacalny : możliwy do spłacenia
spłata: czynność spłacania pieniędzy lub pieniędzy, które są spłacane
system rozliczeń brutto w czasie rzeczywistym : międzynarodowy system komputerowego dokonywania przelewów pieniędzy. Skrót System RTGS
System czasu rzeczywistego : system komputerowy, w którym dane są wprowadzane bezpośrednio do komputera, który automatycznie je przetwarza w celugenerowania informacji, które mogą być natychmiast wykorzystane
środki reflacyjne : liczba mnoga działania które prawdopodobnie pobudzą gospodarkę
siedziba rejestrowana : adres biura spółki oficjalnie zarejestrowana w Rejestrze Spółek
sprzedawca detaliczny : osoba prowadząca działalność detaliczną, sprzedająca towary bezpośrednio klientom detalicznym
suma bieżąca : suma przeniesiona z jednej kolumny danych do następnej
solidny : silny, zdolny do przetrwania w trudnych okolicznościach
solidność : fakt bycia silnym (UWAGA: Przeciwieństwem jest kruchość.) stabilność finansowa fakt bycia w silnej pozycji finansowej
spacer losowy :1. technika pobierania próbek, która pozwala na losowy wybór w określonych granicach wyznaczonych przez technikę nielosową 2. ruch, którego nie można przewidzieć, używany do opisywania ruchów cen akcji, których nie można przewidzieć
stopa inflacji : procentowy wzrost cen w ciągu dwunastu miesięcy
stopa procentowa : to samo co stopa procentowa
stopa zwrotu : kwota odsetek lub dywidendy pochodząca z inwestycji, wyrażona jako procent zainwestowanych pieniędzy
stopa sprzedaży : szybkość sprzedaży jednostek
stopa bezrobocia : taki sam jak stopa bezrobocia
stopy : lokalne podatki w Wielkiej Brytanii, dawniej nakładane na nieruchomości w Wielkiej Brytanii, a obecnie zastąpione podatkiem lokalnym
stosunek : proporcja lub ilość czegoś w porównaniu do czegoś innego stosunek sukcesów do porażek
surowy : w stanie oryginalnym lub nieprzetworzony
surowe dane : dane wprowadzane do komputera, bez analizowania
surowce : liczba mnoga materiały podstawowe, które muszą zostać w jakiś sposób przetworzone, zanim będą mogły zostać użyte, np. drewno, ruda żelaza lub ropa naftowa
służba emerytalna : okres służby używany do obliczania świadczeń emerytalnych z zakładowego programu emerytalnego
składki emerytalne : pieniądze wpłacane przez firmę lub pracownika do funduszu emerytalnego
sprzedawał : sprzedawać towary od drzwi do drzwi lub na ulicy
szczytowa produkcja : najwyższa produkcja
stały : który będzie trwał długo lub na wieczność.
stały udział oprocentowany : udział emitowany przez kasę budowlaną w celu przyciągnięcia kapitału inwestycyjnego. Skrót PIBS
strata papierowa : strata poniesiona, gdy wartość aktywów spadła, ale nie zostały one sprzedane. Na również stratą niezrealizowaną
stawka za paczkę : opłata pocztowa (obliczana według wagi)
spółka dominująca : spółka, która posiada ponad 50% akcji innej spółki
szczególna średnia : sytuacja, w której część przesyłki zostaje utracona lub uszkodzona, a koszty ubezpieczenia ponosi właściciel utraconego towaru, a nie są one dzielone między wszystkich właścicieli przesyłki
strona : osoba lub organizacja zaangażowana w spór prawny lub umowę prawną
spółka : niezarejestrowana działalność gospodarcza, w której dwie lub więcej osób (ale nie więcej niż dwadzieścia) dzieli ryzyko i zyski zgodnie z umową spółki
skala płac : hierarchia poziomów płac, zazwyczaj różniąca się w zależności od stanowiska, pensji lub stażu pracy.
szczyt : najwyższy punkt Akcje osiągnęły szczyt w styczniu.
sektor osobisty : część rynku inwestycyjnego, która jest własnością inwestorów prywatnych, w przeciwieństwie do sektora korporacyjnego lub instytucjonalnego
spersonalizowany : z wydrukowanym imieniem i nazwiskiem lub inicjałami osoby.
słabo : źle
środek ostrożności : działanie podjęte w celu zapobieżenia wystąpieniu czegoś niepożądanego
składka : 1. regularna płatność na rzecz firmy ubezpieczeniowej za ochronę zapewnianą przez polisę ubezpieczeniową 2. kwota płatna wynajmującemu lub najemcy za prawo do przejęcia mieszkania wynajmowanego 3. dodatkowa kwota pieniędzy oprócz standardowej opłaty, wynagrodzenia, ceny lub innej kwoty 4. prezent, zniżka lub inna zachęta mająca na celu zachęcenie kogoś do zakupu
stopa oprocentowania podstawowego : najlepsza stopa procentowa, po której bank pożycza swoim klientom. Nazywane również prime
stosunek ceny do wartości księgowej : stosunek ceny akcji do jej wartości księgowej
saldo poprzednie : saldo na rachunku na koniec okresu sprawozdawczego poprzedzającego bieżący
sekcje o różnych rozmiarach
stawka akordowa : stawka płacy obliczana jako kwota za każdy wyprodukowany produkt lub za każdą wykonaną pracę, a nie jako kwota za każdą godzinę przepracowaną w celu uzyskania stawek akordowych
sprawdzenie stanu zapasów fizycznych : czynność liczenia rzeczywistych pozycji akcji (a następnie sprawdzania tej wartości w ewidencji giełdowej)
spółka feniksa : spółka utworzona przez dyrektorów spółki, która została objęta zarządem komisarycznym, która działa w taki sam sposób jak pierwsza spółka i pod wieloma względami (poza nazwą) wydaje się być dokładnie taka sama jak pierwsza spółka
skrzynka na drobne wydatki : zamknięta metalowa skrzynka w biurze, w której przechowuje się drobne wydatki
sektor prywatny: jedna z części gospodarki kraju, która sama w sobie składa się z sektora korporacyjnego (firmy należące do prywatnych akcjonariuszy), sektora osobistego (osoby fizyczne i ich dochody i wydatki) oraz sektora finansowego (banki i inne instytucje zajmujące się obrotem pieniędzmi).
szybki: szybki lub zrobiony natychmiast
szybka data : data dostawy, podana w kontrakcie terminowym
szybki płatnik : firma lub osoba, która płaci rachunki szybko
spółka nieruchomości : firma, która kupuje budynki w celu ich wynajęcia
spekulant: osoba, która osiąga zbyt duże zyski, zwłaszcza gdy towary są racjonowane lub brakuje ich w dostawach
spekulacja : praktyka osiągania zbyt dużych zysków
sąd spadkowy : sąd, który bada testamenty, aby sprawdzić, czy są ważne
spółka z ograniczoną odpowiedzialnością: 1. spółka z niewielką liczbą akcjonariuszy, której akcje nie są notowane na giełdzie papierów wartościowych 2. spółka zależna, której akcje nie są notowane na giełdzie papierów wartościowych, podczas gdy akcje jej spółki macierzystej są
spółka prywatna : zarejestrowana spółka której akcje nie są oferowane do sprzedaży publicznej
specjalista ds. zakupów :osoba w firmie lub organizacji odpowiedzialna za zakup zapasów, surowców, sprzętu itp.
siła nabywcza: ilość towarów, któremoże kupić określona grupa osób lub za określoną kwotę pieniędzy siła nabywcza rynku szkolnego
schemat piramidy: niezrównoważony, oszukańczy model biznesowy, który polega na wymianie pieniędzy głównie w celu zapisania innych osób do schematu, bez dostarczania żadnego produktu ani usługi
sprzedaży piramidalnej : nielegalny sposób sprzedaży towarów lub inwestycji publicznie, gdzie każdy agent sprzedaży płaci za franczyzę
sektor publiczny : znacjonalizowane gałęzie przemysłu i usługi raport na temat podwyżek płac w sektorze publicznym lub wynagrodzeń w sektorze publicznym
spółka akcyjn: spółka której akcje można kupić na giełdzie.
święto państwowe : dzień, w którym wszyscy pracownicy mają prawo do urlopu
spółka publiczna : taki sam jak spółka akcyjna
strumień danych: system danych dostępny online, dostarczający informacji o papierach wartościowych, cenach, transakcjach giełdowych itp.
strata śmiertelna : całkowita strata Samochód został uznany za stratę śmiertelną.
świadczenie pośmiertne: świadczenie ubezpieczeniowe wypłacane rodzinie osoby, która zmarła w wypadku przy pracy
śmierć w służbie: świadczenie ubezpieczeniowe lub emerytura wypłacana w przypadku śmierci osoby zatrudnionej w firmie
strona debetowa: lewa kolumna ksiąg rachunkowych, pokazująca pieniądze należne lub wypłacone innym
strona dłużnika: strona debetowa rachunku
swap długu: metoda zmniejszania narażenia na długoterminowy dług krajów Trzeciego Świata poprzez sprzedaż go z dyskontem innemu bankowi
system dziesiętny:
spadek: 1. stopniowy spadek 2. ostatni etap cyklu życia produktu, kiedy sprzedaż i rentowność spadają, a produkt nie jest już wart inwestycji
spadek: spadek lub redukcja. Spadek cen dóbr konsumpcyjnych znajduje odzwierciedlenie w spadku kosztów utrzymania. Eksport odnotował spadek. Sprzedaż spadła o 10% w porównaniu z rokiem ubiegłym.
stopa amortyzacji : stopa, według której aktywa są amortyzowane każdego roku w księgach rachunkowych firmy
Spadający szczyt: termin używany przez chartystów w odniesieniu do spadającego rynku, gdzie każdy szczyt jest niższy od poprzedniego.
staranność: rzeczownik należyta staranność
sprzedaż bezpośrednia: rzeczownik praca polegająca na sprzedaży produktu bezpośrednio klientowi, bez pośrednictwa sklepu
swoboda: możliwość decydowania, co należy zrobić .
sklep dyskontowy: sklep specjalizujący się w tanich towarach kupionych z dużym dyskontem
stopa dyskontowa: stopa pobierana przez bank centralny od pożyczek udzielanych innym bankom
sprzedaż w trudnej sytuacji: sprzedaż towarów po niskich cenach w celu spłaty długów spółki
sieć dystrybucji: seria punktów lub małych magazynów, z których towary są wysyłane po całym kraju
siedziba oddziału: , główna siedziba oddziału firmy
samodzielne przeniesienie własności: sporządzenie aktu przeniesienia własności przez osobę sprzedającą nieruchomość bez pomocy prawnika
sprzedaż krajowa: rzeczownik sprzedaż w kraju
spaść: stać się niższym, tańszym lub mniej.
System Przekazu Rezerwy Federalnej: skomputeryzowany system komunikacji łączący Zarząd Rezerwy Federalnej, jej banki i Departament Skarbu USA
stopa funduszy federalnych : stawka pobierana przez banki za pożyczanie pieniędzy zdeponowanych w Rezerwie Federalnej innym bankom
sfinalizować : uzgadniać ostateczne szczegóły
Stowarzyszenie Finansów i Leasingu : organizacja reprezentująca firmy zajmujące się finansowaniem działalności gospodarczej oraz leasingiem sprzętu i samochodów. Skrót FLA
system informacji finansowej: system komputerowy, który analizuje i gromadzi informacje finansowe do wykorzystania w prowadzeniu działalności gospodarczej
Stowarzyszenie Pośredników Finansowych, Zarządców i Brokerów : FIMBRA
sytuacja finansowa : stan salda bankowego osoby lub firmy w odniesieniu do aktywów i długów
sprawozdanie finansowe: dokument, który przedstawia sytuację finansową firmy, klubu itp.
Sekretarz Finansowy Skarbu Państwa : minister stanu odpowiedzialny za Skarb Państwa, podległy Kanclerzowi Skarbu Państwa. Główny Sekretarz Skarbu
sprawozdanie finansowe: dokument, który przedstawia sytuację finansową firmy. Sprawozdanie finansowe ,dokument określający szczegóły budżetu przedstawianego przez Kanclerza Skarbu i publikowanego w Dniu Budżetu.
supermarket finansowy : firma, która oferuje szereg usług finansowych, np. bank oferujący pożyczki, kredyty hipoteczne, emerytury i ubezpieczenia, a także standardowe usługi bankowości osobistej.
sejf ognioodporny :sejf, którego nie można uszkodzić ogniem
sprzedaż firmowa : sprzedaż, która nie pozwala kupującemu zwrócić towaru
środki fiskalne : j zmiany podatkowe wprowadzane przez rząd w celu poprawy funkcjonowania gospodarki
stały : którego nie można zmienić ani usunąć
stały kurs walutowy : kurs wymiany jednej waluty na inną, który nie może się wahać i może być zmieniony jedynie poprzez dewaluację lub rewaluację
stały dochód: dochód, który nie zmienia się z roku na rok, np. z renty
stały oprocentowany : o stopie procentowej, która nie zmienia się
stała skala opłat : zestaw opłat, które nie zmieniają się w zależności od indywidualnych okoliczności, ale są stosowane spójnie we wszystkich przypadkach danego rodzaju
stały dochód : procentowy zwrot, nie zmiana
stopa zmienna : 1. to samo co stopa zmienna 2. kurs waluty, który może się zmieniać w zależności od popytu na rynku i nie jest ustalany przez rząd
stopa : pokryć rachunek zapłacić koszty pokryć rachunek
siła wyższa : coś, co się dzieje i co jest poza kontrolą stron, które podpisały umowę, np. strajk, wojna lub burza
spedytor : osoba lub firma, która organizuje wysyłkę i dokumenty celne dla kilku przesyłek od różnych firm, łącząc je w jedną dużą przesyłkę
spedycja : czynność organizowania wysyłki i odprawy celnej
spedytor : osoba lub firma, która organizuje wysyłkę i dokumenty celne
sprzedaż terminowa : sprzedaż akcji, towarów lub walut obcych z dostawą w późniejszym terminie
strefa franka : obszar walutowy składający się z byłych kolonii francuskich w Afryce lub na Pacyfiku, w których walutą jest frank CFA lub frank CFP
swobodny spadek : nagły spadek cen
strefa wolnego handlu : grupa krajów stosujących wolny handel
strefa wolnego handlu: obszar, na którym nie ma cła
spedytor : osoba lub firma, która organizuje dokumenty wysyłkowe i celne dla kilku przesyłek od różnych firm, łącząc je w jedną dużą przesyłkę
stawki frachtowe : opłaty za transport towarów
społeczeństwo przyjazne : grupa osób, która płaci regularne składki, które służą pomocy członkom grupy, gdy chorują lub mają trudności finansowe
świadczenie pozapłacowe : dodatkowa rzecz zapewniana przez firmę pracownikom oprócz pensji, np. samochody służbowe lub prywatne ubezpieczenie zdrowotne.Dodatki rekompensują niskie wynagrodzenie. Korzystanie z firmowych obiektów rekreacyjnych jest jednym z dodatków do pensji.
spełnić : wykonać coś w sposób satysfakcjonujący
spełnienie: czynność wykonywania czegoś w sposób satysfakcjonujący
śmieszne pieniądze: nietypowy rodzaj instrumentu finansowego stworzony przez firmę
sezon zarobków : pora roku, w której duże firmy ogłaszają swoje wyniki za poprzedni okres kwartalny, rytuał znany jako zyski za sezon
stopa zwrotu z zysków : kwota zarobiona w dywidendach na akcję jako procent bieżącej ceny rynkowej akcji
środowisko ekonomiczne : ogólna sytuacja gospodarcza
sankcje ekonomiczne : ograniczenia handlu nakładane przez rządy zagraniczne w celu wpłynięcia na sytuację polityczną kraju ,w celu nałożenia sankcji gospodarczych na kraj
spowolnienie gospodarcze : ogólne zmniejszenie aktywności gospodarczej kraju
stagnacja gospodarcza : brak rozwoju gospodarki
samochód ekonomiczny : samochód, który nie zużywa dużo benzyny
skuteczny : rzeczywisty, w przeciwieństwie do teoretycznego
skuteczna kontrola : sytuacja, w której ktoś posiada dużą liczbę akcji w spółce, ale mniej niż 50%, a zatem w efekcie kontroluje spółkę, ponieważ żaden inny pojedynczy akcjonariusz nie może go przegłosować
stopa efektywna : rzeczywista stopa procentowa pożyczki lub depozytu, tj. RRSO
sprawnie : w sposób efektywny
system płatności elektronicznych : sposób dokonywania płatności za pośrednictwem sieci elektronicznej, takiej jak Internet
składka pracodawcy : pieniądze wpłacane przez pracodawcę na emeryturę pracownika
sąd pracy : organ rządowy odpowiedzialny za rozstrzyganie sporów między pracownikami a pracodawcami
strefa przedsiębiorczości : obszar kraju, w którym firmy są zachęcane do rozwoju poprzez oferowanie specjalnych warunków, takich jak łatwe pozwolenie na budowę lub obniżka stawki biznesowej
słodzik kapitałowy : zachęta do pożyczania pieniędzy firmie w formie warrantu dającego prawo do zakupu akcji w późniejszym terminie i po uzgodnionej cenie
szacowany : obliczony w przybliżeniu
strefa euro : kraje europejskie używające euro jako wspólnej waluty, postrzegane jako grupa. Nazywany również Eurolandem
średnia : średni lub przeciętny
średnioterminowy: odnoszący się do punktu pomiędzy terminem krótkoterminowym a długoterminowym prognoza średnioterminowa prognoza na dwa lub trzy lata pożyczka średnioterminowa kredyt bankowy na trzy do pięciu lat
średnia kapitalizacja : akcja spółki o średniej kapitalizacji (notowanej na London Stock Exchange, kapitalizacja od 300 mln GBP do 2,5 mld GBP)
średnia:w centrum lub między dwoma punktami
średni dochód : przymiotnik osoby w średnim przedziale dochodowym osoby o średnich dochodach, niezbyt wysokich lub bardzo niskich
stopa środkowa : kurs wymiany pomiędzy kursem kupna a kursem sprzedaży waluty obcej
średniomiesięczny : przymiotnik występujący w połowie miesiąca, rachunki średniomiesięczne
średniej wielkości: średniej wielkości firma USA firma większa niż mała firma, ale mniejsza niż duża firma
środek tygodnia : przymiotnik dziejący się w środku tygodnia
skromny: mały
standard monetarny: stały kurs waluty
stopy procentowe : rzeczownik w liczbie mnogiej stopy procentowe dla pożyczkobiorców lub pożyczkodawców
średnia ruchoma : średnia cen akcji na giełdzie, gdzie obliczenia są dokonywane w okresie, który regularnie się przesuwa.
KOMENTARZ: Najczęściej spotykane są średnie 100-dniowe lub 200-dniowe, albo średnie kroczące 10- lub 40-tygodniowe. Średnia jest obliczana jako średnia wartość dla całego okresu i przesuwa się do przodu o jeden dzień lub tydzień. Te średnie są często wykorzystywane przez analityków wykresów.
stowarzyszenie wzajemne : w USA forma stowarzyszenia oszczędnościowo-pożyczkowego, którego właścicielami są jego członkowie
spółka wzajemna : rzeczownik tożsamy z wzajemnym towarzystwem ubezpieczeniowym
stażysta menedżerski: młody pracownik szkolący się na menedżera
szkolenie menedżerskie: proces szkolenia pracowników na menedżerów poprzez zmuszanie ich do studiowania problemów i wypracowywania rozwiązań
stan cywilny: stan bycia w związku małżeńskim lub niezamężnym
sprzedawać akcje na rynku : polecenie maklerowi papierów wartościowych, aby sprzedał akcje po najlepszej możliwej cenie wprowadzić spółkę na rynek
siły rynkowe: wpływy na sprzedaż produktu, które powodują zmianę cen
stopa rynkowa: zwykła cena na rynku
Strateg rynkowy: osoba planująca, jak kupować i sprzedawać na giełdzie
Skrót MBO: wykup menedżerski
Skrót MCT: główny podatek dochodowy od osób prawnych
szczepienie , immunizacja : ustalenia mające na celu ochronę dochodów z portfela inwestycyjnego przed ryzykiem na zmiennym rynku akcji
system zaliczkowy : system kontroli drobnych wydatków, w którym gotówka jest wypłacana za pisemnym pokwitowaniem, a pokwitowanie służy do uzyskania większej ilości gotówki i przywrócenia stanu początkowego
system imputacji : dawny system opodatkowania dywidend, w którym spółka wypłacała
skala przyrostowa : skala wynagrodzeń z regularnymi rocznymi podwyżkami
strata pośrednia: to samo co strata wtórna
sąd przemysłowy: sąd, który może rozstrzygać spory pracownicze, jeśli obie strony zgodzą się zwrócić się do niego o rozpatrzenie ich sporu
szpiegostwo przemysłowe : praktyka polegająca na próbie odkrycia tajemnic pracy lub produktów konkurencji, zazwyczaj nielegalnymi środkami
stosunki przemysłowe : w liczbie mnogiej relacje między kierownictwem a pracownikami Firma ma historięzłych stosunków pracy.
stopa inflacji: liczba w formie procentu, która pokazuje, o ile wzrosła inflacja w danym okresie, zazwyczaj w ciągu roku. Nazywana również stopą inflacji
sprzedaż początkowa: pierwsza sprzedaż nowego produktu
stawki ubezpieczeniowe : kwota składki, którą należy zapłacić za każde 1000 funtów ubezpieczenia
sprzedawca ubezpieczeń : osoba, która zachęca klientów do wykupywania polis ubezpieczeniowych
sprzedaż instytucjonalna : sprzedaż akcji przez instytucje finansowe
składka ubezpieczeniowa: coroczna płatność uiszczana przez osobę lub firmę na rzecz firmy ubezpieczeniowej
stopa procentowa : liczba pokazująca procent pożyczonej lub zdeponowanej kwoty kapitału, który ma zostać spłacony jako odsetki. Nazywana również stopą procentową.
strona zainteresowana : osoba lub firma mająca interes finansowy w firmie
swap stopy procentowej : umowa między dwiema firmami o wymianie pożyczek. Firma z pożyczkami o stałym oprocentowaniu może je wymienić na pożyczki o zmiennym oprocentowaniu innej firmy. Nazywany również zwykłym swapem waniliowym
środowisko inwestycyjne : ogólna sytuacja gospodarcza, w której dokonywana jest inwestycja.
sąd podatkowy: Stany Zjednoczone; sąd, który rozpatruje spory między podatnikami a Urzędem Skarbowym (IRS)
schronienie podatkowe: umowa finansowa, taka jak program emerytalny, w której można inwestować bez podatku
Spadek techniczny: spadek cen akcji spowodowany analizą techniczną
Strona trzecia: osoba inna niż dwie główne strony umowy
symbol tickera: litera używana do identyfikacji akcji w systemie ticker tape
KOMENTARZ: Wszystkie papiery wartościowe notowane na amerykańskich giełdach są oznaczone symbolami literowymi na ticker tape. Na przykład akcje Hiltona są oznaczane jako HLT, Texaco jako TX, Xeroxa jako XRX itd.
ścisłe : który jest kontrolowany, który nie pozwala na żadne ruchy
skala czasowa : czas potrzebny na ukończenie pracy
strata handlowa: sytuacja, w której przychody firmy są niższe niż jej wydatki
sesja handlowa : jeden okres (zwykle dzień), w którym odbywa się handel na giełdzie
stażysta : rzeczownik osoba ucząca się czegoś
staż: stanowisko stażysty
szkolenie : proces uczenia się, jak coś zrobić.
skarbnik : 1. osoba, która dba o pieniądze lub finanse klubu, stowarzyszenia itp. 2. urzędnik firmy odpowiedzialny za pozyskiwanie nowych środków finansowych dla firmy i optymalne wykorzystanie jej istniejących zasobów finansowych. 3. USA główny dyrektor finansowy firmy. 4. (w Australii) minister finansów w rządzie.
Skarby skarbowe : w liczbie mnogiej amerykańskie obligacje i bony skarbowe (nieformalnie)
Skarb państwa: 1. departament rządowy zajmujący się finansami kraju (UWAGA: Termin ten jest używany zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Stanach Zjednoczonych; w większości innych krajów departament ten nazywa się Ministerstwem Finansów). 2. departament firmy lub korporacji zajmujący się ze wszystkimi sprawami finansowymi 3. USA obligacja skarbowa, weksel lub nota wyemitowana przez Skarb Państwa USA
Sekretarz Skarbu : rzeczownik, taki sam jak Sekretarz Skarbu
skrócić : czasownik oznaczający prowadzenie uproszczonego systemu bankowego poprzez niezwracanie fizycznych czeków do banku płacącego
skrócenie : uproszczony system bankowy, w którym czeki nie są wysyłane do banku płacącego, lecz przechowywane w banku odbierającym, który powiadamia bank płacący za pomocą komputera o szczegółach otrzymanych czeków
SPRAWIEDLIWOŚĆ : Bardzo powszechne słowo w Starym Testamencie i bogate w znaczenie. Uprzywilejowanym znaczeniem jest moralna prawość, naśladowanie Boga w jego licznych manifestacjach i przestrzeganie prawa. Ponieważ to przestrzeganie jest wzorowane na relacji między dwiema osobami, zmienia się wraz ze zmianami w relacji, ale zakłada, że sprawiedliwość jest niezbędna . To rozumienie jest kontynuowane w bardzo starożytnych tekstach Księgi Przysłów , gdzie antytetyczny paralelizm podkreśla sprzeczne terminy: sprawiedliwość-przewrotność, prawdaoszustwo i gdzie słowo sprawiedliwość jest stosowane do szczerej mowy i dokładnych miar . Te archaiczne koncepcje, przyjęte do kodeksu przymierza (Wj 23:6-8), dały początek identyfikacji sprawiedliwych jako niewinnych i miały przedłużoną obecność w literaturze mądrościowej . W niektórych fragmentach prorockich prześladowana sprawiedliwa osoba to pobożny wierzący, osoba religijna. Proroctwo ma tendencję do tworzenia pary sprawiedliwość-sąd i przypisuje znaczenie prawidłowego administrowania władzą sądowniczą, w szczególności w sporach między dwiema osobami prywatnymi, gdzie stan osoby, która doznała niesprawiedliwości, jest uprzywilejowany. Typowa formuła "postępuj według sprawiedliwości i prawa" potępia sytuację, w której sprawiedliwość nie podąża swoim normalnym torem i proponuje ideał równości ważny dla wszystkich. W prorokach transcendentna prawość Mesjasza znajduje wyraz. Rdz 15:6 wprowadza nową koncepcję oderwaną od przepisów prawnych. Biorąc pod uwagę charakter opowieści i jej prawdopodobną pierwotną autonomię, pomimo nawiązania do postępowania Abrahama, które podobało się Bogu, prawość przypisana Abrahamowi brzmi jak rekompensata, jakby zasłużona, za wiarę w Boga w tym konkretnym momencie i jest uzależniona od aktu ufności w niepokojącą boską obietnicę. Wiara, która stanowi podstawę prawości Abrahama, nie jest odosobnionym aktem, ale postawą. Paweł odkrył tutaj nie tylko spójne zachowanie moralne, ale także nowy stan ontologiczny. W Rdz 15:6 sprawiedliwość w ST osiąga swój szczyt, ale nie ma już późniejszego wpływu, jak w Jr 31:23, który utożsamia wzgórze świątynne z miejscem zamieszkania sprawiedliwości i swobodnym dostępem dla tych, którzy ją praktykują . W ST sprawiedliwość jest przesiąknięta znaczeniem religijnym, gdy oznacza Boga i boskie atrybuty dobroci i wierności rozumiane konkretnie jako aktywne w odniesieniu do człowieczeństwa; gdy mówi się o człowieczeństwie, pomimo niuansów, obejmuje ono postępowanie wobec Boga (akty czci), wobec siebie (aspekt dystrybutywny), wobec bliźniego (aspekt prawno-prawny). Mesjasz podejmuje najbardziej niepokojące z niespełnionych oczekiwań (aspekt eschatologiczny). W NT, u Mateusza, sprawiedliwość wskazuje na postępowanie ludzkie: poprawne, sprawiedliwe i zgodne z wolą Boga. Ma to fundamentalne znaczenie w Mt 3:15, gdzie Jezus przedstawia wierne przestrzeganie i wypełnienie całej starożytnej prawnej prawości jako zasadniczy przedmiot swojej misji. W Kazaniu na Górze czwarte i ósme błogosławieństwo odnoszą się do sprawiedliwych ludzkości, którzy wynikają z przestrzegania prawa w obecnym świecie; w Mt 5:20 sprawiedliwość, do której powołany jest uczeń, jest zgodna z faryzeuszami, ale ją przewyższa, ponieważ prawo jest przedstawione w swojej pierwotnej czystości i zgodnie z boskimi wymogami doskonałości; w Mt 6:1 obejmuje wszystkie obowiązki, reprezentowane przez jałmużnę, modlitwę i post. Poszukiwanie królestwa Bożego i jego sprawiedliwości jest nakazem osiągnięcia chrześcijańskiej doskonałości, dzięki której nowa wspólnota jest już ukształtowana jako realna antycypacja eschatologicznego królestwa. Z Mt wyłania się wyraźnie związek między ideą doskonałości a ideą chrześcijańskiej prawości, która, mimo że jest zgodna z linią żydowską, przewyższa ją poprzez swoje głębsze i radykalne wymagania. Jak wynika z Łk 1,75, Łukasz podąża analogicznymi ścieżkami: świętość i prawość nie są czymś zewnętrznym dla człowieczeństwa, ale konkretnie ukazują wypełnienie woli Bożej przez ludzkość. Nacisk liturgiczny nie osłabia religijnego obowiązku. Religia Pawła przed jego nawróceniem polegała na dążeniu do sprawiedliwości prawa, zgodnie z którą człowiek jest sprawiedliwy proporcjonalnie do swoich uczynków . Ta sprawiedliwość, która pochodzi z prawa lub z uczynków prawa lub po prostu z uczynków , daje ludzkości poczucie prawości i pozwala osobom na wysuwanie pewnych pozorów. Po nawróceniu Paweł zaprzecza, że jest to stan autentycznie sprawiedliwej osoby. W sferze prawa nikt nie jest sprawiedliwy przed Bogiem, a chrześcijańska sprawiedliwość nie jest uwarunkowana prawem ani uczynkami, które ono nakazuje, ale pochodzi z wiary i opiera się na wierze . Paweł, który podkreśla ewolucję między chrześcijańską sprawiedliwością a żydowską sprawiedliwością, pomija aspekty wspólne dla obu, w szczególności to, że rola wiary, przebaczenia, pokuty i wielkiego miłosierdzia Bożego nie były nieznane judaizmowi rabinicznemu. W kontrowersjach próbuje pokazać, że sfera prawa była przejściowym i propedeutycznym reżimem dla sprawiedliwości przez wiarę. Przykładami tego są wybór Abrahama , który przyniósł mu sprawiedliwość i antytetyczny paralelizm Chrystusa z Adamem : ludzkość, która na początku otrzymała w Adamie stan grzechu, otrzymuje w Chrystusie obfitość łaski i dar sprawiedliwości, który zaprowadzi ją do królestwa Bożego, gdzie będzie panować w życiu . Sprawiedliwość, która jest przekazywana w chrzcie , tworzy stabilny stan , uzasadnia nadzieję posiadania chwały Bożej i bycia zbawionym od Jego gniewu . W tym stanie prawo nie ma wpływu, jak potwierdza doświadczenie Abrahama, który otrzymał obietnicę odziedziczenia świata dzięki sprawiedliwości wiary. Ten ogromny ruch idei stanowi ramy dla przesłania o "sprawiedliwości Boga", które otwiera list do Rzymian . Mocne wyrażenie, że "w ewangelii objawia się sprawiedliwość Boża" pozwala na paralelę ze zwrotem "królestwo Boże". Sprawiedliwość Boga, podobnie jak królestwo, objawia się i ustanawia na ziemi poprzez słowo Boże. Tak jak królestwo Boże już istnieje w niebie i jest realizowane na ziemi, tak samo jest ze sprawiedliwością Boga. Jedno i drugie reprezentuje dobra niebieskie . Wyrażenie "sprawiedliwość Boga" podkreśla ideę, że dar Boży jest nam dany jako zapowiedź eschatologicznego zbawienia. Ta sprawiedliwość należy pierwotnie do Boga, ponieważ to Jego zbawienie, Jego bogactwo, Jego królestwo są przekazywane ludzkości ze względu na Jego zbawczą wolę, która jaśniała w minionych wiekach (Abraham, Chrystus-Adam). Ta linia interpretacyjna ma potwierdzenie w 1 Kor 1:30, gdzie filozofia Greków, która jest ludzką mądrością, tak jak żydowska sprawiedliwość jest ludzką sprawiedliwością przeciwstawną chrześcijańskiej mądrości, która jest mądrością Bożą: "Przez Niego jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas przez Boga mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem". Orędzie przedstawia mądrość Bożą Grekom i sprawiedliwość Bożą Żydom. Poza tymi liniami, ale nie mniej ważne są te pojęcia, które można przetłumaczyć w kategoriach prawości, boskiego atrybutu działającego w miłosierdziu, w sądzie powszechnym jako przejawienie transcendencji fundamentalnej normy boskiej i bojaźni Bożej, jako wzniosła wizja niebiańskiego procesu, kiedy Bóg wyda korzystny wyrok i ogłosi sprawiedliwość chrześcijan, opartą na dziele Chrystusa, na jego wstawiennictwie i na miłości, która ich zjednoczyła. W literaturze patrystycznej słowo to podlega dwóm interpretacjom: jednej, jurydycznej, ściśle związanej z aktem sądowym wykonywanym zgodnie z panującymi normami; drugiej, etycznej, która oznacza postępowanie osób stających w obliczu prawa w jego różnych artykulacjach. Klemens z Aleksandrii mówi, że gnostyk poświęca czas na refleksję nad odwagą, roztropnością, umiarkowaniem i prawością, co jest doskonałą, tetragonalną cnotą . Zadaniem, jakiego się od niego wymaga, jest skoordynowanie wszystkich potencjałów duszy w chwili wydania wyroku. Jego granice pokrywają się z granicami prawości i uczciwości . Źródłami chrześcijańskiej sprawiedliwości są: Bóg, który udziela jej w zamian za ofiarę złożoną mu z naszej ludzkiej sprawiedliwości , miłość Boga i Chrystus, który jest istotą samej sprawiedliwości, z której została uformowana sprawiedliwość, która jest w każdym wierzącym, tak że istnieje wiele form sprawiedliwości w tych, którzy są zbawieni . Człowiek wchodzi w jego posiadanie z łaską przez wiarę, jak Abraham , przez chrzest , przez bojaźń Bożą . Sprawiedliwość jako cnota chrześcijańska zaczyna się od nawrócenia ; jej liczne ścieżki prowadzą do ścieżki Boga). Wierność i sprawiedliwość nie są utożsamiane, ponieważ sprawiedliwość jest drogą, która prowadzi do doskonałości . To napięcie ma implikacje eschatologiczne: tylko ten, kto żył w czystości i jest ozdobiony prawością i innymi cnotami, ujrzy Boga i stanie się nieśmiertelny . Częste odniesienia do sprawiedliwości Boga sprowadzają się zasadniczo do dwóch: nakazowej i wynagradzającej , obie zorientowane na sprawiedliwość dystrybutywną. Marcjonicka koncepcja sprawiedliwości Boga jako negatywnej, karzącej, jest przeciwstawna pozytywnej, oczywistej dla wszystkich, która odżywia każdą żywą istotę.
SZATY LITURGICZNE : Szaty noszone przez duchownych podczas czynności religijnych. Chociaż, jak się wydaje, w starożytnych religiach (ze szczególnym uwzględnieniem judaizmu) było dość naturalną praktyką zakładanie specjalnych szat na szczególne okoliczności kultowe, tego samego nie można powiedzieć o kościele przednicejskim. Czy to z powodu ducha, który szukał rozróżnienia i kontrastu z praktykami i zwyczajami, które przypominały starożytne prawo żydowskie, czy też z powodu bardziej ograniczonego i powściągliwego charakteru wczesnej chrześcijańskiej czci, szaty zwykle używane w cywilnym życiu grecko-rzymskim były również używane do liturgii. Wydaje się jednak, że najlepsze lub najczystsze i, jak się wydaje, białe szaty wkrótce zarezerwowano na celebracje liturgiczne ; wydaje się zatem logiczne mówić o szatach od końca II i początku III w., które były zarezerwowane do użytku liturgicznego, chociaż w formie i kroju idealnie identyczne z szatami codziennego życia. Należy ostrożnie odwołać się do stwierdzenia Orygenesa, gdy twierdzi, że "kapłan używa pewnych szat, gdy sprawuje posługę ofiarniczą, a innych, gdy wychodzi publicznie" (aliis indumentis sacerdos utitur dum est in sacrificiorum ministerio, et aliis cum procedit ad populum, In Lev. hom. IV,6); przyjęte tutaj rejestry interpretacyjne są niewątpliwie dwojakie: jeden, rzeczywisty, odnoszący się do tekstu ST, drugi, by tak rzec, moralny, w odniesieniu do drogi Pawłowej koncepcji evndu,ein. Ta sama ostrożność jest również potrzebna w przypadku jednego ze stwierdzeń Hieronima, które bardzo często zależą od Orygenesa; zdaje się on powtarzać słowa Orygenesa, gdy wybierając słowo habitus, utrzymuje, że "boska religia ma jeden strój w posłudze, inny w powszechnym użyciu i życiu" (religio divina alterum habitum habet in ministerio, alterum in usu vitaque communi). Takie świadectwa nie są zatem konkretnie związane, jak się często twierdzi , ze szczególnymi liturgicznymi szatami chrześcijańskimi. Podobnie niepewne, ze względu na dobrze znaną późną kompozycję (V-VI w.), jest twierdzenie z Liber pontificalis (XXIV,3) dotyczące czasów papieża Stefana I (254-257): "On [tj. Stefan I] ustanowił prawo, że kapłani i lewici nie używają szat sakralnych w codziennym użytku, z wyjątkiem kościoła" (constituit sacerdotes et levitas ut vestes sacratas in usu cottidiano non uti, nisi in ecclesia). Wspomniano o i`erze. stolh, w ujawniającym oświadczeniu Teodoreta z Cyrus , odnoszącym się do lat 330., ujawniającym, jak wraz z deregulacją kultu i w wyniku pewnych przywilejów i zaszczytów uzyskanych przez religię chrześcijańską w IV w., niektórzy duchowni nie oparli się pokusie wykorzystania niektórych drogocennych materiałów w wytwarzaniu własnych szat do tego stopnia, że często wzbogacali je wszelkiego rodzaju ozdobami i haftami. Rzeczywiście, wkrótce potem pewne wybitne osoby w kościele wykazały pewną niechęć natychmiast po rozpowszechnieniu się tego zwyczaju, zwłaszcza na Zachodzie. Augustyn, np., który kiedyś podkreślał prostotę swojego sposobu ubierania się - z pewnością odnosząc się do sposobu swojej posługi liturgicznej - nie tylko publicznie odrzucił takie udoskonalenia, ale także nie pochwalił wynikającej z nich tendencji do rozróżniania ubioru w obrębie różnych szczebli duchowieństwa; ponadto jasno dał do zrozumienia, że każda drogocenna szata dana mu w celu wyróżnienia zostanie sprzedana, a dochód rozdysponowany między ubogich . Papież Celestyn I również zajął stanowisko (428) przeciwko tym próbom hieratycznej restauracji kapłaństwa, gdy wyraził ubolewanie z powodu inicjatywy niektórych biskupów Galii, aby wprowadzić pewne rozróżnienia w ich ubiorze (amicti pallio et lumbos praecincti), które, w przeciwieństwie do zwyczajów Ojców, miały tendencję do nadawania większej wartości w nabożeństwie literze, a nie duchowi Pisma Świętego (Łk 12,35). Duchowieństwo musiało odróżniać się od ludu "nauczaniem, a nie szatą; sposobem życia, a nie strojem; przez czystość umysłu, a nie przez czystość zewnętrznych form kultu" (doctrina, non weste; konwersacja, non habitu; mentis puritate, non kultu). Istotna tożsamość w stylu pomiędzy ubraniami powszechnie używanymi w życiu cywilnym (nawet przez duchowieństwo) a szatami zarezerwowanymi na czynności liturgiczne wydaje się jednak trwać aż do czasu, gdy świecka moda, zwłaszcza męska, stopniowo się zmieniła, zwłaszcza pod wpływem barbarzyńskich manier i zwyczajów w czasie inwazji; dlatego też doszło do tego, że stare szaty świąteczne, zwane wówczas "szatami liturgicznymi", były nadal używane przez duchownych wyłącznie podczas celebracji liturgicznych. Wszystko to było spowodowane zrozumiałym poczuciem sakralnej niezmienności, którą często przyjmują tradycje i zwyczaje związane z religią, i (jak pośrednio zaświadczyli już Teodoret i Augustyn) z powodu tej samej finezji, z jaką takie szaty były często wykonywane i która prawdopodobnie przyczyniła się do zwiększenia świętości, a tym samym samego urzędu kapłaństwa. W rzeczywistości pod koniec V w. istniała już świadomość rozróżnienia między tymi dwoma sposobami ubierania się, co można wywnioskować nawet z niektórych norm kościelnych dotyczących ubioru duchowieństwa, nawet w życiu cywilnym , co umożliwia zachowanie starożytnych szat. Tak więc np. kan. 5 Soboru w Mâcon (581 lub 583) stanowi: "Niech żaden duchowny nie ośmiela się zakładać ani ziemskiego stroju, ani obuwia, chyba że to, co przystoi religii" (nullus clericus sagum [krótsza tunika] aut vestimentum vel calceamenta saecularia, nisi quae religionem deceant induere praesumat). Na koniec ważne jest, aby pamiętać, jak pod koniec VI w. (ale to musiało się już zdarzyć wcześniej) mamy pośrednie informacje o szatach liturgicznych noszonych na zwykłych ubraniach (kan. 12 Narbonne z 589). Podobnie na Wschodzie dekret tzw. Soboru Trullo II (691-692) wyraźnie zabrania duchowieństwu zakładania niesankcjonowanych szat (kan. 27). Można zatem wnioskować, w świetle tego, co zostało powiedziane do tej pory, że obok tego, co stało się znane jako szaty "liturgiczne", duchowni mieli obowiązek noszenia specjalnych ubrań nawet w życiu codziennym. Prostota takiego ubioru była w inny sposób podkreślana przez wybór raczej prostego materiału i przez zakaz używania jaskrawych kolorów (kan. 1 wspomnianego Soboru w Narbonne i kan. 16 Drugiego Soboru Nicejskiego z 787). Ale czytelnicy powinni zapoznać się między innymi ze studiami napisanymi przez Retzlaffa i Innemée wymienionymi w bibliografii. Należy dodać, że bardziej ścisłe szaty liturgiczne, wraz z innymi insygniami omówionymi poniżej, ze względu na szczególne znaczenie symboliczne przypisane im przez starożytną (głównie wczesnośredniowieczną) duchowość - i często inherentne dla ich starożytnego użycia, formy i koloru - ostatecznie stały się integralną częścią liturgicznego actio. Już kan. 6 wspomnianego Soboru w Mâcon nakazuje np., aby arcybiskup nie odprawiał mszy bez paliusza, a później Amalariusz (IX w.) w bardziej wyraźny sposób rozumiałby szaty przepisane na oficjum jako exemplum bonae conversationis dla ludu chrześcijańskiego . Z pewnością zatem "interpretacji" tej symboliki doskonale rozumianej przez stulecia - jak gdzie indziej dowodzą specjalne mowy, które stopniowo powstawały na przestrzeni lat i były powtarzane do 1969 r. - zawdzięczamy, mniej więcej, zachowanie tej szaty w nienaruszonym stanie do naszych czasów. O ile pozwalają na to granice chronologiczne, omówmy teraz niektóre z różnych zachodnich szat liturgicznych, rozróżniając je, jak to się zwykle robi przy ich ocenie, na szaty spodnie (alba i pas, humerał, cotta i rokieta) i szaty wierzchnie (ornat, kapa, dalmatyka i tunika). Tutaj chciałbym również uwzględnić traktowanie innych szat, klasyfikowanych przez niektórych jako insygnia, wraz z innymi specyficznymi znakami rozróżnienia między różnymi stopniami w hierarchii kościelnej, które są zatem organicznie częścią szaty liturgicznej. Wreszcie paramenty dla obrządku wschodniego ( greckiego, syryjskiego, ormiańskiego, nestoriańsko-chaldejskiego i koptyjskiego) są mniej liczne niż łacińskie. Bardziej szczegółowe informacje, gdy będzie to konieczne, zostaną podane pod ich zachodnim odpowiednikiem, chociaż niektóre odniesienia ikonograficzne są zarezerwowane na zakończenie tego wpisu. Alba. Pochodzi od tunica talaris et manicata camisia Rzymian, która, szeroka i długa, zakrywała całe ciało od szyi w dół. Była również powszechnie nazywana camisia ze względu na pochodzenie z (krótszego) świeckiego stroju, alba ze względu na kolor (biały), linea ze względu na materiał (len), a także colobium (odcięta), jeśli rękawy były krótkie lub całkowicie brakujące. Od samego początku chrześcijaństwa otrzymał on szczególne znaczenie czystości i niezniszczalności; z tego powodu był zakładany przez wiernych natychmiast po otrzymaniu chrztu (patrz "biały", w części Kolor, symbolika i liturgia). Jako specjalny liturgiczny strój kapłanów, jest on wymieniony na Zachodzie (398?) w kan. 60 tzw. IV Soboru Kartagińskiego, który zezwolił diakonom na jego używanie tylko tempore oblationis … vel lectionis, ale także wcześniej na Wschodzie przez Euzebiusza z Cezarei z terminem podh,rhj i przez Jana Chryzostoma), który zamiast tego nazywa go citwni,skoj. W obrządku bizantyjskim odpowiadałby mu stica,rion, szata zakładana przez kapłanów i diakonów. Cingulum. Cingulum (zw,nh) było połączone z albą. W starożytności wiązano je wokół talii, gdy pokazywano je publicznie. Wydaje się, że papież Celestyn I już nawiązuje do jednego z jego liturgicznych zastosowań w wyżej wymienionym liście do biskupów Galii, ponownie przedstawiając tradycyjną symboliczną interpretację Łk 12:35 (in lumborum praecinctione castitas). W tym samym duchu patrz Amalarius (Odpowiada humerale lub anagolaium). W języku greckim można znaleźć terminy avnabo,laion, anva,laboj. Jest to prostokątny kawałek materiału umieszczony na ramionach, przed albą, jeśli jest wykonany zgodnie z rzymskim zwyczajem, a następnie wykonany tak, aby przechodził pod pachami, aby związać szaty z talią i umożliwić swobodniejsze ruchy. Początkowo przywilej biskupa Rzymu i jego diakonów, rozszerzony w epoce karolińskiej na wszystkich duchownych. W odniesieniu do jego pochodzenia, zaproponowano różne hipotezy: niektórzy średniowieczni liturgiści, tacy jak Honoriusz z Autun (Gemma animae I,201), uważali, że pochodzi on z hebrajskiego efodu; w epoce nowożytnej został potwierdzony , że pochodzi on od rzymskiego amictus i ich ofiar, lub prościej, od focale lub sudarium, które w życiu cywilnym zakładano na szyję, aby chronić ją przed potem lub zimnem . Bardziej obszerne i przekonujące świadectwa przedstawił Callewaert na rzecz monastyczno-egipskiego pochodzenia. Amalarius , przyglądając się sposobowi noszenia humerału (collum undique cingimus), uważał, że symbolizuje on powściągliwość w używaniu języka (custodia vocis, castigatio vocis). To samo powiedziano w Pontifical Guillaume′a Duranda , kiedy humerał zakładano na głowę podczas święceń subdiakona: zwyczaj, który nadal można znaleźć w niektórych starożytnych zakonach monastycznych. Cotta i rokieta. Uważane za modyfikacje camisii, są tutaj wymienione, aby uzupełnić podstawową ramę bielizny, nawet jeśli jest stosunkowo późno używana. Cotta, która miała szerokie i długie rękawy, pochodziła z superpelliceum, szerokiej i wygodnej alby używanej podczas funkcji liturgicznych na codziennych pikowanych szatach, zwłaszcza w zimnych krajach północnych. Początkowo jako szata chórowa (zastępująca camisię wśród niższych duchownych), stopniowo została skrócona do kolan. Rokietę (rochetum), wspomnianą po raz pierwszy na Synodzie w Trewirze w 1238 r., odróżnia od cotty wąskie i krótsze rękawy. Noszono ją bezpośrednio na sutannie i była właściwa dla prałatów. Nigdy nie była uważana za szatę liturgiczną. Początkowo, opadająca do stóp, pochodziła od camisii lub alba romana, succa lub subta noszonych przez średniowiecznych urzędników kościelnych jako codzienny strój, na który następnie zakładano albę liturgiczną. Ornat (feli,nion). Wierzchnia szata, której kapłan używa do odprawiania mszy. Historycznie planeta lub casula pochodzi od paenula (feno,lion), powszechnie używanego płaszcza w świecie grecko-rzymskim do IV-V w., zaprojektowanego przede wszystkim w celu ochrony noszącego przed deszczem lub zimnem lub do podróży. Był to rodzaj okrągłego płaszcza, do którego głowę wkładano przez otwór, z którego często zwisał kaptur (cucullus). Po wyjściu z użycia w sferze cywilnej, pozostał w użyciu wśród duchowieństwa zarówno w życiu codziennym, jak i w oficjum liturgicznym. Wydaje się, że początkowo pojawił się w tym ostatnim użyciu pod nazwą amphibalus. Używanie ornatu, przed rozpowszechnieniem kapy, nie wydaje się być zarezerwowane wyłącznie do mszy, a w Rzymie zakładali go, chociaż do różnych funkcji, wszyscy duchowni; w liturgii gallikańskiej jednak jego użycie było najprawdopodobniej ograniczone do biskupów i księży. Będąc już od jakiegoś czasu przedmiotem różnych motywów dekoracyjnych i przedstawień (zwykle Chrystusa i Dziewicy lub świętego patrona), co czyniło ją coraz cięższą, planeta przeszła różne transformacje, które stopniowo ją skracały, najpierw tylko na przedniej stronie, następnie wzdłuż ramion, aby stać się, od XIV-XV w. aż do niemal naszych czasów, rodzajem szkaplerza. W obrządku wschodnim zachowała ona generalnie starożytną formę. Dla Amalariusza casula odnosi się do opery corporis pia (sławy, sity, vigiliae, nuditas itp.), która była właściwa każdemu członkowi duchowieństwa. Dla innych średniowiecznych autorów, takich jak Rupert z Deutz , reprezentowała ona natomiast szatę Chrystusa, czyli kościół. Kapa. Według J. Wilperta wywodzi się nie tyle z samej paenuli, ile z wydłużenia lacerny (krótkiego letniego płaszcza, otwartego z przodu, lżejszego i wygodniejszego niż paenula) lub z byrrhus, z kapturem, cięższym i lepiej przystosowanym do zimy. Według innych uczonych wywodzi się z kapłańskiej i monastycznej capa lub cappa z VIII-IX w., noszonej głównie w chórze, gdy ktoś asystował przy niższych funkcjach lub brał udział w procesjach. Z czasem kaptur został zredukowany do rodzaju tarczy (clipeus) rozkładanej na ramionach. Kapa wydaje się być nieznana aż do IX w. (Amalariusz w rzeczywistości nie wspomina o niej w swojej liście szat liturgicznych); jedno z pierwszych symbolicznych znaczeń (= sancta conversatio) można znaleźć w dziele Honoriusza z Autun (Gemma animae ). Dalmatyka i tunika. Dalmatyka była rodzajem sutanny, z krótszymi i nieproporcjonalnie szerszymi rękawami, ozdobioną dwoma purpurowymi prostopadłymi clavi. W starożytności była używana jako wierzchnia szata przez senatorów i osobistości. Stała się częścią paramentów właściwych papieżowi, a następnie stała się charakterystycznym honorowym strojem przyznawanym przez rzymskiego papieża jego diakonom, być może począwszy od IV w. Stopniowo stała się przedmiotem przywileju dla diakonów różnych kościołów, a około IX w. zaczęła być noszona przez prezbiterów pod ornatem . Pewne jest jednak, że na Zachodzie od IX w. odtąd dalmatyka była wierzchnią szatą liturgiczną diakona, chociaż biskupi i prezbiterzy nadal nosili ją pod ornatem, dostosowując ją później do różnych kolorów ornatu. Badając symboliczne znaczenie tej szaty, Amalariusz dostrzegł w białej dalmatyce, która była nieodłączna dla posługi diakona, zastosowanie biblijnego fragmentu Jk 1,27, czyli religio sancta et immaculata i czystość, w której zachowani są oddani cura proximorum . Należy uważać sa,kkoj za rodzaj dalmatyki, szaty używanej w obrządku greckim. Od pewnej epoki biskupi używali tej szaty, aby odróżnić się od kapłanów, dla których zarezerwowano felo,nion. Tunicella to dalmatica minor subdiakona lub tunica stricta. W pierwotnej formie nie miała clavi, była krótsza i węższa, z długimi i ciasnymi rękawami. Podobnie zapamiętana jako szata pontyfikalna - w ten sposób należy interpretować Ordo RomanusI, n. 34, który mówi o dwóch dalmatykach - była tuniką subdiakonalną już w VI w., ale wkrótce potem została zniesiona przez Grzegorza Wielkiego ; subdiakoni zatem aż do IX w. zakładali ornat jako liturgiczną szatę wierzchnią. Zarówno dalmatyka, jak i tunika, biorąc pod uwagę ich pierwotny biały kolor, były zawsze uważane za szaty rozkoszy, a zatem odpowiednie na liturgiczne dni radości i święta, ale były zakazane w Adwencie i Wielkim Poście, wyjątkiem były niedziele Gaudete i Laeatare. Teraz wypadałoby rozważyć inne szaty, które są ogólnie klasyfikowane jako odrębne insygnia różnych szczebli hierarchii kościelnej. Jedno z pierwszych odniesień do niektórych z nich można znaleźć w pismach Paulina z Noli . Manipul. Insygnia subdiakonatu, które pochodzą z rodzaju tkaniny z ceremonii (mappa), która była bardzo popularna w Rzymie. W rycie rzymskim była ona bardziej poprawnie rejestrowana pod terminem mappula; jej odpowiednikiem w rycie greckim był enchirion, który w sposób podobny do epigonation (sztywna romboidalna ozdoba, która wisiała u pasa) był noszony po prawej stronie i tylko przez biskupa. Liber pontificalis prawdopodobnie dostarcza informacji o tym paramencie najpierw w życiu papieża Sylwestra (314-335), a następnie w życiu papieża Zosimusa (417-418), kiedy mówi o pallium linostinum, które diakoni nosili po lewej stronie . Jednak nie pozostało ono długo prerogatywą wyłącznie diakonów. Amalarius, który nazywa manipularz sudarium, dostrzega w nim "pobożne i światowe myśli, którymi ocieramy kłopoty duszy ze słabości ciała" (piae et mundae cogitationes, quibus detergimus molestias animi ex infirmitate corporis ). Pontyfikał rzymski z XIII w. interpretuje go jednak jako owoc dobrych uczynków. Epimanikia (mankiety), które mieszkańcy Wschodu nosili na końcu każdego ramienia tuniki, przypominają bardziej rękawy cotty. Stuła. Według Dixa stuła jest prawdopodobnie najstarszym insygnium. Jest podobna do manipularza i jest paramentem właściwym dla diakona, noszonym przez niego na wzór paska na ramię; jak noszą biskupi i prezbiterzy, jednakże spoczywa na karku, z końcami zwisającymi z przodu. Ta druga grupa, jeśli była ubrana w camisię, zakładała ją skrzyżowaną na piersi (kan. 4 Braga z 675). Termin stola rozpowszechnił się szeroko około IX w., chociaż jego pierwotna nazwa brzmiała orarium (wvra, rion, evpitraci, lion), prawdopodobnie rodzaj opaski wokół ust, aby chronić je przed wiatrem lub czymś innym , ale która mogła już stać się w życiu cywilnym charakterystycznym znakiem urzędu lub godności, jeśli jest prawdą, że Sobór w Laodycei (koniec IV w.?) usiłował zakazać używania orarium przez subdiakonów, lektorów i kantorów (kan. 22 i 23). Dla Amalariusza jest to znak wskazujący na pokorę, cnotę niezbędną diakonowi do wypełniania obowiązków właściwych jego urzędowi; reprezentuje, to znaczy, jarzmo Chrystusa, ewangelię, onus leve ac suave. Na Wschodzie ovqo,nh jest terminem używanym przez Izydora z Pelusium; wydaje się, że wskazuje on na stułę . Opisując urząd diakona, tutaj również przypomnienie jest o pokorze Pana. Greckie evpitrach,lion różni się jednak od zachodniej stuły tym, że ma otwór, przez który przechodzi głowa i sięga niemal do stóp.Pallium. Insygnia liturgiczne zarezerwowane dla papieża i metropolitów arcybiskupów. Wykonane jest z paska, który okrąża szyję jak pierścień, z którego zwisają dwa krótkie paski tej samej wielkości z przodu i z tyłu. Stosowanie paliusza w kościele zachodnim sięga V w. i prawdopodobnie pochodzi od innego insygnium liturgicznego, wvmofo,rion, rozpowszechnionego już około 400 roku wśród biskupów Wschodu. Niegdyś popularna teza ogłoszona przez Th. Klausera , która utrzymywała, że paliusz pochodził ze świeckiego stroju, przywileju dostojników dworu bizantyjskiego, a następnie rozszerzonego na władze biskupie, dziś budzi pewne zastrzeżenia . Pewne jest jednak, że na początku V w. Izydor z Pelusium rozwinął jego symboliczne znaczenie i dostrzegł w nim reprezentację władzy duchowej i opieki pasterskiej, która była właściwa biskupowi. Na Zachodzie paliusz, początkowo przyjęty jako wyłącznie papieskie insygnium, począwszy od VI w. był przywilejem, który obejmował metropolitów, a także niektórych biskupów. Oprócz rationale (superhumerale), ozdobnego kołnierza z dwoma dodatkami przed i dwoma na ornacie, noszonego jako znak wyróżnienia przez niektórych biskupów Niemiec, Francji i Polski, należy w tym miejscu pamiętać o niektórych insygniach papieskich: mitrze, pastorale, pierścieniu, krzyżu pektoralnym i innych akcesoriach, takich jak rękawiczki i buty. Mitra : ozdobny kapelusz, oznaczający autorytet biskupów w określonych ceremoniach. Jego pochodzenie jako insygniów liturgicznych jest niepewne. Paralele można znaleźć w infula lub mitrze (mi,tra) pogańskich kapłanów lub w nakryciu głowy kapłanów żydowskich . W świecie chrześcijańskim mitra częściej wskazuje na nakrycie głowy konsekrowanych dziewic. Tak jest w pismach Optatusa z Milevis . Hieronim później o tym mówił i Izydor z Sewilli , odróżniając ją od pileus, który jest właściwy mężczyznom. Starożytna liturgia mozarabska znała impositio religiosa mitra podczas konsekracji opatki. Ewolucja tego typu nakrycia głowy jako emblematu liturgicznego wydaje się jednak mieć miejsce około IX w. i prawdopodobnie kiedyś, analogicznie do tego, co stało się z innymi elementami ubioru, liturgiczna mitra wywodziła się z nakrycia głowy, camelaucium (kamelau,kion), które było bardzo często używane w życiu codziennym, głównie na Wschodzie, przez cesarzy i wysokich urzędników. W przypadku VIII w. Liber pontificalis faktycznie dostarcza informacji o camelaucium używanym przez papieża podczas uroczystych okazji. Chociaż na Zachodzie można znaleźć pierwotną formę klinowatą, w obrządku wschodnim przybrała ona formę korony (zwieńczonej później krzyżem), która według Dix wydaje się pochodzić z perskiego turbanu. Papieska tiara również wydaje się pochodzić od camelaucium. Ordo Romanus XXXVI,55 być może nawiązuje do niej pod koniec IX w., kiedy mówi o regnum w formie hełmu z białej tkaniny, który był umieszczany na głowie nowo wybranego papieża. Zaczęło się różnicować od mitry prawdopodobnie wtedy, gdy wraz z armią doczesnej władzy papieskiej dodano do niej koronę, stopniowo stając się trzema koronami (triregnum) w XIV w. Laska pasterska (baculus, ferula, virga, cambuta). Już wyznaczony przez papieża Celestyna I jako symbol regimen pastorale, kan. 28 Synodu w Toledo z 633 r., Liber Ordinum, 19 i pokutnik z VII w. napisany przez Teodora z Canterbury nadal odnoszą się do pastorału o tej nazwie w odniesieniu do konsekracji opata. P. Radó uważa, że istniało prawdopodobne wschodnie pochodzenie liturgicznego użycia pastorału biskupiego (r`a,bdoj, bakthri,a). Jeśli chodzi o jego symboliczne znaczenie, Izydor widział w nim reprezentowaną władzę i urząd biskupi. Jako emblemat liturgiczny nie cieszył się jednak powszechnym rozpowszechnieniem i, zwłaszcza w Rzymie, nie wszedł do użytku aż do bardzo późnego czasu .Pierścień. Augustyn wydaje się odnosić do pierścienia biskupiego. Jako emblemat biskupa został jednak wspomniany po raz pierwszy w kan. 28 IV Soboru Toledańskiego (633) w zgodzie z Izydorem , który wyraźnie przedstawia go jako signum pontificalis honoris, vel signaculum secretorum. Używanie pierścienia było początkowo zarezerwowane dla biskupów, a następnie przekazane opatom. Tak zwany annulus piscatoris (pierścień rybaka), którego papież używał do pieczętowania breves, nie wydaje się jednak, aby pojawił się aż do później (XIII w.). Krzyż pektoralny (stauro,j). Często zdobiony kamieniami szlachetnymi i z relikwią w środku, krzyż pektoralny był często noszony zwisający z szyi, głównie przez biskupów jako prawdziwie charakterystyczny znak ich urzędu. Pierwsze przykłady są dość późne, a pierwszym, który o nim mówił, był papież Innocenty III . Wspomniano o nim tutaj tylko dlatego, że przypuszcza się, że jedno z jego pochodnych pochodzi od fulakth,ria (a także od evgko,lpia), który w starożytności chrześcijanie nosili na piersi i który na różne sposoby zamykał relikwie, przedmioty święte, a nawet wypowiedzi z ewangelii. Rękawiczki (chirothecae, ceiroqh,kh). Naukowcy również nie wiedzą dokładnie, kiedy zaczęto ich używać w liturgii; niektórzy podejrzewają, że nastąpiło to już w VI w. , ale z całą pewnością można to prześledzić, zgodnie ze świadectwem niektórych inwentarzy, do IX w. Używanie rękawiczek, mówiąc ściśle, prawdopodobnie pozostało nieznane na Wschodzie; w praktyce jednak zostały zastąpione, jak wykazano, przez evpimani,kia (haftowane mankiety). Buty. Buty składały się z części zewnętrznej, sandała (campagus), i części wewnętrznej, skarpety (udo, caliga). Używane już przez wyższe klasy, musiały być symbolem liturgicznym. Grzegorz Wielki, na przykład, wspomina o nich w liście wysłanym do biskupa Jana z Syrakuz . W tamtym czasie były zarezerwowane dla papieży i diakonów rzymskich. Uważane były przez Amalariusza za symbol kazania. Na koniec, dla kompletności, należy przypomnieć, że wśród papieskich paramentów znajdowały się fada (szeroka halka, która ciągnęła się po ziemi i była zapinana na biodrach), succinctorium (noszo ne z prawej strony pasa) i fano, owalny strój noszony na ramieniu na ornacie i często mylony z humerałem i manipularzem, które również nazywano fano, phano, tak jak miało to miejsce z velum , na którym celebrans składał chleb eucharystyczny. Wspomniane wyżej papieskie emblematy nie były na ogół wspominane w średniowieczu. Jeśli chodzi o najstarszą dokumentację ikonograficzną, należy odnotować jedynie najbardziej wymowne przykłady (inne informacje można znaleźć w bibliografii). W mozaice S. Agnese Extra Muros w Rzymie (VII w.) jeden z dwóch papieży ma na sobie białą tunikę, a na niej ornat i paliusz. Św. Sykstus i św. Optatus na fresku krypty papieża Korneliusza (VI-VII w.), w rejonie katakumb św. Kallista, nosili również obszerny ornat, na którym wyróżnia się paliusz. Papież Sylwester jest również przedstawiony ubrany w papieskie szaty na mozaice S. Martino ai Monti (V w.) w Rzymie. Na fresku krypty "Velatio" (koniec III w.), na rzymskim cmentarzu Pryscylli, można odczytać w lewej grupie przedstawienie biskupa z diakonem. Pytanie pozostaje jednak bardzo kontrowersyjne . Na mozaikach bazyliki S. Vitale w Rawennie (VI w.) Ecclesius i Maximian wydają się nosić stułę, a nie paliusz. Przykłady stroju monastycznego (VIII w.) ujawniają się na freskach rzymskiego klasztoru św. Saby i w oratorium połączonym z bazyliką S. Ermete na Salaria Vetus. Wśród licznych przykładów encolpia, czyli krzyży pektoralnych, należy zwrócić uwagę na piękny przykład w katedrze w Monza, wysłany przez Grzegorza Wielkiego do królowej Teodelindy.
spór pracowniczy: konflikt lub nieporozumienie między pracodawcą a pracownikami lub między grupami, które ich reprezentują.
siła robocza: wszyscy pracownicy firmy lub na danym obszarze.
stosunki pracy: liczba mnoga relacje między kierownictwem a pracownikami
saldo księgi głównej : to samo co saldo bieżące
święto prawne: dzień, w którym banki i inne firmy są zamknięte
staż pracy: liczba lat przepracowanych
styl życia : sposób życia określonej grupy społecznej
spółka z ograniczoną odpowiedzialnością: spółka, w której każdy akcjonariusz odpowiada za długi spółki tylko do kwoty, którą w nią zainwestował. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością muszą być zakładane przez co najmniej dwóch dyrektorów. Skrót Sp. z o.o.
spółka komandytowa: zarejestrowana działalność gospodarcza gdzie odpowiedzialność wspólników jest ograniczona do kwoty kapitału, jaki każdy z nich wniósł do działalności gospodarczej i gdzie wspólnicy nie mogą brać udziału w prowadzeniu działalności gospodarczej
szczegóły notowania: 1. dane spółki publikowane w momencie ubiegania się o notowanie na giełdzie (odpowiednikiem w USA jest "oświadczenie o rejestracji") 2. dane instytucji, które zabezpieczają daną emisję
spór sądowy: wniesienie pozwu przeciwko komuś
Syndykat Lloyd's: grupa ubezpieczycieli na rynku ubezpieczeniowym Lloyd's, składająca się z aktywnych ubezpieczycieli, którzy organizują działalność, oraz nieaktywnych ubezpieczycieli (zwanych "nazwiskami"), którzy są poręczycielami wszelkich roszczeń ubezpieczeniowych, które mogą powstać
samorząd lokalny: wybrane władze i organizacje administracyjne, które zajmują się sprawami małych obszarów kraju
stracić: 1. nie mieć już czegoś stracić zamówienie nie otrzymać zamówienia, na które liczyłeś 2. mieć mniej pieniędzy. 3. spaść do niższej ceny. Dolar stracił dwa centy w stosunku do jena. Akcje spółek wydobywczych złota wczoraj straciły 5% na rynku.
strata : 1. stan lub proces, w którym czegoś już nie ma utrata klientów nieutrzymywanie klientów z powodu złej obsługi, wysokich cen itp. utrata zamówienia nieotrzymanie zamówienia, którego się spodziewano firma poniosła stratę penetracji rynku firma stwierdziła, że ma mniejszy udział w rynku odszkodowanie za utratę zarobków wypłata dla osoby, która przestała zarabiać lub nie jest w stanie zarabiać odszkodowania za utratę stanowiska wypłata dla dyrektora, który został poproszony o opuszczenie firmy przed końcem umowy 2. stan posiadania mniejszej ilości pieniędzy niż wcześniej lub braku zysku firma poniosła stratę firma nie osiągnęła zysku wykazać stratę nie wykazać zysku w sprawozdaniach finansowych na koniec roku 3. Uszkodzenie lub zniszczenie mienia, które następnie podlega roszczeniu ubezpieczeniowemu.
syndyk masy upadłościowej : urzędnik państwowy, który jest mianowany do zarządzania firmą znajdującą się w trudnej sytuacji finansowej, do spłacenia jej długów w jak największym stopniu i do jej zamknięcia. Nazywany również odbiorcą
spółka gotowa do sprzedaży : spółka zarejestrowana przez księgowego lub prawnika, gotowa do sprzedaży osobie, która chce szybko założyć nową firmę
Staruszka z ulicy Threadneedle : Bank Anglii (nieformalnie)
stan otwarcia : w bilansie, stan zamknięcia na koniec jednego okresu księgowego, który jest przenoszony do przodu i staje się stanem otwarcia w kolejnym (UWAGA: termin amerykański to początkowy inwentarz.)
system otwartego wykrzykiwania : system kupna i sprzedaży stosowany na niektórych giełdach, gdzie brokerzy ogłaszają sobie nawzajem ceny, oferty lub zlecenia
Strata operacyjna: strata poniesiona przez firmę w ramach jej zwykłej działalności
szansa : szansa na osiągnięcie sukcesu
sprzeciwiać się: próbować powstrzymać coś; głosować przeciwko czemuś
schemat organizacyjny : schemat przedstawiający relacje między ludźmi w organizacji pod względem ich obszarów uprawnień i odpowiedzialności
sprzedaż pozagiełdowa : liczba mnoga legalna sprzedaż akcji, które nie są notowane na oficjalnej liście giełdowej, zwykle przeprowadzana telefonicznie
System giro: system bankowy, w którym pieniądze można przelać z jednego konta na drugie bez wypisywania czeku
standard złota: umowa łącząca wartość waluty z wartością ilości złota
Sponsorowane przez rząd: wspierane przez rząd i wspierane rządowymi pieniędzmi.
Szary rynek: nieoficjalny rynek zarządzany przez dealerów, gdzie nowe emisje akcji są kupowane i sprzedawane, zanim oficjalnie staną się dostępne do obrotu na giełdzie, nawet zanim znany będzie podział akcji
Składka brutto: całkowita składka zapłacona przez ubezpieczonego przed uwzględnieniem ulg podatkowych lub rabatów
Sprzedaż brutto: pieniądze otrzymane ze sprzedaży przed odliczeniem zwrotów towarów, rabatów specjalnych itp.
strata netto : strata rzeczywista po odliczeniu kosztów ogólnych
sprzedaż netto : całkowita kwota sprzedaży pomniejszona o uszkodzone lub zwrócone towary oraz rabaty dla sprzedawców detalicznych
sprzedaż nowej emisji : sprzedaż nowej emisji akcji
stawka nocna : tania stawka za rozmowy telefoniczne w nocy
sejf nocny : sejf w zewnętrznej ścianie banku, w którym można deponować pieniądze i dokumenty w nocy, korzystając ze specjalnych drzwi
średnia Nikkei : indeks cen na Giełdzie Papierów Wartościowych w Tokio, oparty na około 200 wiodących akcjach
składka na ubezpieczenie społeczne : część dochodu odprowadzana co miesiąc przez pracownika i jego firmę do systemu ubezpieczeń społecznych, który pokrywa koszty opieki medycznej, szpitali, zasiłków dla bezrobotnych itp.
syndykat underwritingowy : grupa underwriterów, którzy ubezpieczają duże ryzyko
stopa bezrobocia : liczba osób bezrobotnych, wyrażona jako procent całkowitej liczby osób dostępnych do pracy.
Skrót UBR : (UWAGA: Jednolita stawka podatku od nieruchomości jest następnie mnożona przez wartość katastralną nieruchomości, aby uzyskać całkowitą stawkę do zapłaty w danym roku).
spółka nienotowana na giełdzie : spółka, której akcje nie są notowane na giełdzie papierów wartościowych
średnia ważona: średnia, która jest obliczana z uwzględnieniem kilku czynników, nadając niektórym większą wartość niż innym
sygnalista: osoba ujawniająca nieuczciwe praktyki (nieformalnie)
spółka zależna w całości należąca do: spółka zależna, która należy w całości do spółki dominującej
siły roboczej: całkowita liczba pracowników w organizacji, branży lub kraju
stanowisko pracy: biurko, zazwyczaj z terminalem komputerowym, drukarką, telefonem i innymi sprzętami biurowymi, przy którym pracuje pracownik w biurze
świat: 1. Ziemia światowy rynek stali możliwa sprzedaż stali na całym świecie 2. ludzie w określonej branży lub osoby o szczególnych zainteresowaniach świat wielkiego biznesu świat prawników lub prawników świat
Światowa Organizacja Handlu: organizacja międzynarodowa utworzona w celu zmniejszenia ograniczeń w handlu między krajami. Skrót WTO
światowy: wszędzie na świecie.
spirala płacowo-cenowa: sytuacja, w której wzrost cen zachęca do wyższych żądań płacowych, co z kolei powoduje wzrost cen
słaby : nie silny, nieaktywny
słaby waluta : waluta, której kurs jest niski w stosunku do innych walut
słaby rynek : rynek akcji, na którym ceny mają tendencję do spadania, ponieważ nie ma kupujących
słabość : fakt bycia słabym lub na niskim poziomie
strona internetowa : pozycja w sieci, która jest tworzona przez firmę, organizację lub osobę fizyczną i którą każdy może odwiedzić
służba kwalifikacyjna: okres, przez który pracownik musi być zatrudniony w firmie, aby uzyskać prawo do przystąpienia do grupowego programu emerytalnego
szybkie aktywa: gotówka lub banknoty, które można łatwo wymienić na gotówkę
szybki wskaźnik: taki sam jak wskaźnik płynności
system kwot : 1. system, w którym import lub dostawy są regulowane przez ustalone maksymalne ilości 2. układ dystrybucji, który pozwala każdemu dystrybutorowi na określoną liczbę towarów
spółka notowana na giełdzie:spółka, której akcje można kupić lub sprzedać na giełdzie
system oparty na notowaniach:system działania na giełdzie, gdzie animatorzy rynku podają cenę akcji. Porównaj system oparty na zleceniach
spółka akcyjna: dawniej spółka publiczna w Wielkiej Brytanii, której akcje były w posiadaniu bardzo wielu osób. Obecnie nazywana spółką akcyjną lub Plc.
sądowy: odnoszący się do prawa
skok :nagły wzrost skok wskaźnika kosztów utrzymania
śmieci: śmieci, bezużyteczne przedmioty.
satysfakcja z pracy: poczucie pracownika, że jest szczęśliwy w pracy i zadowolony z wykonywanej pracy
specyfikacja stanowiska: bardzo szczegółowy opis tego, co obejmuje praca
stanowisko: nazwa osoby wykonującej określoną pracę.
spółdzielnia : używany do opisania przedsiębiorstwa, w którym zyski są dzielone pomiędzy pracowników
spółdzielnia : organizacja, w której klienci i pracownicy są partnerami i dzielą się zyskami
sekretarz korporacji : osoba odpowiedzialna za sprawy prawne i finansowe korporacji konto
swap walutowy : umowa o wykorzystaniu określonej waluty do płatności na podstawie umowy w zamian za inną walutę
saldo bieżące : saldo na koncie na początku dnia handlowego. Nazywane również kontem księgowym
systemy przeliczania walut : oprogramowanie komputerowe służące do automatycznego przeliczania kont z jednej waluty na inną
skumulowane odsetki : całkowita kwota odsetek naliczonych od pożyczki do określonego momentu
surowa ropa naftowa : surowa ropa naftowa, która nie została przetworzona
spółdzielnia kredytowa : grupa osób, które regularnie wpłacają pieniądze w formie depozytów lub składek, na których zarabiają odsetki i które służą do udzielania pożyczek innym członkom grupy
strona kredytowa : prawa kolumna kont pokazująca otrzymane pieniądze
saldo kredytowe : saldo na koncie pokazujące, że otrzymano więcej pieniędzy, niż się jest winnym
sprzedaż kartą kredytową : akt sprzedaży, w którym kupujący płaci kartą kredytową
stworzyć : oznaczający stworzenie czegoś nowego.
stopa kuponu : stała stopa procentowa obligacji rządowych lub obligacji skarbowych
spółki typu spin-off : małe firmy, które zostały wydzielone z większych organizacji
strona umowy : osoba lub firma, która podpisuje umowę
społeczeństwo konsumpcyjne : typ społeczeństwa, w którym konsumenci są zachęcani do kupowania towarów
stan : 1. coś, co musi zostać wykonane jako część umowy lub co musi zostać uzgodnione przed wejściem umowy w życie. 2. ogólny stan lub ogólny styl życia w danym miejscu przedmiot sprzedawany w dobrym stanie
strata następcza : strata występujący jako konsekwencja
sprawozdania skonsolidowane : sprawozdania, na których sytuacja finansowa kilku różnych spółek, tj. spółki holdingowej i jej spółek zależnych, jest rejestrowana razem
skonsolidowany bilans : bilanse spółek zależnych zgrupowane w bilansie spółki dominującej. Nazywany również bilansem grupy
skonsolidowany rachunek zysków i strat : rachunki zysków i strat spółki holdingowej i jej spółek zależnych, zgrupowane w jednym rachunku zysków i strat (UWAGA: w USA termin ten to
rachunek zysków i strat lub rachunek zysków i strat).
skonsolidowana przesyłka : pojedyncza przesyłka towarów od różnych firm zgrupowanych razem
skonsolidowane akcje : pełna forma słowa consols
skonsultować się : poproszenie eksperta o radę
sekretarz spółki : osoba odpowiedzialna za sprawy prawne i finansowe spółki
saldo kompensacyjne : kwota pieniędzy, którą klient musi trzymać na koncie bankowym, aby otrzymać bezpłatne usługi od banku
skład : umowa między dłużnikiem a wierzycielami, na mocy której dłużnik reguluje dług, spłacając tylko jego część
stosować się : oznaczający zgodę na wykonanie rozkazu (UWAGA: stosować się - stosować się - zastosować się) stosować się do nakazu sądowego stosować się do nakazu wydanego przez sąd
stopa procentowa składana : stopa procentowa pokazująca efekt dodania odsetek do kapitału
spółka : organizacja biznesowa, grupa osób zorganizowana w celu kupna, sprzedaży lub świadczenia usług, zwykle w celu osiągnięcia zysku doprowadzić spółkę do likwidacji zamknąć spółkę poprzez sprzedaż jej aktywów za gotówkę założyć spółkę rozpocząć działalność spółki zgodnie z prawem KOMENTARZ: Spółka może zostać zarejestrowana (z memorandum i statutem) jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, dodając inicjały "Ltd" po nazwie lub jako spółka akcyjna, gdy jej nazwa musi kończyć się na "Plc". Spółki niezarejestrowane to spółki partnerskie, takie jak kancelarie adwokackie, architektoniczne, księgowe itp., i dodają inicjały "Co". po nazwie.
samochód służbowy : samochód należący do firmy i wypożyczany pracownikowi do celów biznesowych lub innych
sprzedaż komisowa : sprzedaż, za którą sprzedawca otrzymuje prowizję
System Płatności Automatycznych Izby Rozliczeniowej : pełna forma CHAPS
spółka zamknięta : spółka prywatna kontrolowana przez kilku udziałowców (w Wielkiej Brytanii mniej niż pięciu), gdzie obywatele mogą posiadać niewielką liczbę akcji (UWAGA: w USA termin ten to spółka zamknięta lub korporacja zamknięta).
ściśle trzymany : odnoszący się do akcji w spółce, które są kontrolowane tylko przez kilku akcjonariuszy
spłacić dług : czasownik frazowy oznaczający spłatę długu , spłatę całości długu
samolot komercyjny : samolot używany do przewozu ładunków lub pasażerów za opłatą
świadectwo odprawy celnej : dokument potwierdzający, że
towary przeszły przez urząd celny
sprawdzić : 1. nagłe zatrzymanie , kontrola importu , zatrzymanie importu do kraju 2. dochodzenie lub kontrola, rutynowa kontrola sprzętu przeciwpożarowego. Kontrolerzy przeprowadzili kontrole książeczki kasowej. 3. US (w restauracji) rachunek 4. to samo co czek
sprawdzić : czasownik frazowy oznaczający przejście przez kasę i zapłacenie za
zakupione towary . (UWAGA: w Wielkiej Brytanii termin to tick.) czasownik 1. zatrzymać lub opóźnić coś . 2. zbadać lub zbadać coś. sprawdzić, 3. USA zaznaczyć coś znakiem, aby pokazać, że jest poprawne.
symbol trasy czeku : US numer widniejący na czeku amerykańskim, który identyfikuje okręg Rezerwy Federalnej, w którym czek zostanie zrealizowany, podobnie jak brytyjski "kod sortowania banku"
sprawdzalny : w języku amerykańskim odnoszący się do rachunku depozytowego, na który można wystawiać czeki
sprawdź próbkę : próbka, której używa się do sprawdzenia, czy przesyłka jest akceptowalna
Szkoła Chicagowska : szkoła monetarystów, mająca siedzibę na Uniwersytecie Chicagowskim, kierowana przez profesora Miltona Friedmana
służba cywilna : organizacja i personel zarządzający krajem Aby dostać pracę w służbie cywilnej lub uzyskać posadę w służbie cywilnej, należy zdać egzamin .
świadectwo założenia spółki : dokument wydany przez Companies House w celu potwierdzenia, że spółka została legalnie założona i oficjalnie zarejestrowana
świadectwo pochodzenia : dokument wskazujący, skąd pochodzą importowane towary lub gdzie zostały wytworzone
świadectwo rejestracji : dokument potwierdzający, że przedmiot został zarejestrowany
sufit : najwyższy punkt, jaki coś może osiągnąć, np. najwyższa stawka podwyżki płac , aby ustalić pułap budżetu.
stopa dyskontowa banku centralnego : stopa, po której bank centralny dyskontuje bony, np. skarbowe
swobodny : niestały lub nieregularny
stan gotówki : stan gotówki, którą firma ma obecnie do dyspozycji
sprzedaż za gotówkę : transakcja opłacana gotówką
społeczeństwo bezgotówkowe : społeczeństwo, w którym nikt nie używa gotówki, a wszystkie zakupy są dokonywane kartami kredytowymi, kartami obciążeniowymi, czekami lub bezpośrednim przelewem z jednego konta na drugie
saldo gotówkowe : saldo reprezentujące wyłącznie gotówkę, w odróżnieniu od salda obejmującego należne, ale jeszcze niezapłacone pieniądze
sprzedać akcje lub inną nieruchomość za gotówkę : czasownik frazowy oznaczający sprzedaż akcji lub innej nieruchomości za gotówkę
struktura kapitałowa : względne proporcje kapitału własnego i kapitału obcego w bilansie spółki
strata kapitałowa: strata poniesiona ze sprzedaży aktywów. Przeciwieństwo zysku kapitałowego
stawka limitowana : stopa procentowa kredytu hipotecznego, która gwarantuje, że nie przekroczy określonego poziomu przez ustalony okres czasu, chociaż może się obniżyć
stawka za połączenie : 1. liczba połączeń dziennie lub tygodniowo, które sprzedawca wykonuje do klientów 2. stopa procentowa od pieniędzy na wezwanie
spokojny : cichy, niepodniecony
stolica : główne miasto w kraju, w którym znajduje się rząd
szeroka taśma : serwis informacyjny podający ogólne informacje o papierach wartościowych i towarach
sprzedaż książek : w liczbie mnogiej sprzedaż odnotowana w księdze sprzedaży
skład celny : magazyn, w którym towary są składowane do momentu zapłacenia podatku akcyzowego
sala konferencyjna : pomieszczenie, w którym spotykają się dyrektorzy firmy poznać
stawka bazowa : taki sam jak stopa bazowa banku
saldo bazowe : saldo rachunku bieżącego i rachunków kapitałowych długoterminowych w bilansie płatniczym kraju
swap bazowy : wymiana dwóch instrumentów finansowych, każdy ze zmiennym oprocentowaniem obliczanym według innej stopy
Skrót BIN : numer identyfikacyjny banku
stowarzyszenie budowlane i pożyczkowe: W USA to samo, co towarzystwo budowlane
stawka biznesowa : podatek pobierany od nieruchomości wykorzystywanych do celów biznesowych UWAGA: w USA termin ten oznacza lokalny podatek od nieruchomości).
siła nabywcza : ocena dochodu rozporządzalnego osoby lub organizacji, uznawana za dającą możliwość dokonywania zakupów Siła nabywcza dolara spadła w ciągu ostatnich pięciu lat.
statut : przepisy regulujące wewnętrzne funkcjonowanie korporacji, np. liczbę spotkań, mianowanie urzędników (UWAGA: w Wielkiej Brytanii nazywane są one Statutem Spółki).
segregator : 1. sztywna tekturowa okładka na dokumenty 2. USA tymczasowa umowa ubezpieczeniowa wysyłana przed wystawieniem polisy ubezpieczeniowej (UWAGA: w Wielkiej Brytanii termin ten to cover note [nota okładkowa]).
stawka oprocentowania : stopa procentowa oferowana na depozyty
spread bid-offer : różnica między ceną kupna i sprzedaży (czyli między ceną bid i ceną sprzedaży)
sponsor : 1. osoba lub firma, która popiera kogoś Jeden ze sponsorów firmy wycofał się. 2. sponsor weksla osoba, która popiera weksel
saldo : 1. kwota, którą należy wpisać do jednej z kolumn konta, aby suma debetów i kredytów była równa saldo w kasie gotówka na spłatę drobnych długów saldo obniżone lub przeniesione saldo końcowe poprzedniego okresu używane jako saldo początkowe bieżącego okresu saldo obniżone lub przeniesione saldo końcowe bieżącego okresu 2. reszta kwoty zadłużenia
saldo należne nam : kwota, którą jesteśmy winni i która ma zostać zapłacona 1. być równym, tzn. posiadane aktywa muszą być zawsze równe sumie zobowiązań powiększonej o kapitał rachunki lutowe nie bilansują się obie strony nie są równe zbilansować rachunki doprowadzić do tego, aby obie strony rachunku były zbilansowane na koniec okresu księgowego, poprzez wprowadzenie salda debetowego po stronie kredytowej lub salda kredytowego po stronie debetowej i przeniesienie salda na następny okres 2. obliczyć kwotę potrzebną do wyrównania obu stron rachunku . 3. zaplanować budżet tak, aby wydatki i dochody były równe.
świadectwo bilansowe : świadectwo akcji wydawane inwestorowi, który sprzedał część swoich akcji i wskazujące liczbę akcji, które zachował
saldo rachunku bankowego : stan rachunku bankowego w danym momencie .
stopa bazowa banku : podstawowa stopa procentowa, na podstawie której obliczana jest faktyczna stopa, jaką bank pobiera od pożyczek udzielanych swoim klientom. Nazywana również stawką bazową
statut banku : oficjalny dokument rządowy zezwalający na założenie banku
siła przetargowa : siła jednej osoby lub grupy przy omawianiu cen lub ustaleń płacowych
stopa dyskontowa banku : stawka pobierana przez bank od pożyczki, w której odsetki są potrącane w momencie udzielenia pożyczki
święto bankowe : dzień powszedni, który jest świętem publicznym, kiedy banki są zamknięte
stopa bankowa : 1. stopa dyskontowa banku centralnego 2. dawniej stopa, po której Bank Anglii pożyczał pieniądze innym bankom (wówczas nazywana również minimalną stopą pożyczkową (MLR), a obecnie stopą bazową banku)
sprawozdanie bankowe : regularny raport banku na temat jego sytuacji finansowej
syndykat bankowy : grupa dużych międzynarodowych banków, które łączą się w celu udzielenia gwarancji na bardzo dużą pożyczkę
Swedenborg, Emanuel, 1688 - 1772: Jeden z największych mistyków wszech czasów, urodził się w Sztokholmie w Szwecji 29 stycznia. Jego ojciec był profesorem teologii w Upsali, a później biskupem Scara, a w swoim czasie oskarżano go o posiadanie heterodoksyjnych poglądów. Swedenborg ukończył naukę na uniwersytecie w Upsali w 1710 roku, po czym odwiedził Anglię, Holandię, Francję i Niemcy. Pięć lat później powrócił do rodzinnego miasta i poświęcił wiele czasu studiom nauk przyrodniczych i inżynierii, redagując pismo zatytułowane Daedalus hyperboreus, które dotyczyło głównie wynalazków mechanicznych. Około 1716 roku Karol XII mianował go członkiem szwedzkiej rady górniczej. Wydaje się, że w tym czasie miał wiele zajęć. Opublikował różne prace matematyczne i mechaniczne, a nawet wziął udział w oblężeniu Friederick w charakterze inżyniera. Pierwotnie znany jako Swedenborg, został podniesiony do rangi szlacheckiej przez królową Ulrykę i zmienił nazwisko na Swedenborg. Zasiadając w Izbie Szlacheckiej, jego wypowiedzi polityczne miały wielką wagę, ale jego tendencje były wyraźnie demokratyczne. Zajmował się prywatnie naukowymi poszukiwaniami wyjaśnienia wszechświata i opublikował co najmniej dwa dzieła dotyczące pochodzenia rzeczy, które nie mają większego znaczenia, chyba że jako zapowiedź wielu naukowych faktów i przedsięwzięć przyszłości. Tak więc jego teorie dotyczące światła, atomów kosmicznych, geologii i fizyki były wyraźnie wyprzedzające jego czasy i gdyby zostały odpowiednio rozpowszechnione, nie mogłyby nie wpłynąć na naukową Europę. Naszkicował nawet latającą maszynę i był pewien, że chociaż nie nadawała się do nawigacji lotniczej, gdyby ludzie nauki zajęli się tym problemem, zostałby on szybko rozwiązany. W 1734 roku opublikował swoją Prodonius Philosophia, rozprawę o relacji skończoności do nieskończoności i duszy do ciała. W tej pracy stara się on ustanowić wyraźny związek między nimi jako środek przezwyciężenia trudności ich relacji. Duchowość i boskość wydają mu się najwyższym studium człowieka. Przeszukał kraje Europy w poszukiwaniu najwybitniejszych nauczycieli i najlepszych książek traktujących o anatomii, ponieważ uważał, że w tej nauce leży zalążek wiedzy o duszy i duchu. Poprzez swoje studia anatomiczne antycypował pewne współczesne poglądy dotyczące funkcji mózgu, które są najbardziej niezwykłe. Około pięćdziesiątego piątego roku życia charakter Swedenborga uległ głębokiej zmianie. Do tego czasu był naukowcem, prawodawcą i człowiekiem interesów; ale teraz jego dociekania w dziedzinie rzeczy duchowych miały całkowicie oddzielić go od spraw praktycznych. Jego wprowadzenie do świata duchowego, jego oświecenie, rozpoczęło się od snów i niezwykłych wizji. Słyszał cudowne rozmowy i poczuł się zmuszony do założenia nowego kościoła. Mówi, że oczy jego ducha zostały tak otwarte, że mógł widzieć niebiosa i piekła, i rozmawiać z aniołami i duchami: ale wszystkie jego doktryny dotyczące Nowego Kościoła pochodziły bezpośrednio od samego Boga, podczas gdy czytał ewangelie. Twierdził, że Bóg objawił mu się i powiedział, że wybrał go, aby odsłonił duchowy sens całych pism przed człowiekiem. Od tego momentu Swedenborg unikał wiedzy świeckiej i pracował wyłącznie dla celów duchowych. Zrezygnował z kilku stanowisk i przeszedł na emeryturę za połowę pensji. Odświeżając swoją znajomość języka hebrajskiego, rozpoczął swoje wielkie dzieła nad interpretacją pism. Po roku 1747 mieszkał w Szwecji, Holandii i Londynie, w którym to mieście zmarł 29 marca 1772 r. Został pochowany w szwedzkim kościele na Prince′s Square, w parafii św. Jerzego na Wschodzie, a w kwietniu 1908 r. jego kości zostały przetransportowane, na prośbę szwedzkiego rządu, do Sztokholmu. Nie ma wątpliwości co do wewnętrznej uczciwości umysłu i charakteru Swedenborga. Nie był ani zarozumiały, ani apodyktyczny, jeśli chodzi o jego doktryny, ale łagodny i rozsądny. Człowiek o niewielkich potrzebach, jego życie było proste samo w sobie - jego pożywienie składało się głównie z chleba, mleka i kawy. Miał zwyczaj leżeć w transie przez całe dnie, a dzień i noc nie miały dla niego rozróżnienia. Jego potężne zmagania ze złymi duchami czasami tak przerażały jego sługi, że szukali schronienia w najdalszej części domu. Ale znowu rozmawiał z dobrotliwymi aniołami w biały dzień. Jesteśmy bardzo ograniczeni w kwestii dowodów z pierwszej ręki na jego duchowe życie i przygody - większość naszej wiedzy pochodzi z innych niż oryginalne źródła. Daleki od prób zakładania nowego kościoła lub w inny sposób ingerowania lub ingerencji w istniejące systemy religijne, Swedenborg był zdania, że członkowie wszystkich kościołów mogliby należeć do jego Nowego Kościoła w sensie duchowym. Jego prace można podzielić na: tomy ekspozycyjne, zwłaszcza Apokalipsa objawiona, Apokalipsa wyjaśniona i Arcana Celestia; książki filozofii duchowej, takie jak Intercourse between the Soul and the Body Divine Providence i Divine Love and Wisdom; książki traktujące o hierarchii sfer nadprzyrodzonych, takie jak Heaven and Hell i The Last Court; i te, które są czysto doktrynalne, takie jak The New Jerusalem, The True Christian Religion i Canons of the New Church. Spośród nich jego Divine Love and Wisdom jest tomem, który najzwięźlej przedstawia wszystkie jego systemy religijne. Boga uważa za Boskiego Człowieka. Duchowo składa się z nieskończonej miłości, a cieleśnie z nieskończonej mądrości. Z boskiej miłości wszystkie rzeczy czerpią pożywienie. Słońce, jak je znamy, jest jedynie mikrokosmosem duchowego słońca, które emanuje od Stwórcy. To duchowe słońce jest źródłem miłości i wiedzy, a naturalne słońce jest źródłem natury; ale podczas gdy pierwsze jest żywe, drugie jest nieożywione. Nie ma żadnego związku między tymi dwoma, światami natury i ducha, chyba że w podobieństwie konstrukcji. Miłość, mądrość, użycie; lub cel, przyczyna i skutek, są trzema nieskończonymi i niestworzonymi stopniami bytu w Bogu i człowieku odpowiednio. Przyczyny wszystkich rzeczy istnieją w sferze duchowej, a ich skutki w sferze naturalnej, a celem wszelkiego stworzenia jest to, aby człowiek mógł stać się obrazem swojego Stwórcy i kosmosu jako całości. Ma to być dokonane przez miłość stopni wymienionych powyżej. Człowiek posiada dwa naczynia lub pojemniki do przechowywania Boga - Wolę boskiej miłości i Zrozumienie boskiej mądrości. Przed Upadkiem przepływ tych cnót do ludzkiego ducha był doskonały, ale przez interwencję sił zła i grzechów samego człowieka, został on znacznie przerwany. Dążąc do przywrócenia połączenia między Sobą a człowiekiem, Bóg przyszedł na świat jako Człowiek; bo gdyby odważył się na ziemię w swojej odsłoniętej wspaniałości, zniszczyłby piekła, przez które musiał przejść, aby odkupić człowieka, a tego nie chciał uczynić, tylko je podbić. Jedność Boga jest istotą teologii Swedenborga i głęboko wierzy, że Bóg nie powrócił na swoje miejsce, nie zostawiając za sobą widzialnego przedstawiciela Siebie w słowie Pisma Świętego, który jest wiecznym wcieleniem, w potrójnym sensie naturalnym, duchowym i niebiańskim. Tego Swedenborg jest apostołem; nic nie było przed nim ukryte; był świadomy pojawienia się i warunków innych światów, dobra i zła, nieba i piekła oraz planet. "Życie religijne", mówi, "polega na czynieniu dobra". "Królestwo niebieskie jest królestwem pożytków". Jedną z centralnych idei jego systemu jest Doktryna Korespondencji. Wszystko, co widoczne, ma przynależną do niego odpowiednią rzeczywistość duchową. W odniesieniu do tego Vaughan mówi: "Historia człowieka jest odgrywaną przypowieścią; wszechświat świątynią pokrytą hieroglifami. Behmen, ze światła, które błyska w pewnych wzniosłych momentach, wyobraża sobie, że otrzymuje klucz do tych ukrytych znaczeń - że może interpretować Signatura Rerum. Ale nie widzi duchów ani nie rozmawia z aniołami. Według niego, takie komunikaty byłyby mniej niezawodne niż intuicja, którą się cieszył. Swedenborg zajmuje przeciwne stanowisko. "To, co opowiadam", powiedziałby, "nie pochodzi z takiego zwykłego wewnętrznego przekonania. Opowiadam o rzeczach, które widziałem. Nie trudzę się przypominaniem i wyrażaniem manifestacji dokonanej, ja w jakimś momencie ekstatycznego uniesienia. Zapisuję ci proste oświadczenie podróży i rozmów w świecie duchowym, które stanowiły większą część mojej codziennej historii przez wiele lat razem. Zajmuję stanowisko na podstawie doświadczenia. Postępowałem zgodnie z obserwacją i indukcją tak ściśle, jak każdy człowiek nauki wśród was. Tylko że to zostało dane mi było przeżyć doświadczenie przenikania się do dwóch światów - ducha i materii....... "Według Swedenborga cała mitologia i symbolika starożytności były tak wieloma załamanymi lub fragmentarycznymi odpowiednikami - reliktami lepszych dni, kiedy każdy zewnętrzny obiekt sugerował ludzkiemu umysłowi odpowiednią boską prawdę. Takie nieuporządkowane i niepewne powiązania między widzialnym i niewidzialnym są tak wieloma niedoskonałymi próbami osiągnięcia harmonii dwóch światów, które uważał za swoje zadanie ukazania. Szczęśliwe myśli artysty, wyobrażeniowe analogie poety są wymieniane ze Swedenborgiem na skomplikowany system. Wszystkie terminy i obiekty w świecie naturalnym i duchowym są katalogowane parami. Ta metoda wydaje się być tak bardzo formalną pedanterią. Nasze fantazje nie będą działać w porządku. Znaczenie i życie, którymi nieustannie informujemy zewnętrzne obiekty - te sugestie ze wzroku i słuchu, które czynią niemal każdego człowieka poetą - są naszymi własnymi kreacjami, a e są określone przez nastrój chwili, nie mogą być narzucone z zewnątrz, nie mogą być ułożone jak nomenklatura nauki. Jeśli chodzi o wewnętrzny sens pisma, w każdym razie Swedenborg wprowadza takie jarzmo. W tej dziedzinie jednak, być może, dobrze jest, aby ci, którzy nie zadowalają się oczywistym sensem, znaleźli pewne ograniczenia dla swojej wyobraźni, jakąś metodę dla swojej pomysłowości, pewne wskazówki w ciekawości nieodpartej dla pewnej klasy umysłów. Jeśli sprzeciwiający się powie: "Nie widzę, dlaczego osioł miałby odpowiadać prawdzie naukowej, a koń prawdzie intelektualnej", Swedenborg odpowie: "Ta analogia nie opiera się na moich fantazjach, ale na rzeczywistym doświadczeniu i obserwacji w świecie duchowym. Zawsze widziałem konie i osły obecne i okolicznościowe, kiedy i zgodnie z tym, jak te wewnętrzne cechy były centralne". Ale nie wierzę, że było to zamierzeniem Swedenborga, aby sztywno określić relacje, za pomocą których ludzie nieustannie jednoczą światy widzialny i niewidzialny. Prawdopodobnie uważał za swoją misję ujawnienie ludziom bosko uporządkowanych odpowiedników Pisma Świętego, bliskiego związku między różnymi stanami bytu człowieka i uczynienie ludzkości bardziej świadomą, że materia i duch są ze sobą powiązane, nie tylko w różnych analogiach wyobraźni, ale przez głębsze powinowactwo wiecznego prawa. W ten sposób starał się przekazać impuls, a nie przepisać schemat. Jego konsekwentni zwolennicy przyznają, że gdyby żył w innej epoce i zajął inną pozycję społeczną, formy, pod którymi świat duchowy się w nim prezentował, byłyby inne. W dużym stopniu zatem jego Pamiątkowe Relacje należy uznać za prawdziwe tylko dla niego - dla takiej postaci, w takich czasach, chociaż zawierające zasady niezależne od osobistych osobliwości i lokalnego kolorytu. Byłoby to rzeczywiście niespójne, gdyby protestant, który (jako sam reformator) próbował uzupełnić braki i poprawić błędy reformacji - gdyby zamierzył zakazać wszelkiego postępu poza swoje własne stanowisko. Styl Swedenborga jest jasny - ostry i przenikliwy. Nigdy nie jest przytłoczony manifestacjami z niewidzialnego. Podczas gdy inni mistycy są pochwyceni strachem lub radością z tego powodu i stają się niezrozumiali, on jest w swoim żywiole i gdy jest na samych szczytach ekstazy, może obserwować najmniejsze szczegóły naukowym okiem. Wiemy obecnie, że wiele jego wizji nie zgadza się z naukowymi prawdopodobieństwami. Tak więc te, które szczegółowo opisują jego podróże między planetami i opisują florę i faunę, powiedzmy, Marsa, mogą zostać całkowicie obalone, ponieważ wiemy, że takie formy życia, które twierdził, że widział, nie mogłyby istnieć na tej planecie. Powstaje pytanie: czy ogromna ilość pracy wykonanej przez Swedenborga w pierwszej połowie jego życia doprowadziła do czegoś więcej lub mniej poważne zaburzenie psychiczne? Było wiele przypadków podobnych obrażeń z podobnych przyczyn. Ale naukowa dokładność i jasność jego umysłu przetrwały do końca. O ile znał naukę, stosował ją podziwu godnie i z drobiazgową dokładnością do swojego systemu; ale tak jak nauka Dantego wywołuje uśmiech, tak czujemy się nieco nietolerancyjni wobec naukowego zastosowania Swedenborga do rzeczy duchowych. Był prawdopodobnie jedynym mistykiem z prawdziwym naukowym wykształceniem; inni byli adeptami chemii i pokrewnych studiów, ale żaden mistyk nigdy nie doświadczył tak długiej i żmudnej nauki jak Swedenborg. To zabarwia cały jego system. Byłoby niezwykle trudno powiedzieć, czy był bardziej z natury mistykiem czy naukowcem. W pierwszej części swojego życia nie znajdujemy go wielce zajętego sprawami duchowymi; i dopiero gdy przekroczył południk ludzkich dni, zaczął poważnie rozważać sprawy nadprzyrodzone. Zmiana w życiu mistyka, jeśli nie szybka, z pewnością nie była długotrwała: co ją zatem spowodowało? Możemy jedynie podejrzewać, że cała jego tendencja była zasadniczo mistyczna od samego początku i że był naukowcem z powodu okoliczności, a nie z jakiegokolwiek innego powodu. Duchowość stale wrzała w jego mózgu, ale, jak to bywa ze światem, trudno mu było zrzucić z siebie nadmiar spraw, który prawdopodobnie krępował go przez lata. W końcu źródła jego ducha wytrysnęły tak gwałtownie, że nie można ich było już dłużej powstrzymywać; i odrzuciwszy naukowe wiosła, skoczył do duchowego oceanu, który później szybko go pochłonął. Być może nie można znaleźć analogii do jego przypadku w biografii nauki. Nie możemy całkowicie odsłonić źródeł duchowości tego człowieka, ale wiemy, że istniały one głęboko w nim. Często mówiono, że był tylko wizjonerem, a nie mistykiem w właściwym tego słowa znaczeniu; ale terminy jego filozofii rozprawiają się z tym twierdzeniem; chociaż pod wieloma względami nie zgadza się z powszechnie akceptowanymi doktrynami mistycyzmu, jest niewątpliwie jednym z najbardziej uderzających i wartościowych wkładów do niego. Jest apostołem boskiej ludzkości, a "Wielki Człowiek" jest z nim początkiem i końcem twórczego zamysłu. Oryginalność jego systemu jest wyraźna, a szczegółowość, z jaką go otaczał, zapewnia jego współczesnym zwolennikom większy zasób nauk niż prawdopodobnie jakikolwiek inny mistyczny mistrz. Poniższe fragmenty z prac Swedenborga pomogą czytelnikowi zdobyć pewne pojęcie o jego eschatologii i doktrynach ogólnych: "Wszechświat jest obrazem Boga i został stworzony do użytku. Opatrzność jest rządem Pana w niebie i na ziemi. Rozciąga się na wszystkie rzeczy, ponieważ istnieje tylko jedno źródło życia, mianowicie Pan, którego moc podtrzymuje wszystko, co istnieje". Wpływ Pana jest zgodny z planem i jest niewidzialny, podobnie jak Opatrzność, przez którą ludzie nie są zmuszeni wierzyć, a tym samym tracić swojej wolności. Wpływ Pana przechodzi z duchowego na naturalne i z wewnętrznego na zewnętrzny. Pan udziela swojego wpływu na dobrych i złych, ale ten ostatni zamienia dobro w zło, a prawdę w fałsz, ponieważ tak ukształtowane jest stworzenie jego woli. "Aby zrozumieć pochodzenie i rozwój tego wpływu, musimy najpierw wiedzieć, że to, co pochodzi od Pana, jest boską sferą, która nas otacza i wypełnia duchowy i naturalny świat. Wszystko, co pochodzi z obiektu, otacza go i ubiera, nazywane jest jego sferą". Ponieważ wszystko, co duchowe, nie zna ani czasu, ani przestrzeni, wynika z tego, że ogólna sfera lub sfera boska rozszerzyła się od pierwszego momentu stworzenia do ostatniego. Ta boska emanacja, która przeszła z duchowego do naturalnego, przenika aktywnie i szybko przez cały stworzony świat, do ostatniego jego stopnia, gdzie jeszcze nie została znaleziona, i wytwarza i utrzymuje wszystko, co zwierzęce, roślinne i mineralne. Człowiek jest nieustannie otoczony sferą swoich ulubionych skłonności; jednoczą się one z naturalną sferą jego ciała, tak że razem tworzą jedność. Naturalna sfera otacza każde ciało natury i wszystkie obiekty trzech królestw. W ten sposób sprzymierza się ze światem duchowym. To jest podstawa sympatii i antypatii, jedności i separacji, zgodnie z którą wśród duchów istnieje obecność i nieobecność. "Anioł powiedział mi, że sfera otaczała ludzi lżej na plecach niż na piersiach, gdzie była grubsza i silniejsza. Ta sfera wpływu, właściwa człowiekowi, działa również ogólnie i w szczególności wokół niego za pomocą woli, zrozumienia i praktyki. "Sfera pochodząca od Boga, która otacza człowieka i stanowi jego siłę, podczas gdy działa na jego sąsiada i na całe stworzenie, jest sferą pokoju i niewinności; bo Pan jest pokojem i niewinnością. Dopiero wtedy człowiek jest w stanie wywierać skuteczny wpływ na bliźniego, gdy pokój i niewinność panują w jego sercu, a on sam jest w jedności z niebem. Ta duchowa jedność jest połączona z naturalną przez życzliwego człowieka poprzez dotyk i nałożenie rąk, przez co wpływ wewnętrznego człowieka jest ożywiany, przygotowywany i przekazywany. Ciało komunikuje się z innymi, którzy są wokół niego, poprzez ciało, a duchowy wpływ rozprzestrzenia się głównie poprzez ręce, ponieważ są one najbardziej zewnętrznymi lub ostatecznymi elementami człowieka; i przez niego, jak w całej naturze, pierwsze jest zawarte w ostatnim, jako przyczyna w skutku. Cała dusza i całe ciało są zawarte w rękach jako medium wpływu. Tak więc nasz Pan uzdrawiał chorych przez nakładanie rąk, z tego powodu tak wielu zostało uzdrowionych przez dotyk; i stamtąd od najdawniejszych czasów konsekracja kapłanów i wszystkich rzeczy świętych dokonywana była przez wkładanie rąk. Zgodnie z etymologią słowa ręce oznaczają władzę. Człowiek wierzy, że jego myśli i wola pochodzą z jego wnętrza, podczas gdy wszystko to spływa do niego. Gdyby rozważał cienkie - s w ich prawdziwej formie, przypisałby zło piekłu, a dobro Panu; dzięki łasce Pana rozpoznałby dobro i zło w sobie i byłby szczęśliwy. Tylko pycha zaprzeczyła wpływowi Boga i zniszczyła rasę ludzką". W swojej pracy Niebo i piekło Swedenborg mówi o wpływie i wzajemności - korespondencji. Działanie korespondencji jest dostrzegalne w obliczu człowieka. W obliczu, które nie nauczyło się hipokryzji, wszystkie emocje są reprezentowane naturalnie zgodnie z ich prawdziwą formą; stąd twarz nazywana jest zwierciadłem duszy. W ten sam sposób to, co należy do zrozumienia, jest reprezentowane w mowie, a to, co należy do woli, w ruchach. Każdy wyraz twarzy, mowy, ruchów nazywany jest korespondencją. Poprzez korespondencję człowiek komunikuje się z niebem i może w ten sposób komunikować się z aniołami, jeśli posiada naukę korespondencji za pomocą myśli. Aby komunikacja mogła istnieć między niebem a człowiekiem, słowo składa się z samych korespondencji, ponieważ wszystko w słowie jest korespondujące, całość i części; dlatego może on poznać sekrety, z których niczego nie postrzega w dosłownym sensie; bo w słowie jest, oprócz dosłownego znaczenia, znaczenie duchowe - jedno, świata, drugie nieba. Swedenborg miał swoje wizje i komunikację z aniołami i duchami za pomocą korespondencji w sensie duchowym. "Aniołowie mówią ze świata duchowego, zgodnie z wewnętrzną myślą; z mądrości ich mowa płynie spokojnym strumieniem, łagodnie i nieprzerwanie, - mówią tylko samogłoskami aniołowie niebiańscy w A i 0, aniołowie duchowi w E i 1, bo samogłoski nadają ton mowie, a przez ton wyrażana jest emocja; przerwy z drugiej strony odpowiadają stworzeniom umysłu; dlatego wolimy, jeśli podmiot jest wzniosły, na przykład nieba lub S Boga, nawet w mowie ludzkiej, samogłoski U i 0 itd. Człowiek jednak jest zjednoczony z niebem za pomocą słowa S i tworzy w ten sposób ogniwo między niebem a ziemią, między boskością a przyrodą." "Ale kiedy aniołowie rozmawiają ze mną duchowo z nieba, mówią tak samo inteligentnie jak człowiek u mojego boku. Ale jeśli odwrócą się od człowieka, nie usłyszy on niczego więcej, nawet jeśli mówią blisko jego ucha. Jest również niezwykłe, że kilku aniołów może mówić do człowieka; zsyłają ducha skłonnego do człowieka, a on w ten sposób słyszy ich zjednoczonych". W innym miejscu mówi: - "Istnieją również duchy zwane duchami naturalnymi lub cielesnymi; nie mają one związku z myślą, jak inne, ale wchodzą do ciała, posiadają wszystkie zmysły, mówią ustami i działają kończynami, ponieważ nie wiedzą, że wszystko w tym człowieku jest ich własne. To są duchy, przez które opętani są ludzie. Zostali jednak posłani przez Pana do piekła; skąd w naszych czasach nie ma już takich opętanych". Dalsze doktryny i wizje Swedenborga dotyczące harmonii, to znaczy nieba z ludźmi i wszystkimi obiektami natury; harmonii i zgodności wszystkich rzeczy ze sobą; nieba, piekła i świata duchów; różnych stanów człowieka po śmierci itd. - są bardzo charakterystyczne, ważne i potężne. "Jego rozważania oświeconego wewnętrznego oka odnoszą się mniej do codziennych skojarzeń i przedmiotów życia (choć nierzadko przewidywał przyszłe zdarzenia), ponieważ jego umysł był skierowany tylko na najwyższe duchowe tematy, w których rzeczywiście h6 osiągnął niezwykły stopień wewnętrznej czujności, ale dlatego nie jest rozumiany ani znany, ponieważ opisywał swoje widzenia tak duchowo i niezwykle językiem. Jego rozdział o ogromie nieba przyciąga szczególnie, ponieważ zawiera rozmowę duchów i aniołów o układzie planetarnym. Planety są naturalnie zamieszkane, podobnie jak planeta Ziemia, ale mieszkańcy różnią się w zależności od różnej indywidualnej formacji planet. Te wizje dotyczące mieszkańców planet zgadzają się w sposób najbardziej niezwykły i prawie bez wyjątku ze wskazówkami jasnowidza, którego traktowałem magnetycznie. Nie sądzę, aby znała Swedenborga; do czego jednak przywiązuję niewielką wagę. Obaj widzący postrzegali Marsa w zupełnie inny sposób. Magnetyczny widzący znalazł tylko obrazy strachu i przerażenia. Swedenborg z drugiej strony opisuje ich jako najlepszych ze wszystkich duchów układu planetarnego. Ich łagodny, czuły, zefirowy język jest doskonalszy, czystszy i bogatszy w myśli, i bliższy językowi aniołów niż innych. Ci ludzie spotykają się razem i oceniają się nawzajem według fizjonomii, która wśród nich zawsze jest wyrazem myśli. Czczą Pana jako jedynego Boga, który czasami pojawia się na ich ziemi. " O mieszkańcach Wenus mówi: - "Są dwojakiego rodzaju; niektórzy są łagodni i życzliwi, inni dzicy, okrutni i gigantycznego wzrostu. Ci drudzy rabują i plądrują i żyją w ten sposób; ci pierwsi mają tak wielki stopień łagodności i dobroci, że są zawsze kochani przez dobrych; dlatego często widzą Pana pojawiającego się w ich własnej postaci na ich ziemi". Jest niezwykłe, że ten opis Wenus tak dobrze zgadza się ze starą bajką i z opiniami i doświadczeniem, jakie mamy na temat Wenus. "Mieszkańcy Księżyca są mali, jak dzieci w wieku sześciu lub siedmiu lat; Jednocześnie mają siłę mężczyzn takich, jak my. Ich głos toczy się jak grzmot, a dźwięk wydobywa się z brzucha, ponieważ księżyc znajduje się w zupełnie innej atmosferze niż inne planety".
Setna, Papirus: Papirus bardzo starej daty, traktujący o osobie księcia Setny Kha-em-ust, syna Ramzesa H. z Egiptu, o którym mówi się, że został przez niego odkryty pod głową mumii w Nekropolii w Memfis. Wiedemann mówi o tym: Pierwszy tekst, który jest nam znany od 1867 r., mówi, że ten książę, będąc biegłym i gorliwym w praktykowaniu nekromancji, pewnego dnia pokazywał swoje umiejętności uczonym mężom dworu, gdy starzec opowiedział mu o magicznej księdze zawierającej dwa zaklęcia napisane ręką samego Thota, boga mądrości. Ten, który powtórzył pierwsze zaklęcie, zaczarował w ten sposób niebo i ziemię, królestwo nocy, góry i głębiny morza; znał ptactwo powietrzne i wszystko, co pełza; widział ryby, ponieważ boska moc wydobyła je z głębin. Ten, kto przeczytał drugie zaklęcie, powinien mieć moc, by powrócić do swojej ziemskiej postaci, nawet jeśli mieszkał w grobie; by zobaczyć słońce wschodzące na niebie ze wszystkimi bogami i księżyc w formie, w jakiej się ukazuje. Setna zapytał, gdzie można znaleźć tę księgę i dowiedział się, że leży w grobowcu Nefet-ka-Ptah, syna króla Mer-neb-ptah (którego nigdzie indziej nie wymieniono), i że każda próba zabrania księgi Cie z pewnością spotka się z upartym oporem. Te trudności nie powstrzymały Setny przed przygodą. Wszedł do grobowca Nefer-ka-Ptalla, gdzie znalazł nie tylko martwą pocztę, ale także ka jego żony Ahuri i ich syna, chociaż ci ostatni zostali pochowani w Koptos. Ale jak w wielu innych opowieściach wśród wielu innych ludów, sukces nie przyniósł błogosławieństwa człowiekowi, który zakłócił spokój zmarłych. Setna zakochał się w córce kapłana z Memfis, która okazała się czarownicą, i wykorzystał jego intymną więź z nią, aby sprowadzić go na hańbę i nędzę. W końcu książę rozpoznał i pożałował świętokradztwa, którego dopuścił się, zabierając księgę, i przyniósł ją z powrotem Neferowi - ka - Ptahowi. W nadziei na zadośćuczynienie w pewnym stopniu za swój grzech udał się do Koptos i znajdując groby żony i dziecka Nefera - ka - Ptaha, uroczyście przywrócił ich mumie do grobu ojca i męża, ostrożnie zamykając grób, który tak świętokradczo zdewastował. Drugi tekst, zredagowany dwa lata temu przez Griffitha z londyńskiego papirusu, jest również autentycznie egipski w swoich szczegółach. Trzy magiczne opowieści, przeplatające się ze sobą, zostają powiązane z Saosiri, nadprzyrodzonym synem Setny. W pierwszej Saosiri, który był o wiele lepszy od Setny w sztukach magicznych, poprowadził jego ojca do podziemi. Wdarli się do sali sądowej Ozyrysa, gdzie widoki, które zobaczyli, przekonały Setnę, że chwalebna przyszłość czeka biednego człowieka, który powinien trzymać się prawości, podczas gdy ten, który wiódł złe życie na ziemi, chociaż bogaty i potężny, musi spodziewać się strasznej zagłady. Następnie Saosiri zdołał uratować swojego ojca, a wraz z nim cały Egipt, przed wielkimi trudnościami, czytając bez zrywania pieczęci zamknięty list przyniesiony przez etiopskiego maga, którego w ten sposób zmusił do uznania wyższej mocy Egiptu. Ostatnia część tekstu opowiada o potężnym magu, który kiedyś mieszkał w Etiopii, który wymodelował z wosku lektykę z czterema tragarzami, którym oddał swoje życie. Wysłał ich do Egiptu, a na jego rozkaz odszukali faraona w jego pałacu, zabrali go do Etiopii i po zadaniu mu pięciuset ciosów pałką, tej samej nocy odwieźli go z powrotem do Memfis. Następnego ranka król pokazał swoim dworzanom pręgi na plecach, z których jeden, imieniem Horns, był wystarczająco biegły w używaniu amuletów, aby odeprzeć za ich pomocą natychmiastowe powtórzenie zniewagi. Horns wyruszył następnie, aby przynieść z Hermopolis wszechmocną magiczną księgę boga Thota i za jej pomocą udało mu się potraktować króla Etiopii tak, jak etiopski czarownik potraktował faraona. Zagraniczny mag pośpieszył następnie do Egiptu, aby wziąć udział w konkursie z Hornsem na sztuczki magiczne. Jego umiejętności okazały się gorsze i ostatecznie on i jego matka otrzymali pozwolenie na powrót do Etiopii pod warunkiem, że nie postawią stopy na terytorium Egiptu przez okres półtora tysiąca lat.
Seton (lub Sethon) Alexander: był jednym z niewielu alchemików, którym udało się przeprowadzić wielki eksperyment transmutacji metali. Swoje imię wziął od wioski Seton, która miała znajdować się w pobliżu Edynburga i blisko brzegu morza, więc można rozsądnie wnioskować, że chodzi o małą społeczność rybacką Port Seton, chociaż Camden w swojej Britannii stwierdza, że była to nazwa jego domu. W roku 1601 załoga holenderskiego statku miała nieszczęście rozbić się na wybrzeżu w pobliżu jego domu, a Seton osobiście uratował kilku z nich, ulokował ich w swoim domu i traktował z wielką życzliwością, ostatecznie odsyłając ich z powrotem do Holandii na własny koszt. W następnym roku odwiedził Holandię i odnowił znajomość z co najmniej jednym z członków załogi rozbitego statku, Jamesem Haussenem, pilotem, który mieszkał w Arksun. Haussen, zdecydowany odwdzięczyć mu się za gościnność, jaką otrzymał w Szkocji, gościł go przez jakiś czas w swoim domu, a Seton wyjawił mu informację, że jest mistrzem sztuki alchemicznej i udowodnił swoje słowa, wykonując liczne transmutacje. Haussen, pełen tej sprawy, zwierzył się pewnemu Venderlindenowi, lekarzowi z Enkhuysen, któremu pokazał kawałek złota, który sam widział, jak został przetransmutowany z ołowiu. Wnuk tego Venderlindena z kolei pokazał go słynnemu autorowi, D. G. Morhoffowi, który napisał list w tej sprawie do Langlet du Fresnoy, autora Histoire de la Philosophie Hermetique. Seton odwiedził Amsterdam i Rotterdam, podróżował drogą morską do Włoch, a stamtąd przez Szwajcarię do Niemiec, w towarzystwie zadeklarowanego sceptyka alchemii, pewnego Wolfganga Dienheima, którego przekonał o błędności swoich poglądów w Bazylei przed kilkoma jej głównymi mieszkańcami. Ta osoba opisała Setona, a z jego portretu piórem możemy wywnioskować, że był typowym Szkotem z XVII wieku. "Seton", mówi, "był niski, ale krępy i o jasnej karnacji, z ostro zarośniętą brodą, ale pomimo swojej tuszy, jego wyraz twarzy był duchowy i wyniosły". "Był", dodaje Dienheim, "rodowitym mieszkańcem Moliera, na wyspie na oceanie". Można się zastanawiać, czy Molier nie jest niemiecką korupcją Lothian. Seton zademonstrował teraz kilka ważnych eksperymentów. W jednym z nich sławny lekarz Zwinger sam przyniósł ołów, który miał zostać przetworzony, ze swojego domu. Zwykły tygiel został zakupiony u złotnika, a zwykłą siarkę kupiono po drodze do domu, w którym miał zostać przeprowadzony eksperyment. Seton nie miał do czynienia z żadnym z tych materiałów i nie brał udziału w operacji, poza tym, że dał tym, którzy postępowali zgodnie z jego instrukcjami, małą paczkę proszku, która przekształcała ołów w najczystsze złoto o dokładnie tej samej wadze. Zwinger wydaje się być absolutnie przekonany o autentyczności eksperymentu, ponieważ napisał o nim sprawozdanie dla swojego przyjaciela, doktora Schobingera, które pojawia się w Ephemerides Loniga. Niedługo potem Seton opuścił Bazyleę i zmieniając nazwisko udał się do Strasburga, skąd udał się do Kolonii, gdzie zatrzymał się u pewnego Antona Bordemanna, który był alchemikiem. W tym mieście był wystarczająco nieostrożny, aby rozsławić swoją wiedzę daleko i szeroko - przy jednej okazji wyprodukował sześć uncji złota poprzez zastosowanie jednego ziarna swojego magicznego proszku. Okoliczność ta wydaje się wywrzeć wrażenie przynajmniej na jednym z uczonych z miasta katedralnego, ponieważ Theobald de Hoghelande w swojej Historii, Aliquot Transmutalionis Meitalica, która została opublikowana w Kolonii w 1604 r., nawiązuje do niej. Seton udał się następnie do Hamburga, skąd udał się na południe do Monachium, gdzie coś ważniejszego niż alchemia przykuło jego uwagę, gdyż uciekł z córką obywatela, którego poślubił. Młody elektor Saksonii, Christian IL, usłyszał o błyskotliwych sukcesach alchemicznych Setona i zaprosił go na swój dwór, ale Seton, niechętny do opuszczenia młodej żony, wysłał swojego przyjaciela, Williama Hamiltona, prawdopodobnie brata - Szkota, w swoim imieniu, z zapasem środka transmutacyjnego. W obecności całego dworu Hamilton podjął i przeprowadził eksperyment z doskonałym sukcesem, a złoto, które wówczas wyprodukowano, oparło się każdemu znanemu testowi. To naturalnie tylko zaostrzyło pragnienie elektora, by zobaczyć i porozmawiać z magiem, i pilne zaproszenie, które równało się rozkazowi, zostało wysłane do Setona, który, nie mogąc odmówić, udał się na dwór elektorski. Został tam przyjęty z wszelkimi oznakami honoru, ale wkrótce stało się dla niego oczywiste, że Christian II. zaprosił go tam tylko po to, aby wydobyć od niego istotę jego gigantycznego sekretu, lecz Seton, jako biegły w tajemnicach alchemii, pozostał wierny swemu wzniosłemu powołaniu i stanowczo odmówił zaspokojenia chciwości Elektora. Obietnice awansu i groźby były dla niego równie obojętne, a w końcu Elektor, w gniewie, rozkazał uwięzić go w wieży, gdzie strzegło go czterdziestu żołnierzy. Tam poddano go wszelkim możliwym torturom, ale wszystkie bez skutku. Łamanie, ogień i bicz nie zdołały wymusić na nim metod, dzięki którym osiągnął wielkie arcanum. Równie wyczerpany jak jego ofiara, Elektor w końcu zaniechał i zostawił nieszczęsnego Szkota w spokoju. W tym momencie pewien morawski chemik, Michael Sendivogius, który akurat przebywał w Dreźnie, usłyszał o strasznych przeżyciach Setona i miał wystarczające wpływy, aby uzyskać pozwolenie na odwiedzenie go. Sam będąc poszukiwaczem kamienia filozoficznego, głęboko współczuł adeptowi i zaproponował mu, aby spróbował dokonać jego ratunku. Na to Seton się zgodził i obiecał, że jeśli uda mu się uciec, wynagrodzi Sendivogiusa swoim sekretem. Morawianin wrócił do Krakowa, gdzie zamieszkał, sprzedał swój majątek i wrócił do Drezna, gdzie zatrzymał się w pobliżu miejsca uwięzienia Setona, zabawiając żołnierzy pilnujących alchemika i rozsądnie przekupując tych, którzy byli bezpośrednio zaangażowani w jego uwięzienie. W końcu uznał, że nadszedł czas, aby spróbować uratować Setona. Ucztował strażników w tak hojny sposób, że wszyscy wkrótce popadli w stan pijackiej nieuwagi. Następnie pośpieszył do wieży, w której uwięziony był Seton, ale odkrył, że nie jest w stanie chodzić, pomimo surowości tortur. Dlatego też odprowadził go do powozu, który stał i do którego dotarli niezauważeni. Zatrzymali się w domu Setona, aby zabrać jego żonę, która miała w posiadaniu część tak ważnego prochu, i popędzili konie tak szybko, jak to możliwe, do Krakowa, do którego dotarli bezpiecznie. Kiedy spokojnie osiedlili się w tym mieście, Sendivogius przypomniał Setonowi o obietnicy pomocy w jego alchemicznych projektach, ale spotkał się z surową odmową, Seton wyjaśnił mu, że jako adept nie może wyjawić swemu wybawcy warunków tak strasznej tajemnicy. Zdrowie alchemika zostało jednak zrujnowane przez straszne męki, przez które przeszedł i które przetrwał tylko około dwóch lat, prezentując resztki swojego magicznego osadu swemu wybawcy. Posiadanie tego proszku tylko sprawiło, że Sendivogius był bardziej niż kiedykolwiek chętny do zgłębienia tajemnic wielkiego arkanu. Poślubił wdowę po Setonie, być może z myślą, że posiada ona tajemną wiedzę zmarłego męża, ale jeśli tak było, był skazany na rozczarowanie, ponieważ była ona całkowicie nieświadoma tej sprawy. Seton pozostawił jednak po sobie traktat zatytułowany Nowe światło alchymii, który Sendivogius położył na nim ręce i opublikował jako swój własny. Na jego stronach myślał, że dostrzegł metodę zwiększania ilości prochu, ale ku swemu głębokiemu rozczarowaniu i obrzydzeniu, udało mu się go jedynie zmniejszyć. Z tym, co pozostało, udawał jednak udanego projektora wielkiej tajemnicy i postępował z wielkim przepychem od dworu do dworu w swego rodzaju triumfalnym pochodzie. W swoim kraju, na Morawach, został uwięziony, ale uciekł. Jego proch jednak szybko się kurczył, ale nadal kontynuował swoje eksperymenty. Borel w swojej pracy o starożytnościach francuskich wspomina, że widział część korony, która została częściowo zanurzona w mieszance proszku rozpuszczonego w spirytusie winnym, i że część zanurzona w eliksirze była złota, była porowata i nie była lutowana ani w żaden inny sposób modyfikowana. Po zrobieniu proszku Sendivogius zdegenerował się do zwykłego szarlatana, udając, że potrafi wytwarzać złoto i otrzymując duże sumy na podstawie tego, że jest w stanie to robić. Przeżył do roku 1646, kiedy zmarł w Parmie w wieku 84 lat. Nowe światło alchymii Setona wydaje się, po zbadaniu go, zaprzeczać, że kamień filozoficzny miał zostać osiągnięty przez udaną transmutację metali. Mówi się: "Wydobycie duszy ze złota lub srebra, jakąkolwiek pospolitą metodą alchemii, jest jedynie czystą fantazją. Przeciwnie, ten, kto w filozoficzny sposób może bez żadnego oszustwa i kolorowego oszustwa sprawić, że rzeczywiście zabarwi ona najpodlejszy metal, czy to z zyskiem, czy bez zysku, kolorem złota lub srebra (po przejściu wszelkich wymaganych prób), ma otwarte bramy Natury dla zgłębiania dalszych i wyższych tajemnic, a z błogosławieństwem Boga, aby je uzyskać".
Shelta Thari: Ezoteryczny język używany przez majsterkowiczów z Wielkiej Brytanii, prawdopodobnie potomek "języka wewnętrznego używanego przez starożytnych celtyckich druidów lub bardów. W 1876 roku pierwsza wzmianka o istnieniu Shelii Thari dotarła do samochodów księcia praktycznych filologów, Charlesa Godfreya Lelanda. Wydaje się dziwne, że George Borrow nigdy nie natknął się na ten język, a fakt ten można uznać za mocny dowód na to, jak on i profesor E. H. Palmer wędrowali po plaży w Aberystwyth, gdy spotkali włóczęgę, który usłyszał ich oddających się rozmowie w języku romany. Leland zapytał mężczyznę, w jaki sposób zarabia na życie, a on odpowiedział: "Shelkin gallopas". Słowa te były obce nawet mistrzowi dialektu i zapytał o ich znaczenie. "Dlaczego", powiedział mężczyzna, "to oznacza sprzedawanie paproci. To jest język majsterkowiczów lub Tinkers Thari. Myślałem, że skoro znasz język romski, to możesz to zrozumieć. Prawidłowa nazwa języka majsterkowiczów to Shelta. "To było", mówi Leland, "z uczuciami Kolumba, gdy w noc przed odkryciem Ameryki usłyszałem słowo Shelta i zapytałem handlarza paprociami, czy potrafi nim mówić". Mężczyzna odpowiedział "Trochę", a na miejscu filolog zebrał kilka słów i zwrotów od handlarza paprociami, co dało mu wystarczający wgląd w język, aby udowodnić mu, że jest on zupełnie inny od cygańskiego. Celtyckie pochodzenie dialektu wkrótce zaczęło się polecać Lelandowi i próbował uzyskać od niego jakiś wers lub dżingiel, prawdopodobnie w celu zaobserwowania jego składniowego układu. Ale wszystko, co udało mu się wyciągnąć od swojego informatora, to kilka rymów bez wartości filologicznej i odkrył, że wkrótce wypompował włóczęgę do sucha. To w Ameryce Leland niemal przeraził majsterkowicza do utraty zmysłów, mówiąc do niego w zaginionym dialekcie. Mężczyzna, zapytany, czy potrafi mówić Shelia przyznał się do łagodnego oskarżenia. Okazał się Irlandczykiem, Owenem Macdonaldem z imienia, i dostarczył Lelandowi bezcenną listę kilkuset słów. Ale Leland nie mógł być pewien, na którym z języków celtyckich opierał się dialekt. Owen Macdonald oświadczył mu, że jest to czwarty język, który nie ma nic wspólnego ze staroirlandzkim, walijskim ani gaelickim, i zaryzykował informację, że jest to idiom "Ould Picts", ale wydaje się to raczej zbyt domniemane dla odbioru filologa. Shelia nie jest żargonem, ponieważ można nim mówić gramatycznie bez używania angielskiego, jak w brytyjskiej formie romany. Piktyjski najprawdopodobniej nie był językiem celtyckim, ani nawet aryjskim, jakkolwiek ściśle mógł być dotknięty celtycką mową w późniejszych stadiach swojego istnienia. Odkrycie Lelanda zostało przyjęte w niektórych kręgach niegasnącym śmiechem. Saturday Review żartobliwie zasugerował, że został "sprzedany", a stary irlandzki został mu wciśnięty jako tajemniczy język. Przedstawił ten pogląd na sprawę swojemu przyjacielowi-majsterkowiczowi, który odpowiedział z powagą: "A po co ja bym zrobił, gdybym stworzył dwa języki av thim, gdyby było tylko wan av thim?" Od czasów Lelanda wiele zrobiono, aby odzyskać ten tajemniczy język, głównie poprzez badania pana Johna Sampsona i profesora Kuno Meyera. Podstawą tych badań był fakt, że kasta majstrów w Wielkiej Brytanii i Irlandii była odrębną klasą - tak odrębną, że niemal tworzyła rasę samą w sobie. Przez setki lat, prawdopodobnie, to bractwo istniało niemal ze wszystkimi swoimi starożytnymi cechami, a dzięki powszechnemu nieużywaniu mowy celtyckiej zachowało się jako tajny dialekt. Osobliwą rzeczą dotyczącą Shelta jest zasięg terytorium, na którym się nim mówi. To, że jest on dość szeroko znany w samym Londynie, odkrył Leland, który usłyszał, jak mówili nim dwaj mali chłopcy na Euston Road. Nie byli Cyganami, a Leland odkrył, że jeden z nich mówił tym językiem bardzo płynnie. Od czasu odkryć Lelanda Shelta została w pewnym stopniu podzielona na dialekty, z których jednym z najważniejszych jest dialekt ulsterski. Trudno byłoby wyjaśnić w takim artykule jak ten, jak długo dialekt ulsterski tego dziwnego i starożytnego języka różni się od tego używanego w innych częściach Wielkiej Brytanii i Irlandii. Ale to, że tak jest, jest pewne. Prawie osiemnaście lat temu pan John Sampson z Liverpoolu, godny następca Borrowa i Lelanda oraz uznany językoznawca, zebrał szereg powiedzeń i przysłów od dwóch starych irlandzkich majsterkowiczów - Johna Barlowa i Phila Murraya - które, jak wyraźnie stwierdza, są w ulsterskim dialekcie Shelia . Niektóre z nich można zacytować, aby dostarczyć czytelnikowi przykładów języka: - Krish gyukera have muni Sheldru - Starzy żebracy mają dobre Shelta. Stimera dhi - ilsha, stimera aga dhi - ilsha - Jeśli jesteś dudziarzem, miej własną dudę. Miso granhes thaber - Podróżnik zna drogę. Thom Blorne mjesh Nip gloch - Każdy protestant nie jest oranżystą. Nus a dhabjon dhuilsha - Błogosławieństwo Boże dla ciebie. Misli, gami gra dhi - il - Odejdź, a tobie życzę pecha. Wydaje się, że istnieją poważne powody, aby sądzić, że klasa majstrów (lub bardziej właściwie "tinkler") w Wielkiej Brytanii wywodzi się z pozostałości jej starożytnych celtyckich mieszkańców i różniła się od rasy Cyganów lub Romów tak samo, jak jeden naród może różnić się od drugiego. Jest to niemal ostatecznie udowodnione przez kryterium mowy, ponieważ Shelia jest językiem celtyckim, a to, że Romany jest dialektem północnego Hindustanu, nie podlega wątpliwości. Ci, którzy teraz mówią po romany, prawie zawsze używają również Shelia, ale to tylko dowodzi, że dwie koczownicze rasy, zajmując to samo terytorium przez setki lat, zdobyły wiedzę o swoich językach. Kim zatem byli pierwotni przodkowie druciarzy? Kimkolwiek byli, byli rasą mówiącą po celtycku, a prawdopodobnie nomadami. Shelia była określana jako język starożytnych bardów Irlandii, ezoteryczny język irlandzkiego kapłaństwa. Leland wysuwa hipotezę, że mówiący po shelta druciarz jest potomkiem prehistorycznego cechu robotników z brązu. Uważa, że to częściowo tłumaczy jego skrytość w kwestii języka. We Włoszech do dziś klasa druciarzy jest utożsamiana z wędrownymi robotnikami z brązu. Bractwo majsterkowiczów w Wielkiej Brytanii i Irlandii istniało prawdopodobnie z niemal wszystkimi swoimi starożytnymi cechami aż do pojawienia się kolei. Ale na długo przed tym prawdopodobnie w dużym stopniu połączyło się z populacją cygańską, a oba języki stały się wspólne dla obu narodów. To jedyne wytłumaczenie, jakie można podać dla pojawienia się języka Shelia, języka celtyckiego, w nieceltyckich częściach Wielkiej Brytanii. To, że pochodzi z Irlandii, wydaje się wysoce prawdopodobne, ponieważ w żadnej innej części tych wysp w późniejszym okresie celtyckim nie było stanu cywilizacji wystarczająco zaawansowanego, aby umożliwić istnienie ścisłej korporacji metalowców posługujących się tajnym językiem. Co więcej, powinowactwa Shelia wydają się być bardziej związane ze staroirlandzkim niż z jakimkolwiek innym dialektem celtyckim. Istnieje jeszcze jedna teoria, która pojawia się w związku z pochodzeniem Shelia, a mianowicie, że jest to współczesny potomek języka "Ould Picts" wspomnianego przez Owena Macdonalda, przyjaciela majsterkowicza Lelanda. W żadnym wypadku nie udowodniono, że piktyjski był językiem niearyjskim i pomimo wysiłków profesora Rhysa jesteśmy tak samo daleko jak zawsze od jakiejkolwiek pewnej wiedzy na temat idiomu używanego przez ten tajemniczy lud. Istnieją jednak duże trudności w zaakceptowaniu hipotezy piktyjskiego pochodzenia Shelii, z których główną jest jego oczywiste irlandzkie pochodzenie. Wiadomo, że w Irlandii Północnej byli Piktowie, ale byli oni niemal na pewno małą i barbarzyńską kolonią oraz bardzo mało prawdopodobną społecznością, która utworzyłaby bractwo zajmujące się obróbką metali, posiadające luksus prywatnego dialektu. Nadal pozostaje celtyckiemu studentowi sklasyfikowanie Shelii. Może się okazać, że jest to "piktyjski", silnie pod wpływem irlandzkiego i szkockiego gaelickiego. Porównanie z baskijskim i dialektem języka iberyjskiego
Shernhamphorash: W Talmudzie zewnętrzny termin oznaczający ukryte słowo mocy, dzięki któremu można było stworzyć nowy świat. Ale jest ono stracone dla człowieka, chociaż nawet dźwięki zbliżone do niego mają magiczną moc i mogą dać temu, kto je wypowie, panowanie w świecie duchów. Niektórzy rabini mówią, że słowo mocy zawiera dwanaście liter, inni czterdzieści dwie, a jeszcze inni siedemdziesiąt dwie; ale są to litery boskiego alfabetu, które Bóg stworzył z pewnych świetlistych punktów utworzonych przez koncentrację pierwotnego uniwersalnego Światła. Księgi sybillińskie: Rękopisy, które ucieleśniały sekrety ludzkiego przeznaczenia, dzieło prorokiń starożytnego świata. Według Tacyta księgi te zostały najpierw zachowane w Kapitolu. Kiedy został spalony, cenne karty Przeznaczenia zostały zachowane i przeniesione do świątyni Apollina Palatyńskiego. Ich dalszy los jest owiany tajemnicą, ale wydaje się, że księgi kumejskie istniały do 339 r. n.e., kiedy to zostały zniszczone przez Stylikon. August wysłał trzech ambasadorów - Paulusa Gabinusa, Marka Otacilliusa, do Azji, Attyki i Italii, ale szczególnie do Erytrejskiej Sybilli, aby zebrać wszystko, co można odkryć z Wyroczni Sybillińskich, aby zastąpić te, które zostały utracone lub spalone. Księgi są dwojakiego rodzaju; mianowicie księgi starszych Sybilli, to jest z wcześniejszych czasów greckich i rzymskich; i późniejsze, które zostały w dużym stopniu sfałszowane i oszpecone licznymi interpolacjami. Z tych ostatnich, osiem ksiąg w języku greckim i łacińskim, jak się mówi, nadal istnieje. Te, które zachowały się w Rzymie, zostały zebrane z różnych miejsc, w różnych czasach i zawierały przepowiednie przyszłych wydarzeń zapisane w najbardziej tajemniczym z symbolicznych języków. Początkowo mogli je czytać tylko potomkowie Apollina, ale później kapłani, aż do czasu, gdy ich pieczę powierzono pewnym urzędnikom, którzy odpowiadali tylko na zapytania na polecenie Senatu, w przypadkach nadzwyczajnych. Na początku było ich dwóch i nazwano ich duumviri: zostali oni mianowani przez Tarkwiniusza Pysznego. Dwieście trzynaście lat później dziesięciu kolejnych zostało mianowanych ich opiekunami, a Sulla zwiększył ich liczbę do piętnastu.
Salomon: Związek Salomona, syna Dawida, króla Izraela, z praktyką magiczną, chociaż nie posiada żadnego autorytetu biblijnego, ma jednak za sobą bardzo znaczną część tradycji orientalnej. Przypuszcza się jednak, że żydowski Salomon w wielu przypadkach był mylony z jeszcze starszą i mityczną postacią. Następnie Arabowie i Persowie mają legendy o prehistorycznej rasie, którą rządziło siedemdziesięciu dwóch monarchów o imieniu Sulejman, z których ostatni panował tysiąc lat. "Nie wydaje się", mówi Yarker, "aby ci Sulejmanowie, którzy są par excellence władcami wszystkich Dżinów, Afreetów i innych duchów żywiołów, mieli jakikolwiek związek z królem Izraela". Imię to, jak twierdzi, pochodzi od imienia boga Babilończyków, a zmarły dr Kenealy, tłumacz Hafiza, mówi, że najwcześniejsi aryjscy nauczyciele nazywali się Mohn, Bodles lub Solymi, a Suleiman - był starożytnym tytułem władzy królewskiej, synonimem "sułtana" lub "faraona". Perska legenda głosi, że w górach Kaf, do których można dotrzeć tylko za pomocą magicznego pierścienia Salomona, znajduje się galeria zbudowana przez giganta Arzeaka, w której trzymano posągi rasy rządzonej przez Suleimana lub mądrych królów Wschodu. Na granicy Afganistanu i Indii znajduje się wielki fotel lub tron Salomona wykuty w litej skale, zwany Takht - i - Suleiman lub tronem Salomona, którego starożytna aryjska nazwa brzmi Shank - er Acharga. To właśnie w tych starszych legendach Sulejmana należy zapewne doszukiwać się związku z tradycją okultyzmu. Nie jest wykluczone, że legenda odnosząca się do Salomona i jego świątyni została z nimi pomylona, a zwolennicy starożytnego wolnomularstwa, którzy datują swój kult od czasu zbudowania Świątyni Salomona, pomylili jakiś starszy rytuał lub tajemnicę odnoszącą się do starożytnej dynastii Sulejmana z okolicznościami masońskiej działalności hebrajskiego monarchy. "Bóg", mówi Józef Flawiusz, "umożliwił Salomonowi nauczenie się tej umiejętności, która wypędza demony, co jest nauką użyteczną i uzdrawiającą dla ludzi. Ułożył również takie zaklęcia, dzięki którym łagodzone są choroby, i pozostawił za sobą sposób stosowania egzorcyzmów, dzięki którym wypędzają demony, tak że nigdy nie wracają. I ta metoda leczenia ma wielką siłę do dziś; widziałem bowiem pewnego człowieka z mojego kraju, którego imię brzmiało Eleazar, uwalniającego ludzi opętanych przez demony w obecności Wespazjana i jego synów, jego dowódców i całego mnóstwa jego żołnierzy. Sposób leczenia był następujący. Włożył pierścień, który miał korzeń jednego z tych rodzajów, o których wspomniał Salomon, do nozdrzy; a gdy człowiek natychmiast upadł, zaklął go, aby już do niego nie wracał, wciąż wspominając o Salomonie i recytując zaklęcia, które ułożył. A gdy Eleazar chciał przekonać i zademonstrować widzów, że ma taką moc, postawił w pewnej odległości kubek lub misę pełną wody i rozkazał demonowi, gdy wychodził z człowieka, aby ją przewrócił i w ten sposób dał znać widzom, że opuścił człowieka". Niektóre rzekome fragmenty tych magicznych ksiąg Salomona są zauważone w "Codex Pseudepigraphus" Fabriciusa, a sam Józef Flawiusz opisał jeden z antydemonialnych korzeni, który musi przypominać czytelnikowi o niebezpieczeństwach towarzyszących zbieraniu "mandragory". Koran twierdzi, że Salomon miał władzę nad wiatrami i że jeździł na swoim tronie po całym świecie w ciągu dnia, a wiatr przynosił go z powrotem każdej nocy do Jerozolimy. Tron ten umieszczono na dywanie z zielonego jedwabiu, o niezwykłej długości i szerokości, i wystarczającym, aby zapewnić miejsce stojące dla całej armii Salomona, ludzi po jego prawej stronie i dżinnów po jego lewej stronie. Armia najpiękniejszych ptaków unosiła się w pobliżu tronu, tworząc rodzaj baldachimu nad nim i jego sługami, aby osłonić króla i jego żołnierzy przed słońcem. Pewna liczba złych duchów również została mu podporządkowana, których zadaniem było nurkowanie w poszukiwaniu pereł i wykonywanie innych prac. Z tego samego źródła dowiadujemy się również, że diabły, otrzymawszy pozwolenie na kuszenie Salomona, w czym im się nie udało, spiskowały, aby zniszczyć jego charakter. Napisali kilka ksiąg magii i ukryli je pod jego tronem; a kiedy umarł, po wiedzieli najprzedniejszym mężom wśród Żydów, że jeśli chcą ustalić sposób, w jaki Salomon uzyskał absolutną władzę nad ludźmi, Genii i wiatrami, powinni kopać pod jego tronem. Uczynili tak i znaleźli księgi pełne najbardziej bezbożnych przesądów. Bardziej wykształceni i oświeceni odmawiali udziału w praktykach opisanych w tych księgach, ale chętnie przyjmowali je zwykli ludzie. Mahometanie twierdzą, że to kapłani żydowscy ogłosili tę skandaliczną historię dotyczącą Salomona, w którą wierzono do czasu, aż Mahomet, na rozkaz Boga, oświadczył, że Salomon nie jest bałwochwalcą. Salomon, jak twierdzą dalej Mahometanie, przywiózł tysiąc koni z Damaszku i innych podbitych miast, choć niektórzy twierdzą, że zostawił je mu jego ojciec Dawid, który wyrwał je Amalekitom; a inni twierdzą, że wyszły z Morza Czerwonego i zostały wyposażone w skrzydła. Król chciał obejrzeć swoje konie i rozkazał, aby paradowały przed nim; a ich symetria i piękno tak bardzo zajęły jego uwagę, że patrzył na nie po zachodzie słońca i w ten sposób zaniedbywał wieczorne modlitwy, aż było za późno. Kiedy zdał sobie sprawę ze swojego zaniedbania, był tak bardzo tym zaniepokojony, że rozkazał zabić wszystkie konie jako ofiarę dla Boga, z wyjątkiem stu najlepszych z nich. Jak nam powiedziano, zapewniło to I - Limowi hojną rekompensatę, ponieważ otrzymał ją za utratę panowania swoich koni nad wiatrami. Następująca tradycja jest przekazywana przez komentatorów mahometańskich odnośnie budowy świątyni jerozolimskiej. Według nich Dawid położył jej fundamenty, a kiedy umarł, pozostawił ją dokończoną Salomonowi. Książę ten zatrudnił do pracy Dżinów, a nie ludzi; a ta idea prawdopodobnie pochodzi z tego, co powiedziano w Pierwszej Księdze Królewskiej (VI., 7), że Świątynia została "zbudowana z kamienia, przygotowana zanim została tam przywieziona, tak że nie było słychać ani młota, ani topora, ani żadnego narzędzia żelaznego w domu podczas budowy"; a rabini zauważają robaka, który, jak twierdzą, pomagał robotnikom, a którego siła była taka, że powodowała, że skały i kamienie rozdzielały się na dłutowane bloki. Salomon, podczas gdy był zaangażowany w wznoszenie Świątyni, czuł, że zbliża się jego koniec i modlił się, aby jego śmierć została ukryta przed Dżinami, dopóki budowa nie zostanie ukończona. Jego prośba została spełniona. Zmarł w trakcie modlitwy, opierając się na lasce, która podtrzymywała jego ciało w tej pozycji przez cały rok, a Dżinowie, którzy sądzili, że nadal żyje, kontynuowali swoją pracę. Po upływie roku budowla została ukończona, gdy robak, który wniknął w laskę, zjadł ją, a ku zdumieniu nawet Dżinów ciało upadło na ziemię, a król został odkryty jako martwy. Mieszkańcy doliny Libanu wierzą, że słynne miasto i świątynia Baalbek zostały wzniesione przez Dżinów pod przewodnictwem Salomona. Cel wzniesienia Baalbek jest różnie podawany, jedna tradycja potwierdza, że miała to być rezydencja dla egipskiej księżniczki, którą poślubił Salomon, a inna, że została zbudowana dla królowej Saby.
Salomon, Lustro: Metoda wykonania Lustra Salomona, które jest używane do celów wróżbiarskich, jest następująca: Weź błyszczącą i dobrze wypolerowaną płytę z cienkiej stali, lekko wklęsłą i krwią białego gołębia napisz na czterech rogach imiona - Jehowa, Eloym, Metatron, Adonaj. Umieść lustro w czystej i białej tkaninie, a gdy ujrzysz nów księżyca w ciągu pierwszej godziny po zachodzie słońca, powtórz modlitwę, aby anioł Anaa nakazał i ustanowił swoich towarzyszy, aby działali zgodnie z instrukcją; to znaczy, aby pomagali operatorowi w wróżeniu z lustra. Następnie rzuć na rozżarzone węgle odpowiedni zapach, wypowiadając jednocześnie modlitwę. Powtórz to trzy razy, a następnie tchnij na lustro i przywołaj anioła Anaela. Następnie znak krzyża jest robiony na operatorze i na lustrze przez czterdzieści pięć dni z rzędu - pod koniec którego okresu Ana6l pojawia się w postaci - pięknego dziecka, aby spełnić życzenia operatora. Czasami pojawia się czternastego dnia, zależnie od oddania i zapału operatora. Perfumem używanym do jego przywoływania jest szafran.
Saint Germain, Comte de: Urodził się prawdopodobnie około 1710 roku, jeden z najbardziej znanych mistycznych awanturników czasów nowożytnych. Podobnie jak Cagliostro i inni jemu podobni, prawie nic nie wiadomo o jego pochodzeniu, ale są powody, by sądzić, że był portugalskim lub hiszpańskim Żydem. Istnieją jednak wskazówki, że miał królewskie pochodzenie, ale nigdy nie zostały one udowodnione. Jedno jest dość pewne, a mianowicie, że był utalentowanym szpiegiem, ponieważ mieszkał na wielu dworach europejskich, mówił płynnie kilkoma językami, a Ludwik XV wysyłał go nawet na misje dyplomatyczne. Zawsze dysponował dużymi funduszami i jest wspominany przez Grimma jako najbardziej zdolny i zdolny człowiek, jakiego kiedykolwiek znał. Udawał, że żył przez stulecia, że znał Salomona, królową Saby i wiele innych osób starożytnych; ale chociaż ewidentnie był szarlatanem, osiągnięcia, na których opierał swoją reputację, były pod wieloma względami prawdziwe i znaczne. Szczególnie dotyczyło to chemii, nauki, w której z pewnością był biegły, i udawał, że ma sekret usuwania skaz z diamentów i że potrafi transmutować metale, i oczywiście posiadał sekret eliksiru życia. Horace Walpole wspomina, że przebywał w Londynie około 1743 roku i został aresztowany jako szpieg jakobicki, który później został zwolniony - jego powiązania uważa się za fundament "Małego Świata" (patrz). Walpole pisze o nim: "Nazywany jest Włochem, Hiszpanem, Polakiem, kimś, kto dorobił się wielkiego majątku w Meksyku, podróżował do Konstantynopola, księdzem, skrzypkiem, potężnym szlachcicem". Pięć lat po swoich londyńskich doświadczeniach związał się z dworem Ludwika XV, gdzie wywierał znaczny wpływ na tego monarchę i był przez niego zatrudniany w kilku tajnych misjach. Był wyraźnie modny w tym czasie, ponieważ Europa była w tej epoce bardzo skłonna do uprawiania okultyzmu; a ponieważ łączył mistyczną konwersację z przyjemnym charakterem i niemałą lekkomyślnością, był wściekłością. Ale zrujnował swoje szanse na dworze francuskim, wtrącając się w spór między Austrią a Francją i został zmuszony do przeniesienia się do Anglii. Mieszkał w Londynie przez rok lub dwa, ale śledzimy go do Petersburga w 1762 r., gdzie podobno pomagał w spisku, który umieścił Katarzynę II na tronie rosyjskim, dostarczając coś, co dostał z Meksyku lub Ameryki, co uzupełniało tradycyjne "energie" Kryształów Ruryka. Następnie podróżował do Niemiec, gdzie w Pamiętnikach Cagliostra mówi się, że został założycielem masonerii i że zainicjował Cagliostra w ten obrządek. (Zobacz Cagliostro.) Jeśli wierzyć relacji Cagliostra, zabrał się do sprawy z niezwykłym przepychem i niemałą bombastycznością, udając "bóstwo" i zachowując się w sposób, który miał uszczęśliwić ówczesnych pseudomistyków. Był niczym innym, jak tylko teatralny i prawdopodobnie z tego powodu przyciągnął landgrafa Karola z Hesji, który przeznaczył rezydencję na studiowanie nauk tajemnych. Zmarł w Szlezwiku gdzieś między rokiem 1780 a 1785, ale dokładna data jego śmierci i jej okoliczności, a nawet pewność, nie są znane. Godną uwagi okolicznością związaną z nim było to, że posiadał wspaniałą kolekcję kamieni szlachetnych, które niektórzy uważają za sztuczne, ale które inni mogą lepiej ocenić jako autentyczne. Dlatego podarował Ludwikowi XV diament wart 10 000 liwrów. Krążyły o nim najróżniejsze historie. pewna starsza pani twierdziła, że spotkała go w Wenecji pięćdziesiąt lat temu, gdzie podawał się za mężczyznę w wieku 60 lat, a nawet jego kamerdyner miał odkryć sekret nieśmiertelności. Pewnego razu gość zmobilizował tego człowieka, gdy jego pan był obecny na weselu w Kanie Galilejskiej, pytając go, czy tak było. "Ty - zapomnij, panie" - brzmiała odpowiedź - "służę u hrabiego zaledwie od wieku".
St. Martin, Louis Claude de: francuski mistyk i autor, powszechnie znany jako "le′ philosophe inconnu." (1743-1803). Nazwisko Louis de St. Martin jest znane, być może bardziej znane niż nazwisko niemal każdego innego francuskiego mistyka; częściowo dlatego, że był autorem wielu książek, a częściowo dlatego, że był praktycznie założycielem sekty "Martinistes"; z kolei St. Beuve pisał o nim w swoim Causeries du Lundi, co naturalnie przyniosło mu powszechną sławę. Urodzony w 1734 r. w Amboise, St. Martin pochodził z rodziny zamożnej i szlachetnego pochodzenia. Jego matka zmarła, gdy był dzieckiem, ale nie okazało się to dla niego nieszczęściem; jego macocha, oprócz obdarzania go bogactwem uczuć, wcześnie dostrzegła jego rzadkie talenty intelektualne i dołożyła wszelkich starań, aby je pielęgnować. "C′est h, elle, napisał później w wieku męskim, "quo je dois peut - etre tout mon bonheur, puisque c′est elle quo m′a donne les premiers ments de cette education douce, careful et pieuse, qui m′a fait aimer de Dieu et des hommes". Chłopiec kształcił się w College de Pontlevoy, gdzie z zainteresowaniem czytał liczne książki o charakterze mistycznym, z których jedna zrobiła na nim szczególne wrażenie - Art de se Connailre Soimmame Abbadiego; początkowo zamierzał uczynić z prawa swój zawód, ale wkrótce zdecydował się na karierę wojskową i w związku z tym wstąpił do wojska. Tuż przed podjęciem tego kroku związał się z masonami, a po wysłaniu swojego pułku do garnizonu Bordeaux zapoznał się z pewnymi nowymi obrzędami, które portugalski Żyd, Martinez Pasqually (patrz), niedawno wprowadził do tamtejszej loży masońskiej. Przez pewien czas św. Marcin był głęboko zainteresowany nie tylko tym, co wyżej wspomniano, ale także filozofią Pasqually′ego; jednakże wkrótce oświadczył, że uczniowie tego ostatniego mieli skłonności do zbytniego materializmu i wkrótce zagłębił się w pismach Swedenborga, w którym znalazł doradcę bardziej odpowiadającego jego gustowi. Nieuniknionym rezultatem studiów tego rodzaju było to, że zaczął odczuwać wielką niechęć do życia pułkowego, więc w 1771 r. zrezygnował ze stanowiska, decydując się poświęcić resztę życia spekulacjom filozoficznym. Zaczął teraz pisać książkę, która została wydana w 1775 r. w Edynburgu, w tym czasie w przededniu stania się centrum wszelkiej działalności literackiej. Następnym ważnym krokiem młodego autora była wizyta w Anglii, a stamtąd w 1787 r. udał się do Włoch wraz z księciem Galitzinem, z którym ostatnio się zaprzyjaźnił. Przez jakiś czas przebywali razem w Rzymie, a następnie St. Martin wyjechał do Strasburga, zamierzając tam studiować niemiecki, ponieważ niedawno zainteresował się naukami Jacoba Boehmego i chciał dokładnie przestudiować ten temat. Bardzo szybko osiągnął ten cel, a później przetłumaczył wiele pism niemieckiego mistyka na francuski - . ale tymczasem wracając do Francji, odkrył, że jego poglądy nagle się zmieniły, w 1789 roku wybuchła rewolucja i nastały rządy terroru. Nikt nie był bezpieczny, a St. Martin został aresztowany w Paryżu, po prostu dlatego, że był dżentelmenem z urodzenia; ale jego powiązania z masonerią i zaskakująca interwencja amerykańskiego ambasadora, dobrze mu służyły w tej godzinie potrzeby i został uwolniony dekretem dziewiątego termidora. Zgodnie z tym wznowił działalność z piórem i w 1792 roku wydał nową książkę, Nouvel Homme; podczas gdy dwa lata później zlecono mu udanie się do rodzinnego Amboise, "przegląd archiwów i bibliotek klasztorów w tym regionie i sporządzenie okazjonalnych raportów na ten temat. Niedługo potem został mianowany profesorem w École Noymale w Paryżu, w konsekwencji czego zamieszkał w tym mieście; i wśród innych, z którymi się zapoznał, był Chateaubriand, którego pisarstwa był entuzjastycznym wyznawcą, ale który ze swojej strony, jak się wydaje, przyjmował mistycyzm ze swoją zwykłą wyniosłą chłodnością. St. Martin nie brakowało jednak szerokiego kręgu wielbicieli i nadal ciężko pracował, publikując w 1795 r. jedną ze swoich najważniejszych książek, po której w 1800 r. pojawiły się dwa traktaty spekulatywne, Ecce Homo i L′Esprit des Choses. Następnie, w 1802 r., wydał kolejny tom, Ministre de I′Homme Esprit; ale w następnym roku jego praca została nagle przerwana, ponieważ podczas pobytu w Annay, niedaleko Paryża, u przyjaciela o nazwisku La Salle, uległ atakowi apoplektycznemu. Po jego śmierci odkryto, że pozostawił po sobie znaczną masę rękopisów, a niektóre z nich zostały wydane przez jego wykonawców testamentu w 1807 r., podczas gdy w 1862 r. ukazał się zbiór jego listów. Św. Marcin nigdy nie był żonaty, ale wydaje się, że przejawiał niezwykłą fascynację kobietami; i faktycznie w tej relacji opowiadane są różne skandaliczne historie, z których niektóre dotyczą różnych dam dworu francuskiej szlachty Cesarstwa. Jako filozof, św. Marcin znalazł mnóstwo uczniów wśród swoich współczesnych, którzy stopniowo formowali się w odrębną sektę i, jak zauważono wcześniej, zyskiwali miano "Martynistów". Jakie więc było nauczanie ich przywódcy? i jaka była natura zasad głoszonych w jego obszernych pismach? Trudno jest dać streszczenie w tak ograniczonej przestrzeni, jaką mamy tutaj do dyspozycji, ale zwracając się do autora I′ Homwe du Dusiy (1790) i ponownie do jego Tableau natural des Rappoyts qui Existent Entre Die, et L′Homme, et L′Univers (1782), znajdujemy tę parę w miarę reprezentatywną dla całego jego pisarstwa, a ich kluczową nutę można z pewnością określić jako składającą się z aspiracji. Człowiek jest boski pomimo upadku opisanego w Piśmie Świętym, uśpiona w nim leży wzniosła cecha, której zbyt często jest ledwie świadomy, i jest na nim spoczywa obowiązek rozwijania tej cechy, dążenia do niej bez ustanku i porzucania przy tym wszystkiego, co dotyczy kategorii materializmu - taka jest wybitna zasada w nauczaniu św. Marcina, zasada, która wydaje się dosłownie banalna w dzisiejszych czasach, ponieważ została zaproponowana przez wielu współczesnych mistyków, zwłaszcza A.E. w The Hero in Man. Pisząc w ten sposób, francuski mistyk niewątpliwie wiele zawdzięczał Swendenborgowi, a zobowiązania wobec Bohemy są oczywiście widoczne w jego późniejszych dziełach. I chociaż jego dług wobec Martineza Pasqually′ego został prawdopodobnie nieco wyolbrzymiony, nie ma wątpliwości, że portugalski Żyd wywarł na niego przez pewien czas wielki wpływ, a nauki tego ostatniego dotarły do niego, gdy był jeszcze bardzo młody i podatny, świeżo po lekturze Abbadiego.
Seance: Seans odbywający się w celu komunikowania się ze zmarłymi, którego zasadniczym wymogiem było posiadanie przez co najmniej jednego członka towarzystwa mocy mediumicznych. Starożytność dostarcza wielu przykładów tego, co można nazwać "seansami" - np. konsultacja Saula z Czarownicą z Endor - ale termin ten jest zazwyczaj używany tylko w związku z nowoczesnym spirytualizmem. Kiedy w 1848 roku rodzina Foxów z Hydesville zaprosiła sąsiadów, aby posłuchali tajemniczych dźwięków, które od tego czasu stały się sławne jako "Rochester Rappings", spotkanie było zbyt nieformalne, aby można je było nazwać seansem, chociaż obecne były wszystkie niezbędne elementy; ale w ciągu następnych dwóch lub trzech lat zaraza rozprzestrzeniła się na znaczną część stanów wschodnich, utworzono wiele "kręgów" (patrz), a zjawiska, które w pierwszej kolejności były pozornie spontaniczne, zostały teraz celowo wywołane. Na wczesnych etapach ruchu seanse te były prowadzone przez prywatne media, które nie pobierały opłat za swoje występy, ale później pojawiły się profesjonalne media, których seanse były otwarte dla publiczności po uiszczeniu opłaty. Zarówno publiczne, jak i prywatne seanse były i są nadal nieodzowną cechą spirytualizmu. Oprócz obecności medium istnieją inne warunki, które muszą być przestrzegane, jeśli seans ma być produktywny. Najważniejszym z nich jest być może ciemność lub półmrok w pomieszczeniu seansu, chociaż nie jest to w żadnym wypadku niezmienny warunek. Powodem podawanym przez spirytualistów jest to, że światło zakłóca manifestacje duchów, chociaż czasami mniej życzliwa interpretacja jest przypisywana natarczywemu żądaniu ciemności. Czasami sam seans poprzedzany jest grą lub śpiewem, co według jednego z uczestników w Rzymie zawsze dawało nam dobry seans. Możemy łatwo wywnioskować, że gra i śpiew nie były pozbawione celu, ponieważ stan oczekiwania i zwiększonej podatności można było łatwo wywołać, i można przypomnieć, en passant, że D′Eslon i inni uczniowie Mesmera nakazali swoim pacjentom śpiewać lub kazali grać na jakimś instrumencie, gdy pacjenci siedzieli wokół ławy, czyli magnetycznej wanny. Aby powrócić do seansu; uczestnicy zajmują miejsca wokół stołu i łączą ręce, tworząc w ten sposób "łańcuch". Baron do Guldenstubbe, wydając polecenia dotyczące utworzenia kręgu i przeprowadzenia seansu, mówi, że aby utworzyć łańcuch, dwanaście osób kładzie prawą rękę na stole, a lewą rękę na ręce sąsiada, tworząc w ten sposób krąg wokół stołu. Zauważ, że medium lub media, jeśli jest ich więcej niż jedno, są całkowicie odizolowane od tych, którzy uformuj łańcuch". Dr Lapponi w swojej książce Hypnotism and Spiritism pisze: Następnie zaprasza (medium) niektórych swoich asystentów, aby położyli ręce na stole w następujący sposób. Dwa kciuki każdej osoby mają się stykać, a każdy mały palec ma się komunikować z małymi palcami osób po obu stronach. On sam kończy łańcuch swoimi dwiema rękami. Ręce wszystkich spoczywają na krawędzi stołu." Czasami, jak w seansach spirytystycznych dla obracania stołem i mówienia, łańcuch tworzy się po prostu przez wszystkich operatorów kładących koniuszki palców na stole. Kiedy duchy oznajmiają swoją obecność pukaniem, przechylaniem stołu itd., łańcuch może zostać zerwany lub nie, ale dopóki pozostaje nieprzerwany, uczestnicy są całkowicie zdani na łaskę duchów. Zjawiska, których jesteśmy świadkami, są tak różnorodne i rozmaitości, że prawie żaden opis jednego sensu nie pasuje dokładnie do innego w szczegółach, jednak niewątpliwie wszystkie należą do pewnych dobrze zdefiniowanych klas. W sferze zjawisk fizycznych mamy ruchy mebli, zaczynając od stołu, wokół którego siedzą członkowie kręgu, i wpływając, być może, na wszystkie meble w pokoju. Te wybryki nieożywionych przedmiotów w pokoju seansu spirytystycznego są często praktycznie identyczne ze spontanicznymi wybuchami poltergeista. Następnie są lewitacje (patrz) zarówno ludzkiego ciała, jak i mebli i nieożywionych rzeczy. Opowiada się nam o ciężkich szafach podnoszonych do sufitu bez widocznego działania, a także o kilku mediach unoszących się w górę w podobny sposób. Wydłużenie (patrz) to kolejne zjawisko w sali seansów spirytystycznych, wzrost lub pozorny wzrost, z kilku cali do stopy, mający miejsce w wysokości medium. Zamknięte drzwi i szafki są otwierane bez kluczy i bez śladu przemocy. Aporty (patrz) małych przedmiotów, kwiatów, owoców, klejnotów, czegokolwiek, w rzeczywistości - są przynoszone z daleka przez zamknięte drzwi i zakratowane okna, lub w tajemniczy sposób wydobywane z zapieczętowanych pudeł. Nieożywione rzeczy wykazują w swoich działaniach niemal ludzką inteligencję. Ciężkie przedmioty stają się wystarczająco lekkie, aby unieść je dotykiem palca, lekkie przedmioty stają się tak ciężkie, że połączona siła wszystkich obecnych nie wystarczy, aby je unieść. Medium może trzymać w dłoni lub w chustce rozżarzone węgle, bez ryzyka, że którekolwiek z nich ulegnie spaleniu. Gra się na instrumentach, gdy nie ma w pobliżu żadnej widocznej ręki, lub muzyka jest produkowana z pustego powietrza bez żadnych instrumentów. Świecące ręce i twarze unoszą się w powietrzu z płytek, czasami rozpoznawane przez uczestników jako należące do zmarłych przyjaciół i krewnych, a dotknięcia i pieszczoty są odczuwalne. W seansie nagle zrywa się wiatr - chociaż drzwi i okna są nadal zamknięte - a zasłony i ubrania uczestników są nadmuchane. Jeśli seans jest szczególnie udany, mogą się zmaterializować kompletne formy duchowe. Jeśli ma zostać poproszona o tę ostatnią manifestację, zazwyczaj dostarczana jest mała szafka, do której medium się wycofuje. Niedługo potem widać, jak z gabinetu wyłania się mglista forma lub formy duchowe, a w nich siedzący często widzą zagubionych przyjaciół lub krewnych. Formy duchowe będą się poruszać po pokoju, pozwolą się dotknąć, a czasami nawet porozmawiają z przyjaciółmi w ciele i rozdadzą kosmyki swoich włosów i fragmenty ubrań. Ponownie, materializacja może mieć miejsce na otwartej przestrzeni, najpierw postrzegana jest mała świetlista chmura, która stopniowo rozwija się w kompletną ludzką postać; lub, jak wiadomo, duch może wydawać się wychodzić z boku medium i pozostać z nim zjednoczonym przez pajęczą nitkę. W większości przypadków głowa i broda są owinięte białymi draperiami, widoczna jest tylko część twarzy. Zjawiska automatyczne lub "psychiczne" mają inną naturę. Pewne manifestacje, takie jak przechylanie stołu (patrz), stukanie (patrz) i pisanie na tabliczce (patrz), gdzie komunikacja najwyraźniej nie przechodzi przez organizm medium, mają charakter zarówno fizycznych, jak i psychicznych zjawisk. Czysto "psychiczne" manifestacje to automatyczne pisanie i mówienie medium. Czasami medium spontanicznie wpada w trans i przekazuje duchowe wiadomości, będąc w tym stanie, lub medium może pozostać pozornie w normalnym stanie. Nie tylko pisma i wypowiedzi, ale także rysunki i kompozycje muzyczne mogą być wytwarzane automatycznie, i chociaż automatyzm tego rodzaju nie ogranicza się w żaden sposób do sali seansów spirytystycznych, nadal odgrywa w niej dużą rolę i jest szczególnie korzystny dla poważniej nastawionych spirytualistów, dla których komunikaty ze świata duchów mają większe znaczenie niż sztuczki domowych mebli. Typowy opis jednego z seansów spirytystycznych D. D. Home, podaje H. D. Jencken w Human Nature, luty 1867, w następującym brzmieniu:
"Pan Home wpadł w trans, który wciąż tak często jest obserwowany, podniósł się ze swojego miejsca, chwycił fotel, który trzymał na wyciągnięcie ręki, a następnie uniósł się około trzech stóp nad ziemię; podróżując w ten sposób zawieszony w przestrzeni, postawił fotel obok Lorda Adare i okrążył tych w pokoju, opuszczając i podnosząc się, gdy mijał każdego z nas. Jeden z obecnych zmierzył wysokość i przesunął nogę i rękę pod stopy pana Home′a. Podniesienie trwało cztery do pięciu minut. Po powrocie na swoje miejsce pan Home zwrócił się do kapitana Wynne′a, przekazując mu nowiny, które tylko zmarły mógł znać. "Postać ducha, którą widziano leżącą na sofie, teraz podeszła do pana Home′a i go zahipnotyzowała; wtedy świetliście widoczna była ręka nad jego głową, około 8 cali w linii pionowej od jego głowy. Stan transu pana Home′a przybrał teraz inny charakter; łagodnie podnosząc się, powiedział kilka słów do obecnych, a następnie otwierając drzwi, wyszedł na korytarz; wtedy jakiś głos powiedział: - ′Wyjdzie przez to okno i wejdzie przez tamto okno.′ Jedyną osobą, która usłyszała głos, był Mistrz z Lindsay i zimny dreszcz przeszył go, gdy rozważał możliwość zajścia czegoś takiego, wyczynu, który wysoka wysokość okien trzeciego piętra w Ashley Place czyniła bardziej niż zwykle niebezpiecznym. Jednak inni obecni, po dokładnym przesłuchaniu go co do tego, co usłyszał, najpierw odpowiedział: ′Nie śmiem wam powiedzieć′, gdy ku zdumieniu wszystkich głos powiedział: ′Musicie powiedzieć; powiedzcie wprost.′ Wtedy Mistrz powiedział: ′Tak; tak, straszne, że tak powiem, wyjdzie przez to okno i wejdzie przez to; nie bójcie się, bądźcie cicho.′ Pan Home ponownie wszedł do pokoju i otwierając okno salonu, został wypchnięty półpoziomo w przestrzeń i przeniesiony z jednego okna salonu do dalszego okna ściennego sąsiedniego pokoju. Ten wyczyn, wykonany na wysokości około sześćdziesięciu stóp nad ziemią, naturalnie wywołał dreszcz u wszystkich obecnych. Ciało pana Home, gdy pojawiło się w oknie sąsiedniego pokoju, zostało przesunięte do pokoju na stopę do przodu, okno było otwarte tylko na 18 cali. Gdy tylko odzyskał równowagę, roześmiał się i powiedział: "Ciekawe, co powiedziałby policjant, gdyby zobaczył, jak kręcę się w kółko jak tchórz!" Scena była jednak zbyt straszna - zbyt dziwna, aby wywołać uśmiech - zimne krople potu stanęły na każdym czole, podczas gdy uczucie przenikało wszystkich, jakby minęło jakieś wielkie niebezpieczeństwo; nerwy obecnych były utrzymywane w stanie napięcia, który odmawiał reakcji na żart. Zmiana zaszła teraz w panu Home, często obserwowana w stanach transu, wskazująca, bez wątpienia, na działanie jakiejś innej mocy w jego systemie. Lord Adare w międzyczasie podszedł do otwartego okna S w sąsiednim pokoju, aby je zamknąć - zimne powietrze, gdy wpadało, wychładzało pokój; kiedy, ku swemu zaskoczeniu, odkrył, że okno jest otwarte tylko na 18 do 24 cali! To go zdziwiło, bo jak pan Home mógł wyjść na zewnątrz przez okno otwarte tylko na 18 do 24 cali. Pan Home jednak wkrótce rozwiał jego wątpliwości; podchodząc do lorda Adare, powiedział: "Nie, nie; nie zamknąłem okna; przeszedłem w ten sposób w powietrze na zewnątrz". Niewidzialna moc podtrzymała pana Home′a niemal poziomo w przestrzeni i wepchnęła jego ciało w przestrzeń przez otwarte okno, głową do przodu, przywracając go z powrotem stopami do przodu do pokoju, przesuniętego nie jak okiennica do piwnicy poniżej. Gdy krąg wokół stołu utworzył się na nowo, zimny prąd powietrza przeleciał nad obecnymi, niczym szum wiatru. Powtarzało się to kilkakrotnie. Zimnemu podmuchowi powietrza, albo elektrycznemu fluidowi, albo jakkolwiek to nazwać, towarzyszył głośny gwizd, niczym podmuch wiatru na szczycie góry lub przez liście lasu późną jesienią; dźwięk był głęboki, dźwięczny i niezwykle potężny, a dreszcz przechodził nad obecnymi, którzy wszyscy go słyszeli i czuli. Ten szum trwał dobre dziesięć minut, w przerywanych odstępach jednej lub dwóch minut. Wszyscy obecni byli bardzo zaskoczeni; a zainteresowanie wzmogły nieznane języki, którymi teraz rozmawiał pan Home. Przechodząc z jednego języka na drugi w szybkiej kolejności, mówił przez dziesięć minut w nieznanych językach. "W tej chwili wyraźnie widać było duchową postać; stała obok Mistrza Lindsay, ubrana, jak widziano przy poprzednich okazjach, w długą szatę z pasem, stopy ledwo dotykały ziemi, zarys twarzy był wyraźny, a tony głosu, choć wystarczająco wyraźne, by je zrozumieć, były raczej szeptane niż mówione. Teraz słychać było inne głosy, a duże kule fosforyzujących świateł powoli przesuwały się przez pokój".
Poniższy fragment pochodzi z relacji z seansu spirytystycznego, który odbył się Profesor Lombroso ze słynnym włoskim medium, Eusapią Paladino. "Po dość długim oczekiwaniu stół zaczął się poruszać, początkowo powoli - co można wytłumaczyć sceptycyzmem, żeby nie powiedzieć wręcz wrogim duchem tych, którzy tej nocy po raz pierwszy znaleźli się w kręgu spirytystycznym. Potem stopniowo ruchy nabierały intensywności. M. Lombroso udowodnił lewitację stołu i oszacował na dwanaście lub piętnaście funtów opór stawiany naciskowi, jaki musiał wywierać rękami, aby pokonać tę lewitację. " To zjawisko ciężkiego ciała utrzymywanego w powietrzu, poza środkiem ciężkości i stawiającego opór naciskowi dwunastu lub piętnastu funtów, bardzo zaskoczyło i zdumiało uczonego dżentelmena, który przypisał je działaniu nieznanej siły magnetycznej. "Na moją prośbę w stole słychać było stukanie i drapanie. To był nowy powód do zdziwienia i skłonił panów do wezwania do zgaszenia świec, aby sprawdzić, czy natężenie dźwięków wzrośnie, jak to zostało powiedziane. Wszyscy pozostali na swoich miejscach i w kontakcie". W słabym świetle, które nie przeszkadzało w najbardziej uważnej obserwacji, najpierw usłyszano gwałtowne uderzenia w środkowym punkcie stołu. Następnie dzwonek umieszczony na okrągłym stole, w odległości jarda na lewo od medium (w taki sposób, że umieszczono go za i po prawej stronie M. Lombroso), wzniósł się w powietrze i zadzwonił nad głowami uczestników, tworząc krąg wokół naszego stołu, gdzie w końcu zatrzymał się. Podczas tego seansu członkowie zespołu również poczuli się uszczypnięci i poszarpani za ubrania, a także doświadczyli dotyku niewidzialnych rąk na twarzach i palcach. Dokładność relacji - napisanej przez M. Ciolfi - została poświadczona przez samego profesora Lombroso. M. J. Drugi wzrok: Zdolność przewidywania przyszłych wydarzeń, która rzekomo należy do pewnych osób w szkockich górach. Wiara w drugi wzrok sięga bardzo wczesnego okresu w historii tych regionów i wciąż jest daleka od wyginięcia, nawet w bardziej dostępnych częściach. Oszczędzając nazwę, niewiele jest w drugim wzroku tego, co jest charakterystyczne dla Celtów ze Szkocji, ponieważ jest spokrewniony z jasnowidzeniem, wizją proroczą, wróżbiarstwo i tak dalej, które istniały od niepamiętnych czasów w praktycznie każdej części świata. Jednakże drugi wzrok ma pewne własne charakterystyczne cechy. Może być na przykład wrodzony lub nabyty. W pierwszym przypadku zazwyczaj przypada siódmemu synowi siódmego syna, prawdopodobnie z powodu mocy mistycznej liczby siedem. Czasami Highlander może nagle odkryć, że został obdarzony tajemniczą zdolnością. Osoba obdarzona drugim wzrokiem jest nazywana "fey". Zazwyczaj nie ma wyraźnego odejścia od normalnej świadomości podczas wizji, chociaż czasami jasnowidz może narzekać na uczucie niepokoju lub dyskomfortu. Wizja może być
Secret Fire: Opisany przez Filostratosa jako wydobywający się z basenu w studni na wzgórzu Athanor. Ze studni unosi się niebieska para, zmieniająca się we wszystkie kolory tęczy. Dno jest usłane czerwonym arsenem; na nim znajduje się basen pełen ognia, z którego unosi się płomień bez zapachu ani dymu. Obok niego znajdują się dwa kamienne zbiorniki, jeden zawierający deszcz, drugi wiatr. Starożytny kartagiński manuskrypt umieszcza go głęboko w Afryce.
Serwitor: Każda magiczna istota stworzona lub wezwana do (a) określonego celu (celów), bez względu na to, jak wąski lub szeroki jest ten cel (cele). Serwitor zazwyczaj ma "wbudowany" okres istnienia, który może trwać od kilku minut do "kiedykolwiek zadanie zostanie ukończone". Serwitory są zazwyczaj tworzone lub wzywane tak, aby cel (cele) można było osiągnąć bez ciągłych zmartwień/zaangażowania ze strony przywoływacza.
szum księgowy : zniekształcenie sprawozdania finansowego spółki na skutek zasad i przepisów rachunkowości, których należy przestrzegać, ale które utrudniają inwestorom poznanie prawdziwej sytuacji finansowej spółki
skrócone sprawozdania : skrócona wersja rocznego sprawozdania finansowego spółki, którą mała lub średnia firma może złożyć w Rejestrze Spółek, zamiast wersji pełnej
streszczenie : krótka forma raportu lub dokumentu służącego do sporządzenia streszczenia ksiąg przedsiębiorstwa
system przyspieszonego odzyskiwania kosztów : system stosowany w Stanach Zjednoczonych do obliczania amortyzacji w sposób zmniejszający obciążenie podatkowe
system aukcyjny: system, w którym ceny są ustalane w wyniku oferowania akcji na sprzedaż przez animatorów rynku na parkiecie giełdowym (w przeciwieństwie do systemu kwotowań, w którym ceny są podawane na ekranie komputera)
ślad audytu : zapisy pokazujące wszystkie etapy transakcji, np. zakup, sprzedaż lub skarga klienta, w kolejności, w jakiej miały miejsce (UWAGA: Ślad audytu może być przydatnym narzędziem do rozwiązywania problemów, a na rynkach finansowych może być używany do zapewnienia, że dealerzy byli uczciwi i dokładni w swoich działaniach.)
spółka stowarzyszona : spółka, która jest częściowo własnością innej spółki (choć w mniej niż 50%), która sprawuje nad nią pewną kontrolę zarządczą lub ma z nią bliskie stosunki handlowe
stowarzyszenie : grupa osób lub firm o tym samym interesie stowarzyszenie pracodawców
średnia : 1. liczba obliczona przez dodanie kilku cyfr i podzielenie przez liczbę dodanych cyfr średnia z ostatnich trzech miesięcy lub średnia sprzedaż z ostatnich trzech miesięcy średnia lub średnia sprzedaży 2. przeciętnie, średnio w ogóle . 3. podział kosztów uszkodzenia lub utraty statku między ubezpieczycieli i właścicieli
średni bilans : saldo na rachunku obliczone w danym okresie
średni koszt kapitału : średnia kwota kosztu pożyczki lub kapitału pozyskanego ze sprzedaży akcji
średnie saldo dzienne : saldo na koncie obliczone przez wzięcie sald końcowych za każdy dzień i uśrednienie ich (UWAGA: Średnie saldo dzienne jest używane w celu obliczenia odsetek lub opłat bankowych.)
średni termin płatności : średnia data, kiedy przypada kilka różnych płatności
średniej wielkości : podobnej wielkości do większości innych, nie za duży ani nie za mały Są firmą średniej wielkości. Ma biuro średniej wielkości.
stripper aktywów : osoba, która kupuje firmę, aby sprzedać jej aktywa
stripping aktywów : praktyka kupowania firmy po niższej cenie niż wartość jej aktywów, a następnie sprzedawania jej aktywów
szczyty rosnące : termin używany przez chartystów do określenia trendu wzrostowego na rynku, gdzie każdy szczyt jest wyższy od poprzedniego
statut spółki : liczba mnoga dokument, który ustanawia zasady spółki dotyczące takich kwestii, jak emisja akcji, prowadzenie zebrań i mianowanie dyrektorów Ta procedura nie jest dozwolona na mocy statutu spółki.
statut spółki : tak samo jak memorandum i artykuły stowarzyszenia
średnia arytmetyczna : to samo co average ARM skrót kredyt hipoteczny o zmiennej stopie procentowej
syndykat arbitrażowy : grupa osób, które razem pozyskują kapitał, aby inwestować w transakcje arbitrażowe
Skrót APR : 1. Roczna stopa procentowa 2. zannualizowana stopa procentowa
Skrót APY : roczny procentowy dochód
Społeczność Mountain Cove: Społeczność spirytualistyczna założona w Mountain Cove, w hrabstwie Fayette, w stanie Wirginia, jesienią 1851 roku pod przewodnictwem pastora Jamesa Scotta i pastora T. L. Harrisa. Oba media miały. osiedlił się w Auburn w poprzednim roku i uzyskał. znaczną liczbę obserwujących. Podczas nieobecności Harrisa w Nowym Jorku, Scott wydał polecenie utworzenia wspólnoty w Mountain Cove za pośrednictwem medium. Około stu osób towarzyszyło mu w podróży do Wirginii. Członkowie musieli oddać cały swój majątek, również na rozkaz duchów. Pojawiły się rozłamy i trudności finansowe, ale dopiero przybycie T. L. Harrisa latem 1852 r. uchroniło wspólnotę przed rozpadem. Jednakże nieporozumienia i trudności pozostały i na początku 1853 r. nastąpił ostateczny rozpad społeczności.
szacować : oceniać lub obliczać wartość czegoś lub kogoś
sieć aniołów : sieć sponsorów, zorganizowana za pośrednictwem centralnego biura, które prowadzi bazę danych odpowiednich inwestorów i kontaktuje ich z przedsiębiorcami potrzebującymi wsparcia finansowego
stopa alokacji : procent płatności, która jest faktycznie inwestowana w fundusz po uwzględnieniu początkowych opłat
stawka all-in : 1. cena obejmująca wszystkie koszty związane z zakupem, takie jak dostawa, podatek i ubezpieczenie, a także koszt samych towarów 2. płaca obejmująca wszystkie dodatkowe płatności, takie jak premie i wynagrodzenie za zasługi
spedycja lotnicza : proces organizowania wysyłki towarów drogą lotniczą
społeczeństwo dobrobytu : typ społeczeństwa, w którym większość ludzi jest bogata
Służby doradcze, pojednawcze i arbitrażowe : brytyjska służba rządowa, która rozstrzyga spory pomiędzy kierownictwem a pracownikami. Skrót ACAS
skorygowane saldo : saldo na rachunku bankowym, które jest korygowane w celu uwzględnienia debetów i kredytów w danym okresie. Saldo to może być następnie wykorzystane jako podstawa do obliczenia opłat bankowych.
skorygowany dochód brutto : całkowity roczny dochód pomniejszony o wydatki, składki emerytalne, straty kapitałowe itp., wykorzystywany jako podstawa do obliczenia federalnego podatku dochodowego. Skrót AGI
sąd orzekający : grupa orzekająca w sporach pracowniczych
sumować: 1. łączyć kilka liczb w celu uzyskania sumy 2. mieć sens
sumować do : oznaczający sumę całkowitą.
Świece trupów: Tajemnicze światła, które rzekomo zapowiadają śmierć. Są również nazywane fetch - ligkis i świece zmarłych.
STAROŚĆ. Niedawno odkryty fragment Safony jest refleksją na temat starości i jej smutnych fizycznych skutków. Rzeczywiście, przed Platonem istniała tendencja do rozwodzenia się nad negatywnymi aspektami starości, takimi jak pogorszenie zdolności umysłowych, zanik przyjemności i złe traktowanie, którego muszą doświadczać starzy ludzie. Sokrates słynął z tego, że wolał umrzeć, niż znosić niepełnosprawności starości. Platon jednak w swoim Państwie przedstawił starość znacznie bardziej pozytywnie, zwłaszcza z duchowego punktu widzenia , zauważając w szczególności, że starość jest błogosławiona, ponieważ jest uwolniona od tyranii namiętności (329 p.n.e.). A Fokilides nawoływał ludzi, aby szanowali mądrych starców jak własnych ojców . Ale Arystoteles w swojej Retoryce przedstawia opis pesymistycznych starców, pozbawionych energii i widzących tylko złe strony rzeczy, z powodu smutnych doświadczeń życiowych lub myślących i mówiących tylko o przeszłości , i ogólnie bardziej zainteresowanych tym, co jest
pożyteczne, niż cnotą. Uznaje, że starcy są obdarzeni samokontrolą , ale w rezultacie nie cnoty, ale kalkulacji. Bo starzy ludzie są "samokontrolujący się i ostrożni" . Kilku filozofów, nie tylko Platon, ale także Cyceron, Seneka i Plutarch, odrzuciło jednak zbyt negatywne koncepcje starości i podkreśliło jej zalety i najszlachetniejsze aspekty. Rozkwitł cały gatunek traktatów . Cycero w swoim De senectute komplementuje czytelnika za jego samokontrolę lub moderatio animi, przekazując w ten sposób ogólnie pozytywny obraz osoby starej. Wyraźnie opiera się, przynajmniej częściowo, na Państwie Platona i oferuje metodyczne obalenie czterech głównych zarzutów stawianych starości, tzw. crimina lub vituperations senectutis. Pierwsze dwa to takie, że starość uniemożliwia ludziom podejmowanie aktywnych zajęć (15-20) i poważnie osłabia ciało (27-38). Cyceron przyznaje, że osłabia ciało, ale potwierdza, że również osoba starsza może zachować pewną witalność dzięki ćwiczeniom i dobremu odżywianiu. Filozofowie ponadto
ostrzegali, że dla osób starszych ważniejsze jest nie tyle ćwiczenie fizyczne, co ćwiczenie umysłu i duszy. Pozostałe dwa zarzuty przeciwko starości odrzucone przez Cycerona w De senectute są następujące: starość eliminuje przyjemności fizyczne (39-66) i przybliża ludzi do śmierci (66-83). Ale to wcale nie są nieszczęścia: przyjemności należy unikać, a nie dążyć do niej, jak nalega Cyceron w antyepikurejskiej polemice; co do śmierci, nie jest ona złem, ale jest rzeczą dobrą, zwłaszcza dla cnotliwych. Ponadto, podobnie jak Platon, Cyceron twierdzi, że starość jest błogosławionym darem, gdyż uwalnia ludzi od namiętności . Obraz mądrego starca, który wciąż może służyć swojemu państwu swoją radą, nakreślony przez Cycerona jako odpowiedź na pierwsze vituperatio senectutis, można znaleźć również u Plutarcha, autora traktatu zatytułowanego An seni respublica sit gerenda: idealny starzec - bo ci starożytni autorzy są o wiele bardziej zainteresowani mężczyznami niż kobietami, oczywiście - będzie miał radę,
przewidywanie i mądrą (konserwatywną) mowę; rządzenie przystoi raczej starcom niż młodym. Właśnie po to, aby uniknąć bezczynności, tchórzostwa i miękkości, Plutarch radzi, aby starzy mężczyźni angażowali się w sprawy publiczne. Parkin ustala próg starości dla okresu rzymskiego na sześćdziesiąt lat - Owidiusz uważał, że starość rozciąga się na okres od sześćdziesięciu do osiemdziesięciu lat - i szacuje, że od 6 do 8 procent populacji miało sześćdziesiąt lat lub więcej, co daje około czterech milionów wśród około sześćdziesięciu milionów w imperium. Senat składał się przeważnie z mężczyzn w wieku czterdziestu i pięćdziesięciu lat, seniores bardziej niż senes właściwi. Autorzy medyczni oczywiście uznawali problemy spowodowane starością i próbowali oferować środki zaradcze, takie jak wino, sen, masaże i śliwki. W zachowanych pracach Galena jednak tylko 0,6 procent jest poświęcone osobom starszym. Seneka w długim i szczerym fragmencie skupia się na wadach starości (patrz Parkin, 70). Juwenalis wymienia
wszystkie nieszczęścia, które towarzyszą starości, takie jak smutek, choroby, słabość, demencja i brzydota, ostro krytykując tych, którzy modlą się o długie życie, nieświadomi, że nie jest to wcale prawdziwe dobro (jego satyry, podobnie jak satyry Persjusza, są pełne motywów zaczerpniętych ze stoicyzmu). W tym nieszczęsnym stanie, wielkim pocieszeniem jest bycie czczonym przez młodych, jak zauważył Cyceron: Levior fit senectus, eorum qui a iuventute coluntur et diliguntur (De senectute, 8,26). Tradycyjny szacunek dla ludzi starszych podkreśla Owidiusz: Magna fuit quondam capitis reverentia cani . W Biblii starość jest często przedstawiana w sposób pozytywny, chociaż są też refleksje takie jak te w Księdze Koheleta 11:10 na temat ulotności młodości i w Ps 89[90]:10: "Dni naszego życia to lat siedemdziesiąt, dla silnych osiemdziesiąt, lecz większość z nich to cierpienie i praca, ponieważ przyszło na nas poskromienie i będziemy pouczeni". Jest to tekst według LXX, który nieznacznie różni się od hebrajskiego,
ale był najczęściej używany przez autorów patrystycznych. Ludzie są oswajani przez cierpienie i pracę w obecnym życiu, które jest ograniczone, a na końcu umierają: zostało to postanowione przez Boga z powodu naszego grzechu, jako kara paideutyczna. Dlatego mądry starzejący się człowiek pokłada swoją nadzieję w Bogu: "Nauczyłeś mnie, Boże, od mojej młodości, a teraz jeszcze głoszę Twoje cudowne dzieła. A do starości [e[wj gh,rouj kai. presbei,ou], proszę, nie opuszczaj mnie, abym mógł głosić twoją moc każdemu przyszłemu pokoleniu, twoją moc i twoją sprawiedliwość". Szczególnie w ST długowieczność jest uważana za znak boskiej życzliwości: słynnie mówi się, że pierwsi patriarchowie żyli setki lat. Zarówno Sara, jak i Abraham w podeszłym wieku doświadczyli mocy Boga, która pokonała ograniczenia natury i dała im syna, Izaaka. Ponownie w ST, Mojżesz był w podeszłym wieku, gdy wyprowadził Izraelitów z Egiptu i wykonał wszystkie pozostałe swoje czyny dla Boga i jego ludu. Tobiasz, pobożny i sprawiedliwy, jest
również przedstawiony jako stary człowiek, a to w jego podeszłym wieku ukazał mu się anioł Boży, Rafael. Eleazarus miał dziewięćdziesiąt lat, gdy został zamordowany; jego odmowa apostazji jest motywowana w 2 Mch 6 właśnie jego czcigodnym wiekiem: jego heroizm ma stać się jego starością. W ST często spotyka się napomnienia, aby czcić starszych, odwiedzać ich i zwracać uwagę na ich rady, ponieważ mądrość staje się starością. W Ps 91 (LXX) powiedziano, że sprawiedliwi rozkwitają i żyją długo, a więc mają owocną starość: "Sprawiedliwy rozkwitnie jak palma… . W starości swojej nadal będą wydawać owoce; będą silni i prosperujący, aby głosić, jak sprawiedliwy jest Pan". Księga Mądrości duchowo i moralnie przedstawia ideę długowieczności i związaną z nią ideę, że jest ona znakiem łaski Bożej: "Starość czcigodna nie jest długowiecznością fizyczną, nie oblicza się jej według liczby lat. Siwe włosy u człowieka to mądrość, prawdziwa długowieczność to życie bez skazy". Również w NT są starzy ludzie, którzy są
ukazani w sposób znaczący. Oprócz Józefa, "sprawiedliwego", małżonka Marii i przybranego ojca Jezusa, którego tradycja uważa za starca, Nikodem, członek Sanhedrynu, jest przedstawiony jako starzec w Jana 3, rozdziale w całości poświęconym jego rozmowie z Jezusem, gdzie ten ostatni objawia mu wiele prawd, a przede wszystkim swoją tożsamość Syna Bożego, który przyszedł na świat, aby go zbawić. Nikodem objawił się jako uczeń Chrystusa podczas pogrzebu Jezusa. Piotr został zamęczony jako starzec, jak zapowiedziano w J 21: gdy był młody, zaparł się Jezusa, w swojej starości naprawił to, będąc Jego świadkiem. Łk 1:7 przedstawia Zachariasza i Elżbietę jako starych , gdy Bóg dał im dziecko, Jana Chrzciciela, pomimo ich wieku i niepłodności, co Zachariasz podkreślił w 1:18: "Ja jestem stary , a moja żona jest w podeszłym wieku". Niedługo po narodzinach Jezusa, podczas Jego ofiarowania w świątyni, dziecko zostało powitane przez starego Symeona, który rozpoznał w nim Mesjasza, na którego czekał przez całe swoje życie
(Łk 2:29). Żeńskie uzupełnienie Symeona oferuje prorokini Anna, wdowa w wieku 84 lat, która zawsze mieszkała w świątyni: ona również rozpoznała w Jezusie Mesjasza (Łk 2:38). List do Tytusa przypisywany św. Pawłowi przedstawia portret idealnego człowieka starszego: "Starszym mężczyznom nakazuj rozwagę, powagę, rozsądek, zdrową wiarę, miłość i stałość. Podobnie starsze kobiety nakazuj, aby były bogobojne w postępowaniu… . Niech nauczają tego, co dobre". A w innym Liście pasterskim prezbiter jest wzywany do traktowania osób starszych z szacunkiem i uczuciem: "Starszego człowieka nie strofuj, lecz napominaj go jak ojca;… traktuj … starsze kobiety jak matki". Pomysł błogosławieństwa ziemskiej długowieczności, już kwestionowany w Księdze Mądrości, w NT ma tendencję do zastępowania błogością życia wiecznego: błogosławieństwem jest nie tyle długie życie na tym świecie, ile życie wieczne z Panem. Ale podstawowa koncepcja pozostaje ta sama: to Pan jest życiem i dawcą życia, nie tylko długiego
życia, ale życia wiecznego. Filon z Aleksandrii, platoński egzegeta, który jest głównym przedstawicielem judaizmu hellenistycznego, jest dobrze świadomy pojęcia błogosławieństwa starości w ST, ale jest również świadomy, że prawdziwe życie jest życiem moralnym i duchowym. Tak więc, odwołując się do stoickiego rozróżnienia między mądrymi a głupimi i występnymi osobami , stwierdza: "Według Prawodawcy [tj. Mojżesza], tylko mądry człowiek cieszy się dobrą starością i niezwykle długim życiem, podczas gdy niemądry ma niezwykle krótkie życie i ciągle uczy się umierać, lub lepiej, jest już martwy dla życia zgodnie z cnotą" (Quis heres 293). Cnota mędrca jest alegoryczną lub duchową starością, wskazującą, że życie mędrców jest zawsze długie: w istocie, dla Filona, tylko mądrzy i cnotliwi są nieśmiertelni w swojej duszy; inni znikną całkowicie, a nawet jeśli ich ziemskie życie jest długie, są już martwi. Ojcowie polegali zarówno na Biblii, jak i na swojej znajomości klasycznej literatury i filozofii, w tym na samym
Filonie w kilku przypadkach, w swojej koncepcji starości. Ci z nich, którzy najlepiej znali Filona, to Klemens, Orygenes, Euzebiusz, Grzegorz z Nyssy i Hieronim. Spośród nich, szczególnie Grzegorz z Nyssy i Orygenes mieli silną orientację eschatologiczną. Podobnie jak wielu innych autorów patrystycznych, uważali, że w nowym świecie nie będzie starości, chorób, zepsucia i rozkładu, śmierci. Grzegorz z Nyssy w swoim De anima et restorationione przedstawia ten chwalebny powrót do niezniszczalności przy zmartwychwstaniu po tym, jak Macrina odrzuciła zarzuty podniesione przez brata w dialogu (137). Grzegorz wyjaśnił swoje zakłopotanie w następujący sposób, przytaczając przede wszystkim przykład starości i wszystkich jej problemów, i utrzymując, że stare zmartwychwstałe ciało byłoby tragedią, a nie łaską: Jeśli nasze ciała mają zostać zrekonstruowane i przywrócone do życia w tym samym stanie, w jakim były, gdy przestały żyć, to ludzie, mając nadzieję na zmartwychwstanie, mają nadzieję na niekończącą się katastrofę. Bo jaki widok mógłby być bardziej żałosny niż ten, gdy pod koniec czasu ciała, skurczone i pomarszczone przez starzenie się, zostaną stworzone ponownie tylko po to, by w rezultacie uzyskać horror i brzydotę, z ciałem zdewastowanym przez czas i skórą pomarszczoną i stwardniałą, przylegającą do kości? Wtedy, ponieważ ich nerwy zostaną skurczone, w tym sensie, że nie będą już smarowane swoim naturalnym płynem, a z tego powodu ciało będzie całe wykrzywione, rezultatem będzie żałosny i nieszczęśliwy widok, z głową pochyloną w stronę kolan i rękami po obu stronach, niezdolnymi do zrobienia czegokolwiek, do czego powinny być używane z natury, zawsze mimowolnie potrząsanymi drżeniem. Ale Makryna odpowiada, że zmartwychwstanie, avna, stasij, będzie przywróceniem naszej natury, nie do stanu, który mieliśmy w chwili śmierci, ale do jej pierwotnego stanu ("przywrócenie naszej natury do jej pierwotnego stanu"). Tak więc nie powstaniemy starzy, ani niemowlęta, ani chorzy, ale doskonali. Ponieważ "w pierwotnym życiu, którego sam Bóg był stwórcą, nie istniała ani starość, ani dzieciństwo, jak się wydaje prawdopodobne, ani cierpienia z powodu różnych chorób, ani żadna inna fizyczna nędza (ponieważ wydaje się mało prawdopodobne, aby Bóg stworzył coś takiego), ale natura ludzka była rzeczą boską, zanim istota ludzka nabyła impuls do zła…. Nasza natura, gdy stała się podatna na namiętności, została połączona z konsekwencjami życia podlegającego cierpieniu. Ale po powrocie do stanu niecierpiącej błogości nie będzie już miała nic wspólnego ze skutkami grzechu", wśród których są "starość, choroba i śmierć". Starość zniknie wraz ze wszystkimi aspektami zepsucia, by ustąpić niezniszczalności i nieśmiertelności, nie długiemu życiu, ale życiu wiecznemu. Następnie, rzeczywiście, Makryna dodaje: "Porzuciwszy w śmierci wszystkie cechy, które nabyła przez usposobienie podatności na namiętności, tj. hańbę, zepsucie, słabość i różne wieki, natura ludzka nie traci siebie, ale zostaje przemieniona w niezniszczalność … i chwałę, cześć, moc i doskonałość pod każdym względem … Teraz niezniszczalność, chwała, cześć i moc, które są powszechnie uważane za cechy właściwe naturze boskiej, pierwotnie należały do istoty ludzkiej, stworzonej na obraz Boga i są ponownie oczekiwane w przyszłości". Zamykająca część De anima jest opisem odzyskania niezniszczalności po zmartwychwstaniu, kiedy starość zniknęła: "Po oczyszczeniu i zniknięciu namiętności dzięki uzdrawiającemu procesowi ognia czyśćcowego, zamiast tych wad pojawi się każda odpowiadająca im pozytywna rzeczywistość: niezniszczalność, życie, moc, honor, łaska, chwała i każda inna podobna prerogatywa, którą przypuszczamy, że można kontemplować zarówno w Bogu, jak i na obraz Boga, tj. naturę ludzką". Inny ojciec kapadocki, Grzegorz z Nazjanzu, podzielał koncepcję Grzegorza z Nyssy dotyczącą braku starości w innym świecie: "Nie zestarzeje się w swoim duchu: zaakceptuje rozpad jako moment ustanowiony dla niezbędnej wolności. Delikatnie przejdzie do innego świata, gdzie nikt nie jest niedojrzały ani stary, ale wszyscy są doskonali w swoim duchowym wieku" (In seipsum, Oratio 26, 11). Również idea fizycznej śmierci jako wyzwolenia z niewoli zepsucia w perspektywie przyszłego zmartwychwstania jest wspólna dla obu Grzegorzów. Efrem Syryjczyk porównał ludzkie życie do naszych palców, aby wskazać, że nie trwa ono dłużej niż rozpiętość, a każda faza życia ma swoje własne cechy, jak każdy palec. "Palce reprezentują pięć stopni, po których postępuje człowiek" (Komentarz do "Wszystko jest marnością" 5-6). Jest to wariant w stosunku do szeroko rozpowszechnionego klasycznego paralelizmu między wiekami życia ludzkiego a porami roku, wyrażonego np. u Owidiusza. Hieronim chwali starość, ponieważ zbliża się do apatheia, a stąd auget sapientiam, dat maturiora consilia. Z tą ideą starości jako wieku mądrości wiąże się również klasyczny topos puer senex , który miał szczęśliwe rozwinięcia we wczesnym chrześcijaństwie. Jak zauważa Grzegorz z Nyssy w swoim De virginitate, to przede wszystkim asceci ucieleśniają ten ideał: "Wielu ascetów, pomimo młodego wieku, zestarzało się w czystości mądrości, osiągając starość za pomocą swojego logosu i pokonując czas poprzez swoje zachowanie". Ta koncepcja opierała się na rozróżnieniu wieku fizycznego i duchowego, które zostało szczególnie rozwinięte przez Orygenesa, który, zgodnie z Filonem, rozróżniał wewnętrzny i zewnętrzny a;nqrwpoj, zmysły fizyczne i duchowe, ten ostatni doskonale i tajemniczo odpowiadający pierwszemu. Orygenes zauważa, że w Piśmie Świętym wspomina się lub ma na myśli dwa wieki: pierwszy to wiek ciała, który podlega prawu natury i nie zależy od naszej wolnej woli; drugim jest wiek duszy, który zależy od nas : Duae in Scripturis feruntur aetates: altera corporis, quae non est in potestate nostra, sed in lege naturae; altera animae, quae proprie in nobis sita est, iuxta quam, si volumus, cotidie crescimus et ad szczytatem eius venimus, ut non simus ultra parvuli et fluctuantes et qui obwodzieferamur omni vento doctrinae, sed, esse parvuli desinentes, incipiamus esse viri atque dicamus, "quando factus sum vir, destruxi ea quae erant parvuli". Huius, ut dixi, aetatis profectus, qui inkrementum habet animae, in nostra est potestate …Aliud de Paulo sumamus egzemlum: "Donec perveniamus", inquit, "omnes in virum Perfectum, in mensuram aetatis plenitudinis corporis Christi". In nobis ergo est ut ad mensuram perveniamus aetatis corporis Christi, et, si in nobis est, omni labore nitamur deponere parvulum et destruere illum et ad aetates reliquas pervenire, ut nos quoque audire possimus, "Tu autem ibis ad patres tuos cum tempo, nutritus in senectute bona" utique Spiritali, quae est vere senectus bona [porównaj to, co wskazałem powyżej w Księdze Mądrości i u Filona], canescens et ad finem usque perveniens w Christo Iesu. Rozważania te mają również swoje korzenie w Biblii, jak cała myśl Orygenesa. Księga Mądrości uduchawia starość i starość; w 4:8 napisano, że "wieku nie mierzy się liczbą lat". W Tob 1:4, według Wulgaty, Tobiasz przedstawiony jest jako typowy puer senex: "Chociaż był najmłodszy ze wszystkich, jego zachowanie nie było zachowaniem dziecka". W NT Chrystus w Apokalipsie pojawia się zarówno jako nowonarodzonego baranka (avrni,on) i jako bardzo starego człowieka, z włosami białymi jak wełna i śnieg. Podobnie, duchowe zrozumienie młodości i starości jest u Klemensa Aleksandryjskiego, oczywiście dobrze znanego dla Orygenesa: stwierdza, że nawet ci, którzy zestarzeli się w błędzie pogaństwa, mogą powrócić młodo dzięki wierze chrześcijańskiej. Myślę, że to ta sama idea, która leży u podstaw odpowiedzi Ambrożego na Symmachusa: dla Rzymu będzie z pewnością nie byłoby wstydem, ale korzyścią, nawrócić się na chrześcijaństwo w jego podeszłym wieku, longaeva converti. Hieronim, który początkowo był żarliwym wielbicielem Orygenesa, podjął temat puer senex w Ep. 60, pochwałach pogrzebowych młodego prezbitera Nepocjana, którego wybór życia ascetycznego przedstawiony jest jako przezwyciężenie wieku fizycznego i płci, aby spełnić ideał Pawła , że "w Chrystusie nie ma ani mężczyzny, ani kobiety". Prudencjusz zastosował temat puer senex do innej młodej chrześcijańskiej osoby, Eulalii z Merydy, która zmarła śmiercią męczeńską w wieku dwunastu lat, i do której poświęca jeden ze swoich hymnów. Nawet gdy była dużo młodsza, nie zachowywała się jak niemowlę czy małe dziecko, ale jak osoba w podeszłym wieku. Ale już Atanazy w swojej biografii św. Antoni przedstawił tego ostatniego jako dziecko, które, jak dojrzały mężczyzna, nie bawiło się. Chrześcijanie przedstawieni jako pueri senes to głównie młodzi męczennicy i asceci. Z tym wiąże się pojęcie, że asceci, a zwłaszcza dziewice, są mniej narażeni na krzywdę czasu. Pomysł ten należy powiązać z De virginitate Grzegorza z Nyssy, który opisuje dziewictwo jako antycypację, już na tym świecie, anielskiego i boskiego życia, które wszystkie istoty ludzkie będą prowadzić w telos, życia, w którym według niego, jak wspomniałem, nie będzie już żadnej choroby, żadnego dzieciństwa, żadnego starości wiek, nie ma już śmierci.
STARE I NOWE. W swoim tłumaczeniu różnych hebrajskich słów Septuaginta wyraża ideę zmniejszenia lub nawet utraty pewnej wartości z powodu długiego używania dobrej rzeczy ; metaforycznie, terminy te oznaczają upadek ludzkości i świata, bez używania abstrakcyjnego terminu starożytność. Ten ostatni termin pojawia się w NT tylko w Rz 7:6, gdzie podkreśla niemożność pogodzenia starej zasady pisanej normy ("starożytność") i nowego kultu oddawanego Bogu w Duchu Świętym ("nowość"). Ustanawia się związek między prawem, które reguluje służbę Bogu z zewnątrz, nie poruszając intymnie osoby, a Duchem Świętym danym wiernym, który odnawia osobę od wewnątrz, generując nowy rodzaj służby. Koncepcja starożytności, powszechna w różnych kontekstach NT, dodaje do klasycznej konotacji czegoś, co istnieje od dawna, konotacji jego zastąpienia. Mk 2:21-22 jest symboliczny, gdzie przeszłość (tj. praktyki żydowskie) jest porównywana do starej, podartej szaty, której nie można naprawić nieskurczonym płótnem, i do starych bukłaków, zużytych i sztywnych, które nie mogą wytrzymać ciśnienia nowego wina. Inne koncepcje podkreślają, że Słowo, chociaż niedawno się pojawiło, pochodzi ze starożytności. Rozróżnienie między ST a NT jest jednak częste. Nowość jest przeciwstawiana starożytności; Paweł używa tej pierwszej w Rz 6:4, aby opisać życie chrześcijanina po chrzcie jako udział w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, a w Rz 7:6, jak wspomniano, aby porównać cześć oddawaną Bogu przed i po przyjściu Chrystusa. Podczas gdy w świeckiej literaturze klasycznej "nowość" odnosiła się do nowego terminu językowego, a częściej do czegoś, co ekscytuje lub zaskakuje, jej szerokie znaczenie w NT odnosi się do pełnej i całkowitej rzeczywistości zbawienia danego przez Chrystusa, w porównaniu z którym stary status nie ma żadnej wartości. W tym aspekcie Mk 2:21-22 kładzie nacisk na moc i dynamikę tego, co nowe, co ukazuje upadek i przestarzałość tego, co stare, oraz jego nieadekwatność w odniesieniu do wkraczania królestwa Bożego. Preferencję przymiotnika nowy można wyjaśnić jego zdolnością do kompleksowego wskazywania całości dzieła zbawienia lub niektórych jego aspektów, takich jak nowe przymierze, nowe przykazanie , nowe stworzenie , nowe niebo i nowa ziemia , nowa osoba nowe imię , nowe Jeruzalem , nowa pieśń. Takie koncepcje zostały przyjęte i pogłębione w literaturze patrystycznej, stając się, zwłaszcza dla II w. apologeci, argument, do którego należy się odwołać jako do wydarzenia, które już nastąpiło i wciąż jest w przyszłości: "nadejdzie czas, kiedy wszystko zostanie odnowione w Panu, ponieważ Chrystus jest nowym prawem i nowym przymierzem". Jednym z oskarżeń kierowanych przez pogan pod adresem chrześcijan było to, że są "nowi", niedawni (hesterni), że nie mają długiej historii, ponieważ kryteriami prawdy i moralności doktryny, religii lub praktyki była jej starożytność. Oskarżenie to pojawiało się również w czasie prześladowań, ponieważ chrześcijanie ze swoimi nowitami zakłócali życie społeczne i religijne miasta. Chrześcijanie w odpowiedzi stosowali dwie strategie apologiczne. Z jednej strony wykazywali swoją starożytność, pokazując swoją ciągłość z ludem żydowskim, czyniąc historię ST swoją własną; z drugiej strony odwoływali się do rozumu. Homer był starszy od greckich filozofów, którzy czerpali ze ST. Izajasz był przed pitagorejczykami. Nie wszystko, co stare, jest prawdziwe i rozsądne, ale same stwierdzenia i praktyki muszą zostać zbadane. Auctoritas patrum było również obecne w prawie.
ŚWIAT. Aby zrozumieć kosmologię Ojców, należy wyjaśnić dwie różne kwestie: kwestię charakteru moralnego i ściślej "naukowe" badanie. W dziedzinie etyki, dla Platonizmu, świat zmysłowy nie może być domem niezmiennej prawdy; dla Stoików, wręcz przeciwnie, świat jest przeniknięty boskością. Dla Ojców te kosmologiczne koncepcje stanowią podstawę danych wiary. W odniesieniu do świata chrześcijanie znajdują się w tej samej złożonej sytuacji, w jakiej znalazł się Chrystus podczas swojej podróży po tej ziemi: nie być ze świata , ale w świecie , a ich celem jest zbawienie świata. W pewnym sensie chrześcijańscy pisarze rozróżniają dwa "światy": jeden to świat naturalny, który zrodził nasze istnienie i zasługuje na naszą miłość; drugi to świat wroga Boga i należy z niego uciekać. Przeciwko gnostykom, potwierdza się dobroć, piękno i jedność wszechświata, w którym Duch Święty, Mądrość, Logos i Opatrzność zapewniają spójną całość. Zachodni pisarze często chwalą świat za to, że przynosi życie ludzkości; greccy Ojcowie twierdzą, że widzialny świat jest przede wszystkim poligonem dla duszy, aby doprowadzić ludzkość do kontemplacji Boga. Odpowiedzialność ludzi wobec wszechświata wynika z faktu, że są oni w pewnym sensie mikrokosmosem. W planie Stwórcy tajemnicze zjednoczenie duszy z ciałem ma za cel oczyszczenie świata i jego ubóstwienie. Z drugiej strony, literatura ascetyczna wyraża przekonanie, że "cały świat leży w mocy Złego" . Stąd porzucenie świata jest dla chrześcijan konieczną konsekwencją miłości do Boga. Wyrzeczenie się świata jest, naturalnie, przede wszystkim postawą wewnętrzną. Istnieje nieodzowna ucieczka od świata dla każdego: oddzielenie się od grzechu i poświęcenie się wyzwoleniu od wszystkiego, co utrudnia zbawienie. Myśl Orygenesa można uznać za ideologicznego prekursora ucieczki od świata w sensie monastycznym, ucieczki, która zakłada wyrzeczenie się wszystkiego, co może spowolnić duchowy wzrost. Ewangelie wspierają to w niektórych konkretnych punktach: starożytnej idei walki dobra ze złem i wspólnej duchowej walce, której doświadczają chrześcijanie. W żarliwości swoich napomnień asceci nie zawsze troszczą się o precyzję terminologiczną. Trzeba o tym pamiętać, gdy znajduje się obecność wyrażeń dotyczących radykalnej opozycji między "dwoma światami" pojawiających się często u pisarzy ascetycznych, choć wyrażanych w różnych dychotomiach: świat obecny/świat przyszły, świat widzialny/świat niewidzialny, opinie świata/prawdziwa gnoza. Odnosi się wrażenie, że istnieją dwie radykalnie przeciwstawne tendencje: całkowite zapomnienie o rzeczach materialnych charakteryzuje napięcie kontemplacyjne u Ewagriusza, podczas gdy Bazyli w Heksaemeronie odnosi się do pierwotnego projektu stworzenia, gdy ludzkość, kontemplując wszechświat, jest karmiona przez wspominanie Boga. Praktycznie rzecz biorąc, duchowość Ojców nie jest świadoma dwóch przeciwstawnych "tendencji" dotyczących problemu świata. Autorzy podkreślają jeden aspekt działania odkupieńczego teraz, a inny później: radykalna rezygnacja zawsze zakłada, że ci, którzy osiągnęli doskonałość, ponownie otworzą oczy, aby odkryć cuda widzialnego świata w "naturalnej kontemplacji", wizji niewidzialnego Boga w widzialnym wszechświecie. Na froncie naukowym chrześcijański pogląd na świat, w swojej dwulicowości, opiera się, zwłaszcza w czasach apologetów, na wyjaśnieniu jego pochodzenia. Stając w obliczu tego problemu, chrześcijanie stykają się z platonizmem, podejmując jego kosmologię. Według Justyna, w rzeczywistości Bóg stworzył (lub uporządkował) świat poprzez Logos, który był wówczas pośrednikiem boskiej woli. Stworzenie świata, według platoników, zakłada, że materia jest wieczna i dostępna jako podłoże dla pracy Logosu . W tej koncepcji Justyn z pewnością przywłaszczył sobie platońskie idee swoich czasów. W Dialogu z Tryfonem (5,2) apologeta mówi, że jeśli świat należy uważać za stworzony, to musiał zostać stworzony przez zasadę: tymi słowami Justyn podąża za wyjaśnieniem Platona, który rozróżnia rzeczywistość wieczną i rzeczywistość stworzoną. Istotne jest również, że w 1 Apol. 10,2 mówi, że Bóg, w swojej dobroci, stworzył świat z nieukształtowanej materii dla dobra ludzkości. Ta interpretacja Księgi Rodzaju wywodzi się z Timajosa , a w konsekwencji średniego platonizmu. Justyn łączy więc historię Księgi Rodzaju z platońskimi naukami swoich czasów. W odniesieniu do kosmologii, a dokładniej do nauczania o preegzystencji materii, Justyn dodaje znaczące rozróżnienie oparte na doktrynie biblijnej. W Dialonie 5,4 twierdzi, że Platon niejasno wyraził swoje przekonanie, że świat jest przeznaczony do zagłady, biorąc pod uwagę, że "narodziny" świata jako takiego implicite zawierają koniec. Ale jeśli świat nie przemija, musi to być spowodowane wolą Boga. To stwierdzenie odpowiada temu, co Platon mówi w Tm 41ab. Twierdzenie, że świat się rodzi, ale jest nieśmiertelny, jest również podtrzymywane przez Celsusa, przez Plutarcha i przez Atticusa. Justyn należy zatem do tego nurtu średniego platonizmu. Twierdzi ponadto, że Platon wyprowadził swoje pojęcia kosmologiczne od Mojżesza, co jest ukazane w Timaiosie. W przeciwieństwie do Platona Justyn jednak nigdy nie sprowadza pochodzenia zła do stworzenia materii. O ile stworzenie jest dobre, to demony wprowadziły zło do świata. Absolutna transcendencja Boga nie jest spowodowana przez towarzyszące jej lekceważenie materii, jak twierdzą gnostycy. Również dla Athenagorasa Logos jest autorem stworzenia świata: aby to uczynić, Logos porządkuje materię (Supplica 5). Ale materia konstytutywna świata nie może być pozbawiona początku, jak Bóg, ponieważ w takim przypadku byłaby drugą zasadą równą Bogu; wręcz przeciwnie, została stworzona przez samego Boga. Stworzenie nastąpiło zatem w dwóch etapach: najpierw Bóg stworzył materię podłoża, a następnie Logos przekształcił ją w kosmosie. Bóg tworzy świat z materii, to znaczy kosmosu, porządku rzeczy (10,39); elementy wyłaniają się poprzez "oddzielenie". Materia, według średniego platonizmu, rzekomo istniała przed istnieniem, a jej pochodzenie nie jest przedmiotem dyskusji : oznacza to, że myśl chrześcijańska nie pogodziła się jeszcze z ideą creatio ex nihilo. Diabeł i upadli aniołowie są związani z materią; ich moc, która w chwili ich upadku była przeciwna Bogu, została pierwotnie stworzona przez samego Boga, aby rządzić materią, tak jak aniołowie zostali stworzeni, aby mogli sprawować opatrzność w imieniu świata, podczas gdy Bóg posiadał ogólną opatrzność wszystkiego. Nawet Atenagoras nie mówi, że materia jest zła lub spowodowana złem, i nie mówi tego również Justyn. Kilka lat później Tacjan, a w pełniejszy sposób Teofil, omawia problem stworzenia z niczego. Tacjan nie mówi o "stworzeniu" materii, ale używa walentynianskiego terminu probol?, nawet jeśli nie można być pewnym, że miał na myśli emanację materii od Boga. Druga księga Ad Autolycus Teofila stanowi najstarszy chrześcijański komentarz do Księgi Rodzaju. W sposób znacznie bardziej zwięzły niż Tacjan, Teofil stwierdza, że Bóg stworzył wszystko z niczego . Ze względu na jasne wyjaśnienie, które daje, doktryna creatio ex nihilo, potwierdzona później przez Ireneusza, stała się w kolejnych wiekach "oficjalną" doktryną chrześcijaństwa. Nawet Orygenes pyta, jak to możliwe, że wybitni uczeni tego nie zrozumieli; tylko Klemens pozostaje wierny wyjaśnieniu Filona dotyczącemu istnienia zrozumiałego świata. Na podstawie tej koncepcji creatio ex nihilo Teofil gruntownie krytykuje platoński model świata. Wyzwanie Teofila zasadniczo podąża tymi samymi liniami, co Tacjan. Jeśli, jak chcą platonicy, nie tylko Bóg, ale i materia pozbawiona jest początku, to nie możemy właściwie mówić o Bogu jako o stwórcy świata, a boska "monarchia" jest zagrożona. Bóg nie jest stworzony, a zatem niezniszczalny z natury; materia, gdyby nie została stworzona, byłaby niezniszczalna jak Bóg, a zatem równa mu się. Krótko mówiąc, nie byłoby niczym niezwykłym, gdyby Bóg stworzył świat z preegzystującej materii: w takim przypadku Bóg nie różniłby się niczym od ludzkiego rzemieślnika, który tworzy cokolwiek chce z już dostępnych materiałów. Fragment w Rdz 1,2 jest interpretowany w świetle creatio ex nihilo, o ile przedstawia istnienie materii jako "stworzoną". W rzeczywistości była ona jeszcze nieukształtowana w pierwszym momencie (tj. zostałaby "stworzona" jako nieukształtowana), ale następnie otrzymałaby swoją formę i kształt od Boga, aby stworzyć świat. Prawdopodobnie z powodu jego polemiki z heretykiem Hermogenesem, pod wpływem kosmologii średniego platonizmu, Teofil z Antiochii był pierwszym wśród apologetów, który zdecydowanie doszedł do doktryny stworzenia świata z niczego. Nawet Ireneusz ma na myśli Platona w swojej doktrynie stworzenia, przez którego gnostycy, jak powiedział, byliby pod wpływem. To przekonanie doprowadziło go do narysowania modelu kosmologicznego, który z pewnością zależy od Teofila, ale go rozszerza i przewyższa. Bóg stworzył świat poprzez akt wolnej woli i dobroci; stworzył nawet materię swoim słowem, a w tym stwierdzeniu Ireneusz przywłaszcza sobie szczegół interpretacji Teofila, w której "ręce" Boga (świat jest "dziełem twoich rąk") byłyby Jego Słowem i Jego Mądrością. W konsekwencji materia nie istniała przed stworzeniem; Bóg jest Stwórcą, ale tylko w sensie absolutnym. Odrzucenie hipotezy, że Bóg w swoim stworzeniu podążał za pewnym schematem, ma miejsce w kontekście, w którym Ireneusz omawia platońskie nauki Walentynianów, zgodnie z którymi świat miałby być obrazem pleromy . Ireneusz zdecydowanie przeciwstawia spekulację Walentyniana na temat powstania materii z Sofii doktrynie creatio ex nihilo z powodu czystej i wyłącznej woli Stwórcy. Ireneusz odrzuca zatem mit Walentyniana w ten sam sposób, w jaki apologeci sprzeciwiali się doktrynie średnioplatońskiej zwanej "trzema zasadami", odnosząc się do początków, to znaczy boga, materii i idei. Gdy pod koniec II w. zapanowała interpretacja creatio ex nihilo przez opatrzność i dobroć Boga, debaty kosmologiczne obrały inny kierunek, przyjmując formę egzegezy pierwszych sześciu dni stworzenia. Wiele z tych pism zaginęło: pozostały jedynie ogólne notatki i kilka fragmentów u autorów takich jak Papiasz z Hierapolis we Frygii, Justyn Męczennik, Klemens Aleksandryjski, Orygenes, Laktancjusz, Bazyli i Ambrozjusz. Staje się powszechnym przekonaniem, że dobroć i opatrzność Boga objawiają się w stworzeniu, w najskromniejszych rzeczach, a pisarze dobrowolnie potwierdzają i opisują szczegóły stworzonej rzeczywistości, aby uczcić Tego, który jest twórcą tak cudownych rzeczy.
SKRZYDŁO (Lot duszy). W starożytności nieśmiertelna dusza, która opuszcza ciało po śmierci i wznosi się do nieba, była często porównywana do ptaka, który wzbija się w powietrze na skrzydłach. Zgodnie z Platonem, zwłaszcza z Fajdrosem (wiele komentarzy), tradycja filozoficzna rozwinęła temat duszy/ptaka z jego skrzydłami i lotem w różnych kierunkach: śmierć fizyczna, asceza, przejście przez świat materialny (Posidoniusz) i kontemplacja rzeczywistości duchowej (Piękno). Podobnie jak wcześniej zrobił Filon, chrześcijańscy autorzy wzbogacili cały kontekst o fragmenty biblijne. Schrystianizowali ją również, dodając różne tematy: grzech (Orygenes), gołębicę Ducha Świętego, dziewictwo (Metodiusz, Ambroży), cnotliwe życie - miłość bliźniego, pokora, czystość (Augustyn), modlitwa, wyniesienie do Boga (Grzegorz z Nyssy), diabeł, który jak drapieżnik powstrzymuje ucieczkę duszy, śmierć świętych (Grzegorz Wielki). Szczególnie od IV w. lot był uważany za symbol pokonywania dystansu w literaturze epistolarnej.
Sacred Lake: Zbiornik wodny w największych świątyniach, po którym król lub główni kapłani mogli pływać podczas ceremonii symbolizujących niebiańskie podróże bogów.
Sarkofag: Trumna wykonana z kamienia lub malowanego i zdobionego drewna, w której umieszczano mumię zmarłego w grobowcu.
Skarabeusz: Żuk skarabeusz reprezentował hieroglif Cheper, którego jednym ze znaczeń jest "stawać się". Żuk, dzięki praktyce składania jaj w kuli odchodów i toczenia jej do miejsca, w którym się wykluwał, stał się symbolem podróży boga słońca po niebie i odrodzenia.
Serdab: Dosłownie "piwnica", mała komnata, w której umieszczano posąg zmarłego, całkowicie zamknięta, z wyjątkiem otworu na oczy.
Serekh: Herb królewski, na którym widnieje jego najświętsze imię, jako wcielony HORUS, od okresu archaicznego. Projekt herbu jest oparty na FASADZIE PAŁACOWEJ, która prawdopodobnie pochodzi z południowo-zachodniego Iranu (Elam).
Shabti (shawabti, ushabti): Dosłownie "odpowiadający", mała figurka często z cechami zmarłego, umieszczana w grobowcu, aby odpowiedzieć za niego lub nią i wykonać wszelkie nieprzyjemne zadania, które mogą być wymagane podczas podróży do zaświatów.
Shemsu Hor: "Wyznawcy Horusa", "Duchy zmarłych", uważani za królów predynastycznych, rządzących Egiptem przed pojawieniem się wcielonego HORUSA.
Sfinks: Zoomorficzne posągi z głowami ludzkimi lub baranimi, ustawiane w celu ochrony świętych miejsc lub ustawiane wzdłuż dróg procesyjnych. Czasami, jak w Średnim Państwie, król był przedstawiany jako kucający lew z ludzką głową, podobny do Wielkiego Sfinksa w Gizie.
Stela: Kamienna lub drewniana płyta, czasami o monumentalnych rozmiarach, o charakterze pogrzebowym lub pamiątkowym, lub do eksponowania królewskich imion i tytułów lub zapisu osiągnięć zmarłego.
Świątynia Słońca: Struktury związane z królami V Dynastii, gdy dominował kult solarny, poświęcone bogu słońca i zawierające OBELISK, noszący benben na koronie.
Świątynia grobowa: W Starym Państwie, wzniesiona obok piramid, w których celebrowano obrzędy pogrzebowe i kult zmarłego króla. W późniejszych czasach duże i imponujące budynki, które być może reprezentowały pałac króla za życia.
STELA (l.mn. STELE) : Monolityczne płyty, zwykle z wapienia, stele mają kształt prostokątny, z górną częścią wygiętą w półkole lub ozdobioną gzymsem cavetto. Każda jest ozdobiona obrazem i inskrypcją, zwykle wklęsłą, i były albo osadzone w murze, albo ustawione obok niego. Granica: Król Echnaton używał stel do oznaczania granicy swojego nowego miasta, Achetaton (Tell el Amarna). Pogrzeb: Umieszczony w kaplicy pogrzebowej (grobowej), pełnił on funkcję punktu kontaktowego między tym światem a następnym. Stele pogrzebowe zwykle przedstawiają zmarłego w towarzystwie bogów i otrzymującego ofiary od jego rodziny; podają jego imiona, tytuły i formuły ofiarnicze, aby zapewnić pożywienie zmarłemu w następnym świecie. Królewski: Te duże stele były oficjalnymi proklamacjami ustawianymi w miejscach publicznych i często dostarczają ważnych informacji historycznych. Pokazują króla przedstawiającego rytuał bogu, a napis jest pochwałą króla i ogłasza jego dekret lub przypomina wydarzenie z jego panowania, takie jak zwycięstwo w bitwie, odbudowanie świętego pomnika lub duża wyprawa handlowa.
ŚWIĄTYNIE : Świątynia grobowa (pogrzebowa): połączona z królewskim miejscem pochówku. Pierwotnie część kompleksu piramid, w Nowym Królestwie świątynia grobowa została oddzielona od grobowca (królowie byli teraz chowani w wykutych w skale grobowcach w Dolinie Królów) z powodu braku miejsca i została zbudowana na pobliskiej równinie. Świątynie te mieściły obrzędy pogrzebowe i wieczny kult pogrzebowy (w tym wieczne ofiary z pożywienia), aby umożliwić zmarłemu królowi kontynuowanie jego istnienia i rządzenia w niebie. Dla osób niebędących członkami rodziny królewskiej kaplica pogrzebowa mieściła obrzędy, aby zapewnić kontynuację zmarłego po śmierci. Świątynia Słońca: te świątynie słońca zostały zbudowane w V Dynastii przez królów, którzy chcieli promować kult Re, boga słońca. W przeciwieństwie do innych świątyń, były one otwarte na niebo; głównym elementem był Benben - przysadzisty obelisk, który był symbolem kultu Re. Pod koniec XVIII dynastii Echnaton przywrócił do życia specjalny typ świątyni słońca, w której oddawano cześć Atona (dyskowi słonecznemu). Świątynia Doliny: była to część kompleksu piramid, przylegająca do rzeki, gdzie ciało króla było najpierw przyjmowane podczas pochówku. Tutaj przeprowadzano wstępne obrzędy (i prawdopodobnie mumifikację), a następnie ciało przechodziło krytą groblą do świątyni grobowej, aby otrzymać ostateczne obrzędy przed pochówkiem w piramidzie.
b>SATRAPA : Perski tytuł wicekróla. Imperium perskie było podzielone na satrapie, z których każda była rządzona przez satrapę. Egipt został oddany pod władzę satrapy w okresie perskiego panowania; również, gdy *Aleksander Wielki podbił Egipt, mianował greckiego wicekróla z tytułem satrapy.
SKARABEUSZ : Żuk gnojowy, którego Egipcjanie nazywali "Cheper"; używali tego symbolu również do reprezentowania czasownika "kheper", oznaczającego "powstawać" lub "stawać się". Stał się symbolem spontanicznego tworzenia i odradzania się, a także uważany był za manifestację Chepri, boga-stwórcy, który uosabiał wschodzące słońce. Skarabeusze były wytwarzane jako amulety (aby zapewnić właścicielowi magiczną ochronę) i, w pierścieniach i wisiorkach, działały jako pieczęcie: płaski spód zwykle nosi napis lub wzór, a wiele z nich nosi imiona i tytuły urzędników. Królowie wydawali również historyczne skarabeusze (podobne do medali), aby upamiętnić wydarzenia z okresu panowania. Duże skarabeusze w kształcie serca były często umieszczane między warstwami bandaży wokół mumii; często były one opatrzone zaklęciem z Księgi Umarłych, aby zapobiec temu, aby serce świadczyło przeciwko swojemu właścicielowi w Dniu Sądu.
SERDAB : Komnata przypominająca celę w kaplicy grobowej przytwierdzonej do grobowca lub piramidy; serdab zawierał posąg zmarłego właściciela, do którego jego duch mógł wejść, kiedy chciał, aby wziąć udział w esencji ofiar z pożywienia składanych w grobowcu.
SFINKSY : Nazwa nadana przez starożytnych Greków boskim lwom Egiptu, z głowami faraonów. "Sfinks" prawdopodobnie pochodzi od ich pierwotnej egipskiej nazwy "shesep ankh", oznaczającej "żywy obraz". W Egipcie sfinks był prawie zawsze męskim przedstawieniem władzy królewskiej, w przeciwieństwie do greckiego sfinksa, który był żeński i pełnił złą funkcję. Najsłynniejszym egipskim przykładem jest Wielki Sfinks w Gizie, o którym mówi się, że posiada rysy twarzy króla *Chefrena, który w starożytności strzegł starożytnej nekropolii. W świątyni Amona w Karnaku wejścia strzegą dwa szeregi sfinksów z głowami baranów i ciałami lwów, które łączą w sobie moce lwa i kultowego zwierzęcia Amona, barana.
Statyczne testowanie bezpieczeństwa aplikacji (SAST): technika testowania aplikacji, która analizuje kod źródłowy aplikacji pod kątem luk w zabezpieczeniach. SAST jest również znane jako testowanie "białej skrzynki".
statyczna strona internetowa: strona internetowa, która wyświetla te same informacje za każdym razem, gdy jest dostępna.
stacja (STA): adresowalna jednostka w sieci bezprzewodowej. Stacja jest definiowana jako miejsce docelowe wiadomości i może nie być stałą lokalizacją.
steganografia : Metoda ukrywania danych na widoku w obrazach, grafikach lub tekście.
szyfr strumieniowy: algorytm symetryczny, który działa na tekście jawnym, jeden bit na raz.
szyfr podstawieniowy: szyfr, który mapuje każdą literę alfabetu na inną literę. Biblijna Księga Jeremiasza została napisana przy użyciu szyfru podstawieniowego zwanego Atbash.
system kontroli nadzorczej i akwizycji danych (SCADA): system używany do monitorowania sprzętu i automatyzacji w dużych gałęziach przemysłu i systemach infrastruktury krytycznej, takich jak elektrownie i wieże kontroli ruchu lotniczego; systemy te zawierają komponenty uruchamiające wbudowane systemy operacyjne.
SyN: pierwsza trzecia potrójnego uzgadniania TCP (SYN, SYN-ACK, ACK) i służy do inicjowania i nawiązywania połączeń, a także synchronizowania numerów sekwencyjnych między urządzeniami.
SyN-ACK: druga trzecia potrójnego uzgadniania TCP (SYN, SYN-ACK, ACK) i służy do odpowiadania na żądanie połączenia SYN. Składa się z dwóch logicznych części: SYN i ACK. ACK oznacza odpowiedź na żądanie SYN nadawcy, a SYN oznacza numer sekwencyjny, od którego nadawca powinien zacząć.
SysAdmin, Audit, Network, Security (SANS) Institute: Prywatna, nastawiona na zysk firma specjalizująca się w bezpieczeństwie informacji, szkoleniach z zakresu bezpieczeństwa cybernetycznego i sprzedaży certyfikatów.
System Center Configuration Manager (SCCM): Produkt oprogramowania do zarządzania systemami opracowany przez firmę Microsoft do zarządzania dużymi grupami komputerów. SCCM zapewnia zdalną kontrolę, zarządzanie poprawkami, dystrybucję oprogramowania, wdrażanie systemów operacyjnych, ochronę dostępu do sieci oraz inwentaryzację sprzętu i oprogramowania.
Systems Management Server (SMS): Ta usługa obejmuje szczegółową inwentaryzację sprzętu, inwentaryzację i pomiar oprogramowania, dystrybucję i instalację oprogramowania oraz narzędzia do zdalnego rozwiązywania problemów.
salt : W kryptografii losowe dane używane jako dodatkowe dane wejściowe do jednokierunkowej funkcji kryptograficznej. Sole pomagają chronić hasła w pamięci masowej.
Samba : Implementacja CIFS typu open source, która umożliwia serwerom *nix współdzielenie zasobów z klientami Windows i odwrotnie.
sandboxing : Środek bezpieczeństwa, w którym użytkownik może wybrać uruchomienie programu, przejście do witryny lub otwarcie pliku w aplikacji sandbox, aby sprawdzić, czy ten program, witryna lub plik zawiera złośliwe oprogramowanie. Sandboxie jest przykładem bezpłatnej aplikacji sandbox typu open source.
script kiddy : Osoba, która używa istniejących skryptów komputerowych lub kodu do włamywania się do komputerów, nie mając wiedzy, aby napisać własny.
Secure Hash Algorithm (SHA-1) : Standardowy algorytm skrótu NIST, który jest znacznie silniejszy niż MD5, ale ma udowodnione słabości. W przypadku wrażliwych aplikacji NIST zaleca nieużywanie SHA-1, a agencje federalne zastępują go dłuższymi wersjami skrótu, zbiorczo nazywanymi SHA-2. Secure Multipurpose Internet Mail Extension (S/MIME): Standard szyfrowania kluczem publicznym do szyfrowania i cyfrowego podpisywania wiadomości e-mail. Może również szyfrować wiadomości e-mail zawierające załączniki i używać certyfikatów PKI do uwierzytelniania.
Server Message Block (SMB): Protokół do udostępniania plików i drukarek oraz udostępniający aplikacjom klienckim metodę odczytu, zapisu i żądania usług od programów serwerowych w sieci. SMB jest obsługiwany od systemu Windows 95.
Security Information and Event Management (SIEM): Klasa technologii obsługująca wykrywanie zagrożeń, zgodność i zarządzanie incydentami bezpieczeństwa poprzez zbieranie i analizowanie zdarzeń bezpieczeństwa.
Security Operations Center (SOC): Centrum dowodzenia dla zespołu specjalistów ds. technologii informatycznych (IT) posiadających wiedzę specjalistyczną w zakresie cyberbezpieczeństwa, którzy monitorują, analizują i chronią organizację przed cyberatakami.
Should Surfing: Technika stosowana przez atakujących; polega na zaglądaniu przez ramię nieświadomemu użytkownikowi, aby obserwować klawisze wpisywane przez niego podczas wprowadzania hasła lub kodu dostępu.
Simple Network Management Protocol (SNMP): Standardowy protokół internetowy do zbierania i organizowania informacji o zarządzanych urządzeniach w sieciach IP oraz modyfikowania tych informacji w celu zmiany zachowania urządzenia.
Spear phishing: Rodzaj ataku phishingowego, który jest skierowany do określonych osób w organizacji, wykorzystując informacje zebrane podczas wcześniejszego rozpoznania i śledzenia; celem jest oszukanie odbiorców, aby kliknęli łącze lub otworzyli załącznik, który instaluje złośliwe oprogramowanie.
spidering : Zautomatyzowany sposób odkrywania stron witryny internetowej poprzez podążanie za łączami.
spread spectrum : Technologia, która rozprzestrzenia dane przez pasmo o dużej częstotliwości zamiast przemieszczać się przez jedno pasmo częstotliwości.
spyware : Oprogramowanie instalowane na komputerach użytkowników bez ich wiedzy, które rejestruje dane osobowe z komputera źródłowego i wysyła je do komputera docelowego.
SQL injection (SQLi) : Typ exploita wykorzystującego słabo napisane aplikacje. Atakujący może wydawać polecenia SQL, używając przeglądarki internetowej, aby pobrać dane, zmienić ustawienia serwera lub ewentualnie uzyskać kontrolę nad serwerem.
SSL/TLS downgrade attack : Forma ataku kryptograficznego, która próbuje zmusić system do porzucenia trybu działania wysokiej jakości na rzecz starszego trybu niższej jakości, takiego jak obniżenie wersji z połączenia szyfrowanego na połączenie niezaszyfrowane.
state table : Plik utworzony przez filtr pakietów stanowych, który zawiera informacje o połączeniach sieciowych. Zobacz także filtr pakietów stanowych.
system operacyjny czasu rzeczywistego (RTOS) : Specjalistyczny wbudowany system operacyjny zaprojektowany z algorytmami ukierunkowanymi na wielozadaniowość i przewidywalne reagowanie; używany w urządzeniach takich jak programowalne termostaty, sterowanie urządzeniami, samoloty i statki kosmiczne.
system pasywny : system IDS, który nie podejmuje żadnych działań w celu zatrzymania lub zapobieżenia zdarzeniu związanemu z bezpieczeństwem.
skanowanie portów: metoda znajdowania usług oferowanych przez komputer hosta.
system ochrony sieci : Każdy system zaprojektowany specjalnie w celu ochrony sieci lub urządzeń sieciowych przed atakami; obejmuje routery, zapory sieciowe, filtry sieciowe, sieciowe i hostowe systemy IPS i IDS oraz honeypoty.
sieciowy system IDS/IPS: Urządzenie, które monitoruje ruch w segmentach sieci i ostrzega administratorów bezpieczeństwa o podejrzanej aktywności.
sesja null: Nieuwierzytelnione połączenie z systemem Windows.
system wykrywania włamań (IDS): Urządzenie sprzętowe lub oprogramowanie, które monitoruje ruch sieciowy i wysyła alerty, aby administratorzy ds. bezpieczeństwa mogli identyfikować trwające ataki i je zatrzymywać.
system zapobiegania włamaniom (IPS): Urządzenie lub oprogramowanie oparte na sieci lub hoście, które wykracza poza monitorowanie ruchu i wysyłanie alertów, aby blokować wykryte złośliwe działania.
system wbudowany: Każdy system komputerowy, który nie jest komputerem PC lub serwerem ogólnego przeznaczenia.
Standard szyfrowania danych (DES): standard NIST służący do ochrony poufnych, ale niesklasyfikowanych danych; później został zastąpiony, ponieważ zwiększona moc obliczeniowa komputerów umożliwiła złamanie szyfrowania DES.
strefa zdemilitaryzowana (DMZ): mała sieć zawierająca zasoby, która znajduje się między Internetem a siecią wewnętrzną, czasami nazywana "siecią perymetryczną". Jest stosowana, gdy firma chce udostępnić zasoby użytkownikom Internetu, ale jednocześnie zachować bezpieczeństwo wewnętrznej sieci firmy.
specyfikator konwersji: część kodu, która informuje kompilator, jak przekonwertować wartość wskazaną w funkcji.
system aktywny : IDS lub IPS, który rejestruje zdarzenia, wysyła alerty i może współpracować z routerami i zaporami sieciowymi.
sieć ad-hoc : Sieć bezprzewodowa, która nie polega na AP w celu zapewnienia łączności; zamiast tego niezależne stacje łączą się ze sobą w sposób zdecentralizowany.
Swap zero-kuponowy: Swap zamieniający schemat płatności obligacji zero-kuponowych na schemat normalnej obligacji o stałym oprocentowaniu wypłacającej kupon lub na zmienną stopę procentową.
Sprzedaż/odkup: Jednoczesna sprzedaż spot i terminowy zakup papieru wartościowego, przy czym cena terminowa jest obliczana w celu uzyskania efektu równoważnego klasycznemu repo.
Short date: Transakcja na wartość w innym terminie niż spot, ale krótszym niż jeden miesiąc po spot.
Simple interest: Kiedy odsetki od inwestycji są wypłacane w całości w momencie zapadalności lub nie są reinwestowane w celu uzyskania odsetek od odsetek, mówi się, że odsetki są simple.
Simple yield to expire: Kupon obligacji plus zysk/strata kapitałowa amortyzowana w czasie do zapadalności, jako część czystej ceny za 100. Nie uwzględnia wartości pieniądza w czasie. Zobacz yield to expire, current yield.
Sinking fund: Pula rezerw gotówkowych utworzona na początku emisji obligacji przez pożyczkobiorcę i używana do spłaty obligacji w małych ratach każdego roku. Spekulacja: Wystawianie się na ekspozycję, długą lub krótką, w przekonaniu, że aktywa będące przedmiotem obrotu odpowiednio wzrosną lub spadną.
Spot-next: Pożyczka jednodniowa, która rozpoczyna się za dwa dni robocze (znana jako wartość "spot").
Spread: Różnica między ceną bid i offer w ofercie. Również strategia obejmująca zakup instrumentu i jednoczesną sprzedaż podobnego powiązanego instrumentu, taka jak zakup opcji kupna po jednej cenie wykonania i sprzedaż opcji kupna po innej cenie wykonania
Strip: Obligacja zerokuponowa, która powstaje przez oddzielenie standardowej obligacji kuponowej na jej składowe składniki kapitałowe i odsetkowe. Stripowanie obligacji polega na oddzieleniu jej kwoty kapitałowej i kuponów oraz handlu każdym indywidualnym przepływem pieniężnym jako oddzielnym instrumentem ("oddzielnie handlowanym i rejestrowanym dla odsetek i kapitału"). Ponadto, pas kontraktów futures to seria krótkoterminowych kontraktów futures z kolejnymi datami dostawy, które razem tworzą efekt instrumentu długoterminowego (na przykład cztery kolejne trzymiesięczne kontrakty futures jako zabezpieczenie przed rocznym swapem). Pas FRA jest podobny.
Switch: Wymiana jednego udziału w obligacjach skarbowych na inny, czasami zawierana między DMO a GEMM w ramach operacji rynku wtórnego DMO.
Syndykat: Grupa banków zaangażowana w transakcję obligacji lub pożyczki z jednym pożyczkobiorcą.
Stopa odzysku: Szacunkowa wartość procentowa kwoty narażonej na niewypłacalność - to znaczy ryzyko kredytowe - która prawdopodobnie zostanie odzyskana przez instytucję w przypadku niewypłacalności kontrahenta.
Stopa zwrotu z wykupu : Stopa procentowa, po której wszystkie przyszłe płatności (kupony i wykup) z obligacji są dyskontowane tak, aby ich suma była równa bieżącej cenie obligacji (odwrotnie proporcjonalnej do ceny).
Swap stopy procentowej: Umowa o wymianie serii przepływów pieniężnych ustalonych w jednej walucie, w oparciu o stałe lub zmienne płatności odsetek od uzgodnionego kapitału nominalnego, na serię przepływów pieniężnych opartych na tej samej walucie, ale na innej stopie procentowej. Może być łączona ze swapem walutowym.
Spread międzyrynkowy: Spread obejmujący kontrakty terminowe na jednym rynku w stosunku do kontraktów terminowych na innym rynku.
Szary rynek: Na rynku euroobligacji okres między wprowadzeniem nowej obligacji na rynek a faktyczną datą jej pierwszej emisji.
Stopa dyskontowa: Metoda notowania rynkowego niektórych papierów wartościowych (na przykład amerykańskich i brytyjskich bonów skarbowych), wyrażająca zwrot z papieru wartościowego jako proporcję wartości nominalnej papieru wartościowego otrzymanej w momencie zapadalności - w przeciwieństwie do rentowności, która wyraża rentowność jako proporcję pierwotnej inwestycji.
Spread kredytowy: Kwota odsetek przekraczająca stopę procentową obligacji rządowych, którą pożyczkobiorca musi zapłacić, aby odzwierciedlić swoje ryzyko kredytowe. Obserwacja kredytowa: Kiedy agencja ratingowa powiadamia rynek, że dokonuje przeglądu ratingu kredytowego pożyczkobiorcy. Cum-dywidenda: Cena obligacji, wliczając naliczone odsetki.
Sekurytyzacja aktywów: Proces, w którym pożyczki, należności i inne niepłynne aktywa w bilansie są pakowane w papiery wartościowe przynoszące odsetki, które oferują atrakcyjne możliwości inwestycyjne.
Światowe Forum Społeczne: Odbywające się co roku Światowe Forum Społeczne gromadzi społecznie świadomych liderów, aby omawiać światowe problemy w mniej kapitalistycznym otoczeniu niż forum WWF w Davos. Oba spotkania zazwyczaj pokrywają się (patrz Światowe Forum Ekonomiczne).
Światowa Organizacja Handlu (WTO): Z siedzibą w Genewie w Szwajcarii, WTO stanowi forum, na którym sporne kraje mogą się spotykać, aby usuwać lub naprawiać bariery w handlu. Kiedy WTO wydaje orzeczenie, "winny" kraj powinien usunąć nielegalną barierę handlową. Jeśli tego nie zrobi, kraj, który ucierpiał z jej powodu, może wznieść własne bariery handlowe, zwykle w formie taryf.
Światowe Forum Ekonomiczne: Światowe Forum Ekonomiczne odbywa się co roku w szwajcarskim kurorcie narciarskim Davos. Spotkania te gromadzą liderów biznesu i polityków w nieformalnym otoczeniu, aby omawiać i kierować głównymi problemami społecznymi i ekonomicznymi świata.
Światowa Organizacja Własności Intelektualnej (WIPO): Z siedzibą w Genewie w Szwajcarii, Światowa Organizacja Własności Intelektualnej, jak sama nazwa wskazuje, promuje ochronę własności intelektualnej w światowej gospodarce. Organizacja Narodów Zjednoczonych zapewnia międzynarodowe forum do rozwiązywania trudnych problemów własności intelektualnej, takich jak ważność patentów farmaceutycznych i praw autorskich do muzyki.
Spirala płacowo-cenowa: Inflacyjna spirala płacowo-cenowa obejmuje gwałtowne wzrosty cen, po których następują równie gwałtowne żądania wyższych płac, co skutkuje większymi wzrostami cen. Podobnie jak w przysłowiowym scenariuszu "jajko czy kura", nikt nie wie, co nastąpi pierwsze, wzrost płac czy wzrost cen, ale końcowy wynik można podsumować dwoma słowami: niekontrolowana inflacja.
Swap: Swap to umowa handlowa między dwoma lub większą liczbą kontrahentów, takich jak banki, w celu wymiany różnych aktywów lub zobowiązań. Swap pozwala obu stronom uzyskać odpowiednią mieszankę aktywów i przepływów pieniężnych. Bank może na przykład wymienić pożyczki o zmiennym oprocentowaniu na pożyczki o stałym oprocentowaniu, aby zmniejszyć ryzyko.
Synergia: Synergia występuje, gdy dwie lub większa liczba stron łączy swoje szczególne umiejętności lub aktywa dla obopólnej korzyści. W handlu zagranicznym synergia odnosi się do przewagi komparatywnej polegającej na umożliwieniu każdemu krajowi produkcji i eksportu dóbr i usług, które produkuje, w sposób bardziej efektywny. Ostatecznie, teoria głosi, że gdy każdemu krajowi pozwala się robić to, co robi najlepiej, wszyscy są w lepszej sytuacji.
Spółka zależna: Spółka kontrolowana przez inną jest nazywana spółką zależną. Spółka kontrolująca lub korporacja jest nazywana spółką dominującą spółki zależnej i przejmuje kontrolę poprzez posiadanie wystarczającej liczby akcji, aby określić skład zarządu spółki zależnej. Dla celów księgowych spółka zależna jest traktowana jako odrębny podmiot, płacący własne podatki i podlegający odrębnym regulacjom władz. Spółka całkowicie zintegrowana ze spółką dominującą jest nazywana oddziałem. Całkowicie zależna spółka zależna, w której wszystkie akcje są własnością spółki dominującej, jest również nazywana oddziałem.
Subsydia: Subsydia to rządowe płatności na rzecz przedsiębiorstw, rzekomo mające na celu pomoc im w trudnych czasach gospodarczych. Większość dotacji jest krytykowana jako marnotrawstwo pieniędzy podatników, ponieważ często kończą się nagradzaniem nieefektywności: w wielu gospodarkach źle zarządzane i nieefektywne gałęzie przemysłu nie przetrwałyby, gdyby nie otrzymywały hojnych dotacji rządowych. Przykłady obejmują budownictwo okrętowe, produkcję stali i niektóre obszary agrobiznesu, takie jak producenci cukru i bawełny.
Standard & Poor's (S&P): Jedna z największych na świecie agencji ratingowych, Standard & Poor's, przegląda księgi rachunkowe firmy - lub innej jednostki, takiej jak kraj lub pożyczka zabezpieczona - i ocenia, jak wiarygodny kredytowo jest kraj, firma lub jednostka. Ocena ta jest zazwyczaj podawana w formie liter. Na przykład AAA jest używane do opisywania najbardziej wiarygodnych kredytowo dłużników.
Standardowe prawa ciągnienia (SDR): W celu stworzenia pewnego rodzaju "waluty światowej" Międzynarodowy Fundusz Walutowy używa jednostki rozliczeniowej zwanej SDR lub Standardowymi Prawami Ciągnienia. Wartość SDR jest oparta na koszyku walut międzynarodowych. Na początku XXI wieku walutami używanymi do obliczania wartości SDR były dolary amerykańskie, euro, jeny japońskie i funty brytyjskie, przy czym względna wartość każdej waluty jest rewidowana co pięć lat przez Radę Wykonawczą MFW. SDR-y można wykorzystać do wszystkiego, od rezerw walutowych w skarbcach banku centralnego po obliczanie kwoty, jaką linie lotnicze muszą zapłacić, gdy zgubią bagaż. Chodzi o to, aby mieć "papierowe złoto", które można wykorzystać do zastąpienia poszczególnych walut na międzynarodowych kontach i transakcjach.
Spread: Różnica między ceną zakupu a ceną sprzedaży. Kiedy kupujesz lub sprzedajesz walutę obcą, na przykład, cena zmienia się w zależności od tego, czy sprzedajesz, czy kupujesz. Jeśli różnica między ceną bid a ceną offer jest wystarczająco duża, giełda może zarobić dużo pieniędzy na spreadzie.
Stagflacja: Kiedy stagnacja gospodarcza spotyka inflację. Stagflacja występuje w gospodarce o wysokiej inflacji i niskim wzroście. Zjawisko to występuje rzadko, ponieważ inflacja jest zwykle produktem przegrzanej gospodarki, a nie stagnacji. Stagflacja jest najgorszym scenariuszem dla bankierów centralnych, gdzie presja inflacyjna jest tak silna, że nawet spowolnienie gospodarcze nie wystarczy, aby stłumić presję na wzrost cen.
Specjalne prawo ciągnienia (SDR): "Pieniądze" stworzone przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy w celu zapewnienia alternatywy dla złota lub innych walut. SDR-y są głównie wykorzystywane jako narzędzie księgowe do śledzenia środków i dokonywania płatności w ramach systemu Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Zasadniczo SDR-y są formą IOU, która daje posiadaczowi prawo do roszczenia sobie prawa do "prawdziwej" waluty posiadanej przez członków MFW. Dokładny skład SDR-ów zmieniał się z czasem, ale składają się głównie z dolarów amerykańskich, euro, funtów brytyjskich i jenów japońskich. SDR-y dają krajom lub przedsiębiorstwom możliwość denominowania transakcji w swego rodzaju wirtualnej walucie, która nie podlega tym samym wahaniom i niepewnościom, co jakakolwiek pojedyncza waluta w gospodarce światowej. Wiele krajów używa SDR-ów jako waluty rezerwowej.
Specjalna strefa ekonomiczna: Kiedy rząd chce przyciągnąć zagraniczne inwestycje i handel do określonego regionu, czasami ustanawia specjalną strefę ekonomiczną, która zapewnia zachęty, takie jak niskie podatki lub zmniejszone bariery importowe i eksportowe. Chodzi o stymulację aktywności gospodarczej w celu tworzenia miejsc pracy i poprawy standardów życia ludzi w strefie. Jedną z najbardziej udanych specjalnych stref ekonomicznych jest Shenzhen w Chińskiej Republice Ludowej. Inne specjalne strefy ekonomiczne obejmują Manaus w Brazylii, Zatokę Subic na Filipinach i Specjalną Strefę Ekonomiczną Akaba w Jordanii.
Spekulant: Spekulant kupuje lub sprzedaje coś tylko w jednym celu: aby skorzystać z późniejszego wzrostu ceny inwestycji. W przeciwieństwie do zabezpieczających się i arbitrażystów - którzy wykorzystują rozbieżności rynkowe, aby zarobić pieniądze - spekulanci uważają, że wiedzą coś, czego inni inwestorzy na rynku nie odkryli - i działają na tej podstawie, kupując lub sprzedając na rynku.
Securities and Exchange Commission (SEC): SEC jest federalną agencją nadzorującą i regulującą rynki finansowe i obrót papierami wartościowymi w Stanach Zjednoczonych. Głównym celem SEC jest ochrona społeczeństwa przed nieuczciwymi praktykami i oszukańczym zachowaniem w branży papierów wartościowych. Najbliższą rzeczą, jaką gospodarka światowa ma do SEC, jest BIS (patrz Bank Rozrachunków Międzynarodowych) z siedzibą w Bazylei w Szwajcarii.
Security, Securitization: Papier wartościowy to każdy instrument finansowy, który reprezentuje coś wartościowego. Papier wartościowy może być wszystkim, od akcji po prawo do zanieczyszczeń, aż po obligacje oszczędnościowe. Nawet IOU jest papierem wartościowym, ponieważ jest obietnicą dania posiadaczowi czegoś wartościowego, zwykle pieniędzy. Banki czasami sekurytyzują swoje aktywa - na przykład kredyty hipoteczne lub zadłużenie z tytułu kart kredytowych - grupując je w bloki i sprzedając jako obligacje lub inne papiery wartościowe inwestorom.
Sprzedaż krótka: Na większości światowych rynków akcji inwestorzy mogą sprzedawać akcje, których nie posiadają - pod warunkiem, że zgodzą się dostarczyć papiery wartościowe w pewnym momencie w przyszłości. Powodem sprzedaży krótkiej jest przekonanie inwestora, że cena akcji spadnie i jego chęć skorzystania z przyszłego spadku cen. Sprzedając z wyprzedzeniem, inwestorzy mogą skorzystać z wyższej ceny. Kiedy "pokrywają" swoją pozycję krótką, kupując papiery wartościowe w późniejszym terminie, chowają różnicę w cenach. Przeciwieństwem pozycji krótkiej jest bardziej tradycyjna strategia inwestycyjna polegająca na pozycji długiej, kupowaniu papierów wartościowych w nadziei, że cena wzrośnie w pewnym momencie w przyszłości.
Sierra Club: Sierra Club, jedna z największych na świecie grup ekologicznych, odegrała wiodącą rolę w znajdowaniu zachęt ekonomicznych - takich jak opłaty drogowe - w celu zmniejszenia zanieczyszczenia i zniszczenia środowiska. Sierra Club został założony w 1892 roku przez miłośnika przyrody i konserwatora Johna Muira.
Smith, Adam: Ojciec współczesnej ekonomii. Adam Smith był oświeconym Szkotem z XVIII wieku, który wierzył, że rynki działają najlepiej, gdy pozostawiono je samym sobie. Wprowadził na świat takie pojęcia jak niewidzialna ręka rynku i podział pracy. Jego książka Bogactwo narodów stworzyła podwaliny nowoczesnego kapitalistycznego systemu gospodarczego.
Smoot-Hawley: Ustawa taryfowa Smoot-Hawley z 1930 roku podniosła cła na tysiące towarów importowanych do gospodarki Stanów Zjednoczonych. Pomysł polegał na stymulowaniu gospodarki poprzez zachęcanie do lokalnej produkcji. Rezultat był nieco inny. Kiedy inne kraje odpowiedziały podniesieniem własnych ceł, eksport USA gwałtownie spadł, co spowodowało utratę miejsc pracy i znacznie pogłębioną depresję.
Socjalizm: Podstawową ideą socjalizmu jest to, że gospodarka powinna zapewniać sprawiedliwy podział bogactwa. Czasami mylony z komunizmem, model socjalistyczny pozwala na pewną prywatną kontrolę środków produkcji. Istnieje wiele gospodarek socjalistycznych o wolnym rynku. Paryż na przykład nie przestał być kwitnącą, elegancką stolicą, gdy Francuzi wybrali rząd socjalistyczny. Szwecja i inne kraje nordyckie są często cytowane jako modele tego, jak kapitalizm i socjalizm mogą współistnieć dla dobra wszystkich.
Stawka bazowa: Stawka bazowa to stopa procentowa, którą banki amerykańskie pobierają od swoich najlepszych klientów korporacyjnych. Podobnie jak London Interbank Offered Rate, stopa bazowa jest często używana jako wytyczna do określania innych stóp procentowych, które banki pobierają od pożyczek dla bardziej ryzykownych klientów. Zgodnie z wytycznymi "niskie ryzyko, niski zysk", klienci korporacyjni banku są zazwyczaj w stanie płacić najniższe stopy procentowe na rynku.
Stałe normalne stosunki handlowe (PNTR): najnowsze określenie w zakresie dostosowywania się do handlu. Stany Zjednoczone nadawały status najwyższego uprzywilejowania wybranym krajom, z którymi chciały zachęcać do handlu - umożliwiając specjalny dostęp do rynku krajowego towarów i usług. Teraz nazywa się to PNTR, chociaż teoretycznie, dzięki globalnej umowie handlowej promowanej przez Stany Zjednoczone i inne narody, wszystkie narody powinny mieć stałe normalne stosunki handlowe.
Średnia, mediana: Chociaż oba słowa opisują koncepcję przeciętnej, używają różnych obliczeń - co oznacza, że dostarczają różnych rodzajów informacji inwestorom i obserwatorom rynku. Średnia to prosta średnia, która jest ustalana przez zsumowanie wszystkich liczb na liście i podzielenie przez liczbę wymienionych pozycji. Jest ona wykorzystywana w większości obliczeń ekonomicznych, takich jak średni dochód na mieszkańca lub średnia stopa bezrobocia. Czasami jednak przydatna jest świadomość sposobu, w jaki rozkładają się dane ekonomiczne. Na przykład dochód medianowy mówi nam, w którym punkcie połowa członków populacji jest powyżej, a połowa poniżej. Mediana to punkt, w którym 50 procent liczb na liście jest wyższych, a 50 procent niższych.
Stopa lombardowa: Oprocentowanie, jakie banki centralne w wielu krajach europejskich pobierają od pożyczek zabezpieczonych, nazywa się stopą lombardową. Banki pożyczające pieniądze zazwyczaj muszą wystawić obligacje rządowe o najwyższym ratingu jako zabezpieczenie, aby otrzymać preferencyjne stopy lombardowej. Nazwa ta pochodzi od wczesnych bankierów europejskich, którzy często pochodzili z Lombardii, północnego regionu Włoch, w którym znajduje się Mediolan.
Standard złota: Kiedyś wartość waluty była ustalana przez rząd lub powiązana z jakimś innym wartościowym przedmiotem - takim jak złoto. Na przykład w Stanach Zjednoczonych przed 1971 rokiem można było wymienić dolary amerykańskie na złoto po stałym kursie wymiany. Standard złota miał zapewnić, że waluta zawsze będzie miała minimalną wartość. Większość walut obecnie korzysta z systemu zmiennych kursów wymiany, który pozwala rynkowi decydować, ile warta jest każda waluta.
Strefa Wolnego Handlu Ameryk (FTAA) : W 1994 r. przywódcy półkuli zachodniej postanowili połączyć wszystkie różne gospodarki i grupy handlowe, od Jukonu po Ziemię Ognistą, i utworzyć Strefę Wolnego Handlu Ameryk, która ostatecznie obejmie wszystkie gospodarki wolnorynkowe Ameryki Północnej, Środkowej i Południowej. Niestety, polityczne walki wewnętrzne i utrwalone interesy specjalne nie pozwoliły, aby przedsięwzięcie stało się czymś więcej niż tylko pomysłem.
Światowe Forum Ekonomiczne. Światowe Forum Ekonomiczne odbywa się co roku w szwajcarskim kurorcie narciarskim Davos. Spotkania te gromadzą liderów biznesu i polityków w nieformalnym otoczeniu, aby omawiać i kierować głównymi światowymi problemami społecznymi i gospodarczymi.
Światowa Organizacja Własności Intelektualnej (WIPO). Mająca siedzibę w Genewie w Szwajcarii, Światowa Organizacja Własności Intelektualnej, jak sama nazwa wskazuje, promuje ochronę własności intelektualnej w światowej gospodarce. Organizacja Narodów Zjednoczonych zapewnia międzynarodowe forum do rozwiązywania trudnych problemów własności intelektualnej, takich jak ważność patentów farmaceutycznych i praw autorskich do muzyki.
Światowe Forum Społeczne. Odbywające się co roku Światowe Forum Społeczne gromadzi społecznie świadomych liderów, aby omawiać światowe problemy w mniej kapitalistycznym otoczeniu niż forum WWF w Davos. Oba spotkania zazwyczaj pokrywają się (patrz Światowe Forum Ekonomiczne).
Światowa Organizacja Handlu (WTO). Mająca siedzibę w Genewie w Szwajcarii, WTO stanowi forum, na którym sporne kraje mogą się spotykać, aby usuwać lub naprawiać bariery w handlu. Kiedy WTO wydaje orzeczenie, "winny" kraj powinien usunąć nielegalną barierę handlową. Jeśli tego nie zrobi, kraj, który ucierpiał z jej powodu, może wznieść własne bariery handlowe, zwykle w formie taryf.
Spirala płac i cen. Inflacyjna spirala płac i cen obejmuje gwałtowne wzrosty cen, po których następują równie gwałtowne żądania wyższych płac, co skutkuje większymi wzrostami cen. Podobnie jak w przysłowiowym scenariuszu "jajko czy kura", nikt nie wie, co nastąpi pierwsze, wzrost płac czy wzrost cen, ale końcowy wynik można podsumować dwoma słowami: niekontrolowana inflacja.
Swap. Swap to umowa handlowa między dwoma lub większą liczbą kontrahentów, takich jak banki, w celu wymiany różnych aktywów lub zobowiązań. Swap pozwala obu stronom uzyskać odpowiednią kombinację aktywów i przepływów pieniężnych. Bank, na przykład, może zamienić pożyczki o zmiennym oprocentowaniu na pożyczki o stałym oprocentowaniu, aby zmniejszyć ryzyko.
Synergia. Synergia występuje, gdy dwie lub więcej stron łączy swoje umiejętności lub aktywa dla obopólnej korzyści. W handlu zagranicznym synergia odnosi się do względnej korzyści wynikającej z pozwolenia każdemu krajowi na wydajniejszą produkcję i eksport towarów i usług, które produkuje. Ostatecznie, teoria głosi, że gdy każdemu krajowi pozwala się robić to, co robi najlepiej, wszyscy są w lepszej sytuacji.
Strukturalny pojazd inwestycyjny (SIV). Rodzaj wirtualnego banku, strukturalny pojazd inwestycyjny pozwala inwestorom na wykorzystanie krótkoterminowego finansowania - zazwyczaj papierów komercyjnych - w celu sfinansowania zakupów długoterminowych papierów wartościowych. Ponieważ krótkoterminowe stopy procentowe są niższe od długoterminowych, większość SIV zarabia na spreadzie, czyli różnicy stóp procentowych między tymi dwoma rodzajami papierów wartościowych.
Spółka zależna. Spółka kontrolowana przez inną spółkę jest określana jako spółka zależna. Spółka kontrolująca lub korporacja jest określana jako spółka dominująca spółki zależnej i przejmuje kontrolę, posiadając wystarczającą liczbę akcji, aby określić skład zarządu spółki zależnej. Dla celów księgowych spółka zależna jest traktowana jako odrębny podmiot, płacący własne podatki i podlegający odrębnym regulacjom władz. Spółka całkowicie zintegrowana ze spółką dominującą jest nazywana oddziałem. Całkowicie zależna spółka zależna, w której wszystkie udziały należą do spółki dominującej, jest również nazywana oddziałem.
Spread. Różnica między ceną zakupu a ceną sprzedaży. Kiedy kupujesz lub sprzedajesz walutę obcą, na przykład, cena zmienia się w zależności od tego, czy sprzedajesz, czy kupujesz. Jeśli różnica między ceną bid a ceną offer jest wystarczająco duża, giełda może zarobić dużo pieniędzy na spreadzie.
Stagflacja. Kiedy stagnacja gospodarcza spotyka inflację. Stagflacja występuje w gospodarce o wysokiej inflacji i niskim wzroście. Zjawisko to występuje rzadko, ponieważ inflacja jest zwykle produktem przegrzanej gospodarki, a nie stagnacji. Stagflacja jest najgorszym scenariuszem dla bankierów centralnych, gdzie presja inflacyjna jest tak silna, że nawet spowolnienie gospodarcze nie wystarczy, aby stłumić presję na wzrost cen.
Standard & Poor's (S&P). Jedna z największych na świecie agencji ratingowych, Standard & Poor's, przegląda księgi rachunkowe firmy - lub innej jednostki, takiej jak kraj lub pożyczka zabezpieczona - i ocenia, jak wiarygodny kredytowo jest kraj, firma lub jednostka. Ocena ta jest zazwyczaj podawana w formie liter. Na przykład AAA jest używane do opisywania najbardziej wiarygodnych kredytowo dłużników.
Standardowe prawa ciągnienia (SDR). W celu stworzenia czegoś w rodzaju "waluty światowej" Międzynarodowy Fundusz Walutowy używa jednostki rozliczeniowej zwanej SDR lub Standardowymi prawami ciągnienia. Wartość SDR jest oparta na koszyku walut międzynarodowych. Na początku XXI wieku walutami używanymi do obliczania wartości SDR były dolary amerykańskie, euro, jeny japońskie i funty brytyjskie, przy czym względna wartość każdej waluty jest rewidowana co pięć lat przez Radę Wykonawczą MFW. SDR-y można wykorzystać do wszystkiego, od rezerw walutowych w skarbcach banku centralnego po obliczanie kwoty, jaką linie lotnicze muszą zapłacić, gdy zgubią bagaż. Chodzi o to, aby mieć "papierowe złoto", które można wykorzystać do zastąpienia poszczególnych walut na międzynarodowych kontach i transakcjach.
Specjalne prawo ciągnienia (SDR). "Pieniądze" stworzone przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy w celu zapewnienia alternatywy dla złota lub innych walut. SDR-y są głównie używane jako narzędzie księgowe do śledzenia funduszy i dokonywania płatności w ramach systemu Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Zasadniczo SDR-y są formą IOU, która daje posiadaczowi prawo do roszczenia do "prawdziwej" waluty posiadanej przez członków MFW. Dokładny skład SDR-ów zmieniał się z czasem, ale składa się głównie z dolarów amerykańskich, euro, funtów brytyjskich i jenów japońskich. SDR-y dają krajom lub przedsiębiorstwom możliwość denominowania transakcji w swego rodzaju wirtualnej walucie, która nie podlega tym samym wahaniom i niepewnościom, co jakakolwiek pojedyncza waluta w gospodarce światowej. Wiele krajów używa SDR-ów jako waluty rezerwowej.
Specjalna strefa ekonomiczna. Kiedy rząd chce przyciągnąć zagraniczne inwestycje i handel do określonego regionu, czasami tworzy specjalną strefę ekonomiczną, która zapewnia zachęty, takie jak niskie podatki lub obniżone bariery importowe i eksportowe. Chodzi o stymulację aktywności gospodarczej w celu tworzenia miejsc pracy i poprawy standardów życia ludzi w strefie. Jedną z najbardziej udanych specjalnych stref ekonomicznych jest Shenzhen w Chińskiej Republice Ludowej. Inne specjalne strefy ekonomiczne to Manaus w Brazylii, Zatoka Subic na Filipinach i Specjalna Strefa Ekonomiczna Akaba w Jordanii.
Spekulant. Spekulant kupuje lub sprzedaje coś tylko z jednego powodu: aby skorzystać z późniejszego wzrostu ceny inwestycji. W przeciwieństwie do hedgingu i arbitrażystów - którzy wykorzystują rozbieżności rynkowe, aby zarobić pieniądze - spekulanci uważają, że wiedzą coś, czego inni inwestorzy na rynku nie odkryli - i działają na tej podstawie, kupując lub sprzedając na rynku.
Sprzedaż krótka. Na większości światowych rynków akcji inwestorzy mogą sprzedawać akcje, których nie posiadają - pod warunkiem, że zgodzą się dostarczyć papiery wartościowe w pewnym momencie w przyszłości. Powodem sprzedaży krótkiej jest przekonanie inwestora, że cena akcji spadnie i jego chęć skorzystania z przyszłego spadku cen. Sprzedając z wyprzedzeniem, inwestorzy mogą skorzystać z wyższej ceny. Kiedy "pokrywają" swoją krótką pozycję, kupując papiery wartościowe w późniejszym terminie, chowają różnicę w cenach. Przeciwieństwem pozycji krótkiej jest bardziej tradycyjna strategia inwestycyjna polegająca na pozycji długiej, kupowaniu papierów wartościowych w nadziei, że cena wzrośnie w pewnym momencie w przyszłości.
Sierra Club. Sierra Club, jedna z największych na świecie grup ekologicznych, odegrała wiodącą rolę w znajdowaniu zachęt ekonomicznych - takich jak opłaty drogowe - w celu zmniejszenia zanieczyszczenia i zniszczenia środowiska. Sierra Club został założony w 1892 roku przez miłośnika przyrody i konserwatora Johna Muira.
Smith, Adam. Ojciec współczesnej ekonomii. Adam Smith był oświeconym Szkotem z XVIII wieku, który wierzył, że rynki działają najlepiej, gdy pozostawiono je samym sobie. Wprowadził na świat takie terminy, jak niewidzialna ręka rynku i podział pracy. Jego książka Bogactwo narodów stworzyła podwaliny nowoczesnego kapitalistycznego systemu gospodarczego.
Smoot-Hawley. Ustawa taryfowa Smoot-Hawley z 1930 r. podniosła cła na tysiące towarów importowanych do gospodarki Stanów Zjednoczonych. Pomysł polegał na stymulowaniu gospodarki poprzez zachęcanie do lokalnej produkcji. Rezultat był nieco inny. Kiedy inne kraje odpowiedziały, podnosząc własne cła, eksport USA gwałtownie spadł, co spowodowało utratę miejsc pracy i znacznie pogłębioną depresję.
Socjalizm. Podstawową ideą socjalizmu jest to, że gospodarka powinna zapewniać sprawiedliwy podział bogactwa. Czasami mylony z komunizmem, model socjalistyczny pozwala na pewną prywatną kontrolę środków produkcji. Istnieje wiele gospodarek socjalistycznych o wolnym rynku. Paryż na przykład nie przestał być kwitnącą, elegancką stolicą, gdy Francuzi wybrali rząd socjalistyczny. Szwecja i inne kraje nordyckie są często cytowane jako modele tego, jak kapitalizm i socjalizm mogą współistnieć dla dobra wszystkich.
Stopa bazowa. Stopa bazowa to stopa procentowa, którą banki amerykańskie pobierają od swoich najlepszych klientów korporacyjnych. Podobnie jak London Interbank Offered Rate, stopa bazowa jest często używana jako wytyczna do określania innych stóp procentowych, które banki pobierają od pożyczek dla bardziej ryzykownych klientów. Zgodnie z zasadą "niskie ryzyko, niski zysk", klienci korporacyjni banku są zazwyczaj w stanie płacić najniższe stopy procentowe na rynku.
Stałe normalne stosunki handlowe (PNTR). Najnowsze określenie w zakresie dostosowywania handlu. Stany Zjednoczone nadawały status najwyższego uprzywilejowania wybranym krajom, z którymi chciały zachęcać do handlu - umożliwiając specjalny dostęp do rynku krajowego towarów i usług. Teraz nazywa się to PNTR, chociaż teoretycznie, przy globalnej umowie handlowej promowanej przez Stany Zjednoczone i inne kraje, wszystkie kraje powinny mieć stałe normalne stosunki handlowe.
Stopa procentowa lombardowa. Oprocentowanie, jakie banki centralne w wielu krajach europejskich pobierają od pożyczek zabezpieczonych, nazywa się stopą procentową lombardową. Banki pożyczające pieniądze zazwyczaj muszą wnieść jako zabezpieczenie obligacje rządowe o najwyższej ocenie, aby otrzymać preferencyjne stawki lombardowe. Nazwa pochodzi od pierwszych bankierów europejskich, którzy często pochodzili z Lombardii, północnego regionu Włoch, w którym znajduje się Mediolan.
Substytucja importu. Rządy czasami stosują taryfy ochronne lub kwoty, aby zmusić firmy i konsumentów do zastępowania towarów i usług produkowanych lokalnie importowanymi. Ta polityka substytucji importu jest często stosowana w krajach rozwijających się w celu uniknięcia wydawania cennych rezerw walut obcych - a także stymulowania lokalnego rozwoju gospodarczego. Problem polega na tym, że wiele krajów nie jest w stanie produkować wszystkich towarów na tym samym poziomie jakości, co towary importowane. Kiedy rząd zmusza rolników do kupowania źle wykonanych krajowych traktorów, na przykład, zmniejsza plony i cierpią wszyscy.
Standard złota. Kiedyś wartość waluty była ustalana przez rząd lub powiązana z jakimś innym wartościowym przedmiotem - takim jak złoto. Na przykład w Stanach Zjednoczonych przed 1971 rokiem można było wymienić dolary amerykańskie na złoto po stałym kursie wymiany. Standard złota miał zapewnić, że waluta zawsze będzie miała minimalną wartość. Większość walut obecnie korzysta z systemu zmiennych kursów wymiany, który pozwala rynkowi decydować, ile warta jest każda waluta.
Strefa Wolnego Handlu Ameryk (FTAA). W 1994 r. przywódcy półkuli zachodniej postanowili połączyć wszystkie różne gospodarki i grupy handlowe, od Jukonu po Ziemię Ognistą, i utworzyć Strefę Wolnego Handlu Ameryk, która ostatecznie obejmie wszystkie gospodarki wolnorynkowe Ameryki Północnej, Środkowej i Południowej. Niestety, polityczne walki wewnętrzne i utrwalone interesy specjalne nie pozwoliły, aby przedsięwzięcie stało się czymś więcej niż tylko pomysłem.
Strefa euro. Strefa euro składa się z piętnastu krajów, które używają euro: Austria, Belgia, Cypr, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Malta, Holandia, Portugalia, Słowenia i Hiszpania. Czarnogóra i Kosowo zdecydowały się używać euro jako swojej głównej waluty, jeszcze przed przystąpieniem do Unii Europejskiej.
Stopa dyskontowa. Stopa procentowa, którą Rezerwa Federalna USA, amerykański bank centralny, pobiera od pożyczek dla banków członkowskich. Stopa ta jest okresowo ustalana przez Fed w celu wpłynięcia na stopy procentowe w całej gospodarce, umożliwiając w ten sposób Fed kontrolowanie wzrostu gospodarczego. Stopa dyskontowa jest często mylona ze stopą funduszy federalnych, chociaż tylko pierwsza jest bezpośrednio ustalana przez Fed (patrz fundusze federalne).
Swap kredytowy. Swap kredytowy to instrument pochodny, który działa zasadniczo jak polisa ubezpieczeniowa. Sprzedawca zgadza się zrekompensować kupującemu odszkodowanie w przypadku niewywiązania się z określonej obligacji lub bankructwa określonej instytucji finansowej. Na początku XXI wieku duzi inwestorzy, tacy jak fundusze emerytalne, kupili swapy kredytowe warte biliony dolarów, zakładając, że kupują gwarancję, że ich inwestycje nie znikną w przypadku załamania finansowego. Jednak gdy rynki załamały się w 2008 r., niektóre firmy ubezpieczeniowe, które wyemitowały CDS-y, musiały zostać uratowane - lub same zostały ogłoszone bankrutami.
Stałe zobowiązania dłużne (CPDO). Po raz pierwszy stworzone w 2006 r., stałe zobowiązania dłużne to instrumenty inwestycyjne w ramach finansowania strukturalnego, które są nieco podobne do papierów wartościowych zabezpieczonych hipoteką, ponieważ ich wartość zależy od zdolności kredytowej pożyczkobiorców. Wartości CPDO nie są jednak oparte na zdolności kredytowej posiadaczy hipotek, ale na zdolności kredytowej dużych korporacji. Mimo że zostały ocenione na AAA przez główne agencje ratingowe, wartość CPDO spadła podczas kryzysu finansowego w 2008 r.
Ślad węglowy. Ilość gazów cieplarnianych, przeliczona na ich ekwiwalent dwutlenku węgla, uwolniona w wyniku określonego działania lub serii działań, nazywana jest śladem węglowym. Mimo że mogą one obejmować emisje innych gazów cieplarnianych, takich jak metan lub dwutlenek siarki, większość obliczeń śladu węglowego przelicza emisje na ich ekwiwalent dwutlenku węgla - aby ułatwić nam zrozumienie i porównanie. Zaniepokojeni obywatele światowej gospodarki mogą obliczyć swój ślad węglowy, korzystając z kalkulatorów śladu węglowego opartych na Web b, takich jak te udostępniane przez Conservation Fund, organizację ochrony środowiska z siedzibą w Arlington w stanie Wirginia.
Słońce: Statek dnia, kosmiczny pojazd mający pomóc w transporcie światła z powrotem do królestwa światła, według myśli manichejskiej.
Suwa: Jeden z bożków-bogów w Koranie, imię Azazi′ila w Matce Ksiąg.
Syzygos: partner lub towarzysz, szczególnie w niebiańskiej syzygii lub zjednoczeniu pary eonów w pleromie.
Szymon Mag: Samarytański nauczyciel religijny z I wieku n.e., uznawany przez herezjologów za twórcę gnostycyzmu. Wydaje się, że Szymon Magus określił siebie mianem wielkiej mocy boga i związał się z kobietą o imieniu Helena, którą nazwał pierwszą myślą. W Dziejach Apostolskich i Dziejach Piotra jest przedstawiany jako zwykły magik.
Szymon z Cyreny: W ewangeliach Nowego Testamentu Szymon z Cyreny niósł krzyż Jezusa na miejsce ukrzyżowania. W Drugim Traktacie Wielkiego Seta mówi się, że Szymon również niósł krzyż, a "inny" (Szymon lub ciało, które przyjął Jezus) został ukrzyżowany zamiast Jezusa. Według Ireneusza z Lyonu Bazylides nauczał, że Szymon z Cyreny został omyłkowo ukrzyżowany zamiast Jezusa. Według Koranu, sura 4, Jezus tylko wyglądał na ukrzyżowanego, a zamiast tego mógł zostać ukrzyżowany inny (być może Judasz Iskariota).
Sin : Księżyc, zła moc w myśli Mandaean.
Siniawis: Podziemia, w myśli Mandaean.
Sitil: Niebiański Seth, posłaniec światła, w myśli Mandaean.
Sześć: liczba niezupełności, używana jako numeryczny symbol materii w Komentarzu Herakleona do Jana.
Sodoma: miasto nad Morzem Martwym. W Księdze Rodzaju Sodoma zostaje ukarana za niegodziwość zniszczeniem przez ogień i siarkę. W parafrazie Sema Sodoma jest chwalona za swoich gnostyckich mieszkańców.
Soldas: Demon w parafrazie Sema, o którym mowa wraz z innym demonem. Można go utożsamić z Jezusem, w przeciwnym razie z Janem Chrzcicielem. W tekście Soldas może zostać ukrzyżowany przez siłę natury.
Salomon: Syn Dawida i król Izraela, o legendarnej mądrości. Tekst zatytułowany Księga Salomona jest wspomniany w O pochodzeniu świata. Chociaż tożsamość tego tekstu pozostaje nieznana, Salomonowi przypisuje się kilka znanych tekstów, w tym (oprócz tekstów biblijnych Kaznodziei i Pieśni nad pieśniami) Testament Salomona, który omawia, jak Salomon zbudował świątynię przy pomocy demonów.
Sophaia: Moc przywoływana w parafrazie Sema.
Sophia: Uosobiona mądrość Boża, która utraciła chwałę i została przywrócona w mitach gnostyckich. W tekstach walentynańskich mówi się o niej, że przejawia się w wyższej mądrości (Sophia) i niższej mądrości.
Stela: Starożytny zabytek w formie tablicy, często z inskrypcją, dobrze znany w świecie Bliskiego Wschodu. W tekstach gnostyckich uważa się czasami, że stele są zachowanymi od starożytności źródłami objawień. Wspomniane w Trzech stelach Seta, Rozmowie o ósmej i dziewiątej oraz prawdopodobnie w Objawieniu Adama.
Shamish: Słońce, zła moc utożsamiana z Adonai, żydowskim bogiem, w myśli Mandejczyków.
Sem: syn Noego i legendarny ojciec Semitów. Wspomniane w Objawieniu Adama (jako Sem) i parafrazie Sema (jak się wydaje).
Szyici: "Partia" Alego, szyitów, w islamie. Szyici oczekują, że przywództwo we wspólnocie islamskiej będzie pochodzić od potomków proroka Mahometa, legitymowanych przez Allaha.
Shkina: Niebiański dom, wieczne królestwo, eon uthr i lekkich istot, w myśli Mandaean. Shkina pochodzi od słowa shekhinah, po hebrajsku oznaczającego "mieszkanie, obecność, chwałę".
Sesengenbarpharanges: Słowo lub nazwa mocy znana z tekstów magicznych. Wspomniany w Ceremonii chrztu w Ewangelii Egipcjan, gdzie Sesengenbarpharanges jest opisany jako oczyszczający. Słowo lub nazwa prawdopodobnie pochodzi z języka aramejskiego (Sesengen, syn [bar-] Pharangesa); John G. Gager, Curse Tablets and Binding Spells, 269, sugeruje powiązanie z narkotykiem z drzewa figowego w "wąwozie Baaras" (greckie pharangos [dopełniacz]).
Set: Syn Adama i Ewy po śmierci Abla i wygnaniu Kaina. W Księdze Rodzaju, w Septuagincie, Set nazwany jest "innym nasieniem". Gnostycy setyjscy opisują siebie jako nasienie lub potomstwo Seta. Jako istota niebiańska Set jest również opisywany jako syn Geradamasa w boskiej pleromie.
Siedem: Hebdomad. Siedem to starożytna liczba kompletności, powszechnie używana do wskazania, co jest pełne i kompletne. Siedem oznacza liczbę dni w tygodniu, liczbę sfer planetarnych (Słońce, Księżyc, Merkury, Wenus, Mars, Jowisz, Saturn) w starożytnej astronomii, a więc liczbę królów stacjonujących nad sferami nieba w Tajemnej Księdze Jana. Siódmy, czyli hebdomad, odnosi się do sfery planetarnej, nad którą stacjonuje demiurg.
Siedemdziesiąt dwa: Lub siedemdziesiąt, tradycyjna liczba narodów i języków na całym świecie. Tytuł Septuaginty, greckiego tłumaczenia Biblii hebrajskiej, oznacza "siedemdziesiąt" i oznacza liczbę tłumaczy. Ponieważ siedemdziesiąt to siedem razy dziesięć, zobacz SIEDEM, aby zapoznać się z symboliką siedemdziesięciu. Ponieważ siedemdziesiąt dwa to sześć razy dwanaście.
Sabaoth: Syn Yaldabaotha i wybitna potęga tego świata w tekstach gnostyckich. Nazwa pochodzi od hebrajskiego i oznacza "zastępy" lub "armie", np. "władca zastępów".
Szabat: Szabat, siódmy dzień tygodnia i dzień odpoczynku w kalendarzu żydowskim. W różnych tekstach tak się określa. Rdzeń jest również używany do tworzenia nazw mocy tego świata w tekstach gnostyckich, na przykład Sabbataios i Sambathas.
Sakla: Lub Saklas, demiurg lub twórca tego świata, szczególnie w tekstach setskich. W tekstach manichejskich Sakla jest demonicznym twórcą świata materialnego, wraz z Nebroelem, w imieniu księcia ciemności. Imię Sakla oznacza po aramejsku "głupiec". Zwany także Samaelem, Yaldabaothem, Nebro.
Salman: Wyznawca Alego i duchowy regent Boga, Najwyższego Króla w Matce Ksiąg. Salman wykazuje podobieństwa do mądrości i niebiańskiego człowieka w tekstach gnostyckich. Jak w tekstach walentynańskich, gdzie istnieje rozróżnienie pomiędzy wyższą mądrością (Sophia) i niższą mądrością (Achamot) i jak w wielu tekstach gnostyckich, gdzie istnieje rozróżnienie między człowiekiem niebiańskim i ziemskim, Matka Księgi rozróżnia wielkiego Salmana i mniejszego Salmana. Salman jest opisywany jako istota światła i słowa Bożego.
Samael: Demiurg lub twórca tego świata, zwłaszcza w tekstach Sethi. Imię to w języku aramejskim oznacza "ślepy bóg". Zwany także Sakla, Yaldabaoth.
Samsara: Cykl wcielenia i reinkarnacji w buddyzmie i innych religiach, o którym mowa w Wielkiej Pieśni do Mani.
Sangha: buddyjska wspólnota religijna, o której mowa w Wielkiej Pieśni do Mani.
Saphaia: Moc przywoływana w parafrazie Sema.
Saphaina: Moc przywoływana w parafrazie Sema.
Szatan: Szatan, w myślach katarów. W tekstach katarów Szatan jest także bogiem demiurgem i stwórcą.
Środek: Królestwo Achamota, niższej mądrości i matki demiurga, pomiędzy duchowym królestwem boskości na górze a królestwem stworzenia na dole, zgodnie z tekstami Walentyniana. Środek stanowi zatem obszar pomiędzy pleromą a tym światem i jako taki nazywany jest miejscem śmierci w Ewangelii Filipa.
Światło: chwalebny wyraz boskości, ogólnie rzecz biorąc, w tekstach gnostyckich. W parafrazie Sema światło jest pierwotną mocą lub korzeniem powyżej, być może jak słońce. Koncepcja ta ma odpowiedniki w myśli platońskiej i neoplatońskiej.
Śmiejący się Jezus: Jezus jest opisany śmiejąc się ze świata w Ewangelii Judasza, Ewangelii Filipa, Okrągłym Tańcu na Krzyżu, Drugim Traktacie Wielkiego Seta i gdzie indziej, ponieważ chociaż świat uważa go za bezbronną istotę ludzką jest boski i nie może cierpieć ani umrzeć.
Stwierdzenia "ja jestem": aretalologiczne samookreślenia, stwierdzenia, w których bogowie lub boginie ujawniają swoje boskie cechy. Używane w Ewangelii Jana, Gromie i wielu innych tekstach gnostyckich.
Strażnik świetności: Jeden z pięciu synów żywego ducha, wysłanych na pomoc pierwotnemu człowiekowi, według myśli manichejskiej. Wspomniane w Kefalajach.
Światowa Organizacja Handlu (WTO): Organizacja międzynarodowa który zastąpiła Układ Ogólny w Sprawie Taryf Celnych i Handlu i miał obowiązek mediacji w sporach handlowych między narodami.
sojusz strategiczny: Długoterminowe partnerstwo między dwiema lub więcej firmami ustanowione w celu pomocy każdej firmie w budowaniu przewagi konkurencyjnej na rynku.
Sin: Akadyjskie imię mezopotamskiego boga księżyca. Jego sumeryjskie imię to Nanna.
Sophia: Grecka nazwa przypominająca boginię lub personifikację Mądrości w tekstach biblijnych.
Sukkot: święto religijne, znane również jako Kuczki lub Święto Namiotów.
Szamasz: Akadyjskie imię mezopotamskiego bóstwa słońca, boga sprawiedliwości. Jego sumeryjskie imię to Utu.
Shapsh: bogini słońca w Ugarit.
Szawuot: święto religijne, znane również jako Święto Tygodni lub Zesłanie Ducha Świętego.
Szechina: W tradycji żydowskiej "zamieszkanie" lub "obecność" Boga w świecie.
Szeol: Hebrajska nazwa podziemnego świata.
szofar: róg barani, używany jako trąba rytualna.
Shu: Egipski bóg przestronnej przestrzeni. Jest bratem i partnerem bogini Tefnut.
Semicki: etykieta nadawana dużej rodzinie języków używanych w starożytnej Azji Południowo-Zachodniej, niezwiązanych z językami europejskimi. Termin ten wywodzi się od imienia syna Noego, Sema, o którym mówiono, że jest przodkiem ludów lewantyńskich i mezopotamskich.
Septuaginta: greckie tłumaczenie Pism Hebrajskich, które powstało w III i II wieku p.n.e. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego "siedemdziesiąt" i odzwierciedla starożytną tradycję, zgodnie z którą ponad siedemdziesięciu żydowskich uczonych otrzymało zlecenie przetłumaczenia Tory na język grecki.
serafini: Ogniste skrzydlate węże z boskiego królestwa.
Szabat: Dzień szabatu.
stagflacja: sytuacja, w której gospodarka zwalnia, ale ceny i tak rosną.
stopa bezrobocia : Liczba cywilów w wieku co najmniej 16 lat, którzy są bezrobotni i próbowali znaleźć pracę w ciągu ostatnich czterech tygodni.
socjalizm: system ekonomiczny oparty na założeniu, że niektóre, jeśli nie większość, podstawowe przedsiębiorstwa powinny być własnością rządu, aby zyski mogły być bardziej równomiernie rozdzielane między ludzi.
środowisko biznesowe: otaczające czynniki, które pomagają lub utrudniają rozwój przedsiębiorstw
strata: Kiedy wydatki firmy są większe niż jej przychody.
Świadectwo Prawdy: (NHC IX, 3; koniec drugiego lub początek trzeciego wieku) Prawie połowa traktatu zaginęła lub jest zbyt fragmentaryczna, aby można było go rozszyfrować. Tekst dotyczy walki z ciałem i namiętnościami oraz wyrzeczenia i zawiera interpretacje fragmentów Biblii hebrajskiej i Ewangelii. Birger Pearson azasugerował, że Juliusz Kasjanus może być autorem Świadectwa Prawdy. Kilka grup gnostyckich jest krytykowanych w jednym fragmentarycznym fragmencie, w tym Walentynianie, Bazylidianie i Simonianie.
Świątynia: Według 1 i 2 Księgi Królewskiej oraz 1 i 2 Kronik, Świątynia w Jerozolimie została ukończona za panowania króla Salomona około 950 r. p.n.e. i zniszczona przez Babilończyków pod rządami Nabuchodonozora w 587 r. p.n.e. Druga Świątynia została zbudowana i ukończona w 515 r. p.n.e. przez powracających wygnańców z Babilonu. Zbudowano trzecią Świątynię przez Heroda Wielkiego w I wieku p.n.e. i prace nad nią kontynuowano, ale została zniszczona przez Rzymian w 70 r. n.e. Świątynia była używana alegorycznie w tradycji walentyńskiej, z Miejscem Najświętszym, najświętszą częścią wewnętrznej Świątyni , który był ukryty za zasłoną, postrzeganą jako odpowiednik gnozy.
Syntagma: Zaginiona herezjologiczna praca ojca kościoła Hipolita.
Syria: kraj ograniczony przez Palestynę od południa, rzekę Eufrat od wschodu i Morze Śródziemne od zachodu. Bliskość Syrii do Galilei i Judei oraz ich wspólny język (syryjski jest formą języka aramejskiego) sprawiły, że stała się otwarta na bardzo wczesne wpływy chrześcijańskie. Chrześcijaństwo tomasińskie miało swoją siedzibę w Syrii, podobnie jak Bardaisan. Wczesna literatura chrześcijaństwa syryjskiego obejmuje Diatessaron z Tacjana, Peszittę (która jest tłumaczeniem Biblii na język syryjski), Doktrynę Addaja, Księgę kroków i hymny Efraima.
Syryjski: forma języka aramejskiego używana w Syrii.
syzygy: (greckie syzygos, "połączone razem") W kosmologii Walentyniana para męskich i żeńskich eonów, takich jak Logos i Zoe lub Anthropos i Ecclesia, z których każdy reprezentuje jakąś boską lub archetypową cechę. Syzygia może emanować przez kolejne eony. Upadek Sophii jest czasami postrzegany jako wynik oddzielenia jej od jej syzygii.
St. Félix de Caraman: wioska na południe od Tuluzy, w której w 1167 r. odbyła się pierwsza duża rada katarów.
Stabilny i niestabilny: (II wiek) Zaginione dzieło Bardaisana.
stela: Kamienna płyta lub tablica z inskrypcją wzniesiona jako nagrobek lub pomnik.
Stetheus: W Zostrianos, strażnik chwały.
stichometria: (gr. stichos, "linijka [poezji]") Metoda obliczania objętości starożytnych tekstów poprzez zliczanie liczby wierszy w tekście. Starożytne stichometrie często zachowują tytuły i długości zaginionych dzieł.
Stobaeus, Johannes: (ok. 500) Macedończyk, który opracował antologię edukacyjną dla swojego syna Septimusa, zawierającą fragmenty Hermetica.
Strempsouchos: Towarzyszący eon, który strzeże dusz wybranych w Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha; także obserwatorem eonów w tekście bez tytułu.
Strophaia/Strophaias: W parafrazie Sema, jednej z boskich istot, które chronią ludzkość przed złymi siłami Natury.
Suf: (z hebr. yam suf) W mitach Mandejczyków morze trzcin lub Morze Czerwone, również interpretowane jako "morze końca".
Sulpicius Severus : (ok. 363 - ok. 420-425) arystokrata z Akwitanii, który został mnichem. Napisał kronikę, w której opisał życie Pryscyliana, straconego jako heretyk.
Sumpthar: W Zostrianos, eon osądzający.
Syllogizmy: Długa praca Apellesa badająca sprzeczności i nieprawdę, które jego zdaniem były typami Biblii hebrajskiej lub Starego Testamentu, który dla niego był dziełem okrutnego niższego boga.
Sylwester II: (ok. 946-1003) Urodzony jako Gerbert d′Aurillac, w 999 r. Sylwester II został pierwszym francuskim papieżem. Wprowadził arabską naukę, astronomię i matematykę na Zachód, co doprowadziło do oskarżeń o czary. Podejrzewano go również o sympatie manichejskie iw 991 r. zobowiązano go do podpisania antymanichejskiego wyznania wiary. Symeon Nowy Teolog: (949-1022) urodzony w Galacji i został opatem klasztoru św. Mamasa w Konstantynopolu. Uważał, że theosis lub deifikacja była centralnym elementem życia chrześcijańskiego i że ludzie powinni doświadczać Boga bezpośrednio poprzez hezychazm.
Syncrasis: ("mieszanka") Zgodnie z systemem walentyniańskim w Tertulianie Przeciwko walentynianom, eon emanował z Sermo i Vita, który jest sparowany w syzygii z Acinetosem.
synkretyzm: mieszanie się dwóch lub więcej wpływów kulturowych. Gnostycyzm jest synkretyczny, ponieważ łączy myśl pogańską, w tym platonizm, z tradycjami żydowskimi lub chrześcijańskimi.
Syneza: ("Inteligencja") W Walentyniańskim systemie w Tertuliana Przeciw Walentynianom, eon emanujący z Anthropos i Ecclesia, który jest sparowany w syzygii z Ainosem.
synod: Formalne spotkanie przedstawicieli różnych jednostek Kościoła.
Synogchouta/Sunogchouta: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który ożywiał lewe żebra.
Smoun: Nazwa uniwersalna w Allogenes.
Sodoma i Gomora: dwa miasta zniszczone przez Boga w Księdze Rodzaju 19:24-25 za grzeszność ich mieszkańców. Incydent jest kilkakrotnie wspominany w tekstach gnostyckich. Na przykład w Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha, Zbawiciela Set zstępuje w czasach Sodomy i Gomory, a oba miasta mają pozytywne konotacje jako ojczyzna nasienia Seta (tj. setyjskich gnostyków). Set mógł przenieść swój lud z Gomory do Sodomy. W parafrazie Sema Sodoma zostanie niesprawiedliwie zniszczona przez Naturę, ale jej mieszkańcy, Sodomici, są odbiorcami uniwersalnej nauki i będą mieli czyste sumienie. Według Ireneusza niektórzy gnostycy (znani późniejszym pisarzom jako Kainici) identyfikowali Sodomitów jako swoich poprzedników.
Soldas: W parafrazie Sema demon, "ciemny płomień", który reprezentuje fizyczne ciało Jezusa i zostanie ukrzyżowany przez Rebouela.
Solmis/Solmises: Eon w Allogenes; w Zostrianos, luminarz eonu Protofanes; także jeden z czterech luminarzy eonu Kalyptos. Jego małżonką jest Olmis.
Salomon: W tradycji gnostyckiej biblijny król Salomon nie jest postacią pozytywną i jest kojarzony z demonami, co jest cechą wspólną tekstów gnostyckich z innymi pozabiblijnymi legendami o Salomonie. O pochodzeniu świata odsyła czytelnika do Księgi Salomona, która zawiera listę demonów. W Objawieniu Adama Salomon wykorzystuje armię demonów do poszukiwania dziewicy, która jest przez niego zapłodniona i rodzi dziecko, które karmi na skraju pustyni; ta historia jest jednym z trzynastu podanych przykładów fałszywej historii o przyjściu na świat iluminatora. W Drugim Traktacie Wielkiego Seta Salomon jest nazywany pośmiewiskiem, ponieważ myślał, że jest Chrystusem. W Świadectwie Prawdy mówi się, że Salomon zbudował Jerozolimę z pomocą demonów, które uwięził w fundamentach miasta.
Song of the Cathar Wars: długi wiersz Wilhelma z Tudeli upamiętniający krucjaty albigensów.
Syn Boży: Pojęcie Jezusa jako Syna Bożego w wierze chrześcijańskiej miało swoje odpowiedniki w innych religiach i filozofiach. W Hermetice Syn Boży jest postrzegany w terminach platońskich jako boskie Słowo, Logos, które wyszło z Nous.
Syn Człowieczy: Najpopularniejszy tytuł Jezusa w Ewangeliach kanonicznych, podobnie używany w Ewangelii Tomasza i Ewangelii Filipa. Syn Człowieczy to czasami nazwa eonu w systemach gnostyckich Walentyniana. W Sekretnej Księdze Jana Set, jako syn Adama, pierwszego człowieka, jest "synem podobnym do syna człowieczego".
Sophia: (z greckiego "mądrość") Kluczowa postać w micie gnostyckim, przedstawiająca uwięzienie duszy w świecie materii i jej wyzwolenie w świecie ducha. Opowieść o upadku Sophii ma wiele odmian w tekstach gnostyckich, ale najczęstsze elementy są następujące: Sophia jest najniższym z eonów i doświadczyła upadku, który powołuje do istnienia materialny wszechświat i demiurga. Następnie zostaje przywrócona, przynajmniej częściowo, do swojej poprzedniej pozycji przez eon, który może być znany jako Zbawiciel. Ten sam proces zachodzi następnie w przypadku ludzi, z których każdy może zostać wyzwolony z materialnego świata. W kosmologii Bazylidesa Sophia jest jedną z pięciu emanacji Ojca. Według systemu Walentyniana w Tertuliana Przeciwko Walentynianom Sophia była eonem pochodzącym od Anthroposa i Ecclesia, który jest sparowany w syzygii z Theletusem. Gnostycka Sophia rozwinęła się z uosobionej Mądrości hellenistycznej żydowskiej literatury mądrościowej, takiej jak Księga Mądrości, Kaznodziei i Przysłów. W Księdze Przysłów 8:22-31 Mądrość głosi, że została stworzona przed początkiem świata.
Sorma: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył genitalia.
Sostrapal: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył wątrobę.
soteriologia: teologiczne studium zbawienia. Dla chrześcijan zbawienie pochodzi z wiary w Chrystusa; dla gnostyków zbawienie pochodzi z samej gnozy.
samogłoski: W języku greckim siedem samogłosek to A, E, E, I, O, U, O (Alpha, Epsilon, Eta, Iota, Omicron, Upsilon i Omega). Często kojarzone są z siedmioma planetami w schemacie klasycznym. Sekwencje powtarzanych samogłosek, przeznaczone do intonowania, można znaleźć w tekstach gnostyckich, a gnostycy prawdopodobnie używali ich do osiągania odmiennych stanów świadomości.
świat światła: Boskie królestwo Mandejczyków, nieco równoważne pleromie.
Sinetos: Pomocnik siedmiu dziewic światła w Księgach Jeu.
Sirmione: włoski zamek, który dawał schronienie katarom aż do upadku w 1276 roku. W 1278 roku wszystkich dwustu doskonałych z Sirmione zostało spalonych żywcem przez Inkwizycję w amfiteatrze w Weronie.
Sitil: w micie Mandejczyków jeden z trzech synów Adama i Ewy. Sitil jest synem duchowego Adama Kasyi, a także fizycznego, ludzkiego Adama, Adama Pagrii. Sitil zaoferował śmierć zamiast Adama, więc po śmierci dusza każdego człowieka jest ważona na szalach Abatura z duszą Sitila. Rządzi także czyśćcem Mandejczyków. Sitil jest odpowiednikiem Seta i odgrywa równie godną podziwu rolę w mandeizmie.
sitz-in-leben: (niem. "osadzenie w życiu") Hipotetyczna sytuacja społeczna stanowiąca tło dla określonej części pism religijnych, szczególnie w Nowym Testamencie.
sześć Liczba związana z materią w Komentarzu Herakleona do Jana.
Sesengenpharanges: Towarzyszący eon w Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha.
Set: Trzeci syn Adama i Ewy, dany w miejsce Abla po tym, jak został zamordowany przez Kaina (Rdz 4:25). Dla niektórych gnostyckich sekt znanych jako Setianie, którzy wzięli od niego swoją nazwę, był postacią zbawiciela i wzorem gnostyków.
Setianie: Klasyczna sekta gnostycka. Herezjolodzy nazywali ich Setami, a także używali nazw takich jak Barbelognostycy lub po prostu Gnostycy, ale nazywali siebie dziećmi Seta lub nasieniem Seta lub nieprzekupną lub niewzruszoną rasą. Pochodzenie setyjskie nie są powiązane z żadnym historycznym założycielem, ale nawiązują do mitologii opartej na postaci Seta. Teksty setyjskie obejmują takie dzieła, jak Ewangelia Judasza, Tajemna Księga Jana, Święta Księga Wielkiego Niewidzialnego Ducha, Marsanes i Zostrianos. Kosmogonia setiańska i kosmologia przedstawia trójcę Ojca, czyli Niewidzialnego Ducha; Matka lub Barbelo; i Dziecko, czyli Autogenes, samozrodzony. Wytwarzają one czterech luminarzy, Harmozel, Oroiael, Daveithai i Eleleth. Sophia wywodzi się od świetlistej Eleleth, a poprzez jej upadek demiurg i jego archonci tworzą świat materialny oraz ludzkie ciało i duszę, chociaż ludzki duch jest przekazywany z pleromy lub eonów.
siedem: Liczba klasycznych planet, dni tygodnia i sfer planetarnych.
Siedem kazań do zmarłych: niejasny i poetycki tekst napisany w 1917 roku przez CG Junga i przypisywany Bazylidesowi. Wśród gnostyckich tematów w tekście są pleroma, Abraxas i psyche.
Siódmy Kosmos Proroka Hieraliasza: zaginione dzieło wspomniane w O powstawaniu świata. Mówi się, że zawiera listę światów i ich właściwości.
Silvanus: rzekomy autor Nauk Sylwana, prawdopodobnie współpracownik apostoła Pawła wspomnianego w 2 Koryntian 1:19; 1 Tesaloniczan 1:1,2; i 2 Tesaloniczan 1:1. Simat: (Mandaickie, "Skarb") Ulubione imię Mandejczyków. Imię lub epitet nadano również Ruha, statkowi, jednej z żon Ptahila i tronowi.
Simon de Montfort : (1165-1218) glówny krzyżowiec krucjaty albigensów przeciwko katarom. Odważny i okrutny w bitwie, ostatecznie został panem Langwedocji. Został zabity przez duży kamień wyrzucony przez katapultę.
Szymon Mag: Uważa się, że Szymon jest prawdziwą postacią historyczną, która żyła w pierwszym wieku naszej ery. Pochodził z Samarii, być może z Gitty, i według tradycji był magiem i pierwszym gnostykiem: przez ojców kościoła traktowany był jako najwyższy archheretyk. Według Dziejów Apostolskich 8, Szymon, będąc wcześniej magikiem, został nawrócony na chrześcijaństwo przez Filipa Ewangelistę (który może, ale nie musi być utożsamiany z apostołem Filipem). Szymon zaoferował pieniądze, aby uzyskać władzę nakładania rąk, którą posiadali Piotr i Jan, stąd nazwa symonia. Szymon był znany jako "Wielka Moc" według Dziejów Apostolskich, termin, który wielokrotnie pojawia się w związku z nim. Ważna historia opowiedziana przez Justina Męczennika, innego Samarytanina, mówi o tym, jak Szymon wykupił niewolniczą prostytutkę o imieniu Helena lub Helen z burdelu w Tyrze po tym, jak rozpoznał w niej obecne wcielenie Ennoi, "pierwszą myśl, matkę wszystkich". Jako istota podobna do Sophii upadła i została uwięziona w jednym kobiecym ciele po drugim, włączając inkarnację jako Helena z Troi, aż została odkupiona przez Szymona. Ta historia jest oczywiście wersją upadku i odkupienia duszy, jak w Egzegezie o duszy. Późniejsze legendy o Szymonie w literaturze pseudo-klementyńskiej dodają fikcyjne szczegóły, takie jak imię jego ojca i matki oraz jego terminowanie u Jana Chrzciciela. Inne późne i wrogie tradycje mówią, że Szymon zmarł w wyniku własnej magii. Według Hipolita kazał się pochować, aby zademonstrować swoje zmartwychwstanie, ale zamiast tego udusił się w swoim grobie. Według Dziejów Piotrowych i Męczeństwa Piotra próbował latać, ale rozbił się o ziemię i zmarł po złamaniu wielu kości. Inskrypcja Semo Sancus została błędnie zinterpretowana przez ojców kościoła jako pomnik Szymona Maga.
Szymon z Cyreny: W ewangeliach kanonicznych Szymon niósł krzyż Jezusa, gdy Jezus nie był w stanie tego zrobić. Bazylides nauczał, że Szymon został ukrzyżowany zamiast Jezusa, co jest również sugerowane w * Trzech Stelach Seta, gdzie Szymon pomaga Jezusowi nieść krzyż, a następnie "inny", prawdopodobnie Szymon, zostaje ukrzyżowany w jego miejsce. Tradycja ta była kontynuowana w islamie, a Koran 4:157 stwierdza, że Jezus w rzeczywistości nie został ukrzyżowany, a jedynie jego podobieństwo.
Szymon Bogomil: Bogomil Biskup Druguntii, który dał consolamentum Nicetasowi. Szymon został rzekomo złapany in flagrante delecto, unieważniając swój własny status Doskonałego, a także całego zainicjowanego przez niego Doskonałego.
Simonianie: gnostyccy wyznawcy Szymona Maga, którzy istnieli w drugim i trzecim wieku, a być może nawet w pierwszym. Autorem Apophasis Megale był prawdopodobnie nieznany Simonianin. Ireneusz napisał, że Szymonowie mieli posągi Szymona i Heleny przypominające Zeusa i Atenę.
symonia: Praktyka płacenia za stanowiska i przywileje kościelne, nazwana imieniem Szymona Maga, który według Dziejów Apostolskich ofiarował Piotrowi i Janowi pieniądze, jeśli dadzą mu możliwość nałożenia rąk i udzielenia Ducha Świętego.
Septuaginta: (po grecku "siedemdziesiąt") Greckie tłumaczenie Biblii hebrajskiej, sporządzone w Aleksandrii między III a I wiekiem pne. Nazwa tradycyjnie wywodzi się z legendy, według której siedemdziesięciu dwóch uczonych pracowało w Aleksandrii przez siedemdziesiąt dwa dni, aby przetłumaczyć Biblię hebrajską na prośbę Ptolemeusza II. Septuaginta zawiera apokryfy.
serafin: klasa aniołów, którymi w Tajemnej Księdze Jana rządzi Yaldabaoth i są bardziej podobni do archontów niż do niebiańskich stworzeń zasiadających przed tronem Boga w Księdze Izajasza (Iz. 6:1-3), którzy stali się najwyższa kategoria aniołów w chrześcijańskiej hierarchii anielskiej.
Serapion: (ok. 200) biskup Antiochii, który w liście publicznym skomentował apokryficzną Ewangelię Piotra, uznając wiele z niej za autentyczną, ale wskazując na element doketyczny w opisie ukrzyżowania i zmartwychwstania.
Serapis: zhellenizowany egipski bóg łączący Ozyrysa i byka Apisa, przedmiot nowej religii misteryjnej w IV wieku pne.
Sermo: (łac. "mowa") Zgodnie z systemem walentyniańskim opisanym w "Przeciwko walentynianom" Tertuliana, jeden z ogdoadów, pochodzi od Nousa i Alethei, która jest połączona w syzygy z Vitą.
Secret Doctrine, The: Obszerna, sześciotomowa praca, zwykle drukowana w dwóch tomach, autorstwa H. P. Bławatskiej, opublikowana po raz pierwszy w 1888 r., której celem jest ujawnić ezoteryczną esencję wielkich religii, w tym chrześcijaństwa, judaizmu, islamu, hinduizmu, buddyzmu i zaratusztrianizmu. Odwołuje się często do dostępnej wówczas literatury gnostyckiej, w tym herezjologów, Księgi Jeu i Pistis Sophia. Bławatska utrzymywała, że gnostycy byli posiadaczami prawdziwej wiedzy ezoterycznej w tradycji chrześcijańskiej. Tajna Ewangelia Marka: Część listu Klemensa Aleksandryjskiego, zapisana na wyklejce siedemnastowiecznej księgi, rzekomo odkrytej przez Mortona Smitha w 1958 roku w klasztorze Mar Saba niedaleko Jerozolimy. List odnosi się do dłuższej wersji Ewangelii Marka, z której korzystali Karpokraci. Tajemna Ewangelia Marka zawiera odpowiednik historii Łazarza i krótki fragment, który wypełnia pozorną lukę w narracji znanej Ewangelii Marka. Autentyczność listu i ewangelii została poważnie
zakwestionowana przez Stephena Carlsona w książce The Gospel Hoax: Morton Smith′s Invention of Secret Mark (Baylor University Press, 2005) i może to być genialne fałszerstwo Mortona Smitha.
Sekretne powiedzenia Ye Su: współczesna ewangelia apokryficzna autorstwa Jaya G. Williamsa, profesora religioznawstwa w Hamilton College, który twierdził, że pan Wang i pan Chang dali mu rękopis, który, choć była to chińska ewangelia, został napisany w języku greckim Koine. Jego umowa z Wangiem i Changiem nie pozwoliła mu opublikować oryginalnego tekstu greckiego. The Secret Sayings of Ye Su opiera się na modelu Ewangelii Tomasza i jest próbą stworzenia ewangelii taoistycznych powiedzeń chrześcijańskich. Wiele powiedzeń odzwierciedla współczesne problemy.
Sekretna Wieczerza: (ok. 1190) tekst bogomilski używany również przez katarów, opisujący bunt Lucyfera/Szatana i stworzenie przez niego świata . Chrystus jest posłany przez Boga, aby wpływać na ludzkość.
Secundus: Walentynianin ze szkoły wschodniej, który podobno żył w tym samym czasie co Ptolemeusz, w połowie II wieku. Nauczał, że trzydzieści eonów miało "owoce", z których wywodzi się upadła moc.
Sederkeas: W Parafrazie Sema, boska istota opisana jako "nieśmiertelna pamiątka".
Sefer-ha-Bahir: Tekst kabalistyczny, prawdopodobnie pochodzenia średniowiecznego, ale przypisywany rabinowi Nehunia ben ha-Kahana z I wieku. Zawiera omówienie imion * Boga, szczegóły dziesięciu sefirot, astrologię i alfabetyczne midrasze.
sefirah: (l.mn. sefirot, sefirot) Jeden z dziesięciu węzłów Drzewa Życia w Kabale, z których każdy jest emanacją Boga.
Seldao: W Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha, moc związana z chrztem, która wraz z Elainos "stacjonuje na wysokości"; w Zostrianos, eon, część czwartego eonu Protofanesa.
Selmechel/Seimechel: W Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha, Aerosiel i Selmechel zostają wysłani z czterystoma żelami, aby strzec nieprzekupnej rasy, tj. setyjskich gnostyków.
Selmen/Semen: W Zostrianos, eon umysłu Protophane
Nasienie: Odkrywca luminarza eonu Barbelo w Zostrianos i Allogenes.
Semesilam: Słowo mocy używane w koptyjskich i greckich tekstach magicznych, prawdopodobnie oznaczające "wieczne słońce".
Semo Sancus: rzymski bóg przysięgi. Inskrypcja Semo Sancus ("Semoni Sanco Deo Fidio Sacrum") na wyspie na Tybrze Rzym został błędnie odczytany przez Justyna Męczennika (Pierwsza Apologia 26, 56) jako odnoszący się do Szymona Maga ("Simoni deo sancto"), błąd kontynuowany przez innych ojców kościoła, w tym Ireneusza, Tertuliana i Euzebiusza.
Senaon: W Trzech Stelach Seta, Autogenes lub samozrodzony, połączony z najwyższym Przedegzystującym.
Senaphim: W Tajemnej Księdze Jana, anioł, który stworzył brzuch.
Sensengenbarpharanges: Słowo mocy używane w *koptyjskich i greckich *tekstach magicznych. Jego znaczenie jest nieznane, ale prawdopodobnie może być powiązane z nazwą leku pochodzącego z drzewa figowego.
Sekretna Księga Jakuba: (NHC I,2; II w.) Gnostycki tekst dialogowy, prawdopodobnie Walentynian, od Jakuba (prawdopodobnie Jakuba Sprawiedliwego) do odbiorcy, którego nazwisko jest nieznane z powodu uszkodzenia rękopisu. Jezus, określany głównie jako Zbawiciel, ukazuje się dwunastu uczniom, którzy siedzą razem i spisują jego nauki, 555 dni po ukrzyżowaniu. Dialog, który następuje, toczy się głównie między Jezusem a Piotrem, a także między Jezusem a Jakubem. Tematy przemówień Jezusa obejmują sen lub czuwanie, pijaństwo lub trzeźwość, niedobór lub sytość, znaczenie cierpienia, królestwo niebieskie i samopoznanie. Zawiera serię błogosławieństw i biadań, a także dwie skądinąd nieznane przypowieści przypisywane Jezusowi, przypowieść o kłosach zboża i przypowieść o pędzie palmy. Niektóre z nich należą do tradycji wcześniejszych niż Tajemna Księga Jakuba. Część dialogowa kończy się dramatycznym wstąpieniem Jezusa i rozproszeniem uczniów, a księgę zamyka ostatnia rada Jakuba dla adresata listu.
Sekretna Księga Jana: (NHC II,1; III,1; IV,1; BG 8502,2) Klasyczny tekst setyjskiego gnostycyzmu, który przetrwał w czterech wersjach, dwóch "krótkich" i dwóch "długich", oraz w streszczenie autorstwa Ireneusza. Prawdopodobnie powstał jako żydowski tekst gnostycki, który został później zrewidowany, aby zawierał chrześcijańskie cechy gnostyckie, w tym jego sekwencję ramową jako objawienie zmartwychwstałego Chrystusa dane Janowi, synowi Zebedeusza. Po setyjskiej kosmologii, w której kładzie się nacisk na Barbelo i czterech luminarzy, upadek Sophii skutkuje narodzinami Yaldabaotha, który z kolei wraz ze swoimi archontami tworzy Adama. Podano długie listy archontów, autorytetów i mocy, wraz z ich wpływem na części ciała. Ale demiurg zostaje oszukany przez luminarzy, aby tchnął boskiego ducha w Adama. Ewa jest przedstawiona jako wyższa, duchowa część Adama. Spożywają owoc z drzewa poznania (gnosis) i zostają wypędzeni z ogrodu. Ewa zostaje zgwałcona przez Yaldabaoth, a Kain i Abel, znani również jako Eloim i Youe/Yave, są produktem brutalnego związku. Kain i Abel mają rządzić materią i ciałami. Przyszłe zbawienie ludzkości leży w gestii gnostyków, dzieci Seta, trzeciego syna Adama i Ewy. Tajemna Księga Jana kończy się hymnem ku czci Zbawiciela, a Jan odchodzi, aby opowiedzieć pozostałym uczniom o swoim objawieniu.
schizma: (z gr. skizma, "czynsz", "rozszczep") Podział lub rozłam w dowolnej organizacji. "Wielka Schizma" była rozłamem między Rzymianami a Kościołem katolickim i prawosławnym w 1054 r.
skryptorium: pomieszczenie, w którym przepisywano rękopisy.
Sdum: Mandejski demoniczny władca podziemi.
Sabalo: W Sekretnej Księdze Jana, anioł ożywiający łono.
Sabaoth: (po hebrajsku "zastępy", "armie") W Biblii Bóg jest czasami nazywany "Panem Zastępów" lub "Panem Zastępów", a Sabaoth został przywłaszczony przez gnostyków na imię archonta. W Sekretnej Księdze Jana Sabaoth jest archontem o twarzy węża, kojarzonym z Czwartkiem i połączonym z Królestwem. W O pochodzeniu świata jest synem Yaldabaotha, który wychwala Pistis Sophię i jest przez nią uwielbiony i uniesiony do siódmego nieba. W O pochodzeniu świata jego żeńskie imię to "Bóstwo".
Sabbataios (również Sabbede lub Sabbateon): W Sekretnej Księdze Jana, archont o twarzy płonącego ognia, który jest kojarzony z niedzielą i jest połączony ze Zrozumieniem.
Szabat: (hebr. szabat, "odpoczynek") Dzień odpoczynku w judaizmie. Ponieważ stan spoczynku był równoznaczny z gnozą, w gnostycyzmie sabat mógł być albo postrzegany jako synonim gnozy, albo po prostu być artefaktem religii demiurgicznej. Tak więc w Ewangelii Tomasza 27: "Jeśli nie będziecie zachowywać szabatu jako szabatu, nie ujrzycie Ojca".
Sabenai: Istota związana z intronizacją odbiorcy w rytuale chrztu Setiańskich Pięciu Pieczęci w Trzech Formach Pierwszej Myśli.
Sabianie: Koran (2:59) wspomina o nieznanym skądinąd ludzie zwanym Sabianami, których należy uważać za "Ludzi Księgi" i tym samym zasługują na tolerancję ze strony muzułmanów. Mandejczycy identyfikowali się jako Sabianie i dlatego byli tolerowani w islamie, pomimo okresowych prześladowań. Inne grupy etniczne/religijne również roszczą sobie prawo do tytułu Sabian, w tym Sabianie z Harranu.
Sablo: W Objawieniu Adama, jeden z trzech aniołów, wraz z Abrasaxem i Gamalielem, którzy zstąpią i uratują ludzi przed ogniem i gniewem, prawdopodobnie z Sodomy i Gomory.
Sacconi, Raynier: (ok. 1250) włoski inkwizytor, który wcześniej był katarem. W swoich relacjach o włoskich katarach stwierdził, że kościół katarów we Włoszech miał trzy dywizje: Albanenses, Concorrenses i Baolenses. Ocenił, że w połowie XIII wieku we Włoszech żyło około czterech tysięcy katarów.
Sael: Anioł Edenu w Baruchu Justyna.
Sakla/Saklas: (aramejski, "głupiec") Imię demiurga w wielu tekstach gnostyckich. W Sekretnej Księdze Jana pierwszy archont, czyli demiurg, ma trzy imiona: Yaldabaoth, Saklas i Samael. W Ewangelii Judasza Saklas jest przywódcą aniołów wspomagających demiurga Nebro, który stwarza ludzkość i jest Bogiem, któremu chrześcijanie składają ofiary. Sakla jest również połączona z Nebruelem w Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha. Wersja tej historii trafiła do manichejskiego mitu, w którym Sakla jest demonem demurgicznym, który wraz z Nebroelem stworzył populację świata poprzez masturbację i aborcję.
Salamex: Odkrywca luminarza eonu Barbelo w Zostrianos i Allogenes.
Salman: wyznawca Alego, siostrzeniec Mahometa, który w Matce Ksiąg został przemieniony w boską postać nieco przypominającą Sophię.
Salome: (hebr. shalom, "pokój") Naśladowczyni Jezusa, o której mowa we fragmentarycznych wzmiankach w kanonicznej i apokryficznej literaturze chrześcijańskiej. W Ewangelii Marka 15:40 Salome jest jedną z kobiet obecnych przy ukrzyżowaniu. Tradycja chrześcijańska zharmonizowała równoległe opisy ukrzyżowania u Mateusza i Jana i uznała, że Salome była młodszą siostrą Marii, a więc ciotką Jezusa, a także żoną Zebedeusza i matką Jakuba i Jana. W Ewangelii Tomasza 61, Salome prowadzi tajemniczy dialog z Jezusem, który wspiął się na jej kanapę i jadł z jej stołu. W zaginionej Ewangelii Egipcjan (nie w tekście Nag Hammadi o tym tytule) Salome prowadzi kolejny dialog z Jezusem dotyczący wpływu śmierci i (prawdopodobnie alegorycznej) roli kobiety. Według Celsusa gnostycy harpokraci wywodzą się z Salome. zbawienie: Proces lub stan zbawienia od grzechu lub upadku. W schematach gnostyckich zbawienie pochodzi z samej gnozy; w chrześcijaństwie wynika z wiary w Jezusa Zbawiciela.
Samael: ("Bóg ślepców") Utożsamiany z Sakla i Yaldabaothem w Naturze Władców, zajmuje miejsce żydowskiego boga w opowieści o ogrodzie Eden.
Samaelo: Archon czwartego eonu w Księgach Jeu.
Samandar′il: W micie Mandejczyków uthra i duch kwiatów.
Samaria: region między starożytną Judeą a Galileą, w którym mieszkali Samarytanie, odrębna grupa od VI wieku p.n.e., wygnania Izraelitów do Babilonu. Samarytanie praktykowali własną formę heterodoksyjnego judaizmu, skupiającą się raczej na świątyni na Górze Garizim niż na Jerozolimie. Mówiono, że Samaria była domem Szymona Maga, Menandra, Dositheosa i herezjologa Justyna Męczennika. Tradycje podane przez herezjologów sugerują, że Samaria mogła być jednym z regionów, w których po raz pierwszy pojawił się gnostycyzm lub protognostycyzm. W Ewangelii Tomasza 60 Jezus widzi Samarytanina prowadzącego baranka do Judei, co prowadzi do medytacji nad sensem jedzenia i bycia żywym lub martwym.
Samblo: Istota związana z obrzędem chrztu Pięciu Pieczęci Sethian w Trzech Formach Pierwszej Myśli.
Samman, Mohammed Ali: egipski rolnik, który odkrył kodeksy Nag Hammadi w grudniu 1945 roku. Samman szukał naturalnego nawozu wokół klifów w pobliżu swojej wioski, kiedy przypadkowo odkrył gliniany słoik zawierający kodeksy. Następnie został zamieszany w krwawą waśń po zabójstwie swojego ojca, a on i jego bracia zabili mordercę swojego ojca. Następnie Samman zostawił kodeksy koptyjskiemu księdzu Al-Qummusowi Basiliyusowi Abd el Masihowi. Następnie trafiły do Kairu i trafiły w ręce handlarzy antykami, a ostatecznie uczonych.
samsara: buddyjski termin określający cykl narodzin i ponownych narodzin, używany w tekstach manichejskich inspirowanych buddyzmem.
Saphaia: postać przywołana w parafrazie Sema, który wraz z Saphainą i Sophaią znajduje się "w obłoku tych, którzy zostali oddzieleni od niespokojnego ognia".
Saphasatoel: Jeden z siedmiu aniołów, którzy rządzą wszystkimi innymi aniołami ożywiającymi ciało w Tajemnej Księdze Jana.
Safona: w Zostrianos, anioł, który prowadzi chmury; także słynny grecki poeta z VII wieku pne.
Sasabek/Sasabed: W koncepcji naszej wielkiej mocy ukrzyżowanie Jezusa skutkuje przekazaniem go Sasabekowi i Berotthowi w zaświatach.
Szatan: (po hebrajsku "przeciwnik") upadły anioł w wierzeniach żydowskich i chrześcijańskich oraz dżinn w tradycji islamskiej. Szatan nie odgrywa ważnej roli w starożytnym gnostycyzmie, ale pojawia się w niektórych tradycjach. W Baruchu Justyna Szatan jest aniołem Edenu. W Tajemnej Księdze Jakuba Jezus wspomina Szatana jako postać, która może kusić, uciskać i prześladować; a w Księdze Allogenesa Szatan kusi Jezusa-Allogenesa i jest opisywany jako władca świata, co jest odniesieniem do jego demiurgicznej roli. W doktrynie katarów i bogomilów znany jest jako Satanas, a także pełni rolę demiurga, odpowiadając za stworzenie świata materialnego.
Sator Areto Tenet Opera Rotas: "Siewca Areto trzyma koła dzięki pracy". Magiczna formuła zapisana jako kwadrat i używana przez chrześcijan .
Satornilos: (ok. 120 n.e.) Wczesny proto-gnostycki nauczyciel z Antiochii (a może Daphne) w Syrii. Według Ireneusza Satornilos był uczniem Menandra, który był uczniem Szymona Maga. Satornilos nauczał, że jeden nieznany Ojciec stworzył aniołów, archaniołów, moce i panowania oraz że siedmiu niższych aniołów, z których jeden był żydowskim bogiem, stworzyło świat i ludzkość. Ci aniołowie próbowali stworzyć istoty ludzkie na wzór Najwyższego światła, ale nie mógł ich ożywić, dopóki z wysokości nie została dana iskra życia. Ta iskra najwyższego życia powróci do swego źródła po śmierci. Wpływ żydowskiego boga i jego pism był postrzegany jako zły, a nauki Satornilosa miały na celu przeciwdziałanie szkodom wyrządzanym przez pisma. Ludzkość można podzielić na dobrych i złych; tylko dobrzy ludzie mają iskrę życia. Satornilos i jego wyznawcy byli ascetami, sprzeciwiającymi się ciału i powstrzymującymi się od seksu, unikającymi posiadania dzieci i jedzenia mięsa.
Saturninus: łacińska wersja imienia proto-gnostyckiego Satornilosa.
Sauel: W Objawieniu Adama, skądinąd nieznana postać związana z Salomonem, prawdopodobnie miała być Saulem.
Sauri′iil: Mandejski anioł śmierci, który przybywa, by uwolnić nisimtę i odłączyć ruha od ciała.
Stary Testament: Pierwsza i największa z dwóch części chrześcijańskiej Biblii. Termin wywodzi się z chrześcijańskiego poglądu, że przymierze Boga z Żydami zostało zastąpione nowym przymierzem, które Bóg zawarł z chrześcijanami przez Chrystusa. Obecnie preferuje się dokładniejszy i mniej krzywdzący termin Biblia hebrajska.
symbolika liczb: oprócz gematrii używającej alfabetu greckiego (na przykład imię Abraxas, które sumuje się do 365 w gematrii), gnostycy używali szerokiej gamy symboliki liczbowej. Hebdomad siedmiu sfer planetarnych ogdoad i setiańska triada Wielkiego Niewidzialnego Ducha, Barbelo i Autogenes wszystkie nadawały się do symboliki numerycznej. Ale Markus Mag wniósł największy wkład w numerologię gnostycką, tworząc symbolikę opartą na numerycznej interpretacji alfabetu i dzieląc łącznie trzydzieści eonów na ogdoad (osiem), duodecad (dwanaście) i dekad (dziesięć), które mogły być użyte do interpretacji tych liczb, gdy występowały w przypowieściach i innych pismach świętych.
Światło i ciemność: zaginione dzieło Bardaisana.
Słuchacz: Osoba świecka, która była zainteresowana naukami i rytuałami katarów i miała kontakt z katarami, ale jeszcze nie przystąpiła do przymierza i nie została wyznawcą.
Śmiejący się Jezus: W tekstach gnostyckich, takich jak Ewangelia Judasza, Ewangelia Filipa i Drugi Dyskurs Wielkiego Seta, Jezus jest czasami opisywany jako śmiejący się, odpowiedź nigdy nie przypisywana Jezusowi w Nowym Testamencie. Szczególnie śmieje się z wyobrażenia, że jest ukrzyżowany, co wiąże się z doketycznym rozumieniem Jezusa jako istoty duchowej bez prawdziwego fizycznego ciała. W Ewangelii Judasza Jezus nieustannie śmieje się z ignorancji uczniów.
Sutry Jezusa: taoistyczne chrześcijańskie zwoje odkryte w 1907 roku w Chinach, opublikowane w latach trzydziestych XX wieku, a następnie zapomniane, dopóki niedawne badania nie wznowiły zainteresowania nimi. Teksty datowane są na okres od VIII wieku i dominuje w nich filozofia taoistyczna. Jezus z tych tekstów uległ całkowitej orientalizacji, ale zarysy jego życia i aspekty jego nauczania wywodzą się ostatecznie z chrześcijańskich Ewangelii.
Szpitalnicy: członkowie chrześcijańskiego zakonu wojskowego, uznanego przez papieża Paschalisa II w 1113 r., założonego w celu pomocy w wyprawach krzyżowych; ich pełna nazwa brzmiała Rycerze Zakonu Szpitala św. Jana Jerozolimskiego.
Święty Przedwieczny: Termin w Kabale określający boskość, w szczególności manifestację En Sof poprzez Keter, Koronę, pierwszą sefirę Drzewa życia.
Święta Księga: zaginione dzieło wspomniane w O powstawaniu świata. Opisuje trzy feniksy w raju, które są równoważne duch, dusza i ciało.
Święta Księga Wielkiego Niewidzialnego Ducha: (NHC III,2; IV,2) dzieło Seta dotyczące stworzenia świata i rozwoju ludzkości. Wielki Niewidzialny Duch rodzi Ojca, Matkę i Dziecko, z których każde generuje ogdoad. Dalsze wydarzenia tworzą cztery wieczne królestwa i czterech luminarzy, z których każdy ma opiekunów. Świat fizyczny jest tworzony przez Sophię of Matter i zaludniony przez demony Sakla i Nebruel. Zbawiciel Set trzykrotnie zstępuje na świat: podczas potopu, podczas zniszczenia Sodomy i Gomory oraz jako Jezus na sądzie ostatecznym. Święta Księga zawiera modlitwy i śpiewy samogłoskowe i twierdzi, że została napisana przez samego Seta i zachowana na górze Charaxio. Wersja NHC III została skopiowana przez skrybę imieniem Gongessos.
szata: symbol ciała, które jest tymczasowym ubraniem duszy lub ducha, także dla ulotnych stanów emocjonalnych duszy. Szata może również wskazywać na stan świadomości, który może zostać utracony lub usunięty, jak w przypadku szaty chwały w Hymnie o perle, którą bohater odzyskuje pod koniec wyprawy.
Szmaragdowa Tablica: znana również jako Smaragdine Table, Tabula Smaragdina lub The Secret of Hermes, krótki hermetyczny tekst przypisywany Hermesowi Trismegistusowi, który zawiera słynne zdanie "Jak na górze, tak i na dole". Nie jest częścią Corpus Hermeticum i prawdopodobnie pochodzi z późnej starożytności. Jego zwięzłe proklamacje były bardzo wpływowe w europejskiej alchemii.
Sobory w Arles: Pierwszy Sobór w Arles (314) na południu Francji formalnie potępił herezję donatyzmu. Zaczęło się od apelu donatystów do Konstantyna Wielkiego przeciwko decyzji soboru rzymskiego z 313 r. za papieża Miltiadesa. W rezultacie Donatus został ekskomunikowany i uchwalono kilka praw określających praktykę i doktrynę chrześcijańską. Kolejne sobory również zajmowały się herezją. Drugi sobór w Arles został zwołany w 353 roku w związku z arianizmem. Sobór w Arles z 1234 r. przeciwstawił się albigeńskiej herezji katarów. Sobór z 1263 roku potępił doktryny Joachima z Fiore, XII-wiecznego mnicha i mistyka.
Sobór w Kartaginie: zwołany w 417 r. w celu potępienia pelagianizmu.
Sobór w Konstantynopolu (pierwszy): zwołany w 381 r. w celu ogłoszenia apolinaryzmu jako heretyckiego.
Sobór w Efezie: zwołany w 431 r. w celu potępienia nestorianizmu jako heretyckiego.
Szkoła katechetyczna w Aleksandrii: Kolegium teologii chrześcijańskiej, o którym mówi się, że zostało założone przez Pantaenusa w 190 r. n.e. Wśród uczestników na przestrzeni wieków byli Klemens z Aleksandrii, który był kierownikiem szkoły pod koniec II wieku, Orygenes, Grzegorz Thaumaturgus , Atenagoras, Heraklas, Dionizy Wielki i Didymus Ślepy. Intelektualny ferment Aleksandrii doprowadził do awanturniczych eksperymentów w łączeniu teologii chrześcijańskiej z platonizmem i adaptacji myśli gnostyckiej do ortodoksyjnego chrześcijaństwa.
Sukcesja apostolska: Doktryna, zgodnie z którą nieprzerwana linia przekazu od jednego biskupa do drugiego może sięgać wstecz do pierwszych dwunastu uczniów. Sukcesja apostolska jest przekazywana przez nałożenie rąk podczas święceń biskupich. Kościoły, które roszczą sobie prawa do sukcesji apostolskiej, obejmują rzymskokatolicki, prawosławny i anglikański. Niektóre współczesne kościoły gnostyckie, w tym Ecclesia Gnostica Catholica i Apostolski Kościół Janitów, domagają się sukcesji apostolskiej za pośrednictwem biskupów kościołów schizmatyckich, które odłączyły się od Kościoła rzymskokatolickiego, zachowując jednocześnie ważną sukcesję apostolską. W ten sposób biskupi wielu kościołów gnostyckich mogą domagać się sukcesji apostolskiej i przekazywać ją nowo konsekrowanemu duchowieństwu.
Syrtis Major
Wyraźna ciemna, trójkątna cecha albedo (ciemna w przeciwieństwie do otoczenia) na marsjańskim równiku, wyśrodkowana mniej więcej na 10°N, 70°E. Swoją nazwę bierze od historycznej nazwy większego z dwóch ruchomych piasków u wybrzeży Afryki Północnej. Syrtis Major jest widoczny na teleskopowych widokach planety i faktycznie był pierwszym zarejestrowanym elementem Marsa, jaki kiedykolwiek zarejestrowano na szkicu wykonanym przez Christiaana Huygensa w 1659 r. Nadal był rejestrowany przez obserwatorów Marsa i pojawia się na różnych mapach wykonane w XIX wieku, w tym te narysowane przez Nathaniela Greena i Eugène Antoniadi. Kiedy statek kosmiczny sporządził mapę planety w latach 70. XX wieku, stwierdzono, że bardzo niewiele klasycznych cech albedo odpowiada cechom topograficznym. Syrtis Major jest jednym z wyjątków, pokrywając się z płaskowyżem wulkanicznym, którego środek znajduje się na 9,5°N, 70,4°E. Płaskowyż, który nosi oficjalną nazwę Syrtis Major Planum (zmieniony w 1982 z Syrtis Major Planitia), jest płaskim obszarem z lekkimi kraterami, który łagodnie opada w kierunku Isidis Planitia na wschodzie. Niskoprofilowy wulkan tarczowy na płaskowyżu jest prawdopodobnie odpowiedzialny za ciemny materiał pokrywający ten region; wiatry przesuwają ten materiał, powodując zmiany w wyglądzie Syrtis Major widzianego z Ziemi i tworząc pola wydmowe. Na południowym zachodzie leży wyraźny krater o średnicy 456 km, odpowiednio nazwany Huygens, podczas gdy na północnym zachodzie leży inny duży krater, Antoniadi o średnicy 381 km.
Syzygy
Przybliżone ustawienie trzech ciał niebieskich. Przykładami są Ziemia, Słońce i Księżyc podczas nowiu i pełni Księżyca lub Ziemia, Słońce i planeta, gdy planeta jest w opozycji lub koniunkcji.
Synchroniczny obrót
Obrót wokół własnej osi obiektu niebieskiego w tym samym czasie, jaki jest potrzebny do okrążenia innego obiektu, zwany także obrotem przechwyconym. Innymi słowy, okresy rotacji i obrotu orbitującego ciała są identyczne. Synchroniczny obrót wynika z sił pływowych między dwoma ciałami. Większość głównych satelitów w Układzie Słonecznym, w tym Księżyc, obraca się synchronicznie i zawsze ma tę samą twarz zwróconą w stronę swojej planety macierzystej. W przypadku Księżyca libracja oznacza, że z biegiem czasu z Ziemi widać więcej niż 50% powierzchni Księżyca. Satelita Plutona, Charon, jest wyjątkowy, ponieważ ma zarówno synchroniczny obrót, jak i synchroniczną orbitę: jego okres obrotu oraz okresy obrotu zarówno planety, jak i satelity są identyczne. Z jednego ciała drugie jest nieruchome na niebie. Synchroniczna rotacja może również wystąpić w gwiazdach podwójnych o orbitach zbliżonych do kołowych.
Super-Kamiokande
Super-Kamiokande (SK) znalazł dowody na masy neutrin w 1998 roku. Detektor SK znajduje się 1000 m pod ziemią w kopalni Kamioka w Japonii. Detektor składa się z około 50 000 ton ultra czystej wody, która wypełnia cylindryczny zbiornik ze stali nierdzewnej o wysokości 40 m i średnicy 40 m. Promieniowanie Czerenkowa wytwarzane w wyniku interakcji neutrin w wodzie jest obserwowane za pomocą 11 146 fotopowielaczy zamontowanych na wewnętrznej powierzchni zbiornika. Detektor jest używany we współpracy z około 120 fizykami z 20 współpracujących instytutów w Japonii i USA. Oddziaływania promieniowania kosmicznego w atmosferze wytwarzają neutrina mionowe i neutrina elektronowe. SK stwierdził, że prawie połowa neutrin mionowych zmienia się w neutrina taonowe, gdy pokonują duże odległości, takie jak średnica Ziemi. Zjawisko to, zwane oscylacjami neutrin, jest realizowane tylko wtedy, gdy neutrina mają masy, a każdy stan smakowy neutrin jest mieszaniną różnych stanów masowych. Kolejnym celem SK jest precyzyjny pomiar neutrin słonecznych. Obserwowany strumień neutrin słonecznych jest o połowę mniejszy niż oczekiwany ze standardowego modelu słonecznego. Deficyt może być spowodowany oscylacjami neutrin, a pomiar przy SK ujawniłby właściwości neutrin elektronowych. Jednym z głównych celów SK jest poszukiwanie rozpadów protonów. Jeśli zostanie znaleziona, zostanie udowodniona Teoria Wielkiej Unifikacji, która łączy oddziaływania silne, elektromagnetyczne i słabe. Gromadzenie danych SK rozpoczęło się w 1996 roku. Poprzednik SK, Kamiokande, obserwował wybuch neutrina z supernowej w Wielkim Obłoku Magellana w 1987 roku. Była to pierwsza obserwacja neutrin w historii astronomii i zapoczątkowała świt nowej ery w astronomii neutrinowej .
Supersymetria
Zestaw reguł, który próbuje połączyć cząstki materii (fermiony, takie jak kwarki i leptony) i cząstki przenoszące siły (bozony cechowania) w jeden szkielet lub "rodzinę". Supersymetria (skrót: SUSY) wymaga, aby każdy typ cząstki miał supersymetrycznego partnera. Na przykład foton (który jest bozonem) ma fermionowy odpowiednik (photino), elektronowi (fermionowi) towarzyszy selekcjon (bozon), kwarkowi kwark i tak dalej. Teoria przewiduje zatem istnienie bogactwa dotychczas nieznanych (i jeszcze nieodkrytych) cząstek. Kiedy idee supersymetrii stosuje się do grawitacji, wynikająca z tego teoria - supergrawitacja - przewiduje istnienie jednego lub więcej typów grawitin (fermionów) współpracujących z grawitonem (hipotetyczna cząstka przenosząca siłę grawitacji). Zobacz też: elektron, siły fundamentalne, bozony cechowania, leptony, zasada wykluczania Pauliego, foton, kwark, teoria strun/teoria superstrun.
Surveyor
Seria siedmiu zautomatyzowanych lądowników księżycowych NASA, wystrzelonych w latach 1966-68. Zaprojektowany do wysyłania obrazów i innych danych na temat potencjalnych miejsc lądowania APOLLO w pobliżu równika księżycowego. Surveyor 1 był pierwszym statkiem kosmicznym, który wykonał kontrolowane miękkie lądowanie na innej planecie. Geodeci 5-7 przeprowadzili analizy gleby in situ. Surveyor 6 wykonał pierwszy start z powierzchni Księżyca. Geodeci 2 i 4 ponieśli porażkę. Części Surveyora 3 zostały zwrócone na Ziemię przez astronautów Apollo 12.
Swasey, Ambroży (1846-1937)
Amerykański inżynier mechanik i konstruktor instrumentów, wyprodukował silnik dzielący używany do wyznaczania okręgów południkowych w Obserwatorium Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, zamontował 36 w teleskopie refrakcyjnym w Lick Observatory w Kalifornii. Współpracował z WORCESTER R WARNER w Cleveland, Ohio jako koledzy astronomowie-amatorzy, wspólnie zbudowali i podarowali prywatne obserwatorium Case Western Reserve University, a tym samym założyli Obserwatorium Warner & Swasey.
Szwedzka Korporacja Kosmiczna (SSC)
Znajduje się w Solna, niedaleko Sztokholmu. SSC jest państwową spółką komercyjną, której działalność obejmuje inżynierię systemów kosmicznych, operacje kosmiczne i komercyjną eksploatację przestrzeni kosmicznej. SSC oferuje również wsparcie i wiedzę techniczną Narodowej Szwedzkiej Radzie Kosmicznej. Ma dwa zakłady w Kirunie w Arktyce - ośrodek operacji satelitarnych Esrange i strzelnicę rakiet sondujących oraz Satellitenbild, spółkę zależną zajmującą się przetwarzaniem danych teledetekcji. Korporacja dostarcza instrumenty naukowe i nadzoruje wystrzeliwanie balonów stratosferycznych i rakiet sondujących z ładunkami astronomicznymi i mikrograwitacyjnymi. Buduje również małe satelity i ponosi ogólną odpowiedzialność za satelity naukowe Viking i Freja.
Słońce
Najbliższa Ziemi gwiazda i centralne ciało Układu Słonecznego. Ciąg główny, żółty karzeł typu widmowego G2 V, masa 1,989 × 1030 kg, średnica 1392 000 km, jasność 3,83 × 1026 W i bezwzględna jasność wizualna +4,82, Słońce jest jedyną gwiazdą, której powierzchnię i warstwy zewnętrzne można badać z bliska. Z Ziemi, oddalonej zaledwie o 149 600 000 km, tarcza Słońca leży naprzeciw kąta około 30′, a jego pozorna wielkość wizualna wynosi -26,78. Słońce składa się głównie z wodoru (około 70% masy) i helu (około 28%), z niewielkim udziałem (około 2%) pierwiastków cięższych. W jej centralnym jądrze, które ma średnicę około 200 000 km, maksymalna gęstość wynosi około 148 000 kg m-3 (tak, że prawie 30% masy Słońca mieści się w zaledwie 3% jego objętości). Tutaj temperatura wynosi około 15 000 000 K, a jądra wodoru łączą się ze sobą, tworząc jądra helu w reakcji łańcuchowej proton-proton (p-p). Energia uwolniona przez 4,4 × 109 kg masy traconej w tej reakcji na sekundę
jest wypromieniowywana przez strefę radiacyjną na odległość około 200 000 km od powierzchni, gdzie przy temperaturze spadającej do około 1 000 000 K następuje konwekcja. Strefa konwekcji rozciąga się tuż pod powierzchnią, czyli fotosferą, która jest nieprzezroczystą warstwą o grubości kilkuset kilometrów, która stanowi granicę między wnętrzem Słońca a atmosferą słoneczną. Fotosfera ma cętkowany wygląd zwany granulacją, która reprezentuje wierzchołki prądów konwekcyjnych od dołu. W obrębie ziarnistości pojawiają się ciemne plamy zwane plamami słonecznymi, otoczone jaśniejszymi plamkami, które są widoczne z dużej odległości od jaśniejszego centralnego obszaru tarczy słonecznej. Plamy słoneczne i faculae wyznaczają położenie intensywnych, zlokalizowanych pól magnetycznych, a ich liczba i średnia szerokość geograficzna zmieniają się średnio w okresie około 11 lat - w tak zwanym cyklu plam słonecznych. Obserwacja przejścia plam słonecznych przez tarczę Słońca ujawnia zróżnicowaną rotację, okres synodyczny
wydłużający się wraz z heliograficzną szerokością geograficzną od 26,87 dnia na równiku do 29,65 dnia przy ±40°, poza którym plamy słoneczne są rzadko spotykane. Średni okres synodyczny wynosi 27,2753 dni (okres gwiazdowy 25,38 dni), co odpowiada rzeczywistemu okresowi około ±15°. Pomiary spektroskopowe pokazują, że okres rotacji rośnie wraz ze wzrostem szerokości geograficznej powyżej 40° i maleje wraz z wysokością nad fotosferą, z wyjątkiem równika, gdzie okresy są w przybliżeniu takie same. Przyczyna tej rotacji różnicowej nie jest znana. Temperatura fotosfery spada od około 6000 K u podstawy do około 4000 K w tzw. minimum temperaturowym, gdzie łączy się ona z chromosferą. Chromosfera to warstwa gazów o grubości kilku tysięcy kilometrów, w której temperatura wzrasta (w wyniku procesów takich jak rozpraszanie mechaniczne) do około 50 000 K, ponieważ gęstość maleje wykładniczo wraz z wysokością. Jest to królestwo włókien podobnych do chmur lub wypukłości, które mają większą gęstość
i niższą temperaturę niż ich otoczenie, oraz krótkotrwałych wybuchów zwanych rozbłyskami. Plamy słoneczne, większość włókien/wypukłości i rozbłysków tworzą obszary aktywne, które są najbardziej oczywistymi przejawami aktywności słonecznej i charakteryzują się zwiększoną emisją w zakresie rentgenowskim, ekstremalnym ultrafiolecie i falach radiowych. Powyżej chromosfery znajduje się obszar przejściowy o grubości zaledwie kilkuset kilometrów, w którym temperatura ponownie wzrasta do około 500 000 K. Poza nim znajduje się korona, która osiąga maksymalną temperaturę około 2 000 000 K na wysokości około 75 000 K. km i rozciąga się na wiele milionów kilometrów w ośrodek międzyplanetarny, gdzie wiatr słoneczny przenosi strumień cząstek atomowych w głąb Układu Słonecznego. Uważa się, że Słońce posiada słabe ogólne pole magnetyczne, ale okazało się, że trudno jest je oddzielić od pozostałych pól magnetycznych plam słonecznych. Intensywne, zlokalizowane pola magnetyczne determinują konfigurację plam słonecznych,
włókna obszaru aktywnego i inne powiązane zjawiska, występowanie krótkotrwałych zdarzeń, takich jak rozbłyski, a nawet strukturę korony słonecznej. Wiek Słońca wynosi około 4,6 × 109 lat i oczekuje się, że utrzyma swoją obecną wydajność energetyczną przez co najmniej podobny okres, po czym rozszerzy się, aby stać się czerwonym olbrzymem, a następnie wyrzuci swoje zewnętrzne warstwy, pozostawiając białego karła otoczonego przez mgławica planetarna.
Suess, Hans Eduard (1909-1993)
Geochemik, urodzony w Austrii, profesor geochemii na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego, był pionierem datowania radiowęglowego, pracując nad pochodzeniem pierwiastków i ewolucją Układu Słonecznego.
Suidas (X wiek)
Grecki encyklopedysta. W trakcie lektury Leksykonu Suidasa EDMOND HALLEY błędnie powiązał nazewnictwo cyklu Saros obejmującego 223 miesiące synodyczne przez greckiego leksykografa Suidasa z X wieku z cyklem zaćmień z tego samego okresu. Cykl zaćmienia Słońca jest teraz znany pod nazwą, której Suidas użył dla określenia innego zjawiska. Błąd Halleya wyjaśnia historyczne zamieszanie związane z faktem, że cykl zaćmień Słońca Saros został odkryty przez Babilończyków (tak nie było).
Suisei
Japońska misja badania komety Halleya. Wystrzelony w sierpniu 1985 roku Suisei zbliżył się na odległość 151 000 km od komety 8 marca 1986 roku, aby obserwować jej interakcje z wiatrem słonecznym. Suisei oznacza "kometę".
Satelita do astronomii fal submilimetrowych (SWAS)
Misja NASA Small Explorer, wystrzelona w grudniu 1998 r. Zawiera 60-centymetrowy teleskop do badania emisji submilimetrowych z obłoków molekularnych i obszarów gwiazdotwórczych. Znaleziono silne linie emisji wody w widmach wszystkich celów chmur molekularnych.
Subbotin, Michaił Fiodorowicz (1893-1966)
Astronom matematyczny urodzony w Ostrolence w guberni łomżyńskiej w Rosji (obecnie Polska), pracował w dziedzinie astronomii i mechaniki nieba w Leningradzie (Sankt Petersburg), prawie umierając z głodu podczas oblężenia w 1942 roku. Opracował metody obliczania orbit na podstawie trzech obserwacji opartych na rozwiązywanie równań Eulera-Lamberta.
Struwe, Gustaw (1858-1920)
Urodzony w Pułkowej, pomagał ojcu w Obserwatorium Pułkowskim, w 1894 został dyrektorem Obserwatorium w Charkowie. Wyznaczał prędkości gwiazd i ruch Słońca przez nie.
Struwe, Karol (1854-1920)
Urodzony w Pułkowej, pomagał ojcu w Obserwatorium Pułkowskim, w 1904 został dyrektorem Obserwatorium Berlińskiego, przenosząc je do Babelbergu.
Struwe, Otto (1897-1963)
Urodzony w Charkowie na Ukrainie. W pełnej przygód i zróżnicowanej karierze studiował na Uniwersytecie w Charkowie, wstąpił do białoruskiej armii podczas rewolucji i uciekł do Turcji w czasie ich klęski. Wyemigrował do USA, został dyrektorem Obserwatorium Yerkes w pobliżu Chicago i założył Obserwatorium McDonalda w Teksasie. Został dyrektorem Obserwatorium Leuschnera, a następnie Narodowe Obserwatorium Radioastronomiczne. Był gwiezdnym spektroskopem, z osiągnięciami w bliskich układach podwójnych, ośrodku międzygwiazdowym i rotacji gwiazd.
Struwe, Otto Wilhelm (1819-1905)
Urodzony w Dorpacie w Estonii, asystował i zastąpił swojego ojca jako dyrektor Obserwatorium Pulkova, kontynuując swoją pracę z gwiazdami podwójnymi i odkrywając 500.
Struwe, Wilhelm (1793-1864)
Urodzony w Altonie w Niemczech, został profesorem astronomii w Dorpacie (obecnie Tartu) w Estonii i dyrektorem Obserwatorium Dorpat. Korzystając z refraktora FRAUNHOFERA, rozpoczął pracę nad gwiazdami podwójnymi. Został dyrektorem Obserwatorium Pulkova (Pulkovo) niedaleko Sankt Petersburga w Rosji, które zostało zbudowane według jego specyfikacji przez cara Mikołaja I i stało się prawdopodobnie najbardziej produktywnym obserwatorium tamtych czasów na świecie. Opublikował katalog (Mensurae Micrometricae, 1837) zawierający ponad 3000 gwiazd podwójnych i dokonał jednego z pierwszych pomiarów odległości gwiazdowej, paralaksy Wegi (1837), gwiazdy, którą wybrał do badań w tym celu, ponieważ miała duży ruch własny i była jasna, co wskazywało, że może być w pobliżu. Pomiarom nie wierzono, tym bardziej, że dopiero trzy lata później opublikował niezgodną wartość, dwukrotnie większą. Dopiero gdy Bessel zmierzył paralaksę 61 Cygni w 1838 roku i wykazał, że pomiary zawierały oczekiwane wzorce, astronomowie zaakceptowali, że pomiar paralaktyczny został wiarygodnie osiągnięty.
Strutt, John William [Lord Rayleigh] (1842-1919)
Urodzony w Langford Grove (koło Maldon), Essex, Anglia, laureat Nagrody Nobla (1904) za odkrycie argonu. Zajmował się wieloma dziedzinami fizyki, w tym elektromagnetyzmem i dźwiękiem; teoria Rayleigha dotycząca rozpraszania światła była pierwszym poprawnym wyjaśnieniem, dlaczego niebo jest niebieskie
Strömgren, Bengt (1908-87)
Duński astronom, syn byłego dyrektora Obserwatorium Uniwersyteckiego w Kopenhadze, zastąpił swojego ojca, ale był także dyrektorem Yerkes i McDonald Observatories. Strömgren obliczył, co się dzieje, gdy gorąca gwiazda emituje promieniowanie ultrafioletowe do otaczających ją obłoków gazowych, jonizując wodór w regionie znanym obecnie jako sfera Strömgrena lub region H II. Stworzył system fotometryczny Strömgrena, mierzący jasność gwiazd w określonych pasmach widmowych, będący ilościowym odpowiednikiem systemu klasyfikacji spektroskopowej Morgana-Keenana. Za jej pomocą określał rozmiary, jasność itp. gwiazd.
Streete, Thomas (1622-89)
Urodzony w Cork w Irlandii, został urzędnikiem rządu angielskiego, napisał Astronomia Carolina w 1661 r., Co było ważne w rozpowszechnianiu astronomii keplerowskiej w Anglii.
Stokes, George Gabriel (1819-1903)
Urodzony w Skreen w hrabstwie Sligo w Irlandii, został profesorem Lucasa w Cambridge, najbardziej znanym ze swojej pracy nad hydrodynamiką i prawem lepkości Stokesa. W 1854 roku wyjaśnił, że linie Fraunhofera w widmie słonecznym są spowodowane przez atomy w zewnętrznych warstwach Słońca pochłaniające określone długości fal, ale kiedy KIRCHHOFF później opublikował to samo wyjaśnienie, Stokes ustąpił pierwszeństwa swojemu pełniejszemu opisowi.
Stephan′s Quintet (NGC 7317, 7318A, 7318B, 7319, 7320)
Grupa pięciu galaktyk w konstelacji Pegaza, pozycja RA 22 h 24m, dec. +33° 42′. Cztery wydają się oddziaływać grawitacyjnie i wykazują podobne przesunięcia ku czerwieni. Piąta, NGC 7320, ma znacznie mniejsze przesunięcie ku czerwieni, a zatem jest obiektem pierwszego planu niezwiązanym z innymi. Grupa została odkryta przez Edouarda Stephana w 1876 roku.
Stebbins, Joel (1878-1966)
Amerykański fotometr, został dyrektorem University of Illinois Observatory i University of Wisconsin′s Washburn Observatory. Był pionierem w stosowaniu detektorów fotoelektrycznych w celu zastąpienia fotometrii fotograficznej. Wraz z ALBERTEM WHITFORDEM badał zaćmieniowe gwiazdy podwójne, zaczerwienienie światła gwiazd przez pył międzygwiezdny, kolory galaktyk, pulsujące gwiazdy zmienne i widmo Słońca.
Stardust
Czwarta misja programu NASA Discovery, rozpoczęta w lutym 1999 r. Pierwsza misja USA do komety i pierwsza misja przywiezienia materiału spoza układu Ziemia-Księżyc. Spotka kometę Wild-2 2 stycznia 2004 r. Głównym celem jest przechwycenie cząstek pyłu z komety w aerożelu i zwrócenie ich na Ziemię. Kapsuła powrotna z próbką ma zostać zrzucona na spadochronie na poligon testowo-szkoleniowy armii amerykańskiej w Utah w pobliżu Salt Lake City w dniu 15 stycznia 2006 r.
Śripati (1019-66)
Urodzony (prawdopodobnie) w Rohinikhanda w stanie Maharasztra w Indiach, pisał o astronomii i matematyce związanej z astronomią. Napisał Dhikotidakarana o zaćmieniach, Dhruvamanasa o obliczaniu ruchu planet i Siddhantasekhara o matematyce i ogólnie astronomii.
SS433
Złożony układ podwójny w POZOSTAŁOŚCI SUPERNOWEJ ("W50") w gwiazdozbiorze Orła, który okazał się mieć ogromne znaczenie astrofizyczne od czasu odkrycia go przez satelitę rentgenowskiego ARIEL 5 w 1976 r. Niezwykła nazwa pochodzi od włączenia go do katalog gwiazd linii emisyjnych opublikowany przez B. Stephensona i NSanduleaka w 1977 r. Ponieważ jest to układ gwiazd zmiennych, jest również oznaczony jako "V1343 Aquilae". Poza obserwacjami rentgenowskimi, SS433 badano również w zakresie optycznym, radiowym i gamma. Połączone wyniki wskazują, że jest to system o dużej złożoności i przez wiele lat wzbudzały duże zainteresowanie zarówno wśród astrofizyków obserwacyjnych, jak i teoretycznych. Szczególną uwagę na obiekt zwróciły najpierw zaobserwowane osobliwości w jego widmie optycznym. Oprócz kontinuum tła istnieją również silne linie emisyjne spowodowane przez wodór i hel - samo w sobie nie jest niczym niezwykłym. O wiele bardziej zastanawiające jest to, że te linie emisyjne wydają się mieć podwójną naturę: obecne są normalne, szerokie, "stacjonarne" linie, ale są też węższe linie, które znacznie różnią się długością fali w okresie 164 dni. Te zmiany długości fali wskazują na przemian przesunięcia ku czerwieni i błękitowi Dopplera. Stacjonarne linie emisyjne również wykazują skromniejsze wahania, z okresem 13,1 dnia. Zaproponowano kilka sprzecznych interpretacji, których przez wiele lat nie można było pogodzić. Osiągnięto jednak pewną miarę porozumienia i obecnie ogólnie przyjmuje się, że najbardziej prawdopodobna struktura tego niezwykłego obiektu jest zasadniczo następująca. Układ podwójny, którego okres orbitalny wynosi 13,1 dnia, obejmuje gorącą, masywną gwiazdę (szacowaną na 10 do 20 mas Słońca) oraz GWIAZDĘ NEUTRONOWĄ (prawdopodobnie pozostałość po supernowej W50) o masie od 1,5 do 3 mas Słońca. Wiatr gwiazdowy z masywnej gwiazdy przenosi materię przez PUNKT LAGRANGIANA, zasilając DYSK AKRECYJNY otaczający gwiazdę neutronową. Nie cała ta materia dociera do powierzchni gwiazdy neutronowej, jednak część jest wyrzucana z niezwykle dużą prędkością (rzędu 80 000 kilometrów na sekundę) przez dwa przeciwstawne wąskostrumieniowe strumienie, które precesują w okresie 164 dni, wymiatając dwa stożkowe objętości przestrzeni o kącie około 40?. Masywna gwiazda i prawdopodobnie dysk akrecyjny tworzą kontinuum tła. Wiatr gwiazdowy wytwarza szeroką składową stacjonarnych linii emisyjnych, a transfer masy z masywnej gwiazdy na dysk akrecyjny tworzy wąskie linie emisyjne. Zmieniający się wygląd dysku akrecyjnego w okresie 164 dni wyjaśnia zmiany w całkowitym świetle z systemu, a jego okresowe częściowe zaćmienia odpowiadają za mniejszą zmienność wynoszącą 13,1 dnia. Ruch precesyjny dżetów wyjaśnia poruszające się linie emisyjne dzięki obserwowanym efektom Dopplera. Pewne niewielkie zmiany w widmie emisyjnym również dały początek sugestii, że w dysku akrecyjnym może znajdować się "gorący punkt". Bez wątpienia obserwacje i dyskusje na temat SS433 będą trwały długo, mając na celu uzyskanie dalszego wglądu w strukturę tego enigmatycznego obiektu, który słusznie został opisany jako "wyjątkowy w astronomii".
Spitzer, Lyman, Jr (1914/97)
Amerykański astrofizyk, został profesorem na wydziale Princeton, gdzie założył Princeton Plasma Physics Laboratory (PPPL). Badał powstawanie linii widmowych, ruchy gwiazd, powstawanie gwiazd i fizykę ośrodka międzygwiazdowego. Pokazał, że w ośrodku międzygwiazdowym muszą istnieć co najmniej dwie fazy materii: wysokotemperaturowe chmury wokół gorących gwiazd i chłodniejszych obszarów międzychmurowych. Kierował projektem budowy i obsługi ultrafioletowego satelity astronomicznego Copernicus
Sporadyczny Meteor
Meteor, który nie należy do możliwego do zidentyfikowania roju meteorów. Meteoroidy, które wytwarzają sporadyczne meteory, są częścią zodiakalnej chmury pyłu, która przenika wewnętrzny układ słoneczny i jest wymiatana przez Ziemię, gdy porusza się po swojej orbicie. Średnio około pięciu sporadycznych meteorów jest widocznych z dowolnego miejsca w każdą pogodną noc. Rzeczywista liczba zmienia się w zależności od pory nocy i pory roku. Sporadyczne meteory widziane przez obserwatora wieczorem mogą być wytwarzane tylko przez nadlatujące meteoroidy poruszające się wystarczająco szybko, aby "dogonić" arthę, której rotacja odciąga obserwatora od kierunku, z którego nadlatują meteoroidy. Ale po północy, kiedy obrót Ziemi przenosi obserwatora w obłok pyłu, sporadyczne tempo wzrasta. Zmienność sezonowa ma związek z wysokością wierzchołka Ziemi - punktu na sferze niebieskiej, w kierunku którego zdaje się zmierzać Ziemia w danym momencie. Im wyżej znajduje się wierzchołek nieba, tym większa jest sporadyczna stawka godzinowa. Dla obserwatorów z półkuli północnej wierzchołek osiąga największą wysokość podczas równonocy jesiennej, a ówczesne sporadyczne tło (sporadyczna stawka godzinowa w określonej porze roku) wynosi wtedy 8-10 na godzinę. Wierzchołek znajduje się najbliżej horyzontu podczas równonocy wiosennej, kiedy tempo wynosi zaledwie 2-3 na godzinę.
Spica
Gwiazda α Virginis, niebiesko-biały olbrzym, typ widmowy B1V, o pozornej jasności 0,98mag. W odległości 260 lat świetlnych, paralaksy 0,012″, jej jasność bezwzględna wynosi -3,5. Nazwa oznacza "Kłos" lub "Kłos pszenicy", który przedstawiana jest w starożytnych postaciach konstelacji, trzymająca Dziewicę Maryję. Spica to obracający się elipsoidalny układ podwójny, składający się z dwóch dużych, bliskich elementów, które są wydłużone względem siebie dzięki silnemu przyciąganiu grawitacyjnemu między nimi. Jego wielkość zmienia się bardzo regularnie między 0,95 a 1,05 przez okres 4,0146 dni, w wyniku zmiany łącznej powierzchni prezentowanych nam gwiazd składowych. Podstawowym składnikiem jest również regularna zmienna pulsująca z okresem 0,17 dnia
Spectrum-X Gamma
Znacznie opóźniona międzynarodowa misja rentgenowska. Pierwotnie planowany do wystrzelenia w 1993 r., Mało prawdopodobny lot przed 2000 r. Zawiera radziecko-duński teleskop rentgenowski (SODART) do obrazowania, a także spektroskopy do badań w ekstremalnym ultrafiolecie i promieniach gamma. Posiada również dwa amerykańskie instrumenty i Joint European Telescope for X-ray Astronomy (JET-X) do badania słabych źródeł promieniowania rentgenowskiego.
Spencer Jones, Sir Harold (1890-1960)
Astronom urodzony w Londynie w Anglii. Był głównym asystentem Franka Dysona w Greenwich i pracował w Królewskim Obserwatorium na Przylądku Dobrej Nadziei. Podążając śladami DAVIDA GILLA, powtórzył fotograficzny przegląd południowego nieba Gilla (Cape Photographic Catalogue, CPC). Następnie zorganizował międzynarodowy projekt mający na celu określenie odległości Ziemia-Słońce poprzez wielokrotne pomiary asteroidy Eros podczas jej bliskiego zbliżenia się do Ziemi w latach 1930-1931 (jeśli można określić odległość do dowolnego obiektu w Układzie Słonecznym, to odległości między resztę można znaleźć za pomocą praw Keplera). Pod jego kierownictwem Królewskie Obserwatorium na Przylądku sfotografowało Erosa ponad 1200 razy; zredukował to i taką samą ilość danych z innych obserwatoriów - ale okazało się, że Gill był bliżej celu. Spencer Jones wrócił do Greenwich i został Królewskim Astronomem w 1933 roku. Prawdopodobnie jego najbardziej znaczącym odkryciem były nieprawidłowości w ruchu obrotowym Ziemi, co udowodnił, pokazując, że wszystkie planety wydają się być razem, przesuwając się do przodu i pozostając w tyle za obliczonymi pozycjami w określonych razy mierzonych obrotem Ziemi. Zastąpił pojęcie "czasu uniwersalnego", opartego na obrocie Ziemi, "czasem efemerydalnym", systemem pomiaru czasu początkowo opartym na ruchu planet na ich orbitach, a następnie zastąpionym przez częstotliwość oscylacji w kwarcu, a następnie atomy cezu. Doświadczywszy przejrzystości nieba w Afryce Południowej, był przygnębiony obserwacjami warunków w Londynie i rozpoczął przenoszenie Królewskiego Obserwatorium na wieś Sussex.
Spartan (Shuttle Pointed Autonomous Research Tool for Astronomy)
Mały satelita NASA rozmieszczony i odzyskany przez prom kosmiczny. Pierwszy lot odbył się w czerwcu 1985 r. Ostatni (piąty) lot odbył się w listopadzie 1998 r. Na pokładzie spektrometru koronalnego w ultrafiolecie i koronografu w świetle białym do badania korony słonecznej i przyspieszenia wiatru słonecznego.
Specjalne Obserwatorium Astrofizyczne, Rosja
Specjalne Obserwatorium Astrofizyczne (SAO) Rosyjskiej Akademii Nauk zostało zorganizowane w 1966 roku jako instytucja zarządzająca obsługą 6-metrowego lustrzanego reflektora optycznego BTA (Bolszoj Azymutalny Teleskop) i 600-metrowego radioteleskopu RATAN-600. Obserwatorium znajduje się w pobliżu doliny rzeki Zelenchuk (Kaukaz Północny). Stanowisko 6-metrowego teleskopu znajduje się na wysokości 2100 m n.p.m. Oprócz teleskopu BTA na miejscu znajduje się kilka mniejszych instrumentów o średnicy od 0,6 do 1,0 m. Obserwacje radiowe prowadzi RATAN-600, który znajduje się na południowych obrzeżach wsi Zelenchukskaya, około 20 km na północ od BTA. Centrum administracyjne, biblioteka, laboratoria naukowe i domy mieszkalne znajdują się w osadzie Nizhnij Arkhys, która znajduje się mniej więcej w połowie drogi między głównymi instrumentami SAO. Oba teleskopy zbudowano w 1975 roku, ale regularne obserwacje rozpoczęto dwa lata później. Czas obserwacji na teleskopach jest planowany przez międzynarodowe komitety alokacyjne. Dziś SAO jest głównym rosyjskim ośrodkiem naziemnych obserwacji astronomicznych. Około jedna trzecia programów naukowych w teleskopach jest realizowana we współpracy z europejskimi stronomerami. BTA był największym teleskopem na świecie do początku lat 90. Pierwsze użycie montażu alt-azymut dla gigantycznego teleskopu stało się przykładem dla dalszych dużych projektów instrumentów. Radioteleskop RATAN-600 został zaprojektowany jako antena o zmiennej powierzchni, umożliwiająca zastosowanie metody syntezy apertury. Działalność obserwatorium jest wspierana przez Rosyjską Akademię Nauk oraz Ministerstwo Nauki i Technologii. Personel Obserwatorium liczy 480 osób. Wśród 114 naukowców SAO jest dwóch członków Akademii Rosyjskiej, 14 ScD i 60 PhD. Działalność badawcza obejmuje przestrzenny rozkład galaktyk, aktywnych jąder galaktycznych i kwazarów, atmosfery gwiazdowe i pola magnetyczne, badania gwiazd podwójnych i wielokrotnych, obiekty relatywistyczne, strukturę ośrodków międzygwiazdowych i radioastronomię słoneczną.
Spektroheliograf/spektrohelioskop
Przyrząd umożliwiający badanie Słońca w świetle o określonej długości fali (poprzez obrazowanie Słońca fotograficzne lub elektroniczne w przypadku spektroheliografu lub bezpośrednie widzenie w przypadku spektrohelioskopu). Zasadniczo instrument składa się ze spektrografu lub spektroskopu, który służy do izolowania jednej określonej linii widmowej (np. jednej z linii wodoru lub wapnia), połączonej z mechanicznymi lub optycznymi środkami skanowania tarczy Słońca. W przypadku spektrohelioskopu, pod warunkiem, że dysk słoneczny lub obszar zainteresowania można całkowicie przeskanować co najmniej dziesięć razy na sekundę, trwałość widzenia pozwala obserwatorowi zobaczyć nieruchomy obraz monochromatyczny (jednosekundowy). Instrument umożliwia badanie takich cech, jak wypukłości i włókna. Ilość widocznych szczegółów zwiększa się wraz ze zmniejszaniem się szerokości szczeliny. Izolując różne części określonej linii widmowej (linia widmowa ma skończoną szerokość), obserwator może obserwować różne głębokości w atmosferze słonecznej.
Spektroskop/spektrograf
Urządzenie umożliwiające bezpośrednie oglądanie widma źródła światła (spektroskop) lub rejestrację za pomocą środków fotograficznych lub elektronicznych (spektrograf). Podstawowy spektrograf składa się z następujących głównych elementów: wąskiej szczeliny, przez którą światło wpada do instrumentu, kolimatora, elementu rozpraszającego, układu obrazującego i detektora. Światło ze źródła (np. gwiazdy) pada na szczelinę, która znajduje się w płaszczyźnie ogniskowej teleskopu. Światło wychodzące ze szczeliny jest kierowane do równoległej wiązki przez kolimator, który podobnie jak element obrazujący może składać się z soczewek lub luster. Wiązka światła napotyka następnie element rozpraszający, który rozdziela światło na składowe długości fal lub kolory. Elementem rozpraszającym może być pryzmat (lub seria pryzmatów) lub siatka dyfrakcyjna (siatka o drobnych liniach, która przepuszcza lub, częściej, odbija światło i rozdziela je na składowe długości fal). System wykorzystujący odbijającą optykę i siatkę odbijającą umożliwia badanie długości fal, które nie mogą przechodzić przez szkło. Na koniec system obrazowania skupia widmo (pasmo długości fali przed wyjściem) na detektorze, którym może być emulsja fotograficzna, kineskop lub CCD. W spektroskopie służącym do obserwacji wizualnych za elementem rozpraszającym umieszcza się mały teleskop z okularem. Skupione widmo składa się zasadniczo z bardzo dużej liczby nakładających się monochromatycznych obrazów (każdy odpowiadający innej długości fali światła) szczeliny wejściowej. Aby uzyskać ostro skupione widmo, szczelina powinna być jak najwęższa. Jednak im węższa szczelina, tym słabsze widmo i dłuższy czas ekspozycji potrzebny do zarejestrowania widma. Ponieważ widmo źródła punktowego, takiego jak gwiazda, składałoby się z cienkiego paska światła, zbyt wąskiego, aby można go było efektywnie analizować, dodatkowy element optyczny, zwany poszerzaczem, jest zwykle umieszczany między szczeliną a kolimatorem. To poszerza widmo pod kątem prostym do jego długości. Alternatywnie, obserwator może osiągnąć ten sam efekt, przesuwając teleskop podczas ekspozycji, tak aby śledzić obraz gwiazdy nieco w górę iw dół szczeliny. Dwa kluczowe czynniki charakteryzujące wydajność spektrografu to dyspersja i rozdzielczość widmowa. Dyspersja jest miarą rozłożenia składowych długości fal, przy czym dyspersja liniowa to zmiana długości fali na danej fizycznej długości widma. Dyspersja jest normalna podawana w nanometrach na milimetr (nm mm-1), dyspersja 1 nm mm-1 odpowiadająca zmianie długości fali o 1 nanometr na 1 milimetr długości zobrazowanego widma. Rozdzielczość widmowa (R) jest miarą zdolności instrumentu do ujawniania drobnych szczegółów widma i jest zdefiniowana jako R = λ/Δλ, gdzie &ambda; oznacza długość fali będącej przedmiotem zainteresowania, a Δ&ambda;najmniejszy przedział długości fali, który można rozróżnić w spektrum. Na przykład, w przypadku badania światła o długości fali około 500 nm, rozdzielczość widmowa 500 odpowiadałaby możliwości rozróżnienia dwóch wyidealizowanych linii widmowych, które były rozdzielone długością fali o 1 nm. Dyspersje spektrografów astronomicznych mieszczą się w zakresie od około 100 nm mm-1 do około 0,01 nm mm-1, a ich rozdzielczości od około 10 do około 100 000.
Space Telescope Science Institute (STScI)
Znajduje się na kampusie Johns Hopkins University Homewood, Baltimore, Maryland. Instytut jest odpowiedzialny przed GODDARD SPACE FLIGHT CENTRE NASA za działania naukowe Kosmicznego Teleskopu Hubble′a (HST). Została założona przez NASA na zalecenie Narodowej Akademii Nauk i jest obsługiwana przez ASSOCIATION OF UNIVERSITIES FOR RESEARCH IN ASTRONOMI (AURA) na zlecenie NASA. Główną rolą STScI jest maksymalizacja produktywności naukowej HST i służenie społeczności astronomicznej w jego działaniu. Instytut pozyskuje i opiniuje propozycje obserwacji oraz wybiera obserwacje do przeprowadzenia. Planuje obserwacje i pomaga zaproszonym obserwatorom w ich pracy. Generuje również zintegrowaną oś czasu naukowo-inżynieryjną wspierającą wszystkie działania statków kosmicznych oraz zapewnia urządzenia i oprogramowanie do kalibracji, analizy i archiwizacji danych HST. STScI monitoruje również HST i jego instrumenty naukowe pod kątem takich parametrów, jak wydajność instrumentu, dokładność wskazywania i ostrość teleskopu. Jako część systemu planowania i tworzenia harmonogramów, STScI Guide Star Selection System zapewnia gwiazdy odniesienia i inne jasne obiekty, dzięki czemu precyzyjne czujniki naprowadzające HST mogą precyzyjnie skierować teleskop. Instytut odegrał również kluczową rolę we wczesnych badaniach koncepcyjnych misji dla Teleskopu Kosmicznego Nowej Generacji (NGST) i został wybrany przez NASA do zarządzania operacjami naukowymi i misyjnymi tego następcy HST. W STScI pracują astronomowie, informatycy, technicy i pracownicy administracyjni z AURA, Europejskiej Agencji Kosmicznej (która jest partnerem NASA w projekcie Space Telescope Project) oraz Computer Sciences Corporation. Z łącznej liczby około 500 pracowników około 100 to astronomowie i naukowcy.
Space Interferometry Mission (SIM)
Proponowana misja astrometryczna NASA i pierwsza, w której wykorzystano interferometrię optyczną. Start planowany jest na czerwiec 2005. Sonda będzie oddalać się od Ziemi z prędkością około 0,1 AU rocznie, osiągając maksymalną odległość komunikacyjną około 95 milionów km po pięciu latach. Na tej orbicie będzie otrzymywać ciągłe oświetlenie słoneczne. Będzie wyposażony w interferometr naukowy i dwa interferometry prowadzące z linią bazową 10 m. Służy do określania pozycji i odległości gwiazd z bardzo dużą dokładnością oraz do wykrywania gwiazd i planet karłów brunatnych. Będzie także pionierem techniki blokowania (zerowania) światła jasnych gwiazd. Możliwa rozdzielczość kątowa 10 milisekund kątowych - cztery razy lepsza niż Kosmiczny Teleskop Hubble′a.
Sonda kosmiczna
Statek kosmiczny bez załogi przeznaczony do badania ośrodka międzyplanetarnego lub warunków panujących na innym ciele niebieskim lub w jego pobliżu. Sonda kosmiczna porusza się po orbicie wokół Słońca lub po trajektorii prowadzącej z okolic Ziemi do otoczenia celu (np. planety, komety lub asteroidy). Aby dotrzeć w przestrzeń międzyplanetarną, sonda kosmiczna musi przekroczyć prędkość ucieczki Ziemi. Aby wejść na zamkniętą orbitę wokół swojej planety docelowej, sonda kosmiczna musi zmniejszyć swoją prędkość względem tej planety, zwykle poprzez odpalenie silników rakietowych na pokładzie (jeśli nie zostaną podjęte żadne działania tego rodzaju, statek przeleci obok celu z prędkością trajektorii hiperbolicznej i oddalać się w przestrzeń międzyplanetarną). Pierwszą sondą kosmiczną, która opuściła okolice Ziemi i weszła na niezależną orbitę wokół Słońca, była Luna 1, radziecka sonda, która minęła Księżyc w odległości 6000 km 4 stycznia 1959 r. i kontynuowała lot w przestrzeń międzyplanetarną.
Spörer, Gustav FW (1822-95)
Niemiecki astronom, badał plamy słoneczne. Odkrył postępujący dryf plam słonecznych w średniej szerokości geograficznej w kierunku równika słonecznego w ciągu cyklu słonecznego (prawo Sp¨orera) oraz niedobór plam słonecznych między 1645 a 1715 r. (minimum MAUNDERA).
Somerville, Mary [z domu Fairfax] (1780-1872)
Fizyk i matematyk, urodzona w Jedburgh, Roxburghshire, Szkocja, samouk, kształciła się pod okiem nauczyciela brata. Wraz z przedwczesną śmiercią męża została wdową o niezależnych środkach i zajęła się matematyką, studiując astronomię i dynamikę. Przeprowadzała eksperymenty nad magnetyzmem i widmem słonecznym. Napisała spopularyzowaną interpretację Mecanique Celeste Laplace′a i Principia Newtona zatytułowaną The Mechanism of the Heavens oraz relację z The Connection of the Physical Sciences. Jej dyskusja na temat hipotetycznej planety powodującej perturbacje orbity Urana zainspirowała JOHNA ADAMSA do obliczenia pozycji Neptuna. Mary Somerville i Caroline Herschel były pierwszymi kobietami, które napisały artykuły czytane w Royal Society. Jej imieniem nazwano Somerville College na Uniwersytecie Oksfordzkim.
Sosigenes z Aleksandrii (ok. 50 lub 90 p.n.e. -?)
Peripatetic, grecki filozof, urodzony w Aleksandrii, astronom i matematyk, który doradzał Juliuszowi Cezarowi w sprawie reformy kalendarza. Zalecił rok 365,25 dni i dodał dodatkowe dni do roku 46 pne, aby przywrócić kalendarz do rejestru pór roku. Jego opis układu planetarnego Eudoksosa jest najbardziej kompletnym zachowanym opisem.
Solar-B
Japońsko-amerykańsko-brytyjska misja badania korony słonecznej, której start zaplanowano na 2004 r. Oczekuje się, że będzie zawierał 50-centymetrowy teleskop optyczny, obrazowy teleskop rentgenowski i spektrometr do obrazowania w skrajnym ultrafiolecie.
Solar Probe
Proponowana misja NASA polegająca na przelocie przez koronę słoneczną. Planowana data wystrzelenia 2007. Umieszczona na ekscentrycznej orbicie zbliżyłaby się na odległość 3 promieni słonecznych od powierzchni, aby wykonać pomiary korony in situ, lecąc od bieguna do bieguna. Drugi przelot może nastąpić w 2015 roku.
Solar Maximum Mission (SMM)
Satelita NASA przeznaczony do badania rozbłysków słonecznych podczas szczytu cyklu słonecznego. Wystrzelony w lutym 1980. Posiadał siedem instrumentów do rejestrowania rozbłysków w zakresie widzialnym, rentgenowskim, ultrafioletowym i gamma. Zmierzyłem również stałą słoneczną. Odkrył promieniowanie rentgenowskie pochodzące z podstaw struktur pętlowych w rozbłyskach. Awaria po dziewięciu miesiącach, ale została naprawiona przez astronautów wahadłowca w 1984 roku. Ponownie wszedł w atmosferę w 1989 roku.
Snel [Snell lub Snellius lub Snel van Royen], Willebrord (1580-1626)
Urodzony w Lejdzie w Holandii, początkowo studiował prawo, ale ostatecznie został następcą swojego ojca jako profesor matematyki na Uniwersytecie w Lejdzie. Założył naukę o geodezji w 1617 roku, kiedy opublikował Eratostenesa Batavusa, który opracował metodę triangulacji do geodezji. W 1621 roku odkrył to, co stało się znane jako sinusoidalne prawo załamania światła Snella; został po raz pierwszy opublikowany przez HUYGENSA w jego książce Dioptrica. Publikował na temat astronomii, w tym komet; pozostał wierny teorii Ptolemeusza.
Société Française d′Astronomie et d′Astrophysique
Francuskie Towarzystwo Astronomii i Astrofizyki (SF2A) (wcześniej SFSA dla Sociéeté Française des Specialistes d′Astronomie), oficjalnie założone 18 listopada 1978 roku, zrzesza około 500 francuskich astronomów i astrofizyków. Jego podstawowym celem jest wywołanie większej spójności wśród profesjonalistów zajmujących się astronomią i obrona interesów ich działalności badawczej. Od listopada 1980 r. regularnie ukazuje się czasopismo w języku francuskim: Le Journal des Astronomes Français. Jest wysyłany do ponad 800 naukowców. Wysyłany jest również e-mailem zwykły list, w którym podawane są wszelkiego rodzaju informacje dotyczące francuskich astronomów. Towarzystwo co roku organizuje spotkanie w innym francuskim mieście. W 1999 roku spotkanie zorganizowano w Tuluzie wraz z walnym zgromadzeniem EUROPEJSKIEGO TOWARZYSTWA ASTRONOMICZNEGO (JENAM′99). W 2000 roku w Marsylii odbyło się spotkanie SF2A. Co roku podczas spotkania przyznawana jest nagroda naukowa młodemu naukowcowi, który w znaczący sposób przyczynił się do postępu badań w astronomii. Nagroda jest sponsorowana przez stowarzyszenie Compaq-France. W 1999 roku otrzymał go Francis Bernardeau za pracę nad tworzeniem struktur w pierwotnym wszechświecie. Towarzystwo organizuje również co roku szkołę o innym specjalistycznym przedmiocie w mieście Goutelas. Obrady tych szkół Goutelas są regularnie publikowane.
Stała słoneczna
Ilość promienistej energii słonecznej docierającej w ciągu sekundy prostopadle do powierzchni jednego metra kwadratowego w odległości 1 jednostki astronomicznej od Słońca. Jest to odpowiednik średniego strumienia promieniowania słonecznego w górnej części ziemskiej atmosfery. Zmierzona wartość stałej słonecznej wynosi 1368 Wˇm?2. Ponieważ Ziemia krąży wokół Słońca po orbicie eliptycznej, jej odległość od Słońca waha się od 1,0167 AU do 0,9833 AU. W rezultacie w ciągu roku strumień promieniowania słonecznego w górnej części atmosfery zmienia się o około ą 3%. Dokładne pomiary stałej słonecznej wykazały, że jasność Słońca zmienia się w skalach czasowych dni i tygodni nawet o 0,2%, głównie w wyniku zmian liczby ciemnych plam lub jasnych plam na jego powierzchni. Długoterminowe pomiary sugerują, że istnieje ogólna zmiana jasności Słońca, która wydaje się podążać za cyklem słonecznym, Słońce jest o około 0,08% jaśniejsze przy maksimum słonecznym (kiedy na jego powierzchni jest więcej aktywnych obszarów) niż przy minimum.
Smart-1
Pierwsza misja demonstracyjna Europejskiej Agencji Kosmicznej zaproponowana w ramach planu naukowego "Horyzont 2000". Ma na celu zademonstrowanie innowacyjnych i kluczowych technologii dla naukowych misji kosmicznych, takich jak napęd elektryczny wykorzystujący energię słoneczną. Wystrzelenie planowane jest na koniec 2001 roku. Możliwe cele to Księżyc, asteroidy bliskie Ziemi i komety
Smith, Harlan James (1924-91)
Astronom, urodzony w Wheeling, WV, został dyrektorem McDonald Observatory na University of Texas w Austin. Odkrył (wraz z Dorrit Hoffleit), że kwazary są zmienne, co umożliwiło wyznaczenie granic ich wielkości i zbadanie mechanizmów ich emisji. Zidentyfikowali karłowate gwiazdy zmienne cefeidy. Studiował emisje radiowe z Jowisza i innych planet oraz wpływ wiatru słonecznego na nie. Był jednym z pierwszych astronomów, którzy zaplanowali obserwacje naziemne w połączeniu z misjami kosmicznymi, budując teleskop 107 w Obserwatorium McDonalda, aby wspierać planetarne misje kosmiczne. Był zwolennikiem eksploracji kosmosu zarówno przez orbitujące teleskopy astronomiczne, jak i przez ludzi na Księżycu, wykorzystując księżycowe bazy do astronomii.
Smith, Sir Francis Graham (1923-)
Brytyjski radioastronom, który pracował nad radarami podczas II wojny światowej, dołączył do grupy Martina Ryle'a w Cambridge i razem odkryli najsilniejsze źródło radiowe Cassiopeia A w 1948 roku. W ramach swojej pracy doktorskiej w 1951 roku udoskonalił pozycje Cas A i Cygnus A. David Dewhirst w Cambridge zwrócił uwagę, że w miejscu Cas A była mgławica, która okazała się pozostałością po supernowej, a WALTER BAADE i RUDOLPH MINKOWSKI użyli teleskopu 200, aby zidentyfikować Cyg A jako galaktykę. Pokazał, że fluktuacje jasności źródeł radiowych wynikają z lokalnych efektów w jonosferze i użył interferometru Long Michelsona w Cambridge do pomiaru gęstości elektronowej. Został profesorem w Jodrell Bank, gdzie pracował nad pulsarami, odkrywając wysoką polaryzację ich emisji radiowej i pracował nad ich identyfikacją optyczną i zmianami okresu. Kierował Królewskim Obserwatorium w Greenwich i zbudował brytyjskie teleskopy na wyspie La Palma na Wyspach Kanaryjskich. Otrzymał honorowy tytuł Królewskiego Astronoma.
Smyth, Charles Piazzi [również Charles Piazzi-Smyth] (1819-1900)
Astronom, syn astronoma-amatora, admirała Williama Henry'ego Smytha, nazwany na cześć włoskiego astronoma GIUSEPPE PIAZZI. Został dyrektorem ówczesnego Instytutu Astronomicznego na Calton Hill w Edynburgu, który przekształcił się w Królewskie Obserwatorium w Edynburgu, w nowym budynku na Blackford Hill w tym samym mieście. Dokonał oszacowania ilości promieniowania cieplnego otrzymywanego z Księżyca i zbadał światło zodiakalne. Nie odznaczył się jednak w roli reżysera, będąc odpowiedzialnym za zaniedbanie instrumentów i oddanie do użytku teleskopu, który nigdy nie zadziałał. Co więcej, miał obsesję na punkcie piramidologii, opartej na błędnym przekonaniu, że pomiary Wielkiej Piramidy mają znaczenie mistyczne i matematyczne. Opublikował bardzo udane popularne książki na ten temat, ale Towarzystwo Królewskie odmówiło opublikowania jego zrzędliwych artykułów i stał się jedyną osobą, która kiedykolwiek zrezygnowała ze stypendium, najwyraźniej grożąc nierozsądną groźbą zrobienia tego bez kalkulacji, że jego oferta zostanie przyjęta . Po negatywnym oficjalnym raporcie o stanie obserwatorium Calton Hill zrezygnował z funkcji dyrektora i resztę życia poświęcił fotografowaniu chmur w Lake District. Ale chociaż jest to zasadniczo smutna opowieść, Piazzi Smyth wniósł jeden wybitny wkład w astronomię Wielkiej Brytanii i świata. W 1856 roku udał się w podróż poślubną ze swoją żoną Jessicą na Teneryfę na Wyspach Kanaryjskich i obozował na wysokim wulkanie El Teide, badając sugestię Isaaca Newtona, że obserwatoria optyczne powinny być lepiej zlokalizowane na wysokości. Odkrył, że rzeczywiście może zobaczyć słabsze gwiazdy niż za pomocą tego samego teleskopu w Edynburgu i rozdzielić bliższe gwiazdy podwójne. Obserwatorium Mount Hamilton było pierwszym obserwatorium górskim utworzonym na podstawie wyprawy badawczej Piazziego Smytha, a Observatorio del Teide i Observatorio del Roque de los Muchachos na siostrzanej Wyspie Kanaryjskiej La Palma są tego bezpośrednią konsekwencją.
Syriusz
Syriusz jest najjaśniejszą gwiazdą na nocnym niebie i leży w konstelacji CANIS MAJOR. W rzeczywistości Syriusz jest UKŁADEM BINARNYM składającym się z gwiazdy ciągu głównego (Syriusz A) i towarzysza BIAŁEGO KARŁA (Syriusz B). Inne popularne nazwy tego systemu gwiezdnego to Canicula, Aschere i Psia Gwiazda. Canis Major, co można przetłumaczyć jako większy pies, jest jednym z psów myśliwskich Oriona, drugim jest CANIS MINOR. Układ podwójny gwiazd Syriusza reprezentuje nos większego psa i można go łatwo znaleźć, podążając za linią utworzoną przez trzy gwiazdy tworzące pas ORIONA. Kilka wieków temu uważano, że Syriusz jest pojedynczą gwiazdą. W 1862 roku, prawie 20 lat po tym, jak po raz pierwszy podejrzewano o istnienie gwiazdy towarzyszącej Syriuszowi A, ALVAN CLARK odkrył Syriusza B podczas testowania nowego obiektywu, który wykonał dla Obserwatorium Dearborn. Położenie tego układu podwójnego na niebie to rektascensja 06h 45m 09s i deklinacja ?16? 42′ 57″. Odległość do tych dwóch gwiazd wynosi 8,6 lat świetlnych, czyli nieco ponad 80 bilionów kilometrów. Syriusz A i Syriusz B stanowią VISUAL BINAR, co oznacza, że każdą z dwóch gwiazd można indywidualnie rozdzielić za pomocą teleskopu. Syriusz A, który ma typ widmowy A1 V, jest znacznie większy niż nasze Słońce. Syriusz B, typ widmowy DA, jest mniej więcej cztery razy większy od Ziemi. Chociaż stosunek rozmiarów tych dwóch gwiazd jest z grubsza podobny do tego samego stosunku w układzie Ziemia-Słońce, stosunki mas obu par są zupełnie różne. Nie byłoby nierozsądne przybliżenie układu Ziemia-Słońce, gdy Ziemia porusza się po prawie kołowej ścieżce wokół nieruchomego Słońca. Syriusza A i Syriusza B należy jednak traktować jako dwie gwiazdy, z których każda krąży wokół wspólnego środka masy. Należy zauważyć, że Ziemia i Słońce również krążą wokół własnego wspólnego środka masy, ale ten znajduje się bardzo blisko środka Słońca, podczas gdy środek masy układu Syriusza jest stosunkowo dobrze oddalony od każdej z gwiazd. Pozorna jasność Syriusza A wynosi -1,5, co sprawia, że wydaje się być najjaśniejszą gwiazdą na nocnym niebie; jego bezwzględna wielkość wynosi 1,4. Jasności pozorne i bezwzględne dla Syriusza B wynoszą odpowiednio 8,3 i 11,2. Zauważ, że różnica między jasnością absolutną i pozorną dla każdej gwiazdy jest taka sama. Wynika to bezpośrednio z faktu, że znajdują się one w tej samej odległości. Dzisiejszy stan ewolucyjny układu podwójnego Syriusza jest zupełnie inny niż w przeszłości. Syriusz B, który jest teraz białym karłem, był najprawdopodobniej CZERWONYM GIANTEM. Kiedy stary Syriusz B eksplodował, jego rdzeń pozostał w tyle, by stać się Syriuszem B, którego znamy dzisiaj. Szacunki dla wcześniejszego układu podwójnego Syriusza wskazują, że masa Syriusza B jest bliska czterem masom Słońca, odległość między dwiema gwiazdami wynosi siedem jednostek astronomicznych, a okres obiegu wokół środka masy wynosi siedem lat. Syriusz A niedawno dostarczył pierwszego proponowanego wykrycia wiatru gwiazdowego z widmowej gwiazdy typu A. Obecnie nie jest znany mechanizm zdolny do inicjowania wiatru gwiazdowego w gwiazdach typu A. Jeśli jednak taki mechanizm istnieje, uważa się, że ciśnienie promieniowania byłoby w stanie napędzać taki wiatr. Bliskie sąsiedztwo Syriusza A wraz z towarzyszącym mu białym karłem zapewnia wyjątkowe środowisko do poszukiwania takich wiatrów i ich pochodzenia. Intrygująca zagadka otacza Syriusza A od prawie dwóch tysięcy lat. W szczególności obserwacje przeprowadzone przez PTOLEMY i innych sugerują, że Syriusz A był znacznie bardziej czerwony w ich czasach. Zbadano kilka teorii sugerujących mechanizmy zdolne do wytwarzania obserwowanych różnic kolorów w okresie 2000 lat. Jednym z bardziej realnych wyjaśnień jest to, że Syriusz A wydawał się bardziej czerwony z powodu interferencji spowodowanej ziemską atmosferą, biorąc pod uwagę pozycję, z której Ptolemeusz najprawdopodobniej prowadził swoje obserwacje. Ponieważ Syriusz B ma masę bardzo zbliżoną do masy naszego Słońca, zamkniętą w kuli, której promień jest mniejszy niż pięciokrotność promienia Ziemi, przyciąganie grawitacyjne na powierzchni Syriusza B jest niezwykle silne (ponad dwa miliony razy większe niż na powierzchni Ziemi). W rzeczywistości jest tak wysoko, że powoduje przesunięcie ku czerwieni w świetle emitowanym przez Syriusza B. Syriusz B jest również intrygujący, ponieważ jest jednym z najmasywniejszych białych karłów odkrytych do tej pory. Chociaż jest bardzo blisko, jeśli chodzi o odległości astronomiczne, obserwacje są dość utrudnione ze względu na jego powiązanie z Syriuszem A. Nowsze, dokładniejsze pomiary podstawowych właściwości Syriusza B mogą pomóc nam zrozumieć nie tylko układ podwójny Syriusza, ale także nasz wszechświat jako całość.
Sitterly, Charlotte Emma Moore (1898-1990)
Astrofizyk i fizyk atomowy, pracował z HENRYM NORRISRUSSELLEM w Princeton nad gwiazdami podwójnymi i ich masami. Pracowała w Mount Wilson z Charlesem E St Johnem i HAROLDEM BABCOCKIEM, analizując linie atomowe w widmie plam słonecznych. W National Bureau of Standards i Naval Research Laboratory analizowała dane laboratoryjne dotyczące widma słonecznego i dane atomowe, za pomocą których charakteryzowane są linie widmowe; pod koniec swojego długiego życia nadal pracowała nad rozszerzeniem tabel do ultrafioletu w celu wykorzystania danych z instrumentów kosmicznych.
Slipher, Vesto Melvin (1875-1969)
Astronom, urodzony w Mulberry, IN, został dyrektorem Obserwatorium Lowella. Użył spektroskopii do określenia okresów rotacji kilku planet i zidentyfikował składniki ich atmosfer. Zarejestrował pierwsze prędkości radialne galaktyk. Czas naświetlania tych wczesnych fotografii wynosił nawet tydzień. Dane zostały rozszerzone przez EDWIN HUBBLE, aby odkryć ekspansję wszechświata. Dzięki danym Slipher zmierzył obroty galaktyk spiralnych. Nadzorował poszukiwania dziewiątej planety, Plutona.
Sloan Digital Sky Survey
Sloan Digital Sky Survey wykorzystuje specjalny 2,5-metrowy teleskop znajdujący się w Nowym Meksyku do stworzenia pięciokolorowej cyfrowej mapy nieba o powierzchni 10 000 stopni kwadratowych, która ma zostać ukończona do około 2005 r. Obrazy zostaną wykorzystane do autonomicznego wybrania miliona obiektów do spektroskopii , za pomocą wieloobiektowego spektrografu zamontowanego na tym samym teleskopie, uzyskując przesunięcia ku czerwieni, a tym samym odległości, dla każdej galaktyki. Ujawni się również ogromna liczba wcześniej nierozpoznanych obiektów quasi-gwiezdnych i osobliwych gwiazd. Chociaż pierwotnie motywowany problemami dotyczącymi wielkoskalowej struktury Wszechświata, Survey będzie stanowił stały publiczny bank danych, mający zastosowanie do wielu różnych problemów astronomii, od pobliskich asteroid do najbardziej odległych kwazarów. Badanie jest prowadzone przez międzynarodowe konsorcjum dziesięciu uniwersytetów i laboratoriów badawczych.
Small Astronomy Satellite (SAS)
Seria trzech pionierskich satelitów naukowych NASA, wystrzelonych w latach 1970-75. SAS-1, znany również jako UHURU (Freedom), był pierwszym dedykowanym satelitą do astronomii rentgenowskiej. SAS-2 był pierwszym satelitą, który wykrył promieniowanie gamma i odkrył tajemnicze źródło Geminga. SAS-3 przeprowadzał również eksperymenty rentgenowskie.
Syderyt
Przestarzałe określenie meteorytu żelaznego.
Syderolit
Przestarzałe określenie meteorytu kamienno-żelaznego.
Siderostat/heliostat/celostat
Płaskie zwierciadło poruszające się wokół osi w celu odbijania światła od określonego obiektu niebieskiego wzdłuż ustalonego kierunku. W praktyce koelostat zwykle składa się z dwóch zwierciadeł płaskich. Jedno lustro obraca się wokół osi równoległej do osi Ziemi z połową prędkości obrotowej Ziemi, aby przeciwdziałać pozornemu obrotowi sfery niebieskiej i zapewnić, że promienie z określonego obiektu są odbijane wzdłuż stałego kierunku. Drugie zwierciadło jest ustawione tak, aby odbijało wiązkę światła z pierwszego zwierciadła do nieruchomego teleskopu. Siderostat wykorzystuje lustro napędzane z taką samą prędkością kątową jak obrót Ziemi, ale ma tę wadę, że chociaż gwiazda znajdująca się w środku pola widzenia pozostaje nieruchoma, reszta pola widzenia obraca się wokół tego centralnego punktu. Tam, gdzie lustro lub lustra są napędzane, aby podążać za pozornym ruchem Słońca, urządzenie nazywa się heliostatem. Systemy tego typu stosowane są w wielu specjalistycznych teleskopach słonecznych. Na przykład teleskop słoneczny McMath w Kitt Peak w Arizonie wykorzystuje heliostat o średnicy 2 m, zamontowany na szczycie 30-metrowej wieży, aby odbijać światło w schłodzonym, nachylonym tunelu o długości około 150 m, do systemu teleskopów zwierciadlanych, który tworzy w laboratorium utrwalony obraz Słońca o średnicy około 76 cm.
Sigüenza y Gongora, Carlos de (1645-1700)
Hiszpański astronom kolonialny, urodzony w Mexico City, został profesorem astrologii na uniwersytecie, ale wydaje się, że zdecydowanie sprzeciwiał się astrologii iw 1681 roku pisał o kometach, aby uspokoić obawy wywołane przez ten z lat 1680-1681. Mianowany dekretem króla Hiszpanii Karola II na królewskiego kosmografa, sporządził mapy Nowej Hiszpanii, Meksyku i Zatoki Pensacola oraz określił długość geograficzną miasta Meksyk. Wydał almanachy i obserwował zaćmienie Słońca w 1691 roku.
Shapley, Harlow (1885-1972)
Urodzony w Nashville, MO, studiował u FREDERICKA SEARESA i w Princeton u HENRY'EGO NORRISA RUSSELLA, gdzie przejął analizę obserwacji Russella krzywych blasku 90 gwiazd podwójnych zaćmieniowych (dziesięciokrotnie więcej znanych do tej pory). W tej pracy ustalił, że gwiazdy zmienne cefeidy, których linie widmowe naśladują spektroskopowe gwiazdy podwójne, są w rzeczywistości gwiazdami pulsującymi. Dołączył do personelu Obserwatorium Mount Wilson w Kalifornii, przechodząc do badania gromad kulistych gwiazd. W niektórych odkrył gwiazdy zmienne cefeidy i skalibrował zależność okresu od jasności HENRIETTY LEAVITTA, określając ich odległości. Asymetryczny rozkład gromad kulistych na niebie oznacza, że Słońce znajduje się poza centrum rozkładu, około 50 000 lat świetlnych stąd, w kierunku konstelacji Strzelca. Shapley zidentyfikował to z centrum naszej Galaktyki. Chociaż Shapley nie docenił absorpcji międzygwiezdnej, a tym samym przecenił rozmiar Galaktyki, ustaliło to rozmiar naszego układu gwiezdnego. Shapley wziął udział w wielkiej debacie z HEBER CURTIS iz powodzeniem wykazał, że nasza Galaktyka jest systemem gwiezdnym porównywalnym z innymi galaktykami. Shapley został dyrektorem Harvard College Observatory, ustanawiając nowoczesne stacje zewnętrzne na stacji Oak Ridge (później Agassiz) na zachód od Cambridge w stanie Massachusetts oraz przenosząc południową stację Arequipa w Peru do stacji Boyden w Afryce Południowej, z których każda wyposażona była w 60 w teleskopie. Użył gwiazd zmiennych cefeid do zbadania obłoków Magellana, zbadania przestrzennego rozmieszczenia galaktyk zewnętrznych. Odkrył galaktyki karłowate w Sculptor i Fornax.
Shen Kua (1031-95)
Urodzony w Ch'ien-t'ang w prowincji Chekiang (obecnie Zhejiang) w Chinach, zwrócił się ku nauce po mniej niż w pełni udanej karierze generała. Opisał swoje prace z zakresu matematyki, astronomii, kartografii, optyki i medycyny. Opracował idee dotyczące ruchu planet, które obejmowały techniki przewidywania ruchu wstecznego i wykorzystał te techniki do poprawy przewidywań dotyczących Księżyca. To skłoniło go do zaproponowania nowego kalendarza, którego realizacja wymagała dalszych obserwacji nieba, stymulując rozwój astronomii w Chinach. Po raz pierwszy wspomniał o kompasie magnetycznym w swojej pracy Meng ch′i pi t′an (Eseje o puli snów). Opracował także kulę niebieską, zegar słoneczny z brązu i ulepszoną klepsydrę (zegar wodny).
Shepherd Moon
Pomniejszy satelita, którego wpływ grawitacyjny na cząsteczki wąskiego pierścienia planetarnego ogranicza zasięg promieniowy pierścienia. Wszystkie układy pierścieni planet olbrzymów są kształtowane przez perturbacje grawitacyjne cząstek tworzących pierścienie. Samotny księżyc pasterski może nadać szerokiemu pierścieniowi ostro zarysowaną zewnętrzną krawędź, podczas gdy pary księżyców pasterskich mogą "wcisnąć" cząstki wąskich pierścieni na dobrze zdefiniowane orbity. W późnych latach 70. Scott Tremaine i Peter Goldreich postawili hipotezę, że pary pasterzy odpowiadają za wąskie pierścienie Urana. W ich modelu jeden satelita krąży tuż za pierścieniem, a drugi wewnątrz niego. Zewnętrzny pasterz porusza się wolniej niż cząsteczki pierścienia. Kiedy cząsteczka na zewnątrz pierścienia go mija, pierścień ciągnie go z powrotem, powodując utratę energii i spadek na nieco niższą orbitę. Natomiast wewnętrzny pasterz porusza się szybciej niż cząsteczki pierścienia, więc kiedy go wyprzedza cząsteczka po wewnętrznej stronie pierścienia, jej przyciąganie grawitacyjne dodaje cząstce energii, podnosząc ją na nieco wyższą orbitę. Efektem netto jest przeciwdziałanie naturalnej tendencji cząstek pierścienia do rozprzestrzeniania się, dzięki czemu utrzymuje się wąski pierścień. Teoria zyskała poparcie wraz z odkryciem takich par księżyców pasterskich, najpierw w układzie Saturna w 1981 r., a następnie w układzie Urana w 1986 r. Mniejsze satelity Prometeusz i Pandora krążą po obu stronach pierścienia F Saturna. Zbity, spleciony wygląd pierścienia F został przypisany nieco różnym ekscentrycznościom dwóch pasterzy. Inny pomniejszy satelita, Atlas, krąży tuż przy zewnętrznej krawędzi jasnego pierścienia A i wydaje się działać jak pasterz, zapobiegając rozprzestrzenianiu się cząstek pierścienia na zewnątrz. Stwierdzono, że inna para pasterzy, Ofelia i Cordelia, krąży po obu stronach pierścienia ε wokół Urana. Nie jest jasne, w jaki sposób inne wąskie kręgi mogą istnieć bez efektu ukierunkowania pasterzy. Równie dobrze może być tak, że w rzeczywistości są one prowadzone przez jeszcze nieodkryte małe satelity. Z drugiej strony jakiś inny mechanizm może odgrywać rolę w ograniczaniu zawartych w nich cząstek.
Shinsei
Pierwszy japoński satelita naukowy wystrzelony we wrześniu 1971 r. Zwrócił dane dotyczące jonosfery, wiatru słonecznego i promieni kosmicznych. Shinsei oznacza "nową gwiazdę".
Szkłowski, Iosif Samuilovich (1916-85)
Radziecki astrofizyk, wykształcony i pracował, zwłaszcza w radioastronomii, na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym iw Instytucie Astronomicznym Szternberga. Zbadał koronę słoneczną, wykazując, że jej temperatura jest rzędu miliona stopni Kelvina, oraz przeprowadził teoretyczne i radiowe badania supernowych i pozostałości po supernowych. W 1953 roku zaproponował, że promieniowanie kontinuum z mgławicy Krab jest promieniowaniem synchrotronowym ze względu na jego szeroki rozkład widmowy i przewidział, że emisja radiowa będzie spolaryzowana przez pola magnetyczne powodujące promieniowanie synchrotronowe. Zostało to zademonstrowane przez Dombrovsky'ego w 1954 roku. Na podstawie bardzo ogólnego teoretycznego modelu ekspansji pozostałości supernowej do ośrodka międzygwiazdowego przewidział spadek emisji ze źródła radiowego Cassiopeia A o 1% rocznie, co zostało potwierdzone przez Högboma i Shakeshafta w 1961 roku. Książkę Szkłowskiego o inteligentnym życiu we wszechświecie przetłumaczył i rozszerzył CARL SAGAN.
Shoemaker, Eugene ['Gene'] Merle (1928-97) i Shoemaker, Carolyn [z domu Spellman]
Astrogeolog Gene Shoemaker urodził się w Los Angeles w Kalifornii i został głównym naukowcem w USGS Center of Astrogeology (Flagstaff) oraz profesorem geologii w CalTech. Pracował z żoną Carolyn nad kraterami, zarówno na Księżycu, jak i na Ziemi, przez wulkany oraz przez uderzenia meteorytów i komet. Odkrył, z Edwardem Chao, koezyt, rodzaj krzemionki powstałej w wyniku gwałtownego uderzenia i sygnatura, że ziemski krater jest meteorytem. Razem z Eleanor Helin, Carolyn i on szukali potencjalnych asteroid mogących mieć wpływ na Ziemię. W wyniku tych poszukiwań (przez które znaleźli 13% wszystkich znanych planetoid) odkryli także 32 komety, które teraz noszą nazwę Shoemaker, w tym kometę Shoemaker-Levy-9, która uderzyła w Jowisza w 1996 roku. Gene zmarł w samochodzie katastrofa w Australii podczas wizyty w kraterach meteorytów.
Severin [Soerensen, Longomontanus], chrześcijanin (1562-1647)
Duński astronom, urodzony w Longberg (od którego pochodzi jego łacińska nazwa) w Jutlandii, studiował astronomię pod kierunkiem TYCHO BRAHE, został profesorem matematyki i astronomii w Kopenhadze. Jego praca, Astronomia Danica, była w rzeczywistości spuścizną Tycho Brahe i zdecydowanie podtrzymywała geocentryczną teorię planet w wersji tychońskiej (Księżyc i Słońce krążące wokół nieruchomej Ziemi, a pozostałe planety krążące wokół Słońca). Jedynym jego ustępstwem na rzecz KOPERNIKA było wprowadzenie koncepcji obrotu Ziemi wokół własnej osi.
Sekstany
(The Sextant; skrót. Sex, gen. Sextantis; powierzchnia 314 st. kw.). Równikowa konstelacja, która leży między Lwem a Hydrą i kończy się o północy pod koniec lutego. Została wprowadzona jako Sextans Uraniae (Sekstans Uranii) dla upamiętnienia sekstantu astronomicznego (który jest większy niż późniejszy sekstans morski) przez astronoma Jana Heweliusza (1611-1687) z Gdańska (Gdańsk), który umieścił go w swoim atlasie Firmamentum Sobiescianum sive Uranographia z 1687 r. Mała, niepozorna konstelacja, najjaśniejsza gwiazda w Sextans ma wielkość 4,5mag. Do interesujących obiektów należy NGC 3115 (Galaktyka Wrzeciona), galaktyka soczewkowata o jasności 9 mag.
Seyfert, Carl K. (1911-60)
Amerykański astronom badał właściwości galaktyk i zidentyfikował klasę ze skondensowanymi jądrami i szerokimi liniami emisyjnymi o wysokim wzbudzeniu. Są one obecnie znane jako galaktyki Seyferta, z centralnym jądrem mającym być masywną czarną dziurą.
Shakerley, Jeremy (1626 - ok. 1655)
Urodzony w Halifax, Yorkshire, samouk. Zabrany do domu Towneleyów i zachęcony do poszukiwań naukowych, odkrył pracę HORROCKS i był pierwszym matematykiem, który dostrzegł jej znaczenie. Wyemigrował do Indii, prawdopodobnie wraz z Kompanią Wschodnioindyjską, i obserwował tranzyt Merkurego w 1651 r., Drugi taki tranzyt, jaki kiedykolwiek zaobserwowano. Zmarł młodo w Indiach.
Selene (eksplorator selenologiczny i inżynieryjny)
Japoński projekt eksploracji Księżyca prowadzony wspólnie przez NASDA i Institute of Space and Astronautical Science (ISAS). Wystrzelenie planowane jest na 2003 rok. Składa się z księżycowego satelity krążącego wokół bieguna i satelity przekaźnikowego. Po roku moduł napędowy orbitera polarnego wyląduje miękko na Księżycu. Głównymi celami są pozyskanie danych niezbędnych do wyjaśnienia pochodzenia i ewolucji Księżyca oraz opracowanie technologii niezbędnych do eksploracji Księżyca, takich jak technologia miękkiego lądowania.
Seleukos z Seleucji (ok. 190 p.n.e. -?)
Filozof grecki, urodzony w Seleucji nad rzeką Tygrys w Babilonie. Podążał za Arystarchem, utrzymując, że Ziemia obraca się wokół własnej osi i krąży wokół Słońca. Skorelował pływy Oceanu Indyjskiego z pozycją Księżyca, teoretyzując związek przyczynowy między Księżycem a morzem przez ziemską atmosferę.
Separacja
Odległość kątowa między dwoma obiektami, mierzona w jednostkach łuku na sferze niebieskiej. Jest to najczęściej stosowane w pomiarach gwiazd podwójnych i wielokrotnych, a wraz z kątem położenia określa obserwowaną formę układu. Służy również do określania obserwowanej odległości satelity od jego pierwotnej planety.
Secchi, Angelo (1818-78)
Urodzony w Reggio Emilia, został jezuitą i został wygnany wraz z resztą zakonu przez Republikę Rzymską Mazziniego. Po okresie spędzonym w Obserwatorium Georgetown wrócił do Włoch w 1849 roku jako dyrektor Obserwatorium Kolegium Rzymskiego, budując nową kopułę obserwatorium na szczycie głównych filarów nieukończonego kościoła św. Ignacego. Secchi używał swoich teleskopów do badań Słońca i gwiazd, będąc jednym z pierwszych astronomów, który skoncentrował się na właściwościach fizycznych, a nie na pozycjach. Sklasyfikował widma ponad 4000 gwiazd na pięć klas w oparciu o wygląd widm (praca ta rozwinęła się i została zastąpiona przez bardziej szczegółowy system harwardzki EDWARDA PICKERINGA) i badał planety. Odkrył, że Jowisz jest gazowy. Narysował ciemne linie łączące obszary Marsa i użył słowa canali, kierunku obranego przez SCHIAPARELLI.
Sekunda łuku
Jedna sekunda pomiaru kąta. Znana również jako "sekunda łuku" (skrót "sekunda łuku") i oznaczona symbolem ″, sekunda łuku to jedna sześćdziesiąta minuty łuku (arcmin), co z kolei jest jedną sześćdziesiątą stopnia. Jeden stopień to 3600 (60×60) sekund łuku, a jeden radian to 206 265 sekund łuku.
Seares, Frederick Hanley (1873-1964)
Urodzony w Michigan, dołączył do pierwotnego personelu Obserwatorium Mount Wilson. Wykorzystał astrofotografię wybranych obszarów JACOBUSA KAPTEYN w ramach ogólnoświatowych wysiłków mających na celu określenie struktury Galaktyki, standaryzując system jasności gwiazd. Rozszerzył ją poza osiemnastą wielkość, fotografując gwiazdy o różnej jasności przez druciane ekrany i porównując dyfrakcyjne obrazy jasnych gwiazd z obrazami zerowego rzędu słabych. Wykorzystał zbiór danych uzyskanych w ramach tej pracy do zbadania jasności Drogi Mlecznej oraz rozmieszczenia i właściwości jej pyłu międzygwiezdnego.
Schopf, James William (1941-)
Paleontolog, urodzony w Urbana, IL, został profesorem paleobiologii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. Był głównym badaczem próbek księżycowych NASA i odkrył skamieniałe organizmy w australijskich skałach sprzed 3,5 miliarda lat, jednym z najwcześniejszych przejawów życia na Ziemi.
Schröter efekt
Zjawisko, w którym obserwowane i przewidywane fazy Wenus nie pokrywają się. Dotyczy to w szczególności przewidywanych i obserwowanych czasów dychotomii (półfazy), w których terminator - granica między oświetloną i nieoświetloną częścią dysku Wenus - powinien być linią prostą. Na elongacji wschodniej, kiedy planeta jest widoczna na wieczornym niebie, dychotomia pojawia się zwykle dzień lub dwa wcześniej niż teoretycznie powinna, podczas gdy na elongacji zachodniej, kiedy Wenus jest widoczna przed wschodem słońca, dychotomia pojawia się zwykle dzień lub dwa później. Efekt ten został nazwany na cześć Johanna Schrötera, który jako pierwszy opisał go w 1793 roku. Nie ma zadowalającego wyjaśnienia efektu Schrötera. Może to być czysto subiektywne lub może mieć przyczynę fizyczną, być może rozproszenie zmierzchu w cieńszej górnej atmosferze Wenus.
Schröter, Johann Hieronymous (1745-1816)
Magistrat Lilienthal niedaleko Bremy w Niemczech, wytrwały twórca map Marsa, chociaż wierzył, że wszystkie marsjańskie oznaczenia to burze piaskowe. Efekt Schröera na Wenus to dzień lub dwa przerwy między czasem dychotomii geometrycznej Wenus a momentem, w którym Wenus faktycznie pojawia się jako półkole (efekt atmosfery Wenus). Jego asystent KL HARDING odkrył Junonę, a FW BESSEL rozpoczął karierę w swoim obserwatorium, które wraz z jego dokumentacją, majątkiem i pozycją zaginęło podczas napoleońskiej wojny.
Schramm, David N. (1945-97)
Kosmolog, urodzony w St Louis, MO, studiował u WILLIAMA FOWLERA, został profesorem na Uniwersytecie w Chicago. Był założycielem przedmiotu "astro-fizyki cząstek elementarnych", badającego właściwości fizyki cząstek Wielkiego Wybuchu na początku wszechświata. Kiedy tylko dwie rodziny cząstek były znane, Schramm przewidział na podstawie rozważań kosmologicznych, że będzie jeszcze tylko jedna rodzina, co zostało potwierdzone w 1989 roku przez eksperymenty w akceleratorach cząstek w Stanford i Genewie. Zajmował się fizyką jądrową, dzięki której w Wielkim Wybuchu powstały lekkie pierwiastki (wodór, deuter, hel, lit, beryl i bor). Schramm był dużym mężczyzną i mistrzem w zapaśnictwie. Zginął pilotując własny samolot.
Schuster, Sir Arthur (1851-1934)
Fizyk, urodzony we Frankfurcie w Niemczech, został profesorem w Manchesterze. W swojej pracy nad magnetyzmem ziemskim opracował magnetometr Schustera-Smitha do pomiaru siły magnetycznej Ziemi.
Schwabe, Samuel Heinrich (1789-1875)
Urodzony w Dessau, z wykształcenia farmaceuta. Kiedy sprzedał rodzinną aptekę, stał się niezależny finansowo i mógł zająć się astronomią, wznosząc na dachu swojego domu obserwatorium astronomiczne, z którego prowadził obserwacje Księżyca, Słońca i planet. Schwabe rozpoczął poszukiwania planety Vulcan wewnątrz orbity Merkurego, mając nadzieję, że znajdzie ją wśród plam słonecznych, które zaobserwował i wymienił. Po 17 latach zaczął podejrzewać regularne zmiany liczby plam słonecznych, z okresem około 10 lat. Jego niedoceniany artykuł "Obserwacje Słońca w 1843 roku" został przeoczony, dopóki ALEXANDER VON HUMBOLDT nie zwrócił na niego uwagi w Kosmosie, swojej encyklopedii nauk przyrodniczych. Cykl 11-letni został potwierdzony przez Juliusa Schmidta, RUDOLFA WOLFA, EDWARDA SABINE′a i J von Lamonta, zarówno w cyklu plam słonecznych, jak iw polu magnetycznym Ziemi.
Schwarzschild, Karl (1873-1916)
Fizyk matematyk, urodzony we Frankfurcie nad Menem w Niemczech, początkowo zajmował się mechaniką nieba, w tym teorią ciał wirujących POINCAR&&pime;E, deformacją pływową księżyców i pochodzeniem Układu Słonecznego według LAPLACE′a. Został profesorem w Getyndze i Poczdamie. Pisał o teorii względności i teorii kwantowej. Wcześnie zaproponował, że przestrzeń jest nieeuklidesowa, podając dolną granicę promienia krzywizny przestrzeni na 2500 lat świetlnych, aw swoich dojrzałych artykułach podał pierwsze dokładne rozwiązanie ogólnych równań grawitacyjnych Einsteina dotyczących geometrii przestrzeni w pobliżu punktu masa. Doprowadziło to do pierwszego relatywistycznego badania czarnych dziur. Rozmiar "horyzontu zdarzeń", w obrębie którego światło nie może wydostać się z czarnej dziury, nazywa się promieniem Schwarzchilda. Jego matematyczne sformułowanie opisu geometrii przestrzeni nosi nazwę metryki Schwarzchilda. Służył w armii podczas I wojny światowej, podczas pobytu w Rosji zachorował na chorobę, na którą zmarł po powrocie do domu.
Schwarzschild, Martin (1912-97)
Astrofizyk, urodzony w Poczdamie w Niemczech, syn KARLA SCHWARZSCHILDA, wyjechał z Niemiec, został profesorem na Uniwersytecie Princeton. Współpracując z Johnem von Neumannem, Schwarzschild wykorzystał moce nowo opracowanych elektronicznych komputerów cyfrowych do pracy nad teorią budowy i ewolucji gwiazd. Odkrył zjawiska zachodzące w czerwonych olbrzymach, w tym sposób, w jaki ewoluują one poza ciąg główny na diagramie Hertzsprunga-Russella, w jaki sposób wytwarzają energię w powłokach wodorowych, błyski helu i wiek gromad gwiazd. Podsumował swoją pracę w wpływowym podręczniku "Struktura i ewolucja gwiazd". W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Schwarzschild był pionierem wykorzystania teleskopów kosmicznych do precyzyjnego obrazowania Słońca, planet i układów gwiezdnych. Stratoscope I, 12-calowy teleskop wyniesiony balonem na wysokość 80 000 stóp, był pierwszym instrumentem, który uzyskał ostre zdjęcia Słońca znad większości ziemskiej atmosfery. Stratoscope II, z 36-calowym teleskopem, dostarczył obrazów w podczerwieni i widm zewnętrznych planet, czerwonych olbrzymów i jąder galaktyk.
Scyntylacja
Gwałtowne fluktuacje promieniowania gwiazd spowodowane jego przejściem przez atmosferę. Bardziej znanym terminem określającym wpływ na światło widzialne jest "migotanie". Efekt jest najbardziej widoczny dla punktowego źródła światła, takiego jak gwiazda. Rozszerzone źródło (obejmujące skończony obszar) nie wykazuje tak zauważalnego efektu (stąd planeta ma tendencję do mniej wyraźnego migotania niż gwiazda). Scyntylacja jest spowodowana turbulencjami w warstwach atmosfery (które mogą mieć różne temperatury, współczynniki załamania światła, prędkości itp.). Widziane z kosmosu gwiazdy nie wydają się migotać. Na częstotliwościach radiowych możliwe jest wykrycie scyntylacji spowodowanej przejściem promieniowania przez wiatr słoneczny. Analogiczne do migotania gwiazd, zniekształceń radiowych emisje w jonosferze występują przy długościach fal dłuższych niż około 20 cm (1,5 GHz).
Scorpiusa
(Skorpion; w skrócie Sco., gen. Scorpii; powierzchnia 497 st. kw.). Południowa konstelacja zodiaku, która leży między Ophiuchusem a Arą i kończy się o północy na początku czerwca. Jego początki sięgają czasów sumeryjskich, kiedy nazywano go Girtab, "żądło", ale dziś jest kojarzony ze skorpionem, który w mitologii greckiej zabił Oriona myśliwego - a te dwie konstelacje leżą po przeciwnych stronach nieba. Scorpius był pierwotnie większą konstelacją, którą starożytni Grecy podzielili na dwie części, a zachodnia część, Chelae (Pazury Skorpiona), została przemianowana przez Rzymian w I wieku pne na Wagę. Najjaśniejsze gwiazdy Scorpiusa zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . (Astrologowie używają alternatywnej formy nazwy konstelacji, Scorpio). Widoczna konstelacja i jedna z nielicznych, która nawet w niewielkim stopniu przypomina obiekt, od którego została nazwana, Scorpius jest łatwo rozpoznawalny przez ? Scorpii (Antares), zmienna nieregularna czerwonego olbrzyma (zakres 0,9-1,2), która wyznacza serce skorpiona, oraz łuk gwiazd od drugiej do czwartej wielkości, ε, μ1 /μ2, ζ , η, θ, ι1, κ, λ i υ Scorpii, oznaczający jego ogon i żądło. α Scorpii jest również bliskim układem podwójnym, ma niebieskawo-białego (B2.5) towarzysza, jasność 5,4 magnitudo, separacja 2,9″, który wydaje się bladozielony w przeciwieństwie do swojej czerwonej (M1) gwiazdy podstawowej. Inne jasne gwiazdy to λ Scorpii (Shaula) 1,6mag, θ Scorpii (Girtab lub Sargas) 1,9mag, δ Scorpii (Dschubba) 2,3mag, ε Scorpii, również 2,3mag i κ Scorpii, 2,4mag. Istnieje 14 innych gwiazd o wielkości 4,0 lub jaśniejszych, w tym β Scorpii (Acrab lub Graffias), podwójna optyczna składająca się z dwóch niebieskawobiałych (B0,5 i B2), jasności 2,6 i 4,9, separacja 13,7″ , z których pierwsza ma dwóch towarzyszy, wielkości 5,9 i 4,2, separacja 0,5″ i 0,001″ (okres orbitalny 6,83 dni), a ten ostatni towarzysz wielkości 7,6, separacja 0,1″. Inną interesującą gwiazdą wielokrotną jest ? Scorpii, która ma dwie niebieskawo-białe (B2 i B8) składowe, jasności 4,1 i 6,8, separacja 41″, z których każda ma bliskiego towarzysza, jasności 6,2 i 7,5, separacja 1,3″ i 2,3&Primel, przy czym pierwotna ma również dwa znacznie słabsze składniki, jeden w odległości 0,06″ a drugi z okresem orbitalnym 5,55 dnia. Do interesujących gwiazd zmiennych w Scorpiusie należą RR Scorpii, gwiazda typu Mira (zakres 5,0-12,4, okres około 281 dni) oraz U Scorpii (zakres 8,7-19,3), powracająca nowa, która zwykle ma około osiemnastej wielkości, ale rozbłyskuje do dziewiątej magnitudo w latach 1863, 1906, 1936 i 1979. Inne interesujące obiekty obejmują widoczne gołym okiem gromady otwarte NGC 6231, które zawierają ponad 100 gwiazd (w tym wiele bardzo jasnych nadolbrzymów typu O i B) w większości o jasności od 10 do 13 magnitudo, ale z kilkunastoma jaśniejszymi niż siódma magnitudo, w tym ζ1 Scorpii (jasność 4,7 magnitudo), M7 (NGC 6475), która ma ponad 80 gwiazd, głównie między siódmą a dziesiątą magnitudo, oraz M6 (NGC 6405, gromada motyli), która również zawiera ponad 80 gwiazd, głównie między 7 a 11 magnitudo. Istnieją również dwie jasne gromady kuliste: M4 (NGC 6121), która jest szóstą gwiazdą i znajduje się około 1,3° na zachód od α Scorpii, oraz M80 (NGC 6093), czyli siódmej wielkości. Innym interesującym obiektem jest NGC 6302 (Mgławica Bug), wydłużona mgławica planetarna o jasności 10 magnitudo. W Scorpiusie znajduje się również Scorpius X-1, rentgenowski układ podwójny i najjaśniejsze źródło promieniowania rentgenowskiego na niebie.
Scorpius X-1
Najjaśniejsze kosmiczne źródło promieniowania rentgenowskiego w gwiazdozbiorze Skorpiona i pierwsze odkryte kosmiczne źródło promieniowania rentgenowskiego. Scorpius X-1, wykryty po raz pierwszy w 1962 roku przez instrumenty wyniesione na wysokość 225 km przez rakietę Aerobee, jest poza sporadycznymi źródłami przejściowymi najjaśniejszym kosmicznym źródłem promieniowania rentgenowskiego na niebie. Jest to rentgenowski układ podwójny o małej masie z okresem orbitalnym 0,787 dnia i jasnością około 2 × 1037 watów (około 5000 razy większą niż jasność optyczna Słońca), który znajduje się w odległości około 2300 światła -lata Uważa się, że układ podwójny składa się z gwiazdy o małej masie i gwiazdy neutronowej, a promieniowanie rentgenowskie jest emitowane z powierzchni gwiazdy neutronowej i jej dysku akrecyjnego.
Schmidt, Bernhard Voldemar (1879-1935)
Projektant optyczny, urodzony na wyspie Naissar u wybrzeży Tallina w Estonii. Pomimo wypadku w wieku 15 lat, w wyniku którego stracił prawą rękę i przedramię, z powodzeniem wykonał świetną optykę dla astronomów-amatorów. Otworzył warsztat optyczny w Mittweida w Niemczech, a jego reputacja rozeszła się. Pracował w obserwatorium w Bergedorf (koło Hamburga) jako optyk i prowadził obserwacje Jowisza, Saturna, Księżyca i zaćmień. Podczas wyprawy na zaćmienie w 1929 roku Schmidt omawiał z WALTEREM BAADE aparat do szerokokątnych fotografii nieba i wynalazł teleskop Schmidta lub aparat Schmidta. Aparat posiada zwierciadło sferyczne oraz asferyczną płytkę korekcyjną o połowie średnicy zwierciadła. Jego optyka jest prawie identyczna, gdy patrzy się na niego z szerokiego kąta, a zdjęcia, które robi, są dzięki temu niemal jednolitej jakości. Płaszczyzna ogniskowa jest zakrzywiona, ale mimo to w największych teleskopach Schmidta (np. na Mount Palomar i w Coonabarabran), które mają płytki korekcyjne o średnicy 48, można naświetlić 14 w kliszach fotograficznych. Teleskopy te były używane do przeglądu całego nieba w poszukiwaniu gwiazd, galaktyk i różnego rodzaju mgławic.
Schmidt, Maarten (1929-2022)
Astronom, urodzony w Groningen w Holandii, pracował nad dynamiką galaktyczną i rozkładem masy Galaktyki wraz z JAN OORT w Leiden i udał się do CalTech, gdzie został dyrektorem Obserwatorium Hale. W 1963 roku zaobserwował 3C273, źródło radiowe, które Cyril Hazard zidentyfikował z niebieską gwiazdą, używając krawędzi Księżyca jako urządzenia skanującego, gdy Księżyc przesłonił źródło. Na zdjęciu z teleskopu 200 odkrył, że z "gwiazdy" wystaje dżet. Otrzymał widmo, które podobnie jak 3C48 badane przez ALLANA SANDAGE′a, pokazało linie emisyjne w nietypowych pozycjach. Przełomem Schmidta było rozpoznanie, że obiekt wykazywał zwykłe linie wodorowe, ale z przesunięciem ku czerwieni znacznie większym niż obserwowane w gwiazdach. Sugerowana odległość oznaczała, że moc wyjściowa obiektu była bardzo duża i związana z mechanizmem odrzutowym. Było to pierwsze zakończone odkrycie kwazara. Schmidt zaczął badać rozmieszczenie kwazarów, odkrywając, że było ich znacznie więcej, gdy Wszechświat był młody.
Scaliger, Józef (1540-1609)
Francuski matematyk, który w 1582 r. założył system dnia juliańskiego, ciągłego liczenia czasu, który rozpoczyna się w południe GMT 1 stycznia 4713 r. p.n.e. System ma tę zaletę, że jest w stanie odłożyć na bok kwestie lat przestępnych, różnej długości miesięcy, "utraconych" dni przy zmianach kalendarzy itp. Etykieta "Julian" upamiętnia ojca Scaligera, Juliusa
Schall von Bell, Johann Adam (1592-1666)
Astronom, urodzony w Kolonii w Niemczech, został jezuitą i studiował astronomię w Rzymie. Był jednym z wielu misjonarzy jezuickich wysłanych do Chin i pierwszym Europejczykiem, który wszedł do biurokracji dworskiej w Pekinie, stając się szefem Cesarskiej Rady Astronomicznej i doradcą młodego cesarza Shun-chiha (panującego w latach 1644-1644). 61). Stworzył dużą, sześcioczęściową mapę kosmologiczną, której towarzyszyły zdjęcia przyrządów astronomicznych, przetłumaczył książki astronomiczne i zreformował chiński kalendarz. Był fałszywie zamieszany w śmierć cesarza i uniknął egzekucji tylko dzięki przypadkowemu trzęsieniu ziemi.
Scheiner, Christoph (1575-1650)
Astronom, urodzony w Wald, niedaleko Mindelheim w Szwabii (południowo-zachodnie Niemcy), został jezuitą i profesorem matematyki na uniwersytecie w Ingolstadt. Wykonał instrumenty, w tym zegary słoneczne i pantograf. Dowiedziawszy się o odkryciach GALILEA, zdobył własne teleskopy, którymi obserwował Słońce, aw 1611 roku samodzielnie odkrył dla siebie plamy słoneczne. Jego publikacja na ten temat rozpoczęła się od arystotelesowskiej koncepcji doskonałości Słońca, więc zaproponował, że plamy słoneczne reprezentują tranzyty satelitów Słońca. Wszedł w konflikt z Galileuszem, który argumentował, że plamy słoneczne są na powierzchni Słońca, ponieważ zmieniają swój kształt, powstają i giną na dysku słonecznym. Scheiner początkowo uparcie sprzeciwiał się dowodom. W Rzymie opublikował Rosa Ursina (1630), pracę o plamach słonecznych, która była lekturą obowiązkową przez stulecie. Ponieważ jego teorie były wielokrotnie odrzucane przez Galileusza, Scheiner zaatakował go w książce, chociaż do tego czasu faktycznie zaakceptował wiele opinii Galileusza. Wkrótce po pojawieniu się Rosy Ursina aktywność plam słonecznych drastycznie spadła (minimum MAUNDERA, 1645-1710), a pracy Schienera nie można było zweryfikować ani zastąpić. Scheiner udał się na emeryturę do Wiednia i Nysy, budując kolegium jezuickie i pisząc masowe obalenie teorii Kopernika (Traktat wprowadzający na korzyść ruchomego słońca i stabilnej ziemi przeciwko Galileo Galilei), który pośmiertnie opublikowany, nie miał żadnego wpływu.
Schiaparelli, Giovanni Virginio (1835-1910)
Astronom, urodzony w Savigliano we Włoszech, studiował w Berlinie i Pułkowej w Rosji i został dyrektorem Obserwatorium Brera w Mediolanie. Napisał autorytatywne opisy wczesnej astronomii wielu kultur. Obserwował komety, wnioskując z ich ogonów, że istnieje siła odpychająca od Słońca (wiatr słoneczny i ciśnienie promieniowania). Wyjaśnił, że regularne deszcze meteorytów są wynikiem rozpadu komet i udowodnił to w przypadku Perseidów, obliczając wpływ orbitalny na deszcz Perseidów. Na podstawie swoich obserwacji sporządził mapę Marsa, nazywając marsjańskie "morza" i "kontynenty" oraz łącząc elementy z cechami liniowymi, które nazwał "kanałami" lub po włosku canali. Sugestia, że te cechy, błędnie przetłumaczone jako "kanały", były sztucznymi systemami dystrybucji wody, zachęciła PERCIVALA LOWELLA do sensacyjnych poszukiwań życia na Marsie.
Schickard [Schickhardt], Wilhelm (1592-1635)
Urodzony w Herrenberg, Württemberg, Niemcy, został profesorem astronomii w Tybindze. Korespondował z KEPLEREM, był jednym z pierwszych, którzy nauczali odkryć Keplera, a na podstawie swojego doświadczenia w tworzeniu map i innych urządzeń zaproponował Keplerowi zbudowanie komputera analogowego do obliczania pozycji planet. Wynalazł pierwszą maszynę liczącą, "ręczne planetarium" (jak planetarium) oraz maszynę do gramatyki hebrajskiej. Zmarł na zarazę.
Schlesinger, Frank (1871-1943)
Astronom, urodzony w Nowym Jorku, został dyrektorem Obserwatorium Allegheny na Uniwersytecie w Pittsburghu oraz Obserwatorium Uniwersytetu Yale. Opracował metodę fotograficznej obserwacji gwiezdnych paralaks i opracował katalog 4000 odległości między gwiazdami. Zebrał dane, aby stworzyć pierwsze i drugie wydanie wpływowego i praktycznego Katalogu jasnych gwiazd.
Sandage, Allan Rex (1926-2010)
Astronom, urodzony w Iowa City, IA. Pracował z WALTEREM BAADE i EDWINEM HUBBLE, został profesorem w obserwatoriach Mount Wilson i Palomar. Jego badania koncentrowały się na największych problemach kosmologii. Określił wiek gwiazd w gromadach kulistych (najstarsze znane obiekty poza pierwiastkami chemicznymi). W 1960 roku wraz z JESSE GREENSTEINEM zidentyfikował źródło radiowe 3C48 jako niebieską gwiazdę o niezwykłym, niezidentyfikowanym widmie. Po przełomowym rozpoznaniu przez MAARTENA SCHMIDT natury 3C273, odkrycie to przez Sandage'a zostało uznane za pierwszy kwazar. Odkrywając o wiele więcej kwazarów, Sandage pracował nad ich właściwościami. Zdając sobie sprawę, że kluczową kwestią w kosmologii była (i być może nadal jest) skala wieku i odległości wszechświata, zainwestował swoją karierę w kalibrację "świec wzorcowych" (cefeid, supernowych
), używanych do określania odległości odległych galaktyk, ostatnio za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble'a, dla którego przygotował wpływowy atlas przygotowawczy galaktyk. To doprowadziło do coraz dokładniejszej wartości stałej Hubble′a i parametru opóźnienia wszechświata.
Saros
Cykl zaćmień trwający 18 lat i 11,3 dnia, po którym dość dokładnie powtarza się wzór zaćmień, który wystąpił na początku cyklu. Cykl był znany już w czasach starożytnej Grecji i był używany do przewidywania zaćmień. Powtarzalność nie jest jednak idealna, ponieważ zmiany we wzorze narastają z czasem. Cykl jest prawie dokładnie równy czasowi potrzebnemu węzłom orbity Księżyca na okrążenie Ziemi. Po jednym cyklu Słońce, Księżyc i węzły powracają prawie do tych samych względnych pozycji i to ich ustawienie decyduje o występowaniu zaćmień. Ponieważ względne pozycje ciał zmieniają się nieznacznie po każdym saros, cykl zaćmienia kończy się po pewnej liczbie saroz - około 71 w przypadku zaćmień Słońca i 48 w przypadku zaćmień Księżyca. Każde saros zawiera około 43 zaćmień Słońca i 28 zaćmień Księżyca.
Sarpi, Paolo (1552-1623)
Urodzony w Wenecji i został mnichem w zakonie serwitów, doszedł do wpływowych politycznie stanowisk w Wenecji. Wszedł w konflikt z papieżem w Rzymie w obronie intelektualnych dociekań i wolności religijnej. Sarpi był przyjacielem GALILEO, omawiał z nim jego pracę i to on opowiedział Galileuszowi o sprawozdaniach z Holandii w sprawie teleskopów i pośredniczył w ofercie Galileusza dotyczącej teleskopu dla rządu weneckiego w 1609 roku.
Satelita (naturalny)
W najogólniejszym sensie dowolny obiekt niebieski na orbicie wokół podobnego, większego obiektu. Tak więc na przykład Obłoki Magellana są galaktykami satelitarnymi naszej Drogi Mlecznej. Bez zastrzeżeń, termin ten jest używany na oznaczenie ciała na orbicie wokół planety; alternatywnym terminem jest księżyc. Termin naturalny satelita odróżnia te ciała od sztucznych satelitów - statków kosmicznych umieszczonych na orbicie wokół Ziemi lub innego ciała niebieskiego. W Układzie Słonecznym wszystkie główne planety, z wyjątkiem Merkurego i Wenus, posiadają jednego lub więcej satelitów, a wiele z nich to samodzielne ciała planetarne. Największy satelita Jowisza, Ganimedes, jest większy niż Merkury, a siedem satelitów Układu Słonecznego jest większych niż Pluton. Największy satelita Saturna, Tytan, jest jedynym, który posiada znaczną atmosferę, z ciśnieniem powierzchniowym półtora raza większym od ziemskiego; wiadomo, że inne duże satelity mają rozrzedzoną atmosferę. Wiele z nich wykazuje oznaki obecnej lub przeszłej aktywności geologicznej, a Jowisz Io jest najbardziej aktywnym ciałem ze wszystkich planet i satelitów w Układzie Słonecznym. Planety olbrzymy posiadają lwią część kompletu satelitów głównych planet: 60 z 64 znanych na pewno do 1999 roku. Saturn i Uran mają najwięcej, każdy z 18 potwierdzonymi (podejrzewa się inne mniejsze satelity Saturna i Urana, a tam są prawie na pewno pomniejszymi satelitami innych gigantycznych planet oczekujących na odkrycie). Kilka asteroid, w tym (45) Eugenia i (243) Ida, ma małe satelity, które zostały bezpośrednio sfotografowane optycznie, podczas gdy wiele innych, w tym (4179) Toutatis, zostało wykazane za pomocą technik takich jak obrazowanie radarowe, że składa się z dwóch obiekty w bliskim kontakcie. Stwierdzono, że jądro komety Hale-Bopp ma na orbicie małego satelitę. Satelity planetarne można podzielić na regularne lub nieregularne, w zależności od ich orbity. Regularne satelity to satelity na bezpośrednich orbitach, w kierunku osiowego obrotu planety, które mają małą ekscentryczność i nachylenie orbity. Nieregularne satelity są zwykle mniejsze i poruszają się po orbitach wstecznych lub o dużym nachyleniu lub wykazują dowolną kombinację tych właściwości. To, czy satelity są regularne, czy nieregularne, odzwierciedla również ich pochodzenie. Uważa się, że duże regularne satelity, takie jak satelity Galileusza Jowisza, skondensowały się z tej samej części mgławicy słonecznej, co ich planeta macierzysta, z dysku protosatelitarnego. Małe i średnie regularne satelity Saturna są najprawdopodobniej kolizyjnymi fragmentami większych ciał. Zakłada się, że system satelitarny Urana powstał w wyniku przypuszczalnego uderzenia biorąc pod uwagę jej ekstremalne nachylenie osiowe. Podobnie uważa się, że ziemskie Księżyce narosły z szczątków gigantycznego uderzenia. Nieregularne satelity, takie jak Tryton Neptuna i najbardziej oddalone satelity pozostałych trzech gigantycznych planet, zostały pozyskane przez przechwytywanie grawitacyjne. Tryton jest prawdopodobnie przechwyconym obiektem z Pasa Kuipera; inne to prawdopodobnie przechwycone asteroidy lub wymarłe jądra komet. Zewnętrzne satelity Jowisza dzielą się na dwie grupy, z których każda reprezentuje inny mechanizm przechwytywania.
Sabine, Sir Edward (1788-1883)
Fizyk, astronom, żołnierz i odkrywca, urodzony w Dublinie. Był astronomem podczas dwóch wypraw w rejony Arktyki. Przeprowadzał eksperymenty z zegarami wahadłowymi do pomiaru siły grawitacji na Spitzbergenie iw Afryce, w celu określenia kształtu Ziemi oraz badał magnetyzm ziemski. Zainspirowany pracą HEINRICHA SCHWABE na 11-letnim cyklu plam słonecznych, jak donosi ALEXANDER VON HUMBOLDT, skorelował pomiary syku i swoje zestawienia danych magnetycznych i znalazł podobną okresowość w burzach magnetycznych, dowód wpływu Słońca na pole magnetyczne Ziemi.
Sadler, Donald H. (1908-87)
Matematyk, został kierownikiem Biura Almanachu Nautycznego w Królewskim Obserwatorium w Greenwich. Jego doświadczenie obejmowało analizę numeryczną, tworzenie tabel i drukowanie, i zastosował te umiejętności do produkcji Almanachu Nautycznego i był dumny z dokładności obliczeń i reprodukcji.
Sagan Carl Edward (1934/96)
Planetolog, urodzony na Brooklynie w stanie Nowy Jork, został profesorem na Uniwersytecie Cornell i dyrektorem jego Laboratorium Badań Planetarnych. Kierował programami badań teoretycznych, laboratoryjnych i kosmicznych cząsteczek organicznych w atmosferach i na powierzchniach planet, satelitów i komet w Układzie Słonecznym oraz w ośrodku międzygwiazdowym. Był to sposób na zrozumienie pochodzenia życia na Ziemi i możliwości obecnego lub przeszłego istnienia życia w innych częściach Układu Słonecznego. Był bardzo wpływowy w NASA, odgrywając kluczową rolę w programie Apollo na Księżyc oraz wyprawach Mariner, Viking, Voyager i Galileo na planety. Pomógł zidentyfikować uciekający efekt cieplarniany na Wenus, który powoduje jej wysoką temperaturę, burze piaskowe, które powodują sezonowe zmiany na Marsie, oraz złożone cząsteczki organiczne, które powodują czerwonawą mgiełkę Tytana i są budulcem białek i kwasów nukleinowych. Zainspirował nieustające poszukiwania pozaziemskiej inteligencji, a jego powieść na ten temat, Kontakt, stała się odnoszącym sukcesy filmem. Był bardzo udanym popularyzatorem astronomii, z książką i serialem telewizyjnym Kosmos.
Sagitta
(strzałka; skrót Sge, gen. Sagittae; powierzchnia 80 st. kw.). Północna konstelacja, która leży między Liskiem a Orłem i kończy się o północy w połowie lipca. Jego pochodzenie sięga co najmniej starożytnej Grecji, gdzie zostało zidentyfikowane (przez różne autorytety) ze strzałami należącymi do Erosa, Apolla i Herkulesa w mitologii greckiej. Najjaśniejsze gwiazdy Sagitty zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Mała, ale charakterystyczna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Sagitcie to γ Saggitae o jasności 3,5mag i &elta; Sagittae o jasności 3,7mag. Nie ma innych gwiazd jaśniejszych niż czwartej wielkości. ζ Sagittae to potrójny system z niebiesko-białymi (A1) i niebieskawymi składnikami, wielkości 5,6 i 9,0, separacja 8,3″, z których pierwszy ma bardzo bliskiego (separacja 0,2″) niebiesko-białego (A3) towarzysza, wielkość 6.0, która obraca się wokół niego w ciągu 22,8 lat. Do interesujących gwiazd zmiennych należą U Sagittae (zakres 6,45-9,3, okres 3,38 dnia), układ podwójny zaćmieniowy i WZ Sagittae (zakres 0,0-15,5), powracająca nowa, która zwykle ma około czternastej wielkości, ale rozbłysła do siódmej do ósmej magnitudo w 1913, 1946 i 1978. Droga Mleczna przechodzi przez Sagittę, a konstelacja zawiera wiele gromad gwiazd i mgławic planetarnych, z których najjaśniejszą jest M71 (NGC 6838), gromada kulista 8mag.
Strzelec
(Łucznik; skrót Sgr, gen. Sagittarii; powierzchnia 867 st. kw.). Południowa konstelacja zodiaku, która leży między Wężownikiem a Koziorożcem i kończy się o północy na początku lipca. Jego pochodzenie sięga czasów sumeryjskich, kiedy to utożsamiano go z Nergalem, bogiem wojny, ale dziś jest kojarzony z Crotusem, synem greckiego boga Pana i wynalazcy łucznictwa, a na wczesnych mapach niebiańskich jest przedstawiany jako centaur z łukiem i strzałami wycelowanymi w serce skorpiona (sąsiedni konstelacja Skorpiona). Najjaśniejsze gwiazdy Strzelca zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Duża, rzucająca się w oczy konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Strzelcu to ? (Kaus Austr.alis), wielkość 1,8, σ Sagittarii (Nunki), wielkość 2,1, ζ Sagittarii (Ascella), bardzo bliski układ podwójny z białymi (A2) składnikami, wielkości 3,3 i 3,5 (łączna wielkość 2,6), separacja 0,2-0,6″, okres 21,1 lat i δ Sagittarii (Kaus Media), wielkość 2,7. Istnieje 12 innych gwiazd o wielkości 4,0 lub jaśniejszych. Inne interesujące gwiazdy to β Sagittarii (Arkab), szeroki, widoczny gołym okiem podwójny układ optyczny z niebieskawo-białymi (B9) i bladożółtymi (F2) składnikami, o jasnościach 4,0 i 4,3, z których pierwsza ma białego (A5) towarzysza, magnitudo 7,2, separacja 28,5′ i RY Sagittarii, zmienna R Corona Borealis (zakres 5,8-14,0). Osiem jaśniejszych gwiazd tworzy asteryzm znany jako "Czajnik": δ, ε, ζ i φ reprezentują korpus, σ i τ rączkę, γ końcówkę dziobka i λ górną część wypukłej pokrywy. Droga Mleczna przechodzi przez zachodnią połowę konstelacji, która leży w kierunku centrum Galaktyki. Najjaśniejszy jest na północ od γ Sagittarii, gdzie znany jest jako Wielki Gwiezdny Obłok Strzelca. Wśród wielu blasków gwiazd i mgławic znajdują się gromady otwarte M25 (IC 4725), która zawiera ponad 30 gwiazd słabszych niż 6mag (w tym cefeidę zmienną U Sagittarii, zakres 6,28-7,15, okres 6,75 dnia), M21 (NGC 6531) , która zawiera około 70 gwiazd słabszych niż 7mag, oraz M23 (NGC 6494), która ma około 150 gwiazd słabszych niż 9mag, gromada kulista piątej wielkości M22 (NGC 6656), która jest trzecią co do jasności na niebie, oraz mgławice emisyjne szóstej wielkości M8 (NGC 6523, Mgławica Laguna), M17 (NGC 6618, Mgławica Omega) i M20 (NGC 6514, Mgławica Trójlistna Koniczyna). M24, jasna część Drogi Mlecznej, czasami nazywana Małym Obłokiem Gwiazd Strzelca, zawiera gromadę otwartą NGC 6603, która składa się z kilkudziesięciu gwiazd słabszych niż 14 magnitudo. W Strzelcu znajduje się również Galaktyka Karłowata Strzelca, sferoidalna galaktyka karłowata w Grupie Lokalnej i najbliższy znany satelita Drogi Mlecznej, leżący około 80 000 lat świetlnych od jej centrum, oraz silne źródło radiowe Sagittarius A, którego część (Strzelec A?) znajduje się prawdopodobnie w centrum naszej Galaktyki.
Strzelec A
Najjaśniejsze źródło radiowe w gwiazdozbiorze Strzelca. Znajdujący się w centrum Drogi Mlecznej, w odległości około 25 000 lat świetlnych, Sagittarius A (w skrócie Sgr A) składa się z dwóch głównych składników, Sgr A East i Sgr A West. Sgr A East, która jest źródłem promieniowania synchrotronowego, wydaje się być bańką zjonizowanego gazu, prawdopodobnie pozostałością po supernowej. Wewnątrz Sgr A West, który jest chmurą gorącego gazu, znajduje się intensywne, bardzo zwarte, zmienne źródło radiowe o nazwie Sagittarius A* (wymawiane jako "gwiazda A"), która ma średnicę kątową mniejszą niż 0,002 sekundy kątowej. W odległości od centrum Galaktyki ten rozmiar kątowy odpowiada średnicy liniowej mniejszej niż 15 jednostek astronomicznych (mniejszej niż średnica orbity planety Saturn). Wydaje się, że Sgr A* nie porusza się po orbicie i jest całkowicie nieruchoma. Dlatego uważa się, że wyznacza dokładne centrum Galaktyki. Leży w środku trójramiennej mini-spirali gorącego, zjonizowanego gazu o średnicy około 10 lat świetlnych. Prędkości orbitalne obłoków gazu w pobliżu centrum galaktyki sugerują, że około 6 milionów mas Słońca musi leżeć w promieniu roku świetlnego od centrum galaktyki. Ponieważ obserwacje w podczerwieni sugerują, że gwiazdy mają tylko około 3 miliony mas Słońca, wielu astronomów twierdzi, że pozostałe 3 miliony mas Słońca są zawarte w centralnej czarnej dziurze i że podstawowym źródłem energii dla Sgr A* jest dysk gorącego gazu wirujące wokół tej czarnej dziury. Następnie pojawia się Sgr A* mieć podobny charakter do aktywnego jądra galaktyki, choć na mniejszą i mniej energetyczną skalę. W 2001 roku Obserwatorium Rentgenowskie Chandra wykryło nagły rozbłysk rentgenowski podczas obserwacji Sgr A*. W ciągu kilku minut źródło dramatycznie pojaśniało, ostatecznie osiągając poziom 45 razy jaśniejszy niż przed rozbłyskiem. Po około trzech godzinach intensywność promieniowania rentgenowskiego gwałtownie spadła do poziomu sprzed rozbłysku. Gwałtowny wzrost i spadek promieniowania rentgenowskiego z tego wybuchu jest przekonującym dowodem na to, że emisja promieniowania rentgenowskiego pochodzi z materii wpadającej do supermasywnej czarnej dziury. Biorąc pod uwagę niezwykle dokładną pozycję, jest wysoce nieprawdopodobne, aby rozbłysk był spowodowany niepowiązanym źródłem zanieczyszczeń, takim jak rentgenowski układ podwójny.
Saha, Meghnad (1893-1956)
Fizyk urodzony w Seoratali, niedaleko Dakki w Indiach, został profesorem fizyki w Kalkucie, gdzie założył Instytut Fizyki Jądrowej w Kalkucie, obecnie Instytut Saha. Saha (i Bose) przetłumaczyli kilka prac Einsteina z niemieckiego na angielski, co doprowadziło do ich większego rozpowszechnienia, i pracował nad termiczną jonizacją zachodzące w atmosferze gwiazd. Pokazał, że pierwiastki w gwiazdach ulegają jonizacji w zależności od ich temperatury, co opisuje równanie Saha. Prace te zasadniczo stanowiły podstawę interpretacji widm gwiazdowych i doprowadziły do określenia przez HENRY′EGO RUSSELLA obfitości pierwiastków.
Sakigake
Pierwsza japońska misja w kosmosie. Wystrzelony w styczniu 1985 roku, 11 marca 1986 roku zbliżył się na odległość 7 milionów km od Komety Halleya, aby zbadać fale radiowe i plazmowe. Sakigake oznacza "pionier".
Salpeter, Edwin Ernest (1924-2008)
Astrofizyk jądrowy, urodzony w Austrii, wyemigrował do Australii i kształcił się w Sydney oraz na Uniwersytecie w Birmingham. został profesorem na Cornell University. Pracował z HANSEM BETHE nad fizyką atomową iw 1951 roku wyjaśnił reakcję "potrójnej alfa", zwaną także procesem Salpetera, która w czerwonych olbrzymach wytwarza węgiel-12 z trzech jąder helu. To skłoniło go do zbadania ewolucji gwiazd, a na podstawie tej teorii i obserwacji gwiazd o różnych jasnościach powrócił do początkowej funkcji masy, tj. tempa powstawania gwiazd o różnej masie w Galaktyce, znanej obecnie jako funkcja Salpetera . Ta ważna koncepcja identyfikuje cel, który mają wyjaśnić teorie powstawania gwiazd.
Sampex (eksplorator małych, anomalnych i magnetosferycznych cząstek)
Pierwsza z misji NASA Small Explorer, wystrzelona 3 lipca 1992 r. Zaprojektowana do badania promieni kosmicznych, cząstek energii słonecznej i elektronów magnetosferycznych.
Strumień Meteorów
Ciągła wstęga meteoroidów na zamkniętej orbicie wokół Słońca. (Rzadko używa się bardziej poprawnego terminu strumień meteoroidów.) Strumień meteorytów składa się z cząstek pyłu wyrzucanych przez kometę w jej przejściach przez peryhelium, które stopniowo rozprzestrzeniają się wokół orbity komety. Kiedy Ziemia przechodzi przez strumień meteorytów, pojawia się deszcz meteorów, kiedy można zobaczyć do około 100 meteorów na godzinę. Większość szczątków młodych komet pozostaje skupiona razem na małym łuku orbity w tak zwanym roju meteorów. Kiedy Ziemia przechodzi przez rój, rezultatem jest burza meteorów, z wieloma tysiącami meteorów na godzinę. Gdy strumień meteorów starzeje się, a meteoroidy rozprzestrzeniają się po orbicie, strumień przyjmuje kształt eliptycznego toroidu. W strumieniu mogą znajdować się włókna zawierające większą koncentrację meteoroidów wyrzuconych przez macierzystą kometę na jej ostatnich orbitach wokół Słońca. Na ewolucję pojedynczych włókien i strumienia jako całości mogą wpływać perturbacje planetarne, zarówno meteoroidów, jak i macierzystej komety, a struktura strumienia meteorytów może stawać się coraz bardziej złożona. W końcu, pod wpływem powtarzających się perturbacji, strumień meteorytów rozproszy się do punktu, w którym stężenie meteoroidów spadnie do poziomu pyłu międzyplanetarnego.
Średni czas słoneczny
System czasu używany w większości celów cywilnych i wielu astronomicznych, oparty na ruchu hipotetycznego obiektu zwanego przeciętnym Słońcem, którego rektascensja wzrasta z dnia na dzień w jednakowym tempie. Lokalny czas średni jest definiowany jako lokalny kąt godzinowy średniego Słońca plus 12 godzin. Jako standard odniesienia przyjęto średni czas Greenwich; termin Universal Time (UT) jest synonimem czasu Greenwich (GMT).
Strumień Magellana
Strumień Magellana (MS), który zatacza na niebie łuk o długości ponad 90°, jest cienkim pasmem obojętnego wodoru (HI). Jest zasadniczo ciągły, chociaż istnieje co najmniej sześć oddzielnych obszarów w strumieniu, w których gęstość cząstek jest wyraźnie zwiększona. Jeden koniec MS wydaje się być połączony z DUŻYMI i MAŁYMI CHMURAMAMI MAGELLANOWYMI, podczas gdy drugi koniec odchodzi od nich. Chociaż MS znajduje się bardzo blisko naszej Galaktyki, przynajmniej jeśli chodzi o odległości pozagalaktyczne, proces, w wyniku którego powstał, jest nadal szeroko dyskutowany. Chociaż wydaje się najbardziej prawdopodobne, że MS jest wynikiem oddziaływań grawitacyjnych, istnieje kilka realnych mechanizmów, które teoretycznie mogłyby wytworzyć taką cechę. Jedną z głównych trudności w ustaleniu pochodzenia MS jest to, że nie jest znana dokładna odległość. Innym jest to, że chociaż niektóre teorie są w stanie wyjaśnić pewne aspekty SM, nie ma teorii, która mogłaby całkowicie odtworzyć wszystkie obserwowane cechy. Dwa proponowane mechanizmy, z których każdy został szczegółowo zbadany, to odpędzanie pod ciśnieniem tłoka i odpędzanie pływowe. Zaobserwowano właściwości MS i jego otoczenia, które wspierają model ciśnienia tłokowego. Po pierwsze, krawędzie Wielkiego i Małego Obłoku Magellana po przeciwnej stronie strumienia są dobrze zaznaczone, tak jakby wchodziły w interakcję z ośrodkiem gazowym, przez który przechodzą. Również koniec MS najbardziej oddalony od Obłoków Magellana ma składową PRĘDKOŚCI PROMIENIOWEJ o 200 kilometrów na sekundę różną od składowej chmur, podczas gdy koniec najwyraźniej połączony z chmurami nie wykazuje tej rozbieżności. Składowa prędkości promieniowej dla MS w większości pokazuje płynną i ciągłą wariancję między dwoma końcami, tak jak powinna, gdyby była wynikiem odpędzania ciśnienia tłoka. Wreszcie zaproponowano, że obserwowane zbrylone obszary w strumieniu reprezentują obszary gazu, które straciły różne ilości PĘDU KĄTOWEGO w procesie odpędzania. Z drugiej strony przeprowadzono symulacje komputerowe w celu zbadania modelu odpędzania pływów, który jest uderzająco podobny do obserwacji. Ten symulowany strumień wykazuje zgodność pozycyjną z obserwowanym strumieniem, a także odpowiednie wartości dla profilu całkowitej masy i prędkości radialnej. Jednak jedną z trudności związanych z tym modelem jest to, że teoretycznie powinien powstać również drugi strumień, który prowadzi do Obłoków Magellana, ale nie jest obserwowany. Chociaż w pobliżu Obłoków Magellana wykryto dodatkowe obszary neutralnego wodoru, nie jest jasne, czy którykolwiek z nich powinien być interpretowany jako wiodące ramię. Inną trudnością jest to, że zarówno gwiazdy, jak i gaz powinny podlegać wpływom sił pływowych, podczas gdy w MS nie wykryto żadnego oczywistego składnika gwiezdnego.
Siatka dyfrakcyjna
Płyta, na której wycięto dużą liczbę równoległych rowków lub szczelin i która rozprasza światło na składowe długości fal, tworząc w ten sposób widmo. Kiedy skolimowana wiązka światła pada na siatkę, światło jest uginane przez każdy z rowków lub szczelin, aw pewnych określonych kierunkach fale o różnych długościach fali opuszczające różne części siatki interferują ze sobą, tworząc widmo. Siatka dyfrakcyjna przepuszczająca światło nazywana jest siatką transmisyjną, a siatka działająca poprzez odbijanie światła od powierzchni rowków nazywana jest siatką refleksyjną. Większość spektrografów astronomicznych wykorzystuje siatki refleksyjne. Zdolność rozdzielcza siatki (jej zdolność do ujawniania drobnych szczegółów w widmie) zależy od całkowitej liczby rowków, które zawiera. Siatki używane do optycznych celów astronomicznych mają zwykle od 100 do 1000 rowków na milimetr i zawierają łącznie od 1000 do 50 000 rowków. Prosta siatka rozprasza przychodzące światło na dużą liczbę widm, przy czym część światła przechodzącego do jednego widma jest stosunkowo niewielka. Aby przezwyciężyć ten problem, odbijające powierzchnie rowków są zorientowane pod określonym kątem (o kratce mówi się, że jest "płonąca"), tak aby skoncentrować większość światła (do około 90%) w jednym z tych widm .
Skarpa Lobate
Długi, falisty obiekt przypominający klif składający się z szeregu połączonych płatów. Występują głównie na Merkurym, gdzie są interpretowane jako uskoki ciągu spowodowane siłami ściskającymi. Wahają się od 20 do 500 km długości i od kilkuset metrów do 2 km wysokości. Ich rozmieszczenie na całej planecie jest traktowane jako dowód globalnego kurczenia się na początku historii Merkurego, kiedy płaszcz i jądro ostygły i skurczyły się, a skorupa "pomarszczyła się". Jednym z najdłuższych jest Discovery Rupes, który przecina kratery; inne znajdują się w Basenie Caloris. Globalne kurczenie się musiało zatem nastąpić po epoce dużych kraterów, która zakończyła się około 3,9 miliarda lat temu.
Światło
Promieniowanie elektromagnetyczne o długościach fal, na które reaguje ludzkie oko, tj. od nieco poniżej 400 nanometrów (4 × 10-7 m, 0,4 mikrona lub 4000 angstremów) do nieco ponad 700 nm. Różne długości fal w tym zakresie odpowiadają różnym kolorom postrzeganym przez oko. W kolejności malejącej długości fali są czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, indygo i fioletowy. Długości fal krótsze niż widzialne są określane jako ultrafiolet, długości fal dłuższe niż czerwone to podczerwień. Światło można również uważać za cząstki lub fotony, przy czym promieniowanie o większej długości fali odpowiada fotonom o niższej energii. Podobnie jak inne rodzaje promieniowania elektromagnetycznego, światło porusza się w próżni z prędkością około 300 000 km s-1.
Stała Hubble′a
Stała proporcjonalności, oznaczana przez H, która odnosi prędkość, z jaką oddalają się galaktyki, do ich odległości. Zgodnie z prawem Hubble′a prędkość recesji (V ) jest wprost proporcjonalna do odległości (D), zależność, którą można wyrazić następująco: V = H0D, gdzie H0 jest wartością stałej Hubble'a w obecnej epoce historii Wszechświata. Stała Hubble′a lub parametr Hubble′a jest miarą tempa rozszerzania się Wszechświata i w efekcie jest miarą ułamkowego wzrostu skali Wszechświata w jednostce czasu. Jej wartość wyrażana jest zwykle w jednostkach prędkości, wyrażonych w kilometrach na sekundę, podzielonych przez odległość, wyrażonych w megaparsekach (tj. km s-1 Mpc-1), ale może być również wyrażona w jednostkach s-1. Nadal istnieje znaczna niepewność co do dokładnej wartości H0, chociaż panuje powszechna zgoda co do tego, że leży ona pomiędzy 50 km s-1 Mpc-1 a 100 km s-1 Mpc-1. Niepewność wynika
przede wszystkim z trudności w uzyskaniu wiarygodnych pomiarów odległości galaktyk. Wiele ostatnich programów badawczych wykorzystujących pozorne jasności cefeid lub supernowych typu Ia jako wskaźników odległości dało wartości w zakresie 57-80 km s-1 Mpc-1, przy koncentracji wartości w przedziale 60-70 km s-1-1 MPc-1. Na przykład wartość 65 km s-1 Mpc-1 oznaczałaby w zasadzie, że galaktyka w odległości 1 megaparseka powinna oddalać się z prędkością 65 km s-1, galaktyka w odległości 1000 megaparseków przy 65 000 km s-1 i tak dalej. Czas Hubble′a to czas potrzebny do podwojenia rozmiarów wszechświata (tj. do oddalenia się każdej galaktyki do dwukrotności obecnej odległości) ze stałym tempem ekspansji równym obecnemu tempu. Równoważnie, jest to czas, w którym wszechświat rozszerzyłby się do swoich obecnych rozmiarów (tj. aby każda galaktyka cofnęła się do swojej obecnej odległości) ze stałym tempem ekspansji. Czas Hubble′a jest równy odwrotności stałej Hubble′a (tj. 1/H0). Niepewność co do wartości stałej Hubble′a znajduje odzwierciedlenie w podobnej niepewności co do wartości czasu Hubble′a, a więc i szacunków wieku Wszechświata. Jeśli H0 mieści się w przedziale 50-100 km s-1 Mpc-1, wartości czasu Hubble'a wynoszą odpowiednio od 20 do 10 miliardów lat. Jeśli np. H0 = 65 km s-1 Mpc-1, to wartość czasu Hubble′a wynosi 15 miliardów lat. Czas Hubble′a jest powiązany z wiekiem wszechświata poprzez model jego ekspansji. W modelu standardowym wiek wszechświata wynosi dwie trzecie czasu Hubble′a.
Sieć międzyplanetarna
Sieć międzyplanetarna to zbiór statków kosmicznych oddalonych od siebie o duże odległości, wyposażonych w detektory rozbłysków promieniowania ?. Ustalając czas nadejścia wybuchu na każdą parę statków kosmicznych, uzyskuje się pierścień możliwych kierunków nadejścia wybuchu. W przypadku trzech statków kosmicznych uzyskuje się dwa możliwe kierunki przybycia, odpowiadające dwóm przecięciu dwóch pierścieni. Dzięki czterem niewspółpłaszczyznowym statkom kosmicznym można określić unikalny kierunek przybycia. Dokładność określenia zależy między innymi od odległości między statkami kosmicznymi. Separacje rzędu jednostki astronomicznej lub więcej mogą dawać dokładność w zakresie dziesiątek sekund kątowych. W wielu przypadkach poszczególne detektory nie mają możliwości określenia kierunku. Jeśli jednak jeden lub więcej detektorów w sieci może określić nawet zgrubny kierunek przybycia, często możliwe jest uzyskanie unikalnej lokalizacji z siecią trzech statków kosmicznych poprzez wyeliminowanie jednego z możliwych skrzyżowań. Sieci międzyplanetarne działają od 1977 roku. Obecna (trzecia) sieć rozpoczęła działalność w 1991 roku i obecnie składa się z misji Ulysses, Mars Odyssey, Wind i HETE. Ogólnie rzecz biorąc, detektory na międzyplanetarnych statkach kosmicznych są małe, a częstotliwość wykrywania rozbłysków wynosi około jednego na tydzień. Jednak dobra dokładność lokalizacji pozwala na udane poszukiwania odpowiedników rozbłysku promieniowania γ.
Skorupa
Cienka warstwa zewnętrzna zróżnicowanego ciała planetarnego. Skorupy składają się ze skał i/lub lodu - skały dominują w wewnętrznym Układzie Słonecznym, lód na zewnątrz - i mają inny skład niż leżący pod spodem płaszcz. Skorupa pierwotna to warstwa powierzchniowa utworzona, gdy planeta po raz pierwszy się różnicuje. Zachowuje zapis kraterów z wczesnego bombardowania w historii Układu Słonecznego. Skorupa pierwotna znajduje się na przykład na wyżynach Merkurego i Księżyca oraz na wielu satelitach zewnętrznego Układu Słonecznego. Skorupa wtórna powstaje, gdy topnieje płaszcz, a wulkanizm prowadzi do pierwszej fazy wynurzania; równiny zalewowe marii księżycowej są skorupą wtórną, podobnie jak cała powierzchnia Wenus. Skorupa trzeciorzędowa jest wytwarzana na światach aktywnych geologicznie poprzez recykling pierwotnego i wtórnego materiału skorupy. Na Ziemi i Io ciągły wulkanizm tworzy trzeciorzędową skorupę; na Ziemi tektonika nieustannie przetwarza skorupę, która jest również modyfikowana przez procesy takie jak sedymentacja i erozja. Uważa się, że skorupa gwiazd neutronowych składa się głównie z żelaza.
Spalanie
Proces, w którym substancja łączy się z tlenem z wytworzeniem ciepła. Spalanie jest znanym przykładem tego procesu. Energia potrzebna do napędzania rakiet chemicznych pochodzi ze spalania paliwa z utleniaczem w bardzo wysokich temperaturach. Powszechnym utleniaczem jest ciekły tlen (często oznaczany jako LOX). Inne obejmują nadtlenek wodoru i tetratlenek azotu.
Sfera niebieska
Wyimaginowana kula o bardzo dużym promieniu, wyśrodkowana na Ziemi, w której gwiazdy są uważane za unieruchomione do celów pomiaru położenia. Ze względu na obrót Ziemi wokół własnej osi, sfera niebieska wydaje się obracać wokół Ziemi raz dziennie i wygodnie jest wyobrazić sobie, że to Ziemia jest nieruchoma, a kula się obraca. Uważa się zatem, że kula obraca się wokół osi łączącej północny i południowy biegun niebieski w kierunku ze wschodu na zachód (tj. zgodnie z ruchem wskazówek zegara) z szybkością 15? na godzinę (czasu gwiezdnego). Płaszczyzna równika ziemskiego, rozciągnięta na zewnątrz do sfery, wyznacza równik niebieski. W dowolnym momencie obserwator w określonym punkcie na powierzchni Ziemi widzi tylko połowę kuli. Jeśli znajduje się na jednym z biegunów, jedna półkula jest stale pod horyzontem, natomiast na przeciwległym krańcu, jeśli znajduje się na równiku, to każda część kuli jest widoczna w pewnym momencie. W starożytności aż do XVII wieku powszechnie akceptowano fakt, że gwiazdy rzeczywiście były przyczepione do takiej kuli, która obracała się wokół Ziemi. Chociaż wiemy, że gwiazdy leżą w bardzo różnych odległościach i że sfera niebieska nie istnieje w rzeczywistości, nadal wygodnie jest zachować koncepcję astronomii pozycyjnej.
Spektrum emisji
Widmo składające się z wielu jasnych linii emisyjnych, z których każda odpowiada emisji światła o określonej długości fali. Atom lub jon wyemituje foton o określonej energii (a zatem o określonej długości fali), gdy jeden z jego składowych elektronów spontanicznie spadnie z jednego z wyższych ("wzbudzonych") dozwolonych poziomów energii do niższego poziomu energii (tj. "przejście w dół"). Różne dozwolone przejścia odpowiadają szeregowi linii o różnych długościach fal, przy czym długość każdej linii jest odwrotnie proporcjonalna do wielkości przerwy energetycznej między odpowiednimi poziomami energii. Oprócz przechodzenia elektronów (jak atomy i jony) cząsteczki mogą również emitować promieniowanie o charakterystycznych długościach fal poprzez przejścia w dół w swoich stanach wibracyjnych i obrotowych. Aby emitować promieniowanie poprzez przejścia w dół, atomy, jony i cząsteczki muszą najpierw zostać wzbudzone do wyższych poziomów energetycznych. Może to nastąpić poprzez wzbudzenie radiacyjne (pochłanianie nadchodzących fotonów) lub energetyczne zderzenia między atomami, jonami lub cząsteczkami. Emisja wystąpi również, gdy jon przechwyci elektron (proces ten jest zwykle nazywany "rekombinacją"). Zwykle elektron zostanie przechwycony na wzbudzonym poziomie atomu lub jonu, a następnie spadnie na niższe poziomy w serii etapów, z których każdy odpowiada emisji światła o określonej długości fali. Kiedy elektron zostaje przechwycony, różnica między energią, którą posiadał przed wychwyceniem, a energią, jaką posiada po związaniu z atomem lub jonem, jest wypromieniowywana. W zależności od zakresu energii wolnych elektronów, które są dostępne do wychwycenia, serie linii w widmie emisyjnym mogą kończyć się kontinuum emisji (emisja w ciągłym zakresie długości fal krótszych niż pojedyncza linia o najkrótszej długości fali) . Widmo emisyjne jest charakterystyczne dla gazu o wysokiej temperaturze i małej gęstości. Typowe źródła widm emisyjnych obejmują świetlówki paskowe, chromosfery i korony gwiazd, jasne mgławice, aktywne jądra galaktyczne i kwazary.
Siła elektrosłaba
Zjednoczona siła, która obejmuje siłę elektromagnetyczną i słabą siłę jądrową. Unifikację tych dwóch sił opisuje teoria opracowana w latach 60. XX wieku przez Sheldona Glashowa, Stevena Weinberga i Abdusa Salama, zgodnie z którą przy wystarczająco wysokich energiach siła elektromagnetyczna i słabe oddziaływanie jądrowe zachowują się dokładnie w ten sam sposób. Siła elektromagnetyczna jest przenoszona między cząstkami rzeczywistymi przez fotony wirtualne (fotony, które powstają zgodnie z zasadą nieoznaczoności Heisenberga). Według Glashowa, Weinberga i Salama, słabe oddziaływanie jądrowe, które powoduje rozpad promieniotwórczy, jest przenoszone (lub "pośredniczone") przez bardzo masywne cząstki wirtualne, bozony W+, W? i Z0. Zasięg siły jest określony przez masy jej cząstek przenoszących siłę (im większa masa, tym krótszy zasięg). Ponieważ siła elektromagnetyczna jest przenoszona przez fotony, które przenoszą energię, ale mają zerową masę spoczynkową, jest to siła o dużym zasięgu (wirtualny foton o zerowej energii może przebyć nieskończoną odległość). Ponieważ cząstki W i Z mają masy w zakresie od 88 do 100 razy większe od protonu, ich zasięg jest bardzo mały (poniżej 10-17 m). Teoria elektrosłabego przewiduje, że przy energiach przekraczających około 100 GeV bozony W i Z są wytwarzane tak często, jak fotony, a te dwie siły (elektromagnetyczna i słaba) zachowują się jak zunifikowana siła. Odkrycie cząstek W i Z w wysokoenergetycznych eksperymentach przeprowadzonych w 1983 roku przy użyciu dużego synchrotronu protonowego w CERN (europejskie laboratorium fizyki cząstek elementarnych w pobliżu Genewy) dostarczyło silnego potwierdzenia teorii elektrosłabej.
System Tychoński
System światowy zaproponowany w 1583 r. przez duńskiego astronoma Tycho Brahe (1546-1601). Nie mogąc zaakceptować doktryny Kopernika, że Ziemia porusza się wokół Słońca, przedstawił pogląd, obalony później przez Keplera (1571-1630), że planety krążą wokół Słońca, ale Słońce i Księżyc poruszają się wokół Ziemi. Teoria wyjaśniła obserwowane zmiany faz Wenus, dla których system ptolemejski nie miał wyjaśnienia.
Skale temperatury
W powszechnym użyciu są trzy różne skale do opisywania temperatury: skala Celsjusza, skala Kelvina i skala Fahrenheita. W skali Celsjusza, opracowanej w 1742 roku przez szwedzkiego astronoma Andersa Celsjusza (1701-1744), temperatury wyraża się w stopniach Celsjusza (°C), gdzie jeden stopień Celsjusza to jedna setna różnicy temperatur między stopniami zamarzania temperatura i temperatura wrzenia wody (przy standardowym ciśnieniu atmosferycznym na poziomie morza). Ponieważ opiera się na podzieleniu tego zakresu temperatur na 100 części, jest również znany jako skala Celsjusza. Temperaturom poniżej 0°C podawane są wartości ujemne. W kelwinach lub bezwzględnej skali temperatury, która została nazwana na cześć brytyjskiego fizyka Lorda Kelvina (William Thomson 1824-1907), jednostką temperatury jest kelwin (K), przy czym jeden kelwin jest równy jednemu stopniowi Celsjusza. Zero skali Kelvina to zero absolutne, czyli temperatura, przy której ruch atomów w klasyczny sposób ustałby całkowicie, a zatem jest to najniższa możliwa temperatura. Zero bezwzględne, 0 K, odpowiada temperatura -273,15 °C. Ponieważ kelwin ma wielkość równą stopniowi Celsjusza, temperatura wyrażona w kelwinach jest równa temperaturze w stopniach Celsjusza plus 273,15. Na przykład temperatura zamarzania wody (0 ?C) jest równa (0 + 273,16) = 273,15 K, a temperatura wrzenia wody (100 °C) jest równa 373,15 K. Aby zamienić °C na K, dodaj 273,15; aby zamienić K na °C, odejmij 273,16. Ponieważ skala Kelvina jest bezpośrednio związana z fizycznym znaczeniem temperatury, jest to najbardziej odpowiednia skala do wykorzystania w kontekście naukowym. Kelwin jest jednostką temperatury w układzie SI (jednostka temperatury w międzynarodowym układzie jednostek) i jest definiowany dokładniej jako 1/273,16 temperatury termodynamicznej punktu potrójnego wody. Choć przestarzała, skala Fahrenheita, opracowana przez niemieckiego wytwórcę instrumentów Gabriela Fahrenheita (1686-1736), jest nadal używana w niektórych kontekstach. W skali Fahrenheita jednostką temperatury jest stopień Fahrenheita (°F), który stanowi 1/180 różnicy temperatur między punktami zamarzania i wrzenia wody. Temperatura zamarzania wody wynosi 32°F, a temperatura wrzenia wody 212 °F. Ponieważ 180 stopni Fahrenheita odpowiada 100 stopniom Celsjusza, jeden stopień Fahrenheita odpowiada 100/180 (=5/9) jednego stopnia Celsjusza. Aby przeliczyć temperaturę w °C na temperaturę w °F, pomnóż przez 9/5 i dodaj 32. Na przykład 100°C = (100× 9/5) + 32 = 180 + 32 = 212 °F. I odwrotnie, aby zamienić °F na °C, odejmij 32, a następnie pomnóż przez 5/9 (na przykład 212°F = (212 ? 32) × (5/9) = 180 × (5/9) = 100° C.
Sonda grawitacyjna B
Eksperyment z żyroskopem względności opracowywany przez NASA i Uniwersytet Stanforda w celu przetestowania dwóch niezweryfikowanych przewidywań ogólnej teorii względności Einsteina. Ma zostać wystrzelony na orbitę polarną w maju 2002 roku. Będzie bardzo dokładnie monitorował drobne zmiany kierunku wirowania czterech żyroskopów na satelicie. Wolne od zakłóceń żyroskopy będą mierzyć, jak bardzo przestrzeń i czas są zakrzywione przez obecność Ziemi i jak rotacja Ziemi zaciąga czasoprzestrzeń.
System ptolemejski
Geocentryczny pogląd na wszechświat przedstawiony przez Ptolemeusza (Klaudiusz Ptolemaus, ok. 100-170 ne, bibliotekarz w Aleksandrii) w II wieku naszej ery. Zgodnie z tym poglądem Ziemia leżała w centrum wszechświata, a wokół niej, w kolejności odległości, poruszał się Księżyc, planety Merkury i Wenus, Słońce oraz planety Mars, Jowisz i Saturn. Za najbardziej zewnętrzną planetą leżała sfera gwiazd. Wyobrażano sobie, że Słońce i Księżyc poruszają się wokół Ziemi po torach kołowych, podczas gdy w celu wyjaśnienia ich obserwowanych ruchów uznano, że każda planeta porusza się po okręgu lub epicyklu, którego środek porusza się po większym okręgu, deferent, który sam był wyśrodkowany na Ziemi. System wymagał dodatkowych skomplikowanych urządzeń, aby w pełni uwzględnić ruchy planet i nigdy nie był w pełni zadowalający (chociaż osiągnięto zaskakująco udane przewidywania pozycji planet). W tamtym czasie uważano, że okrąg jest idealną formą geometryczną i że na niebie możliwy jest tylko doskonały ruch. Dopiero w pracach Keplera (1571-1630) doceniono fakt, że planety poruszają się wokół Słońca po orbitach eliptycznych.
Siła niegrawitacyjna
Siła, która nie jest pochodzenia grawitacyjnego, działająca na ciało niebieskie w celu zmiany jego orbity. Termin ten jest używany w odniesieniu do komet, w których odgazowanie lotnej materii przez otwory wentylacyjne prowadzące na powierzchnię jądra może spowodować powstanie dżetów. Silne dżety mogą zachowywać się jak rakiety i zmieniać orbity komet, podobnie jak zaburzenia grawitacyjne, na które są również podatne. Uważa się, że takie siły niegrawitacyjne zmieniły orbitę komety 109P / Swift - Tuttle, która została obliczona na podstawie jej obserwacji w 1862 r. Na okres 120 lat, ale powróciła dopiero w 1992 r. Efekt Poyntinga - Robertsona może również traktować jako siłę niegrawitacyjną.
Sieć BiSON
Teleskopy Birmingham Solar Oscillation Network (BiSON) znajdują się we wschodniej i zachodniej Australii, Afryce Południowej, Chile, Kalifornii i na Teneryfie. Pozwalają one na ciągłe monitorowanie oscylacji radialnych Słońca za pomocą bardzo wąskich linii absorpcyjnych potasu w atmosferze słonecznej. Komórki absorpcyjne oparów potasu są używane na ścieżce optycznej teleskopów do dokładnego pomiaru długości fali cech słonecznych, dzięki czemu można wykryć ruch Dopplera powierzchni Słońca z dokładnością do 1 cm s-1. Prędkości te są analizowane w celu wykrycia oscylacji S
System binarny
Jak sama nazwa wskazuje, układ podwójny zwykle składa się z dwóch gwiazd, które są blisko siebie i dlatego są połączone wspólnym polem grawitacyjnym. Jednak wiele układów podwójnych ma trzy lub więcej elementów i często są one nazywane gwiazdami wielokrotnymi. W wielu takich przypadkach występują dwa główne komponenty, a dodatkowe człony systemu są znacznie mniejsze i często znajdują się w znacznej odległości od głównej pary. Uważa się, że większość gwiazd podwójnych to układy podwójne, ale konieczna jest wieloletnia obserwacja, aby potwierdzić ich charakter. System, którego ruch orbitalny można obserwować teleskopowo, nazywa się wizualnym układem podwójnym. Każda z gwiazd wchodzących w skład układu podwójnego porusza się po orbicie wokół wspólnego środka masy. Ich orbity mają podobny kształt, ale różnią się rozmiarem, przy czym mniej masywny składnik jest większy. Jednak dla celów obserwacyjnych wygodnie jest badać pozorny ruch słabszej gwiazdy wokół jaśniejszej; nazywa się to "orbitą względną". Ma podobny kształt do rzeczywistych orbit obu gwiazd, ale jest od nich większy, a jego główna oś jest równa sumie głównych osi składowych orbit. Okresy orbitalne wizualnych układów podwójnych są bardzo długie (zwykle od 20 do 700 lat), więc określenie ich względnych orbit jest powolnym procesem wymagającym uważnej obserwacji separacji i kąta położenia pary, powtarzanego przez wiele dziesięcioleci. Znanych jest kilka układów podwójnych o bardzo krótkim okresie, na przykład gwiazdy BD 8° 4352 (1,7 roku) i δ Equulei (5,7 roku), a niektóre o wyjątkowo długim okresie mają jednak dobrze określone elementy orbitalne, na przykład ε Sculptoris (okres 1192 lat) i 38 Geminorum (3190 lat). Bliskich par podwójnych, których separacja może wynosić zaledwie jedną średnicę gwiazdy głównej, nie można zaobserwować metodami wizualnymi, ale ich naturę można wykryć innymi sposobami. Spektroskopowe układy podwójne ujawniają swoją naturę poprzez okresowe fluktuacje przesunięcia Dopplera linii w swoich widmach; na ich podstawie można określić zmienną prędkość radialną układu i wywnioskować w pewnym okresie czasu względne masy i orbitę. Pierwszym zidentyfikowanym spektroskopowym układem podwójnym był jaśniejszy składnik isual binarnego Mizara, który na podstawie badań podwojenia linii w jego widmie został wykazany przez Annę Maury (1866-1952) z Harvardu jako układ podwójny o okresie 20,5 dnia College Observatory w 1889 r. Zaćmieniowe układy podwójne to bliskie układy podwójne, dla których Ziemia leży w płaszczyźnie orbity układu lub w jej pobliżu. Ogólna jasność systemu zmienia się w bardzo regularny sposób, ze względu na okresowe zaćmienia elementów. Kształt krzywej blasku powtarza się bardzo dokładnie, ale jej dokładny kształt jest specyficzny dla konkretnego układu gwiezdnego; można z niego wywnioskować względny rozmiar, masę i prawidłowość oraz oddzielenie składników. Dobrze znanym przykładem jest Algol, którego okres wynosi 2,87 dnia. Astrometryczne układy podwójne są bardzo bliskimi układami podwójnymi, zwykle składającymi się z dość jasnej gwiazdy ze znacznie słabszym towarzyszem. O istnieniu tej ostatniej świadczy jedynie niewielka "fala" w ruchu własnym jasnej gwiazdy, wyznaczona na podstawie długoterminowych pomiarów astrometrycznych. Pierwszym odkrytym i najbardziej znanym przykładem jest Syriusz (pozorna jasność ?1,44 magnitudo), którego towarzysz o jasności ósmej magnitudo został odkryty przez Alvana Grahama Clarka (1832-1897) w 1862 r. Jego okres wynosi 50,09 lat.
Soczewka Barlowa
Dodatkowa soczewka zwiększająca efektywną ogniskową i powiększenie lunety. Jest to ujemna soczewka rozpraszająca (wklęsła po obu stronach lub, częściej, płaskowklęsła - płaska z jednej strony i wklęsła z drugiej), która jest umieszczona w zbiegającym się stożku światła w niewielkiej odległości przed płaszczyzną ogniskową obiektyw lub zwierciadło główne. Zmniejszając kąt, pod jakim zbiegają się promienie świetlne, zwiększa efektywną ogniskową teleskopu, dzięki czemu dany okular może osiągnąć większe powiększenie. Współczynnik wzmocnienia (stosunek efektywnej ogniskowej obiektywu z założoną soczewką Barlowa do ogniskowej samego obiektywu) soczewki Barlowa o ogniskowej fb umieszczonej w odległości d wewnątrz płaszczyzny ogniskowej obiektywu, jest fb/(fb ?d). Na przykład, jeśli soczewka Barlowa o ogniskowej 100 mm zostanie umieszczona 50 mm wewnątrz ogniska obiektywu, efektywna ogniskowa zostanie zwiększona o współczynnik 100/(100 - 50) = 100/50 = 2.
Siły podstawowe
Siły, które rządzą różnymi interakcjami między cząstkami. Cztery podstawowe siły lub interakcje to: grawitacja, siła elektromagnetyczna, silna siła jądrowa i słaba siła jądrowa. Siła grawitacji działa między wszystkimi cząstkami i jest zawsze przyciągająca; łączy materię. Grawitacja to siła, która spaja Układ Słoneczny, galaktyki i gromady galaktyk. Siła elektromagnetyczna kontroluje zachowanie cząstek naładowanych elektrycznie (cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, podczas gdy przyciągają się ładunki przeciwne). Siła elektromagnetyczna jest siłą wiążącą atomy; oddziaływanie elektromagnetyczne między dodatnio naładowanym jądrem a otaczającą chmurą ujemnie naładowanych elektronów utrzymuje atom w całości. Siła elektromagnetyczna kontroluje również pochłanianie i emisję promieniowania elektromagnetycznego. Silne oddziaływanie jądrowe wiąże ze sobą nukleony (protony i neutrony) w jądrze atomowym i zapobiega rozdzielaniu się protonów o tym samym ładunku. Cząstki, na które działają silne oddziaływania
jądrowe (w tym protony i neutrony), są wspólnie nazywane hadronami. Uważa się, że silne oddziaływanie jądrowe między poszczególnymi hadronami jest pozostałością po silniejszej sile barwnej, która działa między kwarkami wewnątrz hadronów. Słabe oddziaływanie jądrowe powoduje radioaktywny rozpad niektórych jąder atomowych. W szczególności reguluje proces zwany rozpadem beta, w którym neutron rozpada się na proton, elektron i antyneutrino. Oddziaływania jądrowe silne i słabe są oddziaływaniami krótkiego zasięgu, które działają tylko w jądrach atomów, przy czym zasięg oddziaływania silnego wynosi około 10?15 m, a oddziaływania słabego około 10?17 m. Oddziaływania elektromagnetyczne i grawitacyjne to siły dalekiego zasięgu, których siła jest odwrotnie proporcjonalna do kwadratu odległości (podwojenie odległości powoduje zmniejszenie siły do jednej czwartej poprzedniej wartości). Zatem w zasadzie przyciąganie grawitacyjne między dwiema masami lub siła elektromagnetyczna między dwiema naładowanymi cząstkami nie
spada do zera, dopóki odległość między nimi nie stanie się nieskończona. Chociaż pod względem interakcji między poszczególnymi cząstkami grawitacja jest znacznie słabsza niż siła elektromagnetyczna, ponieważ materia w dużej skali jest zwykle elektrycznie obojętna, grawitacja kontroluje ogólną dynamikę planet, gwiazd i galaktyk. We współczesnym wszechświecie, na codziennych poziomach energii, cztery siły różnią się od siebie i mają różne siły (w kolejności malejącej siły: silne jądrowe, elektromagnetyczne, słabe jądrowe, grawitacja). Przy bardzo wysokich energiach (energie cząstek przekraczające około 1011 eV) oddziaływania słabe i elektromagnetyczne łączą się w jedną siłę "elektrosłabą". Zgodnie z teoriami wielkiej unifikacji (GUT) siły silne i elektrosłabe stracą swoją odrębną tożsamość i będą zachowywać się jak pojedyncza zunifikowana siła przy energiach cząstek przekraczających około 1024 eV (około 1012 razy wyższych niż można osiągnąć w obecnych akceleratorach cząstek) ). Chociaż nie powstała jeszcze
kompletna teoria ("teoria wszystkiego") obejmująca wszystkie cztery siły, powszechnie uważa się, że przy jeszcze wyższych energiach grawitacja połączy się z pozostałymi w jedno "supermoc". Jeśli ta hipoteza jest słuszna, wszechświat był zdominowany przez supersiłę w pierwszej mikroskopijnej chwili Wielkiego Wybuchu. Następnie, gdy wszechświat rozszerzał się i ochładzał (a energie cząstek spadały), zjednoczona siła rozpadła się na cztery oddzielne siły. Zgodnie z nowoczesnymi teoriami kwantowymi, różne podstawowe siły są przenoszone między rzeczywistymi cząstkami za pomocą cząstek "wirtualnych" (cząstek, którym pozwala na tymczasowe istnienie zasada nieoznaczoności Heisenberga). Cząstki przenoszące siły lub "bozony cechowania" dla każdej z sił są następujące: siła elektromagnetyczna, fotony; słabe oddziaływanie jądrowe, pośrednie bozony wektorowe; silne oddziaływanie jądrowe między hadronami, pionami (oddziaływanie silne lub "siła koloru" między kwarkami, gluonami). Istnienie hipotetycznej cząstki przenos
zącej siłę grawitacji (grawitonu) pozostaje nieudowodnione. Zgodnie z teorią Kaluzy-Kleina, nazwaną na cześć fizyków Theodore′a Kaluzy i Oscara Kleina, wszechświat miał więcej niż cztery wymiary (obecne wersje tego rodzaju teorii wymagają co najmniej dziesięciu wymiarów), z których tylko cztery rozszerzyły się, tworząc przestrzeń ( który ma trzy wymiary - długość, szerokość, wysokość) i czas, pozostałe pozostają tak ciasno "zwinięte" w sobie, że nie są bezpośrednio dostrzegalne. Teorie tego rodzaju sugerują, że fundamentalne siły są przejawami tych ukrytych wymiarów.
Światło zodiakalne
Słaba poświata w kształcie stożka na nocnym niebie rozciągająca się wzdłuż ekliptyki, znana również jako przeciwświatło lub gegenschein. Biorąc pod uwagę ciemne niebo i brak światła księżyca, jest on widoczny przez cały czas z tropików. Z szerokości geograficznych zempera najlepiej widać je na około półtorej godziny przed wschodem słońca jesienią lub w tym samym czasie po zachodzie słońca wiosną, ponieważ w tym czasie ekliptyka tworzy największy kąt z horyzontem. Światło zodiakalne jest spowodowane przez światło słoneczne rozproszone przez cząstki pyłu międzyplanetarnego w płaszczyźnie ekliptyki.
Stowarzyszenie Uniwersytetów Badań Astronomicznych
The Association of Universities for Research in Astronomy, Inc. (AURA) to konsorcjum instytucji edukacyjnych i innych instytucji non-profit, które zarządzają światowej klasy obserwatoriami astronomicznymi. Jej członkami jest 29 amerykańskich instytucji i pięć międzynarodowych filii. Dla National Science Foundation AURA zarządza National Optical Astronomy Observatories (NOAO) i THE GEMINI OBSERVATORY. W przypadku NASA zarządzają oni INSTYTUTEM NAUKI SPACE TELESCOPE SCIENCE (Baltimore, MD). NOAO obsługuje naziemne obserwatoria astronomiczne w porze nocnej w KITT PEAK NATIONAL OBSERVATORY (Arizona) i CERRO TOLOLO INTER-AMERICAN OBSERVATORY (Chile); oraz do badań nad energią słoneczną w NATIONAL SOLAR OBSERVATORY (Nowy Meksyk) oraz w Kitt Peak. Gemini to międzynarodowy projekt obejmujący Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię, Kanadę, Chile, Australię, Brazylię i Argentynę, mający na celu dostarczenie dwóch 8-metrowych teleskopów (Hawaje i Chile). STScI realizuje misję naukową Kosmicznego Teleskopu Hubble′a - najpotężniejszego obserwatorium optycznego/ultrafioletowego w kosmosie.
Sztuczny satelita
Stworzony przez człowieka obiekt umieszczony na orbicie wokół Ziemi lub innego ciała niebieskiego. Pierwszym sztucznym satelitą Ziemi był Sputnik 1, wystrzelony przez ówczesny Związek Radziecki 4 października 1957 r. Sferyczny kształt i masa 84 kg wszedł na orbitę o wysokości perygeum 229 km, a apogeum 947 km i okres 96 min. Sztuczne satelity są wykorzystywane do wielu różnych zadań, w tym obserwacji astronomicznych, badania magnetosfery Ziemi i środowiska kosmicznego, monitorowania atmosfery, pogody, oceanów i powierzchni Ziemi, geodezji (badanie kształtu i pola grawitacyjnego Ziemi) , łączności i rozpoznania wojskowego. Wszystkie satelity poruszają się po eliptycznych (lub kołowych) orbitach wokół swojego macierzystego ciała. Kształt i orientacja (tj. elementy orbity) orbity satelity ulegają zmianom pod wpływem różnych sił zakłócających. Na przykład, delikatne, najbardziej zewnętrzne warstwy ziemskiej atmosfery wywierają niewielki, ale skończony opór tarcia na ruch satelity, co powoduje zmniejszenie wysokości jego perygeum (czyli zbliżanie się do orbity kołowej) i ostatecznie prowadzi do jego spirali do wewnątrz i spalanie w gęstszych warstwach atmosfery. Siły oporu tego rodzaju spowodowały, że Sputnik 1 ponownie wszedł w atmosferę i spłonął 92 dni po wystrzeleniu. Perturbacje grawitacyjne wywierane na przykład przez wybrzuszenie równikowe Ziemi lub Księżyc i Słońce powodują precesję (powolny obrót wokół Ziemi) płaszczyzn orbit satelitów. Jeśli nachylenie orbity (nachylenie płaszczyzny orbity względem równika Ziemi) zostanie starannie wybrane, orbita może podlegać precesji z szybkością, która zapewni, że jej orientacja względem kierunku Słońca pozostanie taka sama, podczas gdy Ziemia obraca się wokół słońce. Orbita tego rodzaju nazywana jest synchroniczną ze Słońcem. Jeśli satelita zostanie umieszczony na orbicie kołowej na wysokości nieco mniejszej niż 36 000 km nad równikiem Ziemi, jego okres orbitalny będzie dokładnie równy okresowi obrotu Ziemi. Ponieważ satelita pozostaje wówczas stale nad tym samym punktem na równiku (i pozostaje nieruchomy na niebie, patrząc z powierzchni Ziemi), mówi się, że jest geostacjonarny. Orbita geostacjonarna jest szeroko wykorzystywana przez satelity komunikacyjne i meteorologiczne.
Sfera Armilarna
Urządzenie starożytnego pochodzenia, które służyło do mierzenia lub opisywania pozycji na niebie. Zasadniczo jest to model sfery niebieskiej składający się z zestawu pierścieni, z których każdy reprezentuje wielkie koło, takie jak równik niebieski lub ekliptyka, obracającego się w ramach ustalonych kręgów reprezentujących na przykład horyzont obserwatora i południk. Używany do obserwacji, zawierał obrotowy pierścień, na którym mocowano otwarte przyrządy celownicze, a położenie interesującego obiektu odczytywano z podziałek na różnych pierścieniach. Sfery armilarne były używane do pomiarów pozycji w czasach starożytnych i średniowiecznych przez obserwatorów, takich jak Hipparch, Ptolemeusz i Tycho Brahe, i były szeroko stosowane od średniowiecza do nauczania astronomii.
Synteza przysłony
Technika, znana również jako synteza ruchu obrotowego Ziemi, która umożliwia łączenie sygnałów wyjściowych z dwóch lub więcej radioteleskopów w celu uzyskania takiej samej rozdzielczości jak pojedyncza antena radiowa o aperturze równoważnej maksymalnej separacji anten. Pojedyncza obserwacja za pomocą konwencjonalnego interferometru radiowego daje wysoką rozdzielczość tylko w kierunku równoległym do linii łączącej dwie anteny lub czasze. Jeśli dwa radioteleskopy (A i B) zostaną ustawione na przeciwległych końcach toru i będą obserwować określone źródło radiowe przez 12 godzin, to w tym czasie obrót Ziemi zmieni orientację linii bazowej względem źródło. W szczególności, gdyby radioteleskopy znajdowały się na biegunie północnym, obrót Ziemi spowodowałby, że A zakreślił półkole wokół B, co skutecznie zakreśliło półpierścieniowy pasek "misy" wyśrodkowanej na B. Dane otrzymane przez naczynia są przechowywane, a drugą połowę pierścienia można skonstruować matematycznie. Naczynie A jest następnie przesuwane nieco bliżej B, aby umożliwić wypełnienie kolejnego "pierścienia", a proces powtarza się, aż całe "naczynie" zostanie zsyntetyzowane. Masa zgromadzonych danych jest następnie przetwarzana na obraz źródła równoważny z tym, jaki uzyskano by za pomocą pojedynczej czaszy o aperturze równej maksymalnemu odstępowi dwóch czasz. W praktyce rozdzielczość osiągnięta wzdłuż jednej średnicy "anteny" (powiedzmy północ-południe) będzie taka sama jak pod kątem prostym do tego kierunku (wschód-zachód) tylko wtedy, gdy deklinacja źródła wynosi 90?; rozdzielczość wzdłuż kierunku północ-południe maleje dla źródeł bliżej równika niebieskiego. Zestaw syntezy składający się tylko z dwóch talerzy wymagałby bardzo dużo czasu, aby uzyskać efekt jednego dużego talerza. Proces ten można przyspieszyć, stosując więcej niż dwie czasze, z których część może być nieruchoma, a część ruchoma, aw niektórych przypadkach czasze tworzące szyk można ustawić wzdłuż więcej niż jednego toru. Największym kompletnym systemem syntezy ruchu obrotowego Ziemi jest Very Large Array (VLA), znajdujący się na pustyni Nowego Meksyku w pobliżu Socorro. VLA, która składa się z 27 anten, każda o średnicy 25 m, rozmieszczonych wzdłuż toru w kształcie litery Y, może symulować pojedynczą antenę o średnicy 36 km. Zwykle sygnały wyjściowe z różnych czasz są połączone ze sobą kablami, ale sieć interferometrów wieloelementowych połączonych radiowo (MERLIN) w Wielkiej Brytanii wykorzystuje łącza radiowe do łączenia czasz oddalonych od siebie nawet o 230 km. Ponieważ łączy wiele bardzo oddalonych od siebie pojedynczych potraw, nie może symulować i osiągnąć czułości kompletnego naczynia. Niemniej jednak może wykrywać szczegóły o wielkości zaledwie 0,01 sekundy łuku przy najkrótszej roboczej długości fali.
Szereg Fouriera
Szeregi Fouriera to funkcje wyrażone jako nieskończona suma sinusów i cosinusów. Ponieważ funkcje sinus i cosinus składają się z powtarzających się wzorów, sam szereg Fouriera jest również funkcją powtarzającą się lub okresową. Dla wartości x między 0 a 2? możemy przybliżyć funkcję f(x) jako:
gdzie
Jeśli pierwotna funkcja sama w sobie nie jest okresowa, to szereg Fouriera zapewnia reprezentację funkcji w określonym przedziale wartości, ale nie poza nim. Zamiast tego powtarza funkcję.
Szybkość zmian
Szybkość zmian funkcji możemy zmierzyć za pomocą wykresów. Jeśli wykres funkcji jest stromy, wartość wyjściowa zmienia się szybko. Jeśli jest płytki, to wyjście zmienia się wolniej. Ma to fizyczną analogię z prawdziwymi wzgórzami i dolinami, gdzie duże nachylenia oznaczają, że wysokość zmienia się szybko w funkcji odległości poziomej. Linia prosta ma stałe nachylenie lub nachylenie, na co wskazuje wielkość m w równaniu linii y = mx + c. W przypadku bardziej ogólnego wykresu moglibyśmy pomyśleć o gradiencie w punkcie na wykresie jako nachyleniu linii stycznej, która ociera się o wykres w tym punkcie. Można to przybliżyć, rysując linie łączące sam punkt z pobliskimi punktami na wykresie i sprawdzając, czy zmierzają one do granicy. Kiedy takie nachylenie istnieje, nazywa się je pochodną funkcji w punkcie i zmienia się wraz ze zmianą punktu, w którym obliczamy nachylenie.
Sześciany, kwarty i kwintyki
Sześciany to wielomiany, których najwyższą potęgą jest 3, więc są to wielomiany trzeciego stopnia. Kwartyki i kwintyki to wielomiany czwartego i piątego stopnia, obejmujące zmienną podniesioną odpowiednio do potęgi 4 i 5. Tak jak równania kwadratowe tworzą krzywe paraboliczne z pojedynczym punktem zwrotnym, tak wielomiany wyższego stopnia generalnie definiują krzywą z maksymalnie jednym punktem zwrotnym mniej niż ich stopień. Krzywe sześcienne mogą mieć dwa punkty zwrotne, quartics mogą mieć trzy i tak dalej. Znalezienie uogólnionego rozwiązania dla tych równań wyższego stopnia w kategoriach funkcji elementarnych jest znacznie trudniejsze niż w przypadku kwadratów. Rozwiązanie sześciennych odkryto we Włoszech w XVI wieku i okazało się, że te równania mają jedno, dwa lub trzy rozwiązania liczbowe. Diabelsko sprytny argument sprawił, że ogólny quartic również został rozwiązany. Kwintyka wymykała się wszelkim próbom ich rozwiązania aż do lat dwudziestych XIX wieku, kiedy to udowodniono, że nie ma ogólnego rozwiązania dla wielomianów stopnia większego niż 4.
Stacja optyczna Sił Powietrznych Maui
Znajduje się na wyspie Maui na Hawajach. Instrumenty obejmują czujniki widzialne i podczerwone oraz 3,67-metrowy teleskop Advanced Electro-Optical System (AEOS), który jest wyposażony w optykę adaptacyjną. Jest to największy i najbardziej zaawansowany system teleskopowy Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych.
Teleskop służy do śledzenia i obrazowania satelitów krążących wokół Ziemi i obiektów astronomicznych, takich jak asteroidy. Teleskop AEOS został udostępniony cywilnej społeczności astronomicznej 1 września 1999 r. w ramach programu pilotażowego uzgodnionego przez Biuro Badań Naukowych Sił Powietrznych i Wydział Nauk Astronomicznych Narodowej Fundacji Nauki. Umowa udostępni 100 nocy obserwacyjnych w okresie 2 lat, aby określić poziom zainteresowania obiektem AEOS ze strony amerykańskiej społeczności astronomicznej.
Sekcje stożkowe
Sekcje stożkowe, takie jak linie i płaszczyzny, mają fundamentalne znaczenie dla greckiej geometrii. Powstają z przeciągnięcia plastrów przez trójwymiarowy stożek, tworząc zestaw geometrycznie pięknych krzywych. Jeśli oś stożka jest pionowa z wierzchołkiem w O, to:
• Okrąg tworzy przecięcie stożka z dowolną poziomą płaszczyzną nie przechodzącą przez O.
• Parabolę tworzy przecięcie stożka z płaszczyzną równoległą do stożka, która nie przechodzi przez O.
• Elipsę tworzy przecięcie stożka z niepoziomą płaszczyzną nie przechodzącą przez O, jeśli kąt płaszczyzny jest większy niż kąt stożka.
• Para hiperboli jest tworzona jak w poprzednim przypadku, jeśli kąt płaszczyzny jest mniejszy niż kąt stożka.
Szczególny przypadek płaszczyzn przechodzących przez O skutkuje pojedynczym punktem lub jedną lub dwiema liniami prostymi.
Sinus, cosinus i tangens
Trójkąty prostokątne pozwalają nam kojarzyć funkcje z kątami poprzez stosunki długości boków. Są to tak zwane funkcje trygonometryczne, a tak zdefiniowane podstawowe funkcje to funkcje sinus, cosinus i tangens. Aby zdefiniować te funkcje, wybierz jeden z kątów, θ, który nie jest 90°. Powstaje przez przecięcie przeciwprostokątnej o długości H i drugiego boku, zwanego bokiem sąsiednim, o długości A. Pozostały bok przeciwny do kąta ma długość O. Funkcje sinus, cosinus i tangens są wtedy określone przez stosunki:
sinθ = O/H, cosθ = A/H, tanθ = O/A
Ponieważ dowolne dwa trójkąty prostokątne o kącie θ są przeskalowanymi wersjami siebie nawzajem, funkcje zwracają tę samą odpowiedź niezależnie od rozmiaru trójkąta. Co więcej, ponieważ O/A = O/H \ A/H widzimy, że tan? = siθ / cosθ.
Środek trójkąta
Środek trójkąta można zdefiniować na wiele różnych sposobów. Na przykład może to być punkt równoodległy od wszystkich trzech wierzchołków, środek największego okręgu, który można narysować wewnątrz trójkąta lub środek okręgu, który dotyka każdego z jego trzech rogów. To wszystko są naturalne definicje, chociaż mogą nie pokrywać się w tych samych pozycjach. Jednym z najbardziej użytecznych centrów trójkątów jest centroid. Jeśli narysujesz linię z każdego rogu trójkąta do punktu środkowego przeciwnej strony, to środek ciężkości jest miejscem, w którym spotykają się trzy linie. To, że te trzy linie spotykają się w jednym miejscu, nie jest do końca oczywiste. Centroid wyznacza punkt, który byłby środkiem masy, gdyby trójkąt został wycięty z materiału o jednolitej gęstości. Jeśli zawiesisz taki trójkąt z dowolnego innego punktu, znajdzie on pozycję równowagi, z centroidem poniżej punktu obrotu, na linii pionowej przechodzącej przez oś.
Szeregi potęgowe
Szereg potęgowy to suma terminów z uporządkowanej listy, gdzie te terminy obejmują rosnące dodatnie potęgi zmiennej x. Postęp geometryczny
1 + x + x2 + x3 + x4 + …
to przypadek szczególny, w którym współczynniki każdego wyrazu są równe 1. Szeregi potęgowe są znacznie bardziej ogólne, niż mogłoby się wydawać, a wiele funkcji można zapisać jako szeregi potęgowe. Jeżeli wszystkie współczynniki poza danym wyrazem wynoszą zero, to szereg potęgowy jest skończony i tworzy wielomian.Czy szeregi potęgowe mogą być zbieżne? Korzystając z teorii postępów geometrycznych , możemy stwierdzić, że jeśli x wynosi od -1 do 1, to suma częściowa dla powyższego szeregu jest zbieżna do 1/(1-x) . Oczywiście nie wszystkie szeregi potęgowe są zgodne z takimi regułami, ale porównania z prostymi ciągami geometrycznymi można często wykorzystać do określenia, czy są zgodne.
Szeregi i przybliżenia
Niektóre z podstawowych liczb matematyki powstają jako sumy nieskończone, a więc te szeregi mogą być używane do znajdowania przybliżeń liczb, takich jak π, e i niektórych logarytmów naturalnych. Dobrym punktem wyjścia jest szereg harmoniczny 1 + 1/2 + 1/3 + 1/4 + 1/5 + … . Zmieniając co drugi znak plus na minus, suma zbiega się w wartości logarytmu naturalnego równego 2. A zastępując mianownik każdego ułamka jego kwadratem, suma zbiega się w liczbie π2/6 . W rzeczywistości każda suma potęg parzystych zbiega się w znanej stałej pomnożonej przez potęgę ?2π2. Sumy nieparzystych potęg również zbiegają się, ale są to liczby bez znanego wyrażenia w formie zamkniętej. Wreszcie, jeśli zastąpimy każdy mianownik jego silnią, suma zbiega się na e. Silnia, reprezentowana przez symbol !, jest iloczynem liczby pomnożonej przez wszystkie liczby dodatnie poniżej. Więc 3! = 3 × 2 × 1 = 6 i 5! = 5 × 4 × 3 × 2 × 1 = 120.
Szeregi harmoniczne
Szereg harmoniczny jest sumą nieskończonej sekwencji stale malejących ułamków. Ważna dla teorii muzyki jest zdefiniowana jako:
i jego pierwsze warunki 1 + 1/2 + 1/3 + 1/4 + 1/5 + …
Jednym z zaskakujących aspektów szeregu harmonicznego jest to, że rośnie on bez ograniczeń, mimo że kolejne różnice między jego terminami kurczą się do zera. Jednym ze sposobów zauważenia tego rozbieżnego zachowania jest zebranie terminów w mniejszych grupach. To pokazuje, że zawsze można utworzyć grupę kolejno mniejszych członów, które razem sumują się w liczbę większą niż połowa. Na przykład (1/3 + 1/4) jest większa niż połowa, podobnie jak (1/5+1/6+1/7+1/8) .
Szacowanie π
Wiele metod szacowania irracjonalnej stałej π opiera się na podejściu sekwencji. Już w III wieku p.n.e. grecki matematyk Archimedes z Syrakuz użył sekwencji przybliżenia w celu znalezienia π do dwóch miejsc po przecinku. Rozważmy okrąg o promieniu 1, a więc o obwodzie dokładnie 2π. Naszkicuj w nim szereg regularnych wieloboków o n-bokach, zaczynając od kwadratu. Każdy n-kąt można traktować jako grupę trójkątów o kącie wierzchołkowym θ = 360°/n . Podzielenie każdego z nich na pół tworzy trójkąty prostokątne o długości przeciwprostokątnej 1, promieniu i jednym kącie θ/2. Korzystając z funkcji trygonometrycznych możemy obliczyć pozostałe boki trójkąta, a tym samym obwód wielokąta. Oczywiście Archimedes nie miał dostępu do wartości funkcji trygonometrycznych, więc musiał starannie wybrać n. Nowoczesne podejścia wykorzystują przybliżenia szeregów. Isaac Newton poświęcił dużo czasu i wysiłku na π do 15 miejsc po przecinku.
Szacowanie e
Stała Eulera, liczba niewymierna e, wywodzi się z badania ciągów i może być za ich pomocą szacowana. Wczesne spotkanie ze stałą dotyczy problemu procentu składanego przez Jacoba Bernoulliego pod koniec siedemnastego wieku. W przypadku odsetek składanych zarówno zainwestowana kwota, jak i odsetki narosłe w określonym czasie są wykorzystywane do określenia odsetek zapłaconych w następnym kroku. Jeśli stopa procentowa wynosi 100 procent rocznie, przy płatnościach półrocznych, to w przypadku inwestycji w wysokości 1 USD odsetki w wysokości 0,50 USD zostaną wypłacone po sześciu miesiącach, co daje nową sumę 1,50 USD. Po kolejnych sześciu miesiącach zostanie zapłacone kolejne 0,75 USD, co w sumie daje 2,25 USD. Mówiąc bardziej ogólnie, za rok podzielony na n równych okresów, nasz całkowity zwrot wyraża się wzorem:
(1 + 1/n)n
Bernoulli zauważył, że wraz ze wzrostem n wyrażenie to zbiega się do wartości, którą teraz nazywamy stałą Eulera: około 2,71828182846.
Świątynie Abu Simbel
• Świątynie Abu Simbel leżą na zachodnim brzegu Nilu, około 850 km od Kairu. Zostały wyrzeźbione w klifie na rozkaz faraona Ramzesa II, który słynął z ogromnych projektów budowlanych.
• Większa świątynia została poświęcona Ramzesowi II. Na zewnątrz stoją cztery kolosalne posągi króla. Mniejsza świątynia, dla jego ulubionej żony Nefertari, jest poświęcona Hathor. Z przodu znajdują się posągi rodziny królewskiej.
• Abu Simbel został pozostawiony sam sobie przez cywilizacje, które podbiły Egipt i pozostawiony w spokoju aż do początku XIX wieku.
• Świątynie zostały ponownie odkryte przez Jean-Louise Burckhardt w 1813 roku. Fasada głównej świątyni była do połowy zasypana pustynnym piaskiem i nie był w stanie jej oczyścić.
• Świątynie były popularną atrakcją w XIX wieku, nawet gdy były pokryte piaskiem. Zamożni Europejczycy, zwłaszcza z Wielkiej Brytanii, przybywali na to miejsce.
• Angielski odkrywca William Bankes i jego włoski sługa Giovanni Finati odwiedzili to miejsce w październiku 1815 roku. Udało im się wejść do świątyni Nefertari, ale piasek pokrył wszystko oprócz jednego z czterech wielkich posągów na zewnątrz głównej świątyni.
• Kolejna nieudana próba wejścia do wielkiej świątyni, która nastąpiła w 1816 r., kierowana przez francuskiego konsula Bernardino Drovettiego.
• Człowiekiem, który ostatecznie dostał się do świątyni, był Włoch Giovanni Belzoni. W 1803 został zatrudniony przez brytyjskiego konsula generalnego Henry′ego Salta do poszukiwania skarbów w starożytnym Egipcie dla British Museum.
• 1 sierpnia 1817 Belzoni zdołał oczyścić 9 m piasku, który blokował wejście do głównej świątyni. Stał się pierwszą osobą, która weszła do świątyni od setek lat.
• Belzoni był prawdopodobnie rozczarowany, gdy zobaczył, że świątynia jest praktycznie pusta, ale ściany zostały wyrzeźbione z bajecznymi płaskorzeźbami, które ilustrują kampanie wojskowe Ramzesa II.
Stolarka
• Starożytni Egipcjanie byli niezwykle zręcznymi stolarzami. Mogli wyrabiać stoły, krzesła i pudła z połączeniami podobnymi do stosowanych obecnie.
• Bardzo mało drewna było trudne dostępne w Egipcie. Poza kilkoma akacjami, tamaryszkiem i wierzbą większość drewna sprowadzano z Libanu.
• Do rzeźbienia i strugania używano toporka. Posiadał drewnianą rękojeść i ostrze zamocowane u góry. Wczesne formy wierteł były obracane za pomocą narzędzia, takiego jak łuk łucznika.
• Stolarstwo było wymagającym rzemiosłem. Poniższy fragment skryby pokazuje, jak żmudna może być taka praca: "Każdy cieśla, który podnosi toporek, jest bardziej zmęczony niż chłop. Jego pracy nie ma końca. Musi pracować więcej, niż potrafią jego ramiona."
• Grobowiec Rekhmire w Tebach zawiera serię zdjęć stolarzy. Te szkice ujawniają szeroką gamę narzędzi, których używali do uprawiania swojego zawodu.
• Stolarz pracował siekierą na surowym drewnie. Kłody były dzielone, a następnie posiekane na mniejsze kawałki. Następnie do cięcia drewna użyto piły.
• Stolarze używali imadła do trzymania kawałków drewna podczas piłowania. Kawałek drewna był przywiązany do słupa wbitego w ziemię, prawdopodobnie z obciążeniem przymocowanym do jednego końca, aby utrzymać naprężenie liny.
• Kości zostały zmielone, aby uzyskać naturalny klej. Stosowano również wczesną formę tynku. Gesso powstało przez zmieszanie wybielacza z klejem. Był twardszy od gipsu, lepiej przylegał do drewna i stanowił doskonałą bazę do malowania.
• Kamienie były używane do szorowania drewna, aby upewnić się, że nie ma ostrych krawędzi, praktyka ta była kontynuowana na statkach (holystones) aż do XIX wieku.
Sztuka
• Pierwsze dzieła sztuki egipskiej zostały wydrapane na ścianach jaskini około 5000 r. p.n.e. Pokazują rodzaj zwierząt, na które polowano dla pożywienia. Uważa się, że Egipcjanie wierzyli, że malowanie tych stworzeń da artyście moc do ich schwytania.
• W epoce faraonów artystom zlecano malowanie po ich śmierci obrazów ważnych Egipcjan, aby ich pamięć mogła żyć dalej. Wielu szlachciców, urzędników i ich rodziny zostało namalowanych po ich śmierci.
• Artyści byli zwykle mężczyznami i uczyli się swojego rzemiosła w młodości. Na początku szkolenia otrzymali takie zadania, jak mieszanie kolorów, pobieranie wody i robienie pędzli, zanim przeszli do szkicowania na skałach, kamieniach i skrawkach papirusu.
• Kolory, których używali artyści, były niesamowicie żywe i przetrwały wyjątkowo dobrze przez tysiące lat. Różne minerały były używane do tworzenia różnych kolorów - węgiel dla czerni, ochra dla czerwieni i żółci oraz azuryt i malachit dla zieleni i błękitu.
• Nad dużymi malowidłami ściennymi pracowały zespoły mistrzów. Zostały one zaplanowane na planszy oznaczonej siatkami. Następnie ścianę oznaczono siatką w większej skali, a obraz skopiowano na ścianę w powiększonym rozmiarze.
• W sztuce egipskiej postacie zwykle nie są przedstawiane jako twarze. Głowa osoby jest zwykle zwrócona w prawo lub w lewo. Oko jest zawsze pokazywane w pełnym widoku z przodu.
• Ze względu na ten styl obrazy postaci nie były zbyt realistyczne, ponieważ jeden portret zawierał różne punkty widzenia.
• Obrazy zwykle przyjmowały skalę hierarchiczną. Gdyby pojawił się król, byłby znacznie większy niż jego słudzy, którzy byli uszeregowani według ich znaczenia.
• Niektóre z najlepiej zachowanych obrazów to malowidła ścienne w pokojach prowadzących do grobowców. Obrazy i towarzyszące im hieroglify opisują historie o podróży faraona w zaświaty.
• Starożytni Egipcjanie rozróżniali rysowników i malarzy. Rysowników nazywano sesh kedut - "pisarzy szkiców".
Skrybowie
• Termin skryba jest tłumaczeniem egipskiego słowa sesz, oznaczającego urzędników państwowych i administratorów królestwa egipskiego. Skrybowie byli urzędnikami państwowymi.
• Pisarze skrybowie pisali listy dyplomatyczne, naliczali i pobierali podatki, sporządzali notatki na rozprawach sądowych, organizowali projekty budowlane, przepisywali teksty religijne.
• Stanowiska skrybów były bardzo pożądane, a zawód stał się dziedziczny. Pewien pisarz, Horemheb, stał się tak potężny, że został faraonem.
• Skryba był często przedstawiany ze skrzyżowanymi nogami i papirusem na kolanach.
• W Deir el-Medina znaleziono dowody na istnienie szkoły dla skrybów. Szkolenie rozpoczęło się od przepisywania przez uczniów fragmentów z Księgi Kemyta. Następnie przeszli do kopiowania dzieł literackich.
• Zestaw skryby składał się z prostokątnej bazaltowej palety z dwoma otworami, w które można było włożyć kępki atramentu. Znalazło się też miejsce na trzcinowe pisaki, dzbanek na wodę i nóż do przycinania arkuszy papirusu. Wniesiono kamień, aby wygładzić powierzchnię papieru.
• Thoth był bogiem skrybów. Przedstawiany był jako mężczyzna z głową ptaka ibisa, nosił pióro i zwoje. Skrybowie modlili się do niego o sukces w swojej pracy.
• Zawód skryby był uprzywilejowany. Fragment tekstu z radą dla ucznia brzmi: "Bądź skrybą! Oszczędza cię od pracy i chroni przed wszelkimi pracami. Oszczędza ci używania motyki … skryba, on kieruje wszystkimi pracami na tej ziemi!"
• Jednym z najsłynniejszych egipskich skrybów był człowiek zwany Ahmas (1680-1620 r. p.n.e.). Jednym z jego najbardziej znanych pism był tekst "Dokładne rozliczenie, wejście do poznania wszystkich istniejących rzeczy i wszelkich niejasnych tajemnic".
• Pisarz Imhotep żył 4500 lat temu. Był arcykapłanem, a także zaprojektował pierwszą na świecie piramidę w Sakkarze. Po jego śmierci starożytni Egipcjanie zaczęli widzieć w nim boga.
Starożytne opowieści
• Historie egipskie były przekazywane ustnie przez pokolenia. Niektóre zostały spisane na papirusie i ostrace - "skrawkach ceramiki".
• Historie opowiadano dla rozrywki, ale wiele z nich zawierało również ważne, często moralne przekazy.
• Najwcześniejsze napisane opowiadanie pochodzi z Państwa Środka i zostało skomponowane w języku środkowoegipskim, klasycznym języku tamtego okresu.
• Odkryto starożytne autobiografie, w tym historię życia oficjalnego Weni, który służył od panowania króla Teti do króla Merenre. Weni mocno w nim wyolbrzymia swoją pozycję w sądzie.
• Jedną z najstarszych opowieści była opowieść dworzanina Sinuhe, zachowana w sześciu papirusach i dwóch tuzinach ostraków. Opowiada o jego ucieczce z Egiptu po śmierci króla Amenemhata. Po wielu latach Sinuhe pisze list, prosząc o przebaczenie od króla Senusreta I, który pozwala Sinuhe wrócić i zostać przywróconym na dwór królewski.
• Historia Sinuhe była popularna na wszystkich poziomach społeczeństwa. Nadzorca budowniczych grobowców w Dolinie Królów poprosił o umieszczenie kopii księgi w jego grobowcu, aby mógł zabrać ją w zaświaty.
• Mityczna opowieść The Book of the Cow of Heaven opisuje, jak bóg słońca Ra wysłał Hathor, aby stłumiła bunt ludzkości. Zasmakowała w zabijaniu i odmówiła powrotu, więc Ra stworzył piwo, które wyglądało jak ludzka krew. Hathor wypiła i upiła się.
• W historii Setne Khamwas, syn Ramzesa II spotyka ducha dawno zmarłego maga w swoim grobowcu w Sakkarze.
• W Opowieści o Pechowym Księciu Siedmiu Hathorów przewiduje, że mały książę umrze, ponieważ zostanie zaatakowany przez krokodyla, węża lub psa. Piękna księżniczka ratuje go przed wężem. Niestety brakuje końca papirusu, więc nie wiemy, jak kończy się ta historia.
• Popularne były historie z podróży, które zawierały magię. Tale of the Shipwrecked Sailor zaczyna się od marynarza, który po burzy utknął na magicznej wyspie. Gigantyczny wąż ratuje go, zanim wyspa tajemniczo zatonie pod falami.
Sport
• Ważne było, aby młodzi mężczyźni byli w dobrej kondycji fizycznej, ponieważ zawsze było możliwe, że będą musieli iść do wojska. Królowie, książęta i mężowie stanu zwykle wspierali zawody sportowe.
• Wczesne wersje wielu nowoczesnych dyscyplin sportowych były rozgrywane według ścisłych zasad. Inskrypcje ujawniają, że uprawiano różne sporty, od zapasów i podnoszenia ciężarów po wiele gier z piłką.
• Starożytni Egipcjanie wymyślili wiele aspektów sportu, które są nadal w użyciu. Obejmowały one sędziów neutralnych, stroje dla graczy i wręczanie medali zwycięzcom.
• Sport piłki ręcznej, przedstawiony na grobowcach w Sakkarze, uprawiały cztery kobiety. Każdy musiał jednocześnie rzucać piłką do drugiegoj. Gracze mogą stać na nogach lub na plecach kolegi z drużyny podczas wymiany piłek.
• Grobowce w Sakkarze przedstawiają sceny bokserskie. Dwaj wojownicy stoją pięść w pięść, ubrani tylko w przepaski na biodra. Faraonowie i książęta płacili za oglądanie.
• Gry w piłkę były popularne wśród egipskich chłopców. Piłki wykonane ze skórzanych skór wypełnionych ciasno związanymi trzcinami papirusowymi były używane w wielu rozgrywkach hokejowych.
• Pływanie było najpopularniejszym sportem wyczynowym. Nil był często używany do ćwiczeń, ale baseny budowano również w pałacach na użytek szlachty.
• Biegi długodystansowe były najważniejszym sportem w starożytnym Egipcie. Miało to znaczenie religijne, gdy koronowany był nowy faraon.
• W ramach koronacji król przebiegał długi dystans wokół świątyni przed widzami, aby pokazać swoją siłę fizyczną i zdolność do rządzenia siłą i mózgiem.
• Łucznictwo było popularnym sportem, a jego praktyka była również ważnym treningiem do walki. Amenhotep II chwalił się, że przebił środek grubego mosiężnego celu czterema strzałami. Zaoferował nagrodę każdemu, kto mógł zrobić to samo.
Sny
• Starożytni Egipcjanie wierzyli, że sny mają wielką moc i nazywali je "objawieniami prawdy". Były postrzegane jako sposób komunikowania woli bogów i przewidywania przyszłości.
• Znaleziono księgi pochodzące z czasów Starego Państwa. Wymieniają sny, takie jak łamanie kamieni, utrata zębów, zmiana twarzy w lamparta, picie ciepłego piwa i tonięcie w Nilu.
• Biblioteka skryby Kenherchopeszefa zawierała papirus Dream Book. Zawiera interpretacje ponad 100 snów. Większość zajmuje się zyskami i stratami śniącego lub fizycznymi wydarzeniami.
• Interpretacja snu często opierała się na połączeniach werbalnych. Egipskie słowa oznaczające "osioł" i "wspaniały" były takie same, więc sen o osiołku oznaczał szczęście.
• Totmesowi IV powiedziano we śnie, że jeśli oczyści piasek ze stóp Sfinksa w Gizie, zostanie królem Egiptu.
• Uważano, że sny objawienia są bardzo ważne. To były sny, które mogą pokazać śniącemu lokalizację aby znaleźć skarb lub lekarstwo na wyleczenie chorego pacjenta. Lekarze czasami prosili pacjentów o szukanie lekarstwa w tego rodzaju snach.
• "Nauki dla Merikare", napisane przez króla Kheti między 2070 a 2100 r. p.n.e., przyjęły odwrotne podejście. Poinformował, że sny w rzeczywistości oznaczają przeciwieństwo tego, czym wydają się być. Wierzono również, że sny pozwalają żywym zobaczyć poczynania zmarłego. Ludzie bali się także narażenia na działanie złośliwych duchów podczas snu.
• Od późnego okresu ludzie zaczęli spać w kompleksach świątynnych, mając nadzieję, że intencje bogów mogą zostać im przekazane poprzez boskie sny.
• Od Okresu Późnego mianowano specjalnych kapłanów, którzy mieli tłumaczyć te sny. Kapłani ci byli znani z greckiego terminu "onirokryci".
Sakkara
• Sakkara była częścią królewskiego cmentarza w Memfis i była jednym z najważniejszych miejsc w starożytnym Egipcie.
• Była używana jako cmentarzysko od I dynastii do okresu chrześcijańskiego. Dziś jest pełna grobowców i galerii.
• Piramida schodkowa Dżesera, zbudowana około 2650 r. p.n.e., była pierwszą na świecie monumentalną kamienną budowlą. Miał podziemną komorę grobową wyłożoną granitem i zamkniętą komorę, w której znajdował się posąg króla.
• Sakkara stała się miejscem spoczynku wielu pokoleń faraonów. W mniejszych piramidach chowano królów z V i VI dynastii. Szlachta przebywała w grobowcach zwanych mastabami.
• Teksty Piramid były serią pięknych, wyszukanych zaklęć wyrytych w ścianach niektórych piramid w Sakkarze. Zawierają wiele odniesień do kultu boga słońca Ra.
• W okresie Nowego Państwa do Memfisu przeniosło się wielu ważnych urzędników. Kiedy umarli, zostali pochowani w Sakkarze.
• W okresie późnym na północnym krańcu Sakkary grzebano ogromną liczbę świętych zwierząt. Należały do nich pawiany, ibisy i jastrzębie.
• Większość grobowców w Sakkarze została zbudowana z bardzo małych kamiennych bloków, które często były demontowane i używane gdzie indziej. Chrześcijański klasztor Apa Jeremias jest zbudowany prawie w całości z bloków grobowych w Sakkarze.
• W okresie grecko-rzymskim Sakkara stała się centrum pielgrzymkowym, ale pozostała miejscem pochówku egipskich przywódców aż do nadejścia chrześcijaństwa.
Świątynie
• Świątynia to budynek lub budynki, które uważano za dom boga. Po piramidach były prawdopodobnie najbardziej imponującymi budowlami w starożytnym Egipcie.
• Najważniejszą częścią każdej świątyni była kapliczka, w której przechowywano posąg boga.
• Każda świątynia była poświęcona konkretnemu bogu lub rodzinie bogów. Każdego dnia kapłani i kapłanki podawali posągowi jedzenie i ubrania, grając do niego słodką muzykę.
• Niewiele świątyń sprzed Nowego Królestwa przetrwało, ponieważ zostały zbudowane z trzciny lub cegły mułowej. Późniejsze świątynie były kolosalnymi kamiennymi budowlami.
• Świątynie egipskie nie były miejscami kultu dla ludności. Zwykle odwiedzali je tylko kapłani i królowie, z wyjątkiem czasami świąt religijnych.
• Duże świątynie były fundowane przez państwo egipskie. Niektóre stały się małymi miasteczkami, ze wsiami dla księży i robotników, a także szkołami, bibliotekami i innymi obiektami.
• Świątynie służyły również jako ogromne banki zboża. Podatki zbierano w formie tej uprawy, a następnie rozdzielano je robotnikom jako płace. Inne budynki służyły jako rzeźnie zwierząt, produkujące żywność dla personelu świątyni.
• Od późnego Państwa Środka do świątyń dodawano masywne ceremonialne bramy zwane pylonami, aby wyglądały bardziej imponująco.
• Te pylony często były otoczone dwoma pomnikami w kształcie igieł, zwanymi obeliskami. Były one poświęcone bogu słońca.
• Egipcjanie obchodzili wiele dorocznych festiwali, aby uczcić swoich bogów i boginie. W świątyniach pozwolono ludziom świętować.
Słudzy i niewolnictwo
• Większość niewolników w starożytnym Egipcie była jeńcami wojennymi lub cudzoziemcami. W rzadkich przypadkach biedni Egipcjanie byli zmuszani do sprzedawania swoich dzieci w niewolę.
• Niewolnik miał pewne prawa. Mogli poślubić wolną osobę i posiadać majątek. Mogli nawet poślubić członka rodziny, u której byli zatrudnieni.
• Niewolnik mógł być zatrudniony do wykonywania wielu zadań, od pracy fizycznej po administrację rządową. Wiele tysięcy było zatrudnionych w świątyniach.
• Zagraniczne niewolnice zatrudniano w egipskich domach przy pracach domowych lub szyciu ubrań. Często byli zatrudniani przez panią domu.
• Egipscy niewolnicy mogli kupować lub wypracować sobie drogę do wolności. Mogli zajmować ważne stanowiska w rządzie, a kilku z nich zostało wysokimi urzędnikami na dworze faraona.
• Niewolnicy byli często rozdawani jako prezenty lub mogli być pozostawieni w testamencie członkom rodziny, którzy następnie musieli opiekować się niewolnikami i ich rodzinami.
• Czasami niewolnicy byli uwalniani przez swoich właścicieli. Ta praktyka została nazwana wyzwoleniem. Nierzadko zdarzało się, że niektórzy niewolnicy zostali wówczas adoptowani przez rodzinę ich byłego właściciela.
• Własność niewolników nie ograniczała się do elity. Niektórzy robotnicy w Deir El-Medina posiadali osobistych niewolników, jeden robotnik posiadał 12.
• Filmy przedstawiające nieszczęsnych niewolników trudzących się przy piramidach są niedokładne. Większą część budynku piramidy wykonali chłopi w okresie powodzi.
Sąsiedzi Egiptu
• Niektórzy z sąsiadów Egiptu byli stałym zagrożeniem, podczas gdy inni stali się partnerami handlowymi lub sojusznikami politycznymi.
• Nubia leżała na południe od Egiptu, między Asuanem a Chartumem. Oferowała Egiptowi szlak handlowy do Afryki i bogactwo dzięki kopalniom złota. Aktywność Egipcjan w Nubii sięga 3500 r.p.n.e.
• Plemiona koczownicze Libii okresowo najeżdżały zachodnią Deltę i pustynne oazy.
• W II Okresie Przejściowym Egipt został najechany przez lud Hyksosów ze Wschodu. Uczynili Avaris we wschodniej Delcie swoją stolicą i rządzili, dopóki nie zostali wypędzeni przez królów egipskich z Teb.
• Nowi królowie tebscy natknęli się na niełatwe stosunki z Hetytami, którzy żyli na terenie dzisiejszej Turcji. Ramzes II ujarzmił ich w Qadesz, a później podpisał z nimi traktat pokojowy.
• The Sea People to sześć grup migrantów szukających ziemi, w której mogliby się osiedlić. W 1177 pne zaatakowali Egipt drogą lądową i morską, ale zostali zmiażdżeni przez wojska Ramzesa III.
• Asyryjczycy pojawili się jako nowe zagrożenie w pierwszym tysiącleciu p.n.e. Bazując w północno-wschodniej Mezopotamii (dzisiejszy Irak), zaatakowali Egipt w VII wieku pne, plądrując świątynie w Tebach.
• Pierwsze powiązania między Grecją a Egiptem powstały około 1985 r. p.n.e. Pod rządami Aleksandra Wielkiego Egipt stał się częścią Imperium Greckiego w 332 r. p.n.e.
• Egipt został włączony do Cesarstwa Rzymskiego w 30r. p.n.e. po klęsce Kleopatry VII. Cesarz rzymski Oktawian został koronowany na faraona.
Strategic Business Unit lub SBU
Wiele linii produktów, które zaspokajają wiele różnych segmentów rynku.
Strategiczny plan marketingowy
Plan, który koncentruje się wyłącznie na celach sprzedażowych i marketingowych, celach, które wyznaczyłeś po dokładnej analizie klientów, konkurencji i branży.
Strategie
Trzecia część planu marketingowego, po analizie sytuacji i celach. Strategie to droga, którą musisz obrać, aby osiągnąć swoje cele. Istnieje pięć strategii i tylko pięć strategii, które mogą zbudować każdy biznes.
Stres
Stan fizyczny lub emocjonalny wynikający z nieoczekiwanej zmiany; szkodliwa reakcja fizyczna i emocjonalna, która pojawia się, gdy wymagania nie odpowiadają zasobom.
Sprzedaż sugestywna
Sugerowanie bieżącym klientom dodatkowych przedmiotów. Oferowanie akcesoriów, gwarancji lub umów serwisowych przy sprzedaży podstawowego produktu lub usługi.
Strategiczny biznesplan
Plan na przyszłość Twojej organizacji, który obejmuje wszystkie aspekty: operacje, finanse, zasoby ludzkie i marketing.
Sklep specjalistyczny
Placówka handlu detalicznego, która specjalizuje się w jednej kategorii produktów (czasami określana w sposób uwłaczający przez rywali jako "zabójca kategorii"). Przykłady obejmują Gap dla podstawowych ubrań dla młodszych dorosłych, Foot Locker dla butów sportowych, zszywki dla artykułów biurowych i Home Depot dla artykułów do naprawy domu.
Silvers
Ci ludzie w USA urodzeni przed 1930 (czasami nazywani Pokoleniem GI), ta grupa demograficzna cierpiała przez Wielki Kryzys i walczyła w II wojnie światowej.
Spektrum praktyki
Proces wyznaczania usług w oparciu o ich poziom złożoności, od usług towarowych (np. strzyżenie, mechanik samochodowy) po usługi eksperckie (np. konsultant branżowy).
Scal lub przejmij
Jedna z 5 strategii. Fuzja lub przejęcie innej firmy może obejmować wszystkie pozostałe cztery strategie.
Średnia większość
Nie pierwsza, która kupiła produkt. Trzeba ich przekonać, że nowy produkt nie jest po prostu nowy, ale lepszy od tego, z którego obecnie korzystają.
Segment rynku
Grupa klientów o podobnym zestawie potrzeb i pragnień.
Szeregi zbieżne
Suma uporządkowanej listy liczb jest zbieżna, jeśli dąży do określonej wartości lub limitu. Intuicyjnie możemy sobie wyobrazić, że szereg ustali się, jeśli różnica między kolejnymi sumami cząstkowymi, szeregiem zsumowanym do określonej liczby wyrazów, będzie coraz mniejsza. Na przykład, jeśli sekwencja sum częściowych to (1, S1, S2, S3, …), gdzie
Sn = 1 + 1/2 + 1/3 + … + 1/n
to różnica między Sn i Sn+1 1/n+1 wynosi . Gdy n staje się bardzo duże, 1/n+1 staje się bardzo małe. Ale czy to naprawdę wystarczy, aby powiedzieć, że ten szereg, znany jako szereg harmoniczny, faktycznie osiada do granicy? Okazuje się, że Snw tym przypadku się nie uspokaja, a szereg jest rozbieżny. Tak więc, chociaż kolejne różnice mogą być małe, jak w przypadku zbieżnej sekwencji Cauchy′ego, to samo w sobie nie wystarcza, aby zagwarantować, że szereg jest zbieżny.
Snofru
• Urodzony w 27 wieku pne faraon Snofru rządził Egiptem przez 24 lata. Był pierwszym faraonem IV dynastii Starego Państwa, epoki budowania piramid, która nigdy nie miała sobie równych.
• Sneferu był synem Huni i ojcem Chufu. Literatura sugeruje, że był dobrym władcą.
• Snofru był pierwszym faraonem, który zapisał swoje imię w owalnym symbolu zwanym kartuszem.
• Snofru był faraonem wojownikiem i zyskał przydomek "Smiter of the Barbarians". Rzeźba zwana Kamieniem z Palermo pokazuje, że walczył z Nubijczykami i Libijczykami.
• Inna rzeźba przedstawia zwycięstwo pod Magharą na Półwyspie Synaj i przedstawia króla zabijającego wroga.
• Za panowania Snofru zbudowano trzy piramidy. Pomógł ukończyć piramidę w Meidum założoną przez jego ojca i zbudował Wygiętą Piramidę i Czerwoną Piramidę w Dashur. Uważa się, że Snofru został pochowany w Czerwonej Piramidzie.
• Trzy piramidy zbudowane przez Snofru były pierwszymi próbami zbudowania prawdziwych piramid.
• Snofru umieścił główną oś swoich piramid ze wschodu na zachód, a nie z północy na południe, jak w przeszłości. Była to próba wyrównania osi w kierunku przejścia słońca wschód-zachód, aby odzwierciedlić kult Ra.
• Posągi syna Snofru, księcia Rahotepa i jego żony Nofret leżą w piramidzie Meidum. Są oszałamiająco dobrze zachowane.
Środkowe Państwo
• Konflikt i podział w I Okresie Przejściowym zakończył Teban zwany Nebhepetra Mentuhotep. Zjednoczył kraj przez podbój, zwiastując początek Środkowego Państwa.
• Środkowe Państwo (1975 -1640 r. p.n.e.) było punktem kulminacyjnym dla sztuki i literatury. Biżuteria i obrazy z tego okresu są wyjątkowej jakości, powstało wiele wierszy i ksiąg mądrości.
• Mentuhotep poprosił o zbudowanie w całym Egipcie świątyń dla lokalnych bogów i bogiń. Zbudował także wielką pamiątkową świątynię w Deir el-Bahri.
• Mentuhotep został zastąpiony przez kilku synów, ale kiedy ostatni z nich zmarł, jego wezyr Amenemhet został założycielem XII dynastii.
• Najpopularniejszym królem XII dynastii był Senusret I (1965-1920 r. p.n.e.), który przyczynił się do ponownego uczynienia Egiptu wielką potęgą. Pod jego panowaniem Egipt podbił część Nubii i pokonał Libijczyków.
• Za panowania Senusreta III (1818-1859 r. p.n.e.) w Nubii powstało kilka twierdz. Zbudowano również kanał, który umożliwiał łodziom pływanie wokół pierwszego wodospadu Nilu, który w przeciwnym razie był niemożliwym serią kaskad.
• Podczas XII dynastii w Dahszur zbudowano dwie piramidy, a inne w Fajum. Świątynia grobowa Amenemheta III była jednym z najbardziej imponujących zabytków starożytnego świata. W tym okresie powstała również nowa rezydencja królewska w el-Lisht.
• Niewiele z wielkich budowli Środkowego Państwa zachowało się w dobrym stanie. Piramidy zostały poważnie zniszczone przez pogodę, a wiele budynków zostało zburzonych w okresie Nowego Państwa.
• Środkowe Państwo zakończyło się, gdy sukcesja słabych władców została osłabiona, aż w końcu region Delty został podbity przez cudzoziemców. Nubia została utracona i stała się niepodległym państwem.
Systemy liczbowe
System liczbowy to sposób zapisywania liczb. W naszym codziennym systemie dziesiętnym reprezentujemy na przykład liczby w postaci 434,15. Cyfry w liczbie oznaczają jednostki, dziesiątki, setki, dziesiąte, setne, tysięczne itd. I nazywane są współczynnikami. Czyli 434,15 = (4 × 100) + (3 × 10) + (4 × 1) + (1/10) + (5/100). To jest po prostu skrótowy opis sumy potęg dziesięciu, a każdą liczbę rzeczywistą (patrz strona 22) można zapisać w ten sposób. Ale nie ma nic specjalnego w tym systemie "base 10". Tę samą liczbę można zapisać w dowolnej dodatniej podstawie liczby całkowitej n, używając współczynników z zakresu od 0 do n - 1. Na przykład w systemie dwójkowym lub binarnym liczba 8 5/16 może być zapisana jako 1000,0101. Współczynniki po lewej stronie przecinka dziesiętnego pokazują jednostki, dwójki, czwórki i ósemki - potęgi 2. Te po prawej stronie pokazują połówki, ćwiartki, ósemki i szesnastki. Większość komputerów korzysta z systemu binarnego, ponieważ dwa współczynniki (0 i 1) są łatwiejsze w obsłudze elektronicznie.
Stare Królestwo
• Stare Państwo istniało w latach 2686-2181 r. p.n.e. i jest uważane za jeden z bardziej stabilnych czasów w historii starożytnego Egiptu. Okres ten obejmował linię królów od III do VI dynastii.
• W tym okresie Egipt świetnie wykorzystywał ogromne bogactwa mineralne leżące pod jego pustyniami i pozyskiwał bogactwo, handlując z innymi narodami. Bogactwo służyło wysławianiu władców narodu.
• Niewiele pisemnych zapisów Starego Państwa przetrwało. To, co pozostawili władcy tego okresu, to program budowlany bezprecedensowy w swoim zakresie i wyobraźni.
• W Starym Królestwie zbudowano szereg świątyń z cegły mułowej. Świątynie te zdobiły posągi bogów, obok posągów królów Egiptu, których uważano za żywych bogów.
• Ta epoka egipskiej historii była okresem budowy wielkich piramid. Pod rozkazami króla Dżesera w III dynastii zbudowano ogromną piramidę schodkową, podczas gdy w czasie IV dynastii w Meidum, Dashur i Gizie pojawiły się piramidy o prostych ścianach.
• Pod koniec IV dynastii na tron objęła nowa linia królów. Nazywali siebie "Sa Ra" ("Synowie Ra") i budowali kamienne świątynie dla boga słońca, Ra. Okres ten był szczytem kultu tego boga.
• Piramidy były nadal budowane podczas V dynastii, ale nie były tak duże jak poprzednie konstrukcje. W Sakkarze zostały one wyryte tekstami piramid, aby pomóc zmarłemu królowi dotrzeć do nieba.
• Urzędnicy Starego Królestwa zbudowali także wspaniałe grobowce i posągi, aby upamiętnić swoją śmierć. Zostały one ozdobione malowidłami przedstawiającymi ich życie i kariery. Pod koniec Starego Państwa rywalizowali z faraonami pod względem wielkości.
• VI dynastia zakończyła się śmiercią królowej Nitiqret i zakończył się okres wielkiej stabilności. Zjednoczone królestwo Egiptu rozpadło się na kilka małych państw, gdy lokalni gubernatorzy uniezależnili się od faraona.
Spektrografy akustooptyczne
Spektrograf akustooptyczny (AOS) odegrał interesującą niszową rolę w obserwacjach radioastronomicznych. Wykorzystując interakcję między wiązką lasera i ultradźwiękową wibracją generowaną przez przychodzący sygnał radiowy, AOS umożliwia czułe, szerokopasmowe obserwacje zjawisk radiowych, które różnią się zarówno częstotliwością, jak i czasem. Było to szczególnie prawdziwe w przypadku obserwacji słonecznych emisji radiowych i obserwacji szerokopasmowych linii widmowych przy falach milimetrowych. Rozszerzenia tej techniki zostały zastosowane w układach anten radiowych jako alternatywna technika przetwarzania sygnałów w stosunku do szybkiej elektroniki cyfrowej. Jednak z natury analogowy charakter instrumentu, wraz z ogromnymi postępami w technologii cyfrowej, stopniowo ograniczały te obszary zastosowań, w których AOS ma wyraźną przewagę nad podejściami czysto cyfrowymi. Niemniej jednak prostota, zwartość i zdolność przetwarzania tysiąca lub więcej kanałów rozdzielczości w paśmie radiowym co najmniej gigaherca sprawiają, że AOS jest użytecznym instrumentem w MILIMETRACH i ASTRONOMII PODCZERWIENI zarówno do obserwacji naziemnych, jak i kosmicznych. Podstawowym elementem AOS jest ultradźwiękowa linia opóźniająca, w której przetwornik piezoelektryczny połączony z akustycznym medium transmisyjnym przekształca przyłożony sygnał elektryczny w wędrującą ultradźwiękową falę akustyczną w postaci progresywnych czół i dolin o zwiększonej i zmniejszonej gęstości materiału. W typowym ośrodku krystalicznym, w którym prędkość akustyczna jest rzędu 3 mm μs-1, całkiem możliwe jest uzyskanie (na 30 mm długości ośrodka) próbki sygnału wejściowego o wielkości 10 μs. Poprzez wypolerowane powierzchnie do ośrodka można to zbadać za pomocą zastosowanej wiązki laserowej, która została rozszerzona i skolimowana. Zmiany gęstości są w efekcie optyczną siatką fazową i powodują rozpraszanie światła. Jest to interakcja akustooptyczna, w której światło jest rozpraszane pod kątem od zastosowanego światła. Sinus tego kąta jest wprost proporcjonalny do częstotliwości zastosowanego sygnału radiowy. W granicach małych kątów i małego światła rozproszonego, energia przy różnych częstotliwościach w ramach przyłożonego sygnału radiowego wytworzy proporcjonalną ilość energii optycznej pod kątami proporcjonalnymi do częstotliwości. Alens służy do skupiania rozproszonego światła na integrującym, jednowymiarowym układzie fotodiod półprzewodnikowych w celu odczytu do komputera lub wyświetlacza lub do nagrywania na ruchomym fragmencie filmu. Oznacza to, że jednowymiarowy rozkład natężenia światła jest optyczną reprezentacją widma mocy zastosowanego sygnału radiowego. Granica rozdzielczości dwóch blisko rozmieszczonych cech widmowych jest zatem odwrotnością długości interakcji, która w tym przykładzie systemu 10 μs byłaby rzędu 100 kHz. Technika ta została po raz pierwszy opisana przez Lamberta w 1962 roku i po raz pierwszy zastosowana w RADIOASTRONOMII w 1966 roku w CSIRO w Australii przez Cole′a przy użyciu wodnego nośnika akustooptycznego, o szerokości pasma 1 MHz i poprzez nagrywanie przez szczelinę na ciągle poruszającej się kliszy. Został zgłoszony na konferencji URSI w Monachium w 1966 roku. Ulepszony instrument wykorzystujący podłoże ze stopionej krzemionki, dający komórki o rozdzielczości 800 w paśmie 100 MHz, został opisany w 1973 roku, który wytwarzał widma radiowe aktywności rozbłysków słonecznych i doprowadził do zbudowania różnych instrumentów do spektroskopii emisyjnej czasowo-rozdzielczej Słońca i Jowisza. Były to obserwatoria w Związku Radzieckim, Finlandii, Chinach, Japonii i Australii. Stopniowe ulepszenia AOS obejmowały lepsze dopasowanie impedancji akustycznej między przetwornikiem a medium w celu zwiększenia ułamkowej szerokości pasma interakcji oraz zastosowanie stałych krystalicznych nośników akustooptycznych, takich jak niobian litu, tantalan litu i molibdenian ołowiu w celu poprawy wydajności i widma zakres, w którym spektrograf będzie pracował. Jednak dopiero opracowanie jednowymiarowego układu fotodiod półprzewodnikowych i mikrokomputera dostarczyły ulepszeń potrzebnych do dokładnych obserwacji astronomicznych linii widmowych. Dzięki integracji światła na fotodiodach i zastosowaniu kalibracji stało się możliwe wykorzystanie komputera do integracji i odejmij tło, aby zaobserwować słabe linie widmowe. Chociaż zostało to po raz pierwszy zademonstrowane przez dodanie układu fotodiod do istniejącego instrumentu słonecznego, pierwsze poważne zastosowania linii widmowej AOS przeprowadzono za pomocą radioteleskopu Parkesa w 1977 roku. Wyraźne zalety prostoty AOSin, zakresu widmowego i liczby kanałów były widoczne i spowodowało, że kilka obserwatoriów w Japonii, Francji, Niemczech i Australii skonstruowało AOS. Wraz ze wzrostem szerokości pasma i przepustowości kanałów przetworników i dostępnych układów fotodiod, przyrządy coraz bardziej skupiały się na wyzwaniach związanych z obserwacjami linii widmowych w milimetrach. Jednak inne, wyjątkowe wyniki uzyskano dzięki AOS. Zdolność do uzyskiwania widm o wysokiej rozdzielczości czasowej i częstotliwościowej w szerokich pasmach bardzo wyraźnie ujawniła strukturę międzyplanetarnych zjawisk SCINTILLATION, które wcześniej interpretowano jedynie na podstawie obserwacji prowadzonych na szeroko rozstawionych, dyskretnych częstotliwościach. Podobnie, wiele szczegółów zostało ujawnionych w czasie rzeczywistym i bardzo szerokim ułamkowym paśmie obserwacji SYGNAŁÓW PULSAR. Takie obserwacje ujawniły w bardzo graficzny sposób złożone zjawiska sygnałów pulsarów, w tym dyspersję międzygwiazdową, rotację Faradaya i scyntylację. Rozszerzenie tej techniki na przetwarzanie danych z RADIO INTERFEROMETRU staje się możliwe dzięki wielu technikom, które obejmowałyby budowę szeregu wiązek akustycznych przemieszczonych w sposób analogiczny do anten radiowych wzdłuż jednowymiarowego układu antenowego. W tym przypadku optyka może wyświetlać dwuwymiarowy obraz widma, jak poprzednio, ale ortogonalnie, dane radiowego obrazu przestrzennego. Jednakże, chociaż zasadniczo wykazano, z natury analogowy charakter tej techniki nie był w stanie osiągnąć ekstremalnie wysokich zakresów dynamicznych wymaganych obecnie w obrazowaniu radioastronomicznym i które można osiągnąć za pomocą technik przetwarzania cyfrowego. Użyteczność AOS staje się zatem oczywista, gdy obserwacje przechodzą do zakresów widmowych poniżej milimetra i podczerwieni, gdzie szczegóły widmowe wymagają bardzo szerokiego pokrycia widmowego w połączeniu z dużą liczbą kanałów rozdzielczości. Obwody cyfrowe nie działają obecnie z taką prędkością i żadnym rozwiązaniem cyfrowym staje się nieporęczny i zużywa znaczną energię. Oba te towary są rzadkością na statku kosmicznym potrzebnym do wzniesienia instrumentu obserwacyjnego nad absorbującą atmosferę ziemską. Dlatego AOS nadal tworzy przydatną niszową technikę obserwacji radioastronomicznej. Zapewnia dostęp do zakresu częstotliwości, rozdzielczości i numeru kanału, które nie są łatwo możliwe przy użyciu innych technik. Jednak nieubłagany postęp technik cyfrowych stopniowo ograniczał obszar swojej wyjątkowej przewagi do bardziej egzotycznych dziedzin przestrzeni, milimetra i podczerwieni.
Starożytna Kreta
• Cywilizacja minojska Krety - wyspa na południe od Grecji - była pierwszą cywilizacją w Europie.
• Cywilizacja minojska rozpoczęła się około 3000 roku p.n.e., osiągnęła swój szczyt od 2200 do 1450 p.n.e., a następnie w tajemniczy sposób zniknęła - być może po wybuchu wulkanu na pobliskim Santorini.
• Nazwa Minoan pochodzi z greckiej legendy o królu Minosie. Minos był synem Europy, księżniczki uwiedzionej przez boga Zeusa w postaci byka.
• Opowieści greckie opowiadają o tym, jak Minos zbudował labirynt (labirynt), w którym trzymał Minotaura, potwora z ludzkim ciałem i głową byka.
• Chwytanie byka za rogi i przeskakiwanie nad nim (byk - skakanie) było ważnym minojskim rytuałem religijnym.
• Eksperci uważają teraz, że Minos był tytułem, więc każdy król kreteński nazywał się Minos.
• Minojczycy byli świetnymi marynarzami i handlowali na całym wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego.
• W centrum każdego miasta minojskiego znajdował się pałac, taki jak te znajdujące się w Knossos, Zakro, Phaestos i Mallia.
• Największy pałac minojski znajduje się w Knossos, zajmuje powierzchnię 20 000 metrów kwadratowych i mieści ponad 30 000 osób.
• Ściany pałacu zdobią freski (obrazy), które wiele mówią o minojczykach.
Semici
• Naród żydowski i Arabowie są narodami semickimi.
• W 2500 rpne Semici byli ludami rolniczymi, takimi jak Akadyjczycy, Kananejczycy i Amoryci, którzy żyli na terenach dzisiejszego Izraela, Jordanii i Syrii.
• W 2371 r. p.n.e. Akadyjczyk imieniem Sargon przejął tron sumeryjskiego miasta Kisz. Wkrótce podbił cały Sumer i Akad i stworzył wielkie imperium.
• Imperium akadyjskie upadło około roku 2230 p.n.e., pod wpływem ataków plemion Gutian z gór.
• Od 3000 do 1500 p.n.e. kananejskie Byblos było jednym z największych na świecie portów handlowych, słynącym z fioletowego sukna.
• 2000 pne Amoryci podbili Sumer, Akad i Kanaan. W 1792 p.n.e. władcą Babilonu był Amoryt Hammurabi.
• Pierwsi Hebrajczycy byli plemieniem semickim z południowej Mezopotamii. Ich imię oznaczało "lud z drugiej strony" Eufratu.
• Według Biblii pierwszym Hebrajczykiem był Abraham, pasterz, który żył w sumeryjskim mieście Ur 4000 lat temu. Poprowadził swoją rodzinę najpierw do Syrii, potem do Kanaanu (obecnie Palestyna), gdzie osiadł.
• Wnuk Abrahama, Jakub, również nazywano Izraelem, a Hebrajczyków nazywano potem Izraelitami.
• Około 1000 p.n.e. Izraelici prosperowali pod rządami trzech królów - Saula, Dawida i Salomona.
Śmierć Egipcjan
• Egipcjanie postrzegali śmierć jako krok na drodze do pełniejszego życia w tamtym świecie.
• Uważano, że każdy ma trzy dusze: ka,ba i akh. Aby było dobrze, ciało musi przetrwać nienaruszone, więc Egipcjanie starali się zachować ciało.
• Stopniowo Egipcjanie opracowali techniki balsamowania, aby zachować ciała królów i bogatych ludzi, których było na to stać.
• Organy wycięto i przechowywano w "słojach kanopskich", a ciało osuszono natronem (sól).
• Wysuszone ciało wypełniono trocinami, żywicą i natronem, a następnie owinięto bandażami. Zabalsamowane ciało to "mumia".
• Na głowę mumii nakładano maskę portra.it, a następnie wkładano ją do trumny.
• Trumny antropoidalne (w kształcie człowieka) były używane od około 2000 r. p.n.e. Często mumię umieszczano w gnieździe składającym się z dwóch lub trzech trumien, z których każda była rzeźbiona i malowana, a być może ozdobiona złotem i klejnotami.
• Drewniana trumna została złożona w kamiennej trumnie lub sarkofagu w komorze grobowej.
• Początkowo modlitwy odmawiane za zmarłego władcę były wyryte na ścianach piramid jako "Teksty Piramidy". Później umieszczano je na trumnach jako "Teksty trumienne". Od 1500 roku p.n.e. zapisywano je na papirusie w Księdze Umarłych.
• Aby pomóc mu przezwyciężyć różne testy i dostać się do następnego świata, zmarły potrzebował amuletów i Księgi Umarłych, zawierającej magiczne zaklęcia i mapę.
Sztuka grecka
• W czasach świetności starożytnej Grecji tysiące rzeźbiarzy, architektów, malarzy, dramaturgów i poetów tworzyło fantastyczne bogactwo pięknych dzieł sztuki.
• Grecy wykonali pełne wdzięku posągi i fryzy do dekoracji świątyń i domów. Zostały wyrzeźbione w większości z marmuru i wapienia, a następnie pomalowane, chociaż w ocalałych posągach farba przetarła się.
• Najsłynniejszymi rzeźbiarzami byli Fidiasz (0,490-42060), Praksyteles (C330BC), Lysippus (ok. 380-306 p.n.e.) i Myron (ok. 500-440 p.n.e). Ogromny posąg boga Zeusa ze złota i kości słoniowej Fidiasza był sławny w całym starożytnym świecie.
• Greccy architekci, tacy jak Ictinus i Callicrates, stworzyli przepiękne świątynie z marmuru i wapienia, ozdobione wdzięcznymi kolumnami i eleganckimi trójkątnymi fryzami. Najbardziej znanym jest Partenon w Atenach.
• Grecy mieli trzy style kolumn: prosty dorycki, smukły joński, zwieńczony zwojami oraz ozdobny koryncki, zwieńczony rzeźbionymi liśćmi akantu.
• Styl stworzony przez greckie świątynie nazywa się teraz klasycznym i od tego czasu ma wpływ na architektów.
• Grecy wierzyli, że każda sztuka została zainspirowana przez jedną z dziewięciu bogiń zwanych Muzami.
• Starożytni greccy pisarze to poeci Homer, Safona i Pindar. Stworzyli oni style pisarskie, w tym poezję epicką.
Tragedia to wielki dramat skazany na nieszczęśliwe zakończenie dla bohatera. Tragedię stworzyli greccy dramaturdzy, tacy jak Ajschylos, Eurypides i Sofokles, którzy napisali tragedię Król Edyp.
Słynne katastrofy
• Wiele starożytnych cywilizacji miało legendy o wielkich powodziach.
• Na Bliskim Wschodzie Sumer o imieniu Ziusudra, babiloński Gilgamesz i żydowski Noe zbudowali arkę (łódź), aby pokonać powódź, która zatopiła wszystkich innych.
• W Indiach Manu, pierwszy człowiek i pierwszy król, został ostrzeżony przez ryby i przeżył wielką powódź, budując łódź.
• W obu Amerykach Aztekowie wierzyli, że cztery poprzednie światy zostały zniszczone przez jaguary, huragany, grzmoty i błyskawice oraz ogromną 52-letnią powódź.
• Ogromna erupcja wulkanu Thera na wyspie Morza Egejskiego (Santorini) w 1500 roku p.n.e. skutecznie zniszczyła cywilizację minojską na Krecie i mogła zapoczątkować legendy o zaginionej cywilizacji Atlantydy, zatopionej przez falę przypływu.
• Podczas gdy Żydzi byli tam niewolnikami, Egipt został zrujnowany przez powódź krwi przepowiedzianą przez Żyda Mojżesza - teraz uważaną za powódź Nil, poplamioną czerwonymi algami.
• W 464 p.n.e. 10 000 zginęło w wyniku trzęsienia ziemi, które wstrząsnęło greckim miastem Sparta.
• W 436 p.n.e. głód zmusił tysiące Rzymian do wskoczenia do Tybru, aby uniknąć bólu głodu.
• W 64 r. n.e. Rzym cesarza Nerona został zniszczony przez wielki pożar. Rozzłoszczeni ludzie mówili, że Nero to zaczął.
• W 79 r. n.e. rzymskie miasto Pompeje zostało zasypane popiołem z pobliskiego wulkanu Wezuwiusz - i zachowane do dziś.
Sui, Tang i Song
• W AD581 Yang Chien przejął tron na północy Chin, założenie dynastii Sui.
• YangChien podbił południe i zjednoczył Chiny po raz pierwszy od upadku Han w 220 r. n.e.
• Pod rządami drugiego cesarza Sui Yanga Diego, Kanał Grande w Chinach został przebudowany na ogromną skalę, łącząc główne rzeki Chin. Inne kanały rozszerzyły sieć
• YangDi został zdradzony przez jedną ze swoich 3000 kochanek i uduszony w 618 roku. Li Yuan, ambitny pastor Sui, przejął tron i założył dynastię Tang.
• W ramach rozwoju Tangtrade Chiny ponownie stały się bogate, a sztuka i nauka rozkwitły.
• Do 751 r. n.e. Chiny były największym imperium na świecie, a stolica Chang′an była największym miastem świata, liczącym ponad milion mieszkańców.
• Chińczycy zaczęli pić herbatę i siadać na krzesłach.
• Poeci tacy jak Li Po (701-762) pisali o jego miłości do dzikich gór i ulotnej naturze szczęścia. Rozpoczęła się chińska tradycja wielkiego malarstwa pejzażowego, a pierwsza drukowana książka, Sutra Diamentowa, powstała w 868 roku.
• Do roku 80 n.e. dynastia Tang zaczęła się rozpadać, Chang′an podupadł, a Chiny pogrążyły się w chaosie.
• Porządek został przywrócony w 960 r. n.e., kiedy rodzina Song zaczęła rządzić z miasta Kaifeng. Pieśń trwała do I276 r., kiedy to mongolski Kubilaj-chan podbił Chiny.
Święte Cesarstwo Rzymskie
• Święte Cesarstwo Rzymskie było w większości niemieckim imperium, które trwało od 800 do 1806 roku.
• Zaczęło się, gdy papież Leon III próbował uzyskać ochronę Karola Wielkiego, króla Franków, ożywiając ideę Cesarstwa Rzymskiego.
• Mówi się, że papież Leon III zaskoczył Karola Wielkiego w kościele św. Piotra w Rzymie w Boże Narodzenie 800 i włożył koronę na jego głowę.
• Cesarstwo Franków Karola Wielkiego, obejmujące Francję, Niemcy i Włochy, stało się Świętym Cesarstwem Rzymskim.
• Kiedy Karol Wielki zmarł w 814 r., nowo narodzone Święte Cesarstwo Rzymskie rozpadło się.
• 150 lat później, w 962 roku, niemiecki król Otto I przejął kontrolę nad Włochami oraz Niemcami i nalegał, aby papież koronował go na cesarza Świętego Rzymu.
• Przez wieki imperium było nieustannie nękane konfliktami zarówno z potężnymi Niemcami, jak i z papieżem.
• W 1076 papież Grzegorz VII i cesarz Henryk IV walczyli o kontrolę. Poddani Henryka stanęli po stronie papieża, więc Henryk musiał ustąpić. Grzegorz zmusił Henryka do stania boso w śniegu przez trzy dni przed swoim zamkiem w Toskanii, aby błagać o ułaskawienie.
• Papieski Watykan i inne włoskie miasta uzyskały prawie całkowitą niezależność od cesarza
Społeczeństwo Wikingów
• Wikingowie jedli wołowinę, ser, jajka i mleko ze swoich gospodarstw, mięso z jeleni, łosi i fok złowionych przez myśliwych oraz ryby, takie jak dorsz, śledź i łosoś.
• Wikingowie mieszkali w parterowych drewnianych domach ze skośnymi dachami ze słomy i bez okien. Pośrodku znajdowało się palenisko na ciepło i gotowanie. Pan domu siadał na krześle zwanym wysokim siedzeniem; reszta siedziała na ławkach.
• Wikingowie nosili spodnie i koszulę z długimi rękawami. Kobiety nosiły długie wełniane lub lniane sukienki.
• Wikingowie mogli mieć dwie lub trzy żony, ale małżeństwa aranżowali rodzice.
• Kobieta-wiking, niezwykle jak na owe czasy, mogła posiadać własną własność i rozwieść się z mężem.
• Skaldowie (poeci) wyruszyli do bitwy, aby opowiedzieć o nich wierszem.
• Wikingowie byli świetnymi gawędziarzami. O swoich przygodach opowiadali w długich opowieściach zwanych sagami.
• Na początku sagi były tylko wypowiadane. Od 1100-1300 zostały napisane. Najbardziej znana jest saga Njala.
• Wikingowie byli bardzo religijni i mieli kilku bogów. Wierzyli, że jeśli zginą w walce, pójdą do Valhalli, specjalnej sali w Asgardzie, domu bogów.