wartość zrzeczenia się : kwota, którą ubezpieczyciel wypłaci w przypadku rezygnacji z polisy ubezpieczeniowej

wspierać : 1. działania lub pieniądze przeznaczone na pomoc komuś lub czemuś 2. zgoda lub zachęta ; czasownik 1. przekazać pieniądze, aby pomóc komuś lub czemuś 2. zachęcać kogoś lub zgadzać się z kimś

wybieracz akcji : osoba, której zadaniem jest wybór akcji do kupienia

wycena giełdowa : wartość firmy oparta na aktualnej cenie rynkowej jej akcji

wycena zapasów : oszacowanie wartości zapasów na koniec okresu sprawozdawczego

wypłacalność : stan zdolności do spłaty wszystkich długów w terminie. Przeciwieństwo niewypłacalności

wzór : coś, co jest podawane jako przykład

wynagrodzenie początkowe : wynagrodzenie dla pracownika, gdy lub ona rozpoczyna pracę w firmie

własność państwowa : sytuacja, w której przemysł jest unarodowiony

wstrzymanie wykonania : tymczasowe wstrzymanie nakazu sądowego

wydać : płacić pieniądze

wydawanie : czynność płacenia pieniędzmi za towary i usługi

wydawanie pieniędzy : pieniądze na zwykłe wydatki osobiste

wyłączne przedstawicielstwo : umowa o byciu jedyną osobą reprezentującą firmę lub sprzedającą produkt na danym obszarze.

wyłączny przedstawiciel : osoba, która ma wyłączne przedstawicielstwo dla firmy na danym obszarze.

wyłączny dystrybutor : sprzedawca detaliczny, który jest jedyną osobą na danym obszarze, która ma pozwolenie na sprzedaż produktu

wolny : nie idzie szybko

wsparcie krótkoterminowe : wsparcie dla waluty na rynku międzynarodowym, gdzie bank centralny może pożyczać fundusze od innych banków centralnych na krótki okres

widok : czynność widzenia rachunek płatny na miejscu rachunek, który musi zostać opłacony przy okazaniu, aby kupić coś bez oglądania kupić coś bez obejrzenia

weksel na okaziciela : weksel płatny po okazaniu

warrant na akcje : dokument stwierdzający, że ktoś ma prawo do określonej liczby akcji spółki

wybrane dane osobowe : informacje, takie jak kod pocztowy domu lub nazwisko panieńskie matki, używane do celów identyfikacyjnych

wariancja ceny sprzedaży : różnica między rzeczywistą ceną sprzedaży a ceną sprzedaży zaplanowaną

wyprzedaż : ten przedmiot został wyprzedany cały zapas przedmiot został sprzedany

wrażliwy : szybko reagujący na coś rynek jest bardzo wrażliwy do wyniku wyborów.

wykup akcji : umowa, na mocy której spółka kupuje własne akcje na giełdzie (UWAGA: amerykański termin to stock buyback).

wartość rzadkości : wartość, jaką coś ma, ponieważ jest rzadkie i istnieje na to duże zapotrzebowanie

wartość złomu : wartość aktywów w przypadku sprzedaży na złom

wyszukiwanie : badanie dokumentacji przez prawnika działającego w imieniu osoby, która chce kupić nieruchomość, w celu upewnienia się, że sprzedawca ma prawo do jej sprzedaży

wtórny : drugi pod względem ważności

wtórny rynek kredytów hipotecznych : ogólnokrajowy system zorganizowany przez różne federalne stowarzyszenia hipoteczne do badania ofert kredytów hipotecznych i ich sprzedaży inwestorom

warstwa bezpiecznych gniazd : pełna forma SSL

wskaźnik siły względnej : wskaźnik używany do porównania bieżącej ceny instrumentu lub rynku z ceną w poprzednim okresie. Określa, kiedy akcje są wykupione lub wyprzedane. Skrót RSI

wartość czynszu : pełna wartość czynszu za nieruchomość gdyby był on naliczany według aktualnej stawki rynkowej, tj. liczony od czynszu

Wartość odtworzenia : wartość czegoś dla celów ubezpieczeniowych, gdyby miał zostać wymieniony.

wycenić : zmienić cenę przedmiotu, zazwyczaj w celu jego podwyższenia

wymagać : 1. prosić o coś lub domagać się czegoś żądać pełnego wyjaśnienia wydatków 2. potrzebować czegoś

wymagane rezerwy : rezerwy, które amerykański bank jest zobowiązany przechowywać w gotówce w swoich skarbcach lub jako depozyt w Rezerwie Federalnej

wymóg :1. coś, czego ktoś chce lub potrzebuje 2. coś, co jest niezbędne, aby coś zrobić

wydatki na badania i rozwój : pieniądze wydane na badania i rozwój

Współczynnik aktywów rezerwowych : nazywany również współczynnikiem rezerw

waluta rezerwowa : silna waluta używana w finansach międzynarodowych, utrzymywana przez inne kraje w celu wsparcia ich własnych słabszych walut

wymóg rezerwowy : kwota rezerw, które amerykański bank musi trzymać w depozycie w Federalnym Banku Rezerw

wartość rezydualna : wartość aktywów po ich amortyzacji w księgach rachunkowych firmy

wynagrodzić : zapłacić komuś za wykonanie czegoś

wynagrodzenie : zapłata za usługi

wynagradzający : odnoszący się do pracy, która dobrze płaci.

wartość katastralna : wartość nieruchomości jako podstawa do obliczania podatków lokalnych

wartość rzeczywista : wartość inwestycji, która jest taka sama, np. poprzez indeksowanie

wzajemny : udzielony przez jedną osobę, firmę lub kraj innemu, który w zamian robi to samo.

wzajemne udziały : w liczbie mnogiej sytuacja, w której dwie firmy posiadają wzajemnie swoje udziały, aby zapobiec ofertom przejęcia

wzajemny handel : handel między dwoma krajami

wykupić : 1. spłacić pożyczkę lub dług wykupić kredyt hipoteczny wykup dług 2. wykupić obligację sprzedać obligację za gotówkę 3. wymienić voucher, kupon lub znaczek na prezent lub obniżkę ceny

wykupywalny : odnoszący się do obligacji, które można sprzedać za gotówkę

wykupywalne akcje rządowe : akcje, które można wykupić za gotówkę w przyszłości. W Wielkiej Brytanii tylko pożyczka wojenna jest niewykupywalna.

wykup : 1. spłata pożyczki wykup przed terminem płatności spłata pożyczki przed terminem, w którym spłata jest należna 2. spłata długu wykup kredytu hipotecznego

wartość wykupu : wartość papieru wartościowego w momencie wykupu

wyciąg z rejestru : USA dokument zawierający informacje o firmie w momencie jej rejestracji i notowania na giełdzie papierów wartościowych (UWAGA: brytyjski termin to listing details).

wiek emerytalny : wiek, w którym ludzie przechodzą na emeryturę.

wynik : 1. rachunek zysków i strat firmy na koniec okresu obrotowego 2. coś, co się dzieje z powodu czegoś innego ; 1. wynikać z wydarzyć się z powodu Musimy obsadzić kilka wakatów w wyniku niedawnych

współczynnik aktywów ryzykownych : część kapitału banku, która jest zagrożona aktywa

wzrost : 1. wzrost wzrost cen surowców 2. wzrost wynagrodzenia. (UWAGA:W USA termin to raise.) ; oznaczający podnoszenie się lub stawanie się wyższym.

wpis odwracający : wpis w zestawie kont, który odwraca wpis w poprzednich kontach

wydatki na dochody : wydatki na zakup akcji, ale nie dóbr inwestycyjnych, które są następnie sprzedawane w trakcie bieżącego okresu sprawozdawczego

wzrost procentowy : wzrost obliczony na podstawie wskaźnika dla stu

wiek emerytalny : wiek, po osiągnięciu którego ktoś może przestać pracować i pobierać emeryturę

wypłata emerytury : to samo co dochód

współczynnik P/E :to samo co wskaźnik cena/zysk

wieczny inwentarz : system ewidencji i wyceny zapasów, w którym każda zakupiona pozycja zapasów jest dodawana do sumy, a każda sprzedana pozycja jest odejmowana, dzięki czemu dane dotyczące zapasów są zawsze poprawne i aktualne

współwłaściciel :osoba, która jest współwłaścicielem czegoś z jedną lub kilkoma innymi osobami

współwłasność: sytuacja, w której dwie lub więcej osób jest właścicielami tej samej nieruchomości

wartość nominalna : to samo co wartość nominalna

wypłata : spłata części kwoty, która została pożyczona

wzorzec : ogólny sposób, w jaki coś zazwyczaj się dzieje.

wzorzec handlu : ogólny sposób, w jaki prowadzony jest handel.

wakacje płatnicze : okres, w którym płatności nie muszą być dokonywane, zwłaszcza w przypadku spłaty długu lub kredytu hipotecznego

wypłata : pieniądze wypłacone na dokończenie spłaty czegoś, co jest należne, np. pieniądze wypłacone pracownikowi po rozwiązaniu z nim stosunku pracy

wypłata : pieniądze wypłacone, aby pomóc firmie lub osobie w trudnych sytuacjach

wybierz : rzecz wybrana

wydarzenie po bilansie : coś, co ma miejsce po dacie sporządzenia bilansu, a przed czasem, gdy bilans zostanie oficjalnie zatwierdzony przez dyrektorów, co wpływa na sytuację finansową firmy

wstępny: wczesny, dziejący się przed czymkolwiek innym

wstępne ogłoszenie: ogłoszenie całorocznych wyników spółki, podawane do prasy przed opublikowaniem szczegółowego raportu rocznego

wstępny prospekt emisyjny : taki sam jak prospekt emisyjny wierzyciel uprzywilejowany : wierzyciel, któremu należy zapłacić w pierwszej kolejności, jeśli spółka jest w stanie likwidacji

wartość bieżąca: 1. wartość, jaką coś ma teraz 2. wartość obecnie określonej sumy pieniędzy, która ma zostać otrzymana w przyszłości, jeśli zostanie zainwestowana przy obecnych stopach procentowych. Skrót PV 3. Cena, jaką akcja musi osiągnąć w przyszłości, aby była równa dzisiejszej cenie, uwzględniając inflację pod uwagę

wycinek prasowy : fragment wycinka z gazety lub czasopisma odnoszący się do interesującego Cię tematu.

wojna o obniżkę cen : to samo co wojna cenowa

wskaźnik cena/zysk : stosunek między bieżącą ceną rynkową akcji a zyskiem na akcję (bieżącą dywidendą, którą generuje), obliczany poprzez podzielenie ceny rynkowej przez zysk na akcję. Nazywany również wskaźnikiem P/E. Skrót PER

wartość portfela : wartość czyjegoś portfela inwestycyjnego

wykres kołowy :diagram, na którym informacje są przedstawione jako koło podzielone na części

wrażliwy na cenę : odnoszący się do produktu, na który popyt znacząco się zmieni, jeśli jego cena wzrośnie lub spadnie

wojna cenowa : konkurencja między firmami o zdobycie większego udziału w rynku poprzez obniżanie cen. Nazywana również wojną cenową.

wcześniejszy : wcześniej wcześniejsze porozumienie, które zostało osiągnięte wcześniej bez wcześniejszej wiedzy bez wcześniejszej wiedzy

własność prywatna : sytuacja, w której spółka jest własnością prywatnych akcjonariuszy

w toku :iść naprzód, iść naprzód .

weksel : dokument stwierdzający, że ktoś obiecuje zapłacić określoną kwotę pieniędzy w określonym terminie

wyciskanie zysków : ścisła kontrola kwoty zysków, które spółki mogą wypłacić w formie dywidendy

wygórowany : z ceną tak wysoką, że nie można sobie na nią pozwolić.

własność prywatna : własność należąca do osoby prywatnej, a nie do sektora publicznego

weksle podstawowe : weksle, które nie wiążą się z żadnym ryzykiem

własnościowy : produkt, np. lek który jest wytwarzany i jest własnością firmy

wskaźnik ostrożnościowy : stosunek kapitału do aktywów który bank uważa za rozsądny zgodnie z przepisami UE

własność publiczna : sytuacja, w której rząd jest właścicielem przedsiębiorstwa, tj. gdy branża jest znacjonalizowana

wymagania dotyczące pożyczek sektora publicznego : kwota pieniędzy, którą rząd musi pożyczyć na pokrycie własnych wydatków. Skrót PSBR

wydatki publiczne: wydatki rządu lub władz lokalnych

wydatki publiczne : pieniądze wydawane przez władze lokalne lub centralne

windykacja: czynność ściągania należnych pieniędzy

wpis debetowy: / wpis po stronie debetowej konta

windykator: osoba, która ściąga długi

wskaźnik rotacji należności: średni czas spłaty zobowiązań przez dłużników

wskaźnik zadłużenia: zadłużenie firmy wyrażone jako procent kapitału własnego powiększonego o kapitał pożyczkowy

wskaźnik obsługi długu: zadłużenie firmy wyrażone jako procent jej kapitału własnego

weksle płatne na żądanie: weksel płatny na żądanie natychmiast

weksle płatne na żądanie:weksel, który należy zapłacić w momencie jego przedstawienia

weksel płatny na żądanie: weksel, który należy zapłacić po wezwaniu do zapłaty

wyznaczyć: mianowany na stanowisko, ale jeszcze niepracujący.

wysyłki bezpośrednie: rzeczownik liczba mnoga US czeki wysyłane bezpośrednio do banku trasata w celu rozliczenia, bez przechodzenia przez izbę rozliczeniową

wypłacić: czasownik wypłacić pieniądze

wypłata: rzeczownik wypłata pieniędzy

wartość zdyskontowana: różnica między wartością nominalną akcji a jej niższą ceną rynkową

wypłata dywidendy: pieniądze wypłacone akcjonariuszom w formie dywidendy

wątpliwy: wątpliwy dług dług, który może nigdy nie zostać spłacony wątpliwa pożyczka pożyczka, która może nigdy nie zostać spłacona

wolny przedsiębiorca : osoba opowiadająca się za wolnym handlem

w pełni : całkowicie

w pełni rozwodniony zysk na akcję : zysk na akcję obliczony na całkowitej liczbie akcji, przy założeniu, że akcje zamienne zostały zamienione na akcje zwykłe

wolny na pokładzie : w cenie wszystko Koszty sprzedawcy do momentu dostarczenia towaru na statek w celu transportu. Skrót FOB

wolne rezerwy : część rezerw banku, które przekraczają ustawowy poziom i mogą być wykorzystywane do różnych celów według uznania banku

wolnostojący : stojący oddzielnie, nie przymocowany do ściany

wolnostojący dodatkowy dobrowolny wkład : wpłata dokonywana przez osobę fizyczną do niezależnego funduszu emerytalnego w celu uzupełnienia zakładowego programu emerytalnego. Skrót FSAVC

wolny handel : system, w którym towary mogą być przewożone z jednego kraju do drugiego bez żadnych ograniczeń

wolna emisja: to samo co emisja premiowa

wolny rynek : rynek, na którym nie ma rządowej kontroli podaży i popytu, a prawa jednostek i organizacji do własności fizycznej i intelektualnej są przestrzegane

właściciel : osoba posiadająca nieruchomość na własność

wolny kapitał : kwota kapitału firmy w akcjach, które są dostępne do obrotu na giełdzie papierów wartościowych

wolne negocjacje zbiorowe : negocjacje między kierownictwem a związkami zawodowymi dotyczące podwyżek płac i warunków pracy

wolna konkurencja : fakt swobody konkurowania bez ingerencji rządu

wolna waluta : waluta, której rząd zezwala na kupno i sprzedaż bez ograniczeń

wolna przedsiębiorczość : system biznesowy wolny od ingerencji rządu

waluta obca : pieniądze innego kraju

wahający się : poruszający się w górę i w dół wahający się ceny dolara

wahanie: ruch w górę i w dół

wynajem floty : umowa wynajmu wszystkich samochodów firmy od tej samej firmy w specjalnej cenie

wydatki stałe : koszty, które nie zmieniają się przy różnych poziomach produkcji, np. czynsz, pensje pracowników i ubezpieczenia

wartość nominalna : wartość zapisana na monecie, banknocie lub certyfikacie

wiara: kupić coś w dobrej wierze kupić coś myśląc, że jest dobrej jakości, że nie zostało skradzione lub że nie jest imitacją

wycofać się: musieć użyć czegoś, co jest trzymane w rezerwie gotówkowej w nagłych wypadkach wypełnić : wykonywać polecenia klienta dotyczące kupna lub sprzedaży.

wypełnić lub zlikwidować : czasownik amerykański oznaczający natychmiastową realizację zlecenia klienta lub w przeciwnym razie zlecenie zostanie anulowane. Skrót FOK

wyroby gotowe : wyroby gotowe, które są gotowe do sprzedaży

wyprzedaż pożarowa : 1. sprzedaż towarów uszkodzonych przez ogień 2. sprzedaż czegoś po bardzo niskiej cenie

wcześnie : przed zwykłym czasem

wczesny dzień zamknięcia : dzień powszedni, zwykle środa lub czwartek, kiedy niektóre sklepy zamykają się po południu

wczesne wypłacenie : czynność wypłacania pieniędzy z rachunku depozytowego przed terminem płatności Wcześniejsze wypłacenie zwykle wiąże się z karą.

wzrost zarobków : wzrost zysku na akcję

wyniki zysków : sposób, w jaki akcje przynoszą dywidendy

wkłady związane z zyskami : składki na ubezpieczenie społeczne, które rosną wraz ze wzrostem zarobków pracownika

wzrost gospodarczy : tempo, w jakim rośnie dochód narodowy kraju

wskaźnik ekonomiczny : różne statystyki, np. dla stopy bezrobocia lub handlu zagranicznego, które pokazują, jak gospodarka będzie się zachowywać w krótkim lub długim okresie

wartość dodana ekonomiczna : różnica między zyskiem firmy a koszt kapitału. Skrót EVA

wydajność efektywna : rzeczywista wydajność wyrażona jako procent ceny zapłaconej po wprowadzeniu korekt

wybierać : wybrać kogoś w głosowaniu

wykup pracowniczy : zakup firmy przez jej pracowników

wprowadzić : pisać wpisać nazwisko na listę.

wprowadzanie : czynność wpisywania pozycji do rejestru

wydatki na rozrywkę : pieniądze wydane na zapewnienie posiłków odwiedzającym w celach biznesowych

wpis : 1. informacja pisemna umieszczona w księdze rachunkowej aby dokonać wpisu do księgi rachunkowej 2. czynność wejścia lub miejsce, w którym można wejść, aby przejść przez punkt wejścia celnego

wyrównywać : równać się

wskaźnik błędów : liczba błędów na tysiąc wpisów lub na stronę

Wspólny Rynek Europejski: dawniej nazwa Wspólnoty Europejskiej, organizacji, która łączy kilka krajów europejskich w celach handlowych

Wspólnota Europejska : dawniej nazwa Unii Europejskiej. Skrót WE

wyjątek : nieobejmujący

wyjątkowy : inny lub nietypowy

wymiana : 1. akt dawania jednej rzeczy za inną 2. rynek akcji, towarów, kontraktów futures itp. czasownik 1. wymieniać coś (na coś innego) dać jedną rzecz w zamian za coś innego 2. wymieniać umowy 3. wymieniać walutę jednego kraju na walutę innego

wymienny : możliwy do wymiany

wyłączny : 1. ograniczony do jednej osoby lub grupy mieć wyłączne prawo do wprowadzania produktu na rynek być jedyną osobą, która ma prawo do wprowadzania produktu na rynek 2. z wyłączeniem nieuwzględniania

wykluczyć : nie uwzględniać odsetek

wykluczenie: 1. czynność nieuwzględniania czegoś 2. pozycja wykazana w zeznaniu podatkowym, ale od której nie płaci się podatku

wymiana kontraktów : moment sprzedaży nieruchomości, w którym kupujący i sprzedający podpisują umowę sprzedaży, która wtedy staje się wiążące

wyłączność : wyłączne prawo do wprowadzania produktu na rynek

wykonać : oznaczający wykonanie polecenia.

wykonanie: 1. wykonywanie zlecenia handlowego lub umowy 2. wykonywanie zlecenia prawnego lub umowy

wykonawca : wdrażanie decyzji rzeczownik osoba w firmie, która podejmuje decyzje, menedżer lub dyrektor sprzedaż , kierownicy starszy lub młodszy kierownik

wykonawca : osoba lub firma, która dba o wykonanie warunków testamentu.

wykonywać : 1. użycie czegoś wykonanie opcji wykorzystanie opcji, wprowadzenie opcji w życie 2. rok finansowy w trakcie bieżącego wykonania wydatki : kwota wydanych pieniędzy

wydatki : wydane pieniądze

wydatki : pieniądze wypłacone na pokrycie kosztów poniesionych przez kogoś podczas wykonywania czegoś.

wygaśnięcie : czynność wygaśnięcia

wygasnąć : kończyć się

wygaśnięcie : czynność wygasania

wyraźnie : wyraźnie w słowach

wzrost zewnętrzny: wzrost firmy poprzez kupowanie innych firm, a nie poprzez rozszerzanie istniejącej sprzedaży lub produktów. Przeciwieństwo wzrostu wewnętrznego.

wyciąg : wydrukowany dokument, który jest częścią większego dokumentu. .

współczynnik śmiertelności: liczba zgonów w danym okresie, wyrażona jako procent całkowitej populacji

większość : ponad połowa grupy większość

wykup menedżerski: zakup spółki zależnej przez grupę zewnętrznych dyrektorów. Skrót MBI.

wykup menedżerski: przejęcie firmy przez grupę pracowników, zazwyczaj starszych menedżerów i dyrektorów. Skrót MBO

wyroby przemysłowe : rzeczownik w liczbie mnogiej, przedmioty wytwarzane maszynowo

wezwanie do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego: żądanie od nabywcy kontraktu futures lub opcji wpłacenia większej kwoty depozytu zabezpieczającego, ponieważ spadek ceny papierów wartościowych lub towarów zmniejszył wartość pierwotnie wpłaconego depozytu zabezpieczającego

wartość rynkowa: wartość aktywów, akcji, produktu lub firmy sprzedanych dzisiaj

wartość dodana rynkowa: różnica między wartością rynkową firmy a wysokością zainwestowanego przez nią kapitału. Skrót MV A

wartość zapadalności: kwota płatna w momencie zapadalności obligacji lub innego instrumentu finansowego.

wielo- : przedrostek odnoszący się do wielu rzeczy lub wielu rzeczy jednej rzeczy

wielowalutowy : w kilku walutach

wielostronny : między kilkoma organizacjami lub krajami umowa wielostronna handel wielostronny handel między kilkoma krajami

wielokrotność : 1. akcja będąca wielokrotnością 5 akcja o wskaźniku P lub E równym 5 (tj. 5 to wynik podzielenia bieżącej ceny rynkowej akcji przez zysk na akcję). 2. firma posiadająca sklepy w kilku różnych miastach.

wielokrotne wnioski: kilka wniosków o nową emisję akcji, złożone przez tę samą osobę, ale pod różnymi nazwiskami. W niektórych emisjach akcji osoby składające wielokrotne wnioski mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności karnej.

wielokrotna własność : sytuacja, w której coś jest wspólną własnością kilku stron

wiele sklepów : jeden sklep w sieci sklepów

wpływ : szok lub silny efekt wpływ nowej technologii

wdrażać : wprowadzać w życie wdrażać umow,ę wdrażać decyzję

wdrażanie : proces wprowadzania czegoś w życie wdrażanie nowych zasad

wartość przypisana : wartość przypisana danym liczbowym, dla których nie można obliczyć dokładnej wartości.

wypłata dochodu : umowa, zgodnie z którą regularnie pobiera się mniejsze kwoty z pieniędzy gromadzonych w funduszu emerytalnym, zamiast wypłacać je jednorazowo w celu opłacenia renty

wsparcie dochodowe : świadczenie rządowe wypłacane osobom o niskich dochodach, które pracują mniej niż 16 godzin tygodniowo, pod warunkiem, że wykażą, że aktywnie poszukują pracy. Skrót IS

wynik dochodu : rzeczywista procentowa stopa zwrotu z akcji rządowych, przy czym stałe oprocentowanie jest przedstawiane jako procent ceny rynkowej

włączyć : 1. wnieść coś, aby stać się częścią głównej grupy 2. Założenie spółki zarejestrowanej w USA.

wcięcie : 1. zamówienie złożone przez importera na towary z zagranicy 2. wiersz tekstu, który zaczyna się kilka spacji od lewego marginesu ; wciąć coś złożyć zamówienie na coś

wskaźnik : czynnik sytuacji wskazujący na ogólną tendencję

wypadek przy pracy : wypadek, który ma miejsce w pracy

własność przemysłowa : fabryki lub inne budynki wykorzystywane do celów przemysłowych

wstrzyknąć : wstrzyknąć kapitał do firmy wpłacić pieniądze do firmy

wstrzyknięcie : wstrzyknięcie kapitału w wysokości 100 000 GBP lub wstrzyknięcie kapitału w wysokości 100 000 GBP do istniejącej działalności gospodarczej

wewnątrz : szczególnie w biurze lub budynku firmy.

wykup instytucjonalny : przejęcie firmy przez instytucję finansową, która wspiera grupę menedżerów, którzy będą nią zarządzać. Skrót IBO

wypłata okresowa : wypłata części dywidendy

wewnętrzna stopa zwrotu : średnia roczna stopa zwrotu z inwestycji, gdzie odsetki naliczane w danym okresie są równe pierwotnemu kosztowi inwestycji. Skrót IRR

wzrost wewnętrzny : rozwój firmy poprzez rozwijanie istniejącej działalności z własnych środków, w przeciwieństwie do przejmowania innych firm. Nazywany również wzrostem organicznym. Przeciwieństwo wzrostu zewnętrznego.

wewnętrzny: 1. w firmie zdecydowaliśmy się na wewnętrzne mianowanie 2. w kraju lub regionie

wartość wewnętrzna : wartość, która istnieje jako część czegoś, na przykład wartość opcji (w przypadku opcji kupna jest to różnica między ceną bieżącą a wyższą ceną wykonania)

wprowadzić : sprawić, by ktoś poznał kogoś lub coś przedstawić klienta pozyskać nowego klienta i zapoznać go z kimś wprowadzić nowy produkt na rynek wyprodukować nowy produkt i wprowadzić go na rynek

wprowadzenie : 1. list zapoznanie kogoś z inną osobą 2. czynność wprowadzenia istniejącej spółki na giełdę papierów wartościowych (tj. uzyskanie pozwolenia na obrót akcjami na giełdzie, stosowana w przypadku, gdy spółka powstaje w wyniku wydzielenia się z istniejącej, większej spółki i nie są oferowane do sprzedaży żadne nowe akcje)

wydawanie: organizowanie emisji akcji

wyszczególnić : aby sporządzić szczegółową listę rzeczy.

wyciąg szczegółowy: wyciąg bankowy, na którym każda transakcja jest szczegółowo rejestrowana

wypłata na rękę: taki sam jak dochód osobisty do dyspozycji Po wszystkich potrąceniach jej wypłata na rękę wynosi tylko 600 funtów tygodniowo.

wartość aktywów materialnych , wartość netto aktywów materialnych : wartość wszystkich aktywów spółki pomniejszona o jej aktywa niematerialne, np. wartość firmy, wyrażona jako wartość na akcję

wakacje podatkowe : okres, w którym nowa firma jest zwolniona z płacenia podatku

warunki : w liczbie mnogiej warunki lub obowiązki, które muszą być wykonane w ramach umowy lub ustalenia, które muszą zostać uzgodnione przed wejściem umowy w życie, w celu wynegocjowania lepszych warunków.

wycieczka : (wakacyjna) podróż do różnych miejsc, powrót na końcu do miejsca rozpoczęcia podróży

wierzyciele handlowi: w liczbie mnogiej firmy, którym firma jest winna pieniądze. Kwota należna wierzycielom handlowym jest wykazywana w sprawozdaniach rocznych.

waluta handlowa : rzeczownik nazywany również walutą pojazdową

wzorzec handlowy: ogólny sposób prowadzenia handlu

wartość transferowa: wartość emerytury w momencie jej przeniesienia z jednego programu do inny

waga trojańska : system miary wagi stosowany do złota i innych metali, takich jak srebro i platyna KOMENTARZ: waga trojańska dzieli się na grany, pennyweights (24 grany = 1 pennyweight), uncje (20 pennyweights = 1 uncja) i funty (12 uncji trojańskich = 1 funt). Waga trojańska jest nieco mniejsza niż jej odpowiednik w systemie avoirdupois; funt trojański to 0,37 kg lub 0,82 funta avoirdupois; Zobacz także avoirdupois.

WOLUSJANUSZ (zm. 437) : R.A.A. Wulusian, syn pogańskiego arystokraty i pontifexa Maksyma Cejoniusza Rufusa Albinusa, prefekta Rzymu w 389/381 r. i chrześcijańskiej matki, której imię jest nieznane. Był wujem Melanii Młodszej. Był prokonsulem w Kartaginie przed 412 r., prefektem Rzymu (417-418) i prefektem pretorium na Zachodzie (428-429). Został ochrzczony w święto Epifanii na łożu śmierci na prośbę swojej siostrzenicy Melanii, gdy przebywał w Konstantynopolu w 437 r. z oficjalną misją zorganizowania cesarskiego małżeństwa Walentyniana III i Eudoksji. Będąc jeszcze poganinem, walczył z Pelagianami. Był w kontakcie z Augustynem, który wysoko go cenił i namawiał go do czytania chrześcijańskich Pism i wyjaśniał mu trudności z nimi związane. W rzeczywistości Volusianus, twierdząc, że jest otwarty na włączenie się do jego szkoły, opowiada Augustynowi o dyskusjach i trudnościach, jakie miał krąg swoich przyjaciół na temat religii chrześcijańskiej. Marcellinus poprosił również Augustyna o odpowiedź na trudności Volusianusa , który wysłał mu dwa listy zawierające wyjaśnienia dotyczące religii chrześcijańskiej, a także pogańskiego sprzeciwu, że chrześcijaństwo jest niezgodne z potrzebami imperium.

WITALIAN, papież (zm. 672) : Pochodzący z Segni; zastąpił Eugeniusza I, który zmarł 2 czerwca 657 r. i został konsekrowany 30 lipca. Po jego wyborze Typos Konstansa II z 648 r. nadal obowiązywał; sprzeciwił się mu papież Marcin I, a został potępiony przez Sobór Laterański w 649 r. Natychmiast wysłał delegację do Konstantynopola: napisał do cesarza Konstansa , a także do patriarchy Piotra (Mansi 11,572), który przyjął jego listy przychylnie, a jego imię przywrócono do dyptyków, praktyka ta została wykluczona od czasów papieża Honoriusza (zm. 638). Ponadto przyjął Konstansa II z wielkimi honorami w Rzymie podczas wizyty cesarza w mieście w lipcu 663 r. - ostatnim cesarzem, który odwiedził Rzym był Walentynian III w 450 r. - mimo że zakończyła się ona splądrowaniem miasta i wywiezieniem z niego dużej ilości brązu. Cesarz podczas swojego długiego pobytu w Italii nabył wiele dóbr na Południu dzięki swojej działalności. Za jego pontyfikatu Maur z Rawenny uzyskał od cesarza Konstansa, który osiedlił się na Sycylii, zwolnienie spod jurysdykcji rzymskiej, co wywołało głośne protesty ze strony Witaliana (Jaffé 209-210) i zerwanie stosunków między dwoma kościołami w Rzymie i Rawennie po śmierci Maura w 673 r. Witalian, podobnie jak jego poprzednicy, nadal interesował się Anglami (Jaffé 2089), z których niektórzy również przybyli do Rzymu na pielgrzymkę; ponadto wysłał greckiego mnicha Teodora z Tarsu (668-690), aby został arcybiskupem Canterbury, którego sam konsekrował.

WITALIS, Apolinarysta (zm. ok. 385) : Około 375 r. kapłan Witalis, wyświęcony przez Meletiusza z Antiochii, pojawił się w Antiochii jako przywódca ważnej grupy, która odwoływała się do nauki Apolinary′ego z Laodycei . Udał się do Rzymu, aby przedstawić swoją naukę papieżowi Damazemu, który przyznał mu list komunijny, zastrzegając jednak ostateczną decyzję Paulinusowi, biskupowi antymeletiańskiej strony Kościoła Antiochii, strony popieranej przez Rzym . Kiedy po śmierci cesarza Walensa (9 sierpnia 378 r.) Melecjusz z Antiochii powrócił z wygnania, aby wstąpić na tron Antiochii, Witalis, a także Melecjusz z Antiochii i Paulinus, wkrótce zostali odsunięci na bok . Fragment z De fide Witalisa został przekazany przez Cyryla z Aleksandrii w jego traktacie De recta fide ad reginas . Ten krótki tekst potwierdza, że Chrystus jest te,leioj qeo,j i te,leioj a;nqrwpoj; anatemizuje tych, którzy mówią, że "Chrystus miał ciało niebieskie, współistotne Bogu według ciała"; ale jednocześnie anatemizuje tych, którzy nie wyznają, że "ciało Pana jest współistotne istotom ludzkim"; i potępia również tych, którzy mówią, że człowieczeństwo Chrystusa jest pozbawione rozumnej duszy, którzy mówią, że cierpiała boskość Chrystusa, a nie ciało Chrystusa, i którzy "dzielą" Zbawiciela i nie wyznają, że Logos i istota ludzka są jedną rzeczą.

WIZJE (ikonografia)

I. Wizja Abrahama w Mamre - II. Wizja Jakuba w Betel - III. Wizja Ezechiela - IV. Wizja pasterza Hermasa - V. Wizja Perpetuy i Felicyty.

I. Wizja Abrahama w Mamre. Wizja Abrahama w Mamre jest unikatowa w malarstwie i znajduje się na fresku z około połowy IV w., umieszczonym w suficie arcosolium hypogeum z Via Dino Compagni , który, mając na uwadze Rdz 18:1-3, wizualnie przedstawia spotkanie patriarchy z trzema gośćmi, posłańcami jego przyszłego ojcostwa; widzimy to także w przypadku kontrowersyjnej pokrywy tzw. sarkofagu św. Sotera , który zachował się w katakumbach św. Kaliksta i którego powstanie można datować na drugą tercję IV w. Jeśli chodzi o technikę mozaikową, to istnieją dwa świadectwa, które wnoszą swój wkład, z najbardziej złożonym schematem ikonograficznym, a mianowicie wydarzeniem, o którym mowa, to jest panelem pochodzącym z V w. z bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie i lewą ścianą prezbiterium bazyliki San Vitale w Rawennie, późniejszą o prawie jedno stulecie, która, ozdobnie rozwiązując wersety z Rdz 18, 9-12, przedstawia Abrahama, gdy przygotowuje się do podania talerza z cielcem trzem gościom siedzącym przy przygotowanym stole, podczas gdy Sara podsłuchuje, w pierwszym przypadku wyrabiając ciasto, w drugim, zdezorientowana i stojąca przed domem. Nie należy pomijać faktu, że według niektórych epigramatów (Mazzoleni 1989), podobne dzieła sztuki zdobiły również bazylikę św. Ambrożego w Mediolanie i ściany hipotetycznej bazyliki hiszpańskiej. Jeśli chodzi o rzeźbę, dwa późne sarkofagi wydają się bardzo specyficzne, oba datowane na V w. i pochodzące z obszaru galijskiego, odpowiednio zachowane w Tuluzie i w Lucq de Bearn. Te sarkofagi, odsłaniające połączenie między sceną wizji Mamre a ofiarą Izaaka - w rzeczywistości postacie trzech gości pojawiają się obok samego Izaaka, wciąż młodego człowieka, gotowego do ofiary - podkreślają związek Izaaka z samym Chrystusem, co później zostanie wyraźnie ukazane przez (co było dla Augustyna) jednorodną i stałą egzegezę, która rozpoczęła się od apostoła Pawła i była nieprzerwanie kontynuowana w myśli takich autorów jak Klemens Aleksandryjski (Paed. 1,5: SC 70,150-152), Tertulian , Ps.- Cyprian, Meliton z Sardes, Ambrose i Augustyn, aby wymienić tylko najbardziej znaczących z tych pisarzy. W Mamre, niedaleko Hebronu, na życzenie cesarza Konstantyna, wzniesiono bazylikę na pamiątkę czczonego miejsca .

II. Wizja Jakuba w Betel. Chociaż ikonograficzny prototyp wizji Betel, czyli "dom Boży" (Rdz 28,10-16), i jego lokalizacja, która z powodu tego wydarzenia zmieniła swoją pierwotną nazwę "Luz" , są rozpoznawalne wśród żydowskich fresków synagogi Dura Europos , Rzym dostarcza jedynych dwóch świadectw chrześcijańskich, które się do niego odnoszą: (1) Fasada sarkofagu z późnego okresu konstantyniańskiego, przechowywanego w lapidarium katakumb św. Sebastiana, w rzeczywistości pokazuje - ledwo czytelnie - postać śpiącego Jakuba, z głową opartą na stosie kamieni i pustą drabiną obok niego. (2) Na malowidle sufitu arcosolium w pomieszczeniu B z hypogeum Via Dino Compagni, pochodzącym z połowy IV w., dwaj aniołowie wchodzą i schodzą po drabinie zgodnie z opisem wizji i stają twarzą w twarz z patriarchą, który częściowo leży na skalnym wybrzuszeniu i jest przedstawiony z otwartymi oczami (Ferrua 1990, nr 48), aby podkreślić cudowne wydarzenie. Na koniec, aby uzyskać pełny obraz, należy zwrócić uwagę na obecność samotnej drabiny w dolnym rejestrze Relikwiarza z Brescii.

III. Wizja Ezechiela. Myśl chrześcijańska uważała wizję Ezechiela (Ez 37,1-10) za niewątpliwy symbol ostatecznego zmartwychwstania lub bardziej ogólnie jako wyraz wiary w nią, a Ezechiel staje się świadkiem potwierdzającym . Chociaż wizja ta była już reprezentowana przez freski synagogi w Dura Europos , a malarstwo rzymskie całkowicie ją zignorowało, udokumentowano ją na kilku rzeźbiarskich świadectwach, z których wszystkie należą do stolicy, z wyjątkiem dwóch sarkofagów, z których jeden zachował się w Kapui , a drugi w Gironie. Te odkrycia - których chronologia jest bardzo jednorodna, nie wykraczając poza pierwszy trzydziestoletni okres IV w., z wyjątkiem uszkodzonej pokrywy, odkrytej w Maius i datowanej między późnym okresem gallińskim a tetrarchią - zwykle skupiają się na wizerunku Chrystusa, który, pomagając prorokowi, odtwarza "suche kości", które można zidentyfikować w małym trupie rozłożonym u ich stóp, który może pojawić się sam lub z głową podpartą czaszką, lub raczej z większą liczbą czaszek i figurek "tych, którzy mają zostać wskrzeszeni", które albo stoją, albo leżą wokół nich . Należy również przypomnieć złote szkło, odkryte w Kolonii i datowane na IV w., gdzie Ezechiel pojawia się sam, zamierzając dokonać cudu za pomocą virga skierowanej w stronę ziemi, na której leżą części ludzkich ciał w trakcie rekompozycji , oraz miniaturę o zupełnie innym i późniejszym schemacie, z X w., należącą do Ms A.F. gr. 510 z Biblioth?que Nationale w Paryżu.

IV. Wizja Pasterza Hermasa. Do pierwszych dekad III w. należy jedyne graficzne świadectwo nieodłączne od trzeciej wizji Pasterza Hermasa), którą można dostrzec na fresku z katakumb S. Gennaro w Capodimonte . Graficzna transkrypcja tekstu pokazuje trzy młode dziewczyny przystępujące do budowy wieży, symbolicznie reprezentującej kościół, wykorzystujące duże, dobrze obrobione kamienie - lub raczej świętych, wierzących i pokutujących grzeszników - odrzucające te, które są niedoskonałe i pozostawiające je nieużywane na obrzeżach. Biorąc pod uwagę, że oczywiste znaczenie kompozycji jest chrzcielne (w tekście wieża znajduje się na wodzie, ale wariant ikonograficzny można interpretować w świetle podobieństw ) jako pokutny i pogrzebowy , można wnioskować, że inspirujące krótkie dzieło z połowy II w. było czytane publicznie lub że przynajmniej cieszyło się znacznym szacunkiem wśród wiernych w czasie, w którym rzemieślnik doprowadził swoje dzieło do końca.

V. Wizja Perpetuy i Felicyty. Przechowywany w Muzeum w Burgos sarkofag, datowany na początek V w. , wydaje się wymagać złożonej interpretacji, ponieważ na tylnej stronie znajduje się niezwykłe przedstawienie, jedyne w swoim rodzaju, które, jak się okazuje, można odczytać jedynie na podstawie pierwszej wizji, jaką Perpetua - potępiona ad bestias (zob. damnatio ad bestias) - miała we śnie podczas swego uwięzienia . Scena, o której mowa, została niewątpliwie przedstawiona w celu wzmocnienia wiary w nadzieję na wieczną nagrodę. Ukazuje ona drabinę, krótką, z ostrymi i zaostrzonymi ostrzami, po której Perpetua przygotowuje się do skoku, aby dostać się do raju. Najpierw jednak musi uniknąć zderzenia z potwornym zwierzęciem, po tym, jak zostaje postawiona na nogi dzięki wsparciu swojego katechety Saturusa.

WIZJE ŻYCIA POŚMIERZONEGO. : Ludzie zawsze szukali odpowiedzi na pytanie o swoje przeznaczenie po śmierci: wizje życia pozagrobowego, obecne w każdej epoce i każdej religii (istnieją liczne przykłady w starożytności klasycznej: Ulisses, Pitagoras i Eneasz), stanowią próbę zapewnienia pewności ludziom, którzy martwią się o swój przyszły los. W starożytnej literaturze chrześcijańskiej, początkowo wstawianej w celu edukacji i szerszych kontekstów, wizje życia pozagrobowego stopniowo przybrały własną osobliwą fizjonomię, stając się odrębnym gatunkiem literackim, który wyrażał się w coraz bardziej złożonych i artykułowanych opowieściach, z własną strukturą kompozycyjną i powtarzającymi się tematami i elementami, które są wspólne dla różnych przykładów: w tym kontekście gatunek ten zostałby ustanowiony i rozwinął się, szczególnie na Zachodzie między VII a VIII wiekiem n.e. Pierwszą pośród wszystkich wizji życia pozagrobowego była kanoniczna Apokalipsa, która stanowi obowiązkowy punkt wyjścia dla wizji życia pozagrobowego, oferując punkty do późniejszych rozwinięć. Jednak biorąc pod uwagę trzeźwość i niedobór informacji, chrześcijanie czerpali również z innych źródeł, zwłaszcza tekstów apokryficznych, aby ustanowić bardziej konkretny i określony obraz świata i przedstawić życie pozagrobowe z dodatkiem coraz nowych szczegółów opisowych. Mamy na myśli serię dzieł pochodzenia żydowskiego i bliskowschodniego, w których eschatologiczne wizje i proroctwa łączyły się z mitami i ezoterycznymi objawieniami, tworząc kompleks pism nazywanych "apokaliptycznymi", które stały się powszechne między II w. p.n.e. a II w. p.n.e. AD, z których niektóre mają silnie schrystianizowany charakter: 4 Ezdrasza, Księga Henocha, Apokalipsa Piotra i Apokalipsa Pawła. Visio Pauli cieszyła się znaczną sławą, apokryficzna apokalipsa napisana pierwotnie po grecku, dla której istnieją wersje w różnych językach, zwłaszcza po łacinie, przerobiona na różne sposoby ( Augustyn ostrzegałby niczego niepodejrzewających czytelników przed łatwym uwierzeniem w bajki zawarte w tej apokalipsie, tekście, którego autorytetu nie uznał prawowierny kościół: W Joz 98,8): jej rozpowszechnienie odżywiało wyobraźnię ludową, która miała nadzieję wypełnić luki i milczenie Pisma Świętego na temat życia w innym świecie. Jako konkretne antecedencje i modele w starożytnej literaturze chrześcijańskiej można by zacytować Passio Perpetuae et Felicitatis, wizję przypisywaną Saturusowi, więźniowi oczekującemu męczeństwa , która miała wpłynąć na całą późniejszą literaturę martyrologiczną, wizję, której celem było wzmocnienie wiary i nadziei męczenników na przyszłą nagrodę; Tak zwany Sen św. Hieronima, opowiedziany przez autora młodemu Eustochium, który był ważny dla niektórych elementów, które miały posłużyć jako zarys całej literatury wizji: nieprzewidziana choroba, stan śpiączki lub śmierć, nieoczekiwane ożywienie i szczegółowy opis wizji pośród zdziwienia obecnych; fragment z Vita Martini (7,6) Sulpicjusza Sewera, odtworzony na wzór Hieronima dla kontekstu narracyjnego; oraz sen wdowy wspomniany przez Ewodiusza, biskupa Uzalis, w liście do św. Augustyna . We wszystkich tych fragmentach można już dostrzec motywy i elementy, które znajdziemy później: raj jako ogród o nieograniczonej rozciągłości, błogosławieni w białych szatach, aniołowie-przewodnicy, zapach, który zapewnia sytość i niebiański pałac. Wizja życia pozagrobowego, która dojrzewała fragmentarycznie w pierwszych wiekach, stała się prawdziwym i właściwym gatunkiem literackim za sprawą Grzegorza Wielkiego, dziedzica i inicjatora tradycji, która miała trwać przez całe średniowiecze i osiągnąć punkt kulminacyjny w wspaniałej konstrukcji poematu Dantego. Modelem, do którego odwołują się wszyscy kolejni autorzy, jest tekst Dialogów IV,37-38, gdzie Grzegorz, wyjaśniając diakonowi Piotrowi znaczenie zabitych przez przypadek, przytacza niezwykłe doświadczenie niektórych osób (mnicha Piotra, szlachetnego Szczepana, bezimiennego żołnierza dotkniętego zarazą w Rzymie), wszystkich osób, o których sądzono, że zmarli i zostali cudownie przywróceni do życia, którzy twierdzą, że byli w innym świecie i podają jego opis. Wszystkie podstawowe motywy przedstawienia życia pozagrobowego Grzegorza znajdują się niemal niezmienione w literaturze wizji, które biorą z niego wskazówki: czarny dym piekła, w który wrzucane są dusze uznane za winne, wąski most, który wisi nad nim i pełni funkcję probatio, aby oddzielić sprawiedliwych od niesprawiedliwych, walka aniołów i demonów o posiadanie duszy walczącej między dobrem a złem, mieszkania sprawiedliwych i raj opisany jako cudowny ogród z pachnącymi kwiatami. Istotne analogie z Grzegorzem Wielkim są obecne w dziele historycznym jego współczesnego Grzegorza z Tours , chociaż w jego relacji o wizji Salwiusza z jej szczegółowym opisem życia pozagrobowego mamy do czynienia z historią o wiele bardziej rozbudowaną i organicznie ustrukturyzowaną, z autonomiczną fizjonomią, której schemat-typ służy do informowania każdej kolejnej kompozycji tego gatunku literackiego. Pierwszym ogniwem długiego łańcucha, który nastąpił, były wizje młodego Augusta opisane w Żywotach ojców z Merydy , małym dziele wizygockim z pierwszej połowy VII w., przekazywanym pod imieniem pewnego Pawła, diakona Merydy, które naśladuje tradycyjną formułę: kwitnący i pachnący ogród, błogosławiony ubrany na biało i sytość dana przez niebiańskie pożywienie. Przechodząc z kontynentu (Włochy Grzegorza Wielkiego, Francja Grzegorza z Tours, Hiszpania autora Vitae sanctorum Patrum Emeretensium) do Irlandii, znajdujemy Vita Fursei. Napisana w 656/657 roku, opowiada o podróży do zaświatów irlandzkiego mnicha, Fursy′ego, założyciela klasztorów, który był jeszcze młody i chorował: dwaj biskupi, Beoanus i Meldanus, nakładają na niego obowiązek wygłaszania kazań przez jeden dzień (= 12 lat) i oferują mu szereg nauk moralnych. Schemat jest schematem tradycyjnym: nowy element jest ustanowiony przez wizję jako pieczęć świętości protagonisty, rodzaj nagrody przyznawanej w oczekiwaniu (wzmianki biograficzne i streszczenie wizji znajdują się w Historia Ecclesiastica III,19 Czcigodnego Bedy). W Visio Baronti, pierwszym utworze literackim w całości poświęconym wizji życia pozagrobowego i stanowiącym przykład przyjęty jako wyjaśnienie tezy doktrynalnej lub wydarzenia, które ma zostać wstawione do biografii świętego, przechodzimy do opowieści o znacznej szerokości i złożoności, pomyślanej jednolicie i organicznie ustrukturyzowanej, skomponowanej w celu poprawy zdrowia duchowego czytelnika. Napisane w 678/679 r. w Galii, anonimowe dzieło opowiada wizję pewnego Barontiusa, mnicha z klasztoru Lonrey, zgodnie z tradycyjnym schematem, ale rozwinięte i wzbogacone: prawdziwa i właściwa podróż do innego świata z obszernym opisem trasy bohatera. Na drodze tej tradycji, która została skonsolidowana, ale wyraźnie rozwinięta, opat Bierzo św. Walerius, pochodzący z Astorgi, w północno-zachodniej Hiszpanii, opowiada trzy wizje życia pozagrobowego w swoim Dicta ad beatum Donadeum scripta (2. połowa VII w.). Decydujący wkład do gatunku literackiego - w 1. połowie VIII w. - wnoszą wizje opowiedziane w liście Bonifacego oraz w Historia Ecclesiastica Bedy : po raz pierwszy znajdujemy potwierdzone, obok piekła i raju, istnienie miejsca kary/przejściowej przyjemności dla pokutujących grzeszników i tych, którzy nie są doskonale dobrzy, co z czasem stanie się czyściec. Wraz z tym trzecim, pozaziemskim królestwem, ostateczność wizji zostałaby rozszerzona, aby objąć, oprócz osobistego nawrócenia czytelników, również bodziec do nasilenia praktyk pobożności dla zmarłych. Przykładem tej organicznej reprezentacji chrześcijańskiego życia pozagrobowego, charakteryzującej się trójpodziałem piekło-czyściec-raj, jest Visio Wettini, datowany na rok 824 w swojej pierwszej kompozycji w prozie, a następnie zredagowany w formie poetyckiej przez Walafrida Strabona. W ciągu IX wieku narodził się i zakorzenił szczególny typ wizji życia pozagrobowego, wizja, która była przede wszystkim polityczna w naturze i końcu, rozkwitła głównie w okresie dynastii Karolingów i podlegała osądowi eschatologicznemu: nagroda lub wieczna kara przypisywana jej stała się zatem wyrazem przekonań politycznych autora (Visio cuiusdam paupercolae mulieris, Visio Bernoldi i Visio Karoli). Pod koniec IX w. wizja życia pozagrobowego wyraźnie stanowiła gatunek literacki o utrwalonej tradycji, o czym świadczy świadectwo Hincmara z Reims, który w Visio Bernoldi cytuje jako gwarantów prawdziwości swojej narracji autorów poprzednich wizji: Grzegorza Wielkiego, Czcigodnego Bedę, Bonifacego i Visio Wettiniego

WIZYGOCI : Ludność E Germanów, należąca do wielkiego ludu Gotów, którzy wyemigrowali z brzegów Morza Bałtyckiego do południowej Rosji nad Dniestrem i nad Morzem Czarnym. Niepewna jest epoka, w której nastąpił podział Gotów na Ostrogotów i Wizygotów. Według Jordanesa miało to miejsce po ich oblężeniu w Poncie, kiedy Wizygoci uznali władzę Baltungów; Ostrogoci z kolei uznali władzę Amalów. W IV w. chrześcijaństwo rozprzestrzeniło się wśród nich w formie ariańskiej głoszonej przez biskupa Wulfilę. W tym samym czasie Wizygoci zostali zmuszeni przez Hunów do przesunięcia się na zachód i w ten sposób wejścia w strefę rzymską. W 376 r. pod wodzą Fritigerna przekroczyli Dunaj i zostali zmuszeni do obrony Tracji. Z powodu rzymskich administratorów zbuntowali się i pokonali siły rzymskie pod Marcianopolis w 377 r., a następnie zadali im klęskę pod Hadrianopolis (9 sierpnia 378 r.), gdzie cesarz Walens stracił życie; cesarz rzucił się, aby chronić Konstantynopol, który był zagrożony przez najeźdźców. Następnie Goci, dowodzeni przez Atanaryka, roztropnie zgodzili się zostać sojusznikami imperium, zajmując stałe miejsce zamieszkania w Mezji Dolnej. Po śmierci Teodozjusza Wielkiego (395 r.), Stylichon odebrał Alarykowi, nowemu duxowi Wizygotów, wszelkie nadzieje na uzyskanie wysokiej rzymskiej godności wojskowej, chociaż brał udział w bitwach z uzurpatorem Eugeniuszem i poniósł ciężkie straty żołnierzy w bitwie w pobliżu rzeki Frigido (5 września 394 r.). Skutki były katastrofalne dla imperium, ponieważ Alaryk ze swoim ludem wystawił na próbę Trację, Macedonię i Tesalię; wkroczył do Grecji i podbił Ateny; następnie przekroczył przesmyk Koryncki, aby zamieszkać na Peloponezie i ostatecznie osiedlił się w Illyricum, którym rządził w imieniu cesarza Arkadiusza z tytułem dux i magister militum, w oczekiwaniu na sprzyjającą okazję, która pozwoliłaby mu najechać Półwysep Apeniński. W 400 r., gdy Alanowie i Wandalowie wkroczyli do Noricum i Recji, Stylichon musiał ruszyć w ich kierunku. Alaryk skierował się zatem w stronę Mediolanu, ale Stylichon, który osiągnął porozumienie z tymi barbarzyńcami, zawrócił i pokonał Wizygotów pod Pollenzą nad rzeką Tanaro (402). Po śmierci Stylichona (408 r.) Alaryk nie napotkał żadnego oporu na swojej drodze do Italii i mógł udać się prosto w kierunku Rzymu. Po pierwszym splądrowaniu Rzymu w 410 r., gdy na Półwyspie Apenińskim panował wielki zamęt, który w tym czasie rozpadł się na kawałki, Wizygoci, bohaterowie jednego z najbardziej traumatycznych wydarzeń w historii miasta Rzymu, wkrótce znaleźli się bez przywództwa z powodu nieprzewidzianego zniknięcia Alaryka. Po trzech dniach plądrowania Rzymu Alaryk wpadł na pomysł szybkiego podboju bogatej prowincji Afryki, aby następnie ponownie tam wejść i rządzić żelazną pięścią całym półwyspem. Jego następcą został jego szwagier Ataulf, który zastraszony przytłaczającą siłą Herakliana, generała Honoriusza, porzucił pomysł podboju Afryki i wolał udać się na północ w stronę Galii, gdzie w 412 r. rozpoczął prawdziwą i właściwą wojnę z Rzymianami po zawarciu paktu z antycesarzem Jowinusem, który uzurpował sobie tytuł w 411 r.; Jednakże porozumienie między nimi nie trwało zbyt długo z powodu pragnienia Jowinusa, by rządzić całą Galią bez niczyjej ingerencji. Ataulf zwrócił się wówczas do cesarza Honoriusza, obiecując głowę uzurpatora, a także powrót jego siostry Galli Placydii, która została wzięta do niewoli przez Gotów podczas plądrowania Rzymu, w zamian za zapasy zboża i przydział ziemi. Honoriusz początkowo przyjął obietnicę, ale potem jej nie dotrzymał, co zmusiło Ataulfa do przyjęcia wrogiej postawy wobec imperium. W 413 r. Wizygoci byli w stanie zająć w szybkiej kolejności Narbonę, Tuluzę i Bordeaux, a na początku 414 r. Ataulf, po tym jak Galla Placydia wyszła za mąż po raz drugi, radykalnie zmienił swoje usposobienie z wojowniczego na pokojowe. Niemniej jednak wojna natychmiast stała się nieunikniona i po zmianie wydarzeń, gdy sytuacja Gotów stała się rozpaczliwa, Ataulf był zmuszony szukać schronienia w Hiszpanii, gdzie w 415 r. zajął prowincję Tarraco, mieszkając tam przez krótki czas. Wallia, jego następca, dotrzymał obietnic złożonych Rzymianom i między 416 a 418 r. uzyskał prowincję Aquitanica Secunda i kilka sąsiednich okręgów. W tym samym roku Wallia zmarł. Jego następca Teodoryk (419-451) miał obowiązek ustanowienia i wykonania podziału ziem pomiędzy ludnością gotycką i rzymską, ta druga zmuszona była, na swoją niekorzyść, zaakceptować tę sytuację. Relacje między tymi dwoma narodami były również trudne, ponieważ Wizygoci nie wydawali się traktować z należytą powagą wartości foedus, który od dawna łączył ich z imperium. Wystarczy pomyśleć o tym, co wydarzyło się w 422 r., kiedy Rzymianie, którzy ustawili się do wojny z Wandalami, licząc na interwencję wojsk gockich, mieli niefortunną niespodziankę, gdy zostali zaatakowani zza pleców właśnie przez swoich "sojuszników", którzy wykorzystali okazję, aby spróbować uwolnić się spod jarzma cesarskiego. Wizygoci byli świadkami uznania ich pełnej suwerenności nad prowincjami, które pierwotnie im przydzielono (Aquitanica Secunda i północno-zachodni róg Narbonensis Prima). W zamian byli zmuszeni oddać imperium terytoria podbite do 426 r. W ten sposób narodziło się wizygockie królestwo Tuluzy. Tylko niebezpieczeństwo ze strony Hunów zagrażających Rzymowi mogło zjednoczyć Rzymian z Wizygotami przeciwko wspólnemu wrogowi. Król Teodoryk pomógł pokonać Attylę w bitwie na Polach Katalaunijskich (451), gdzie zginął ten sam odważny władca gocki. Po panowaniu Turyzmunda (451-453) i Teodoryka II (453-466) to Euryk przejął stery królestwa Tuluzy i był prawdziwym założycielem tego królestwa, ponieważ cesarz Juliusz Nepos (475) formalnie uznał jego suwerenność nad całym regionem, w tym terytorium między rzeką Loarą, rzeką Rodanem, Pirenejami i dwoma oceanami, a także Alwernią. Za panowania Euryka nie tylko królestwo Tuluzy osiągnęło swój maksymalny zasięg, ponieważ duża część Półwyspu Iberyjskiego była z nim połączona, ale, jak wspominał Sydoniusz Apolinary, dwór w Tuluzie stał się ważnym i żywym ośrodkiem. Granica tego królestwa znajdowała się w ciągłej opozycji między gotycką mniejszością ariańską a katolicką większością. Sytuacja zaostrzyła się za sprawą Alaryka II, następcy Euryka, który jako ostatni akt pojednania między dwiema populacjami różnych wyznań religijnych ogłosił 2 lutego 506 r. Lex Romana Visigothorum, zwane także Breviarium Alarici. Jednak Gallo-Rzymianie chcieli usunąć Wizygotów i zwrócili się o pomoc do króla Franków Chlodwiga, który niedawno nawrócił się na katolicyzm (496). Król Franków zaatakował zatem Alaryka, który przegrał bitwę i swoje życie pod Campus Vocladensis (współczesne Vouillé). To był koniec królestwa Tuluzy. Wizygoci zdołali przetrwać tylko dzięki interwencji Teodoryka Wielkiego, który zachował koronę dla swojego wnuka Amalaryka (507-531). On również z powodów wyznaniowych źle traktował swoją żonę Klotyldę, córkę Chlodwiga, co skłoniło Chlodwiga do wypowiedzenia wojny nowo powstałemu królestwu hiszpańskiemu. Alaryk został pokonany pod Narbonne w 531 r., a Wizygoci, niemogący, podobnie jak w niedawnej przeszłości, liczyć już na pomoc Teodoryka i niezdolni do zniesienia naporu doświadczonych, wojowniczych ludzi, takich jak Frankowie, utracili Akwitanię. Natychmiast po porażce Alaryk został zabity przez własnych żołnierzy, a wraz z jego śmiercią wygasła królewska dynastia Balti; od tego czasu tron był celem dążeń wielu arystokratycznych rodzin, a wprowadzenie nowej dynastii stało się niemożliwe. Cesarz Justynian starał się wykorzystać wewnętrzne nieporozumienia na dworze, który od Atanagilda został ustanowiony w Toledo i podbił Betykę (dzisiejsza Andaluzja). Brat Atanagilda, Leowigild (567-583), rozszerzył panowanie swojego królestwa Swebów w Gallaecia i zadał Frankom ciężką klęskę również dzięki decydującemu wkładowi swojego syna Recareda. Gdy wewnętrzne napięcia między arianami a hispano-katolikami zostały rozwiązane, Leowigild poświęcił się zaciekłym prześladowaniom antykatolickim, których ofiarą padł nawet jego syn Ermenegild, podczas gdy Recared (586-606) rozpoczął dzieło romanizacji królestwa poprzez nawrócenie na katolicyzm i późniejsze nawrócenie swojego ludu, co zostało postanowione na Trzecim Soborze w Toledo (589). Fuzja została w ten sposób przyspieszona między Wizygotami a Hispano-Rzymianami i, pomimo głupich prób przywrócenia arianizmu do supremacji, takich jak te podejmowane przez Witteryka (603-610), została w znacznym stopniu wsparta przez rozwój ustawodawstwa wizygockiego. Uczeni nie są pewni (w rzeczywistości są w znacznej rozbieżności), czy aspekt osobowości, a nie terytorializmu przeważał w prawie wizygockim, ale od czasu, gdy Recceswint z Liber Iudiciorum z 654 r. zebrał wszystkie prawa, które uważał za antiquae, a jego własne zostały do nich dodane i były uważane za korpus, który został w ten sposób ustanowiony jako ważny dla całej populacji królestwa. Miało to również na celu osiągnięcie ostatecznej integracji między arianami i katolikami. Charakterystyczne jednak dla królestwa Sisebuta (612-620) było prześladowanie Żydów, którzy od czasów cesarstwa mieszkali w dużych liczbach w Hiszpanii i byli chronieni przez stosowne prawa. W V w., wraz z Lex Romana Visigothorum, Alaryk II otrzymał rzymskie prawo dotyczące Żydów i wprowadził tylko pewne ograniczenia, takie jak utrzymanie rozdziału ras, wynikającego z prawa, które uznawało małżeństwo między katolikami i Żydami za cudzołóstwo, oraz zakaz posiadania przez Żydów chrześcijańskich niewolników i piastowania urzędów publicznych. Na Trzecim Synodzie w Toledo, Recared zmodyfikował już prawo Alaryka II, czyniąc chrzest obowiązkowym dla synów z małżeństw mieszanych; Sisebut poszedł dalej i nakazał, aby wszyscy Żydzi zostali ochrzczeni, pod karą wygnania i konfiskaty dóbr, jeśli odmówią tego. Sisebut był przywódcą o godnej uwagi pozycji, który nie tylko wyróżniał się w zwycięskich kampaniach wojskowych i obronie katolicyzmu, ale był także człowiekiem pióra, który odegrał znaczącą rolę w tak zwanym renesansie kultury w Hiszpanii. Po nawróceniu Recareda powstało wiele prestiżowych szkół biskupich, których celem było ukształtowanie gotyckiej biurokracji, jak i duchowieństwa. Obok szkół biskupich rozprzestrzeniały się już szkoły monastyczne, które miały fundamentalne znaczenie w ponownym odkryciu i późniejszym studiowaniu klasyki łacińskiej. Nie brakowało wizygockich władców, którzy nabyli niezwykłą ilość kultury jak na tamte czasy, a Sisebut był jednym z nich; w rzeczywistości był jednym z jej autorów. Najpoważniejszym problemem królestwa toledańskiego był wewnętrzny konflikt na dworze między tymi, którzy pragnęli powrotu do swoich ariańskich korzeni, a zwolennikami Kościoła katolickiego. Ponadto zawsze pozostawała nierozwiązana kwestia sukcesji tronu, która pozostała elektoralna, a nie dynastyczna. Szukano lekarstwa na niestabilność polityczną, ale wszelkie próby były daremne, a nieustanne walki wewnętrzne wśród szlachty spowodowały upadek społeczeństwa. Po śmierci Wittizii w 710 r. nowy król Roderyk nie został uznany przez krewnych Wittizii, a w międzyczasie Arabowie, którzy już oblegali Hiszpanię za panowania Wamby (672-680), wykorzystali nieporozumienie wśród arystokratów gockich; pod wodzą Al Tarika, 19 lipca 711 r., w pobliżu jeziora Janda, odnieśli ważne zwycięstwo nad armią wizygocką dowodzoną przez samego Roderyka. W 713 r. król Wizygotów, gdy jego siły zbrojne zebrały się w celu podjęcia ostatecznej i desperackiej próby obrony w pobliżu Segowii, poniósł decydującą klęskę, która była ostatnim aktem wizygockich rządów nad Półwyspem Iberyjskim, który od tego momentu pozostawał nieprzerwanie w rękach Arabów przez siedem stuleci.

WINOROŚL : Wino i winogrona często występują w starożytnym języku symbolicznym jako znaki szczęścia, fortuny, płodności, odrodzenia i nieśmiertelności, co widać po ich powiązaniu z kultem Dionizosa, boga, który cyklicznie umiera i odradza się, oraz ich przedstawieniu w kontekstach pogrzebowych. W ST, w błogosławieństwach Jakuba, Mesjasz jest opisany: "Przywiązał źrebię swoje do winorośli, a źrebię osła swojego do wybornej winorośli, w winie wyprał szaty swoje, a we krwi winogron swoją suknię". Winorośl jest również symbolem Izraela , który jest czasami opisywany jako winorośl, która więdnie lub wybrana winnica, która jest teraz skażona. W NT jednak Chrystus jest tym, o którym mówi się, że jest prawdziwym krzewem winnym, podczas gdy Ojciec jest winogrodnikiem, a wierni latoroślami. Winorośl pojawia się następnie w przypowieści o morderczych dzierżawcach, królestwie Bożym, które gospodarz odbierze niegodziwym i da ludziom zdolnym uczynić je owocnym , chociaż żniwo jest równowagą ludzkich czynów przedstawionych w oczach Boga pod koniec życia. Winorośl jest wreszcie krwią Chrystusa, wylaną jako znak nowego przymierza . Wśród komentatorów wczesnych wieków, Orygenes odnosi się do Adama i Chrystusa jako do winorośli, które różnią się ze względu na ilość i jakość owoców, które wydały . Efrem Syryjczyk potwierdza, że w Boże Narodzenie jałowa winorośl wydała na świat kiść winogron . Następnie Orygenes rozwija temat duchowej winnicy, którą wszyscy ludzie mają w swoim sercu i muszą pielęgnować z namysłem. Ale winogrona i wino w pismach autorów chrześcijańskich stają się prawie zawsze symbolem krwi Chrystusa: w ten sposób Mesjasz, który pierze swoje szaty w winie, a swoją szatę we krwi winogron , jest dla Justina Męczennika i Ireneusza z Lyonu Chrystusem, który krwią swojej męki oczyścił grzeszny kościół, chociaż dla Orygenesa oczyszcza ona Jego własne ciało. Tertulian również czyta fragment z Księgi Rodzaju odnoszący się do męki Chrystusa i oferuje podobną interpretację dla Iz 63:1, gdzie znajdujemy obraz zbieracza winogron ubranego w szaty poplamione winogronami. Hipolit jednak wyróżnia w Rdz 49:11 dwa symbole, widoczne w wyrażeniu "pierze swoje szaty w winie", typ chrztu Chrystusa, oraz w "krwi winogron", typ męki Chrystusa. Nawet święci prowadzeni na męczeństwo są wyciskani jak winogrona w tłoczni. Winnica w przypowieści o niegodziwych dzierżawcach z Mt 21:33nn. była tradycyjnie interpretowana jako naród żydowski, powierzony kapłanom i uczonym w piśmie, dzierżawcom w przypowieści. Ale właściciel ziemski odbierze im ją za to, że źle potraktował jego wysłanników/proroków i zamordował własnego syna, Chrystusa: tak interpretują tę przypowieść w pismach Ireneusza i Tertuliana, chociaż Orygenes, obok tej egzegezy, przedstawia identyfikację winnicy z nauką Pisma Świętego, najpierw powierzoną narodowi żydowskiemu, teraz chrześcijanom . Wreszcie pęd z gronem winogron niesiony przez dwóch izraelskich odkrywców z drążkiem podczas eksploracji ziemi Kanaan był dla Ojców zapowiedzią krzyża Chrystusa: tak Klemens Aleksandryjski; Maksym z Turynu i Izydor z Sewilli VIR DEI. Kategoria "człowieka boskiego/człowieka Bożego", typowa dla świata grecko-rzymskiego, była często używana w pierwszych dekadach XX wieku, ze względu na wpływ Religionsgeschicht liche Schule, do klasyfikowania przedstawień Jezusa w NT. Obecnie interpretacja ta cieszy się mniejszą akceptacją wśród uczonych, zwłaszcza dlatego, że zauważono, że cechy tej postaci zmieniają się zauważalnie wraz ze zmianą epok i kultur. W rzeczywistości całkowitą ciągłość można zidentyfikować tylko przy pomocy polimorficznych, a nawet polisemicznych pojęć, takich jak dynamis (Corrington). Status quaestionis nauki w tej debacie można znaleźć w D. Zeller, Mensch, göttlicher: Neues Bibellexikon II (1995) 764-765, a szerzej w E. Koskenniemi, Apollonios von Tyana in der neutestamentlichen Exegese, Tübingen 1994, 64-164, i w D.S. du Toit, Theios Anthropos, Tübingen 1997, 2-39. Podobnie, koncepcja theios an?r miała być również operacyjna nawet w hellenistycznym judaizmie, który był uważany za pośrednika między światem greckim a światem Nowego Testamentu i chrześcijańskim; później jednak dostrzeżono tę obcość tej idei zarówno dla kultury biblijnej, jak i, w związku z tym, także dla kultury żydowsko-hellenistycznej - nawet tam, gdzie obok wybitnych korzeni biblijnych nie można zignorować wkładu hellenistycznego. Zobacz C. Halloday, "Theios Aner" w Hellenistic Judaism, Missoula, MT 1977; W. Schottroff, Gottmensch I, w RAC 12 (1982) 155-234. Z leksykalnego punktu widzenia zauważono, że termin theios we wczesnochrześcijańskiej literaturze greckiej prawie nigdy nie wskazuje na boską naturę i pochodzenie tzw. an?r - nie wydaje się, aby było to określenie techniczne w okresie przedchrześcijańskim - co jest prawdą również w przypadku Nowego Testamentu. Podobne obserwacje przedstawia również D.S. du Toit, Theios Anthropos, 2-3, poprzez analizę semantyczną następujących terminów: theios / thespesios / daimonios anthr?pos, z czego wyłania się ważne twierdzenie, że wyrażenia te nie wskazują ontologicznie na naturę boską ani synostwo, przynajmniej w świecie pogańskim, nawet jeśli, jak zauważa D. Zeller, wniosek ten nie wydaje się uwzględniać klasy theioi andres dostarczanych przez wróżbitów lub proroków, manteis, o których mówi się, że faktycznie posiadają "naturę boską" lub theia physis, temat badany przez D. Zellera: Theia physis Hipokratesa i innych boskich ludzi, w Early Christianity and Classical Culture: Comparative Studies in Honor of Abraham J. Malherbe, red. J. Fitzgerald - T. Olbricht - M. White. Prawdą jest jednak, że świadectwa, począwszy od Pindara i Platona, pokazują, że ta początkowo boska physis nie miała znaczenia ontologicznego, jakie jest obecne w literaturze cesarskiej i w judaizmie hellenistycznym, z Flawiuszem Józefem Flawiuszem, który używał wyrażenia theios an?r częściej. Plutarch, na przykład, używał theios w odniesieniu do istoty ludzkiej w pewnym momencie w sensie ontologicznym, a w innym w sensie etycznym. W tekście z II w. n.e. o Hipokratesie, ta jednostka jest theios, jednostką, która zstępuje od bogów. Jednym z najsłynniejszych "boskich mężów" starożytności był, w sferze pogańskiej, Apoloniusz z Tyany, którego biografia, przypisująca mu boską naturę i pochodzenie, została napisana przez Filostrata na początku III w. n.e., długo po śmierci Apoloniusza. W szczególności to odchylenie chronologiczne - znacznie szersze niż to, które przypadało na życie Jezusa i powstanie ewangelii - skłoniło Koskenniemiego, 233-235 , do ostrzeżenia uczonych, gdy korzystali z Filostrata jako źródła na temat theios an?r dla I w. AD, kwestionując tezę wysuniętą przez H. Betza - który badał tę koncepcję w grecko-rzymskim i starożytnym świecie chrześcijańskim w Gottmensch II, w RAC 12 (1982) - że filozofowie taumaturgiczni są reprezentatywnymi wyrazami "boskiego człowieka" w okresie starożytnym. Interpretacja kategorii theios an?r jako wskazującej ogólnie na starożytnych taumaturgów obdarzonych nadprzyrodzonym lub boskim stanem, jest jednak nadal spotykana w myśli różnych uczonych, takich jak B. Kollmann, Jesus und die Christen als Wundertäter, Göttingen 1996, 58-59. W literaturze z epoki cesarstwa jednak theios często odnosi się do założycieli dyscypliny lub szkoły filozoficznej, oznaczając nie tyle boską naturę, ile ich wyższość nad przeciętnym człowiekiem. Mogłoby się to również wyrażać w mądrości, cnocie, proroctwach i dziełach artystycznych, a także w cudach. W różnych przypadkach wyrazy tej wyjątkowości mogą opierać się na theia physis rozumianej w mniej lub bardziej ontologicznym sensie. Szczególnie w odniesieniu do tej koncepcji wydaje się istnieć mierzalna różnica w stosunku do biblijnego i chrześcijańskiego theios an?r, który, posiadając coś więcej niż tylko boską naturę, jest "z Boga". W świecie chrześcijańskim istota ludzka theios znajduje swój model w Chrystusie, który został obdarzony boską naturą jako Syn Boży, ale poza ideą uczestnictwa w naturze Boga przez Chrystusa, theios an?r jest istotą ludzką, która należy do Boga i naśladuje Go, naśladując Chrystusa, i jest przede wszystkim świętym, postacią z kolei podlegającą rozwojowi w historii, od męczennika do spowiednika, ascety, a także duchownego. Tak więc np. Orygenes twierdzi, że natura ludzka staje się boska przez Chrystusa: "Tak więc natura ludzka [physis], dzięki swej komunii z tym, co bardziej boskie, staje się boska [theia], nie tylko w Jezusie, ale we wszystkich tych, którzy z wiarą przyjmują życie, którego nauczał Jezus". Podobnie, Cyryl Aleksandryjski stwierdza, Tes. 4: "Kto uczestniczy w Synu, uczestniczy w naturze boskiej [theia physis]". W odniesieniu do istot ludzkich, theios wskazuje również w pismach Ojców na obraz Boga odciśnięty na naszej naturze według Księgi Rodzaju, przez co dusze chrześcijańskie są nazywane theiai psychai. Największą częstotliwość słowa theios w odniesieniu do osób ludzkich można jednak znaleźć w odniesieniach do niektórych świętych i proroków, jak w Ignacym Antiocheńskim, Magn. 8,2 i apostołach, jak w Orygenesie o Lamentacjach, gdzie Paweł jest ho theios apostolos; Cyryl Aleksandryjski, gdzie Paweł jest theios, tak jak Mojżesz itd. Zobacz także A. Grillmeier, Gottmensch III (Patristik). Właśnie ze względu na swoją przynależność, a zatem bliskość z Bogiem, święci byli postrzegani jako orędownicy grzeszników, również na wzór Chrystusa, pierwszego orędownika, zgodnie z refleksją Orygenesa (Ramelli). Istnieje wiele studiów poświęconych "boskim mężom" lub "świętym", zwłaszcza w późnej starożytności, gdzie znajdujemy trzy paradygmaty: pogańskiego filozofa, chrześcijańskiego ascetę i rabinackiego mędrca, z których wszystkie zostały porównane przez R. Kirschnera w The Vocation of Holiness in Late Antiquity: VChr 38 . Aspektem vir dei jest zdolność leczenia duszy i ciała, która objawia się również w cudach (J.M. Petersen, Dead or Alive? The Holy Man as Healer in the Late VI Cent.: JMedHist 9 (1983) 91-98): dlatego też ogromne znaczenie ma rola "świętych mężów", zarówno chrześcijańskich, jak i pogańskich, w dokonywaniu cudów w pogańskiej i chrześcijańskiej historiografii IV-VI w., temat badany przez L. Cracco Rugginiego, The Ecclesiastical Histories and the Pagan Historiography: Athenaeum 65 (1977) 107-126. Na przykład samo nawrócenie Rabbuli, biskupa Edessy z V w., początkowo pogańskiego syna poganina i chrześcijanki, było wynikiem cudów, znaku boskiego działania za pośrednictwem istot ludzkich. Wreszcie, posługa kościelna, zwłaszcza w późnej starożytności, nadawała charakter theios temu, kto go nabył: Ps.-Dionizy Areopagita definiuje hierarch?s jako entheos i theios an?r, człowieka Bożego i natchnionego przez Boga.

WINCENTY, męczennik (zm. 22 stycznia 304) : Najstarsze niehagiograficzne informacje o Wincentym pochodzą od Paulina z Noli , Prudentiusa i Augustyna Sermons . Teksty te przedstawiają Wincentego jako diakona biskupa Waleriusza z Saragossy i męczennika z prześladowań Dioklecjana; chociaż biskup przeżył, Wincenty został skazany na śmierć i stracony w Walencji 22 stycznia 304 r. Jego Pasja opiera się na tych informacjach , które zostały napisane w formie epickiej przed końcem IV w. Obfituje w kary, wizje i inne cechy ubioru i instytucji, które pokazują, jak szybko te procedury literackie pojawiły się w hiszpańskiej hagiografii. Gry słowne z Vincentiusem i łacińskim czasownikiem vincere z pewnością podejmowały tradycyjny temat, mianowicie męczeństwo jako zwycięstwo nad diabłem, ale zainspirowały również kazania Augustyna i wizygockie modlitwy liturgiczne. Kult świętego rozprzestrzeniał się od V w. w Hiszpanii, Galii i Afryce, o czym świadczą zarówno kościoły zbudowane na jego cześć, jak i rozprzestrzenianie się jego relikwii. Jego święto, 22 stycznia, pojawia się w kalendarzach mozarabskich, w Cal. Carth., w kalendarzu z VI i VII w. Carmona, w kalendarzu Polemiusa Silviusa (448) i w Martyrologium hieronima.

WINCENTY, prezbiter (IV w.) : Prezbiter kościoła w Konstantynopolu , ale łaciński w kulturze, znany Hieronimowi we Włoszech i od tego momentu jego przyjaciel, towarzysz podróży i ascetyzm. Hieronim zadedykował mu łacińskie tłumaczenie Kroniki Euzebiusza z Cezarei ,którą ukończył między 378 a 381 rokiem. Wincenty namawia go do studiowania Pisma Świętego i tłumaczenia na łacinę pism Orygenesa ; towarzyszył Hieronimowi najpierw do Rzymu, a następnie do Palestyny w 385 roku ; następnie udał się ponownie do Rzymu przed Rufinem z Akwilei; przebywał jeszcze w Rzymie za czasów papieża Anastazego (399-401); następnie powrócił do Betlejem.

WINCENTY z Kapui (IV w.) : Biskup Kapui, prawdopodobnie utożsamiany z rzymskim księdzem o tym samym imieniu, który reprezentował papieża Sylwestra na soborze nicejskim (325). W 344 r. został wysłany z misją, wraz z Eufratasem z Kolonii, na dwór Konstancjusza w Antiochii, aby złagodzić jego antynicejskie posunięcia, bez powodzenia. Wysłany przez papieża Liberiusza w 353 r. do Arles, ponownie na dwór Konstancjusza, na lokalnym soborze zgodził się podpisać potępienie Atanazego. W 357 r. Liberiusz, który został wygnany do Tracji z powodu swojego stosunku do Atanazego, napisał także do Wincentego i innych urzędników kościelnych, aby ten mógł wspólnie z innymi biskupami z Kampanii podjąć działania mające na celu odwołanie jego wygnania

WINCENTY z Lerynu (zm. przed 450) : Wincenty żył w pierwszej połowie V w. i jest najsłynniejszym mnichem z Lerynu. Zbieramy informacje o jego życiu od Gennadiusza i samego Wincentego . Pochodzący z Galii, był zaangażowany w burzliwe życie tamtego stulecia (i miał karierę wojskową?), zanim przeszedł na emeryturę do klasztoru w Lerynu, gdzie został wyświęcony na kapłana. Gennadiusz podkreśla swoją znajomość Biblii i nauk Kościoła, którą prawdopodobnie zdobył w Lerynu. Wcześniej otrzymał solidne wykształcenie również w literaturze świeckiej, co wynika z jego stylu pisania. Eucheriusz z Lyonu przedstawia go jako człowieka świętego, wybitnego ze względu na elokwencję i mądrość; chwali go jako "błyszczącą perłę wewnętrznego światła" (De laud. eremi 42); prawdopodobnie powierzył mu edukację swoich synów Saloniusa i Veranusa. Zmarł przed 450 rokiem (być może już w 435). Jego święto obchodzone jest 24 maja. Sława Wincentego wiąże się z jego Commonitorium (Memoriałem), które zostało zredagowane około 434 roku pod pseudonimem Peregrinus. Ponadto skomponował Excerpta, dzieło wspomniane w IX wieku, ale odkryte przez Madoza w Cod. 151 Biblioteca comunale di Bagno a Ripoli i opublikowane w 1940 roku: było to pierwsze augustianowskie florilegium z tekstem odnoszącym się do tajemnic Trójcy i wcielenia, zaczerpnięte głównie z De Trinitate. Obiectiones Vincentianae zaginęły. Pisma Vincenta są cenne ze względu na ich stylistyczną elokwencję i jasność myśli. Commonitorium, jeśli chodzi o herezję, jest jedynym znanym nam dziełem w starożytności, które traktuje temat w sposób teoretyczny, pytając, czym jest herezja w przeciwieństwie do ortodoksji. Zapewnia "leczenie metody" i teologii, nie tylko podając jej ilustracje. Ortodoksja dla Vincentego jest utożsamiana z tradycją apostolską; herezja jest jej zniekształceniem: fraza quod ubique, quod semper, quod ab omnibus creditum est (rozdz. 2) jest ortodoksyjna: trzy kryteria ortodoksji to zatem powszechność, starożytność i jednomyślność, które następnie stosuje przede wszystkim do przeszłych kontrowersji, w szczególności donatyzmu i arianizmu. Aby uniknąć zasady tradycji prowadzącej do teologicznej nieruchomoś ci, Wincenty przewiduje również pewien postęp : "Rośnie … i energicznie czyni wielkie postępy … ale tylko w swoim własnym rodzaju, mianowicie w tej samej doktrynie, w tym samym rozumieniu i tym samym pojęciu" (Crescat … et multum vehementerque proficiat … sed in suo dumtaxat genere, in eodem sc. dogmate, eodem sensu, eaque sententia). Kryterium to zostałoby następnie przyjęte przez Sobór Watykański I . Wpływ i sukces Commonitorium, zwłaszcza od XVI w. na, były istotne i długotrwałe: katolicy, protestanci, starokatolicy i anglikanie uznali go za punkt odniesienia w odniesieniu do debaty teologicznej: w tym celu zobacz pisma Roberta Bellarmina, Jacques′a-Bénigne′a Bossueta, Johna Henry′ego Newmana i Johanna Josepha Ignaza von Döllingera. Dzisiaj, chociaż obserwujemy ważność tej ponad tysiącletniej definicji tekstu wincentyńskiego (prawosławie = tradycja; herezja = zmiana), istnieje tendencja, zwłaszcza wśród uczonych, do nieabsolutyzowania jego wartości normatywnej, do postrzegania go bardziej w sensie "afirmatywnym" niż "wyłącznym".

WIGILIUSZ z Tapsus. : Uczestniczył jako biskup Tapsus (Ras Dimas, Tunezja) w dramatycznym spotkaniu katolików i arian, które król Wandali Huneryk zwołał w lutym 484 r. Współcześni uczeni wysunęli hipotezę, że następnie uciekł do Konstantynopola. Różne dzieła błędnie przypisywano Wigiliuszowi, wśród których znajduje się Ps.-Athanasian De Trinitate; ale następujące są z pewnością jego autorstwa: Contra Eutychetem i Dialogus contra Arianos …, do których z dużym prawdopodobieństwem należy dodać Ps.-Augustianin Contra Felicianum. Ta krótka praca przedstawia w formie dialogicznej tematy kontrowersji trynitarnej, która była aktualna w Afryce Wandali, wykorzystując jedynie racjonalne argumenty bez odwoływania się do cytatów z Pisma Świętego. Ten sam materiał jest traktowany w znacznie bardziej obszerny i kompletny sposób w Dialogus contra arrianos, sabellianos et photinianos w trzech księgach, gdzie dialog między katolikiem a trzema heretyckimi zwolennikami ma na celu obalenie jednej herezji za pomocą drugiej. Cel jest jednak przede wszystkim antyariański i w rzeczywistości praca ta dotarła do nas również w skróconej redakcji zawierającej dwóch rozmówców, katolika i ariańskiego. W Dialogus Wigiliusz wspomina o dwóch innych swoich antyariańskich dziełach przeciwko Maribadusowi i przeciwko Palladiuszowi z Ratiaria, które zaginęły. Traktat Contra Eutychetem, w pięciu księgach, przedstawia katolicką doktrynę na temat Chrystologii jako pozycję pośrednią między przeciwstawnymi błędami Nestoriusza i Eutychesa i broni doktryny chalcedońskiej, która identyfikuje dwie natury w Chrystusie, ludzką i boską, współistniejące, bez pomieszania i bez rozdzielenia, w jednej jedynej osobie. Podając różne pisemne cytaty w ostatnich dwóch księgach dzieła, Vigilius odrzuca dwa monofizyckie dokumenty przeciwko Soborowi Chalcedońskiemu i przeciwko papieżowi Leonowi Wielkiemu, które wydają się być nieznane w inny sposób. Być może należy je utożsamiać z dwoma pismami Tymoteusza Ailourosa ( Tymoteusza II).

WIEDEŃ

I. Miasto i chrześcijaństwo - II. Sobór.

I. Miasto i chrześcijaństwo. Colonia Julia Vienna w Narbonensis, później Civitas Viennensium lub Wiedeń (w IV w.), metropolia Viennensis i przez pewien czas stolica diecezji cywilnej, w V w. jedna z rezydencji królów burgundzkich, przeżywała nowy okres rozkwitu w 2. połowie VI w. Była siedzibą jednej z pierwszych wspólnot Galii, ponieważ w 177 r. Sanctus pojawia się tam jako diakon , ale pierwszym biskupem o wiarygodnym poświadczeniu był Werus (Sobór w Arles, 314), chociaż poprzedzali go Krescens (utożsamiany z uczniem Pawła!), Zachariasz i Marcin w wątpliwej liście sporządzonej przez Ado z Vienne w IX w. Pomimo starożytności, ekspansji biskupstwa na prowincję przeciwstawiał się rozwój Arles; po mało znanych postaciach Justyna, Dionizjusza, Parokosa, Florentyusza i Lupicina, Simplicjusz próbował potwierdzić pewne prawa metropolitalne pod koniec IV w., na Soborze Turyńskim, ale papież Zosimus (417-418) poparł cele Patroklusa z Arles . Po Klaudiuszu (… 441/442…), Nektariuszu i Nicecie (…449 …), Mamertus, pomimo swej pasterskiej gorliwości (Rogacje) i pomimo intelektualnej żywotności swego brata Klaudianusa (CPL 983-984), nie był w stanie wyjść poza ograniczoną prowincjonalną jurysdykcję przyznaną mu decyzją papieża Leona w 450 r. Od końca V w. nowa geografia polityczna faworyzowała Vienne przez pewien czas, zwłaszcza po Hezychiuszu, pod rządami jego syna, bardzo sławnego Awitusa z Vienne (494-518), który działał na dworze króla Burgundii; po Julianie (518/523-532) i Donninusie, Pantagacie (538) i Hezychiuszu ( …549-552…) ukończyli przed zostaniem biskupami. Ale po Namacjuszu (zm. 559), Filipie (… 570-573…), Ewancjuszu (…581-585…) i Werusie (586), Dezyderiusz nie był w stanie uzyskać paliusza od Grzegorza Wielkiego i naraził się na wrogość ze strony Arydiusza, biskupa Lyonu. Biskupi z VII w. Donnulus, Aetherius, Clarentius, Sindulf, Ecdicus, Coaldus, Dodolenus, Bobolinus, George, Deodatus, Blidrannus, Eocald, Eobolinus i Austrobert nie byli dobrze znani. Vilicarius, który otrzymał paliusz od Grzegorza III (731-741), był w tym samym czasie co inwazja Saracenów (725) i ostatecznie wycofał się do klasztoru, według Ado, biskupa, który zmarł w 875 r. Pomimo wszystkich tych trudności lokalna misja była bardzo aktywna w IV i V w., o czym świadczą inskrypcje (zwłaszcza w VI w.) i liczne zabytki: w mieście można wymienić, oprócz kompleksu biskupiego (poświęconego Machabeuszy), świątynię Augusta i Liwii poświęconą kultowi chrześcijańskiemu (św. Marii) oraz dwa klasztory (św. André-le-Haut i św. Niceta); poza murami, zwłaszcza na prawym brzegu Rodanu, stoi kilka bazylik: św. Gerwazego z IV w., św. bazylika Stephani, św. Piotr (z czasów Mamertusa) i kilka oratoriów; na lewym brzegu znajduje się bazylika Ferreoli z V w.

II. Sobór. Około 471/475 r. Mamertus z Vienne uzyskał akceptację swoich Rogacji od swoich kolegów i postów, które ustanowił na trzy dni poprzedzające Wniebowstąpienie Jezusa. Zwyczaj ten szybko się rozprzestrzenił .

WIKTORYN z Petovium (Pettau) (zm. 304?) : To, co wiemy o osobie i dziele Wiktoryna, biskupa Petovium w Pannonia Superior (dzisiejszy Ptuj, w Słowenii), zawdzięczamy przede wszystkim św. Hieronimowi, który żył w 2. połowie III w. i został zamęczony w pierwszych latach prześladowań Dioklecjana, prawdopodobnie w 304 r. Prekursor łacińskiej egzegezy biblijnej, poświęcił jej większość swojej działalności literackiej, jak wynika z licznych dokumentów przypisywanych mu przez Hieronima. Według Hieronima, Wiktoryn zaproponował interpretacje następujących ksiąg: Księga Rodzaju, Wyjścia, Kapłańska, Izajasza, Ezechiela, Habakuka, Koheleta, Pieśń nad pieśniami i - jedyny zachowany dokument - Apokalipsa (Objawienie). Ta lista jest niewątpliwie niekompletna, jak można zauważyć w wyrażeniu kończącym podsumowanie dzieła Wiktoryna przez Hieronima - et multa alia - oraz w fakcie, że sam Hieronim wspomina gdzie indziej . Komentarz Wiktoryna do Ewangelii Mateusza. Do tej pracy prawdopodobnie należą fragmenty, które G. Mercati opublikował z Ambrosiana MS I 101 sup. pod tytułem Anonymi chiliastae w Matthaeum fragmenta. Przypisanie Wiktorynowi wydaje się być potwierdzone cechami językowo-stylistycznymi oprócz tych dotyczących treści: millenaryzm, który jest równoległy z Komentarzem do Apokalipsy. Komentarz do Apokalipsy, poza tym, co znajduje się w tekście oryginalnym, zachowanym przez XV-wieczny rękopis Ottobonianus Lat. 3288 A, dotarł do nas w trzech kolejnych rewizjach. Po pierwsze, na prośbę pewnego Anatoliusza, Hieronim poddał tekst radykalnej rewizji: wprowadził dodatki (których główne źródło zostało odkryte w Komentarzu do Apokalipsy Tykoniusza), dokonał skreśleń i poprawek, poprawił słownictwo i w szczególności, jako niezłomny przeciwnik millenaryzmu, wyeliminował wszelkie ślady tej nauki; zgodnie z tym ostatnim kryterium zastąpił całe zakończenie, w którym rozdziały 20 i 21 zostały wyjaśnione głównie ad litteram. Z dwóch pozostałych wersji pierwsza przedstawia przeróbkę Hieronima, odnawiając ją w pewnych punktach i obszerniej cytując tekst Apokalipsy; druga ustanawia wszystkie poprzednie redakcje, nie bez wprowadzania poprawek i transpozycji. W świetle oryginalnej Âprecenzji, której wskazówki służą wyłącznie do rekonstrukcji pierwotnej idei Wiktoryna na temat millenaryzmu, można stwierdzić, że jego przywiązanie do tej doktryny nie jest ani całkowite, ani bezwarunkowe. Zgodnie z tradycyjnym schematem jego tysiąclecie charakteryzuje się przewagą dóbr materialnych. Ale obok nich, które w myśleniu Wiktoryna są w innym przypadku mniej ordynarne niż w pismach Papiasza, Neposa czy Ireneusza z Lyonu, współistnieją również dobra duchowe: "W tym królestwie ci, którzy zostali pozbawieni swoich dóbr dla imienia Pana, i ci, którzy zostali zabici z wszelkiego rodzaju nieprawością i wrzuceni do więzienia … "otrzymają pociechę", to jest korony niebieskie i bogactwa". Nieco inaczej niż millenaryści, Wiktoryn dostarcza zasadniczo dosłownej interpretacji Obj. 20-21, ale - i to jest najbardziej charakterystyczny aspekt jego tysiącletniego królestwa - nie waha się włączyć do struktury swojego dosłownego komentarza pewnych alegorycznych wyjaśnień: np. duchowo, tak bardzo jak to możliwe, niebiańską Jerozolimę, widzi w jej "drzwiach z pereł" "apostołów", a w jej "kamieniach różniących się typem i kolorem" "ludzi i bardzo cenną różnorodność ich wiary" . W egzegezie Wiktorynusa można dostrzec duchowego ucznia Orygenesa; w rzeczywistości, chociaż Wiktoryn dystansuje się od Orygenesa, trzymając się millenaryzmu, z którym Orygenes walczył w obronie duchowej interpretacji tych fragmentów biblijnych, które zwolennicy millenaryzmu wyjaśniali w sensie dosłownym, zwraca się do niego, gdy znajduje alegoryczne znaczenia w kontekście Ap 20-21, do których millenaryści zastosowali ściśle dosłowną egzegezę. Wielorakie świadectwa Hieronima dotyczące wpływu Orygenesa stają się niezwykle ważne, gdy odnosi się on konkretnie do zaginionych dzieł Wiktoryna, które ojciec kościoła w tym czasie był nadal w stanie przeczytać. U Hieronima dowiadujemy się np., że w sex alae uni et sex alae alteri z Iz 6,2 Wiktoryn widział alegorycznie dwunastu apostołów , a w melior est puer pauper et sapiens quam rex senex et stultus z Koh 4,13 widział, idąc śladem Orygenesa, alegorię Chrystusa i diabła . Zamiłowanie Wiktoryna do alegoryczno-orygenowskiej egzegezy i jego millenarystycznych tendencji wyraźnie wyłania się także z fragmentu Tractatus de fabrica mundi, o którym świadczy MS 414 z IX w. Lambethana Bibliotheca Londinensis, dzieło, które można by utożsamić z jednym z "licznych innych", do których nawiązywał Jerome, nie podając ich tytułów, a które zostało ponownie przypisane Victorinusowi na podstawie jego szczególnego języka, stylu i myśli. Autor wyjaśnia siedem dni stworzenia, zatrzymując się w subtelnych rozważaniach na temat liczby cztery, a zwłaszcza na cnocie liczby siedem, jej znaczeniu w historii ludzkości i rozwoju życia moralnego. Daje on również świadectwo swoim millenarystycznym przekonaniom, gdy - na podstawie cytatu z Psalmu 89:4 ("Bo tysiąc lat w Twoich oczach, Panie, jest jak jeden dzień" [in oculis tuis, domine, mille anni ut dies una]), który do tego czasu stał się już niemal kanoniczny - umieszcza siedem dni stworzenia w odniesieniu do 7000 lat trwania świata, a siódmy dzień odpoczynku w odniesieniu do tysiąca lat królestwa Chrystusa, w którym Syn Boży będzie panował nad ziemią w towarzystwie swoich wybranych. Wśród dzieł Wiktoryna, Hieronim wymienia również traktat zatytułowany Przeciwko wszystkim herezjom , który Harnack utożsamił z tekstem Ps.-Tertuliana o tym samym tytule (z krótkim przeglądem 32 herezji, od Dositheusa do Praxeasa), poświadczonym w wielu rękopisach jako ósmy dodatek do De praescriptione haereticorum Tertuliana. Jednakże tej identyfikacji, którą z czasem Harnack utrzymywał z mniejszym zapałem, wydają się przeciwstawiać względy stylu i chronologii. Negatywna ocena Hieronima na temat tego autora, który, choć docenia dobrą wolę i erudycję swego rodaka, wielokrotnie krytykuje go za to, że nie posiada pełnej znajomości łaciny lub przynajmniej nie zna tego języka tak dobrze jak greki . A w Epist. 70,5 Hieronim nie przyznaje się nawet do jego erudycji, lecz jedynie do jego eruditionis voluntas.

WIKTOR (VI w.) : Afrykański biskup katolicki nieznanej diecezji, za panowania Wandala Trazamunda (zm. 523), który został zesłany na Sardynię, podobnie jak wielu innych zwolenników wśród duchowieństwa katolickiego (508/509). W trakcie swojego biskupstwa zainteresował się kwestiami teologicznymi dotyczącymi akackiej schizmy, a w latach 519-523 podpisał listy napisane przez Fulgencjusza z Ruspe do scytyjskich mnichów i archimandrytę Jana z Konstantynopola .

WIKTOR (Wincenty), donatysta. Zwolennik ruchu rogatystów donatystów, który nawrócił się na katolicyzm, identyfikowany przez niektórych uczonych jako podobnie nazwany biskup katolicki Wiktor z Cartenny ). Około 418 r. Wiktor napisał dzieło w dwóch księgach, biorąc za punkt wyjścia jedno z pism Augustyna , które znalazł w Mauretańskiej Cezarei w domu hiszpańskiego księdza o imieniu Piotr. Ta praca, która z pewnością była dedykowana kapłanowi Piotrowi, zaginęła, ale na podstawie ksiąg 3 i 4 Augustyna De natura et origine animae , które ją obala, można powiedzieć z całą pewnością, że traktowała ona kwestię pochodzenia duszy i że w sposób nie do końca ortodoksyjny doszła np. do twierdzenia, że dusze są cielesne, preegzystujące i identyfikowalne z Bogiem.

WIKTOR I, papież (189?-198?) : Wraz z Wiktorem papiestwo weszło w nową fazę swojej historii. Po raz pierwszy interwencje wspólnoty rzymskiej zostały skonkretyzowane w osobie jej biskupa i to w kwestii powszechnej dyscypliny, mianowicie celebracji Paschy . Z wyjątkiem kościoła w Efezie pod Polikratesem , wszystkie wspólnoty podzielały rzymską tradycję obchodzenia święta wielkanocnego w niedzielę, zamiast 14 Nisan, chociaż nie wszystkie - np. Ireneusz z Lyonu - aprobowały autorytarne procedury stosowane przez rzymskiego biskupa. Wiktor okazał się nie mniej zdecydowany w obliczu adopcji, ekskomunikując Teodota Starszego (garbarza). Pisma Wiktora nie zachowały się. Wspominają o nich tylko Euzebiusz i Hieronim .

WIKTOR z Antiochii. : Prezbiter (około 500), znany jest błędnie jako autor komentarza do ewangelii Marka; w rzeczywistości tekst przypisywany mu jest częścią cateny, której głównymi źródłami są homilie o Mateuszu autorstwa Jana Chryzostoma, Orygenesa, Cyryla Aleksandryjskiego, Tytusa z Bostry i Teodora z Heraklei. Naukowcy muszą jednak najpierw wyjaśnić, czy autor tej kompilacji, który najwyraźniej używa cateny o Mateuszu w jej pierwotnej formie, jest tym samym autorem scholia o tekstach ST i NT, które w różnych rękopisach catenae występują pod imieniem Victor. Nie mamy żadnych informacji o życiu tej osoby.

WIKTOR z Kapui (zm. 554). : Wiktor, który zmarł 2 kwietnia 554 r., zgodnie z inskrypcją pogrzebową, był biskupem Kapui przez 13 lat i 34 dni. Był człowiekiem uczonym, co przejawiało się znajomością greki, matematyki, astronomii i muzyki, a także biegły w teologii i egzegezie. Czcigodny Bede pisze o nim, że był vir doctissimus et sanctissimus. Wiktora zapytano o jego opinię na temat computus wielkanocnego i wolał on opinię Aleksandryjczyków ; ułożył on Libellus de cyclo paschali na ten temat , tekst używany przez Bedę, a także wspominany przez Adonisa , z którego zachowały się tylko fragmenty, w których można znaleźć dyskusję na ten temat przedstawioną przez Victoriusa z Akwitanii. Inne fragmenty znajdują się w pismach Jana Diakona i zostały zebrane przez Pitrę. Pitra opublikował długi fragment innego dzieła biskupa Victora (sześć fragmentów w rzeczywistości stanowi jeden jedyny fragment), to jest Reticulus (de Arca Noe), który w catena, wciąż nieedytowanej, Pawła Diakona jest określany jako Libellus. W tym tekście, biorąc pod uwagę wymiary arki Noego, Victor spekuluje na temat liczb i ich symbolicznego znaczenia, łącząc je z Chrystusem wzdłuż linii poprzedniej tradycji, zwłaszcza Augustyna; praktykował egzegezę arytmologiczno-chrystologiczną. Alkuin cytuje fragment z jednego z nieznanych w inny sposób dzieł Victora, Liber sponsorum (responsorum) (którego część napisał Pelagiusz), a także inny z jego domniemanej wersji dzieła Cyryla Aleksandryjskiego . Z pewnością tłumaczył z greckiego: Pitra opublikował fragmenty Orygenesa przetłumaczone z niektórych komentarzy do Genesis i Exodus, a także inne fragmenty przetłumaczone z greckiego. Fragment z innego jego zaginionego dzieła został zachowany: Capitula de worriesation Domini . Paweł Diakon dostarcza w catena inne fragmenty z pism Wiktora z Kapui . Najważniejszym dziełem Wiktora była rewizja Diatessaronu, dzieła Tacjana, które nazwał Diapente, ciągłą narracją czterech ewangelii, i normalizuje ją na podstawie tekstu Wulgaty (Wiktor mówi o tym: unum ex quatuor evangelium compositum). W Praefatio in evangelicas harmonias Ammonii ujawnia stan swojej duszy, gdy staje w obliczu niezwykłego tekstu i jego obaw. Mówi, że tekst ten trafił mu w ręce przez przypadek, ale bez nazwiska autora; Euzebiusz z Cezarei dowiedział się, że może to być dzieło Tacjana, heretyka; z tego powodu przyjmuje ostrożną i ostrożną postawę wobec ortodoksji dzieła; ponadto Wiktor dodał do niego kanony Amoniusza/Euzebiusza, to znaczy odniesienia do czterech ewangelii, przed tekstem i zapisał numery odniesienia na marginesie w taki sposób, aby czytelnik (studiosus lector) mógł sprawdzić autentyczność i precyzję cytowanego tekstu ewangelii. Codex Fuldensis zawiera cały NT, listy czytań liturgicznych listów Pawła na różne święta liturgiczne, a także inne teksty, wśród których był apokryficzny List do Laodycejczyków. Transkrypcję i rewizję dzieła ukończono wiosną 546 r., a pracę tę ponownie przejrzano w 547 r.: daty gwarantują dwa podpisy. Rękopis, prawdopodobnie należący do św. Bonifacego (zm. 754 r.), jest zachowany w Fuldzie (Codex Fuldensis) i stanowi wyjątkowe świadectwo Wulgaty. Praca zredagowana przez Wiktora była używana przez tłumaczy w starożytnym języku niemieckim. Pitra opublikował również Scholia Veterum Patrum ( Polikarp, ale w rzeczywistości tylko Pakatus, Orygenes, Bazyli, Didymos i Severian), które zostały przekazane przez Wiktora. Morin przypisuje mu list adresowany do Konstancjusza z Akwinu (biskupa w latach 525/573). Autor odnosi się do lekcjonarza jako Comes i rozróżnia jego dwa typy: jeden przeznaczony do użytku liturgicznego i drugi do nauczania. Ponieważ Wiktor w Kodeksie Fuldensis umieścił listę czytań, jest całkiem prawdopodobne, że był w stanie ułożyć lekcjonarz, o którym mówi list. Lekcjonarz został jednak zrewidowany lub raczej zmieniony w późniejszych czasach, ale towarzyszący mu list wyjaśniający miał odrębny los.

WIKTOR z Kartageny : Afrykański biskup i pisarz z V w., wspomniany jedynie przez Gennadiusza , który przypisuje mu zaginiony traktat Adversus Arianos dedykowany Gensericowi (428-477); księgę o publicznej pokucie, którą być może należy utożsamiać z Ps.-Ambrozjańskim De paenitentia, która przetrwała do naszych czasów w dwóch kodeksach pod imieniem Wiktora z Tunnuny; dzieło pocieszające, obecnie zaginione, dedykowane pewnemu Bazyliemu z powodu śmierci jego syna (próba utożsamienia tego dzieła z De consolatione in adversis przypisywanym Bazyliemu z Cezarei jest mniej prawdopodobna); oraz liczne homilie zebrane w księgach przez brata biskupa, które również zaginęły. De paenitentia to napomnienie, które podkreśla rolę pokuty dla odpuszczenia grzechów i ufność inspirowaną miłosierdziem Bożym, które ma przebaczyć nawet temu, kto ponownie popadł w grzech (istnieje dyskusja, czy traktat odnosił się wyłącznie do przebaczenia Bożego, czy także do powtórzenia spowiedzi przed biskupem lub księdzem).

WIKTOR z Marsylii (zm. 287/292). : W Marsylii około 416 Jan Kasjan zbudował dwa klasztory poza miastem na terenie cmentarnym: jeden dla kobiet (Świętego Zbawiciela) i drugi dla mężczyzn (Św. Piotra). Ten ostatni stał się klasztorem św. Wiktora na pamiątkę męczennika pochowanego na miejscu. Według świadectw z V-VI w., które są bardzo upiększone, Wiktor był żołnierzem, który odmówił oddawania czci pogańskim bóstwom. Wtrącony do więzienia, został nawrócony na chrześcijaństwo. Po różnych torturach, on i inni chrześcijanie zostali ścięci i wrzuceni do morza, ale zostali odkryci przez niektórych chrześcijan, którzy pochowali ich na pogańskim cmentarzu w pobliżu portu. Ostatnie wykopaliska przeprowadzone w krypcie klasztoru św. Wiktora ujawniły istnienie chrześcijańskiego kultu męczenników na pogańskim cmentarzu. Świadectwa archeologiczne potwierdzają późniejsze tradycje. Uczeni dyskutowali, czy Wiktor jest imieniem własnym męczennika, czy raczej personifikacją chrześcijańskiego zwycięstwa nad pogaństwem, a nawet użyciem znanego imienia dla anonimowych zmarłych i czczonych osób na miejscu. Imię Wiktor w tym czasie było bardzo rozpowszechnione. Pierwsze świadectwo bazyliki poświęconej św. Wiktorowi pochodzi z końca VI w. Jego święto przypada na 21 lipca.

WIKTOR z Tunnuny (zm. po 566). Afrykański biskup VI w. (nazwa jego biskupstwa jest niepewna w tradycji rękopisów jego dzieła, podobnie jak w Izydorze z Sewilli). Sprzeciwiał się potępieniu Trzech rozdziałów i z tego powodu około 555 roku został zesłany na wygnanie do Egiptu przez Justyniana. Wezwany w latach 564-565 do Konstantynopola, aby mógł podpisać wyrok skazujący, trzymał się swoich przekonań i z tego powodu został zamknięty w klasztorze tego miasta, gdzie zmarł wkrótce po 566 roku. Był autorem Kroniki, która zaczyna się od stworzenia świata, a kończy na pierwszym roku panowania cesarza Justyniana (566). Pozostała tylko część dotycząca lat 444-566. Dzieło jest interesujące ze względu na historię religii V-VI wieku i informacje o osobistych doświadczeniach autora. Do roku 443 Kronika Wiktora musiała odwoływać się do Kroniki Prospera z Akwitanii, co zostało potwierdzone na początku długiego fragmentu, który przetrwał do dziś.

WIKTOR z Wity (ok. 429-510/512). Biskup i autor historii prześladowań Wandalów w Afryce w czasach Genseryka i Huneryka. Wiele dyskutowano na temat identyfikacji tego Wiktora - autora Historii, który w tradycji rękopisów był nazywany biskupem - z biskupem Wiktorem Witensisem, wymienionym w Notitia provinciarum et civitatum Africae (lista biskupów afrykańskich z soboru kartagińskiego z 484 r.) w sekcji zarezerwowanej dla biskupów Bizaceny (Wiktor Witensis non occurrit). Ta identyfikacja jest sprzeczna z informacjami, które autor dostarcza o sobie w Historii, z których wynika, że w czasie opisywanych wydarzeń nie był biskupem Wity, lecz należał do duchowieństwa kartagińskiego. Że nie był biskupem, lecz zwykłym kapłanem, jest oczywiste, ponadto ze sposobu, w jaki mówi o biskupach, odnosząc się do nich zawsze w trzeciej osobie i nigdy nie włączając siebie do ich grona i z samego faktu, że nie przeszedł wraz z nimi wygnania, które nastąpiło po niepowodzeniu soboru w 484 r. Wspomniana informacja wskazana w tradycji rękopisu nie musi być zatem rozumiana w tym sensie, że Wiktor był biskupem Wity (episcopus Vitensis) podczas prześladowań, ale że Wita była jego miastem urodzenia (patriae Vitensis), i że on, kapłan Kartaginy do śmierci Huneryka, dopiero później został biskupem Wity lub innej nieznanej nam stolicy. Trudno jest ustalić rok urodzenia Wiktora. Fakt, że wydarzenia dotyczące lądowania Wandalów (429) i panowania Genzeryka są opisywane w sposób bardziej ogólny niż te dotyczące panowania Huneryka , a także fakt, że w przypadku pierwszych ksiąg autor wydaje się korzystać z wcześniejszych źródeł, chociaż w przypadku panowania Huneryka odwołuje się do własnego osobistego świadectwa, prowadzi do podejrzeń, że w 429 r. Wiktor jeszcze się nie urodził lub dopiero się urodził. Przypuszczenie to potwierdza informacja, że gdy Walerian z Abensy został wygnany przez Genzeryka (po 455 r.), Wiktor nadal nie piastował urzędu kapłańskiego, który zwykle przyjmowano w wieku około 30 lat. Data jego śmierci jest również niepewna. Według Chiffleta i Lirona, Wiktor był biskupem Bizaceny, który w 507 r. wyświęcił Fulgencjusza z Ruspe i wkrótce potem został wygnany przez Trazamunda na Sardynię, gdzie zmarł około 510 lub 512 r. Dzieło Wiktora - które w archetypie nosi tytuł Historia persecutionis Africanae provinciae temporum Geiserici et Hunerici regis Vandalorum - zaczyna się od prologu (którego autentyczność i jedność literacka zostały niesłusznie podane w wątpliwość), który jest listem dedykacyjnym do autorytatywnej osoby w kościele, najprawdopodobniej biskupa Kartaginy Eugeniusza. Następująca po nim narracja historyczna podzielona jest na trzy księgi: księga 1 zawiera wydarzenia z panowania Genzeryka od 429 r. (rok inwazji) do 477 r. (śmierć Genzeryka); księga 2 opowiada o wydarzeniach panowania Huneryka od 477 do lutego 484 (sobór w Kartaginie); do tej księgi dodano Liber fidei catholicae, przedstawioną arianom przez czterech biskupów delegatów, w celu wyjaśnienia doktryny katolickiej, po niepowodzeniu i zawieszeniu soboru w 484, i napisaną, jak się wydaje, przez Eugeniusza we współpracy z innymi biskupami; księga 3 opowiada o wydarzeniach od lutego do lata 484 (ostatni rozdz., 71, który opowiada o śmierci Huneryka, jest dodatkiem). Dzieło kończy się inwektywą przeciwko barbarzyńcom i wezwaniem o pomoc zarówno do Boga, jak i do ludzi (rozdz. 61-70). Historia została napisana w Kartaginie podczas prześladowań, przed śmiercią Huneryka. Sam autor podaje na początku wyraźną informację chronologiczną: "To już sześćdziesiąty rok od tego czasu, w którym ten okrutny i dziki lud narodu Wandalów przybył do żałosnych granic Afryki" (sexagesimus nunc agitur annus ex eo, quo populus ille surlis ac saevus Vandalicae gentis Africae miserabiles attigit fines, I,1). Datowanie dzieła zależy zatem od roku, od którego zaczyna się ten sexagesimus, tj. od 429 r., roku inwazji Wandalów, lub od 430 r., gdy tylko okupacja została zakończona, lub od 425 r., czasu pierwszego najazdu. Mielibyśmy zatem rok 488, 489 lub nawet 484. Ta ostatnia data jest najbardziej prawdopodobna, ponieważ uzasadniałaby również ostateczne wezwanie pomocy skierowanej do Rzymian, co sugeruje nie do utrzymania sytuację skrajnego niebezpieczeństwa, która miała miejsce bezpośrednio po niepowodzeniu soboru z lutego 484 r. Historia Wiktora jest relacją z prześladowań katolickiego kościoła afrykańskiego przez arian wandalskich, sporządzoną z pasją człowieka należącego do strony cierpiącej, a zatem nie jest pozbawiona sekciarstwa i stronniczości. Powód napisania tego tekstu jest wskazany w prologu, który, jak się wydaje, był skierowany do biskupa Eugeniusza: oferuje on odbiorcy, zgodnie z tym, o co został poproszony, ekspozycję czynów, które miały miejsce w Afryce po inwazji Wandalów, zakładając, że ten sam autor wie, jak je odpowiednio opracować, nadając wartość literacką temu materiałowi, który był jeszcze nieoszlifowany. Jest prawdopodobne, że Eugeniusz, który przybył, aby wypełnić katedrę biskupią Kartaginy podczas prześladowań, poprosił Wiktora o sprawozdanie z okupacji Wandalów, aby z kolei doniósł o nich cesarzowi rzymskiemu i przedstawił pilną potrzebę natychmiastowej pomocy. Historia została zatem napisana w celu poinformowania Rzymian za morzem, za pośrednictwem Eugeniusza, o dramatycznej sytuacji w Afryce i poproszenia cesarza rzymskiego o pomoc. Pomimo ograniczeń wynikających z apologetycznego zamiaru i stronniczej pasji, pomimo pewnych nieścisłości i sprzeczności (które jednak nie są takie, aby podważyć ogólną wiarygodność narracji), pomimo przesady, fantazji i irracjonalnej interpretacji wydarzeń oraz ogólnie naiwnej teologicznej interpretacji tych wydarzeń, a nawet pomimo wypaczonej perspektywy, którą mechanicznie przedstawia Wandalom i Rzymianom jako arianom i katolikom, praca Wiktora ma wyjątkową wartość historyczną, zarówno dlatego, że jest jedynym źródłem wielu opowiadanych wydarzeń, jak i dlatego, że oferuje współczesnemu historykowi ważne informacje historyczne, polityczne i geograficzne, a także ze względu na różne dokumenty wstawione do narracji, wśród których trzy edykty Huneryka są szczególnie znaczące, które rzucają światło na prawo barbarzyńsko-rzymskie. Język Wiktora, choć z pewnymi popularyzatorskimi tendencjami języka potocznego, jest językiem wykształconych kręgów kartagińskich z V w., ze wszystkimi zmianami, jakie czasy i warunki społeczne i religijne Afryki oraz wpływ literatury biblijnej i liturgicznej na niego wpłynęły. Pisarz, choć czasami oddaje się rozwlekłości i rozwlekłości, jest skutecznym gawędziarzem, który wie, jak intrygować i oczarować swoich czytelników.

WEZPAZJAN, cesarz (9-79 n.e.): Tytus Flawiusz Wespazjan, cesarz rzymski w latach 69-79, założyciel dynastii wojskowej Flawiuszów (jego synowie Tytus i Domicjan natychmiast stanęli po jego stronie po tym, jak został ogłoszony cesarzem przez legiony Egiptu, Syrii i Judei). Józef Flawiusz, żydowski historyk, który pracował na dworze Flawiuszów, potępiający przemoc nieprzejednanych wobec chrześcijan i morderstwo Jakuba , ujawnia nam usposobienie, jakie dynastia Flawiuszów miała wobec wyznawców nowej religii. Dwa fragmenty z pism Hegesippusa, cytowane przez Euzebiusza z Cezarei , nawiązują do celowych działań podjętych przez Wespazjana i jego synów przeciwko potomkom Dawida w Palestynie, również w celu ustalenia, czy chrześcijanie stanowią zagrożenie z politycznego punktu widzenia. Tolerancja Wespazjana wynikała z jego obserwacji, że chrześcijaństwo nie stanowi żadnego zagrożenia, a judaizm i chrześcijaństwo znacznie się różnią. Należy zauważyć, że Wespazjan, wyznawca tradycyjnej religii rzymskiej, za życia nie chciał być uważany za boga. Zmarł na gorączkę w lutym 79 r., po reorganizacji armii, przeprowadzeniu reform finansowych i zwiększeniu zadań sądowych i ustawodawczych. Kiedy jego syn Tytus powrócił ze Wschodu w 71 r., Wespazjan świętował z nim triumf w zniszczeniu Jerozolimy.

WERUS z Orange (V-VI w.) : Werus jest regularnie przedstawiany jako następca i biograf św. Eutropiusza, ale w rzeczywistości znamy go tylko jako autora biografii tego ostatniego (BHL 2782). W tytule krótkiego dzieła czytamy: Domino sancto papae Stephano Verus. "Papież" Stefan, o którym mowa, był biskupem Lyonu, który piastował tę katedrę od 501 do 515 roku. Być może Werus nie był biskupem. W tym przypadku Stefan był następcą Eutropiusza i poprzednikiem Florentiusza, który jest poświadczony w 517 roku.

WERONA. : Ważne rzymskie miasto w północnej Italii nad rzeką Adygą, z którego zachowały się liczne pozostałości z tamtego okresu. Znajdujące się na skrzyżowaniu dróg w miejscu o wyjątkowym znaczeniu strategicznym, było często teatrem bitew: cesarz Decjusz pokonał tam Filipa Araba w 249 r.; Konstantyn podbił armię Maksencjusza ; Stylichon pokonał króla Alaryka w 403 r.; a Teodoryk pokonał króla Odoakera. Cesarz Galien (253-368) przebudował i rozbudował jego mury. Teodoryk zbudował tam solidny pałac, a także nowy obwód murów ; w 569 r. zostało splądrowane przez Alboina, króla Longobardów (Lombardów). Chrześcijaństwo musiało zostać zorganizowane w Weronie w ciągu III w., po Akwilei, jak sugerują listy biskupów Werony z początku VIII w. (Viel of Classis z VIII w. [tkanina haftowana wizerunkami pierwszych 35 biskupów] i wczesny Versus de Verona [lub De laudibus Veronae] z IX w.), według których pierwszym był niejaki Euprepius. Wspomniano o męczennikach Firmusie i Rusticusie, być może za Maksymiliana. Niemniej jednak pierwszym biskupem, o którym historycy mają wiarygodne informacje, jest Lucilius (lub Lucillus, jak nazywał go Athanasius), który uczestniczył w Soborze w Serdica w 343 r. Jeśli Lucilius pojawił się jako szósty na liście, Euprepius musiał pochodzić z III w. Ósmym z tej serii był Zenon, pochodzenia afrykańskiego, po 356 r., który był również najważniejszym pastorem kościoła werońskiego w starożytności, któremu nadał wielki impuls swoim zaangażowaniem w ewangelizację i organizację na obszarze, który był nadal głównie pogański, ale jednocześnie zawierał silną obecność żydowską w mieście; w jego czasach budynków kultu chrześcijańskiego było wciąż niewiele . Zenon sprzyjał również życiu ascetycznemu, ponieważ w Weronie powstała jedna z pierwszych wspólnot dziewic na Zachodzie. Około 380 roku biskupem Werony był Syagriusz, do którego Ambrose wysłał dwa listy, w których upominał go za postępowanie wobec dziewicy Indicia . W tym okresie kościół w Weronie zależał od kościoła w Mediolanie; później zależał od Akwilei. W V wieku spotykamy biskupa Petroniusza, 13. z serii, któremu Lanzoni przypisuje dwa kazania, które zwykle noszą imię Petroniusza z Bolonii ; wówczas znamy Gaudencjusza. Istnieje niewiele chrześcijańskich pozostałości archeologicznych; między V a VI wiekiem zbudowano dużą bazylikę z jedną nawą. W okresie wczesnego średniowiecza Werona była wyposażona w skryptorium; jej pierwszym znanym skrybą był Ursycyn (517). Jej Biblioteka Kapitulna była bardzo bogata w starożytne rękopisy, z których wiele pochodziło z innych skryptoriów. Trzy najsłynniejsze rękopisy to: De civitate Dei (V w.) św. Augustyna, In Psalmos i De Trinitate (V w.) Hilarego z Poitiers, Purpurowy Ewangeliarz (V w.), Didascalia apostolica (V w.), dzieło Sulpicjusza Sewera przepisane w 517 r. przez Ursicynusa oraz różne sakramentarze, wśród których było Sacramentarium leonianum
WERONIKA. : W Dziejach Piłata (rozdz. 7) wymieniona jest Berenike (Beronike, po łacinie Weronika) utożsamiana z kobietą z krwotokiem uzdrowioną przez Jezusa . Według Euzebiusza z Cezarei musiała pochodzić z Paneas, gdzie przed Panem stała statua kobiety z krwotokiem (HE 7,18); według innej opinii Weronika pochodziła z Hiszpanii. Ta Berenike-Weronika (zwana także Basillą [Bazylissą?]) w apokryfach Cyklu Piłata otrzymała wizerunek Chrystusa (być może przypomnienie legendy Abgara) i przybyła do Rzymu z Woluzjanem (Śmierć Piłata, Vindicta Salvatoris, Uzdrowienie Tyberiusza). Libellus (gr. Deesis) Veronicae haemorrhousae znajduje się w Chronographia Johna Malalasa . W średniowieczu (XII w.?) ta Weronika stała się kobietą na szóstej stacji Drogi Krzyżowej.

WALENCJA, Sobór. : Międzyprowincjonalne zgromadzenie biskupów z Galii, które odbyło się 12 lipca 374 r. Na swoim synodzie ojcowie ustanowili cztery kanony dyscyplinarne dotyczące przyjmowania do święceń, pokuty dziewic, które upadły, oraz przypadku tych, którzy sami zostali ponownie ochrzczeni przez heretyków

WALENS, cesarz (zm. 378). : Walens, mianowany Augustem przez swego brata Walentyniana I, był cesarzem Wschodu od 364 do 378 roku, kiedy został podbity i zabity 9 sierpnia pod Adrianopolem. Wyznawca ariańskiego wyznania wiary według formuły Rimini, był również jego przekonanym zwolennikiem przeciwko homoiusjanom i Nicejczykom, których prześladował (Soz., HE 6,7: w odniesieniu do losu delegatów zgromadzenia Lampsacus). W 365 roku wydał edykt, który wysyłał biskupów, którzy wstąpili do swoich biskupstw za panowania cesarza Juliana, z powrotem na wygnanie . W 367 r., na początku wojny gotyckiej, został ochrzczony przez ariańskiego Eudoksiusza z Konstantynopola, a dwa lata później, podczas mianowania ariańskiego Demofila na następcę Eudoksjusza, rozpoczął nowe prześladowania tych, którzy nie wyznawali wiary ariańskiej . Zmiany, które naznaczyły politykę religijną V w. w ostatnich dwóch latach jego życia (odwołanie wyroków wygnania wydanych na Nicejczyków nastąpiło w 376 r.), miały dwie interpretacje: były postrzegane jako szczera zmiana poglądów lub jako konieczność polityczna w obliczu zaostrzającej się sytuacji militarnej. Aluzje do Walensa jako osoby odpowiedzialnej za trudną sytuację w cesarstwie są obecne w pismach Ambrożego .

WALENS z Mursy i URSACIUSZ z Singidunum (Belgrad) (IV w.). Ci dwaj ważni zwolennicy iliryjskiego arianizmu pojawiają się po raz pierwszy, jeszcze w młodym wieku, na soborze w Tyrze (335) w szeregach przeciwników Atanazego. Uważano, że ich proariańskie nastawienie wynikało z bezpośredniego kontaktu z Ariuszem podczas ich wygnania w Ilirii (326-328). Chociaż byli zachodni, należeli do antynicejskich i antyatanazjańskich wschodnich zwolenników na soborze w Serdica (343), a zachodni biskupi krytykowali ich za arianizm; Walensa oskarżono również o to, że jakiś czas wcześniej starał się o nieregularne przeniesienie z Mursy do Akwilei. Pozycja dwóch mężczyzn, którzy zamieszkiwali część cesarstwa rządzoną przez Konstansa, a która była antyariańska w wierzeniach, nie była łatwa i w 347 r., podczas ponownego wjazdu Atanazego do Aleksandrii, formalnie się z nim pogodzili. Ale gdy Konstancjusz II został jedynym cesarzem, wpływ obu - szczególnie Walensa, który był bardzo blisko niego podczas bitwy pod Mursą z uzurpatorem Magnetyuszem (351 r.) - stopniowo wzrósł, a oni sami wzięli bezpośredni udział w akcji mającej na celu ustawienie zachodniego episkopatu wzdłuż anty-atanazjańskiej i anty-nicejskiej linii Wschodu. Pracując w ścisłym kontakcie z Germiniuszem, biskupem Sirmium od 351 r., wzięli udział w Soborze w Mediolanie (355), gdzie Walens zapobiegł zatwierdzeniu nicejskiego wyznania wiary zaproponowanego przez jego przeciwników, i pracowali nad Drugą Formułą Sirmium w 357 r., najbardziej otwarcie pro-ariańskim oświadczeniem spośród tych opublikowanych w tamtych latach. Sukces odpowiedzi homoiusowej zaskoczył ich i posłuszni życzeniom Konstantyna podpisali antyariańskie decyzje Soboru w Sirmium z 358 r. Ale na Soborze w Rimini w 359 r. stanęli na czele pro-ariańskiej mniejszości, która po wielu manewrach i wzmocniona poparciem cesarza narzuciła anty-ariańskiej większości Formułę Rimini. Anty-ariańska akcja, która nastąpiła po śmierci Konstantyna (362), postawiła ich w trudnej sytuacji, gdy próbowali bronić swojego stanowiska. Niemniej jednak, dzięki polityce nieinterwencji promowanej przez Walentyniana I, byli w stanie zachować swoje biskupstwa i ogólnie rzecz biorąc zabezpieczyć ariańskie pozycje w Illyricum, które były znaczne dzięki ich własnym działaniom. Około 365 r. Walens łaskawie przyjął Eunomiusza, który przejeżdżał, kierując się na wygnanie; Walensowi udało się uzyskać odwołanie wyroku wygnania, wstawiając się u cesarza o tym samym imieniu. W 366 r. starali się odwieść Germiniusza od decyzji o porzuceniu Formuły Rimini na rzecz formuły bardziej wyraźnie antyariańskiej i z tego powodu zwołali mały sobór ariański w Singidunum (Belgrad), ale bez powodzenia. Po tym wydarzeniu nie mamy żadnych informacji o tych ludziach.

WALENTYNIAN I (zm. 375). Cesarz Zachodu w latach 364-375, choć wyznawał wiarę nicejską, jego działania religijne były inspirowane zasadą neutralności (CTh 9,16,9) nie tylko ze względów politycznych, ale także dlatego, że potwierdzały zasadę, że jako osobie świeckiej nie wolno mu wydawać osądów w kwestiach wiary . Ratyfikował wybór Ambrożego w 373 r. i przypomniał Walentynianowi II o szacunku należnym autonomii kościelnej i zatwierdzeniu jego nominacji . Sam Ambroży w Ep. 17,16 wyobrażał sobie przemowę, którą Walentynian wygłosiłby, gdyby został poinformowany o obecności Ołtarza Zwycięstwa w Senacie, a po swojej śmierci w mowie pogrzebowej przypomina wiarę, którą okazywał pod cesarzem Julianem (De obit. Valent. 55). Dowodem na pełen szacunku dystans, jaki dzielił Walentyniana od Ambrożego, jest milczenie, jakie Ambroży zachował w kwestii drugiego małżeństwa cesarza z Justyną po rozwodzie z pierwszą żoną.

WALENTYNIAN II (371-392). : W 375 r., po śmierci ojca Walentyniana I, będąc jeszcze młodym chłopcem, Walentynian został ogłoszony Augustem przez wojska Illyricum. Początkowo rządził pod opieką matki Justyny, a po jej śmierci pod pogańskim Arbogastesem, swoim ministrem i nauczycielem; nie należy też zapominać o ochronie politycznej, jaką zaoferował mu najpierw Gracjan, a potem Teodozjusz. Jednak główny wpływ na politykę religijną Walentyniana miała jego relacja z Ambrożym, która początkowo była trudna z powodu wpływu arianizującej Justyny i jej osobistej wrogości wobec natarczywości biskupa , ale która następnie stała się naznaczona synowską zależnością od Ambrożego. Kiedy po śmierci matki Walentyniana Teodozjusz narzucił mu pogańskiego Arbogastesa jako swojego ministra, walka między młodym cesarzem, który w tym momencie stał się żarliwym katolikiem, a jego pogańskim ministrem była nieunikniona, a ta niezgoda kosztowała Walentyniana życie. W rzeczywistości w 392 r. został znaleziony martwy w swoim pałacu w Vienne (Galia), a uczeni muszą jeszcze ustalić z całą pewnością, czy było to samobójstwo, czy morderstwo dokonane przez Arbogastesa. Różne prace napisane przez Ambrożego dostarczają informacji o pierwszym i drugim okresie życia Walentyniana. W 384 r. druga petycja Senatu dotycząca Ołtarza Zwycięstwa skłoniła Ambrożego do wysłania mu listów 17 i 18 przeciwko prośbie Symmacha. W kontekście kontrowersji antyariańskiej Ambroży przypomniał Walentynianowi w liście 21 o szacunku, jaki jego ojciec miał dla autonomii kościoła, a w Sermo contra Auxentium wyjaśnił wiernym zgromadzonym w bazylice prawdziwy powód swojej odmowy przekazania tej autonomii cesarzowi, tak jak prosił. Jednak w 387 r. sam Walentynian zwrócił się do Ambrożego, aby poprosić go o udanie się do Trewiru przed Maksymusem, aby uzyskać ciało Gracjana, a zwłaszcza odwieść go od jego celu, jakim była inwazja na Italię . Po śmierci Justyny, w 388 r., Ambroży pochwalił powrót Walentyniana "do drzwi wiary" i uwolnił go od odpowiedzialności za jego poprzednie działania polityczne (De Joseph 36). Dekret z 391 r., który zakazał kultu pogańskiego i odrzucił przywrócenie Ołtarza Zwycięstwa, można przypisać przyjaźni Walentyniana z Ambrożym. W 392 r., gdy szczątki młodego Walentyniana zostały pochowane w Mediolanie, Ambroży opłakiwał jego śmierć w liście do cesarza Teodozjusza i w mowie pogrzebowej

WALENTYNIAN III (419-455). : Syn Konstancjusza III i Galli Placydii (siostry Honoriusza). Walentynian był cesarzem rzymskim Zachodu w latach 424-455. Po koronacji, która miała miejsce w Rzymie w 425 r., gdy miał zaledwie sześć lat, przeniósł się do Rawenny, gdzie na dworze poeta Merobaudes narysował obraz Walentyniana i jego rodziny w krótkim poemacie, z którego zachowały się 23 wersy. Jego panowanie, pod przewodnictwem matki, zostało naznaczone ostatnim wielkim kryzysem cesarstwa zachodniego, a mianowicie inwazją Hunów. Cesarstwo zachodnie w tym czasie było również zagrożone przez Wandalów, którzy pojawili się w Afryce Północnej, rozdartej buntem dwóch generałów Aetiusza i Bonifacjusza. Rzym zawdzięczał swoje przetrwanie militarnej odwadze Aecjusza i apelowi papieża Leona Wielkiego do Attyli Hun. Nierozsądna polityka Walentyniana, która posunęła się aż do zamordowania Aecjusza (21 września 454), i jego brak moralnego kompasu były powodem jego zabójstwa. Jego polityka religijna, naznaczona wpływem Leona Wielkiego, doprowadziła do późniejszego tłumienia pogaństwa, zakazując, pod karą śmierci, ponownego otwierania świątyń i składania ofiar ; wydał zakazy przeciwko heretykom i nestorianom , manichejczykom i pelagianom z południowej Galii , potwierdzając tym samym wszystkie przywileje Kościoła katolickiego . Na prośbę Leona Wielkiego Walentynian wielokrotnie orzekał na rzecz prymatu biskupa Rzymu . W Kronice Hydatiusa często pojawiają się wzmianki o Walentynianie.

WALENTYNUS, męczennik. : W Mart. hier. (14 lutego) wspomniany jest męczennik z Terni, którego bazylika jest poświadczona w VIII i IX w. Na tej samej drodze, to jest Via Flaminia, ale przy wyjściu z Rzymu, stoi inna bazylika Walentyna, której budowę przypisuje się papieżowi Juliuszowi I (337-352), ale jego kościół tytularny nie został opisany jako poświęcony konkretnemu świętemu . Papież Teodor (642-649) przywrócił ją ; faktycznie dokończył dzieło rozpoczęte przez papieża Honoriusza . Wszystkie trasy wspominają o bazylice . Te wiarygodne szczegóły pozostawiają otwarte trzy możliwości: (1) dwóch odrębnych świętych, jeden w Terni, drugi w Rzymie; (2) jeden jedyny Walentyn z Terni, pochowany tam, którego brandea zostały zabrane do Rzymu; (3) jeden jedyny Walentyn z Rzymu, którego kult rozprzestrzenił się wzdłuż Via Flaminia docierając do Terni. Na korzyść trzeciej hipotezy przemawia epigraf rzymskiej bazyliki: inskrypcja datowana na 318 r. świadczy o tym, że cmentarz był używany bardzo wcześnie, a niektóre inskrypcje z późniejszej epoki używają imienia św. Walentyna. Istnieje jednak fakt, że z najstarszych dokumentów, to jest Mart. hier. i Liberian Catal., pierwszy umieszcza męczennika w Terni, chociaż drugi nie przedstawia Walentyna jako świętego. Z tego powodu uczeni proponują, że w rzymskiej postaci można dostrzec tego, który dostarczył papieżowi Juliuszowi funduszy na budowę podmiejskiej bazyliki; Pasja BHL 8450-8461 przyczyniłaby się do pomylenia go z osobą o tym samym imieniu z Terni.

WALENTYN Gnostyk (II w.). : W swoim obaleniu gnostycyzmu fałszywie tak zwanego, Ireneusz z Lyonu nawiązał powiązania między różnymi heretyckimi naukami, które przedstawiał, używając schematu diadoch?, a mianowicie sukcesji nauczycieli, która była typowa dla szkół filozoficznych jego czasów; mówi więc o "szkole walentynian", która sięga czasów nauczyciela z II w. o imieniu Walentyn. Ostatnie badania ujawniły jednak, jak trudno w tym przypadku mówić o prawdziwym i właściwym rozwoju przez uczniów organicznego systemu doktrynalnego, zaczynając od pierwotnego jądra, które można by znaleźć już w nauczaniu Walentyna, tak jak rozumiemy to poprzez świadectwa, które do nas dotarły. Zjawisko to zostało również zweryfikowane w starożytnych szkołach filozoficznych, gdzie osobista sukcesja nie zawsze koniecznie oznaczała ciągłość i rozwój elementów doktrynalnych nauczania nauczyciela założyciela. Według informacji podanych przez herezjologów, Walentyn, być może pochodzenia egipskiego , przybył do miasta Rzymu około 140 roku. W pewnym momencie opuścił wielki kościół i założył własną szkołę, w której szerzył swoje nauki. Z jego prac posiadamy tylko kilka fragmentów zachowanych w pismach Ojców, które są niewystarczające do precyzyjnego odtworzenia jego myśli. Na podstawie tego, co przetrwało, wyłania się obraz Walentyna, biblijnego teologa, który ma ślady platońskiego wpływu, ale który nie jest zbyt daleko od bardzo dobrze zdefiniowanych granic chrześcijańskiej ortodoksji. Informacje, które posiadamy na temat złożonych systemów teologicznych opracowanych przez uczniów Walentyna, są jednak znacznie bardziej szczegółowe; herezjolodzy przekazali nam dobre sześć odrębnych prezentacji. Oto główne cechy doktrynalnego systemu walentynian: boska Pleroma składa się z 30 Eonów, połączonych w sprzężone syzygie; pierwsze cztery pary są najważniejsze i tworzą pierwotną Ogdoadę, z której pochodzą wszystkie inne Eony. Jedność dwóch elementów par (syzygiae) jest przedstawiana jako model jedności, która została zerwana przez grzech, symbolizowany przez seksualne oddzielenie Adama od Ewy, i że duchowa istota ludzka musi zostać przywrócona przez ponowne zjednoczenie się ze swoim niebiańskim partnerem. Pierwsze pochodzenie grzechu jest wskazane w kolejach losu ostatniego Eonu, mianowicie Sofii, która poprzez swoje niepohamowane pragnienie poznania niepoznawalnego Ojca powoduje degradację boskiego elementu w świecie, który pochodzi właśnie z materializacji ignorancji lub błędu Sofii. Jednocześnie rozpoczął się proces odzyskiwania upadłego boskiego elementu przez niebiańskiego Zbawiciela. Proces ten - który prowadzi do różnych momentów, interwencji różnych istot boskich, aktywności Demiurga, rozróżnienia istot ludzkich na trzy typy (duchowe lub pneumatyczne, zwierzęce lub psychiczne i materialne lub hyliczne) - doprowadziłby ostatecznie do reintegracji w Pleromie elementu boskiego, pozbawionego zanieczyszczenia materią, i organizacji innych istot zgodnie z ich naturą (całkowite zbawienie i pełna reintegracja dla pneumatyki; częściowe, niższe zbawienie dla psychiczności; rozwiązanie dla hylicznych). Szkoła walentynianska dzieliła się na dwie gałęzie: jedną italską i drugą wschodnią. Heraklion, Ptolemeusz i Florynus należeli do gałęzi italskiej; Teodot i Marek do gałęzi wschodniej.

WALERIAN, cesarz (ok. 193-260). : Publiusz Licyniusz Walerian, cesarz rzymski (253-260), mianowany przez legiony po śmierci Trebonianusa Gallusa, osadził na tronie swojego syna Gallienusa, powierzając mu obronę zachodnich granic. Walerian został wzięty do niewoli przez perskiego Szapura I, podczas kampanii wojskowej na Wschodzie i wkrótce potem zmarł. Początkowo był przychylny chrześcijanom, których przyjmował nawet we własnym domu, o czym zaświadcza Dionizy z Aleksandrii w liście do Hermamona; następnie stał się wobec nich wrogi z powodów politycznych (za Waleriana państwo oficjalnie dowiedziało się o istnieniu kościoła i po raz pierwszy rozpętało powszechne prześladowania). W 257 i 258 roku wydał dwa edykty przeciwko chrześcijanom, uderzając ich żelazną pięścią: wśród ofiar prześladowań byli papieże Stefan I i Sykstus II, Wawrzyniec, Dionizy z Aleksandrii, Cyprian i Fructuosus. Komodian przyrównał (Carmen apol., passim) siedem lat panowania Waleriana do siedmiu lat Apokalipsy.

WALERIAN z Akwilei (zm. 388). Po tym, jak Fortunacjan został skompromitowany przez arianizm, św. Walerian (368?-388) objął katedrę biskupią w Akwilei. Natychmiast zainicjował bardziej wyraźny kurs teologiczny i duszpasterski na rzecz Soboru Nicejskiego. Pod jego biskupimi rządami Akwileja zyskała wybitną rolę wśród kościołów północnej Italii, w tym Mediolanu, gdzie rządził pół-ariański Auksencjusz, a także wśród kościołów położonych między Morzem Adriatyckim a Dunajem. Być może to również ta energiczna akcja na rzecz ortodoksji, oprócz jej położenia geograficznego, uczyniła z Akwilei stolicę soboru zachodniego we wrześniu 381 r. Walerian wiedział, jak pozyskać dobrze przygotowane i pracowite prezbiterium, które nawet św. Hieronim opisał jako praktycznie chór beatyfikacyjny. WALERIAN z Calahorry (Calagurris). : Biskup na początku V w. Wspominają go Prudencjusz (Perist. 11,2) i Jerome (Vir. ill. 111). Napisał wyznanie wiary, które zostało zachowane. Prawdopodobnie należał do bogatej rodziny z regionu Saragossy.

WALERIAN z Cimiez (zm. ok. 460). : Walerian prawdopodobnie należał do szlacheckiej rodziny Walerianów; ożenił się, a następnie został mnichem, najpierw na kontynencie, a następnie na wyspie Lérins. Około 439 r. został wybrany na biskupa Cimiez (Cemenelum), przedmieścia Nicei, i jako taki uczestniczył w soborach w Riez w 439 r. i Vaison w 442 r., które zwołano w celu wzmocnienia dyscypliny kościelnej. Wspierał arcybiskupa Hilarego z Arles w walce z Leonem I. W 449 r. zatwierdził wybór Ravenniusa, opata Lerynu. Podpisał Tomus ad Flavianum i ponownie interweniował na Soborze w Arles w 455 r., który rozstrzygnął spór między biskupem Fréjus i Lerynu. Zmarł wkrótce po tym, około 460 r. Jego święto obchodzone jest 23 lipca. Napisał około 20 homilii, które w szczególności traktują o kwestiach moralnych i konieczności spójności w życiu chrześcijańskim (i przypomina teorie wywodzące się z filozofii stoickiej). Jego doktryna łaski wydaje się być bliska doktrynie nauczycieli z Prowansji ( półpelagian). Napisał również List do mnichów o cnocie i porządku nauczania apostolskiego. Riberi przypisuje mu kazanie De dedicatee ecclesiae, ale inni uczeni wątpią w to przypisanie.

WALERIUSZ z Bierzo (zm. po 691). : Hiszpański asceta i autor z 2. połowy VII w. Pochodzący z regionu Asturii (prowincja Léon), prawdopodobnie z Bierzo (obszar graniczący z Gallaecia). Po otrzymaniu scholastycznej formacji swoich czasów wstąpił do klasztoru Complutum, który założył Fructuosus z Bragi, którego ascetyczne ślady podążał. Opętany ideą diabła i niebezpieczeństw życia na świecie, zawsze żył w samotności. Spędził życie na nieustannej pokucie i prowadził kilku uczniów i mnichów, których było całkiem sporo w Bierzo. Jego przyjacielem, a być może uczniem, był opat Donadeus, któremu dedykował swoje pisma. Jego nieprzejednany ascetyzm wykrywał wszędzie diaboliczne sztuczki. Zmarł po 691 r. Pamięć o nim w tym miejscu trwała co najmniej do X w., kiedy biskup Gennadiusz z Astorgi zaczął go upamiętniać wraz z Fructuosusem z Bragi jako prototyp życia ascetycznego w Bierzo. Uczeni znają jego osobowość z jego pism, z których prawie wszystkie powstały między 675 a 690 r. Na potrzeby formacji mnichów, którym przewodził, zredagował hagiograficzną kompilację około 50 tekstów, która została zachowana mniej lub bardziej kompletna w różnych rękopisach od X do XII w. Wśród nich znajdujemy żywoty Pawła, Hilariona i Malchusa autorstwa Hieronima; Indiculus Possidiusa, żywoty św. Germana, krótkie, budujące narracje wybrane z Vitae Patrum i Vita Fructuosi, niektóre narracje napisane przez niego samego i inne mniej interesujące. Kompilację należy czytać z dwoma poematami (Epitameron), które ilustrują jej cele, opisując ją jako środek duchowego zbudowania, zapewniając oś orientacji dla nawrócenia monastycznego. Krótkie teksty w niej zawarte opowiadają o wizjach raju, które widzieli mnisi lub conversi; ciekawy fragment ma formę listu, który podsumowuje dla mnichów z Bierzo, jak wiele Waleriusz dowiedział się o Itinerarium Egerii. Przedstawia Egerię jako odważną bohaterkę wiary, kobietę niezwykle oddaną Pismu Świętemu. Napisał również traktat o życiu monastycznym (De genere monachorum), z którego zachowały się tylko fragmenty. Jedna z jego książek o nauczaniu ma szerszy charakter (Epitameron de quibusdam admonitionibus vel rogationibus), która w celu moralnego i duchowego zbudowania - częściowo nawiązując do Zdań Izydora - łączy pewne wyrafinowane techniki literackie: są to kompozycje poetyckie w miejscach, w których początkowe słowa każdego wersu lub całego poematu zaczynają się od tej samej litery. Wydaje się, że Waleriusz interesował się również pewnym gatunkiem tekstów, takim jak te z centosów Psałterza. Zachowała się obszerna część De quinquageno numero psalmorum, czyli małego traktatu o Psalmach. Wiele osobistych informacji na temat Waleriusza znajduje się w jego autobiografii (Ordo querimoniae prefati discriminis) oraz w dwóch pracach, które ją podsumowują (Replicatio sermonum a prima conversione i Quod de superioribus querimoniis residuum sequitur), które zostały napisane około 20 lat później, przedstawiając w różnych perspektywach tematy, które już w niej były obecne. W centrum jego życia znajdują się duchowe walki i jego opór wobec pokus, który czasami przybierał konkretną i gwałtowną formę. Co więcej, niektórzy uczeni niedawno przypisali Waleriuszowi De vana saeculi sapientia broszurę, która przetrwała do naszych czasów anonimowo, a w której chwalone jest życie chrześcijańskie, życie objaśniane w kontekście monastycznym.

WANDALOWIE : Ludność pochodzenia germańskiego (choć pierwotnie ze Skandynawii), która w I w. n.e. zamieszkiwała region nadbałtycki między Łabą a Wisłą. Pliniusz przypisuje nazwę Vandili rozległej grupie plemion germańskich (Burgodiones, Varinnae, Charini i Gutones); również w pismach Tacyta można znaleźć formę Vandilii, która ma być powiązana z nazwą Lugii , wspomnianych przez Strabona jako sprzymierzeńców Maroboduusa, a przez Tacyta jako sprzymierzeńców Hermundurów przeciwko Wanniuszowi (50 n.e.). Zstąpiwszy na południe do limesu naddunajskiego, Wandalowie zostali wyraźnie wymienieni po raz pierwszy podczas wojny prowadzonej przez Marka Aureliusza przeciwko Markomanom i Kwadom (171-173). Podzielili się na dwie grupy: Silingów - stąd nazwa Śląsk - i Asdingów . W 214 r., za Karakalli, znajdujemy ich w niezgodzie z Markomanami; w 270 r. Wandalowie Asdingowie, przekroczywszy Panonię, zostali pokonani przez Aureliana i odepchnięci za rzekę Dunaj; po ponownym wzniesieniu się nad Dunajem w kierunku W i skierowaniu się w stronę granicy Renu, w 279 r. Wandalowie Silingowie zostali pokonani wraz z Burgundami w Recji przez Probusa. Około 335 r. Wandalowie Asdingowie, pobici przez Gotów nad Dunajem, uzyskali od Konstantyna pozwolenie na zamieszkanie w Panonii, jako poddani Rzymu i z obowiązkiem dostarczania kontyngentów wojskowych. Pozostali tutaj przez prawie 60 lat, a pod koniec zostali zmuszeni przez Hunów do powrotu na granicę nadreńską, gdzie wraz z Swebami, Alanami i Silingami, którzy zostali już zmuszeni do powrotu w III w., utworzyli dużą kolumnę barbarzyńców, która po pokonaniu oporu Franków (w bitwie z nimi Wandalowie stracili swojego króla Godigiselosa), przekroczyła Ren 31 grudnia 406 r. (przy współudziale Wandalów Stylichona - według oskarżenia podanego przez Orozjusza), najechała Galię i zadała poważne spustoszenie. Jesienią 409 roku Wandalowie, Swebowie i Alanowie, wspierani przez Gerontiusa (zwolennika uzurpatora Maksymusa w Hiszpanii), wkroczyli do Hiszpanii, poddając ją najbardziej katastrofalnym najazdom, do tego stopnia, że w 411 roku zawarli traktat pokojowy z cesarzem Honoriuszem, który uznał osadnictwo barbarzyńców za foederati: Asdingowie i Swebowie zajęli Gallaecia; Silingowie, Betica; Alanowie, Lusitania i Carthaginensis. W 416 roku wizygocki król Wallia zebrał pod sobą całą populację Wandalów i resztki Alanów, z tytułem "Króla Wandalów i Alanów". Następnie Wandalowie zeszli do południowej Hiszpanii (od której pochodzi nazwa Andaluzji) i byli w stanie podbić Kartagenę i Sewillę (425), a zatem doszli do punktu, w którym zagwarantowali sobie kontrolę nad całą Hiszpanią. W tym czasie nietolerancja ariańskich Wandalów wobec katolików już się ujawniła; ich nietolerancja wybuchła następnie w szczególnie gwałtownych formach w Afryce. W 428 r. następcą Gunderyka został jego brat Genseryk (428-477), który w następnym roku poprowadził swój lud (kombinację około 80 000 rozproszonych Wandalów, Alanów i Wizygotów, którzy pozostali w Hiszpanii) do Afryki, przyciągnięty bogactwem i żyznością regionu (zaopatrzenie Włoch w zboże zależało od Afryki) i faworyzowany przez nieporozumienie między Bonifacym, gubernatorem prowincji, a gubernatorem cesarskim (ale pomysł, że sam Bonifacy wezwał Wandalów do Afryki, wydaje się fałszywy) Rzymianie zostali wkrótce rozgromieni i mogli utrzymać w posiadaniu jedynie takie główne ośrodki jak Kartagina i Hipopo (właśnie podczas oblężenia Wandalów św. Augustyn zmarł tutaj 28 sierpnia 430 r.); następnie zawarto porozumienie pokojowe, na podstawie którego Rzymianie nadali Wandalom status foederati ustanowionych w konsulacie Numidii, a Hippopo była stolicą. Tak rozpoczęło się afrykańskie królestwo Wandalów, które osiągnęło szczyt swojej potęgi za panowania Genzeryka. Panowanie Wandalów rozszerzało się stopniowo: 19 października 439 r. (który stał się pierwszym rokiem nowego wandalskiego systemu datowania) Kartagina została podbita, a w 442 r. porozumienie pokojowe z cesarzem Zachodu uznało niepodległość królestwa Wandalów i jego rozszerzenie na inne regiony Afryki; w tym samym czasie bardzo wyszkolona flota Wandalów wielokrotnie atakowała wybrzeża Sycylii i Sardynii pirackimi inwazjami. Śmierć cesarza Walentyniana III dała Genzerykowi okazję do rzucenia się na Rzym i ponownego splądrowania go, po wizygockim z 410 r., w czerwcu 455 r. (Pewien umiar w stosunku do kościołów chrześcijańskich został zachowany dzięki interwencji papieża Leona I). Po dwóch tygodniach Genzeryk opuścił Rzym i zabrał ze sobą do Afryki dużą ilość łupów, a także ważnych zakładników, w tym wdowę po Walentynianie, Eudoksję i jej córki: Eudokię (która została wydana za mąż za Huneryka, syna Genzeryka) i Placydię (później uwolnioną wraz z matką). Wielokrotne próby osłabienia i zniszczenia potęgi Wandalów za pomocą działań militarnych i dyplomatycznych nie powiodły się i w 476 r. cesarz Bizancjum musiał oficjalnie uznać królestwo Wandalów na rozległym terytorium: całej prowincji Afryki, Baleari, Ischii, Korsyki, Sardynii i Sycylii (która później, z wyjątkiem miasta Lilybaeum, została przekazana Odoakerowi w zamian za coroczny trybut). Osiedlenie się Wandalów w Afryce doprowadziło do poważnych wstrząsów społecznych i religijnych. Szczególnie w prowincji Proconsularis (lub Zeugitana) wokół Kartaginy właściciele ziemscy zostali wywłaszczeni i wygnani lub zmuszeni do pozostania na swoich dawnych posiadłościach jako niewolnicy lub koloniści; ale także w innych regionach miały miejsce konfiskaty państwowe i nakładanie wysokich podatków. Podobnie, Wandalowie arianie poddali katolików najsurowszym prześladowaniom: dokonano niezliczonych aktów przemocy fizycznej, zakazano prawowiernego kultu, duchowieństwo katolickie zostało wygnane, a kościoły i majątek kościelny zostały rozebrane lub skonfiskowane i przekazane duchowieństwu ariańskiemu . Pod koniec panowania Genzeryka prześladowania osłabły, a wygnanemu duchowieństwu pozwolono powrócić. Genzeryka zastąpił jego syn Huneryk (477-484), który po początkowym okresie względnej tolerancji wobec katolików (w 481 r. biskup Kartaginy, Eugeniusz, został ponownie mianowany biskupem), ponownie podjął zaciekłe represje: szczególnie poważny był dekret z 24 stycznia 484 r., który stanowił, że wszystkie edykty wydane wcześniej przez cesarzy rzymskich przeciwko heretykom należy teraz stosować wobec katolików, ze wszystkimi konsekwencjami, jakie to ze sobą niosło; między innymi wszyscy, którzy pracowali w armii lub administracji publicznej, zostali zmuszeni do wyboru między nawróceniem się na arianizm a zwolnieniem, któremu towarzyszyło wygnanie i konfiskata dóbr; konferencja biskupów afrykańskich, która rozpoczęła się w Kartaginie 1 lutego, zakończyła się krwawo dla strony katolickiej. Pod rządami Huneryka Maurowie (Berberowie) mogli wycofać się spod rządów Wandalów. Jego następca Gunthamund (484-496) przyjął łagodniejsze podejście w sprawach religijnych: kościoły katolickie zostały ponownie otwarte, a wygnańcy mogli powrócić. Ponadto stłumił bunt Maurów i podjął daremną próbę odzyskania Sycylii. Uwięził poetę Dracontiusa (głównego zwolennika odrodzenia kulturowego, które charakteryzowało wandalską Afrykę) za poemat, który mógł być dedykowany cesarzowi Zenonowi. Następcą Gunthamunda został jego brat Trazamund (496-523), który ustanowił politykę bliskiej współpracy z Teodorykiem, którego siostrę Amalafridę poślubił w 500 r., jako część projektu ustanowienia wielkiego sojuszu wśród arian Germanów, których przywódcą musiał być król Ostrogotów. Za Trazamunda wznowiono wyroki wygnania przeciwko duchowieństwu katolickiemu (jednak bez przemocy z wcześniejszych czasów); wśród wygnańców był także biskup Ruspe, Fulgencjusz, który miał stać się postacią o wielkim prestiżu wśród afrykańskiego episkopatu tego czasu: właśnie z tego powodu w 515 r. Trazamund wezwał go z powrotem do Kartaginy na debatę na temat kwestii trynitarnych; ale próba ta została udaremniona przez nieprzejednaną ortodoksję Fulgencjusza, który został zmuszony do powrotu na wygnanie do Cagliari. Hilderyk (523-530), syn Huneryka i Eudokii, doprowadził do politycznego zwrotu: król Wandalów zerwał poprzednie porozumienie z Ostrogotami (kazał aresztować Amalafrydę i wymordować Gotów w jej otoczeniu) i nawiązał stosunki z cesarzem Bizancjum i Rzymianami oraz w pełni przywrócił wolność wyznania katolikom. (W 525 r. w Kartaginie odbył się sobór biskupów katolickich.) Ale prorzymska i prokatolicka polityka Hilderyka wzbudziła głębokie niezadowolenie wśród Wandalów, które wybuchło podczas poważnych klęsk, jakie poniósł z rąk Maurów: król został zdetronizowany, uwięziony i zastąpiony przez Gelimera (530), prawnuka Genzeryka. Cesarz Justynian wykorzystał wówczas okazję, aby wysłać do Afryki siły ekspedycyjne (w których służył historyk Prokopiusz z Cezarei, który przedstawił podsumowanie tej kampanii) dowodzone przez Belizariusza, który, wspomagany przez siły wsparcia Ostrogotów na Sycylii, bunt Sardynii i przychylność samej ludności afrykańskiej, w krótkim czasie (czerwiec 533-marzec 534) obalił królestwo Wandalów, którzy w ten sposób definitywnie zniknęli z historii ludzkości.

WATYKAN

I. Historia i archeologia - II. Badania pod Bazyliką św. Piotra.

I. Historia i archeologia. Od czasów starożytnych na prawym brzegu Tybru w pobliżu Rzymu można było znaleźć rozległe terytorium, które źródła literackie określały początkowo jako Ager Vaticanus, a później Vaticanum. Ten rozległy obszar przecinały trzy główne drogi (Triumphalis, Cornelia i Aurelia), chociaż trudno jest zrekonstruować te drogi z dokładnością. Obszar ten zajmowały ekstrawaganckie ogrody i nekropolie, których liczne pozostałości znajdowano wiele razy na przestrzeni wieków. Najsłynniejsza z takich nekropolii znajdowała się wzdłuż Via Cornelia, którą wykopano w latach 1940-1949 i 1953-1957 pod bazyliką watykańską: znajdują się tam dwa rzędy grobowców dla bogaczy, zarówno kwadratowych, jak i prostokątnych, z różnych okresów chronologicznych, rozciągających się od czasów Hadriana do końca III w. Niektóre z najstarszych grobowców, ubogich pochówków ziemnych, odkryto na obszarze oznaczonym literą P, obszarze o powierzchni prawie 30 m2 odsłoniętym od otwartego nieba i blisko innych budynków pogrzebowych na północ od drogi grobowej. W tym miejscu, przy ścianie zachodniej, znaleziono małą edykułę grobową z dwoma wnękami umieszczonymi nad nią, rozdzielonymi kamiennym stołem podpartym dwiema marmurowymi kolumnami, w której można rozpoznać tzw. trophaeum, które według Gaiusa stało nad grobem apostoła Piotra. Nekropolia została celowo pokryta ziemią i zamknięta w epoce Konstantyna pod budowę bazyliki chrześcijańskiej, którą umieścił nad nią: ostatni datowany pochówek to pochówek Trebelleny Flaccilli w mauzoleum T, gdzie znajduje się urna na popiół zawierająca monetę datowaną na lata 317/318. Najważniejszym monumentalnym budynkiem w rejonie Watykanu, który odpowiada lewej stronie współczesnej bazyliki św. Piotra i jest do niej prawie równoległy, był z pewnością cyrk zbudowany przez Kaligulę w horti Agrippinae. W centrum cyrku - opuszczonego w drugiej połowie IV w. - znajdował się, jak wiadomo, egipski monumentalny obelisk, który został przeniesiony z Aleksandrii na specjalnie zbudowanym w tym celu statku, który papież Sykstus V umieścił w centrum placu Świętego Piotra. Cyrk Gai et Neronis, którego dokładny kształt pozostaje jedynie hipotetyczny, jest również znany, ponieważ za panowania cesarza Nerona ogrody, które go otaczały, przyjęły licznych ewakuowanych, którzy przeżyli słynny pożar z lipca 64 r., a wkrótce potem stały się teatrem dla niektórych masowych egzekucji chrześcijan, których uważano za odpowiedzialnych za ten incydent. Podczas tych prześladowań apostoł Piotr został również ukrzyżowany, a jego ciało pochowano w miejscu, które dziś oznacza ołtarz główny i baldachim Berniniego w bazylice watykańskiej. Ponadto na terenie Watykanu naukowcy wiedzą o istnieniu ważnego Phrigianum, sanktuarium frygijskiej bogini Kybele, ale jego topograficzne położenie okazuje się w każdym przypadku problematyczne, a znane problemy interpretacyjne nadal istnieją nawet w przypadku Gaianum.

II. Badania pod Bazyliką Świętego Piotra. Głębokie poczucie świętego szacunku i nabożny strach religijny powstrzymywały ludzi przez prawie szesnaście stuleci przed podejmowaniem wykopalisk pod posadzką Bazyliki Watykańskiej w pobliżu grobu Świętego Piotra. Już w czasie budowy baldachimu Berniniego, w latach pontyfikatu Urbana VIII (1623-1644), wiemy w istocie o obawach wywołanych podjęciem budowy ciężkiej konstrukcji i ryzyku, że może ona spowodować zawalenie się, które ostatecznie zatarłoby ślady grobu apostoła i pobliskich miejsc pochówku wiernych. Geneza eksploracji przeprowadzonych pod Bazyliką Piotrową w połowie XX w. sięga roku 1920, kiedy Gustavo Giovannoni - z okazji 400. rocznicy śmierci malarza Rafaela i z pragnieniem wydobycia na światło dzienne pozostałości starożytnej bazyliki konstantyńskiej i kościoła z XVI w. - na zebraniu Papieskiej Rzymskiej Akademii Archeologii wysunął propozycję podjęcia pewnych wykopalisk eksploracyjnych w grotach świętych. Benedykt XV, uzyskawszy zgodę papieskiej komisji archeologii sakralnej, był przychylny starannym badaniom, które jednak nie zostały rozpoczęte pod jego patronatem z powodu jego przedwczesnej śmierci, a ambitny projekt wykopalisk pozostał nietknięty nawet podczas pontyfikatu Piusa XI (1922-1939). Dopiero za jego następcy Piusa XII (1939-1958) rozpoczęto skomplikowane prace wykopaliskowe: prace prowadzone w pierwszych miesiącach jego pontyfikatu z pewnością przyczyniły się do uczynienia grot watykańskich bardziej dostępnymi; niemniej jednak ich centralna część, podzielona na trzy nawy mocnymi betonowymi filarami, zapewniała jedynie ograniczoną wysokość, co skłoniło Giovannoniego, członka Collegio degli Architetti della Fabbrica di S. Pietro, do pomysłu obniżenia jej podłogi o ok. 80 cm. Niedługo potem, 18 stycznia 1941 r., podczas przeprowadzania płytkich wykopalisk w pobliżu jednego z filarów nawy środkowej, archeolodzy odkryli elegancką ramę mauzoleum (nazwanego później F or Caetennius Antigonus): w ten sposób rozpoczęła się druga, najważniejsza i najbardziej owocna faza eksploracji archeologicznych pod bazyliką watykańską. Pod administracyjną i moralną władzą Monsignora Ludwiga Kaasa - skarbnika Reverenda Fabbrica di S. Pietro - Pius XII powołał komisję archeologów, w skład której weszli Enrico Josi oraz jezuici Antonio Ferrua i Engelbert Kirschbaum, do którego następnie dołączył architekt Bruno Maria Apollonj Ghetti, chociaż część techniczna została powierzona wyżej wspomnianemu Giovannoniemu, któremu pomagali Enrico Galeazzi i Giuseppe Nicolosi, architekci Fabbrica di S. Pietro. Wykopaliska, głębokie na ok. 10 m w niektórych miejscach, pozwoliło na identyfikację pod współczesną podłogą świętych grot - zbudowanych z dwoma różnymi poziomami chodników dla lepszego zachowania najwyższych mauzoleów dolnej nekropolii - grobowca św. Piotra, na którym około połowy II w. zbudowano edykuł grobowy przylegający do tak zwanego czerwonego muru - mianowicie trophaeum Gajusza, czyli grób apostoła wspomnianego przez Euzebiusza z Cezarei w polemicznym dialogu prezbitera Gajusza z montanistą Proklusem. Ta pierwsza Memoria apostolica została później ujęta w monument zbudowany przez Konstantyna i na tym samym miejscu, z celową ciągłością, zbudowano ołtarz Grzegorza Wielkiego, ołtarz Kaliksta II (1123) i współczesny ołtarz papieski Klemensa VIII (z 1594). Po oficjalnym opublikowaniu wyników wykopalisk w 1951 r., w latach 1953-1958 Adriano Prandi przeprowadził inne badania archeologiczne, a w tych samych latach Margherita Guarducci rozszyfrowała, nie bez niepokojących podejrzeń i kontrowersji, graffiti pod Konfesją bazyliki i zidentyfikowała relikwie św. Piotra z "odkrytymi kośćmi" pochodzącymi z pustej części ściany g. Wyniki badań przeprowadzonych w latach 50. XX wieku, a w szczególności informacja o odkryciu kości św. Piotra - potwierdzona oficjalnym uznaniem kościoła na prośbę papieża Pawła VI - wywołały ożywioną debatę naukową i religijną.

WEDASTUS, święty (zm. 540). : Św. Wedasyt (fr. Vaast, Gaston) urodził się, według jego Żywota, na granicy Limousin i Périgord; jednak według niedawnej hipotezy urodził się w Châlus. Został pustelnikiem w pobliżu Toul; tamtejszy biskup wyświęcił go na księdza. Zabrany do Reims przez Chlodwiga, był prawdopodobnie jego katechetą. Remigiusz z Reims mianował go biskupem Arras (po 496), a następnie Cambrai, z obowiązkiem przywrócenia chrześcijaństwu regionów, które stały się pogańskie wraz z przybyciem Franków. Około 534 r. wycofał się w samotność za rzeką Crinchon. Zmarł w 540 r., po 40 latach biskupstwa. Został pochowany w kościele Notre Dame w Arras; następnie przez Auberta z Cambrai-Arras, jednego z jego następców, został przeniesiony do swojej celi poza miastem, która stała się centrum potężnego opactwa St. Vaast. Jego pierwszą Vitę zawdzięcza Jonaszowi z Bobbio (przed 642) , kolejną Alkuinowi (800) , który również napisał mszę (zaginioną), inskrypcje ołtarzy i kościołów oraz homilię (BHL 8509). Istnieje kilka libri miraculorum z IX-XIV w. Święto świętego przypada na 6 lutego, a translacja jego relikwii na 1 października

wskaźnik opóźniony: wskaźnik, który pokazuje zmianę trendów gospodarczych później niż inne wskaźniki, np. produkt narodowy brutto. Przeciwieństwo wskaźnika wyprzedzającego

wynajmujący : osoba lub firma będąca właścicielem wynajmowanej nieruchomości

wygasła opcja: opcja, która nie została wykorzystana i wygasła

wygasła polisa: polisa ubezpieczeniowa, która została wypowiedziana z powodu niezapłacenia składek

wiodący bank: : główny bank w konsorcjum kredytowym.

wiodący:: 1. najważniejszy. 2. co jest pierwsze.

wskaźnik wyprzedzający:: wskaźnik, taki jak księga zamówień produkcyjnych, który pokazuje zmianę trendów gospodarczych wcześniej niż inne wskaźniki. Przeciwny wskaźnik opóźniony

wiodący ubezpieczyciel: firma ubezpieczeniowa, która organizuje emisję akcji (UWAGA: amerykański termin to zarządzający ubezpieczyciel).

wykup lewarowany , przejęcie lewarowane : akt zakupu wszystkich akcji spółki poprzez pożyczenie pieniędzy pod zastaw akcji, które mają zostać kupione. Skrót LBO

wykres liniowy: wykres lub diagram, w którym wartości są przedstawiane liniami

wskaźnik płynności: wskaźnik księgowy służący do pomiaru płynności organizacji. Nazywany również wskaźnikiem acid test ratio, wskaźnikiem quick ratio,

wymagania notowania: w liczbie mnogiej warunki, które musi spełnić spółka, aby jej akcje mogły zostać notowane na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych

Wskaźnik wartości nieruchomości (loan to value): kwota kredytu hipotecznego wyrażona jako procent wartości nieruchomości. Skrót LTV

Wskaźnik wartości nieruchomości (LTV):kwota pierwszego zabezpieczenia hipotecznego jako procent całkowitej wycenionej wartości nieruchomości

władza lokalna: wybrana jednostka rządowa zarządzająca niewielkim obszarem kraju

wypadek przy pracy : wypadek, który ma miejsce w pracy

wpis otwarcia : pierwszy wpis na rachunku rachunkowym

wzrost organiczny: to samo co wzrost wewnętrzny

wydatki własne : w liczbie mnogiej kwota pieniędzy zwrócona pracownikowi, który wydał swoje prywatne pieniądze na działalność firmy

wydajność na godzinę: ilość czegoś wyprodukowanego w ciągu godziny

w całości: całkowicie

winny : winien pieniądze .Ile nadal są winni firmie jej dłużnicy?

własny : mieć lub dysponować .

właściciel : osoba, która jest właścicielem czegoś

właściciel-użytkownik : osoba, która jest właścicielem nieruchomości, w której mieszka

własność : fakt posiadania czegoś własność firmy przeszła na banki

wynik końcowy : kwota wyprodukowana przez kraj lub firmę

wynagrodzenie za nadgodziny : wynagrodzenie za nadgodziny

walne zgromadzenie: zgromadzenie wszystkich akcjonariuszy spółki lub wszystkich członków spółdzielni

wartość firmy w toku: wartość firmy w toku, w przeciwieństwie do jej wartości po rozbiciu

współczynnik złota do srebra: wartość obliczana jako liczba uncji srebra potrzebna do zakupu jednej uncji złota

Wskaźniki ekonomiczne rządu: statystyki pokazujące, jak gospodarka kraju będzie się rozwijać w perspektywie krótkoterminowej lub długoterminowej.

Wydatki rządowe: zwane również wydatkami rządowymi.

Wsparcie rządowe: pomoc finansowa udzielana przez rząd. Przemysł lotniczy jest zależny od wsparcia rządowego.

Wykres: diagram przedstawiający relację między dwoma zestawami wielkości lub wartości, z których każdy jest przedstawiony na osi.

Wielki Kryzys: światowy kryzys gospodarczy w latach 1929-1933.

Wynagrodzenie brutto: to samo co dochód brutto

Właściciel gruntu: osoba lub firma będąca właścicielem nieruchomości, która jest następnie wynajmowana i podnajmowana. Naszym właścicielem gruntu jest firma ubezpieczeniowa.

Wyniki grupy: sprawozdania finansowe i sprawozdania finansowe grupy spółek na koniec roku

wzrost: 1. fakt stawania się większym lub powiększania się, firma dąży do wzrostu, firma dąży do szybkiej ekspansji 2. drugi etap cyklu życia produktu, po wprowadzeniu na rynek, kiedy popyt na produkt gwałtownie rośnie

Wskaźnik wzrostu: wzrost wyrażony w procentach

wrogi: nieprzyjazny, okazujący niechęć

wrogie przejęcie : to samo co sporne przejęcie

wrogi oferent, wrogi konkurent :a osoba lub firma składająca wrogie przejęcie

wrogie przejęcie : przejęcie, w którym zarząd spółki nie rekomenduje go akcjonariuszom i próbuje mu się przeciwstawić

wskaźnik inflacji bazowej : brytyjska wartość inflacji obejmująca takie pozycje, jak odsetki od kredytu hipotecznego i podatki lokalne, które nie są uwzględniane w danych o inflacji dla innych krajów.

wysoka cena akcji : cena na londyńskiej giełdzie papierów wartościowych, która przekracza 10,00 GBP na akcję, co zniechęca małych inwestorów

wysoki : duży, nie niski

wysokie opodatkowanie: opodatkowanie, które nakłada wysokie podatki na dochody lub zyski najwyższy próg podatkowy grupa, która płaci najwięcej podatku duża wielkość (sprzedaży) duża liczba sprzedanych przedmiotów 2. najwyższy oferent osoba, która oferuje najwięcej pieniędzy na aukcji

wysoko : bardzo dyrektor zarządzający wysoko ją ceni dyrektor zarządzający uważa ją za bardzo kompetentną

wysoko opłacany : zarabiający wysoką pensję

wysoko postawiony : zajmujący ważne stanowisko Delegacja spotkała się z wysoko postawionym urzędnikiem w Ministerstwie Handlu.

wysoka cena : o wysokiej cenie

wysokie ciśnienie : silne naleganie, aby ktoś coś zrobił praca pod dużą presją ciężka praca, gdy kierownik mówi, co masz robić i jak to zrobić szybko lub gdy klienci pilnie proszą o dostawy

wysokiego ryzyka : który wiąże się z większym ryzykiem niż zwykle

wynajem : 1. umowa, na mocy której klienci płacą za możliwość korzystania z samochodu, łodzi lub sprzętu należącego do kogoś innego przez określony czas 2. pracować na zlecenie ; czasownik 1. zatrudnić kogoś nowego do pracy dla ciebie; zatrudnić personel; zatrudnić kogoś nowego do pracy dla ciebie; 2. wynająć samochody, sprzęt lub pracowników; pożyczać samochody, sprzęt lub pracowników klientom, którzy płacą za ich użytkowanie KOMENTARZ: Umowa najmu sprzętu itp. obejmuje dwie strony: najemcę i właściciela. Sprzęt pozostaje własnością właściciela do momentu, w którym najemca go używa. W przypadku umowy ratalnej sprzęt pozostaje własnością właściciela do momentu, aż najemca wywiąże się z warunków umowy (tj. do momentu uiszczenia przez niego wszystkich należności).

wpływy netto : przychody po odliczeniu prowizji, podatku, rabatów itp.

wynagrodzenie netto : wynagrodzenie, które pozostaje po odliczeniu podatku i składek na ubezpieczenie społeczne

wartość netto : wartość całego majątku osoby lub firmy po odliczeniu tego, co dana osoba lub firma jest winna

wartość aktywów netto na akcję : wartość spółki obliczona poprzez podzielenie funduszy własnych akcjonariuszy przez liczbę wyemitowanych akcji

wartość księgowa netto : koszt historyczny aktywów pomniejszony o wszelkie skumulowane odpisy amortyzacyjne lub inne rezerwy na utratę wartości, np. obniżenie do wartości netto możliwej do uzyskania lub wartość aktywów, która została przeszacowana w dół w celu odzwierciedlenia warunków rynkowych. Skrót NBV.

wartość nominalna : taki sam jak wartość nominalna

wąski rynek : rynek akcji, na którym dostępnych jest bardzo niewiele akcji i gdzie cena może się gwałtownie wahać

waluta narodowa : oficjalna waluta kraju, będąca prawnym środkiem płatniczym w tym krajunominować : proponować kogoś do pracy nominować kogoś na stanowisko mianować kogoś a stanowisko bez wyborów nominować kogoś na pełnomocnika mianować kogoś swoim pełnomocnikiem

nominować : proponować kogoś do pracy nominować kogoś na stanowisko mianować kogoś a stanowisko bez wyborów nominować kogoś na pełnomocnika mianować kogoś swoim pełnomocnikiem

wartość bazowa : podstawowa wartość firmy, w tym jej aktywa, wartość firmy itp.

wierzyciel niezabezpieczony : wierzyciel, któremu należą się pieniądze, ale który nie ma zabezpieczenia długu ze strony dłużnika

w górę : Stopa inflacji stale rośnie. Akcje nieznacznie wzrosły pod koniec dnia.

wydobycie : odnoszący się do działalności firmy na początku procesu (np. wiercenie w poszukiwaniu ropy naftowej jako działalność firmy naftowej).

wykorzystanie : czynność korzystania z czegoś

wykorzystać : oznaczający użycie czegoś

wspólny zarząd: zarządzanie sprawowane przez dwie lub więcej osób

współwłasność: posiadanie nieruchomości przez kilku właścicieli

wypłacić: 1. wypłacić pieniądze z konta wypłacić pieniądze z banku lub z konta 2. wycofać ofertę pracy

wypłata: czynność wypłaty pieniędzy z konta z siedmiodniowym wyprzedzeniem.

won: jednostka walutowa używana w Korei Północnej i Południowej

Warunki pracy: w liczbie mnogiej ogólny stan miejsca pracy, np. czy jest gorąco, głośno, ciemno czy niebezpiecznie

wartość: mający wartość lub cenę

wreck: 1. statek, który zatonął, który został poważnie uszkodzony i nie może utrzymać się na wodzie. 2. fakt zawalenia się lub firma, która upadła.

writ :, nakaz sądowy : dokument prawny rozpoczynający postępowanie w Sądzie Najwyższym.

write : , write down czasownik frazowy oznaczający zanotowanie wartości aktywów na niższą niż poprzednio zapisana wartość

write off : czasownik frazowy oznaczający anulowanie długu lub usunięcie aktywów z ksiąg rachunkowych jako bezwartościowych

write out (wypisać): czasownik frazowy oznaczający zapisanie czegoś w całości.

writedown (obniżenie): obniżenie wartości księgowej aktywów w celu zachowania zasady ostrożności.

writing: coś, co zostało spisane, aby umowa została spisana

wartość zapisana: to samo, co wartość księgowa netto

WTO: skrót od Światowej Organizacji Handlu

wydajność : pieniądze uzyskane jako zwrot z inwestycji, wyrażony jako procent zainwestowanych pieniędzy czasownik wygenerować

wage : pieniądze wypłacane pracownikowi w zamian za wykonaną pracę, zwłaszcza gdy są wypłacane co tydzień i w gotówce.

(UWAGA: Liczba mnoga "wages" jest częściej używana w odniesieniu do zarobionych pieniędzy, ale wage jest używane przed innymi rzeczownikami).

KOMENTARZ: Termin "wages" odnosi się do tygodniowego lub godzinowego wynagrodzenia pracowników, zazwyczaj wypłacanego gotówką. W przypadku pracowników opłacanych comiesięcznym czekiem, używany jest termin "salary" (pensja).

walk-in: osoba, która zgłasza się do organizacji z prośbą o pracę, nie wiedząc, czy są dostępne jakieś stanowiska (UWAGA: Liczba mnoga to walk-ins).

wall of money: duża kwota pieniędzy gotowa do zainwestowania na giełdzie (w szczególności pieniądze z nowych funduszy inwestycyjnych lub od inwestorów zagranicznych) (UWAGA: podobne do wagi pieniędzy).

wallpaper: akcje emitowane w dużych ilościach podczas oferty przejęcia, w której firma kupująca oferuje je w zamian za akcje kupowanej firmy

wall safe :
sejf zainstalowany w ścianie

Wall Street : 1. ulica w Nowym Jorku, przy której znajduje się Nowojorska Giełda Papierów Wartościowych 2. amerykańskie centrum finansowe Analitycy z Wall Street przewidują wzrost stóp procentowych.

warehouse : duży budynek, w którym przechowywane są towary

warehousing : 1. czynność przechowywania towarów w magazynie 2. Nielegalny czyn, w którym ktoś kupuje udziały w spółce w imieniu innej spółki i przechowuje je w gotowości do oddania, gdy druga spółka złoży ofertę przejęcia.

warrant : 1. oficjalny dokument, który pozwala komuś coś zrobić 2. warrant

warrantee : osoba, której udziela się gwarancji

warrant holder : /?w?r?nt ?h??ld?/ rzeczownik osoba, która posiada warrant na akcje

warrantor : osoba, która udziela gwarancji

warrant premium : premia płacona za zakup warrantów, powyżej ceny akcji, do których uprawniają

warranty : 1. dokument prawny, który obiecuje, że maszyna będzie działać prawidłowo lub że przedmiot jest dobrej jakości 2. obietnica zawarta w umowie 3. oświadczenie złożone przez ubezpieczonego, w którym oświadcza, że podane przez niego fakty są prawdziwe

wash : praktyka sprzedaży i odkupu tego samego papieru wartościowego w celu zmniejszenia zobowiązania podatkowego lub zwiększenia wolumenu obrotu. bond-washing

wash sale : sprzedaż, a następnie odkupienie pakietu akcji, podobnie jak w brytyjskiej "umowie noclegowej". W USA może być również używane jako sposób na stworzenie fikcyjnego wolumenu obrotu.

waste : materiał pozostały po procesie produkcyjnym, który jest bezwartościowy i jest wyrzucany czasownik używać więcej niż potrzeba, aby marnować pieniądze, papier, prąd lub czas

KOMENTARZ: Odpady przemysłowe nie mają wartości, w przeciwieństwie do złomu, który można sprzedać handlarzowi złomem.

waga: miara ciężaru czegoś sprzedawać owoce według wagi cena za funt lub kilogram owoców
waga pieniędzy:duża kwota pieniędzy gotowa do zainwestowania na giełdzie, zwłaszcza gotówka dostępna w funduszach emerytalnych

whizz-kid: błyskotliwa młoda osoba, która szybko odnosi sukcesy w biznesie.

Wskaźnik cen hurtowych : indeks pokazujący wzrosty i spadki cen towarów przemysłowych opuszczających fabrykę

windfall : nagła wygrana pieniędzy lub nagły zysk, którego się nie spodziewano.

windfall profit : nagły zysk, którego się nie spodziewano.

windfall profits tax : podatek od zysków niespodziewanych ; rzeczownik podatek nakładany na spółki, które osiągnęły duże zyski z powodu okoliczności wykraczających poza ich zwykłą działalność handlową.

Wiatrak: to samo co rachunek za zakwaterowanie (nieformalnie)

wycieranie: całkowicie coś usunąć

Writer: osoba wystawiająca czek wystawca opcji osoba sprzedająca opcję

Wechsel : niemieckie słowo oznaczające walutę

wyborca : osoba, która głosuje

wolumen: 1. liczba pozycji 2. liczba akcji będących przedmiotem obrotu na giełdzie. średni dzienny wolumen: 130 000 akcji.

wolumen obrotu: liczba sprzedanych pozycji lub liczba akcji sprzedanych na giełdzie w ciągu dnia obrotu.

wielkość produkcji: liczba artykułów

wyprodukowana wielkość sprzedaży : 1. liczba sprzedanych artykułów niski lub wysoki wolumen sprzedaży mała lub duża liczba sprzedanych artykułów 2. USA kwota pieniędzy uzyskana ze sprzedaży (UWAGA: w Wielkiej Brytanii termin ten oznacza obrót).

wielkość handlu:to samo co wolumen działalności gospodarczej

widoczne eksporty: rzeczywiste produkty eksportowane, w przeciwieństwie do usług

widoczne importy: rzeczywiste produkty importowane, w przeciwieństwie do usług

widoczny handel : handel obejmujący widoczny import i eksport

wideokonferencja: system łączący sygnały wideo, audio i komputerowe z różnych lokalizacji, tak aby osoby mieszkające w dużej odległości mogły ze sobą rozmawiać i widzieć się, jakby znajdowały się w tej samej sali konferencyjnej

widok: sposób myślenia o czymś

widok: usługa telewizyjna podająca ceny akcji.

wirtualna karta kredytowa : technologia umożliwiająca użytkownikowi założenie nowego konta kredytowego w banku internetowym, a następnie wykorzystanie tego numeru konta do zakupu towarów, również przez internet

wirtualne tokeny : technologia bankowa umożliwiająca użytkownikowi przelew pieniędzy z banku stacjonarnego do banku internetowego, a następnie wykorzystanie tego kredytu do zakupu towarów przez internet

weryfikacja: proces sprawdzania poprawności.

weryfikować: oznaczający sprawdzenie, czy coś jest poprawne

wariancja: rozbieżność między rzeczywistym kosztem aktywów lub działalności gospodarczej a standardowym lub oczekiwanym kosztem w rozbieżności z niezgodności

wycena : szacunkowa wartość czegoś

wartość dodana: kwota dodana do wartości produktu lub usługi, będąca różnicą między kosztem a kwotą otrzymaną przy sprzedaży. Nazywany również wynikiem netto

współczynnik kwalifikacyjny: obliczenie, na jaki kredyt hipoteczny kredytobiorca może sobie pozwolić, poprzez porównanie jego miesięcznych wpływów z miesięcznymi wydatkami

wydajność pracy: stopień, w jakim praca jest wykonywana dobrze lub źle

wyrok: decyzja prawna lub urzędowa decyzja sądu

wyrok dłużnik: dłużnik, któremu sąd nakazał spłatę długu

wykonany na zamówienie : wykonany specjalnie dla jednego klienta

waluta : 1. pieniądze w monetach i banknotach, używane w danym kraju 2. waluta obca, waluta innego kraju (UWAGA: Waluta nie ma liczby mnogiej, gdy odnosi się do pieniędzy jednego kraju)

wymiana krawężników : to samo co American Stock Exchange

wypieranie : sytuacja, w której prywatne firmy mają mało pieniędzy do pożyczenia, ponieważ pożyczki rządowe są bardzo duże

wzajemne udziały : sytuacja, w której dwie spółki posiadają nawzajem swoje udziały, aby zapobiec przejęciu którejkolwiek z nich. Obie spółki chronią się przed przejęciem za pomocą systemu wzajemnych udziałów.

wiarygodność kredytowa : stopień, w jakim dana osoba lub organizacja jest wiarygodna kredytowo

wiarygodna kredytowo : osoba uznana za wiarygodną kredytowo, w przypadku osoby fizycznej przez agencję informacji kredytowej, lub w przypadku organizacji przez agencję ratingową kredytową.

wierzyciel : osoba lub firma, której ktoś jest winien pieniądze, np. wierzyciele firmy to jej zobowiązania

wpis kredytowy : wpis po stronie kredytowej konta

wystawca karty kredytowej : bank lub inna instytucja finansowa wydająca karty kredytowe

wzrost kosztów utrzymania : wzrost wynagrodzenia w celu dostosowania się do wzrostu kosztów utrzymania

wskaźnik kosztów utrzymania : sposób pomiaru kosztów utrzymania, który jest pokazywany jako procentowy wzrost w stosunku do wartości z poprzedniego roku. Jest podobny do wskaźnika cen konsumpcyjnych, ale obejmuje inne elementy, takie jak odsetki od kredytów hipotecznych.

współczynnik kosztów : każda działalność lub element materiału, wyposażenia lub personelu, który powoduje koszt

wskaźnik kosztów do dochodów : stosunek kosztów prowadzenia działalności gospodarczej do dochodów, jakie generuje firma

wskaźnik kosztów i korzyści : wskaźnik, który próbuje podsumować ogólną wartość projektu lub propozycji w stosunku do ceny wykonalny. stosunek kosztów do korzyści 3. nieformalne podejście do podejmowania decyzji ekonomicznych wszelkiego rodzaju

wizerunek korporacyjny : wyobrażenie, jakie firma chciałaby przekazać opinii publicznej na swój temat

wydatki warunkowe : wydatki, które zostaną poniesione tylko w przypadku wystąpienia jakiegoś zdarzenia

wydatki konsumpcyjne : wydatki gospodarstw domowych na dobra i usługi

wpis przeciwny : wpis dokonany po przeciwnej stronie rachunku, aby poprzedni wpis stał się bezwartościowy, np. obciążenie rachunku kredytowego

wykonawca : osoba lub firma wykonująca pracę zgodnie z pisemną umową

wkład kapitałowy : pieniądze wpłacone spółce jako kapitał dodatkowy

współpracownik : osoba dająca pieniądze

wpłacający kapitał : osoba wnosząca kapitał

wnieść : dawać pieniądze lub dodawać do pieniędzy

wkład : pieniądze zapłacone w celu dodania do sumy

wymienialność : możliwość łatwej wymiany waluty na inną procentową, który można zamienić na kredyt hipoteczny ze stałą stopą procentową

waluta wymienialna : waluta, którą można łatwo wymienić na inną

współwłasność : własność nieruchomości przez dwie lub więcej osób wspólnie

współwłaściciel : osoba będąca właścicielem nieruchomości wraz z inną osobą lub kilkoma innymi osobami

wartość konwersji : wartość akcji zamiennych, w tym dodatkowa wartość akcji zwykłych, na które mogą zostać zamienione

warunki zatrudnienia : warunki umowy o pracę

warunki sprzedaży : cechy szczególne mające zastosowanie do konkretnej sprzedaży, np. rabaty lub warunki kredytowe

wspólne ustalanie cen : nielegalne ustalanie cen przez kilka firm w taki sposób, aby wszystkie pobierały taką samą cenę

wspólna własność : sytuacja, w której właścicielem firmy są pracownicy w niej pracujący wszyscy

współczynniki komutacyjne : współczynniki stosowane do obliczenia kwoty emerytury, która ma zostać zrzeczona w zamian za ryczałt

wyprzedaż : wyprzedaż towarów po niskich cenach w celu pozbycia się zapasów

wspinać się : iść w górę

współubezpieczenie : polisa ubezpieczeniowa, w której ryzyko jest dzielone pomiędzy kilku ubezpieczycieli

współfinansowanie : czynność polegająca na zorganizowaniu finansowania projektu z szeregu źródeł

współmieszkaniec osoba mieszkająca z inną osobą

współwierzyciel : osoba będąca wierzycielem tego samego

windykator : osoba, która zmusza ludzi do płacenia należnych im pieniędzy.

weksel komercyjny : weksel wystawiony przez spółkę ( weksel handlowy) lub akceptowany przez bank ( weksel bankowy), w przeciwieństwie do weksla skarbowego, który jest wystawiany przez rząd

wartość handlowa : wartość, jaką rzecz miałaby, gdyby była oferowana na sprzedaż 'tylko próbka - bez wartości handlowej' te towary są przeznaczone wyłącznie jako próbki i nie byłyby nic warte, gdyby zostały sprzedane

wartość statutowa : wartość możliwości kontynuowania działalności banku w przyszłości, odzwierciedlona jako część ceny akcji lub łódź lub autobus

wykresy : praca polegająca na wykorzystaniu wykresów do analizowania informacji, takich jak trendy na giełdzie i prognozowanie przyszłych wzrostów lub spadków hipoteka ruchomości

wykres : diagram prezentujący informacje w postaci serii linii, bloków itp.

wydanie wielkimi literami : taki sam jak wydanie dodatkowe

współczynnik kapitałowy : taki sam jak adekwatność kapitałowa

wymogi kapitałowe : 1. kwota kapitału, której firma potrzebuje do normalnego funkcjonowania 2. kwota aktywów płynnych, której bank potrzebuje do wywiązywania się ze swoich zobowiązań

współczynnik kapitału do aktywów : współczynnik kapitału do aktywów rzeczownik to samo co adekwatność kapitałowa

weksel o zmiennym oprocentowaniu : weksel o zmiennym oprocentowaniu, który ma ustaloną maksymalną stopę

właz do przekazywania gotówki : małe drzwi w ścianie zewnętrznej, umożliwiające przekazywanie gotówki (np. z supermarketu do furgonetki ochrony)

wynagrodzenie za wezwanie do pracy : wynagrodzenie wypłacane pracownikowi, który został wezwany do pracy po swoich zwykłych godzinach pracy

wezwać : żądanie wpłaty kapitału zakładowego

wykres świecowy : wykres podobny do wykresu słupkowego, ale pokazujący otwarcie i zamknięcie, a także najwyższe i najniższe wartości dla danego okresu. Są one pokazane jako linie wznoszące się nad korpusem wykresu lub zwisające pod nim, tak że wyglądają trochę jak knot świecy.

wykorzystanie mocy produkcyjnych : pomiar pokazujący, jaka część zakładu lub sprzętu firmy lub branży jest faktycznie wykorzystywana do produkcji towarów lub usług. Zwykle wyraża się go jako stosunek między rzeczywistą produkcją w danym okresie a maksymalną produkcją, jaką zakład lub sprzęt zaprojektowano do produkcji w tym samym okresie.

wzrost wartości kapitału: to samo co uznanie zwrot z aktywów

wydatki kapitałowe : pieniądze wydane na aktywa trwałe, takie jak nieruchomości, maszyny i meble. Nazywane również inwestycjami kapitałowymi, nakładem kapitałowym. Skrót CAPEX

wyposażenie kapitałowe : wyposażenie, którego używa fabryka lub biuro do pracy

wybicie : ruch ceny akcji powyżej lub poniżej poprzedniego poziomu obrotu

wartość rozpadu: 1. wartość materiału środka trwałego Jaka byłaby wartość rozpadu naszych starych maszyn?

wymagania budżetowe : w liczbie mnogiej tempo wydatków lub dochodów wymagane do spełnienia prognoz budżetowych

wbudować w : oznaczający uwzględnienie czegoś w czymś, co jest tworzone Musisz uwzględnić wszystkie prognozy w budżecie. wbudowaliśmy 10% na nieprzewidziane wydatki do naszej prognozy kosztów dodaliśmy 10% do naszej podstawowej prognozy, aby uwzględnić pozycje, które mogą pojawić się nagle

wnieść : oznaczający zarobienie pewnej kwoty odsetek.

wymywanie obligacji : czynność sprzedaży papierów wartościowych z dywidendą i późniejszego ich odkupienia bez dywidendy lub sprzedaży obligacji skarbowych USA z kuponem odsetkowym i ich późniejszego odkupienia bez kuponu w celu obniżenia podatku

wartość księgowa : wartość aktywów ujęta w bilansie spółki

wartość księgowa na akcję : własna ocena spółki dotycząca wartości jej akcji, która może znacznie różnić się od wartości rynkowej

wyprzedaż : szybka sprzedaż całości nowej emisji akcji (nieformalne)

Wielki Wybuch : 1. zmiana praktyk na giełdzie papierów wartościowych w Londynie, wraz z wprowadzeniem handlu elektronicznego w październiku 27.1986 r. 2. podobna zmiana praktyk finansowych w innym kraju

KOMENTARZ: Zmiany obejmowały zniesienie akwizytorów giełdowych i usunięcie systemu stałych prowizji. Zamknięto parkiet giełdowy, a transakcje są teraz zawierane przez telefon, komputer lub Internet.

Wielka Czwórka: 1. cztery duże brytyjskie banki komercyjne: Barclays, LloydsTSB, HSBC i Natwest, do których obecnie dołączyło kilka byłych towarzystw budowlanych, które stały się bankami 2. cztery największe japońskie domy maklerskie: Daiwa, Nikko, Nomura i Yamaichi

Wielka Trójka: nazwa trzech największych producentów samochodów w Detroit, tj. General Motors (GM), Chrysler i Ford (nieformalnie)

weksel: dokument podpisany przez osobę go upoważniającą, który zobowiązuje inną osobę lub instytucję finansową do bezwarunkowej zapłaty pieniędzy wskazanej osobie w określonym dniu (UWAGA: weksle są zwykle używane do płatności w walucie obcej.) zaakceptować weksel podpisać weksel aby pokazać, żeby obiecać zapłatę w celu dyskontowania weksla , aby kupić lub sprzedać weksel po niższej cenie niż ta, która jest na nim wypisana, w celu jego późniejszego zrealizowania

KOMENTARZ: Weksel to dokument wystawiany przez sprzedawcę i podpisany przez kupującego, w którym kupujący przyjmuje, że jest winien sprzedawcy pieniądze i obiecuje zapłacić je w późniejszym terminie. Osoba wystawiająca weksel jest " trasantem", a osoba, która go akceptuje, jest " trasatem". Sprzedawca może następnie sprzedać weksel ze zniżką, aby pozyskać gotówkę. Nazywa się to " wekslem handlowym". Weksel może być również akceptowany (tj. gwarantowany) przez bank i w takim przypadku nazywa się go " wekslem bankowym".

weksle do zapłaty : w liczbie mnogiej weksle, zwłaszcza weksle, które spółka będzie musiała zapłacić swoim wierzycielom.

weksle: weksle, zwłaszcza weksle, które mają zostać zapłacone przez dłużników spółki.

wiążący : oznaczający wymóg prawny, aby ktoś coś zrobił wiążąca umowa wskaźnik urodzeń: liczba urodzonych dzieci na 1000 mieszkańców

wskaźnik : wiodąca akcja, która jest uważana za wskaźnik trendów rynkowych jako całości, np. Lloyds w Wielkiej Brytanii

wydatki poniżej linii : 1. płatności, które nie wynikają ze zwykłej działalności firmy, np. odprawy 2. pozycje nadzwyczajne, które są wykazywane w rachunku zysków i strat poniżej zysku netto po opodatkowaniu, w przeciwieństwie do pozycji nadzwyczajnych, które są uwzględniane w kwocie zysku przed opodatkowaniem

wizytówka : wizytówka zawierająca imię i nazwisko przedsiębiorcy oraz nazwę i adres firmy, dla której pracuje

wydatki biznesowe : w liczbie mnogiej pieniądze wydane na prowadzenie firmy, a nie na akcje lub aktywa

wygasłe obligacje: stare akcje lub obligacje, które nie są już nie nadają się już do sprzedaży, choć certyfikaty mogą nadal mieć wartość jako przedmioty kolekcjonerskie

wykup: zakup kontrolnego udziału w spółce

wymiana barterowa : akt wymiany towarów na inne towary, a nie na pieniądze

waluta bazowa : waluta, w stosunku do której ustalane są kursy wymiany innych walut

weksel bankowy: polecenie jednego banku nakazujące innemu bankowi, zwykle w innym kraju, wypłacenie pieniędzy komuś

weksel bankowy : weksel płatny przez bank gotówką po okazaniu. Skrót B/D

wniosek o ogłoszenie upadłości : wniosek do sądu o wydanie nakazu ogłoszenia czyjejś upadłości

wyciąg bankowy : pisemne oświadczenie z banku pokazujące saldo rachunku na określony dzień

wykres słupkowy : wykres, na którym wartości lub ilości są wyświetlane jako kolumny o różnej wysokości ustawione na linii bazowej, przy czym różne długości wyrażają ilość lementu lub jednostki. Nazywany również wykresem słupkowym, histogramem

wyprzedaż okazyjna : sprzedaż wszystkich towarów w sklepie po niskich cenach

wycofać się : oznaczający zaprzestanie bycia częścią umowy lub porozumienia

wsparcie : wsparcie, zwłaszcza wsparcie finansowe Ma wsparcie australijskiego banku. Firma odniesie sukces tylko wtedy, gdy będzie miała wystarczające wsparcie.

podatek zaliczkowy : US podatek zatrzymany od dochodu z inwestycji, aby IRS miał pewność, że otrzyma należny podatek

wypłacić kaucję : 1. ratować firmę, która ma kłopoty finansowe 2. wypłacić komuś kaucję wpłacić pieniądze do sądu jako gwarancję, że ktoś wróci i stanie przed sądem

Wyspy Yap: Było niezliczona ilość przypadków, w których Amerykanie i Europejczycy osiedlali się lub rozbijali statki na wyspach Morza Południowego i tam awansowali do rangi władcy lub króla. Ale bez wątpienia najdłuższym i najbardziej udanym panowaniem ze wszystkich było panowanie Davida O′Keefe′a, który wstąpił na tron królewski na wyspie Yap. David O′Keefe urodził się w Tipperary i przybył do Savannah w stanie Georgia jako młody chłopiec. Tutaj dorósł, poślubił dziewczynę z Savannah i wkrótce został dumnym ojcem małej dziewczynki. Duch przygody płonął jednak w Davidzie, więc wypłynął z Savannah do Chin w 1871 roku. Przeznaczeniem Davida nie było pozostanie żeglarzem, ponieważ jego statek rozbił się w pobliżu grupy Yap, a sam David został uratowany przez tubylców. Będąc także w pewnym sensie czarodziejem finansowym, a także awanturnikiem, David wkrótce kontrolował cały majątek tubylczych wodzów i w ten sposób został królem Yap. Zaprojektował własny królewski herb i oficjalną flagę z literami O′K wyraźnie umieszczonymi na jasnym tle. Dawid nigdy nie zapomniał, że był najpierw Amerykaninem, a dopiero potem królem Yap, ponieważ nawet nad jego własną królewską chorągwią powiewała amerykańska flaga. Dawidowi powodziło się jako królowi i wkrótce zbudował ogromny zamek na Terang, głównej wyspie grupy Yap. Zawsze dbał o żonę i dziecko, wysyłając do domu dużą sumę pieniędzy dwa razy w roku i za każdym razem odnawiając przysięgę złożoną żonie i ich małej córeczce. Wodzowie wysp wkrótce zdecydowali, że król Dawid powinien mieć małżonkę, ponieważ nie wypadało, aby mężczyzna żył sam, więc wybrali jedną ze swoich najpiękniejszych panien jako odpowiednią narzeczoną. Chociaż król Dawid bardzo mocno protestował (to powiedział żonie, gdy pisał do niej o małżeństwie bigamicznym), ślub wkrótce się odbył, a królowa Dollyboy zajęła miejsce obok króla Dawida na tronie. Pomimo jego jawnego niezadowolenia z wzięcia kolejnej żony, małżeństwo Dawida z królową Dollyboy zostało pobłogosławione siedmiorgiem wspaniałych dzieci. Po 30 latach panowania, w 1901 roku, król Dawid postanowił wrócić do Savannah. Napisał do swojej amerykańskiej żony, że wkrótce wróci do domu i wyruszy do Hongkongu w towarzystwie dwóch swoich synów. Po raz kolejny przeznaczenie wkroczyło, by pokrzyżować plany króla Dawida, ponieważ nigdy nie dotarł do Hongkongu. Nikt nie wie, co stało się ze statkiem, poza tym, że zniknął bez śladu. Po dwóch latach czekania na wiadomość od męża, pani O′Keefe, numer jeden, wysłała prawnika do Yap. Prawnik ustalił, że majątek króla Dawida jest wyceniany na milion dolarów i że mądrze pozostawił testament, w którym rozporządza swoim majątkiem. Wyobraźcie sobie zmartwienie pani O′Keefe, numer jeden, gdy dowiedziała się, że nie odziedziczyła ani jednego pensa. Jej córka, szczęśliwie poślubiona, otrzymała bardzo hojny zapis. Większość jego majątku przypadła królowej Dollyboy i jej piątce pozostałych dzieci.

Wild Women: Gatunek duchów natury, w które wierzy niemieckie chłopstwo. Keightley mówi o nich: "Dzikie Frauen lub Dzikie Kobiety z Niemiec bardzo przypominają skandynawskie Elle-maids. Podobnie jak one są piękne, mają piękne, falujące włosy, mieszkają na wzgórzach i pojawiają się tylko pojedynczo lub w towarzystwie innych. Dzielą się pobożnością charakteru, którą znajdujemy wśród niemieckich karłów". Sławny Wunderberg, lub Uncterberg, na wielkim wrzosowisku niedaleko Salzburga, jest głównym miejscem spotkań Dzikich Kobiet. Mówi się, że Wunderberg jest całkiem pusty i zaopatrzony w okazałe pałace, kościoły, klasztory, ogrody i źródła złota i srebra. Jego mieszkańcami, oprócz Dzikich Kobiet, są mali mężczyźni, którzy zajmują się zawartymi w nim skarbami i którzy o północy udają się do Salzburga, aby odprawić nabożeństwa w katedrze; olbrzymy, które przychodziły do kościoła w Grodich i napominały ludzi, by prowadzili pobożne i nabożne życie; i wielki cesarz Karol V, ze złotą koroną i berłem, któremu towarzyszyli rycerze i panowie. Jego siwa broda dwukrotnie ogarnęła stół, przy którym siedzi, a gdy po raz trzeci go obrośnie, nastąpi koniec świata i pojawienie się Antychrysta. "Poniższe jest jedynym sprawozdaniem, jakie mamy o Dzikich Kobietach. " Mieszkańcy wioski Grodich i chłopi z sąsiedztwa twierdzą, że często, około roku 1753, Dzikie Kobiety wychodziły z Wunderburga do chłopców i dziewcząt, którzy trzymali bydło w pobliżu nory w Glanegg, i dawały im chleb do jedzenia. "Dzikie kobiety często przychodziły tam, gdzie ludzie zbierali plony. Schodziły z zapałem rano, a wieczorem, gdy ludzie kończyli pracę, wracały do Wunderburga, nie biorąc udziału w kolacji". Pewnego razu zdarzyło się w pobliżu tego wzgórza, że mały chłopiec siedział na koniu, którego jego ojciec przywiązał na przylądku pola. Wtedy Dzikie kobiety wyszły ze wzgórza i chciały zabrać chłopca siłą. Ale ojciec, który dobrze znał tajemnice tego wzgórza i to, co się tam działo, bez żadnego strachu pośpieszył do kobiet i zabrał im chłopca, mówiąc te słowa: "Co sprawia, że tak często przychodzicie ze wzgórza, a teraz zabieracie ze sobą moje dziecko? Co chcecie z nim zrobić?" Dzikie kobiety odpowiedziały: "Będzie mu lepiej u nas, i będzie miał lepszą opiekę niż w domu. Będziemy bardzo lubić chłopca i nie spotka go żadna krzywda. Ale ojciec nie chciał wypuścić chłopca ze swoich rąk, a Dzikie Kobiety odeszły płacząc gorzko. "Pewnego razu Dzikie Kobiety wyszły z Wunderberg, w pobliżu miejsca zwanego Kugel-mill, które jest pięknie położone na zboczu tego wzgórza, i zabrały chłopca, który hodował bydło. Tego chłopca, którego wszyscy znali, zobaczyli około roku później jacyś drwale, w zielonej sukience, siedzącego na skale tego wzgórza. Następnego dnia zabrali ze sobą jego rodziców, zamierzając przeszukać wzgórze w poszukiwaniu go, ale wszyscy robili to bez celu, ponieważ chłopiec już się nie pojawił". Willow Tree: jak można się było spodziewać, wiązało się z nim wiele przesądnych pojęć, ponieważ według autoryzowanej wersji Biblii angielskiej Izraelici mieli wieszać swoje harfy na wierzbach. Mówi się, że płacząca wierzba od czasu niewoli Żydów w Babilonie zwieszała gałęzie, sympatyzując z tą okolicznością. Wierzba pospolita była uważana za znajdującą się pod ochroną diabła i mówiono, że jeśli ktoś rzuciłby węzeł na młodą wierzbę i usiadł pod nią, a następnie wyrzekł się swojego chrztu, diabeł obdarzałby go nadprzyrodzoną mocą.

Washington, George: wolnomularz i jeden z liderów amerykańskiej niepodległości, silnie inspirowany współczesnym republikańskim myślicielem Adamem Weishauptem. Sam Washington, choć entuzjastyczny modernista zainteresowany naukami ścisłymi, nie jest znany z żadnej konkretnej myśli ezoterycznej, choć pozostawił w spadku młodej republice dużą strukturę masońską. Najbardziej znany jest ezoterycznie ze swojej "wizji", o której donosił Anthony Sherman, a którą opublikował Wesley Bradshaw w National Review, tom 4, nr 12, grudzień 1880. Ostatni raz widziałem Anthony′ego Shermana 4 lipca 1859 roku na Independence Square. Miał wtedy 99 lat i stawał się coraz słabszy. Ale mimo że był tak stary, jego słabnące oczy rozbłysły na nowo, gdy spojrzał na Independence Hall, który przyszedł odwiedzić raz jeszcze. "Chodźmy do holu" - powiedział. "Chcę opowiedzieć ci o pewnym incydencie z życia Washingtona - o którym nikt żyjący nie wie oprócz mnie; i jeśli żyjesz, wkrótce zobaczysz, że to się potwierdziło. "Od początku rewolucji doświadczyliśmy wszystkich faz fortuny, raz dobrych, raz złych; raz zwycięskich, raz podbitych. Najciemniejszy okres, jaki mieliśmy, myślę, miał miejsce, gdy Washington, po kilku niepowodzeniach, wycofał się do Valley Forge, gdzie postanowił spędzić zimę 1777 roku. Ach! Często widziałem zmęczone policzki naszego drogiego dowódcy, gdy rozmawiał z zaufanym oficerem o stanie swoich biednych żołnierzy. Bez wątpienia słyszałeś historię o tym, jak Washington udał się do gąszczu, aby się modlić. Cóż, nie tylko była to prawda, ale często modlił się w tajemnicy o pomoc i pocieszenie od Boga, którego Boska Opatrzność bezpiecznie przeprowadziła nas przez najciemniejsze dni udręki. "Pewnego dnia, dobrze pamiętam, chłodne wiatry gwizdały przez bezlistne drzewa, chociaż niebo było bezchmurne, a słońce świeciło jasno, pozostał w swojej kwaterze prawie całe popołudnie sam. Kiedy wyszedł, zauważyłem, że jego twarz była odrobinę bledsza niż zwykle i wydawało się, że ma na myśli coś ważniejszego niż zwykle. Wracając tuż po zmierzchu, wysłał ordynansa do kwatery oficera, o którym wspomniałem, który był obecny. Po wstępnej rozmowie trwającej około pół godziny, Washington, patrząc na swoją towarzyszkę z tym dziwnym wyrazem godności, który tylko on mógł mieć, powiedział do tej drugiej: "Nie wiem, czy to z powodu niepokoju mojego umysłu, czy z czego innego, ale tego popołudnia, gdy siedziałem przy tym stole, przygotowując depeszę, coś wydawało mi się niepokoić. Podnosząc wzrok, zobaczyłem stojącą naprzeciwko mnie niezwykle piękną kobietę. Byłem tak zdumiony, ponieważ wydałem ścisłe rozkazy, aby jej nie niepokoić, że minęło kilka chwil, zanim znalazłem sposób, aby zapytać o przyczynę jej obecności. Po raz drugi, trzeci, a nawet czwarty powtórzyłem swoje pytanie, ale nie otrzymałem żadnej odpowiedzi od mojej tajemniczej gościni, poza lekkim podniesieniem oczu. "Wkrótce usłyszałem głos mówiący: "Synu Republiki, spójrz i ucz się", podczas gdy mój gość wyciągnął rękę na wschód. Teraz zobaczyłem ciężką białą parę w pewnej odległości unoszącą się fałda po fałdzie. Stopniowo się rozwiała i ujrzałem dziwny widok. Przede mną leżały rozłożone na jednej ogromnej równinie wszystkie kraje świata - Europa, Azja, Afryka i Ameryka. Widziałem, jak toczyły się i miotały, między Europą a Ameryką, fale Atlantyku, a między Azją a Ameryką leżał Pacyfik. ""Synu Republiki", powiedział ten sam tajemniczy głos, co poprzednio, "spójrz i ucz się". W tym momencie ujrzałem ciemną, mroczną istotę, podobną do anioła, stojącą, a raczej unoszącą się, w pustym powietrzu, między Europą a Ameryką. Zanurzając wodę z oceanu w zagłębieniu każdej dłoni, prawą ręką skropił Amerykę, a lewą ręką wylał trochę na Europę. Natychmiast chmura uniosła się z tych krajów i połączyła się na środku oceanu. Przez chwilę pozostał nieruchomy, a następnie powoli przesunął się na zachód, aż ogarnął Amerykę swoimi mrocznymi fałdami. Ostre błyski błyskawic przebijały się przez niego w odstępach czasu, a ja słyszałem stłumione jęki i krzyki amerykańskiego ludu. "Po raz drugi anioł nabrał wody z oceanu i rozprysnął ją jak poprzednio. Ciemna chmura została następnie ściągnięta z powrotem do oceanu, w którego falujących falach zatonęła. Po raz trzeci usłyszałem tajemniczy głos mówiący: "Synu Republiki, spójrz i ucz się". Rzuciłem okiem na Amerykę i ujrzałem wsie, miasteczka i miasta wyrastające jedno po drugim, aż cała ziemia, od Atlantyku do Pacyfiku, została nimi usiana. Ponownie usłyszałem tajemniczy głos mówiący: "Synu Republiki, nadchodzi koniec stulecia, spójrz i ucz się". "Wtedy ciemny, mroczny anioł zwrócił twarz na południe, a z Afryki zobaczyłem złowróżbne widmo zbliżające się do naszej ziemi. Przelatywało powoli nad każdym miastem i miastem tego ostatniego. Mieszkańcy ustawili się w szyku bojowym przeciwko sobie. Gdy dalej patrzyłem, zobaczyłem jasnego anioła, na którego czole spoczywała świetlista korona, na której wyryto słowo "Union", noszącego amerykańską flagę, którą umieścił między podzielonym narodem, i powiedział: "Pamiętajcie, że jesteście braćmi". Natychmiast mieszkańcy odrzucili od siebie broń i stali się ponownie przyjaciółmi, zjednoczeni wokół Narodowego Sztandaru. "I znów usłyszałem tajemniczy głos mówiący: "Synu Republiki, spójrz i ucz się". Na to ciemny, mroczny anioł przyłożył trąbkę do ust i zadął trzy wyraźne dźwięki; i nabrawszy wody z oceanu, skropił nią Europę, Azję i Afrykę. Wtedy moje oczy ujrzały przerażającą scenę. Z każdego z tych krajów wznosiły się gęste, czarne chmury, które wkrótce połączyły się w jedną. I w całej tej masie, rozbłysło ciemnoczerwone światło, dzięki któremu zobaczyłem hordy uzbrojonych ludzi, którzy, poruszając się z chmurą, maszerowali lądem i żeglowali morzem do Ameryki, która to kraina była spowita w obłoki. I słabo widziałem te ogromne armie, które pustoszyły cały kraj i paliły wsie, miasteczka i miasta, które widziałem wyrastające. "Kiedy moje uszy słuchały grzmotu armat, szczęku mieczy i krzyków i wołań milionów w śmiertelnej walce, ponownie usłyszałem tajemniczy głos mówiący: "Synu Republiki, spójrz i ucz się". Kiedy głos ucichł, ciemny, mroczny anioł ponownie przyłożył trąbkę do ust i zadął długo i przerażająco. "Natychmiast światło tysiąca słońc zaświeciło nade mną i przebiło i rozbiło na kawałki ciemną chmurę, która otaczała Amerykę. W tym samym momencie anioł, na którego głowie wciąż świeciło słowo "Union" i który niósł naszą flagę narodową w jednej ręce i miecz w drugiej, zstąpił z nieba w asyście legionów białych duchów. Natychmiast dołączyli oni do mieszkańców Ameryki, których postrzegałem jako niemal pokonanych, ale którzy natychmiast nabrali odwagi, ponownie zamknęli swoje złamane szeregi i wznowili bitwę. Ponownie, pośród przerażającego hałasu konfliktu, usłyszałem tajemniczy głos mówiący: "Synu Republiki, spójrz i ucz się". "Gdy głos ucichł, mroczny anioł po raz ostatni zanurzył wodę z oceanu i skropił nią Amerykę. Natychmiast ciemna chmura cofnęła się wraz z armiami, które przyniosła, pozostawiając mieszkańców ziemi zwycięskimi. "Wtedy raz jeszcze ujrzałem wsie, miasteczka i miasta, wyrastające tam, gdzie widziałem je wcześniej, podczas gdy jasny anioł, ozdabiając błękitny sztandar, który przyniósł pośród nich, zawołał donośnym głosem: "Dopóki gwiazdy pozostają, a niebiosa zsyłają rosę na ziemię, tak długo będzie trwała Unia". I zdjąwszy z czoła koronę, na której widniało słowo "Unia", umieścił ją na Sztandarze, podczas gdy ludzie, klęcząc, powiedzieli "Amen". "Scena natychmiast zaczęła zanikać i rozpływać się, a ja w końcu nie widziałem nic poza unoszącą się, wirującą parą, którą widziałem na początku. To również znikając, znalazłem się ponownie patrząc na tajemniczego gościa, który tym samym głosem, który słyszałem wcześniej, powiedział: "Synu Republiki, to, co widziałeś, jest tak zinterpretowane. Trzy wielkie niebezpieczeństwa nadejdą na Republikę. Najbardziej przerażające jest trzecie". "(Komentarz do jego słowa "trzeci" brzmi: Pomoc przeciwko TRZECIEMU niebezpieczeństwu przychodzi w postaci boskiej pomocy; po której cały zjednoczony świat nie zwycięży nad nią. Niech każde dziecko Republiki nauczy się żyć dla swojego Boga, swojej ziemi i Unii.)" ""Po tych słowach wizja zniknęła, a ja podniosłem się z miejsca i poczułem, że widziałem wizję, w której pokazano mi narodziny, postęp i przeznaczenie STANÓW ZJEDNOCZONYCH". "Takie, moi przyjaciele", zakończył czcigodny narrator, "były słowa, które usłyszałem z ust samego Waszyngtona, a Ameryka dobrze zrobi, jeśli z nich skorzysta".

Wojna, Zjawiska okultystyczne: Zaskakująco wiele idei dotyczących zjawisk nadprzyrodzonych skrystalizowało się wokół okoliczności wojny. Być może najbardziej uderzającym z nich była rzekoma wizja aniołów w Mons. Pierwszą informacją dotyczącą tego, lub przynajmniej najważniejszym i publicznym zapisem zdarzenia, była ta zawarta w Evening News z 4 września 1915 r., w której pan Machen opisał dowody jako przekazane mu przez oficera, który wycofywał się z Mons. Oficer ten był członkiem znanej rodziny wojskowej i osobą o dużej wiarygodności, która oświadczyła, że 26 sierpnia 1914 r. walczył w bitwie pod Le Cateau, z której jego dywizja wycofała się w dobrym stanie. "W nocy 27-go", mówi, "jechałem wzdłuż kolumny z dwoma innymi oficerami... Podczas jazdy uświadomiłem sobie, że na polach po obu stronach drogi, którą maszerowaliśmy, mogłem zobaczyć bardzo dużą grupę jeźdźców... Pozostali dwaj oficerowie przestali rozmawiać. W końcu jeden z nich zapytał mnie, czy widziałem coś na polach. Powiedziałem im, co widziałem. Trzeci oficer przyznał, że on również obserwował tych jeźdźców przez ostatnie dwadzieścia minut. Byliśmy tak przekonani, że to naprawdę kawaleria, że podczas następnego postoju jeden z oficerów zabrał grupę ludzi na rozpoznanie i nie znalazł tam nikogo. Potem noc stała się ciemniejsza i nie widzieliśmy już nic więcej". Pan Harold Begbie w swojej książce On the Side of the Angels stwierdza, że podczas odwrotu z Mons dostrzeżono wizję aniołów i podaje historię żołnierza, który stwierdza, że oficer podszedł do niego "w stanie wielkiego niepokoju" i wskazał mu "dziwne światło, które wydawało się być wyraźnie zarysowane i nie było odbiciem księżyca, ani żadnych chmur w okolicy. Światło stało się jaśniejsze i mogłem wyraźnie zobaczyć trzy kształty, jeden w środku, mający coś, co wyglądało jak rozpostarte skrzydła. Pozostałe dwa nie były tak duże, ale były całkiem wyraźnie odmienne od tego środkowego. Wyglądały, jakby miały długie, luźno zwisające szaty o złotym odcieniu i znajdowały się nad linią niemiecką zwróconą w naszą stronę. Staliśmy i obserwowaliśmy ich przez około trzy kwadranse". Wszyscy żołnierze batalionu, którzy to widzieli, z wyjątkiem pięciu, zginęli. Pan Begbie kontynuuje, mówiąc, że pielęgniarka powiedziała mu, że umierający żołnierz mówił jej o niechęci Niemców do ataku na naszą linię, "z powodu tysięcy żołnierzy za nami". Ten człowiek słyszał, jak niemieccy jeńcy tak mówili i całkowicie wierzył w fantazmatyczną naturę tych, którzy wspierali gospodarzy. W swojej monografii o łucznikach w Mons, pan Machen wysunął pomysł, że ci, których widziano przed odwrotem z Mons, byli duchami angielskich łuczników, którzy walczyli pod Agincourt, i pomysł ten zyskał szerokie rozpowszechnienie, a interesującą monografię napisał na ten temat pan Ralph Shirley. Mężczyźni z frontu również mówili ankieterom, że fantazmaty zmarłych często pojawiały się w przestrzeni między niemieckimi i brytyjskimi okopami zwanej "ziemią niczyją". Pan Shirley napisał również doskonałą broszurę o proroctwach i wróżbach Wielkiej Wojny - traktującą o różnych wypowiedziach wyroczni na temat gigantycznej walki, do których można się odnosić z przekonaniem. Również w początkowym okresie wojny krążyły opowieści o pojawianiu się świętych i opiekuńczych postaci przypominających patronów kilku sprzymierzonych krajów. Tak więc Anglicy byli przekonani, że w pewnych potyczkach widzieli postać świętego Jerzego na białym rumaku, a Francuzi byli równie pewni, że postacią tą był albo święty Dionizy, albo Joanna d′Arc. Ranni mężczyźni w szpitalach bazowych prosili o medaliony lub monety, na których odbite były podobizny tych świętych, aby potwierdzić składane przez nich oświadczenia.

Wayland Smith: Słynna postać z niemieckiego romansu mitologicznego i ojciec Welticha, którego wyszkolił w sztuce wojennej i wysłał na dwór Dietricha w Bernie. Dał mu miecz Miming i opowiedział o syrenie, swojej przodkini, do której miał się zwrócić w razie kłopotów. Wspomina się o nim również w opowieści o Sigfriedzie, gdy przebywał w towarzystwie kowala o imieniu Mimi, gdy Sigfried dołącza do kuźni. Jego kunszt jest chwalony w Beowulf Saga i jest tam i gdzie indziej wymieniany jako twórca niezniszczalnej zbroi. Jest nadprzyrodzonym kowalem ludów teutońskich i jest porównywalny do Wulkana w mitologii rzymskiej i do Hefajstosa w mitologii greckiej.

Wellington, Eleanor: brytyjska autorka zajmująca się okultyzmem, kształcona w Shrewsbury College w Oksfordzie. Studiowała psychoterapię analityczną i jest autorką wielu książek, zarówno historycznych, jak i beletrystycznych. Eleanor osiedliła się w Paryżu w poprzedniej dekadzie. Od młodości studiowała ezoterykę, a po wojnie zaczęła pisać. Jej pierwsza znacząca praca, The Occult History of Great Britain (1920), omawia linie ley, zakony magiczne i ich główne prace w historii Wielkiej Brytanii, w tym twierdzenia o okultystycznym zaangażowaniu Drake′a w pokonanie hiszpańskiej Armady. Książka nie zawiera szczegółów, jakich mógłby oczekiwać poważny student, jednak późniejsza Psychology and Western Hermetic Orders (1922) jest bardziej technicznie i historycznie zorientowanym tekstem, który jest silnie inspirowany mistyczno-psychologicznymi teoriami Carla Junga i omawia, w jaki sposób psychologia jest wykorzystywana (świadomie i nieświadomie) przez członków i grupy Western Orders. Wellington sugeruje, że istnieje podział między magią starożytną@ (tj. pierwotną lub uniwersalną nieświadomością) a innymi praktykami. Trzecia sekcja dotyczy znaczenia symboli. The Inner Temple (1925) to podręcznik, skierowany do oczytanych nowicjuszy. W Wellington omawia teorię i praktykę korzystania z własnej świątyni Wewnętrznej i to, w jaki sposób Świątynia Wewnętrzna jest centrum wielu organizacji ezoterycznych. Pisemne ćwiczenia (medytacje) prowadzą ucznia do stworzenia własnego bezpiecznego miejsca do pracy ezoterycznej, a praca uczy korzystania z Świątyni Wewnętrznej jako obrony. Steps on the Invisible Path (1930) jest towarzyszem i przedstawia dość czytelne zastosowanie dla bardziej zaawansowanej magii hermetycznej. Wellington stworzyła również kilka dzieł fikcji. Jej pierwsze, Travels in the ?ther (1926), dotyczy Roberta, młodego mężczyzny studiującego historię na szanowanym uniwersytecie. Jego studia zostają przerwane, gdy natrafia na ezoteryczne informacje, które pozwalają mu uratować życie przyjaciela i otwierają drzwi do jego inicjacji. Droga do domu prowadzi do nieznanego (1931) i Niewidzialna przestrzeń między (1934) dodają do jego przygód. Dzieła te są czytelną fikcją, choć można im zarzucić pewną suchość, która nęka ezoteryczną fikcję pisaną przez ezoteryków, i przypominają pisma Dion Fortune (Violet Mary Firth) bardziej niż bardziej tradycyjnie rysowane fikcje, takie jak Algernon Blackwood. Wprawne oko ma tendencję do widzenia historii cienko nałożonej na plan inicjacji. To powiedziawszy, są one w pełni czytelne jak Zanoni i można założyć, że przedstawiają one mniej więcej taką samą szansę dla młodszego pokolenia, jak dzieło Bulwer-Lyttona.

Waite, A. E.: angielski chrześcijański mistyk i pisarz na tematy masońskie i okultystyczne, napisał A New ncyclopaedia of Freemasonry: Their Rites, Literature, and History and Emblematic Freemasonry. Duży zbiór jego pism i listów znajduje się w Iowa Grand Lodge Library, Ceder Rapids. USA. Waite został przyjęty do Golden Dawn w styczniu 1891 r., chociaż jego uczestnictwo i zaangażowanie były sporadyczne. Wstępując do Societas Rosicruciana w Anglii (SRIA) w kwietniu 1902 r., Waite spowodował schizmę w Golden Dawn w następnym roku. Oczyścił magię z rytuałów, zastępując ją mistycyzmem. To stowarzyszenie, Niezależny i Wyprostowany Ryt Złotego Brzasku, wkrótce zostało rozdarte przez kolejne waśnie i rozwiązane przez Waite′a w 1914 r., a zastąpione przez Bractwo Różanego Krzyża w 1915 r. W tym czasie istniało około pół tuzina odgałęzień Oryginalnego Złotego Brzasku, wersja Waite′a była niewielką nutą w głównym temacie kontynuowanym przez Zakon Stella Matutina nie-mularza, dr R.W. Felkina. Waite podróżuje i wykłada w Wielkiej Brytanii.

Wilkołak: Człowiek tymczasowo lub na stałe przekształcony w wilka, od anglosaskiego oznaczało człowieka, a wulf wilka. Jest to faza likantropii (patrz), a w czasach starożytnych i średniowiecznych występowała bardzo często. Oczywiście, w Europie, gdzie wilk był jednym z największych zwierząt mięsożernych, przesąd ten zyskał popularność, podobne opowieści w innych krajach zwykle przedstawiały niedźwiedzie, tygrysy itd. Wiara ta jest prawdopodobnie pozostałością wczesnego kanibalizmu. Społeczności ludzi półcywilizowanych zaczęłyby unikać tych, którzy pożerali ludzkie mięso, a ci zostaliby wykluczeni i sklasyfikowani jako dzikie bestie, narastałaby idea, że mają coś wspólnego z tymi, a - koncepcja, że są w stanie przekształcić się w prawdziwe zwierzęta, prawdopodobnie powstałaby z tego. Były dwa rodzaje wilkołaków, dobrowolne i mimowolne. Dobrowolni byliby, jak powiedziano, tymi osobami, które z powodu swojego smaku ludzkiego mięsa, wycofały się ze stosunków z innymi. Wydawało się, że posiadają pewną i lość magicznej mocy, lub przynajmniej wystarczającą, aby przekształcić się w zwierzęcą postać według własnej woli. Dokonywali tego po prostu przez rozebranie się, przez zdjęcie pasa wykonanego z ludzkiej skóry lub założenie podobnego pasa z wilczej skóry, oczywiście substytutu całej wilczej skóry. Ale słyszymy również o tym, że zakładali całą skórę. W innych przypadkach ciało jest nacierane magiczną maścią lub wypijana jest woda z odcisku stopy wilka. Zjadany jest również mózg zwierzęcia. Olaus Magnus mówi, że wilkołaki z Liwonii wypijały szklankę piwa podczas inicjacji i powtarzały pewne magiczne słowa. Aby pozbyć się wilczego kształtu, usuwano zwierzęcy pas lub magik po prostu mruczał pewną formułę. W niektórych przypadkach przemiana miała być dziełem Szatana. Przesąd dotyczący wilkołaków wydaje się być niezwykle rozpowszechniony we Francji w XVI wieku, o czym świadczą liczne procesy, w niektórych z których wyraźnie wykazano, że miały miejsce morderstwa i kanibalizm. Również samohalucynacja była odpowiedzialna za niektóre z tych przypadków, domniemane wilkołaki w pełni przyznawały, że się przeobraziły i zabiły wiele osób. Ale na początku XVII wieku zdrowy rozsądek przyszedł z pomocą, a osoby składające takie wyznania nie były uznawane. W krajach teutońskich i słowiańskich uczeni narzekali, że wilkołaki wyrządzają więcej szkód niż prawdziwi przestępcy, a regularna "kolegium" lub instytucja dla Przypisywano im praktykę sztuki transformacji zwierząt. Mimowolne wilkołaki były często osobami przemienionymi w zwierzęcą postać z powodu popełnienia grzechu i skazanymi na spędzenie wielu lat w tej postaci. Tak więc niektórzy święci przemieniali grzeszników w wilki. W Armenii uważa się, że grzeszne kobiety są skazane na spędzenie siedmiu lat w postaci wilka. Takiej kobiecie ukazuje się demon, przynosząc wilczą skórę. Rozkazuje jej ją założyć, od którego momentu staje się wilkiem o naturze dzikiej bestii, pożerającym własne dzieci i dzieci obcych, wędrującym nocą, niezrażonym zamkami, zasuwami czy kratami, powracającym dopiero rano, by powrócić do ludzkiej postaci. Romans, zwłaszcza romans francuski, jest pełen wilkołaków, a jednym z najbardziej niezwykłych przykładów tego jest Pieśń Marie de France zatytułowana Bisclavet, Pieśń o wilkołaku. Wiele wilkołaków to niewinne osoby cierpiące z powodu czarów innych. Aby odzyskać swoją prawdziwą postać, musieli klęczeć w jednym miejscu przez sto lat, stracić trzy krople krwi, zostać powitani jako wilkołaki, mieć na ciele uczyniony znak krzyża, być trzykrotnie przezywani imionami nadanymi im przez chrzest lub trzykrotnie uderzeni nożem w czoło. Według Donata de Hautemera, cytowanego przez Goularta, istnieją likantropy, które są tak zdominowane przez swój melancholijny humor, że naprawdę wierzą, że zostały przemienione w wilki. Ta choroba, według świadectwa Aetiusa w jego szóstej księdze, rozdziale XI, i Paulusa w jego trzeciej księdze, rozdziale XVI, i innych współczesnych, jest rodzajem melancholii, o czarnej i ponurej naturze. Ci, których ona atakuje, opuszczają swoje domy w lutym, naśladują wilki w prawie każdym szczególe i wędrują całą noc po cmentarzach i grobowcach, tak że można zaobserwować cudowną zmianę w umyśle i usposobieniu, a przede wszystkim w zepsutej wyobraźni likantropa. Pamięć jednak jest nadal silna, jak zauważyłem u jednego z tych likantropicznych melancholików, których nazywamy wilkołakami. Pewnego dnia bowiem ktoś, kto dobrze mnie znał, został dotknięty swoją chorobą, a spotkawszy go, odsunąłem się trochę, bojąc się, że może mnie zranić. On, spojrzawszy na mnie przez chwilę, przeszedł dalej, a za nim tłum ludzi. Na ramieniu niósł całą nogę i udo trupa. Po otrzymaniu starannej opieki medycznej został wyleczony z tej choroby. Kiedy spotkałem się ze mną przy innej okazji, zapytał mnie, czy nie bałem się, kiedy spotkał mnie w takim a takim miejscu, co sprawiło, że pomyślałem, że jego pamięć nie została uszkodzona przez gwałtowność choroby, chociaż jego wyobraźnia została tak bardzo uszkodzona. "Guillaume de Brabant; w opowieści Wier, powtórzonej przez Goularta, napisał w swojej Historii, że pewien człowiek o zdrowym rozsądku i ugruntowanym zrozumieniu był nadal tak dręczony przez złego ducha, że w określonej porze roku myślał, że jest drapieżnym wilkiem i biegał tu i tam po lasach, jaskiniach i pustyniach, goniąc małe dzieci. Mówiono, że tego człowieka często widywano biegnącego po pustyniach jak człowieka nieprzytomnego, a w końcu dzięki łasce Bożej odzyskał przytomność i został uzdrowiony. Był też, jak opowiada Job Fincel w drugiej księdze O cudach, wieśniak niedaleko Paule w roku 1541, który uważał się za wilka i napadł na kilku ludzi na polach, zabijając nawet niektórych. W końcu schwytany, choć nie bez wielkich trudności, stanowczo twierdził, że jest wilkiem i że jedynym sposobem, w jaki różnił się od innych wilków, było to, że one nosiły swoje futro na zewnątrz, podczas gdy on nosił swoje między skórą a ciałem. Pewne osoby, bardziej nieludzkie i wilcze niż on, chciały sprawdzić prawdziwość tej historii i poważnie pocięły mu ramiona i nogi. Następnie, poznając swój błąd i niewinność melancholika, przekazali go pod rozwagę chirurgom, w których rękach zmarł kilka dni później. Dotknięci tą chorobą są bladzi, mają ciemne i wynędzniałe oczy, widzą tylko z trudem; język jest suchy, a cierpiący bardzo spragniony. Pliniusz i inni piszą, że mózg niedźwiedzia pobudza takie zwierzęce wyobrażenia. Mówi się nawet, że pewnego hiszpańskiego dżentelmena dano kotu w naszych czasach, co tak zaniepokoiło jego umysł, że wyobrażając sobie, że zamienia się w niedźwiedzia, uciekł w góry i pustynie. "Jeśli chodzi o wilkołaki, których wyobraźnia była tak uszkodzona", mówi Goulart, "że dzięki jakiejś szatańskiej skuteczności wydawały się wilkami, a nie ludźmi tym, którzy widzieli, jak biegają i czynią wszelkiego rodzaju krzywdę, Bodin utrzymuje, że diabeł może zmienić kształt jednego ciała w kształt drugiego, w wielkiej mocy, jaką Bóg mu daje w tym elementarnym świecie. Mówi więc, że mogą istnieć wilkołaki, które naprawdę zostały przemienione w wilki, cytując różne przykłady i historie, aby udowodnić swoje twierdzenie. Krótko mówiąc, po wielu sporach wierzy w formy likantropii Colta. A co do tej ostatniej, na końcu tego rozdziału przedstawiono podsumowanie jego twierdzenia, mianowicie, że ludzie są czasami przemieniani w zwierzęta, zachowując w tej formie ludzki rozum; może się to zdarzyć za sprawą bezpośredniej mocy Boga, albo może się zdarzyć, że daje on tę moc Szatanowi, który wykonuje jego wolę, a raczej jego niepokojące sądy. A jeśli wyznamy (mówi) prawdy świętej historii w Danielu, dotyczące przemiany Nabuchodonozora i historii żony Lota zamienionej w nieruchomy kamień, przemiana ludzi w wołu lub kamień jest z pewnością możliwa; a w konsekwencji również przemiana w inne zwierzęta. G. Peucer mówi, mówiąc o likantropii. Co do mnie, dawniej uważałem za śmieszne i fantastyczne historie, które często słyszałem o przemianie ludzi w wilki; ale dowiedziałem się z wiarygodnych źródeł i zeznań wiarygodnych świadków, że takie cienkie. - s nie są wcale wątpliwe ani niewiarygodne, ponieważ opowiadają o takich przemianach mających miejsce dwanaście dni po Bożym Narodzeniu w Liwonii i sąsiednich krajach; ponieważ zostały udowodnione jako prawdziwe przez wyznania tych, którzy zostali uwięzieni i torturowani za takie zbrodnie. Oto sposób, w jaki się to odbywa. Zaraz po tym, jak minął dzień Bożego Narodzenia, kulawy chłopiec krąży po kraju, wołając tych niewolników diabła, których jest wielu, i nakazując im, aby za nim podążali. Jeśli zwlekają lub idą zbyt wolno, natychmiast pojawia się wysoki mężczyzna z biczem, którego rzemienie są zrobione z żelaznych łańcuchów, którym popędza ich do przodu, a czasami chłoszcze biedaków tak okrutnie, że ślady bicza pozostają na ich ciałach jeszcze długo i sprawiają im ogromny ból. Gdy tylko wyruszą w drogę, wszyscy zamieniają się w wilki. Podróżują tysiącami, mając za przewodnika nosiciela bicza, za którym maszerują. Gdy docierają do pól, rzucają się na plotkarzy, których tam znajdują, rozdzierając i zabierając wszystko, co mogą, i wyrządzając wiele innych szkód; ale nie wolno im dotykać ani ranić ludzi. Gdy zbliżają się do jakichkolwiek rzek, ich przewodnik rozdziela wody swoim biczem, tak że wydają się otwierać i pozostawiają suchą przestrzeń, przez którą można przejść. Pod koniec dwunastu dni cała grupa rozprasza się, a każdy wraca do swojego domu, odzyskawszy właściwą sobie postać. Ta przemiana, jak mówią, następuje w ten sposób. Ofiary padają nagle na ziemię, jakby nagle zachorowały, i pozostają nieruchome i rozciągnięte jak trupy, pozbawione wszelkich odczuć, gdyż nie poruszają się, ani nie przemieszczają z miejsca na miejsce, ani nie zamieniają się w wilki, przypominając w ten sposób padlinę, gdyż chociaż są turlane lub potrząsane, nie dają żadnego znaku życia. Bodin opowiada o kilku przypadkach likantropii i ludzi zamienionych w zwierzęta. Pierre Mamot, w małym traktacie, który napisał o czarownikach, mówi, że zaobserwował tę przemianę ludzi w wilki, będąc w tym czasie w Sabaudii. Henryk z Kolonii w traktacie opisał przemianę jako niewątpliwą. A Ulryk w małej książce poświęconej cesarzowi Zygmuntowi pisze o sporze przed cesarzem i mówi, że uzgodniono, zarówno na podstawie rozumu, jak i doświadczenia niezliczonych przykładów, że taka przemiana była faktem; i dodaje, że sam widział wilkołaka w Konstancji, który został oskarżony, skazany, potępiony i w końcu stracony po swoim wyznaniu. A kilka książek opublikowanych w Niemczech mówi, że jeden z największych królów chrześcijaństwa, który niedawno zmarł i który miał reputację jednego z największych czarowników na świecie, często zmieniał się w wilka. "Pamiętam, że prokurator generalny króla, Bourdin, opowiedział mi inną, która została wysłana do niego z Niderlandów, z całym procesem podpisanym przez sędziego i urzędników, o wilku, który został trafiony strzałą. w udo, a potem znalazł się w łóżku ze strzałą (którą wyrwał), odzyskując ludzką postać, a strzała została rozpoznana przez tego, kto ją wystrzelił - czas i miejsce poświadczone przez tożsamość osoby." "Garnier, osądzony i skazany przez parlament Dole, będąc w postaci wilkołaka, złapał dziewczynkę w wieku dziesięciu lub dwunastu lat w winnicy Chastenoy, ćwierć ligi od Dole, i zabiwszy ją zębami i pazurami - jak ręce, zjadł część jej ciała i zaniósł resztę swojej żonie. Miesiąc później, w tej samej postaci, wziął inną dziewczynę i zjadłby ją również, gdyby nie, jak sam wyznał, powstrzymały go trzy osoby, które akurat przechodziły; a dwa tygodnie później udusił chłopca w wieku dziesięciu lat w winnicy Gredisans i zjadł jego ciało; i w postaci człowieka, a nie wilka, zabił innego chłopca w wieku dwunastu lub trzynastu lat w lesie w wiosce Porouse z zamiarem zjedzenia go, ale znów mu przeszkodzono. Został skazany na spalenie, a wyrok wykonano". W parlamencie w Bezangon oskarżonymi byli Pierre Burgot i Michel Verdun, którzy przyznali się do wyrzeczenia się Boga i przysięgli służyć diabłu. A Michel Verdun zaprowadził Burgosa na bord du Chastel Charlon, gdzie każdy nieśli świecę z zielonego wosku, która świeciła niebieskim płomieniem. Tam tańczyli i składali ofiary diabłu. Następnie po namaszczeniu zostali przemienieni w wilki, biegnąc z niewiarygodną szybkością; następnie zostali ponownie przemienieni w ludzi i nagle przemienieni z powrotem w wilki, "kiedy cieszyli się towarzystwem wilczyc tak samo, jak towarzystwem swoich żon. Wyznali również, że Burgot zabił siedmioletniego chłopca swoimi wilczymi pazurami i zębami, zamierzając go zjeść, ale chłopi ruszyli w pogoń i przeszkodzili mu. Burgot i Verdun zjedli razem cztery dziewczyny; i spowodowali, że ludzie umarli przez dotknięcie pewnego proszku." "Job Fincel, w jedenastej księdze swoich Cudów napisał, że w Padwie był wilkołak, którego złapano i obcięto mu wilcze pazury, a w tej samej chwili odkryto, że ma obcięte ramiona i stopy. To jest podane, aby wzmocnić argument przeciwko czarownikom z Vernon (1556), którzy zebrali się w starym i zrujnowanym zamku pod postacią nieskończonej liczby kotów. Pewnego wieczoru przybyło tam czterech lub pięciu mężczyzn, którzy postanowili spędzić tam noc. Zostali obudzeni przez mnóstwo kotów, które napadły na nich, zabiły jednego z nich i zraniły inne. Mężczyźni jednak zdołali zranić kilka kotów, które po odzyskaniu ludzkiej postaci odkryły, że zostały ciężko ranne. I choć może się to wydawać niewiarygodne, proces nie został przeprowadzony." "Ale pięciu inkwizytorów, którzy eksperymentowali w tych sprawach, pozostawiło na piśmie, że w Strasburgu było trzech czarowników, którzy pod postacią trzech dużych kotów napadli na robotnika, a broniąc się zranił i rozproszył koty, które w tym samym momencie znalazły się na łóżkach dla chorych, pod postacią ciężko rannych kobiet. Na rozprawie oskarżyli tego, który ich uderzył, a on powiedział sędziom o godzinie i miejscu, gdzie został napadnięty przez koty, i jak je zranił." (Zobacz Lykantropia.)

Wyspy Indii Zachodnich: Magia i czary na Wyspach Indii Zachodnich są w całości domeną ludności murzyńskiej, która posiada specjalne kulty magiczne zwane Obeah i Vaudoux, warianty fetyszyzmu zachodnioafrykańskiego. Podstawową ideą Obeahizmu i Vaudoux jest kult i przebłaganie węża - boga Obi - zachodnioafrykańskie słowo oznaczające Ducha Zła. Vaudoux lub Voodoo to forma Obeah praktykowana na Haiti, Santo Domingo i Francuskich Indiach Zachodnich. Jej obrzędom zawsze towarzyszy ofiara z drobiu i kóz, a w zbyt wielu przypadkach składanie ofiary z - kozy bez rogów - ludzkiej, zwykle młodej dziewczyny lub chłopca. Samotne gaje i górskie jaskinie, w których wyznawcy Vaudoux cieszą się orgiami nocy Walpurgii, rzadko zdradzają swoje sekrety. Istnieją dwie sekty Vaudoux - biała i czerwona. Pierwsza, która wierzy tylko w składanie ofiar z białych kur i kóz, jest tolerowana przez prawa Haiti, a jej obrzędy są tak powszechnie praktykowane jak te w Kościele Katolickim. Ale nawet czerwona sekta, która otwarcie opowiada się za składaniem ofiar z ludzi, rzadko jest ingerowana. Władze nie ośmielają się jej tłumić, ponieważ ich własni policjanci i żołnierze są pełni podziwu dla "Papaloi, - i - Mamaloi" - kapłanów i kapłanek boga węża. Co więcej, w ostatnich latach byli prezydenci Haiti, którzy wierzyli w Vaudoux. Hipolit sam był "papieskim - i". Uderzył w czarny bęben z koziej skóry na ulicach stolicy, aby zwołać wiernych, aby zobaczyli, jak zabija kurę sensel. Inny prezydent, Geffard, próbował wypełnić swój obowiązek i wykorzenić kult. Dokonano na nim straszliwej zemsty. Jego młoda córka, Cora, została zastrzelona, gdy klęczała w modlitwie przed ołtarzem kościoła w Port-au-Prince. Do dziś w stolicy Haiti, w pobliżu łuku triumfalnego, znajduje się świątynia czerwonej sekty, na której widnieje napis "Wolność - postęp w edukacji". Pod rządami brytyjskimi Obeah przybiera formy mniej niebezpieczne dla porządku społecznego niż na Haiti; niemniej jednak jest stałym zagrożeniem publicznym na Jamajce i innych brytyjskich wyspach zachodnich Indii. Jest zaciekłym wrogiem religii, edukacji i awansu społecznego. W dawnych czasach działał za pomocą masowego zatruwania, a w całkiem niedawnych dniach było niemało przypadków Obeahmenów próbujących dokonać morderstwa w stary sposób. Ulubioną metodą Obeahmenów, zarówno na Jamajce, jak i na Haiti, jest mieszanie nieskończenie małych włosków bambusa w jedzeniu osób, które odmawiają ugięcia przed nimi kolan. To ostatecznie powoduje złośliwą dyzenterię. Jeśli dotknięty chorobą pozostaje krnąbrny, umiera; jeśli pogodzi się z Obeahmanem i da mu piękny prezent, powolny proces zatruwania ustaje, a on żyje. We wszystkich kryzysach i kłopotach życiowych Murzyn udaje się do Obeahmana. Jeśli musi stawić się w sądzie policyjnym, płaci Obeahmanowi, aby tam również poszedł i "naprawił oko" sędziego, aby został zwolniony. Być może został wyrzucony ze swojego urzędu diakona w kaplicy baptystów przez białego pastora za niemoralność. W takim przypadku Obeahman zorganizuje wybór najpotężniejszych zaklęć, takich jak suszone jaszczurki, kości drobiu i ziemia cmentarna, które zostaną umieszczone w Biblii pastora, aby mógł na nie patrzeć, gdy będzie szukał tekstu swojego kazania. Następnie, jeśli Obeah działa prawidłowo, błądzący diakon zostanie przyjęty z powrotem do urzędu. Nawet kolorowi ludzie wykształceni i piastujący oficjalne stanowiska są często skażeni obeahizmem. Często wykorzystują go dla zysku i zwiększenia swojej władzy nad nieświadomymi Murzynami. Mulat przewodniczący rady parafialnej - jamajskiego odpowiednika naszej rady hrabstwa - został wysłany do więzienia za praktykowanie obeah zaledwie kilka lat temu. Wybitnym członkiem rady miasta Kingston był czołowy obeahman na wyspie - papież kultu. Był tak sprytny, że policja nigdy nie mogła go złapać, chociaż miał zarabiać ponad 3000 rocznie dzięki swoim nikczemnym praktykom. Pewnego razu jacyś detektywi wtargnęli do jego mieszkania, ale otrzymał w porę ostrzeżenie i uciekł. Pewien dziennikarz tak opisuje "czerwoną" ceremonię w Vaudoux: "Widziałem "biały rytuał kilka razy w Port-au-Prince i gdzie indziej, aż w końcu pozwolono mi, dzięki uprzejmości generała mulata, być świadkiem "czerwonego" rytuału. Poinformowano mnie, że będą składane w ofierze tylko koguty i kozy, i tak się okazało. Generał zaprowadził mnie do małego lasu około trzech mil od miasta Jacinel. W świetle flar naftowych zobaczyłem około czterdziestu mężczyzn i kobiet zgromadzonych wokół prymitywnego kamiennego ołtarza, na którym, owinięty wokół kija cocomacacque, znajdował się święty zielony wąż. "Mamaloi", wysoka, złowrogo wyglądająca Murzynka, była ubrana w szkarłatną szatę, z czerwonym turbanem na głowie. Tańczyła przed ołtarzem kręty taniec i monotonnie śpiewała starożytną zachodnioafrykańską pieśń, którą powtarzali widzowie. Szybko podniosła się do szaleńczego podniecenia, zatrzymując się co jakiś czas, by napić się z jednej z butelek rumu, które swobodnie przechodziły z rąk do rąk. W końcu podniosła błyszczącą maczetę z ołtarza i drugą ręką chwyciła czarnego koguta trzymanego przez przechodnia. Gwałtownie zakręciła ptakiem wokół głowy, aż pióra pofrunęły we wszystkie strony, a następnie jednym szybkim uderzeniem odcięła głowę od ciała. Napięte i straszne podniecenie sprawiło, że czciciele milczeli, ale wybuchnęli dzikim krzykiem, gdy kapłanka przycisnęła krwawiącą szyję zarżniętego ptaka do swoich ust. Potem zanurzyła palec we krwi i uczyniła znak krzyża na czole, a następnie przycisnęła go do czoła któregoś ze swoich uczniów." Człowieka obeah zawsze można łatwo rozpoznać, jeśli ktoś miał wiele do czynienia z Murzynami. Ma nieopisanie złowrogi wygląd. Jest nieumyty, obdarty, często pół szalony, zwykle chory i prawie zawsze ma owrzodziałą nogę. To ostatnie jest rzeczywiście oznaką plemienia. Często jest bardzo starym Murzynem, który znał "dni niewolnictwa" i ponad połowa wierzy w jego magiczne pretensje. Ale nie wszyscy należą do tego podejrzanego typu. Nawet niektórzy biali plantatorzy nie gardzą korzystaniem z obeah, chociaż oczywiście nie wierzą w to. Kradzież upraw przez Murzynów jest jedną z największych prób w ich życiu. Czasami ozdabiają drzewa wokół krawędzi "kawałka banana" lub gaju pomarańczowego miniaturowymi trumnami, starymi kośćmi, butelkami brudnej wody, i inne przedmioty obeah; a wtedy Murzyni nie ośmielą się wejść i ukraść. Interesujący raport opublikowany w jamajskim czasopiśmie w 1908 roku podaje szczegóły przypadku obeah opętania lub nawiedzenia w następujący sposób: "Sprawa celebrowana niedawno w Half-way Tree Court, Jamajka, to była sprawa Rex v. Charles Donaldson za; nielegalne praktykowanie obeah. Robert Robinson, który oświadczył, że był robotnikiem mieszkającym w Trench Pen, w parafii St. Andrew, oświadczył, że we wtorek, 8-go, siedział przed cmentarzem May Pen przy Spanish Town Road. Wracał z pracy i miał białą chustkę zawiązaną wokół głowy. Czuł się źle, co skłoniło go do zajęcia miejsca. Kiedy tam siedział, podszedł do niego więzień. Nie znał wcześniej tego mężczyzny, ale zaczął go pytać, co się dzieje. Świadek odpowiedział: "Jestem dobrze chory". Więzień powiedział: "Nie, nie jesteś chory; masz przy sobie dwa duchy - jednego kreola i jednego kulisa." Świadek powiedział więźniowi, żeby odszedł i został sam. Następnie zobaczył więźnia w środę 9-go. Przyszedł do niego w Bumper Hall, gdzie pracował, i powiedział mu: "Człowieku, jak mnie tu znalazłeś?" "Och," odpowiedział więzień, "jeśli człowiek jest w piekle, mogę go znaleźć; przychodzę, żebyś dał mi tę robotę?" Świadek zapytał wtedy: "Jaką robotę?" a oskarżony powiedział mu, że chce zabrać dwa duchy." Zrobiłby to za 25 funtów i zabił "za każdą sumę od 25 do 50 funtów. Pracował dla wszystkich klas - białych, czarnych, kulisów, Chińczyków itp. Świadek powiedział, że nie dał mu "dobrej zgody" w tamtym czasie, ale zgłosił sprawę po tym, jak oskarżony odszedł Clarkowi i Wrightowi, dwóm świadkom w tej sprawie. Clark powiedział mu, że nie może straszyć mężczyzny, tylko iść do domu. W czwartek, 10-go, oskarżony przyszedł do niego na podwórko w French Pen. Oskarżony powiedział mu, że wróci do niego, aby zdjąć ducha. Powiedział mu również, aby przyniósł butelkę rumu i 5 szylingów. On (świadek) wyraził zgodę na układ. Oskarżony zaczął od zdjęcia marynarki. Następnie otworzył swoją "teczkę" i wyjął kawałek kredy. Następnie oskarżony zrobił trzy znaki na stole i wyjął fiolkę i biały kamień. Fiolka zawierała coś, co wyglądało jak rtęć. Ułożył swoje przybory na stole. Składały się one z - dużej butelki whisky z czymś żółtym, świecy, talii kart, lustra, trzech obrazków papierosów, scyzoryka itp. Oskarżony wyjął również gwizdek, w który zadął, a następnie położył karty na stole. Następnie poprosił o 5 szylingów, które mu wręczono. Położył monety na kartach wokół zapalonej świecy. Kufel rumu, który przyniósł (świadek), stał na stole, a więzień nalał trochę do garnka. Wyszedł na zewnątrz i rozlał rum w czterech rogach domu. Oskarżony wrócił i powiedział: "Papo! papo! twoja sprawa jest bardzo zła! Na zewnątrz są dwa duchy. Kreol jest zły, ale kulis jest raczej gorszy. Ale jeśli jest z piekła rodem, to go złapię". Więzień zaczął wtedy gwizdać w bardzo zabawny sposób - sposób, w jaki nigdy wcześniej nie słyszał gwizdka. Zaczął też mówić w nieznanym języku i przywoływać duchy. Pan Lake - "Czy nie ma wśród was wielu ludzi, którzy wierzą, że duchy mogą was skrzywdzić i molestować? Świadek - "Nie, ja nie jestem duchem". Pan Lake - "Czy nie powiedziałeś mu, że jakiś dupek uderzył cię w plecy i słyszałeś głosy, które cię wołają?" Świadek - "Powiedział mi to". Kontynuując, świadek powiedział, że widział wszelkiego rodzaju duchy w różnych czasach i różnego rodzaju. Pan Lake - "Oboje płci, mężczyźni i kobiety? Świadek - "Tak; każdy mężczyzna, który potrafi widzieć duchy, odróżni ducha mężczyzny od ducha kobiety. Nigdy nie chodzą prosto".

Werbena: Święte zioło, którym skrapiano ołtarze Jowisza. Wodę zawierającą werbenę skrapiano również w domach, aby wypędzać złe duchy. Szczególnie wśród druidów stosowano ją w związku z wieloma formami przesądów. Zbierali go o świcie, zanim wzeszło słońce. Późniejsi czarownicy stosowali tę samą praktykę, a demonolodzy uważają, że aby przywołać demony, trzeba zostać ukoronowanym werbeną.

Wallace Alfred Russel: Wybitny brytyjski przyrodnik, który odkrył teorię ewolucji niezależną od Darwina. Urodził się w Usk, w Monmouthshire, 8 stycznia 1823 r. Jego badania naukowe obejmowały badanie zjawisk spirytualizmu i stał się niezachwianym wyznawcą autentyczności tych przejawów. Dr Wallace miał wyjątkowe okazje do ich studiowania w związku z panią Guppy, która jako panna Nichols mieszkała przez jakiś czas z jego siostrą. Wśród jego prac znajdowała się praca zatytułowana Miracles and Modern Spiritualism, opublikowana w 1881 r. Poglądy dr. Wallace′a na zjawiska psychiczne pozostały niezmienne aż do jego śmierci w 1903 r. Jego pozycja naukowa uczyniła go ostoją siły dla spirytualistów.

Walenty, Bazyli: Ten niemiecki adept filozofii hermetycznej powszechnie uważa się za urodzonego w Moguncji pod koniec XIV wieku. Jako młody człowiek przyjął święcenia kapłańskie i odnotowano, że wstąpił do opactwa św. Piotra w Erfurcie i ostatecznie został jego przeorem; ale poza tym niewiele o nim wiadomo, a nawet data jego śmierci jest niepewna. Wydaje się, że był bardzo skromną osobą, ponieważ według Olausa Borrichiusa, autora Be Ortu et Progressu Chemim, Walenty uwięził wszystkie rękopisy swoich prac naukowych wewnątrz jednego z filarów kościoła opactwa; i tam mogły pozostać na czas nieokreślony, ale burza w końcu przypadkowo wytrąciła je z ich osobliwej kryjówki. Możliwe jest oczywiście, że uwięzienie to nie było całkowicie spowodowane skromnością ze strony autora, a raczej wynikało z jego obawy przed wizytą Inkwizycji w przypadku odkrycia jego alchemicznych skłonności; ale jakkolwiek by było, dzieła Valentine′a z pewnością wyróżniają go jako bardzo bystrego człowieka i zdolnego naukowca. W przeciwieństwie do większości analogicznej literatury średniowiecznej, jego traktaty nie są wszystkie napisane po łacinie, niektóre z nich są w wysokim holenderskim, a inne w ojczystym języku autora niemieckim; a wśród tych w tym ostatnim języku wyróżnia się Triumfalny rydwan antymonu, opublikowany po raz pierwszy w Lipsku w 1624 r. Tutaj Valentine wychwala antymon jako doskonałe lekarstwo, podczas gdy tom zawiera również długi metryczny traktat o kamieniu filozoficznym, autor twierdzi, że ktokolwiek chciałby go odkryć i użyć, musi czynić dobroczynne uczynki, umartwiać ciało i modlić się nieustannie.

Wampir: (ros. Wampir, południoworos. upuir, prawdopodobnie od rdzenia Pi, pić, z przedrostkiem va lub av.) Zmarły, który powraca w postaci ducha z grobu w celu niszczenia i wysysania krwi żywych osób, lub żywy czarownik, który przyjmuje specjalną postać w tym samym celu. Koncepcja wampira jest najbardziej rozpowszechniona wśród ludów słowiańskich, a szczególnie w krajach bałkańskich, na Węgrzech, w Czechach, na Morawach i na Śląsku, a na tych terytoriach w latach 1730-35 miała miejsce wyraźna epidemia wampiryzmu, ale w żadnym wypadku nie ogranicza się ona do nich. Na Białorusi i Ukrainie uważa się, że wampiry są na ogół czarodziejami lub czarownikami, ale w Bułgarii i Serbii uważa się, że każde zwłoki, nad którymi przeskoczy kot lub pies albo nad którymi przeleciał ptak, mogą stać się wampirem. W Grecji wampir znany jest jako broncolaia lub bourkabakos, co zostało zidentyfikowane ze słowiańską nazwą wilkołaka, "vlkodlak" lub vukodlak. Wampir również często ma kraść serce swojej ofiary i piec je na wolnym ogniu, wywołując w ten sposób niekończące się miłosne tęsknoty. Gdy zostanie odkryty jeden przypadek, prawie zawsze następuje po nim kilka innych. Wynika to z okoliczności, że uważa się, że ofiara wampira tęskni i umiera, a po śmierci sama staje się wampirem i w ten sposób należycie zaraża innych. Podczas ekshumacji podejrzanego wampira doświadczone osoby szukają różnych dobrze znanych oznak. Tak więc, jeśli w glebie nad grobem zostanie zaobserwowanych kilka otworów o szerokości palca mężczyzny, można podejrzewać wampiryczny charakter jego mieszkańca. Po odkopaniu zwłok zazwyczaj okazuje się, że mają one szeroko otwarte oczy, rumianą i żywą cerę oraz usta, a ich ogólny wygląd jest świeży i nie wykazują oznak zepsucia. Można również stwierdzić, że włosy i paznokcie urosły jak za życia. Na gardle można poszukać dwóch małych, sinych śladów. Trumna jest również bardzo często pełna krwi, ciało ma spuchnięty i przekrwiony wygląd, a całun jest często w połowie pożarty. Po zbadaniu okazuje się, że krew w żyłach zwłok jest w stanie płynnym jak za życia, a kończyny są giętkie i elastyczne i nie mają sztywności śmierci. Przykłady wampiryzmu. - Istnieje wiele dobrze uwierzytelnionych przykładów wampiryzmu. Charles Ferdinand de Schertz w swoim dziele Magia Posthuma wydrukowanym w Olmutz w 1706 r. opowiada kilka historii o zjawach tego rodzaju i szczegółowo opisuje szkody, jakie one wyrządzają. Jedna z nich dotyczy pasterza ze wsi Blow, niedaleko miasta Kadam w Czechach, który pojawiał się przez dłuższy czas i odwiedzał kilka osób, które wszystkie zmarły w ciągu ośmiu dni. W końcu mieszkańcy Blow odkopali ciało pasterza i wbili je w ziemię za pomocą wbitego w nie palika. Mężczyzna, nawet w tym stanie, śmiał się z ludzi, którzy pracowali przy nim, i powiedział im, że byli bardzo uprzejmi, aby wyposażyć go w kij, którym będzie mógł bronić się przed psami. Tej samej nocy wydostał się ze stosu, przestraszył kilka osób, ukazując się im, i spowodował śmierć o wiele większej liczby osób niż do tej pory. Następnie został wydany w ręce kata, który wsadził go na wóz, aby go spalić poza miastem. Gdy jechali, zwłoki wrzeszczały w najbardziej odrażający sposób i rzucały się na wszystkie strony, jakby były żywe; i gdy znów przebito go kołkiem, wydał głośny krzyk, a z rany wytrysnęła wielka ilość świeżej, jaskrawej krwi. Na koniec ciało zostało spalone na popiół, a ta egzekucja ostatecznie położyła kres pojawianiu się widma i zarażaniu wioski. Calmet w swojej rozprawie o wampirach dołączonej do jego rozprawy o objawieniach (tłumaczenie angielskie, 1759), podaje kilka dobrze uwierzytelnionych przykładów wampiryzmu, a mianowicie: Minęło już około piętnastu lat, odkąd żołnierz, który mieszkał w domu chłopa z Hajdamaku, na granicy Węgier, zobaczył, gdy siedział przy stole ze swoim gospodarzem, jak nieznajomy wchodzi i siada obok nich. Gospodarz domu i reszta towarzystwa byli dziwnie przerażeni, ale żołnierz nie wiedział, co o tym myśleć. Następnego dnia chłop zmarł, a gdy żołnierz zaczął dociekać, co to oznacza, powiedziano mu, że to ojciec jego gospodarza, który nie żył i został pochowany ponad dziesięć lat temu, przyszedł i usiadł przy stole, i powiadomił syna o jego śmierci. Żołnierz wkrótce rozpowszechnił tę historię w swoim pułku i w ten sposób dotarła ona do oficerów generalnych, którzy zlecili hrabiemu de Cabreras, kapitanowi w pułku piechoty Alandettiego, przeprowadzenie dokładnego dochodzenia w tej sprawie. Hrabia, w obecności kilku oficerów, złożył zeznania całej rodziny, która jednomyślnie przysięgła, że widmo było ojcem właściciela ziemskiego i że wszystko, co powiedział żołnierz, było całkowitą prawdą. To samo poświadczyli również wszyscy mieszkańcy wioski. W rezultacie ciało widma zostało wykopane i okazało się, że jest w takim samym stanie, jakby było dopiero co martwe, a krew przypominała krew żywej osoby. Hrabia de Cabreras rozkazał odciąć mu głowę i ponownie pochować ciało. Następnie przystąpił do składania zeznań przeciwko innym widmom tego samego rodzaju, a w szczególności przeciwko mężczyźnie, który nie żył od ponad trzydziestu lat i pojawił się trzykrotnie w swoim domu w porze posiłku. Podczas pierwszej wizyty przypiął się do szyi własnego brata i wysysał jego krew; podczas drugiej wizyty potraktował w ten sam sposób jedno ze swoich dzieci; a za trzecim razem przypiął się do służącego rodziny i wszyscy trzej zmarli na miejscu. "Na podstawie tych dowodów hrabia wydał rozkaz, aby go wykopać, a gdy znaleziono go, podobnie jak pierwszego, z krwią w stanie płynnym, jakby był żywy, wbito mu wielki gwóźdź w skronie i ponownie go pochowano. Hrabia nakazał spalić trzeciego, który nie żył od ponad szesnastu lat i został uznany za winnego zamordowania dwójki własnych dzieci przez wysysanie ich krwi. Następnie komisarz złożył raport oficerom generalnym, którzy wysłali delegację na dwór cesarski po dalsze wskazówki; a cesarz wysłał rozkaz, aby sąd składający się z oficerów, prawników, lekarzy, chirurgów i kilku teologów udał się i zbadał przyczynę tych niezwykłych wydarzeń na miejscu". Dżentelmen, który zapoznał mnie ze wszystkimi tymi szczegółami, otrzymał je od samego hrabiego de Cabreras, we Fryburgu w Brisgau, w roku 1730. "Inne przypadki, do których nawiązuje Calmet, są następujące: W części Węgier, znanej po łacinie pod nazwą Oppida Heidonum, po drugiej stronie Tybiskusa, potocznie zwanego Cisą; to znaczy między tą częścią tej rzeki, która nawadnia szczęśliwy kraj Tockay, a granicami Transylwanii, ludzie zwani Heydukes mają pojęcie, że istnieją zmarli, nazywani przez nich wampirami, którzy wysysają krew żywych, tak aby widocznie odpadali do skóry i kości, podczas gdy same tusze, niczym pijawki, są wypełnione krwią do takiego stopnia, że wydostaje się ona wszystkimi otworami ich ciała. Pojęcie to zostało ostatnio potwierdzone przez kilka faktów, co do których, jak sądzę, nie możemy wątpić, biorąc pod uwagę świadków, którzy je poświadczają. Niektóre z najistotniejsze z tych faktów opowiem teraz. Około pięć lat temu pewien Heyduke, imieniem Arnold Paul, mieszkaniec Medreigi, został zabity przez wóz pełen siana, który na niego spadł. Około trzydziestu dni po jego śmierci cztery osoby zmarły nagle, a wszystkie objawy zwykle występują u osób zabitych przez wampiry. Wtedy przypomniano sobie, że ów Arnold Paul często opowiadał historię o tym, jak był dręczony przez tureckiego wampira w sąsiedztwie Cassova, na granicy tureckiej Serbii (ponieważ istnieje pojęcie, że ci, którzy byli biernymi wampirami za życia, stają się aktywnymi po śmierci; lub, innymi słowy, że ci, którym wysysano krew, stają się z kolei ssącymi), ale został wyleczony, jedząc trochę ziemi z grobu wampira i nacierając się jego krwią. Ta ostrożność jednak nie przeszkodziła jej w tym, aby sama nie była winna po jego śmierci; bowiem po odkopaniu jego ciała czterdzieści dni po pochówku, okazało się, że ma wszystkie znamiona wampira. Jego ciało było świeże i rumiane, włosy, broda i paznokcie odrosły, a żyły pełne płynnej krwi, która spływała ze wszystkich części jego ciała na całun, w którym został pochowany. Hadmagy, czyli zarządca wioski, który był obecny przy wykopywaniu zwłok i był bardzo biegły w całym procederze wampiryzmu, rozkazał wbić ostry kołek w ciało zmarłego i przebić jego serce, czemu towarzyszył okropny krzyk z trupa, jakby był żywy. Po wykonaniu tej ceremonii odcięli głowę i spalili ciało na popiół. Następnie postąpili w ten sam sposób z czterema innymi osobami, które zmarły na wampiryzm, aby również nie sprawiały kłopotów. Ale wszystkie te egzekucje nie mogły powstrzymać tego strasznego cudu przed ponownym pojawieniem się w zeszłym roku, w odległości pięciu lat od jego pierwszego wybuchu. W ciągu trzech miesięcy siedemnaście osób w różnym wieku i płci zmarło na wampiryzm, niektóre bez żadnej wcześniejszej choroby, a inne po dwóch lub trzech dniach agonii. Między innymi, mówiono, że dziewczyna imieniem Stanoska, córka Heyduke Jotuitzo, położyła się spać w doskonałym zdrowiu, ale obudziła się w środku nocy, drżąc i krzycząc, że syn Heyduke Millo, który zmarł około dziewięciu tygodni wcześniej, prawie ją udusił, gdy spała. Od tego czasu popadła w stan omdlenia i zmarła po trzech dniach. Jej zeznania przeciwko synowi Millo były traktowane jako dowód jego bycia wampirem i po odkopaniu jego ciała okazało się, że nim jest. "Podczas konsultacji głównych mieszkańców miejsca, w obecności lekarzy i chirurgów, rozważano, jak to możliwe, że plaga wampiryzmu wybuchnie na nowo, po środkach ostrożności, które podjęto kilka lat wcześniej: i w końcu odkryto, że pierwotny przestępca, Arnold Paul, nie tylko zabił cztery osoby wymienione powyżej, ale zabił kilka bestii, którymi żywili się nieżyjący wampiry, a szczególnie syn Millo. Na tej podstawie podjęto decyzję o wykopaniu wszystkich osób, które zmarły w określonym czasie. Spośród czterdziestu znaleziono siedemnaście ze wszystkimi widocznymi oznakami wampiryzmu; i wszystkie ich serca przebito kołkami, odcięto im głowy, spalono ciała, a prochy wrzucono do rzeki. "Wszystkie te liczne dochodzenia i egzekucje przeprowadzono zgodnie z wszelkimi formami prawnymi i poświadczono przez kilku oficerów, którzy byli w garnizonie w tym kraju, przez chirurgów majorów pułków i przez głównych mieszkańców miejsca. Oryginalne dokumenty zostały wysłane w styczniu ubiegłego roku do Rady Wojennej Cesarstwa w Wiedniu, która zleciła kilku oficerom zbadanie prawdy tego faktu. Metody eksterminacji. - Najczęstsze metody eksterminacji wampirów to - (a) ścięcie głowy podejrzanemu zwłokowi; (b) wyjęcie serca; (c) nabicie zwłok na biały cierń (w Rosji osika) i (d) spalenie. Czasami stosuje się więcej niż jeden lub wszystkie z tych środków ostrożności. Zapisano przypadki, w których groby trzydziestu lub czterdziestu osób zostały naruszone w trakcie epidemii wampiryzmu, a ich mieszkańcy zostali nabici na pal lub ścięci. Osoby, które boją się wizyt lub ataków wampira, śpią z wieńcem zrobionym z czosnku na szyi, ponieważ ten środek jest uważany za szczególnie odrażający dla wampira. Po nabiciu na pal wampir zwykle wydaje przerażający krzyk, ale wskazano, że gaz z jelit może zostać przetłoczony przez gardło przez wbicie kołka do ciała, i że to może tłumaczyć dźwięk. Metoda odkrywania grobu wampira w Serbii polega na umieszczeniu chłopca-dziewicy na czarnym jak węgiel ogierze, który nigdy nie służył klaczy, i zaznaczeniu miejsca, przez które nie przejdzie. Oficer stacjonujący na Wołoszczyźnie napisał do Calmeta w następujący sposób, podając mu przykład tej metody: "W czasie, gdy kwaterowaliśmy w Emeswar na Wołoszczyźnie, zmarło na tę chorobę dwóch dragonów z kompanii, w której byłem kornetem, a kilku innych, którzy ją mieli, również by zmarło, gdyby kapral kompanii nie położył jej kresu, stosując środek powszechnie stosowany w tym kraju. Jest ona bardzo osobliwa i chociaż można na niej niezawodnie polegać, nigdy nie spotkałem się z nią w żadnym dyspensatorium. "Wybierają chłopca, którego uznają za zbyt młodego, by stracił dziewictwo, i sadzają go na czarnym jak węgiel kamiennym koniu, który nigdy nie przeskoczył klaczy. Tę dziewiczą parę prowadzą wokół dziedzińca kościelnego, przez wszystkie groby, a gdziekolwiek zwierzę się zatrzyma i nie będzie chciało iść dalej, pomimo wszystkich chłost, jakie mogą mu wymierzyć, dochodzą do wniosku, że odkryli wampira. Po otwarciu grobu znajdują zwłoki tak mięsiste i jasne, jakby osoba ta tylko spała. Następnym krokiem jest odcięcie mu głowy łopatą, a z rany wypływa taka ilość świeżej i jaskrawej krwi, że można by przysiąc, że poderżnęli gardło człowiekowi w pełni zdrowia i wigoru. Następnie zasypują dół i można polegać na tym, że choroba ustanie, a wszyscy, którzy na nią zachorowali, stopniowo nabiorą sił, jak ludzie, którzy powoli wracają do zdrowia po długiej chorobie. Tak właśnie stało się z naszymi żołnierzami, którzy zostali zaatakowani nosówka. Byłem wówczas dowódcą oddziału, kapitan i porucznik byli nieobecni, i byłem niezmiernie zły na kaprala za to, że przeprowadził ten eksperyment beze mnie. Z wielkim trudem przekonałem się, aby nie nagrodzić go porządną pałką, rzeczą, którą oficerowie służby cesarskiej zazwyczaj bardzo hojnie obdarowują. Nie chciałbym, za nic na świecie, być nieobecny przy tej okazji, ale teraz nie było lekarstwa". Bułgarska wiara głosi, że czarodziej lub czarnoksiężnik może złapać wampira, umieszczając w butelce trochę jedzenia, do którego w ampir ma słabość, a po jego wejściu w postaci puchu lub słomy, zapieczętować fiolkę i wrzucić ją do ognia. Naukowe teorie wampiryzmu. - Angielski zwyczaj przebijania ciał samobójców kołkiem wydaje się być pozostałością wiary w wampiryzm. Takie demony można również zobaczyć w Polinezyjskim III, malajskim hantu Penyardin, psim -głowym - demonie wodnym i kephn Karen, który pod postacią głowy i żołądka czarodzieja pożera ludzkie dusze. Tylor uważa wampiry za "przyczyny pomyślane w formie duchowej, aby wyjaśnić konkretne fakty wyniszczającej choroby". Można je również postrzegać jako bogów piorunów i duchy burzy, które zimą drzemią w swojej chmurze - trumny, by znów unosiły się wiosną i czerpały wilgoć z chmur. Ale ta teoria raczej nie zarekomenduje się nikomu, kto ma choćby niewielką wiedzę na temat mitologii. Trudność Calmeta w uwierzeniu w wampiry polegała na tym, że nie mógł zrozumieć, w jaki sposób duch może opuścić grób i powrócić stamtąd z ważką materią w postaci krwi, nie pozostawiając żadnych śladów wskazujących, że powierzchnia ziemi nad grobem została poruszona. Ale pogląd ten można by obalić teorią o wytrącaniu się materii.

Wyspa Tory: Wyspa u wybrzeży Irlandii, o wielkim znaczeniu dla wczesnych kultów celtyckich i chrześcijańskich. - najwcześniejszym dowodem osadnictwa na Tory jest megalityczny grobowiec datowany na 2500 r. p.n.e. Pierwsza osada klasztorna na Tory pochodzi z VI w. n.e., kiedy to św. Columcille założył na wyspie klasztor. Działalność klasztorna trwała na Tory do końca XVII w., kiedy gubernator Connaught i jego siły splądrowały i zniszczyły klasztor. Na wyspie znajduje się wiele pozostałości klasztornych, w tym jedyna zachowana okrągła wieża w Donegal, a także wiele kościołów i kaplic. Na Tory stoi jeden z dwóch krzyży Tau w Irlandii. Krzyże Tau mają kształt litery T i pochodzą z wczesnego okresu chrześcijańskiego. Na wschodnim wybrzeżu Tory znajduje się spektakularny fort na cyplu, który pochodzi z wczesnej epoki żelaza. Jest on tradycyjnie znany jako twierdza Balora i nazywa się Dún Bhaloir. W forcie znajduje się głęboka rozpadlina znana jako Príosún Balor, do której Balor miał wrzucić swoich więźniów. Skaliste szczyty An Eochair Mhór na północy wyglądają jak olbrzymi żołnierze i są znane jako Saighdiúirí Bhaloir (żołnierze Balora). Mówi się, że Balor zakopał swoje złoto w forcie. Leac na Leannán to duża płaska skała, która wystaje ponad ścianę klifu w Dún Bhaloir. Życzenie zostaje spełnione każdemu, kto stanie na jej szczycie i obróci się trzy razy. Życzenie zostaje również spełnione każdemu, kto zdoła rzucić trzy kolejne kamienie na skałę. Mówi się, że na Leac na Leannán będzie stał nieznajomy, gdy w końcu spadnie. W czasach monastycznych pokutnicy czasami odbywali pielgrzymkę do Tory. Przez trzy kolejne poranki pielgrzymi chodzili zgodnie z ruchem wskazówek zegara wokół wyspy przed wschodem słońca, zatrzymując się, aby się pomodlić i zostawić mały kamień w różnych miejscach. Pod koniec pielgrzymki pielgrzymi odwracali święty kamień do góry nogami. Kamień ten był znany jako An Glacach lub Cloch Thoraí i był związany ze św. Kolumcylią. Po zniszczeniu klasztoru format pielgrzymki został odwrócony. Mieszkańcy wyspy wierzyli, że mogą rzucić klątwę na swoich wrogów, obchodząc wyspę w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, a następnie odwracając kamień. Kamień stał się znany jako Cloch na Mallacht - Kamień Przeklęcia. Rytuałowi temu przypisuje się katastrofy i katastrofy statków, a w 1884 roku kamień został ukryty. Jego lokalizacja pozostaje ściśle strzeżoną tajemnicą. Balor Złego Oka - Balor był celtyckim bogiem ciemności i przywódcą Formorian, złej rasy, która nękała Irlandię ze swojej twierdzy na Tory. Mówi się, że Balor i jego ludzie wzięli Okrągłą Wieżę Conana jako swoją bazę na Tory, a imię Balora jest również związane z fortem wyspy. Balor był bardzo niegodziwy i brzydki. Podobnie jak cyklop, miał oko na środku czoła. Balor był tak zły, że potrafił zabić jednym gniewnym spojrzeniem. Kiedy jego oko zmęczyło się w bitwie, jego ludzie podtrzymywali jego powiekę linami i bloczkami, aby nie stracić przewagi jego śmiercionośnych mocy. Balor miał jedno dziecko, piękną córkę o imieniu Eithne. Druidzi przepowiedzieli, że Balor zostanie zabity przez syna Eithne. Próbując uniknąć tego losu, Balor uwięził Eithne w kamiennej wieży na wyspie i zabronił mężczyznom zbliżać się do niej. Trzech braci mieszkało na kontynencie naprzeciwko Tory′ego, Cian, wódz, Gavida, kowal i Mac Samhthann, żeglarz. Gavida posiadał cenną krowę mleczną o imieniu Glas Gaibhnam, która była bardzo pożądana przez Balora. Pewnego dnia Cian poszedł do kuźni Gavidy, aby wykonać kilka mieczy i przyniósł ze sobą krowę na końcu liny. Obawiając się utraty krowy, poprosił swojego brata Maca Samhthanna, aby ją potrzymał. Balor, który magicznie zamienił się w małego, rudowłosego chłopca, zaoferował, że potrzyma krowę dla Maca Samhthanna. MacSamhthann nie rozpoznał Balora w jego magicznym przebraniu i pozwolił mu potrzymać krowę. W mgnieniu oka Balor uciekł z krową i wrócił do Port na Glaise na Tory. Trzej bracia byli wściekli, gdy odkryli, jak zostali oszukani. Zdeterminowany, aby odzyskać krowę, Cian przebrał się za kobietę i został porwany do Tory przez druida. Tam zdobył dostęp do Eithne i para zakochała się. Jakiś czas później Eithne urodziła trojaczki. Odkrywszy, że Cian jest ojcem dzieci, Balor ściął mu głowę na dużym, białym kamieniu. Następnie owinął trójkę dzieci w prześcieradło i wrzucił je do wiru w Port an Deilig - Porcie Szpilki. Nieświadomy Balor, bolec mocujący wypadł, a najstarsze dziecko, Lugh, zostało wyrzucone na brzeg na lądzie, gdzie zostało uratowane przez Biroge i wychowane przez swojego wuja, Gavidę. Lugh, celtycki bóg światła, wiedział, że Balor zamordował jego ojca. Balor nie wiedział, że Lugh był jego wnukiem. Pewnego dnia Balor odwiedził kuźnię i zaczął przechwalać się zabiciem Ciana i jego synów. Wściekły Lugh wyciągnął pogrzebacz z pieca i wbił go Balorowi w oko. Mówi się, że zbocza lądu stały się czerwone od krwi Balora, a miejsce, w którym zmarł, znane jest dziś jako Bloody Foreland. Święty Columcille - Columcille, słynny święty i misjonarz urodził się w Gartan, Co. Donegal około 521 r. n.e. Columcille założył wiele klasztorów w Irlandii, w tym jeden na Tory i na Ionie, gdzie zmarł w 597 r. Według legendy Columcille i dwaj inni święci, Dubhthach i Beigbhile, zdecydowali, który z nich powinien nawrócić torysów, rzucając swoje pastorały ze wzgórza w Machaire Rabhartaigh na lądzie stałym. Ktokolwiek mógł rzucić swój pastorał tak daleko, jak Tory, udał się na wyspę. Ponieważ pastorał Columcille′a był jedynym, który wylądował na Tory, to on udał się na wyspę. Mówi się, że Oilill, król Tory, odmówił pozwolenia Columcille′owi na postawienie stopy na wyspie. Ustąpił, gdy Columcille powiedział mu, że potrzebuje jedynie działki wielkości jego płaszcza. Gdy Columcille położył swój płaszcz na ziemi, rozłożył się, pokrywając całą wyspę. To rozzłościło króla, który napuścił na świętego dzikiego psa. Columcille zniszczył zwierzę, czyniąc znak krzyża, a po zobaczeniu takich mocy wódz pozwolił się nawrócić.

Wiara w duchy natury: Zakres tej pracy jest całkowicie pozbawiony rozważań na temat właściwej mitologii, to znaczy, że większe bóstwa wielu ludzkich systemów religijnych nie są traktowane, z wyjątkiem kilku szczególnych okoliczności. Ale mniejsze postacie mitologii, te, które wchodzą w bezpośredni kontakt z człowiekiem i pomagają mu lub są z nim powiązane w praktyce magicznej, otrzymują specjalną i oddzielną uwagę. Tak więc duergarowie, czyli krasnoludzkie trolle, rusałki, nixie i cała niezliczona rzesza teutońskiej wiedzy ludowej są wspomniane pod ich oddzielnymi nagłówkami, a my tutaj musimy rozważyć tylko ich ogólne powiązanie z człowiekiem teutońskim w jego magicznym aspekcie. Jego wiara w nie miała wyraźnie animistyczny charakter. Krasnoludy i trolle zamieszkiwały zakamarki gór, jaskinie i podziemie. Nixie i rusałki mieszkały w jeziorach, rzekach, stawach i zatokach morskich. Ogólnie rzecz biorąc, były przyjazne dla człowieka, ale sprzeciwiały się czemuś więcej niż okazjonalnym kontaktom z nim. Chociaż nie należą do klasy istot nadprzyrodzonych, które słuchają rozkazów człowieka w odpowiedzi na magiczne wezwania, to jednak, zwłaszcza krasnoludy, często pełniły rolę jego instruktorów w sztuce - magii, a wiele przykładów tego można znaleźć w opowieściach i romansach, wczesnego pochodzenia teutońskiego. Krasnoludom zwykle pomagały przypadkowe pomoce w praktykowaniu magii, takie jak pasy, które obdarzały noszącego je siłą, takie jak te noszone przez króla Laurina, buty szybkości, analogiczne do siedmiomilowych butów z opowieści ludowych, czapki niewidzialności i tak dalej. Czarostwo: - Czarostwo, z towarzyszącym mu - diabolizmem, było znacznie bardziej popularne wśród północnych Teutonów niż w Niemczech, a okoliczność ta przypisywana była ich bliskości z Finami (patrz), rasą znaną ze swoich magicznych skłonności. W Norwegii, na Orkadach i Szetlandach praktykę czarów odnajdujemy niemal wyłącznie w rękach kobiet rasy fińskiej i nie ma wątpliwości, że Finowie wywierali na Teutonów ze Skandynawii mityczny wpływ podbitej rasy, to znaczy, że w pełni wykorzystali terror, jaki wzbudzała w ich zdobywcach obca i nieznana religia i rytuał, które w dużej mierze opierały się na magii. Głównym mechanizmem teutońskiego czarostwa było wywoływanie burz, sprzedaż kawałków zawiązanej liny, gdzie każdy węzeł reprezentował wiatr, wróżenie i przepowiednie, zdobywanie niewidzialności i takie praktyki magiczne, które zwykle towarzyszą stanowi półbarbarzyństwa. Na północy Szkocji można powiedzieć, że systemy magiczne teutońskie i celtyckie spotkały się i połączyły, ale nie zderzyły się, ponieważ ich liczne podobieństwa przeważały nad różnicami. Ponieważ morze było żywiołem ludzi, znajdujemy je jako główny żywioł czarownic północnych Teutonów. Tak więc w sadze o Frithjofie odkrywamy dwie wiedźmy morskie, Heyde i Ham, jadące na burzy i wysłane przez Helgiego, aby wywołać burzę, która miałaby zatopić Frithjofa, i przyjmujące postać niedźwiedzia i orła burzy. W sadze o Grettirze Mocnym znajdujemy żonę-wiedźmę, Thurid, zsyłającą dryfujący magiczny kloc, który miał przybyć na wyspę Grettira i doprowadzić do jego zguby. Transformacja zwierzęca odgrywa znaczącą rolę w magii i czarach teutońskich. We wczesnych Niemczech czarownica (hexe) wydaje się być również wampirem. Drugi wzrok. - Jednakże w przepowiedniach i wróżbiarstwie Teutoni byli najlepsi, a to było bardziej powszechne wśród bardziej północnych gałęzi ludu niż południowych. Wypowiedź prorocza była zwykle wywoływana ekstazą. Ale nie tylko zawodowy wróżbita był zdolny do nadprzyrodzonej wizji. Każda osoba pod wpływem stresu i podniecenia, a zwłaszcza bliska śmierci, mogła stać się "fantastyczna", czyli prorocza, dlatego zwracano szczególną uwagę na wypowiedzi wypowiadane w tym stanie.

Wytrącanie się materii: Jednym ze zjawisk spirytualizmu, które najmniej daje się racjonalnie wyjaśnić, jest zjawisko znane jako - przechodzenie ciał stałych przez ciała stałe. Stwierdzenie hipotetycznego czwartego wymiaru przestrzeni jest próbą rozwiązania problemu; podobnie jak teoria "wytrącania się materii". Ta ostatnia sugeruje, że zanim jedno ciało stałe przejdzie przez inne, rozkłada się na atomy składowe, aby wytrącić się w swojej pierwotnej formie, gdy przejście zostanie dokonane. M. Camille Flarnmarion znalazł analogię do tego procesu w przejściu kawałka lodu - ciała stałego - przez serwetkę. Lód przechodzi przez serwetkę w postaci wody i może zostać ponownie zamrożony. To jest przechodzenie materii

Wyspy Widmo: W 1687 roku angielski pirat kapitan Edward Davis odkrył wyspę z "długą piaszczystą plażą i palmami kokosowymi". Położenie podano jako szerokość geograficzną 270 S i około pięćset mil na zachód od wybrzeża Ameryki Południowej. Inną wyspę z wysokimi szczytami zaobserwowano około dwunastu lig dalej na zachód. Davis się spieszył i postanowił nie lądować, ponieważ miał pod dostatkiem prowiantu. Ponieważ był znany jako doświadczony, godny zaufania nawigator, jego raport został przyjęty i przez pięćdziesiąt lat mapy morza pokazywały położenie "Ziemi Davisa". Był jednak jeden duży problem. Nikt nie mógł go znaleźć. Podczas poszukiwań w 1722 roku holenderski admirał Roggeveen odkrył Wyspę Wielkanocną w Niedzielę Wielkanocną i nadał swemu lądowi nazwę 1-dniową. Ale admirał powiedział, że Wielkanoc nie może być Ziemią Davisa. Wielkanoc była oddalona o 2000 mil od lądu, a najbliższym lądem są skały Sala-y-Gomez 250 mil na wschód. W 1802 roku kapitan Gwyn zgłosił, że skały Sala-y-Gomez zostały błędnie naniesione na mapę. Odkrył, że skały znajdują się trzysta mil na zachód i pięćdziesiąt mil na południe od Wyspy Wielkanocnej. Marynarze przeprowadzili poszukiwania. Skały znaleziono w miejscu na mapie, podczas gdy w miejscu podanym przez Gwyna nie było śladu skał. Juan Fernandez zgłosił w 1576 roku małą niezamieszkaną wyspę u wybrzeży Ameryki Południowej, którą obserwował podczas podróży z Callao do Valparaiso. Nigdy jej nie znaleziono, ale w 1809 roku statek Guinevere znalazł rafę w okolicy, która mogła być pozostałością wyspy. Kapitan Pinocebio, w 1879 roku, ogłosił odkrycie wyspy Podesta, która została nazwana na cześć jego statku. Jej położenie podano jako 870 mil na zachód od Valparaiso w Chile, samotnej części morza z dala od szlaków żeglugowych. Włoski kapitan powiedział, że wyspa ma owalny kształt, około trzech czwartych mili obwodu i czterdzieści stóp wysokości. Włoskie Biuro Hydrograficzne twierdziło, że nawigacja kapitana nie mogła być błędna o więcej niż kilka mil. Mogła to być Ziemia Davisa, chociaż w pobliżu nie było żadnej innej wyspy. Ale wyspa nie została odnaleziona od czasu pierwotnego raportu i została usunięta z map w 1935 roku. Ponownie, w 1912 roku, S.S. Glewalon, duży angielski statek, wpłynął do portu Valparaiso z wiadomością, że ląd został dostrzeżony u wybrzeży i niedaleko Wyspy Wielkanocnej. Wszyscy oficerowie na pokładzie sprawdzili obliczenia, które zostały przekazane władzom portu. Najwyraźniej z morza wyłoniła się nowa wyspa, ale statek szkoleniowy Baquedano szukał nowego lądu przez trzy tygodnie bez powodzenia. Sondowanie w tym rejonie wykazało głębokość około dziesięciu tysięcy stóp. W końcu, na północny zachód od tego obszaru i tuż na północ od równika, znajdowała się wyspa Sarah Ann. Znajdowała się ona na ścieżce całkowitego zaćmienia Słońca, które nastąpi 8 czerwca 1937 r., a astronomowie chcieli założyć tam posterunek obserwacyjny, ponieważ nie było innych pobliskich wysp. Latem 1932 r. okręty Floty Pacyfiku Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych szukały Sarah Ann, ale ostatecznie zrezygnowały. Ponownie wyspa została usunięta z map. Są też zorze polarne, grupa trzech wysp, o których mówi się, że leżą na południowym Atlantyku mniej więcej w połowie drogi między Falklandami a Georgią Południową. Po raz pierwszy zostały zgłoszone w 1762 r. przez statek wielorybniczy Aurora. Późniejsze obserwacje zostały odnotowane przez statki San Miguel w 1769 r., ponownie przez Aurorę w 1774 r., przez Pearl w 1779 r. oraz przez Dolores i Princess w 1790 r. Hiszpański statek pomiarowy Atrevida ustalił ich pozycję w 1794 r., a jego oficerowie sporządzili szczegółowe mapy i szkice trzech wysp. Jednak poszukiwania przeprowadzone w latach 1820 i 1822 oraz badania statków od tego czasu nie doprowadziły do odkrycia śladów wysp, które były sceną opowieści Edgara Allana Poe Arthur Gordon Pym. Ostatni raport na ich temat pochodził z obserwacji dokonanej w 1856 roku przez brygadier Helen Baird. Kilka wysp widmowych zostało kiedyś naniesionych na mapy w rejonie czterystu do pięciuset mil na południe od Tasmanii. Jedna grupa, Wyspy Królewskiej Kompanii, została wyeliminowana z map w 1904 roku. W tym samym rejonie, wyspa Nimrod została odkryta w 1828 roku przez kapitana Eilbecha i nazwana na cześć jego statku. Pięć lat później kapitan John Biscoe znalazł w podanym miejscu roślinność morską i liczne ptaki, ale żadnych wysp. Dwóch badaczy Antarktydy, Shackleton w 1909 roku i Scott w 1913 roku, przeprowadziło bezskuteczne poszukiwania, a sondowania ujawniły głębokość dwóch mil. Nimrod został usunięty z map w 1922 roku. W 1860 roku U.S.S. Levant wypłynął z Hawajów do Panamy i zniknął w obszarze ograniczonym przez 133. do 138. południk na zachodzie i 15. do 20. równoleżnik na północy. W tym regionie o powierzchni 30 000 mil kwadratowych uważano, że okręt wojenny rozbił się na nieznanej wyspie. Przeszukiwania przeprowadzone przez U.S.S. Albatross i krążownik Tacoma nie ujawniły żadnego śladu okrętu wojennego ani wysp. W tym rejonie jednak wielorybnicy zgłaszali wyspy o nazwach Bunker, New, Sultan, Eclipse, Roca i inne bez nazwy. Jedna z nienazwanych wysp została zgłoszona przez brytyjskiego marynarza, DeGreavesa, w 1859 r. jako położona tysiąc dwieście mil na południowy wschód od Honolulu. Żadna z tych wysp nie została odnaleziona przez statki eksploracyjne. Inne wyspy widma na południowym Pacyfiku, których nigdy nie odnaleziono, to Sprague, Monks, Favorite, Duke of York, Dangerous, Grand Duke Alexander, Little Paternosters, Marqueen, Massacre i Mortlock. Rząd USA w 1858 r. wymienił ponad tuzin wysp na południowym Pacyfiku jako "należące do Stanów Zjednoczonych na mocy ustawy z 18 sierpnia 1856 r." Żadna z tych wysp nigdy nie została odnaleziona. Opisy większości wysp widma, które rozważaliśmy, można znaleźć w książce Goulda Oddities, do której odwoływaliśmy się wcześniej, oraz w książce Karla Baarslaga Islands of Adventure. To Baarslag opowiada nam ponadto o Onaneuse lub Hunter Island, idealnej wyspie, gdyby udało się ją znaleźć, dla osób uciekających od cywilizacji. Jej domniemana lokalizacja to szer. 150 31′ S.; dł. 1760 111 W., a najbliższym lądem jest Niaufou lub wyspa "blaszana". Hunter został odkryty w 1823 roku przez kapitana Huntera z Donna Carmelita. Kapitan powiedział, że zamieszkują go inteligentni i kulturalni Polinezyjczycy, którzy mieli dziwny zwyczaj amputowania małego palca lewej ręki przy drugim stawie. Dodał, że ziemia jest żyzna, z mnóstwem palm kokosowych i chlebowca, które Hunter powinien był ponownie umieścić w swoim raju; nikt inny nie był w stanie go znaleźć. Ponad sto lat temu ojciec Santa Clara z Rosario Mission w pobliżu zatoki St. Francis w Kalifornii opowiedział kapitanowi Charlesowi Morrellowi o Wyspach Świętego Wincentego, na których ksiądz mieszkał przez jakiś czas. Zostały odkryte przez Antonia Martinusa w 1789 r. na szer. 70 21′ N. i dł. 1270 4′ W., podczas podróży z Panamy do Chin. Ojciec Clara powiedział, że były zamieszkane, dobrze zalesione i z dobrymi portami. Morrell przeprowadził swoje poszukiwania w 1825 r. W podanym miejscu znalazł tylko odbarwioną wodę o głębokości 120 sążni. W promieniu setek mil nie ma innych wysp, a Morrell przeszukiwał ten obszar przez ponad miesiąc. Ale Wyspy Świętego Wincentego zniknęły. Historia Wysp Tuanaki, części grupy Cooka na południowym Pacyfiku, które zniknęły około połowy ubiegłego wieku, jest pełna patosu. Były to trzy nisko położone, sąsiadujące wyspy o tropikalnym pięknie, położone na południowy wschód od Rarotonga, mniej więcej w połowie drogi do Mangaia. Tuanaki zamieszkiwali Polinezyjczycy, nieskażeni chciwością, udrękami i anomaliami białego człowieka. Jednak według pastora Williama Gilla (Gems of the Coral Islands, 1865), misjonarze byli w drodze na wyspy w 1844 roku, gdy ich szkuner nie zdołał ich zlokalizować. W Rarotongan Records of the Rev. W. Wyatt Gill, opublikowanych w Honolulu w 1916 roku przez Polynesian Society, podano relację żeglarza z Aitutaki, który odwiedził wyspy w 1842 roku. Jest to echo z otchłani wczorajszego dnia, głos z przeszłości o wyspie, która zniknęła na zawsze: Minęły dwa lata, odkąd widziałem tę wyspę. Pojechaliśmy tam przez wyspę Rurutu i kiedy ją znaleźliśmy, nasz kapitan spuścił łódź, do której weszliśmy. Było nas siedmiu. Na plaży nie było nikogo. Zostałem wysłany w głąb lądu i zobaczyłem dom Ariki, czyli najwyższego wodza, pełen mężczyzn; powiedziałem wodzowi, że przybyłem z Araura [stara nazwa Aitutakil. W środku nie było kobiet, ponieważ miały oddzielny dom. "Nie zabijamy mężczyzn; umiemy tylko tańczyć i śpiewać; nie znamy się na wojnie" - powiedział wódz. Później kapitan udał się w głąb lądu i tam spaliśmy tej nocy, zabierając trochę jedzenia - drób, świnie, bataty i banany. Byliśmy tam na lądzie sześć dni. Ich woda jest zbierana w misce lub w liściu olbrzymiego taro. Ich dialektem jest dialekt Mangaia, noszą tiputa [lub poncho] i używają tego samego rodzaju wachlarzy, co w Mangaia. Dotarcie z Mangaia do Tuanaki zajmuje jedną noc i dzień. Historię Tuanakisów opowiada profesor H. Macmillan Brown w swojej książce The Riddle of the Pacific, a za tym źródłem powtarza ją Lewis Spence w swojej pracy The Problem of Lemuria. Zagłada musiała nadejść na te czarujące wyspy między 1842 a 1884 rokiem. I musiała nadejść nagle, ponieważ Polinezyjczycy są doświadczonymi żeglarzami, a na innych wyspach nie było żadnych ocalałych. Kilku byłych mieszkańców wysp Tuanaki, którzy opuścili je w młodości, zmarło na Rarotonga w obecnym stuleciu. Ale czas i pływy są nieubłagane, a nawet rajskie wyspy są przemijające. Inne wyspy pojawią się - i znikną. Ziemia nie zawsze jest twarda, szczególnie wśród proteuszowych wysp rozsianych po naszych wielkich morzach". A z dala od szlaków podróży handlowych i turystycznych, schłodzone lodem i śniegiem lub ciepłe i pachnące pod słońcem, mogą być wyspy czekające w samotności na odkrycie. Jedna z nich jest znana jako Fata Morgana i była widziana od XVI wieku w Cieśninie Mesyńskiej, między Sycylią a lądem stałym Włoch. Najwyraźniej jest to miasto portowe z białymi murami, lśniącymi pałacami i mieszkańcami. Popularna legenda głosi, że miasto jest królestwem siostry króla Artura, Morgan Le Fay, która była wróżką, i że leży na dnie cieśniny. Inna to "Miasto Widmo Alaski". Znane Indianom z Alaski od pokoleń, jego powtarzające się pojawianie się w pobliżu lodowca Muir wskazuje na ustaloną pozycję gdzieś, ale nie można go utożsamiać z żadnym miastem istniejącym obecnie na Ziemi. "Niezależnie od tego, czy to miasto istnieje w jakimś nieznanym świecie po drugiej stronie bieguna północnego, czy nie, stwierdza raport napisany w 1897 r., "faktem jest, że ten cudowny miraż pojawia się od czasu do czasu co roku ... (jest) jak jakieś ogromne miasto z przeszłości". Willoughby, jeden z pierwszych pionierów, dowiedział się o mirażu od Indian. Bezskutecznie próbował go sfotografować w 1887 r. Inny świadek, C. W. Thornton z Seattle, napisał: "Nie wymagało to żadnego wysiłku wyobraźni, aby porównać go do miasta, ale było tak odrębne, że zamiast tego wymagało wiary, aby uwierzyć, że w rzeczywistości nie było to miasto". Alexander Badlam w swojej książce Wonders of Alaska opowiada o dwóch poszukiwaczach w pobliżu lodowca, którzy zobaczyli odbicie tajemniczego miasta w naczyniu z rtęcią. W 1889 r. L. R. French z Chicago zdołał sfotografować miraż w pobliżu Mt. Fairweather. Napisał: "Mogliśmy wyraźnie zobaczyć domy, wyraźnie zaznaczone ulice i drzewa. Tu i ówdzie wznosiły się wysokie iglice nad dużymi budynkami, które wyglądały jak starożytne meczety lub katedry... Nie wyglądało to jak nowoczesne miasto, ale bardziej jak starożytne miasto europejskie." Płynąc z Nowego Orleanu do Londynu, amerykański frachtowiec American Scientist, 22 sierpnia 1948 roku zwolnił do ćwierć prędkości na szer. 46,231 N., dł. 370 201 W., około 550 mil na północny zachód od Azorów. Mapy wskazywały głębokość 21 400 sążni. Ale to była legendarna lokalizacja wyspy uważanej za mit przez współczesnych geografów i historyków - kiedyś znanej jako Mayda, a później jako Asmaida - wyspa skarbów siedmiu miast. Pod kierownictwem kapitana uruchomiono echosondę. Zarejestrowała tylko dwadzieścia sążni. Gdy statek powoli się zbliżał, urządzenie sondujące przez dwadzieścia minut śledziło kształt wyspy około 120 stóp pod powierzchnią. Frachtowiec zawrócono, aby ponownie przepłynąć nad tym miejscem. Tym razem głębokość wynosiła piętnaście sążni, ale gdy statek kontynuował z powrotem na swój kurs przez trzydzieści pięć minut głębokość wahała się od piętnastu do trzydziestu pięciu sążni zanim ponownie ukazała zwykłe głębiny środkowoatlantyckie. To najwyraźniej potwierdziło legendę, że wyspa miała dwadzieścia osiem mil długości. American Scientist nadał przez radio raport o jej odkryciu, a wiadomość została odebrana przez inny amerykański frachtowiec, S.S. Southland, płynący tym samym kursem dwa dni za Scientist. Kapitan drugiego frachtowca postanowił sprawdzić raport. Otrzymał odczyty od dwudziestu dziewięciu do trzydziestu pięciu sążni, a w tym, co mogło być portem wyspy, sondowanie dziewięćdziesięciu sążni. Raporty tych dwóch statków są wymienione w U.S. Hydrographic Office Notices, to Mariners jako nr 32 (4352) i nr 42 (5592). Istnieje ortodoksyjna historia ludzi i wydarzeń, a także narzucona historia ucieleśniona w micie i legendzie. Dzięki nauce i łopatom prawda często wychodzi z cienia. Troja, na przykład, była uważana za mit, dopóki Heinrich Schhemann, który nie mógł zapomnieć "wzlotu i grzmotu Odysei", nie wyniósł na światło słoneczne starożytnych murów i wież Ilium. I tak może być z Maydą, złotą wyspą schronienia. Jesteśmy wdzięczni Lawrence′owi D. Hillsowi i jego obszernym badaniom za tę niezwykłą historię. Jego artykuł ukazał się w magazynie Fate w czerwcu 1958 r. W 734 r. n.e. Maurowie podbijali Hiszpanię i Tortugal. Gdy muzułmańskie hordy posuwały się naprzód, biskup Porto w Portugalii wraz z sześcioma innymi biskupami i wybranymi uchodźcami przygotowywał się do ucieczki i zachowania wiary chrześcijańskiej na wygnaniu. Prowiant i woda, bydło i nasiona załadowano na kilka statków. Statki wypłynęły w kierunku "Purpur", znanych obecnie jako Azory, gdy kawaleria mauretańska wkroczyła do miasta. Mając za kompas jedynie słońce, statki ominęły niezamieszkane wówczas Azory. W tym momencie uchodźcy zniknęli z ortodoksyjnej historii. Niektórzy historycy uważają, że zaginęli na morzu, inni, że mogli dotrzeć do Indii Zachodnich, ale nie ma dowodów na to, że kiedykolwiek dotarli do Nowego Świata. Ponad siedem wieków później - w 1447 roku - portugalski frachtowiec pod dowództwem kapitana Antonia Leone zmierzał do Lizbony z Morza Śródziemnego, gdy uderzył w niego silny sztorm. Ze złamanym masztem bezradny statek został zepchnięty daleko na zachód. Gdy sztorm minął. Kapitan Leone próbował dotrzeć do Azorów, ale ominął wyspy, a statek został zdmuchnięty na północny zachód. W końcu dotarli do niskiej, półksiężycowatej wyspy wulkanicznej, "gdzie ludzie mówili językiem portugalskim i pytali, czy Maurowie jeszcze nie niepokoją Hiszpanię". Na dwudziestoośmiomilowej wyspie znajdowało się siedem społeczności, każda z biskupem i "katedrą" zbudowaną z bazaltowych skał spojonych wypalonym wapnem z muszli morskich. Wyspa była dobrze zaludniona - siedem stuleci obejmuje dwadzieścia osiem pokoleń. Kiedy kapitan i jego załoga uczestniczyli we mszy, byli zdumieni widząc duże złote krucyfiksy i świeczniki oraz złote haftowane obrusy ołtarzowe. Kapitan Leone i jego ludzie byli na wyspie przez kilka tygodni, naprawiając swój statek. W tym czasie z plaży zabierano biały piasek kwarcowy, aby wyszorować pokłady. Później, po wypłynięciu statku do Lizbony, odkryto pochodzenie złota na wyspach, gdy w piasku odkryto cząsteczki złota. Najwyraźniej formacja geologiczna wyspy była podobna do tej na Wyspach Zielonego Przylądka. Pomimo złotego pyłu, żeglarze nie zwrócili zbytniej uwagi na to odkrycie. W końcu była to samodzielna wyspa, która nie zapewniała żadnego rynku zbytu i była zamieszkiwana przez cywilizowanych katolików, których trudno było nawracać i sprzedawać jako niewolników. Ale wyspa została umieszczona na mapach oceanicznych, a ponieważ w tamtym czasie nie można było określić długości geograficznej inaczej niż za pomocą rachunku zliczeniowego, umieszczono ją w różnych miejscach wzdłuż 46 stopni szerokości geograficznej północnej. Wyspa została najwyraźniej dostrzeżona przed wizytą Antonia Leone. Arabscy żeglarze z XI wieku o tym donieśli, a Edrisi, mauretański geograf, umieścił to w swoim Opisie świata napisanym w 1154 roku. Nazwał wyspę "Główną". Ponadto Bretończycy zauważyli wyspę i nazwali ją "Mayda" lub "Asmaida". W 1474 roku florencki kartograf, Toscanelh, wysłał kopię swojej najnowszej mapy Kolumbowi. Zawierała ona wyspę. Na mapie znajdowała się następująca błędna notatka: "Od wyspy Antillia, którą nazywacie Siedmioma Miastami, do najszlachetniejszej wyspy Cipango (Japonia) jest 10 pól, co daje 2500 mil". Ponownie, wyspa jest wyraźnie zaznaczona na północny wschód od Azorów na jednym z pierwszych globusów wykonanych w 1492 roku przez Martina Behaima z Norymbergi. Behaim mieszkał na Azorach przez czternaście lat. To ostatnie stwierdzenie jest ważne z dwóch powodów: po pierwsze, jest dowodem przeciwko późniejszej teorii, że Mayda była w rzeczywistości St. Miguel na Azorach; po drugie, ponieważ dwa amerykańskie frachtowce w 1948 roku znalazły zatopioną wyspę w miejscu oznaczonym na globusie Behaima. W 1498 roku - sześć lat po pierwszej podróży Kolumba do Nowego Świata - Pedro de Ayala, hiszpański ambasador na dworze Henryka VII, powiedział królowi Ferdynandowi, że żeglarze z Bristolu w Anglii "wyposażali każdego roku dwie, trzy lub cztery karawele w poszukiwaniu... Siedmiu Miast". Najwyraźniej nie odnieśli sukcesu i można się zastanawiać, czy to jest źródło legendy o "Siedmiu Miastach Ciboli", tak długo poszukiwanych w Nowym Świecie. Wyspa w tym czasie mogła powoli tonąć. Hiszpański geograf Galvario doniósł w 1555 r., że "ta wyspa jest - teraz niewidoczna". Od tego czasu mapy nadal nosiły nazwę Mayda, ale była ona wymieniona jako skała lub grupa skał. Hills twierdzi, że ostatni raz pojawiła się pod tą nazwą na mapie Atlantyku opublikowanej w Nowym Jorku w 1814 r. przez E. M. Blunta. Zamieszanie, jakie Mayda wywołała wśród geografów, zostało zilustrowane przez porucznika komandora Goulda w jego książce Oddities. Gould twierdzi, że Mayda była "prawdopodobnie zniekształconą wersją Bermudów i przez długi czas była źródłem zagadki dla kartografów w ogóle, (ale) pojawiła się uśmiechnięta na środku Zatoki Biskajskiej na mapie opublikowanej w Chicago tak niedawno, jak w 1906 r.". Zatoka Biskajska leży u wybrzeży Francji. Na początku XIX wieku nazwa Mayda została usunięta z map po tym, jak statek Barenetha rozbił się o zatopioną skałę w tym miejscu. Ta skała, prawdopodobnie ostatnia na wyspie, która zatonęła pod powierzchnią, została później oznaczona na mapach jako Barenetha Rock. Ostatni raz skałę nad wodą odnotował w 1813 roku kapitan brytyjskiego statku Crompton. Aby sprawdzić, czy skała nadal istnieje w 1873 roku, kapitan Urquhart z amerykańskiego statku Trimountain zmienił kurs. Ta akcja doprowadziła go w pobliże akurat na czas, aby uratować pasażerów i załogę francuskiego liniowca Ville de Paris, który tonął po zderzeniu z brytyjskim barkiem Loch Earn. Gdyby Maydi zatonął powoli, mieszkańcy prawdopodobnie przygotowaliby się do ucieczki. Na Azorach ani nigdzie indziej nie pojawił się żaden ocalały. Najprawdopodobniej zatonął szybko podczas trzęsienia ziemi wywołanego przez okręt podwodny. W tym rejonie miało miejsce wiele poważnych wstrząsów, w tym historyczny wstrząs z 1638 r. W XIX wieku w tym regionie miało miejsce sześć trzęsień ziemi.

Wyrocznie: Świątynie, w których bóg przemawia do ludzi ustami kapłanów lub kapłanek. Koncepcja boga, który staje się w ten sposób wokalny, nie ograniczała się w żadnym wypadku do Grecji czy Egiptu. Naszym celem jest omówienie najsłynniejszych wyroczni wszystkich narodów, jak również tych starożytnych. Prawdopodobnie wszyscy pierwotni bogowie, ci, którzy należą do klasy fetyszów, obecnie rozważani, byli konsultowani jako wyrocznie; pewne jest, że wywodzili tę cechę w stanie animizmu i przekazywali ją bogom najbardziej zaawansowanego typu. W dawnych czasach wielkim pytaniem było, czy człowiek będzie miał jedzenie nazajutrz, czy nie; być może pierwszą wyrocznią był duch, który kierował głodnym dzikusem w jego wyprawach łowieckich i wędkarskich. Eskimosi nadal konsultują się w tym celu z duchami, a ich czarodzieje są tak samo zaznajomieni ze sztuką udzielania niejednoznacznych odpowiedzi swoim zaniepokojonym klientom, jak dobrze poinformowani strażnicy wyroczni Grecji. W miarę postępu uzyskiwano kierownictwo bogów we wszystkich sprawach życia prywatnego i publicznego.

Grecja : Wyrocznia Delficka. Kiedy Jowisz zapragnął ustalić centralny punkt Ziemi, wysłał dwa orły, lub dwie wrony, jak je nazwał Strabon. Posłańcy polecieli w przeciwnych kierunkach, od wschodu i zachodu słońca; i spotkali się w Delfach, które to miejsce zostało odtąd zaszczycone tytułem "Pępek Ziemi"; "pępek" był przedstawiony w białym marmurze w jego słynnej świątyni. Delfy stały się więc miejscem wielkiej sławy, ale nie były jeszcze wyrocznią, dopóki opary wydobywające się z sąsiedniej jaskini nie zostały po raz pierwszy odkryte przez pasterza o imieniu Coretas. Jego uwagę siłą przyciągnęło miejsce, w którym, kiedykolwiek jego kozy się pasły, hasały i beczały bardziej niż zwykle. Czy opary te powstały w wyniku trzęsienia ziemi, czy też - zostały wytworzone przez demoniczną sztukę, nie należy ustalać; ale Clasen uważa, że ta druga hipoteza jest bardziej prawdopodobna z obu. Coretas, zbliżając się do miejsca, został ogarnięty ekstazą i wypowiedział słowa, które uznano za natchnione. Niedługo potem niebezpieczeństwo, jakie powstało w wyniku podniecenia ciekawości wśród sąsiadów, śmiertelne oszołomienie często wywoływane wśród tych, którzy wdychali opary bez należytej ostrożności, oraz skłonność, jaką wzbudzało to u niektórych, by zanurzyć się w głębinach jaskini poniżej, sprawiły, że szczelinę przykryto rodzajem stołu, mającego otwór w środku, zwanego trójnogiem, tak aby ci, którzy chcieli spróbować eksperymentu, mogli tam bezpiecznie się schronić. Ostatecznie młoda dziewczyna o niewyszukanych manierach stała się wybranym medium odpowiedzi, obecnie uznawanych za wyrocznię i nazywanych pytyjskimi, jako pochodzących od Apollina, zabójcy Pytona, do w1ionów. Delfy zostały poświęcone. Nad tym miejscem wzniesiono leśną altanę z gałązek laurowych, a w końcu marmurowa świątynia i kapłaństwo w Delfach powstały, gdzie siedząca na tronie Pytyda mogła być obdarzona boskością - i w ten sposób stała się pojazdem dyktanda Apollina. W miarę jak wyrocznia stawała się coraz bardziej sławna, jej proroczy mechanizm budowano z droższych materiałów. Trójnóg wykonano ze złota, ale pokrywę, która została umieszczona w jego pustej obręczy, aby zapewnić Pytydzie bezpieczniejsze miejsce, nadal wykonano z mosiądzu. Przygotowywała się, pijąc z świętej fontanny (Castalia), przylegającej do krypty, której wody były zarezerwowane tylko dla niej i w której kąpała włosy; żując liść laurowy i okrążając brwi wieńcem laurowym. Osoba, która pytała wyrocznię, najpierw oferowała ofiarę, a następnie, zapisawszy swoje pytanie w notesie, wręczała go Pytydzie, zanim weszła na trójnóg; i on również, jak i kapłanka, nosił wieniec laurowy. W dawnych czasach wyrocznia przemawiała tylko w jednym miesiącu roku, zwanym "Byssus", w którym powstała; i na początku tylko siódmego dnia tego miesiąca, który był uważany za dzień narodzin Apollina i nazywany był "Polipthonus". Dziewictwo było na początku niezbędnym warunkiem dla Pytonki; z powodu, jak mówi nam Diodor, czystości tego stanu i jego związku z Dianą; ponadto, ponieważ uważano, że dziewice są lepiej przystosowane niż inne tej płci do utrzymywania tajemnic wróżbiarskich w tajemnicy i nienaruszonym stanie. Ale niepomyślny wypadek, który przydarzył się jednej z tych poświęconych dam, strażniczki świątyni, aby, jak sobie wyobrażały, zapobiec jego powtórzeniu w przyszłości, nie pozwoliły nikomu pełnić obowiązków urzędu, dopóki nie osiągnęła dojrzałego wieku pięćdziesięciu lat; nadal jednak pobłażali jej, używając stroju dziewicy. Odpowiedź była zawsze wygłaszana po grecku. Wyrocznia z Dodony. Inna sławna wyrocznia, Jowisza, znajdowała się w Dodonie w Epirze, od której Jowisz wziął nazwę Dodonus. Znajdowała się u stóp góry Tomarus, w lesie dębowym; tam odpowiedzi udzielała stara kobieta o imieniu Pelias. Pelias oznacza gołębicę w dialekcie attyckim, z którego zrodziła się bajka, że gołębie prorokowały w gajach Dodony. Według Herodota legenda ta zawiera następujący incydent, który dał początek wyroczni: - Dwie kapłanki z egipskich Teb zostały uprowadzone przez fenickich kupców; jedna z nich została przewieziona do Libii, gdzie założyła wyrocznię Jowisza Ammona; druga do Grecji. Ta ostatnia pozostała w lesie Dodońskim, który był bardzo uczęszczany ze względu na żołędzie. Tam miała świątynię zbudowaną u stóp dębu na cześć Jowisza, którego kapłanką była w Tebach; a tutaj później założono regularną wyrocznię. Dodaje, że kapłankę tę nazywano gołębicą, ponieważ jej języka nie można było zrozumieć. Wyrocznie Dodońskie i Afrykańskie były z pewnością powiązane, a Herodot wyraźnie stwierdza, że sposób przepowiadania przyszłości w Dodonie był taki sam, jak w egipskich Tebach. Diana była czczona w Dodonie w połączeniu z Zeusem, a postać kobieca była kojarzona z Amonem w libijskim Ammonium. Oprócz tego gołąb był ptakiem Afrodyty, Dianą Zeusa lub boską miłością Mojżesza, która uratowała ludzkość przed całkowitym zniszczeniem. Według innych autorów w Dodonie znajdowało się cudowne, odurzające źródło; w późniejszych czasach stosowano bardziej materialne środki, aby wywołać ducha proroczego. Kilka miedzianych mis, mianowicie, umieszczono na kolumnie, a obok nich posąg chłopca. Kiedy wiatr poruszył prętem lub biczem mającym trzy kości przymocowane do łańcuchów, uderzał on w metalowe misy, których dźwięk słyszeli wnioskodawcy. Te dodońskie tony dały początek przysłowiu ops Dodonaum - nieustannemu gadułom. Wyrocznia w Dodonie była poświęcona Zeusowi Pelazgijskiemu, który był tutaj czczony w tym samym czasie, co wszechmogący władca świata i jako przyjacielski towarzysz ludzkości. W toku procesu teogonicznego Diana była z nim związana jako jego żona - matka Afrodyty. Sługami Zeusa byli Sellesowie, kapłani Diany, tak zwani Peliades. Według Homera Sellesowie zamieszkiwali sanktuarium w Dodonie, śpiąc na ziemi i z bosymi, nieumytymi stopami; służyli Zeusowi Pelazgijskiemu. Prawdopodobnie spali na ziemi na skórach niedawno złożonych w ofierze zwierząt, aby otrzymywać prorocze sny, jak to było w zwyczaju w innych miejscach, Kalchos i Oropus, z wieloma innymi. Jeśli chodzi o mantrę Dodony, była ona częściowo naturalna, z pobudzenia umysłu, częściowo sztuczna. Z tych ostatnich możemy wymienić trzy tryby - starożytny dąb Zeusa z jego proroczymi gołębiami, cudowne źródło i słynne dodońskie misy z mosiądzu. Rozległe, mówiące drzewo, niewiarygodny cud, jak nazywa je Ajschylos, był dębem, wysokim, pięknym drzewem, z wiecznie zielonymi liśćmi i słodkimi, jadalnymi żołędziami, które według wierzeń Greków i Rzymian były pierwszym pożywieniem ludzkości. Pelazgowie uważali to drzewo za drzewo życia. W tym drzewie miał mieszkać bóg, a szelest jego liści i głosy ptaków wskazywały na jego obecność. Kiedy weszli pytający, dąb zaszeleścił, a Peliades powiedział: "Tak mówi Zeus". Pod nim palono kadzidło, co można porównać do ołtarza Abrahama pod dębem Ogyges, który stał tam od stworzenia świata. Według legendy, święte gołębie stale zamieszkiwały drzewo, podobnie jak wyrocznia Marsoor w Tiora Mattiene, gdzie święty jastrząb przepowiada przyszłość ze szczytu drewnianego filaru. U stóp dębu zimne źródło tryskało jakby z jego korzeni, a z jego szmeru natchnione kapłanki przepowiadały przyszłość. O tym cudownym źródle opowiada się, że zapalane pochodnie, wrzucane do niego, gasły, a zgaszone pochodnie zapalano ponownie; wznosiło się ono i opadało w różnych porach roku. "To wygaszenie i ponowne rozpalenie ma", mówi Lassaulx, "być może mistyczne znaczenie, że zwykłe trzeźwe życie zmysłów musi zostać zgaszone, aby mógł zostać obudzony duch proroczy drzemiący w duszy. Pochodnia ludzkiego istnienia musi zgasnąć, aby mogła zostać zapalona pochodnia boska; ludzkie musi umrzeć, aby mogło narodzić się boskie; zniszczenie indywidualności jest przebudzeniem Boga w duszy, lub, jak mówią mistycy, zapadnięcie zmysłów jest powstaniem prawdy". Zgaszenie płonącego światła pokazuje, że źródło zawierało gaz kwasu węglowego, który posiada oszałamiające i zabójcze właściwości, podobnie jak wszystkie wyziewy powstające zwłaszcza z minerałów. Regularne wznoszenie się i opadanie wody jest częstym zjawiskiem i było obserwowane od najdawniejszych czasów. Wydaje się, że przepowiednie zostały wyciągnięte z tonów mosiężnych mis Dodonia, a także z szelestu świętego dębu i szmeru świętej studni. Kolumny Dodonia, z tym, co na nich stało, wydają się wyrażać następujące: - Średniej wielkości mosiężna misa była półkulą i symbolizowała niebo, chłopiec - jak męska statua, postać Demiurga, czyli budowniczego wszechświata; dzwon - jak nuty, symbol harmonii wszechświata i muzyki sfer. To, że Demiurgos jest przedstawiony jako chłopiec, jest całkowicie w duchu teologii Eupto - Pelazgijskiej, jaka panowała w Samotraki. Cudowny dzwon mówił wszystkim, którzy przybyli do Dodony, aby zapytać boga, że są na świętej ziemi, muszą pytać z czystym sercem i milczeć, gdy bóg odpowie. Łatwo sobie wyobrazić, że te tony, niezależne i niepodlegające wpływom ludzkiej woli, musiały wywrzeć głębokie wrażenie na umysłach pielgrzymów - Ci, którzy kwestionowali boga, byli również zobowiązani do wzięcia oczyszczającej kąpieli w świątyni, podobnej do tej, przez którą delficka Pytia przygotowywała się do proroctwa. Oprócz tego sztucznego wróżenia ze znaków, praktykowano naturalne wróżenie poprzez prorocze ruchy umysłu. Tam, gdzie są kapłanki prorokujące, muszą być również te w ekstazie, podobne do tych w stanie magnetycznym. Sofokles nazywa kapłanki Dodone bosko natchnionymi: Platon (Fajdros) mówi, bardziej stanowczo, że prorokini w Delfach i kapłanki w Dodonie uczyniły wiele dobrego w świętym szaleństwie, w sprawach prywatnych i publicznych, dla swojego kraju, ale w ich zmysłach niewiele lub nic. Możemy z tego wywnioskować, że delficka Pytia, jak również kapłanki Dodońskie, nie wygłaszały swoich wyroczni w stanie zwykłej świadomości, ale w prawdziwej ekstazie, do której pomagały częste ofiary kadzidła - i napoju. Arystydes stwierdza, jeszcze wyraźniej niż inni, że kapłanki w Dodonie ani nie wiedziały, zanim nie zostały pochłonięte przez ducha, co zostanie powiedziane, ani nie pamiętały później, gdy ich naturalna świadomość powróciła, co wypowiedziały; tak że wszyscy inni, raczej niż one, to wiedzieli. Wyrocznia Jowisza Trofoniosa. - Trofonios, według Pauzaniasza, był najzdolniejszym architektem swoich czasów. Istnieje wiele opinii na temat pochodzenia jego wyroczni. Niektórzy mówią, że został pochłonięty przez trzęsienie ziemi w jaskini, które później stało się prorocze; inni, że później. po ukończeniu Adyturna Apollina w Delfach (bardzo cudowny okaz jego kunsztu, który zdaniem dr Clarke′a mógłby kiedyś zostać odkryty ze względu na swoją osobliwość), odmówił prosząc o jakąkolwiek konkretną zapłatę, ale skromnie poprosił boga, aby przyznał mu największą korzyść, jaką człowiek może otrzymać; i trzy dni później znaleziono go martwego. Ta wyrocznia została odkryta po dwóch latach niedoboru w jej sąsiedztwie, kiedy Pytona nakazała głodującej ludności, która się do niej zwróciła, skonsultować się z Trofoniosem w Lebadzie. Deputacja wysłana w tym celu nie mogła odkryć żadnego śladu takiej wyroczni, dopóki Saon, najstarszy z nich, nie uzyskał pożądanych informacji, podążając Prawem roju pszczół. Odpowiedzi zostały udzielone przez geniusza Trofoniosa pytającemu, który został zmuszony zejść do jaskini, której charakter Pauzaniasz pozostawił bardzo żywy obraz. Wyznawca przebywał przez pewną liczbę dni w sanktuarium szczęścia, w którym przechodził zwyczajowe lustracje, powstrzymywał się od gorących kąpieli, ale zanurzał się w rzece Hercynie i był obficie zaopatrywany w mięso z ofiar, które składał w ofierze. Wiele było świętych postaci, które musiał przebłagać krwią; wśród nich był sam Trofonios i jego synowie, Apollo, Saturn, Jowisz, Wasileus, Junona Henioche i Ceres Europa, o której twierdzi się, że była piastunką Trofoniosa. Na podstawie oględzin wnętrzności wróżbita wypowiedział, czy Trofonios jest w odpowiednim nastroju na konsultację. Żadna z wyroczni, jakkolwiek pomyślna by nie była, nie była najmniej pomocna, chyba że baran, złożony w ofierze Agamedesowi u wejścia do jaskini w noc zejścia, okazał się pomyślny. Gdy dany został pomyślny znak, kapłani zaprowadzili pytającego nad rzekę Hercynę, gdzie został namaszczony i obmyty przez dwóch młodzieńców z plemienia Lebadejów, w wieku trzynastu lat, zwanych "Hermai". Następnie zabrano go dalej do dwóch źródeł strumienia i tam napił się najpierw Lete, aby mógł zapomnieć o wszystkich minionych wydarzeniach i przedstawić swój umysł wyroczni jako "tabula rasa"; a po drugie Mnemosyne, aby mógł mocno zachować pamięć o każdym zdarzeniu, które miało się wydarzyć w jaskini. Następnie pokazano mu obraz, rzekomo dzieło Dwdalusa, a jego świętość była tak wielka, że żadne inne oczy, poza oczami osoby, która miała podjąć się przygody w jaskini, nigdy nie miały prawa go oglądać. Następnie ubrano go w lnianą szatę, przepasaną wstążkami i obuto w sandały charakterystyczne dla tego kraju. Wejście do wyroczni było bardzo wąskim otworem w gaju na szczycie góry, chronionym marmurowym parapetem o wysokości około dwóch łokci i mosiężnymi kolcami nad nim. Górna część jaskini była sztuczna, jak piec, ale w skale nie wykuto żadnych stopni, a zejście odbywało się za pomocą drabiny przynoszonej na miejsce za każdym razem. Zbliżając się do wejścia do adytonu, poszukiwacz przygód kładł się płasko i trzymając w każdej ręce kilka miodowych ciastek, najpierw wsuwał stopy do otworu, a następnie wciągał kolana i resztę ciała za nimi, aż został złapany przez jakąś ukrytą siłę i poniesiony w dół jak przez wir. Odpowiedzi dawano czasami za pomocą wizji, czasami za pomocą słów; a następnie siłą wychodzono przez pierwotne wejście i w podobny sposób stopami do przodu. Zapisano tylko jeden przypadek, gdy jakaś osoba, która zstąpiła, nie wróciła i że zasłużyła na swój los. Jego celem było bowiem odkrycie skarbu, a nie konsultacja z Wyrocznią. Natychmiast po wyjściu z jaskini pytający był umieszczany na siedzeniu zwanym siedzeniem Mnemosyne, niedaleko wejścia, a tam kapłani żądali relacji ze wszystkiego, co widział i słyszał; Następnie został ponownie zabrany do sanktuarium szczęścia, gdzie pozostał przez jakiś czas przytłoczony strachem i zagubiony w zapomnieniu. Stopniowo jego zdolności intelektualne powróciły i wbrew powszechnej opinii odzyskał zdolność uśmiechania się. Dr Clarke, podczas wizyty w Lebadaea, znalazł wszystko, co należało do hieronu Trofoniosa, w stanie pierwotnym, z wyjątkiem wąskiego wejścia do adytonu, które było zatkane śmieciami. Turecki gubernator obawiał się zamieszania, gdyby zezwolił na oczyszczenie tego otworu. Pan Cripps jednak wprowadził całą długość swojego ciała do jamy i po wsunięciu przed siebie długiego kija odkrył, że jest ona całkowicie zablokowana. Wody Lete i Mnemosyne obecnie zaopatrują praczki w Lebadei. Wyrocznie Delos i Branchusa. - Wyrocznia "Delos", pomimo swojej wysokiej reputacji, miała niewiele osobliwości: jej cnota wynikała z narodzin Apolla i Diany na tej wyspie. W Dindyma, lub Didyma, niedaleko Miletu, Apollo przewodniczył wyroczni "Branchidxa", tak zwanego od jednego z jego synów lub jego faworyta Branchusa z Tesalii, którego nauczono wróżbiarstwa za życia, a po śmierci kanonizowano. Odpowiedzi udzielała kapłanka, która kąpała się i pościła przez trzy dni przed konsultacją, a następnie siadała na osi lub pręcie, z czarującą laską w ręku i wdychała parę z gorącego źródła. Ofiary i ceremonie były konieczne, aby natchnienie było skuteczne, w tym kąpiele, post i samotność, a Jamblich gani tych, którzy nimi gardzą. Wyrocznia Apollina Claiana w Kolofonie. - O wyroczni Apollina w Kolofonie Jamblich opowiada, że prorokował, pijąc wodę. "Wiadomo, że istnieje tam podziemne źródło, z którego prorok pije; po tym, jak to uczyni i dokona wielu konsekracji i świętych zwyczajów pewnej nocy, przepowiada przyszłość; ale jest niewidzialny dla wszystkich obecnych. Że ta woda może wywołać proroctwo, jest jasne, ale jak to się dzieje, nikt nie wie, mówi przysłowie". Mogłoby się wydawać, że duch boski przenika tę wodę, ale tak nie jest. Bóg jest we wszystkim i odbija się w tym źródle, nadając mu tym samym moc proroczą. Ta inspiracja wody nie ma całkowicie boskiej natury, ponieważ tylko przygotowuje nas i oczyszcza światło duszy, abyśmy byli gotowi przyjąć ducha boskiego. Tam obecność boska ma taką naturę, że karze każdego, kto jest zdolny przyjąć boga. Wróżbita używa tego - ducha jak narzędzia pracy - nad którym nie ma kontroli. Po chwili przepowiedni nie zawsze pamięta to, co minęło; często ledwo może zebrać swoje zdolności. Na długo przed piciem wody wróżbita musi powstrzymywać się dniem i nocą od jedzenia i przestrzegać zwyczajów religijnych, które są niemożliwe dla zwykłych ludzi, dzięki czemu staje się zdolny do przyjęcia boga. Tylko w ten sposób jest w stanie trzymać lustro swego suwerena! do blasku wolnej inspiracji". Wyrocznia Amfiaraosa - Inną bardzo znaną wyrocznią była wyrocznia Amfiaraosa, który tak bardzo wyróżnił się w wojnie tebańskiej. Był czczony w Oropos, w Beocji, jako jasnowidz. Do tej wyroczni zwracano się częściej w chorobie niż przy jakiejkolwiek innej okazji. Kandydaci musieli tutaj również leżeć na skórze ofiarowanego barana, a podczas snu objawiano im lekarstwa na ich choroby. Nie tylko jednak składano tu ofiary i oczyszczano, ale kapłani przepisywali inne preparaty, dzięki którym umysły śpiących miały zostać oświecone. Musieli pościć przez jeden dzień i powstrzymać się od wina przez trzy. Amfiloch, jako syn Amfiaraosa, miał podobną wyrocznię w Mallos, w Cylicji, którą Pauzaniasz nazywa najbardziej godną zaufania i wiarygodną w tamtych czasach. Plutarch mówi o wyroczniach Amfilocha i Mopsusa, że były w bardzo rozkwitającym stanie; i Lukian wspomina, że wszyscy, którzy chcieli kwestionować wyrocznię, musieli położyć dwa oboje.

Egipskie wyrocznie : Wyrocznie starożytnego Egiptu były tak liczne jak te w Grecji. Musiało to być spowodowane obcymi wpływami, że wyrocznia, która odgrywała tak ważną rolę w greckim świecie w tym czasie, została również gruntownie ustanowiona na brzegach Nilu. Herodot wiedział o nie mniej niż siedmiu bogach w Egipcie, którzy przemawiali przez wyrocznie. Spośród nich najbardziej wiarygodny był uważany za dający wskazówki o swoich zamiarach za pomocą niezwykłych wydarzeń. Są one starannie obserwowane przez Egipcjan, którzy zapisują to, co następuje po tych cudach. Uważają również, że los człowieka jest ustalony w dniu jego narodzin, ponieważ każdy dzień należy do specjalnego boga. Wyrocznia Jowisza Ammona w oazie o tej nazwie i to samo bóstwo w Tebach istniały od dwudziestej do dwudziestej drugiej dynastii. Konsultowano się z nim nie tylko w sprawie losu imperiów, ale także w tak błahych sprawach jak identyfikacja złodzieja. We wszystkich poważnych sprawach starano się jednak ustalić jego poglądy. Ci, którzy mieli sporządzić testament, szukali jego wyroczni, a wyroki były ratyfikowane jego słowem. "Według inskrypcji, stosunki między królem a bogiem były zorganizowane w następujący sposób: - Król stawał przed bogiem i wolał zadać bezpośrednie pytanie, sformułowane tak, aby umożliwić odpowiedź prostym tak lub nie; w odpowiedzi bóg kiwał twierdząco lub kręcił głową przecząco. Zasugerowało to pomysł, że wyrocznie były tworzone poprzez manipulowanie posągami bóstw mechanicznie wprawianymi w ruch przez kapłanów. Ale jak dotąd nie znaleziono takich posągów w Dolinie Nilu, a urządzenia tego rodzaju nie mogły mieć innego celu niż oszukanie ludzi - przypuszczenie najwyraźniej wykluczone w tym przypadku przez fakt, że zwyczajem króla było odwiedzanie boga samotnie i w tajemnicy. Prawdopodobnie król stawał przy takich okazjach przed świętym zwierzęciem, w którym wcielał się bóg, wierząc, że wola boska objawi się poprzez jego ruchy". Byk Apis również posiadał wyrocznie. Bes, również bóg przyjemności lub zmysłów, miał wyrocznię w Abydos. Wyrocznie amerykańskie. - Wśród ras amerykańskich wyrocznia była często spotykana. Wszyscy główni bogowie aborygeńskiej Ameryki powszechnie działają jako wyrocznie. Wraz ze starożytnymi mieszkańcami Peru, huillcas uczestniczyli w naturze wyroczni, Wiele z nich było wężami, drzewami i rzekami, a dźwięki wydawane przez nie wydawały się prymitywnym Peruwiańczykom - tak jak w istocie wydają się prymitywnym ludziom na całym świecie - mieć jakość wyartykułowanej mowy. Zarówno rzeki Huillcamayu, jak i Apurimac w Cuzco były wyroczniami huillca tego rodzaju, jak wskazują ich nazwy, "Huillcariver" i "Wielki Mówca". Te wyrocznie często stawiały mandat samego Inki na przekór, czasami wspierając opinię publiczną przeciwko jego polityce. Peruwiańscy Indianie z pasma Andów w ostatnich pokoleniach nadal przestrzegali przesądów odziedziczonych po ojcach. Rzadki i interesujący opis tych mówi, że "dopuszczają złą istotę, mieszkańca środka ziemi, którą uważają za autora swoich nieszczęść i na wspomnienie której imienia drżą. Najbardziej przebiegli spośród nich wykorzystują tę wiarę, aby uzyskać szacunek i przedstawiają się jako jego delegaci. Pod nazwą mohanes lub agoreros są konsultowani nawet przy najbardziej błahych okazjach. Przewodzą intrygom miłosnym, zdrowiu społeczności i zajmowaniu pola. Cokolwiek wielokrotnie zdarza się, aby obalić ich prognozy, spada na nich samych; i są przyzwyczajeni płacić za swoje oszustwa bardzo drogo. Żują gatunek warzywa zwanego piripiri i rzucają je w powietrze, towarzysząc temu aktowi pewnym recytacjom i zaklęciom, aby skrzywdzić niektórych, aby przynieść korzyść innym, aby zapewnić deszcz i zalanie rzek lub, z drugiej strony, aby spowodować stabilną pogodę i obfite zapasy produkcji rolnej. Każdy taki wynik, po przypadkowym sprawdzeniu przy jednej okazji, wystarcza, aby potwierdzić wiarę Indian, chociaż mogli zostać oszukani tysiąc razy. Istnieje udokumentowany przypadek, w którym huillca mógł odmówić uznania nawet samej władzy królewskiej. Manco, Inka, któremu Pizarro nadał władzę królewską, złożył ofiarę w jednym z tych sanktuariów wyroczni. Oyacle odmówił uznania go za pośrednictwem swojego kapłana-opiekuna, stwierdzając, że Manco nie jest prawowitym Inką. Xlanco sprawił więc, że wyrocznia, która znajdowała się w cieniu skały, została strącona, po czym jej duch opiekuńczy pojawił się w postaci papugi i odleciał. Jest prawdopodobne, że ptak w ten sposób uwolniony został nauczony przez kapłanów, aby odpowiadał na pytania tych, którzy przychodzili, aby poradzić się sanktuarium. Ale dowiadujemy się, że gdy Manco rozkazał ścigać papugę, ta szukała innej skały, która otworzyła się, aby ją przyjąć, a duch huillca został przeniesiony do tej nowej siedziby. Podobnie jak większe idole Meksyku, większość głównych huacas w Peru wydaje się być również wyroczniami. Strażnicy wielkich mówiących huaca wydają się sprawować z racji swego urzędu niezależny wpływ, który czasami był wystarczająco silny, aby oprzeć się samemu Apu - Ccapac Inca. Było być może naturalne, że byli oni wyrazicielami powszechnego uczucia, które ich wspierało, a nie polityki suwerennych wodzów, których interesem było ich tłumienie: istniała nawet tradycja, że Huillac - umu, czcigodny huillac, którego reszta uznawała za swojego przywódcę, w dawnych czasach posiadał jurysdykcję nad najwyższymi wodzami wojennymi. Wiele plemion indiańskich używa fetyszy jako wyroczni, a wśród starożytnych Meksykan praktycznie wszyscy wielcy bogowie byli wyroczniami.

współczynnik absorpcji : tempo, w jakim koszty ogólne są absorbowane przez każdą jednostkę produkcji

wyciąg z rachunku : pisemny dokument z banku wykazujący saldo rachunku na koniec okresu obrót rachunkiem /??ka?nt ?tre?d??/ rzeczownik proces zakupu akcji i sprzedaży tych samych akcji w trakcie rachunku, co oznacza, że dealer musi jedynie zapłacić różnicę pomiędzy ceną zakupionych akcji a ceną uzyskaną za nie przy ich sprzedaży

wartość aktywów : wartość firmy obliczona przez zsumowanie wszystkich jej aktywów

współpracownik: rzeczownik powiązany 1. osoba, która pracuje w tej samej firmie co ktoś Ona jest moim wspólnikiem biznesowym. 2. osoba lub spółka powiązana z inną w ramach oferty przejęcia 3. to samo co spółka stowarzyszona

wnioskodawca: osoba, która ubiega się o coś kandydat do pracy lub kandydat do pracy wnioskodawca do sądu pracy Były tysiące wnioskodawców o udziały w nowej spółce.

wziąć pod uwagę : 1. udzielić rabatu na coś lub dodać dodatkową kwotę na pokrycie czegoś uwzględnić pieniądze zapłacone z góry 2. aby uwzględnić coś w swoich obliczeniach,

własność aligatora : sytuacja, w której koszt rat kredytu hipotecznego, podatków od nieruchomości, ubezpieczenia i konserwacji nieruchomości wynajmowanej jest wyższy niż dochód, jaki przynosi, ostatecznie zmniejszając zysk właściciela i pozostawiając go z ujemnym przepływem pieniężnym

wpływać : powodować jakąś zmianę w czymś, zwłaszcza mieć zły wpływ na coś .

wyzwolenie korekty : czynnik, taki jak inflacja, który powoduje korektę kursów walutowych

wartość dodana : kwota dodana do wartości produktu lub usługi, równa różnicy między kosztem a kwotą otrzymaną przy sprzedaży. Wynagrodzenia, podatki itp. są odliczane od wartości dodanej w celu uzyskania zysku.

wykres aktywności : rzeczownik plan pokazujący wykonaną pracę, sporządzony w taki sposób, aby można go było porównać z poprzednim planem pokazującym, ile pracy należy wykonać

wzrost taryfy na całej linii : wzrost cła, który dotyczy całego szeregu pozycji

współczynnik kwasowości: to samo co współczynnik płynności

Wolnomularstwo - Historia i pochodzenie: Choć nie byłoby do końca prawdą stwierdzenie, że historia wolnomularstwa zaginęła w mrokach starożytności, należy zauważyć, że chociaż do pewnego stopnia można ją prześledzić, jej zapisy są skąpe i tak przecinają się ze szlakami innych mistycznych bractw, że ich rozwikłanie jest niezwykle trudnym procesem. Starożytna legenda o jej założeniu w czasie budowy Świątyni w Jerozolimie jest ewidentnie tradycyjna. Jeśli ktoś mógłby zaryzykować opinię, wydaje się, że na bardzo wczesnym etapie historii cywilizacji powstała kasta budowniczych z kamienia, którzy zazdrośnie strzegli tajemnicy swojego rzemiosła. Najprawdopodobniej kasta ta była prehistoryczna. Nie jest nierozsądne założenie tego, gdy posiadamy mnóstwo dowodów na to, że starożytna kasta robotników z brązu kwitła w każdym kraju w Europie i Azji; i jeśli to się przyjmie, a nie można tego obalić w świetle ostatnich badań, - (patrz Journal of the Gypsy Lore Society z 1913 r.) - nie ma nic absurdalnego ani niemożliwego w twierdzeniu, że podobna szkoła pracowników kamieniarskich powinna powstać w podobnie wczesnym okresie. Wiemy, że prawdopodobne jest, że stara kasta brązowników miała własny ezoteryczny język, który przetrwał do naszych czasów jako Shelta Thari (patrz), którym posługiwali się głównie blacharze z Wielkiej Brytanii i Irlandii. Jeśli taka kasta może opracować tajny język i zazdrośnie trzymać się "tajemnic" obróbki metali, nie ma powodu wątpić w istnienie podobnej kasty murarzy. Przedstawiamy tę teorię taką, jaka jest, ponieważ nie jest poparta przez żaden wielki autorytet w tej dziedzinie. Skąd taka kasta czynnych murarzy powstała, to zupełnie osobna kwestia i nie można jej tu omawiać; ale musiało to być oczywiste w kraju, w którym obróbka kamienia była jedną z głównych sztuk. Jest również prawie pewne, że to wczesne bractwo musiało być hierofantyczne. Jego główna praca na początku niewątpliwie polegała na wznoszeniu świątyń i podobnych budowli, i jako takie wchodziło w bardzo bliski kontakt z kapłaństwem, jeśli rzeczywiście nie było całkowicie przez nie kierowane. We wczesnej cywilizacji tylko dwa rodzaje mieszkań przyciągają uwagę architekta - świątynia i pałac. Na przykład wśród ruin Egiptu i Babilonu pozostałości prywatnych domów są rzadkie, ale świątynia i rezydencja królewska są wszędzie widoczne, a wiemy, że wśród ruin Ameryki Środkowej pozostały tylko świątynie i pałace - chaty okolicznych mieszkańców dawno zniknęły. Świątynia jest jądrem wczesnego miasta. Wokół kultu bogów krystalizuje się handel, rolnictwo i wszystkie sprawy życiowe. Wszystkie drogi prowadzą do świątyni. Przechodząc na chwilę przez lukę lat między wczesnym Babilonem i Egiptem a średniowieczną Brytanią, odkrywamy, że kapłaństwo było w bliskim kontakcie z masonami. Wzniesienie średniowiecznej katedry zajmowało więcej niż jedno pokolenie, a w tym czasie wielu masonów przychodziło i odchodziło wokół komina. Loża była niezmiennie zakładana przez powstającą katedrę lub opactwo, a uczniowie i inni byli zapisywani, gdy tylko nadarzyła się okazja: rzeczywiście człowiek mógł odbywać praktykę i pracować przez całe życie przy jednym budynku, nigdy nie widząc żadnej pracy gdzie indziej. Dowody na to, czy mistrzowie-masoni byli również architektami, są bardzo sprzeczne i uznano, że kapłani byli architektami brytyjskich katedr, - mistrzowie-masoni i pracownicy jedynie realizowali swoje projekty. Istnieją jednak dobre dowody na to, że nie jest to do końca prawdą. Władze są zgodne w oświadczeniu, że ze wszystkich sztuk architektura jest zdecydowanie najbardziej skomplikowana. Jest to niewątpliwie ta, która wymaga długiego i specjalistycznego szkolenia. Pojawiają się kwestie stresu i napięcia najtrudniejszego opisu i wydaje się nieprawdopodobne, aby ktokolwiek z najbardziej powierzchowną wiedzą na ten temat mógł uwierzyć, że duchowni, którzy nie przeszli żadnego specjalnego szkolenia, są wykwalifikowani do układania planów najdoskonalszego i najbardziej skomplikowanego opisu najwspanialszych i najwspanialszych budowli, jakie kiedykolwiek wzniesiono w tym kraju. Wiemy, że zawodowi architekci istnieli w bardzo wczesnym okresie; i dlaczego kapłaństwo powinno być przypisywane ich pracy, trudno zrozumieć; ale są zapisane przypadki, w których księża z pewnej miejscowości wzięli na siebie zasługę zaplanowania katedry diecezji. Jakkolwiek by było, "tajemnica" budowy była wystarczająco głęboka, aby wymagać rozległej wiedzy i doświadczenia, i w dużym stopniu usprawiedliwia to zazdrość, z jaką pierwsi masoni traktowali jej sekrety. Ponownie, ta zazdrość, z jaką była ona chroniona przed wulgarnym spojrzeniem, mogła być. rasowe w swoim pochodzeniu i mogło wynikać z takich rozważań jak: "Niech żaden obcy nie zrozumie naszego rzemiosła. Dlaczego mielibyśmy udostępniać je poganom i cudzoziemcom?" To również trąci kapłaństwem, ale jeśli masoneria powstała hierofantycznie, z pewnością nie zachowała żadnej religii i jest obecnie prawdopodobnie największą obrzydliwością hierarchii rzymskokatolickiej, która nie wahała się publikować i rozpowszechniać najgorszych oszczerstw na jej temat. to w Wielkiej Brytanii musimy szukać dowodów na ewolucyjną linię masonerii. Przed założeniem Wielkiej Loży stwierdzamy, że York i północna Anglia były uważane za najstarszą siedzibę bractwa na tej wyspie. Rzeczywiście - bez rozciągania prawdopodobieństwa zbyt daleko, linia ewolucji, o ile chodzi o York, jest całkiem niezwykła. Wiemy na przykład, że w początkach istnienia tego miasta istniała tam świątynia Serapisa, która później stała się klasztorem - Begging Friars, a tajemnice tego boga istniały obok rzymskiej Collevia - lub Craftsmen′s Society. Uważa się również, że krypta York Minster dostarcza dowodów na postęp masonerii od czasów rzymskich do saskich. stwierdza się, że miała mozaikową nawierzchnię z niebieskich płytek ułożonych w formie stosowanej w pierwszym stopniu murarstwa i ma pokazywać miejsca trzech miejsc siedzących używanych przez mistrza i jego strażników (co wabiło do budowy budynku. Jest również niewątpliwym faktem, że rzemiosło spotykało się okazjonalnie w tej krypcie w ubiegłym stuleciu. Istnieje zatem powód, aby sądzić, że chociaż dowody są, powyższe nie obejmują tego, że pierwsi masoni w Brytanii prawdopodobnie byli pod wpływem rzymsko-egipskich mistycznych stowarzyszeń i że ich w, , n stowarzyszenia rzemieślnicze zaczerpnęły część swoich praktyk i konstytucji z tych obcych szkół. Tradycja masońska pokazuje, że nawet na początku XIV wieku masoneria w Brytanii była uważana za rzecz wielkiej starożytności. Zapisy loży w większości pochodzą tylko z XVI wieku w najstarszych przypadkach, ale zachowały się starożytne rękopisy, które niewątpliwie odnoszą się do masonerii. Tak więc stary zarzut -, ucieleśniony w Regius, który został odkopany w 1839 autorstwa pana Halliwella Philipsa są datowane na 13900 i zawierają ciekawą legendę rzemiosła, która opowiada, jak konieczność znalezienia pracy jakiegoś rodzaju skłoniła ludzi do konsultowania się z Euklidesem, który polecił im masonerię jako rzemiosło. Dalej opowiada, jak założono masonerię w Egipcie i jak weszła do Anglii w czasach Athelstana. Konieczność utrzymywania ścisłych narad w kwestii sekretów rzemiosła jest podkreślana w niegrzecznym wierszu. Cooke MS. pochodzi z pierwszej połowy piętnastego wieku i podobnie zawiera wersje starych zarzutów. Egipt jest również uważany tutaj - za ojczyznę - masonerii, a Athelstan jest medium do wprowadzenia rzemiosła na wyspę Brytanię. Ale to, że ten rękopis był używany wśród masonów w późniejszym czasie, zostało udowodnione przez odkrycie bardziej współczesnej wersji datowanej na około 1087, w 1880 roku, znanej jako William Watson MS. Ogółem od 1860 roku odkryto około siedemdziesięciu takich starych zarzutów i pseudohistorii. Wszystkie mają wiele wspólnego i są pochodzenia angielskiego. Wiele napisano, aby spróbować udowodnić, że brytyjska masoneria zapożyczyła wiele z kontynentalnych tajnych stowarzyszeń, takich jak Steinmetzin z Niemiec, Różokrzyżowcy (patrz) i podobne bractwa. Prawda prawdopodobnie leży jednak w okolicznościach, że przychodzenie i odchodzenie studentów okultyzmu w całej Europie było tak stałe, a ich komunikacja tak częsta, że praktycznie wszystkie te stowarzyszenia były w kontakcie ze sobą. Ponownie, wiele osób należało do kilku z nich jednocześnie i importowało zasady i konstytucję jednego ciała do drugiego. Żaden student okultyzmu nie może nie być uderzony bliskim podobieństwem konstytucji niemal wszystkich mistycznych bractw średniowiecza i podobieństwem słownictwa używanego przez ich założycieli i protagonistów. Należy również podkreślić, że spekulatywna lub mistyczna część masonerii była w średniowieczu jedynie tradycją bractwa, czymkolwiek ono było w dawnych czasach i jakimkolwiek ścisłym związkiem rzemiosło mogło mieć z hierofantyczną lub instytucyjną filozofią. Element spekulatywny, powtarzamy, był jedynie tradycyjny i symboliczny jak obecnie, a nie praktyczny; ale ta tradycja miała służyć podtrzymywaniu płomienia spekulatywnego mistycyzmu, który miał zostać ponownie rozbudzony pod koniec średniowiecza. Kiedy w Europie obudziła się wolność polityczna, konieczność istnienia tajnych stowarzyszeń zniknęła, ale osoby, które cieszyły się ich tworzeniem i zarządzaniem, nadal pozostały. Raison d′etre tych bractw zniknęło, ale miłość do mistycyzmu, żeby nie powiedzieć tajemniczości, była być może silniejsza niż kiedykolwiek. Co się wtedy wydarzyło? Po prostu to: że wszystkie te osoby, które znalazły zajęcie w pływaniu i zarządzaniu prawdziwymi tajnymi stowarzyszeniami, są rozglądane za czymś w kształcie mistycznego bractwa, jakie mogłyby znaleźć. Wkrótce odkryli rzemiosło masonerii, które, choć czynne, posiadało mistyczne tradycje. Przyciąganie było wzajemne, a astrologowie, alchemicy i inni wkrótce tłoczyli się w lożach, w takim celu, że na półce zorganizowanej w 1646 r. w Londynie nie było żadnego czynnego masona, a na tej zorganizowanej w 1682 r. spekulatywna gałąź była przytłaczająca liczebnie. Patrząc wstecz, warto zauważyć, że masoni w średniowieczu utworzyli bractwo lub cech, który bardzo przypominał swoją konstytucją podobne cechy handlowe zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i na kontynencie; takie jak tkacze, krawcy, rybacy i tak dalej. Ale chociaż te cechy zachowały swoje "tajemnice", tam, gdzie je posiadały, z dużą zazdrością, nie wydają się mieć w swoich konstytucjach osadzonych tych samych starożytnych praktyk i rytuałów, które tak mocno pokazują, że masoneria jest niewątpliwie instytucją o wielkiej starożytności. Sugerowano również, że wolnomularstwo zostało wprowadzone do Europy przez Rycerzy Templariuszy. Trudno byłoby znaleźć podobną instytucję, która według niektórych autorytetów nie została założona przez ten zakon; i trudno uwierzyć, że wyniosłe rycerstwo czasów normańskich rościłoby sobie jakiekolwiek prawa do jakiegokolwiek związku z rzemiosłem operacyjnym. Niemniej jednak istnieją przesłanki, że masoneria obrządku szkockiego ma silne wpływy templariuszy. Wielu masonów z połowy XVII wieku, takich jak Robert Moray i Elias Ashmole, było pilnymi studentami nauk okultystycznych. a Sir Christopher Wren był studentem sztuki hermetycznej. Często wysuwano tezę, że Szkocja była pierwotnym domem wolnomularstwa na tych wyspach, ale chociaż rzemiosło było niewątpliwie starożytne w tym kraju, nie wydaje się, aby istniał jakikolwiek wystarczający dowód na to, że było starsze niż w Anglii. Niektóre szkockie loże, takie jak No. 1 Edinburgh, Kilwinning i Aberdeen, posiadają bardzo stare zapisy i jest prawdopodobne, że doprowadziło to do założenia, że bractwo było bardziej starożytne w północnej Brytanii niż w Anglii. Jednak okoliczność, że rzemiosło zostało prawdopodobnie wprowadzone do Anglii w czasach rzymskich, gdzie najprawdopodobniej rozkwitło od tamtej pory, obala taką teorię. Historia współczesnego wolnomularstwa zaczyna się od powstania Wielkiej Loży Anglii, która została zainaugurowana w dniu św. Jana Chrzciciela w 1717 r. przez kilka starych lóż. Reprezentowała ona pierwszy centralny organ zarządzający bractwem, a przed tym czasem każda loża była samorządna. Wiele lóż szybko znalazło się pod jego egidą, a Irlandia utworzyła własną Wielką Lożę w 1725 r., ale Szkocja nie poszła w jej ślady aż do 1736 r., a nawet wtedy wiele lóż trzymało się z dala od centralnego ciała, tylko 33 na 100 podporządkowało się. Z jednego lub drugiego z tych trzech organów zarządzających powstały wszystkie regularne loże na całym świecie, tak że można szczerze powiedzieć, że współczesne masonerię ma całkowicie brytyjskie pochodzenie. To nie jest miejsce na wdawanie się w szczegółową dyskusję na temat historii i spraw współczesnego masonerii, a głównie zajmujemy się jej mistyczną pozycją i tendencjami. W odniesieniu do nich musimy być zwięźli. Jeśli chodzi o niższe rangi rzemiosła, składa się ono niemal całkowicie na tych wyspach, przynajmniej z osób, które w dużej mierze traktowały je jako po prostu przyjazne stowarzyszenie, i tylko w wyższych rangach zachowana jest jakakolwiek prawdziwa - idea prawdziwego znaczenia mistycznych zasad, które są zachowywane i nauczane. Zwykły mason, który zachowuje tajemniczą ciszę, gdy wspomina się o sprawach jego rzemiosła, służy jedynie jako pośmiewisko dla współczesnego, dobrze wyposażonego mistyka. Wśród masonów używane są pewne znaki i uchwyty, a posiadanie ich oraz rytuału, którego znaczenia rzadko rozumie, jak sobie wyobraża przeciętny brat, czyni go nieco lepszym od laika. Jest niezwykle wątpliwe, czy nawet wśród wyższych rang masonerii, najgłębsze znaczenie tradycji rzemiosła jest w pełni realizowane, a jeśli absurdalne dzieła, które co jakiś czas wychodzą od wybitnych masonów w odniesieniu do historii ich rzemiosła, zostaną przyjęte jako kryteria ich wyższej wiedzy, to muszą być one rzeczywiście niewielkich rozmiarów. Jak powiedziano, masoneria kontynentalna jest niewątpliwie potomstwem brytyjskich systemów. Nie oznacza to, że we Francji i Niemczech nie istniały żadne loże masońskie przed utworzeniem angielskiej Wielkiej Loży; ale wszystkie współczesne loże w tych krajach niewątpliwie pochodzą z początków angielskiego organu centralnego. Francuska masoneria posiadała i posiada wiele obrządków, które całkowicie różnią się od tych akceptowanych przez rzemiosło biickie. Początki współczesnej masonerii francuskiej znajdujemy w pracach Martineza Pasqually′ego (patrz), św. Marcina (patrz) i być może w dużym stopniu w pracach Cagliostra (patrz), który ciężko pracował, aby założyć swój obrządek egipski we Francji. Należy jednak zauważyć, że został członkiem loży londyńskiej, zanim podjął się tego zadania. We Francji masoneria zawsze miała mniej lub bardziej polityczny charakter, a obecnie skrajna wrogość istniejąca między nią a kościołem rzymskokatolickim w tym kraju sprzyja włączeniu do jej szeregów osób posiadających ideały w żaden sposób nie zgodne z bardzo prawym standardem brytyjskiej masonerii. W Niemczech powiedziano, że Steinmetzin bardzo przypominał brytyjskich masonów, jeśli nie byli pierwotnie jednym i tym samym; ale wszystkie późniejsze loże w Niemczech pochodzą z tej założonej w 1733 r. Wejście masonów do różnych stopni wiąże się ze skomplikowanym systemem symbolicznych rytuałów, których istota jest jednolita we wszystkich lożach. Członkowie są klasyfikowani w licznych stopniach, z których pierwsze trzy to uczeń, kolega - rzemiosło i mistrz - mason. Każda loża posiada własne regulaminy, podlegające Księdze Konstytucji Wielkiej Loży. Rozpowszechniane są szalone opowieści, głównie przez rzymskokatolickich wrogów masonerii, dotyczące praktykowania diabolicznego okultyzmu w wyższych rangach rzemiosła. Na początek, jest niezwykle mało prawdopodobne, aby więcej niż trzy lub cztery osoby z nią związane posiadały wymaganą wiedzę, aby w ten sposób obrazić chrześcijańskie zasady, a dziecinne twierdzenia francuskich pisarzy na ten temat można odrzucić z uśmiechem. "Okultyzm" i "transcendentalizm" większości gorliwych braci mają zazwyczaj najłagodniejszy charakter, jaki jest możliwy, i w pewnym stopniu są powiązane z tajemniczą postawą przeciętnego masona, gdy mroczne aluzje dotyczące działalności loży - gniew szeptany wśród jego podziwiających krewnych.

Wróżki: Gatunek istot nadprzyrodzonych i jedna z najpiękniejszych i najważniejszych mitologicznych koncepcji. Wiara we wróżki jest bardzo stara i szeroko rozpowszechniona, a te same idee dotyczące ich można znaleźć wśród prymitywnych i nieokrzesanych ras, co w poezji bardziej cywilizowanych ludów. Brytyjskich wróżek jest kilka odrębnych rodzajów, które różnią się znacznie pod względem cech. W Irlandii, gdzie wiara jest najsilniejsza, wróżki nazywane są "dobrymi ludźmi" i mają dobrotliwe, ale kapryśne i złośliwe usposobienie. Bardzo podobne są chochliki z Anglii. Pracowity duch domowy znany jako Puck lub Robin Goodfellow należy do rodzaju wróżek; podobnie jak szkockie skrzaty. Przypuszcza się, że ciężka praca tych ostatnich nadała im ciemną cerę, od której wzięły swoją nazwę, pozostałe nazywane są wróżkami ze względu na ich urodę.

Wiadomości w butelkach: Po tym, jak liniowiec S.S. Waratah zniknął u wybrzeży RPA w lipcu 1909 r. z 211 osobami na pokładzie, na brzeg wyrzucono pięć wiadomości w butelkach. Wszystkie okazały się oszustwami. "Każda katastrofa statku lub jakakolwiek inna katastrofa przyciąga wesołe towarzystwo" - napisał Charles Fort. "Tragedią Waratah cieszyliśmy się przez długi czas. Ponad trzynaście lat później (21 listopada 1922 r.) w pobliżu Kapsztadu znaleziono kolejną butelkę, o której mówiono, że była oszustwem. Mimo to odczuwam zupełnie inne emocje i nabieram nowego pesymizmu. "Do tej pory myślałem o butelkach z radością. Ale wszystko wpędza w depresję, gdy już dorwą się do tego humoryści. Zastanawiam się, jak to możliwe, że nikt nie zgłosił znalezienia starej butelki, a w niej opowieści kapitana statku o zbliżającym się buncie, podpisanej "Krzysztof Kolumb". Kolumb rzeczywiście umieścił wiadomość w drewnianej beczce u wybrzeży Indii Zachodnich w 1493 r., zgodnie z dziennikiem pokładowym jego statku. Opisywał on po prostu obawy jego ludzi, gdy ich statek był gwałtownie rzucany przez huragan. Jednak mało prawdopodobne jest, aby beczka pozostała na powierzchni przez stulecia. Radziecki rybak znalazł mały wodoszczelny pojemnik podczas pobytu w rosyjskiej Arktyce. Wiadomość w środku, napisana po angielsku i norwesku, brzmiała: "Pozostało pięć kucyków i 150 psów. Potrzeba siana, ryb i 30 sań. Muszą wrócić wcześnie w sierpniu. Jestem zdezorientowany". Wiadomość została napisana przez Evelyn Baldwin, polarnika, i dryfowała w wodzie przez czterdzieści pięć lat. Ekspedycja Baldwina jednak dotarła bezpiecznie, a odkrywca zmarł śmiercią naturalną w 1933 r.

Wniebowstąpienie form boskich: magiczna technika, w której Adept identyfikuje się z konkretnym bóstwem, "przyjmując jego formę". Archetypowy obraz bóstwa jest tworzony na astralu poprzez skupioną wizualizację, wibrację imienia bóstwa, śledzenie jego sigila itp. Magik wkracza następnie w ten astralny obraz i nosi go jak ubranie lub maskę, kontynuując wzmacnianie obrazu poprzez skupioną koncentrację. Wykonuje się to w celu stworzenia pojazdu dla tego konkretnego aspektu Boskości, z którym pracuje magik.

WYROCZNIE

I. Ogólnie - II. Wyrocznie chaldejskie - III. Wyrocznie sybillińskie.

I. Ogólnie. Jedna z form wróżbiarstwa polegała na odpowiedzi, wyrażonej na różne sposoby i środki, przez bóstwo lub przynajmniej przez nadludzkiego rozmówcę, na pytanie zadane przez wierzącego w kwestiach osobistych lub wspólnotowych. W niektórych przypadkach wyrocznia mogła być spontaniczną manifestacją bóstwa za pośrednictwem ludzkiego pośrednika lub proroka, który wyraża boskie orędzie bez przesłuchania, jak w przypadku grecko-rzymskiej (później żydowsko-chrześcijańskiej) Sybilli. W tej formie zjawisko wyroczni było mniej lub bardziej styczne z funkcją proroczą. W Grecji Dodona i Delfy były siedzibami słynnych wyroczni, poświęconych odpowiednio Zeusowi i Apollowi. W Dodonie wróżenie odbywało się poprzez obserwację ruchu liści świętego dębu i wód pobliskiego źródła, a także przez niektórych proroków, homeryckich Selloi lub prorokini "Gołębicy" (peleia) wspomnianych przez Herodota. Archeologia ujawniła również liczne małe tabliczki zawierające pisemne prośby do wyroczni. W Delfach Pytia, natchniona przez boga, wypowiadała zagadkowe odpowiedzi, które następnie interpretowali kapłani. Chrześcijańska polemika z astrologią i jej praktykami dotyczyła również sztuki wróżbiarskiej, której prawdziwość czasami nie była całkowicie zaprzeczana, ale przypisywano ją działalności demonów. Tak więc np. Tertulian twierdzi, że ci, znając niektóre prawdy i zapożyczając inne z biblijnych proroctw, oszukują ludzi za pomocą wyroczni, aby poddać ich swojej mocy . Tacjan również uznaje w wyroczniach pewną uzdrawiającą moc inspirowaną przez złe duchy . Tymczasem poganie sprzeciwiali się używaniu pism wyroczni przez samych chrześcijan w celu potwierdzenia ich własnych doktryn. Laktancjusz, wspierając doktrynę nieśmiertelności duszy, odwołuje się - oprócz Biblii - do "proroctw Sybilli" i odpowiedzi Apollina Milejskiego. Jednym z dokumentów poświadczających żydowskie, a następnie chrześcijańskie używanie pogańskiego gatunku wyroczni są Wyrocznie Sybillińskie (patrz poniżej). Traktat Augustyna De divinatione daemonum, powtarzając polemiczne argumenty przeciwko praktykom wyroczni wypracowane we wcześniejszej tradycji patrystycznej, potwierdza trwałość i siłę takich praktyk, które szeroko przeniknęły nawet do populacji chrześcijańskiej, pomimo dekretów cesarskich przeciwko haruspikom i wróżbitom

II. Wyrocznie chaldejskie. Przypisywana autorowi o imieniu Julian, być może Julianowi Teurgowi (II w. n.e.) i wysoko ceniona w kręgach neoplatońskich, ta kolekcja krótkich teozoficznych i kosmozoficznych kompozycji heksametrycznych przetrwała jedynie częściowo i pośrednio dzięki cytowaniu autorów pogańskich i chrześcijańskich. Pierwszym chrześcijaninem, który o niej wspomniał, był Arnobiusz; później Mariusz Wiktoryn i Augustyn. Spośród pogan, oprócz Porfiriusza, Jamblich był szczególnie zainspirowany teologią wyroczni chaldejskich, której poświęcił (zaginiony) komentarz w 28 księgach. Niektóre fragmenty podobnej pracy egzegetycznej Proklosa zachował Michał Psellos (XI w.), który napisał Komentarz do wyroczni chaldejskich. Doktryna wyrażona w zbiorze, platońska w natchnieniu, rozważa pojęcie najwyższego transcendentnego Boga (Ojca), od którego pochodzi Intelekt z funkcją demiurgiczną i trzecią zasadą (Hekate), pośrednią między nimi i identyfikowalną z anima mundi. Liczne anioły i demony zaludniają wyższy świat, wywierając na ludziach pozytywne lub negatywne działanie. Odgrywają fundamentalną rolę w praktyce teurgii, która polega na nawiązywaniu kontaktu z bogami poprzez rytualne akty inicjacji. Chaldejskie wyrocznie potwierdzają dualistyczną antropologię, z pojęciem duszy upadłej ze świata boskiego, uwięzionej w ciele i podlegającej kosmicznemu przeznaczeniu. Zbawienie jest możliwe poprzez teurgiczne rytuały i rygorystyczną abstynencję, mające na celu panowanie nad cielesnymi namiętnościami.

III. Wyrocznie Sybillińskie. 1. Pogańska Sybilla. Wśród starożytnych Sybilla była kobietą, która popadała w ekstazę i przepowiadała, bardzo często zapowiadając katastrofy. Jej słowa uważano za wyrocznie. Jej pochodzenia należy prawdopodobnie szukać w Persji, skąd rozprzestrzeniła się szczególnie na greckie kolonie w Azji Mniejszej. Czasami uważano ją za demonicę, czasami za bóstwo (Thea Sibylla). Poświęcono jej różne miejsca kultu, tak że jej imię stało się imieniem powszechnym, Sybille, którym przypisywano zbiór wyroczni. Grecy znali Sybillę z Marpessos; ważniejsza była Sybilla Erythrai, która osiedliła się w Delfach, gdzie uważano ją czasami za pannę młodą, czasami za córkę Apollina. Klemens Aleksandryjski cytuje początek Carmen Sibyllinum autorstwa Herakliusza Sofisty (Strom. I, 108). Następnie Sybilla przybyła do Kuma, gdzie wygłaszała wyrocznie w grocie. Wergiliusz przywołuje ją w Eneidzie VI, 98 i nast. Zbiór jej wyroczni, zachowany na Kapitolu, został spalony w ogniu świątyni Jowisza. Najsłynniejszą wyrocznią w Kuma była zapowiedź zbawiciela świata, uwieczniona w 4. Eklogu Wergiliusza, którą Konstantyn w swojej Oratio ad sanctos odnosi wyłącznie do Chrystusa (19-21). Tam czytamy akrostych Chrystusa ICQUS STAUROS . Augustyn podaje go w łacińskim tłumaczeniu. 2. Wyrocznie sybillińskie. Żydzi z Aleksandrii wykorzystywali zbiór wyroczni sybillińskich i ich autorytet w świecie greckim głównie do własnej propagandy religijnej. W tym celu adaptowali, przekształcali, interpolowali i dodawali nowe kompozycje. Te wyrocznie zwykle zapowiadały, w duchu proroków, katastrofy i koniec świata, podobnie jak średniowieczny hymn Dies irae. Pierwotnym żydowskim jądrem jest księga III Wyroczni Sybillińskich, w pierwszej wersji, napisana ok. 140 r. n.e. Księgi IV i V ociekają nienawiścią do Rzymu w czasach Wespazjana i Tytusa, którzy zniszczyli świątynię. Chrześcijanie postępowali podobnie do Żydów, wykorzystując żydowskie źródło, interpolując, zwłaszcza w księgach I-III, i przepisując specyficznie chrześcijańskie części, takie jak księgi VI-VIII, prawdopodobnie w II w. Pasterz Hermasa odnosi się do nich. Powstają z kolei przeciwko rzymskim prześladowaniom w księdze VIII, ogłaszając upadek Rzymu i cesarza Nerona. Zbiór w ośmiu księgach sięga VI w.; w 1817 roku A. Mai odkrył kolejne cztery księgi (11-14); ósma, ze względu na swoją długość, została podzielona na trzy. 3. Struktura. Księgi I-II stanowią całość, żydowską redakcję (I, 1-223) z chrześcijańskimi interpolacjami (224-400) i późniejszymi edycjami. W księdze II trudno odróżnić, co jest żydowskie od chrześcijańskiego. Księga III zapowiada różne katastrofy; wydaje się być całkowicie żydowska, bez chrześcijańskich interpolacji. Księgi VI-VIII są całkowicie chrześcijańskie. Księga VI zawiera tylko 28 wersetów, w tym hymn do Chrystusa i do krzyża. Księga VII pokazuje gnostyckie koncepcje z końca II w., takie jak chrzest ognia (VII, 84). Księga VIII, licząca 500 wersetów, jest znacznie ważniejsza, ponieważ odnosi się do życia i liturgii chrześcijańskiej (VIII, 402-411). Laktancjusz bierze z niej 30 cytatów. Pierwsza część mogła zostać napisana przez Żyda. Zapowiada karę Bożą i upadek Rzymu. Druga część jest triumfalnym hymnem do Chrystusa, jako sędziego i Pana świata. Trzecia jest hymnem do Boga Stwórcy i do Logosu, jego wcielonego syna. Księga kończy się normami życia chrześcijańskiego. Wydaje się, że nie ma żadnej luki między tą księgą VIII a czterema księgami odkrytymi przez A. Mai (XI-XIV, numeracja zgodna z tradycją rękopisów rodziny kodeksów). 4. Przetrwanie zbioru. Znane już Hermasowi wyrocznie cytowane są przez Justyna , Atenagorasa, Teofila, ps.- Melitona, Tertuliana, często przez Klemensa Aleksandryjskiego, Kommodiana, Laktancjusza, Euzebiusza, Konstytucje Apostolskie, Grzegorza z Nazjanzu, Sozomena i Augustyna. Augustyn znał łacińskie tłumaczenie VIII, 217-243. Celsus znał interpolowaną wersję i ganił chrześcijan za wykorzystywanie jej na własną korzyść. Jego wpływ był odczuwalny przez wieki: w Dies irae, Dantem, Calderón, Giotto, Michelangelo, Rafaelu i w malarstwie. Istnieje Prophetia Sibillae magae w języku łacińskim, opublikowana przez B. Bischoffa.

WULFILA lub Ulfila (ok. 311-383). Pochodzący z Kapadocji i rodziny chrześcijańskiej, urodzony około 311 r., Wulfila był jeszcze dzieckiem, gdy wraz z rodzicami padł ofiarą grupy Gotów, którzy zabrali go i jego rodzinę za Dunaj. Zachowawszy wiarę chrześcijańską, został wyświęcony na biskupa w Konstantynopolu w 341 r. przez Euzebiusza z Nikomedii i poświęcił się obronie chrześcijaństwa ariańskiego wśród Gotów. Przez siedem lat pracował na północ od Dunaju; następnie prześladowania Gotów, którzy nadal byli poganami, zmusiły go do szukania schronienia, wraz z Gotami, którzy stali się chrześcijanami w Mezji, na granicach imperium. W 360 r. uczestniczył w Soborze Konstantynopolitańskim i podpisał homoiańską (umiarkowaną ariańską) formułę wiary. Zmarł w 383 r. podczas podróży do Konstantynopola, aby wstawić się za Palladiuszem z Ratiaria. Pomimo prób zminimalizowania jego działalności ewangelizacyjnej wśród barbarzyńców, jego praca od razu stała się niezwykle ważna. Aby odpowiednio wspierać ewangelizację na poziomie kulturowym, Wulfila stworzył alfabet dobrze dostosowany do tego języka i przetłumaczył Święte Pisma na gotycki, dzieło, które okazało się fundamentalne nie tylko dla religii, ale także dla kultury. Wiemy, że pisał również po grecku i łacinie, ale z jego pism przetrwało tylko wyznanie wiary. Współcześni uczeni ogólnie uważali go za umiarkowanego arianina na podstawie jego podpisania formuły 360; ale formuła ta służyła jedynie do zapewnienia wsparcia radykalnemu arianizmowi (anomizmowi), który został bezpośrednio ukształtowany na modelu zaprojektowanym przez Eunomiusza. Przeniósł tę formę doktryny do zachodniego arianizmu, który był aktywny między końcem IV w. a początkiem V w. wśród germańskiej ludności, która stała się chrześcijańska.

WDOWY. W starożytności chrześcijańskiej wdowy, ze względu na swoją niepewną sytuację społeczną i ekonomiczną, należały do świata ubogich i potrzebujących pomocy, i były beneficjentkami szacunku i miłości, z jaką ewangelia obejmuje nieszczęśliwych. Potrzebującym pomagały wspólnoty. W szczególności były przedmiotem opieki biskupa . Różni Ojcowie, tacy jak Ambroży i Jan Chryzostom, oraz sobory (Kartagina 418 i Chalcedon 451) napominają biskupa, aby czuwał nad wdowami i bronił ich. W obliczu tych trudności zrozumiałe jest, że wdowa, jeśli chciała i była w stanie, mogła zawrzeć nowe małżeństwo. W Kościele wczesnochrześcijańskim dokonywano wyboru między wdowstwem a ponownym małżeństwem , ale także, realistycznie rzecz biorąc, młodym wdowom udzielano rady ponownego wyjścia za mąż. Kilku bardziej rygorystycznych myślicieli - z powodów ascetycznych i aby nie wydawać się gorszymi od pogańskich moralistów - patrzyło na ponowne małżeństwo z podejrzliwością i odnosiło się do niego jako do "szacownego cudzołóstwa", rodzaju bigamii . Większość autorów przyjęła jednak bardziej otwarte i współczujące stanowisko. Tolerowali ponowne małżeństwa, ale inne późniejsze małżeństwa były źle widziane. Ogólnie rzecz biorąc, chociaż traktowali ponowne małżeństwa z surowością, postrzeganą jako ustępstwo na rzecz ludzkiej słabości, Ojcowie nie zabraniali takich małżeństw. Termin wdowa wskazuje również na specjalną kategorię osób, które mają określoną pozycję i funkcję we wspólnocie i które muszą spełniać pewne wymagania: musiały mieć 60 lat, wyjść za mąż tylko raz, dawać dobre świadectwo jako matki swoich rodzin i być dobrze znane ze swojego zaangażowania społecznego i życia modlitewnego . Ignacy Antiocheński wspomina o "dziewicach zwanych wdowami" (być może upodobnione do dziewic ze względu na ich czystość); Polikarp odnosi się do nich jako do "ołtarzy Boga" . Tertulian wydaje się nawiązywać do ordo viduarum, ze względu na możliwość, by penitenci uciekali się do ich wstawiennictwa . Niektóre zostały "ustanowione" do modlitwy, ale nie otrzymały włożenia rąk . Wykonywały również czynności w kościele, na rzecz esp. kobiet: przygotowywanie ich do chrztu bycie obecnym przy ich chrzcie, namaszczanie ich olejem, przykrywanie ich welonem, gdy schodziły do basenu chrzcielnego, odwiedzanie chorych , ale one w szczególności poświęcały się ascezie i modlitwie : diakonisy stopniowo je zastępowały. Niektóre wdowy gromadziły dziewice i wdowy we własnym domu, poświęcając się życiu duchowemu i ascetycznemu, jak w przypadku Marceli i Pauli w Rzymie; inni odgrywali ważną rolę w wychowaniu swoich dzieci (jak Antusa w przypadku Jana Chryzostoma; Monika w przypadku Augustyna) i aktywnie uczestniczyli w chrystianizacji społeczeństwa.

WILFRID z Yorku. (ok. 634-709). Urodził się w szlacheckiej rodzinie w Nortumbrii około 634 r., w okresie dorastania Wilfred spędził 3 lata w klasztorze Lindisfarne. Następnie spędził czas na pielgrzymce w Rzymie, a następnie kilka lat w Galii: z tej podróży wyniósł absolutną wierność papieżowi i lekceważenie braku kultury i ignorancji swoich rodaków. Powróciwszy do ojczyzny, wziął bezpośredni udział w podboju zwyczajów rzymskich nad celtyckimi w odniesieniu do przestrzegania Wielkanocy i Soboru w Whitby (664). Mianowany w tym samym roku na biskupa Yorku, wyjechał, aby konsekrować księży w Galii. Nielubiany przez swoich rodaków, w tym Teodora z Canterbury, z powodu swojej wyniosłości i surowości, był zmuszony znosić prześladowania wszelkiego rodzaju przez lokalnych władców, którzy pozbawili go godności, uwięzili go, a gdy stanął w obliczu stanowiska Rzymu zajętego na jego korzyść (dwa razy musiał udać się do Rzymu), starali się wszelkimi sposobami uniknąć uznania takiego wsparcia. Dopiero w bardzo podeszłym wieku, w 705 r., odzyskał klasztory-biskupstwa Hexham i Ripon. Zmarł w 709 r. Mnich Stefan z Ripon (Eddius Stephanus), jego towarzysz podróży i procesu, napisał ważną biografię o jego życiu, która wyraźnie ma ton apologetyczny.

WILLIBRORD z Utrechtu (658-739). Marginalna autograficzna adnotacja w kalendarzu Echternach napisana przez samego Willibrorda ,a mianowicie ta, o której wspomina Czcigodny Bede , oraz niektóre akty wstawione do Liber aureus Epternacensis stanowią najstarsze źródła dotyczące życia i działalności Willibrorda. Urodzony w 658 r. i oblat w klasztorze Ripon w wieku sześciu lat, gdy jego ojciec Wilgilis przeszedł na emeryturę jako pustelnik w estuarium Humber, został uczniem Wilfrida z Yorku, który sprzyjał liturgicznym i monastycznym praktykom Rzymu. Willibrord przeniósł się w 678 r. do irlandzkiego klasztoru Rathmelsigi, gdzie znalazł Egberta z Yorku i wyruszył w 690 r. z 11 towarzyszami, aby ewangelizować Fryzję. Oddał się pod opiekę swojego nauczyciela pałacowego Pepina II i podczas wizyty w Rzymie około 692 r. został ufortyfikowany pełnymi uprawnieniami misyjnymi nadanymi przez papieża Sergiusza I (687-702), który 21 listopada 695 r. wyświęcił go na arcybiskupa Fryzów (z nowym imieniem "Klemens"), według innych 22 listopada 695 r. Willibrord, wyposażony w różne księgi liturgiczne i przedmioty kultu, założył swoją katedrę w Utrechcie i w 698 r. wycofał się do klasztoru w Echternach, którego mnichom pozostawił swój kalendarz martyrologiczny . Martyrologia to słynny Epternacensis, najstarszy zachowany egzemplarz Martyrologii Hieronima (początek VIII w.). Wrogość Radboda, króla Fryzów, i wydarzenia wokół polityki frankijskiej po śmierci Pepina II wyjaśniają chwilowe wycofanie się z misji we Fryzji. Chrześcijaństwo ostatecznie podbiło ten teren po śmierci Radboda (719), dzięki współpracy Bonifacego. Willibrord zmarł 7 listopada 739 i został pochowany w Echternach (współczesny Luksemburg).

WINO. W literaturze żydowskiej wino jest znakiem dwuznacznym; z jednej strony jest znakiem błogosławieństwa Bożego i radości ; z drugiej strony, zauważa się jego niebezpieczeństwa . Wino było używane w ofiarach dla Boga ; Melchizedek ofiarował chleb i wino. W NT Jan Chrzciciel nie pił wina , chociaż Jezus był oskarżany o bycie żarłokiem i pijakiem. Jezus porównuje swoją krew do wina, a swoje nauczanie do nowego wina . W starożytnej literaturze chrześcijańskiej termin ten był używany w czterech różnych kontekstach: (1) moralno-pasterskim, (2) liturgicznym, (3) sakramentalnym i (4) egzegetycznym. W pracach moralnych Ojcowie bronili skromnej przyjemności wina przed tak rygorystycznymi ruchami, jak ruchy ebionitów, enkratytów, marcjonitów i manichejczyków. Paweł radził Tymoteuszowi pić wino jako lekarstwo . Pierwociny wina były prerogatywą proroka w pierwszych wiekach Kościoła chrześcijańskiego , a później biskupa i duchowieństwa . Przyjemność picia wina nie jest zła ani grzeszna, choć nieumiarkowanie i pijaństwo już tak ; wino jest darem Boga i należy go właściwie używać ; Klemens Aleksandryjski w całym rozdziale swojego Pedagoga wyjaśnia ten punkt: "W jaki sposób należy uczestniczyć w bankietach" . Wielu chrześcijańskich autorów krytykowało nieumiarkowane używanie wina w powszechnym upojeniu przez mężczyzn i kobiety. Takie pijaństwo, już potępione samo w sobie, ustąpiło miejsca wszelkiego rodzaju ekscesom, moralnej rozwiązłości oraz fizycznej i psychicznej degeneracji. Krytykowano również nieumiarkowane używanie wina podczas specjalnych okazji (refrigeria, uczty męczeńskie itp.), które będąc świątecznymi i wspólnotowymi, tworzyły solidarność w pijaństwie. Teksty chrześcijańskie wspominają o nim jako o przedmiocie pogańskich libacji ). Był to ważny element obrzędów niektórych sekt ekstremistycznych, jak np. w obrzędzie Marka gnostyckiego maga, którego opis podaje Ireneusz z Lyonu . Nie był mniej ważny w rytualnych ucztach wspólnoty Qumran (Reguła Wspólnoty), które były bardzo podobne do liturgicznych uczt pierwszych wspólnot chrześcijańskich. W przypadku Eucharystii wino było istotną kwestią zarówno w liturgii ortodoksyjnej, jak i heterodoksyjnej, z wyjątkiem niektórych sekt rygorystycznych (patrz Aquarians). W starożytności nigdy nie określano koloru wina do celów liturgicznych, istniały jednak pewne wymagania dotyczące jego jakości ; sposób jego użycia zarówno w liturgii, jak i w życiu codziennym był zgodny z ówczesnym zwyczajem, tj. zwykle używano wody zmieszanej z winem (pierwsze świadectwo pochodzi z pism Justina Męczennika), ale nie brakuje wyjątków: np. kan. 3 Synodu w Trullo z 692 r. potępił Ormian, którzy używali wina niezmieszanego z wodą w czasie nabożeństwa eucharystycznego; picie wina "acratos", czyli wina niezmieszanego, było synonimem pijaństwa . Wspomniane rygorystyczne ruchy zabraniały używania wina nie tylko w życiu codziennym, ale także w liturgii, odnosząc się do słów Jezusa w Mt 26:29, lub po prostu dlatego, że uważały je za dzieło diaboliczne ; są więc nazywani aquarii, hydroparastae i hydrothei. Wbrew ich przekonaniom, następujący autorzy bronili tradycji prawosławnej, w szczególności: Ireneusz z Lyonu , Klemens Aleksandryjski , Cyprian z Kartaginy i Epifaniusz . Wino Eucharystii zostało na początku utożsamione z krwią Chrystusa przez Pawła i Ignacego Antiocheńskiego. Ireneusz identyfikuje jego prawdziwą tożsamość . Cyryl Jerozolimski był jednym z pionierów nauczania o przemianie żywiołów . W dziedzinie egzegetycznej wiele fragmentów Pisma Świętego, które zawierają słowo wino, zostało zinterpretowanych przez Ojców w kontekście eucharystycznym, ale jest bardzo wiele fragmentów, w których wino jest uważane za symbol boskiej nauki (Prawo i Prorocy), to znaczy wino istniejące przed Kaną, lub raczej same słowa Chrystusa ; a wino często oznacza w sensie metaforycznym Pneumę (Hipp., Bened. Jacobi 18), lub łaskę Ducha Świętego .

WOJNA. Zgodnie z przesłaniem Chrystusa, które wymaga miłości do nieprzyjaciół , ojcowie Kościoła, jako ludzie i jako chrześcijanie, mają wielką niechęć do wojny i pragną pokoju w sprawiedliwości, nawet jeśli uznają fakt, że poważne naruszenie praw może w skrajnych przypadkach usprawiedliwiać wojnę: każda wojna ma swoje korzenie w grzechu. Chrystus nie uciekał się do broni, aby ustanowić "królestwo Boże", ale nie żądał również, aby żołnierze, np. setnik, porzucili swój sposób życia: wzywał wszystkich, aby się nawrócili i nie grzeszyli, niezależnie od sytuacji, w jakiej się znajdują. Paweł używa obrazu zbroi wojskowej, aby zilustrować walkę ze złymi siłami i sprzeciw człowieka cielesnego wobec służby Bogu. Chrześcijanie pierwszych wieków chcieli stosować ewangeliczny ideał pokoju w swoim życiu i uważali wiarę za nie do pogodzenia z jakimkolwiek rodzajem przemocy lub zabijania. Ponadto, zwłaszcza w pierwszych trzech wiekach, ponieważ nie byli zobowiązani do brania odpowiedzialności za zarządzanie imperium, mieli niewielkie poczucie obowiązku służby wojskowej. (Wojsko było tworzone w większości z ochotników i żołnierzy zawodowych; nie było obowiązkowe dla synów żołnierzy. Czasami żołnierze wykonywali służbę "cywilną" w siłach specjalnych). Chrześcijanie uzasadniali swoją odmowę służby w wojsku dwoma zasadniczymi powodami: po pierwsze, wojskowy sposób życia prowadził niemal koniecznie do popełniania aktów przemocy i zabijania; po drugie, zaciąg i pewne inne momenty w tym sposobie życia wymagały aktów pogańskiego kultu. Na początku III w. żołnierz, który nawrócił się na chrześcijaństwo, musiał nie zabijać nikogo, nawet jeśli otrzymał rozkaz, a także nie składać przysięgi; jeśli zaciągnął się wierny, był ekskomunikowany . Istnieje jednak rozróżnienie między bellare ("walką", a zatem także zabijaniem) a militare (służbą jako żołnierz): pierwsze jest zawsze zakazane, drugie tolerowane, pod warunkiem, że nie popełniono żadnych moralnie niesprawiedliwych czynów lub aktów bałwochwalstwa. Dlatego stanowiska dotyczące służby wojskowej wahają się od absolutnej nieustępliwości do zrezygnowanej akceptacji (zarabiania na życie), która miała na celu pogodzenie jej z wiarą chrześcijańską i tolerowała formalności tu i ówdzie: patrz przypadek weterana Juliusza, który był żołnierzem przez 27 lat; chrześcijańscy żołnierze wymienieni w Passio Maximiliani 2; patrz także Tertulian, De Cor. 1,4. Chrześcijanie podziwiali rzymski porządek wojskowy (Klemens Rzymsk) i deklarowali lojalność wobec władz , jednak byli krytyczni wobec wojny i życia żołnierza. Klemens Aleksandryjski nalega, że chrześcijanie muszą być pacyfistami i podkreśla antypedagogiczną funkcję wydatków wojskowych . Orygenes wywodzi z prymatu przykazania miłości absolutne potępienie każdego zabójstwa i przedstawia chrześcijan jako "żołnierzy" oddanych modlitwie, aby pokonać demony, które wzniecają wojny . Tertulian, początkowo bardziej otwarty na tę kwestię , przechodzi do rygorystycznej postawy w odniesieniu do spójności ewangelicznej i prorockiego radykalizmu . Cyprian potępia rozprzestrzenianie się przemocy w wojnie i jej okrucieństwa . Laktancjusz również potępia imperialistyczną przemoc państwa i odrzuca wojnę, ponieważ zabija . Po nawróceniu Konstantyna relacja między kościołem a państwem zaczęła się zmieniać: chrześcijanie zaczęli się angażować i stali się współodpowiedzialni za zarządzanie porządkiem publicznym; opracowali teorię wojny "sprawiedliwej", umieszczając ją pod prawem moralnym. Starali się, aby obrona wiary pokrywała się z obroną imperium; dlatego zostali przywróceni do wojska. Ale jednocześnie starali się wpływać na sytuację polityczną w kierunku większej ludzkości i wysiłków na rzecz pokoju. Sobór w Arles w 314 ekskomunikował dezerterów ; Euzebiusz z jednej strony przedstawia Konstantyna jako modlącego się przed każdą bitwą i noszącego symbol krzyża w swoich "krucjatach", ale z drugiej strony uważa wojnę za nieszczęście (HE 1,2 i 5, proem.). Ambroży wychwala męstwo, "które w wojnie broni przed barbarzyńcami, a w pokoju chroni słabych", pod warunkiem, że jest ożywione sprawiedliwością . Grzegorz z Tours opisuje bitwy Chlodwiga, które stoczył, aby pokonać arian . Jednak w tym samym czasie Kościół IV w. przypomniał prześladowania, którym podlegał i uświadomił sobie pewną niezgodność, która pojawia się w tekstach kanonicznych . Bazyli radził tym, którzy zabijają na wojnie lub w obronie słabych, aby powstrzymali się od przyjmowania Komunii przez trzy lata . Pozostały szlachetne przykłady niestosowania przemocy, takie jak św. Marcina z Tours: "Jestem żołnierzem Chrystusa; nie wolno mi walczyć" . Niewielka mniejszość (duchowieństwo i mnisi) została zwolniona ze służby wojskowej: napomnienie do postawy proroczej, ale także znak wyróżnienia i oddzielenia od świeckich zaangażowanych w świat. Na początku V w. dekrety cesarskie (Honoriusza i Teodozjusza II) stanowiły, że tylko chrześcijanie mogą służyć w wojsku. Augustyn - podobnie jak wielu Ojców - dostrzegał korzyści, jakie Cesarstwo Rzymskie przyniosło różnym narodom, ale także to, że "ten rezultat został osiągnięty przez liczne i potworne wojny, z wieloma rzeziami ludzi i rozlewem krwi" . Nie można usprawiedliwiać wojen podbojowych i niepohamowanego pragnienia dominacji: "Jeśli sprawiedliwość nie jest szanowana, czym są państwa, jeśli nie wielkimi bandami rabusiów?" Pragnienie pokoju jest wpisane w samo serce człowieka , a paradoksalnie, wchodzi się na wojnę, aby osiągnąć pokój . Czerpiąc inspirację od Cycerona , uważa za "sprawiedliwe" te wojny, które są prowadzone w odpowiedzi na krzywdy i których celem jest przywrócenie naruszonej sprawiedliwości. Co więcej, ci, którzy wchodzą na taką wojnę, powinni być zmuszeni to zrobić, gdy wszystkie próby pojednania zawiodą . Postępowanie człowieka na wojnie powinno być inspirowane cierpliwością i życzliwością . Znacznie lepiej byłoby jednak uzyskać pokój za pomocą pokoju niż wojny . Chrześcijanie korzystali z pax Romana i byli świadomi, że uzyskuje się go za pomocą wojny. Jednak woleli świadczyć o swojej wierze, sprzeciwiając się wszelkim formom przemocy; potępiali okrucieństwa i rzezie związane z walką zbrojną, uznając jednocześnie ważność służby wojskowej, a w skrajnych przypadkach nawet konieczność wojny; twierdzili, że troska o pokój w sprawiedliwości powinna ożywiać każdego, nawet żołnierza.

WARNAHARIUS (Warner) (VII w.). Prezbiter Langres (Lingonica civitas). W odpowiedzi na prośbę Karauniusza z Paryża, który poprosił go o informacje na temat męczenników miasta, napisał dwa teksty: jeden dotyczący trzech braci męczenników z Kapadocji, a mianowicie Speuzypa, Eleuzypa i Meleuzypa, którzy zostali straceni podczas prześladowań Aureliana; drugi traktuje o biskupie Dezyderiuszu z Langres, który został zabity przez Wandalów, gdy tylko zajęli i splądrowali miasto. Pierwszy jest tekstem legendarnym, należącym do tzw. epickich pasji; drugi jest znacznie bardziej osadzony w historii i ma tendencję do podkreślania dzikości barbarzyńców.

WODA. W Piśmie Świętym woda jest teologicznie dwuwartościowym pierwiastkiem: nosicielem życia lub śmierci; znakiem błogosławieństwa lub przekleństwa; wskaźnikiem, poprzez swoją obfitość, nadchodzącego królestwa mesjańskiego lub królestwa piekielnego. Tak więc woda powyżej i poniżej firmamentu reprezentuje odpowiednio hierarchie anielskie i przeciwstawne moce , a jej podział wskazuje na rozeznanie, którego istoty ludzkie muszą dokonać między pragnieniami duchowymi i cielesnymi . Użycie wody w liturgii jest już obecne w Piśmie Świętym i to z Pisma Świętego wywodzi się właściwa symbolika wody w liturgii chrześcijańskiej. Podczas gdy obecność wody w chrzcie jest poświadczona przez konkretne wydarzenia, takie jak te opisane w Dz 8,36 i 10,47, Ojcowie pogłębili jej znaczenie poprzez interpretację typologiczną, poszukując jej zapowiedzi w licznych tekstach ST i NT. Twórcza zdolność wody, taka jak zdolność do przekazywania nowego życia i rodzenia nowych stworzeń, jest związana z Rdz 1,2 , podczas gdy jej moc zniszczenia starego człowieka i grzechu jest przewidziana w wodzie potopu, zgodnie z typem już obecnym w 1 P 3,18-21: woda potopu zapowiada chrzest, ponieważ oczyszczając grzechy ludzkości, "ochrzciła świat"; przez nią arka została "jakby ochrzczona bez zanurzenia" ; pogrzebała zło i stała się nosicielką zbawienia dla tych, którzy weszli do arki, tak jak woda chrztu ratuje tylko tych w kościele. W ten sposób niesie nie tylko zniszczenie, ale i odnowę . Podwójna funkcja przejścia z wody potopu do wody chrzcielnej jest również przypisywana tej ostatniej poprzez typologię wody Morza Czerwonego, również znajdującą się w NT (1 Kor 10:2). Woda chrzcielna, oczyszczająca brud grzechu, rodzi nową osobę zdolną do śpiewania nowej pieśni wyjścia . Woda Morza Czerwonego jednak przede wszystkim wyzwala, i to jest ta funkcja, która jest przede wszystkim podkreślana w porównaniu z wodą chrzcielną; ta druga jest lepsza od pierwszej, ponieważ jest w stanie sprawić, że ktoś znów się podniesie, podczas gdy woda Morza Czerwonego nie mogła zapobiec śmierci Żydów na pustyni . Woda, która wytrysnęła ze skały na skutek działania Mojżesza , podobnie jak woda w Mara, która stała się słodka, gdy wrzucił do niej kij , jest postrzegana jako typ wody chrzcielnej, uświęconej przez Chrystusa, Skałę lub przez drewno krzyża - tutaj również typologia jest już biblijna . Inne przykłady wody w Starym Testamencie interpretowane jako figury i zapowiedzi wody chrzcielnej to (1) woda, którą anioł cudownie sprawił, że Hagar i Izmael znaleźli, gdy mieli umrzeć na pustyni, zużywszy całą wodę w bukłaku , epizod, który wskazuje na potrzebę boskiej wody, biorąc pod uwagę niewystarczalność wody w synagodze; (2) woda, w której obmył się Naaman , wspomniana przez Ambrożego i Grzegorza z Nyssy ; (3) żywa woda z Ez 47:1-3, z której wywodzi się, zwłaszcza we wczesnych latach, praktyka chrzczenia w bieżącym źródle . W ewangeliach występują także epizody, w których woda jest interpretowana jako figura wody chrztu: woda Jordanu, w której Chrystus został ochrzczony, jest prototypem wody, w której chrzczeni są chrześcijanie , nazywana także "początkiem ewangelii", tak jak woda stworzenia była "początkiem świata" ; woda z sadzawki Betesda i woda, która wypłynęła z boku Chrystusa . Dla Orygenesa woda, o której Chrystus mówi Nikodemowi wskazuje, że chrzest jest z góry, będąc identyczną z wodą wymienioną w Ps 148,4 . Ponieważ woda bazyliowa jest obrazem śmierci "przyjmującej ciała jak grób" . Oprócz użycia do chrztu, woda jest niezbędnym materiałem do celebracji eucharystycznej, a tutaj również znaczenie, jakie nabiera, jest zaczerpnięte z Pisma Świętego. Justyn nazywa Eucharystię połączeniem konsekrowanego chleba, wina i wody . Praktykę temperowania wina eucharystycznego wodą poświadczają Ireneusz i Hipolit ; Cyprian oferuje dowód biblijny , nadając mu symboliczną interpretację opartą na Ap 15:15, gdzie woda reprezentuje narody: w ten sposób woda zjednoczona z winem "jest ludem zjednoczonym z Chrystusem" . Wyjaśnienie tej mieszanki zostało podane jeszcze wcześniej: woda jest zbawieniem dokonanym przez krew Chrystusa . Dla Augustyna obecność wody w kielichu opiera się na J 19,34 . Dla Teodora z Mopsuestii wskazuje ona, że Eucharystia, podobnie jak chrzest, upamiętnia i sprawia, że ktoś uczestniczy w śmierci Chrystusa . Woda, która wypłynęła ze skały , jest dla Ambrose′a typem wody dodanej do kielicha eucharystycznego, podobnie jak woda, która wypłynęła z boku Chrystusa , ale dla Cypriana "za każdym razem, gdy w Piśmie Świętym mowa jest o wodzie samej w sobie, głosi ona chrzest". Oprócz sakramentalnej typologii, woda oferuje Ojcom inne powody do symbolicznych porównań, a pierwszym z nich jest Słowo woda z Kany to mdłe Pisma przed przyjściem Chrystusa, który je wyjaśnia , lub znak zjednoczenia w Chrystusie człowieczeństwa i bóstwa, z wyraźną wartością odkupieńczą , lub wreszcie natura ludzka, która zostanie zmieniona w chwale zmartwychwstania , woda ze studni Jakuba jest ST, który Chrystus, prosząc o nią Samarytankę, przyjmuje , podczas gdy woda, którą daje, przedstawia to, co "przewyższa to, co jest napisane". Woda jest znakiem Ducha ; kościoła; ludu żydowskiego ; dziewiczego łona, które odradza wiernych, tak jak Maryja zrodziła Chrystusa . Ogólnie rzecz biorąc, woda jest uważana za "najpiękniejszą spośród czterech żywiołów" tworzących świat , znak Bożej opatrzności i zawsze mu posłuszną . Liturgiczna praktyka błogosławienia wody chrzcielnej nie jest oparta na Piśmie Świętym, ale jest poświadczona przez tradycję. Użycie wody święconej poza chrztem jest dość późne; podobieństwo tego do obrzędów żydowskich, pogańskich lub synkretycznych spowodowało, że praktyka ta została zniechęcona. Pierwsze formy błogosławieństwa wody znajdują się pod koniec III w. w Egipcie do użytku w egzorcyzmach i do leczenia chorób. W Antiochii i na całym Wschodzie w święto Objawienia Pańskiego, na pamiątkę uświęcenia wody Jordanu, woda przeznaczona do osobistego użytku wiernych była błogosławiona. Na Zachodzie pierwsze świadectwa dotyczące używania błogosławionej wody znajdują się u papieża Wigiliusza i dotyczą konsekracji kościoła ; woda zwana "gregoriańską" była przygotowywana do tego celu z soli, wina i popiołu. Z kolei używanie wody do mycia rąk podczas obrzędów eucharystycznych miało miejsce bardzo wcześnie .

WESELE W KANIE (ikonografia). Pierwszy cud Chrystusa , wspominany przez ojców kościoła jako symbol przemienionych elementów Komunii , jest szeroko reprezentowany w ikonografii chrześcijańskiej. Najstarsze przedstawienia wesela w Kanie pojawiają się w kontekstach pogrzebowych z połowy III w. Łaska, z jaką spotkała się ta scena, często towarzysząca znacznie powszechniejszemu rozmnożeniu chlebów, należy wyjaśnić pragnieniem wyrażenia w sposób metaforyczny tematów wiary i środków sakramentalnych, które zapewniają zbawienie chrześcijaninowi. Jednym z pierwszych przedstawień wydaje się być luneta arcosolium w katakumbach św. Marcelin i Piotr: na tle sceny uczty Chrystus, stojący z laską w ręku, dotyka hydriai ("wodnych dzbanów"), kluczowego elementu w zrozumieniu tych scen przedstawiających ewangeliczny cud . Ta sama scena, związana z rozmnożeniem chlebów, powtarza się w innej niszy tych samych katakumb, z kilku dekad później . Znacznie częstsze są przedstawienia w ciągłych fryzach na sarkofagach, zawierające ciągi epizodów z wyraźną aluzją do zbawczego pożywienia i środków zbawienia . W szczególności możemy wspomnieć o tzw. sarkofagu dogmatycznym: w dwóch scenach umieszczonych obok siebie, po prawej stronie clypeus ze zmarłym, Chrystus z laską dotyka hydriai położonych u jego stóp i kładzie ręce na koszach chleba niesionych przez dwóch apostołów. Na pokrywie sarkofagu św. Wiktora z Marsylii , cud jest przedstawiony razem z mniej znanym epizodem ST o odkrywcach Kanaanu . Poza kontekstem pogrzebowym cud zaślubin w Kanie pojawia się w mozaice w sklepieniu baptysterium w Neapolu i na mozaice św. Apolinarego Nuovo w Rawennie. Maryja, obecna jako "narzędzie" cudu w ewangelii, rzadko pojawia się w scenach uczty w Kanie. Niektóre przykłady dostarcza mała podziemna bazylika Deir Abu Hennys, przez iluminację w tak zwanym ewangeliarzu Rabbuli i przez fresk w kościele św. Sergiusza w Gazie . Na panelach drewnianych drzwi kościoła św. Sabiny w Rzymie epizod jest wyrzeźbiony obok rozmnożenia chlebów. W przedstawieniach na złotym szkle Chrystus, z laską lub bez, jest przedstawiony w centrum pośród hydriai, które mają tę szczególną cechę, że zawsze posiadają pokrywy . W sztukach pomniejszych scena jest ukazana żywo w kilku dyptykach. Na srebrnej szkatułce św. Nazariusza Chrystus jest przedstawiony z jednej strony na tronie pośród apostołów: u jego stóp znajduje się pięć koszy chleba i sześć hydriai, co jest oczywistą aluzją do cudów ewangelicznych i do Eucharystii . W V w. wiemy ponadto od Asteriusza z Amazei, że niektórzy chrześcijanie nosili bardzo wystawne szaty, na których przedstawiali sceny z Ewangelii, w tym wesele w Kanie.

WEZYR : Najwyższy szef administracji rządowej, który otrzymywał rozkazy bezpośrednio od króla. Był nie tylko ministrem sprawiedliwości, ale odpowiadał za różne departamenty, w tym policję, roboty publiczne, kancelarię, skarb, orzekanie apelacji i transport rzeczny. Brał również udział w doradzaniu radom wojennym i jako delegat króla, wezyr składał mu raporty we wszystkich ważnych sprawach. Tłumaczone jako "wezyr", starożytne egipskie słowo oznaczające ten urząd to "tjaty". Konwencjonalne tłumaczenie egipskiego terminu na głównego ministra króla. Czasami, jak to miało miejsce w Starym Państwie, było dwóch wezyrów, z południa i północy

WIELKA KRÓLEWSKA CÓRKA : Najstarsza córka panującego króla i królowej, często zostawała Wielką Królewską Żoną kolejnego króla. Pochodzenie przechodziło przez linię żeńską, więc małżeństwo z Wielką Królewską Córką przekazywało władzę królewską jej mężowi. Często był jej pełnym lub przyrodnim bratem, ale inni kandydaci mogli zdobyć tron lub skonsolidować wątpliwe roszczenie poprzez takie małżeństwo. Egipcjanie zachowali fikcję, że każdy król był potomkiem związku Wielkiej Królewskiej Żony króla i głównego boga państwowego.

WIELKA KRÓLEWSKA ŻONA : Główna królowa króla, zwykle matka jego następcy, Wielka Królewska Żona była często pełną lub przyrodnią siostrą króla (najstarszą córką poprzedniego króla i królowej). Małżeństwo z nią umożliwiało królowi odziedziczenie tronu, ponieważ pochodzenie przechodziło przez linię żeńską. Jednak w niektórych przypadkach (na przykład Tiye, królowa Amenophis III), królowa osiągnęła ten status i pozycję z innych powodów.

wardriving : Działanie polegające na jeżdżeniu po okolicy z urządzeniem komputerowym wyposażonym w kartę sieciową WNIC, oprogramowanie skanujące i antenę w celu odkrycia dostępnych identyfikatorów SSID w okolicy.

web application firewall (WAF) : Zapora sieciowa z funkcją rozpoznawania aplikacji, która chroni aplikacje internetowe poprzez wykrywanie określonych zagrożeń, które są skierowane do aplikacji internetowych i podejmowanie działań w celu ich ochrony.

web beacon : Ukryty element osadzony na stronach internetowych w celu śledzenia aktywności użytkownika i zbierania informacji o użytkowniku. Web beacon może być ukrytą grafiką (np. web bug) lub fragmentami kodu w źródle HTML.

web bug : Mały plik graficzny, do którego odwołuje się znacznik , używany do zbierania informacji o użytkowniku. Ten plik jest tworzony przez firmę zewnętrzną specjalizującą się w zbieraniu danych.

WebGoat : Aplikacja internetowa zaprojektowana w celu nauczania specjalistów ds. bezpieczeństwa o lukach w zabezpieczeniach aplikacji internetowych.

while loop : Pętla, która powtarza działanie określoną liczbę razy, gdy warunek jest prawdziwy lub fałszywy.

white-listing: metoda zabezpieczeń obejmująca jawne wymienianie akceptowalnych elementów, takich jak programy, adresy IP lub adresy URL, dla danej aktywności; jeśli element nie znajduje się na białej liście, jego powiązana aktywność jest zabroniona. Na przykład biała lista zazwyczaj zawiera programy, które mogą być uruchamiane na komputerze użytkownika.

Wi-Fi Protected Access (WPA, WPA2 i WPA3): standard 802.11i, który rozwiązuje problemy z lukami w zabezpieczeniach WEP w 802.11b; poprawia szyfrowanie, wykorzystując protokół Temporal Key Integrity Protocol (TKIP). Wi-Fi Protected Setup (WPS): standard zabezpieczeń sieciowych służący do tworzenia bezpiecznej bezprzewodowej sieci domowej. WPS umożliwia użytkownikom, którzy niewiele wiedzą o zabezpieczeniach sieci bezprzewodowych, dodawanie nowych urządzeń bezprzewodowych do istniejącej sieci bez konieczności wprowadzania długich haseł. Często odbywa się to poprzez naciśnięcie przycisku WPS na domowym routerze bezprzewodowym.

Windows Software Update Services (WSUS): Bezpłatny składnik dodatku, który upraszcza proces aktualizowania komputerów z systemem Windows za pomocą najnowszych krytycznych aktualizacji, poprawek i pakietów Service Pack. WSUS instaluje aplikację internetową, która działa na serwerze Windows.

Wired Equivalent Privacy (WEP): Standard 802.11b opracowany w celu szyfrowania danych przesyłanych przez sieć bezprzewodową.
Worldwide Interoperability for Microwave Access (WiMAX): najpowszechniejsza implementacja standardu 802.16 MAN.

worm: program, który replikuje się i rozprzestrzenia bez potrzeby hosta.

wirus : Program, który dołącza się do programu hosta lub pliku.

wiele niezależnych poziomów bezpieczeństwa/ochrony (MILS): typ systemu operacyjnego (często osadzonego) certyfikowanego do uruchamiania wielu poziomów klasyfikacji (takich jak niesklasyfikowany, tajny i ściśle tajny) na tym samym procesorze bez wycieku między poziomami; używane w armii USA w środowiskach o wysokim poziomie bezpieczeństwa oraz w organizacjach, takich jak te kontrolujące elektrownie jądrowe lub miejskie oczyszczalnie ścieków, dla których rozdzielenie uprawnień i funkcji ma kluczowe znaczenie.

wskaźniki zagrożenia: Artefakty pozostawione przez atakujących, które wskazują, że system lub sieć zostały naruszone.

wbudowany system operacyjny (OS): System operacyjny działający w systemie wbudowanym. Zaprojektowany tak, aby był mały i wydajny, zwykle brakuje mu niektórych funkcji systemów operacyjnych ogólnego przeznaczenia. Może to być mały program opracowany specjalnie dla systemu wbudowanego lub uproszczona wersja systemu operacyjnego ogólnego przeznaczenia.

wyliczanie: Proces łączenia się z systemem i uzyskiwania informacji, takich jak nazwy logowania, hasła, członkostwa w grupach i współdzielone zasoby.

Warrant: Papier wartościowy dający posiadaczowi prawo do subskrypcji akcji lub obligacji po określonej cenie i od określonej daty. Jeśli prawo to nie zostanie wykonane przed datą zapadalności, warrant straci ważność bezwartościowo.

Write: Sprzedaż opcji oznacza jej wystawienie. Osoba sprzedająca opcję jest znana jako "wystawiający".

Writer: To samo co "sprzedający" opcję.

Wydajność: Stopa procentowa, którą można uzyskać z inwestycji, obecnie notowana przez rynek lub wynikająca z bieżącej ceny rynkowej inwestycji - w przeciwieństwie do kuponu wypłacanego przez emitenta od papieru wartościowego, który jest oparty na stopie kuponu i wartości nominalnej. W przypadku obligacji, ogólnie to samo, co rentowność do wykupu, chyba że określono inaczej.

Współczynnik Sharpe′a: Miara atrakcyjności zwrotu z aktywów poprzez porównanie, jakiej premii za ryzyko inwestor może się spodziewać w zamian za dodatkowe ryzyko (zmienność) związane z inwestycją. Jest to stosunek premii za ryzyko do zmienności aktywów.

Wykup: Papier wartościowy jest wykupywany, gdy kapitał zostanie spłacony.

Wartość bieżąca: Kwota pieniędzy, którą należy zainwestować teraz, aby osiągnąć daną kwotę w przyszłości po dodaniu odsetek. Zobacz także wartość pieniądza w czasie, wartość przyszła.

Współczynnik ceny do zysku: Współczynnik podający cenę akcji w stosunku do zysku na akcję.

Współczynnik cenowy: patrz współczynnik konwersji.

Wartość bieżąca netto (NPV): Wartość bieżąca netto serii przepływów pieniężnych jest sumą wartości bieżących każdego przepływu pieniężnego (z których niektóre lub wszystkie mogą być ujemne).

Wrażliwość na stopę procentową: Wrażliwość ceny obligacji na zmiany stóp procentowych na rynku. Wrażliwość ta jest mierzona poprzez zmodyfikowany czas trwania.

Wewnętrzna stopa zwrotu: Plon niezbędny do zdyskontowania serii przepływów pieniężnych do wartości bieżącej netto równej zero.

Współczynnik zabezpieczenia: Stosunek wielkości pozycji, którą należy przyjąć w danym instrumencie jako zabezpieczenie przed innym, do wielkości pozycji podlegającej zabezpieczeniu.

Wartość przyszła: Kwota pieniędzy uzyskana w przyszłości, w tym odsetki, poprzez zainwestowanie danej kwoty pieniędzy teraz. Zobacz także wartość pieniądza w czasie, wartość bieżąca.

Wartość nominalna: Kwota kapitału papieru wartościowego, zazwyczaj spłacana ("odkupywana") w całości w terminie zapadalności, ale czasami spłacana etapami, na podstawie których naliczane są kwoty kuponów.

Ważenie czasu trwania: Proces wykorzystania zmodyfikowanej wartości czasu trwania obligacji w celu obliczenia dokładnych nominalnych udziałów w pozycji spread. Jest to konieczne, ponieważ 1 milion funtów nominalnych obligacji dwuletnich nie jest równoważne 1 milionowi funtów, powiedzmy, obligacji pięcioletnich. Zmodyfikowana wartość czasu trwania obligacji pięcioletnich będzie wyższa, co wskazuje, że jej "wartość punktu bazowego" (bpv) będzie większa, a zatem obligacja o wartości 1 miliona funtów reprezentuje większą wrażliwość na zmiany stóp procentowych (ryzyko). Jako inny przykład rozważmy zarządzającego funduszem posiadającym obligacje pięcioletnie o wartości 10 milionów funtów. Zarządzający funduszem chce przejść na posiadanie obligacji dwuletnich o takiej samej ogólnej pozycji ryzyka. Wartości bazowe obligacji wynoszą odpowiednio 0,041583 i 0,022898. Współczynnik bpvs wynosi 0,041583 / 0,022898 = 1,816. Dlatego zarządzający funduszem musi przejść na 10 mln 1,816 = 18,160 mln funtów dwuletnich obligacji.

Współczynnik dyskontowy: Liczba używana do obliczania wartości bieżącej, podana wzorem 1/(1+r)n, gdzie r jest stopą procentową na n lat.

Współczynnik konwersji: Liczba ustalona przez giełdę dla wszystkich obligacji, które mogą zostać dostarczone w ramach kontraktu terminowego na obligacje. Współczynnik konwersji wyrównuje kupon bazowej obligacji do teoretycznego kuponu kontraktu terminowego.

World Wildlife Fund (WWF), World Wide Fund for Nature: Z siedzibą w Gland w Szwajcarii, World Wide Fund for Nature jest wiodącą na świecie organizacją zajmującą się ochroną zagrożonych gatunków. W Stanach Zjednoczonych i Kanadzie nadal jest nazywany swoją pierwotną nazwą, World Wildlife Fund.

Wall Street, City, Bahnhofstrasse, Kabuto-cho: Część stolicy finansowej, w której odbywa się handel, jest często określana jako główna ulica lub dzielnica - a nazwa ta staje się synonimem całego rynku. Na przykład w Londynie większość banków i domów handlowych znajduje się w City of London (w przeciwieństwie do innych obszarów, takich jak Knightsbridge, Soho lub Chelsea). Nowojorskie centrum finansowe nazywa się Wall Street, w Zurychu to Bahnhofstrasse, a w Tokio to Kabuto-cho. W średniowieczu, gdy Wenecja była centrum światowej gospodarki, banki i handlarze pieniędzmi skupiali się wokół mostu Rialto. Stąd słynna kwestia Shylocka w Kupcu weneckim Szekspira: "Jakie wieści z Rialto?"

Warrant: Warrant daje swojemu posiadaczowi prawo, ale nie obowiązek, do kupna akcji lub innego papieru wartościowego po określonej cenie przez określony czas. Jest to coś w rodzaju opcji (patrz opcja kupna), ale warrant zwykle nie jest przedmiotem obrotu na otwartych giełdach. Warranty są często dołączane do obligacji, aby uczynić obligację bardziej atrakcyjną i umożliwić emitentowi płacenie niższych odsetek.

Web 2.0: Ukuty przez Tima O'Reilly'ego, promotora konferencji technologicznych i wydawcę książek, Web 2.0 odnosi się do drugiej fali Internetu. Według pana O'Reilly'ego "Web 2.0 to rewolucja biznesowa w branży komputerowej spowodowana przejściem na Internet jako platformę i próbą zrozumienia reguł sukcesu na tej nowej platformie".

Wartość aktywów netto (NAV): Aby obliczyć rzeczywistą wartość udziałów w funduszach inwestycyjnych lub funduszach otwartych, konieczne jest zsumowanie wszystkich aktywów funduszu - takich jak papiery wartościowe i gotówka - i odjęcie wszystkich zobowiązań. Następnie tę liczbę dzieli się przez całkowitą liczbę wyemitowanych akcji, aby dać inwestorom pojęcie o wartości każdej akcji w funduszu.

Wartość netto: Wartość netto osoby oblicza się, sumując wartość pieniężną wszystkich aktywów - w tym domu, samochodu i kont bankowych - i odejmując wszystkie zobowiązania, takie jak kredyty hipoteczne i rachunki za karty kredytowe. Innym terminem określającym wartość netto są aktywa netto.

Wielostronne umowy handlowe: Umowa między trzema lub większą liczbą partnerów handlowych w celu uwolnienia lub ograniczenia handlu towarami i/lub usługami. Regionalne i globalne umowy handlowe są zdecydowanie najlepszym sposobem, aby upewnić się, że kraje odniosą korzyści z przewagi komparatywnej, pozwalając każdemu produkować to, co robi najlepiej. Na początku XXI wieku większość wielostronnych umów handlowych utknęła w martwym punkcie, głównie z powodu niechęci rządów do demontażu półstałych barier w handlu, takich jak dotacje rolne i cła ochronne na import towarów wytworzonych. Większość krajów uznała za łatwiejsze zawieranie umów handlowych na zasadzie ad hoc (tzw. dwustronnych umów handlowych) i zdecydowała się na podejście polegające na krok po kroku do liberalizacji handlu.

Wskaźniki wyprzedzające gospodarkę: statystyki, które pomagają liderom gospodarczym i politycznym wytyczać przyszły kurs gospodarki. Do wskaźników wyprzedzających gospodarkę należą takie rzeczy, jak sprzedaż detaliczna, wydatki na nowe zakłady i maszyny oraz rozpoczęcie budowy domów. Wskaźniki te mówią nam, w jakim kierunku zmierza gospodarka, a nie gdzie była (patrz opóźnione wskaźniki ekonomiczne).

Wykup lewarowany (LBO): wykup lewarowany wykorzystuje pożyczone pieniądze do przejęcia firmy. Kupujący wpłaca pewną kwotę kapitału i pożycza resztę - w formie kredytów bankowych lub papierów wartościowych o wysokiej rentowności (patrz obligacje śmieciowe), które dają inwestorowi dźwignię do przejęcia pożądanej firmy.

Wskaźnik rozwoju społecznego (HDI) : Statystyki ekonomiczne zazwyczaj przedstawiają tylko część historii. Dlatego Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju ustanowił wskaźnik rozwoju społecznego, aby śledzić postępy krajów członkowskich w poprawie standardu życia swoich obywateli. Badają takie czynniki, jak śmiertelność niemowląt, średni wiek, umiejętność czytania i pisania oraz wskaźniki umieralności.

Waluty obce, F/X, Forex : Waluty są przedmiotem obrotu przez całą dobę na giełdach walutowych, zwykle zlokalizowanych na parkietach banków w głównych stolicach finansowych na całym świecie. Obrót walutami obcymi jest wyjątkowy, ponieważ nie ma wartości wewnętrznej kupowanych i sprzedawanych przedmiotów. Każda waluta jest notowana w odniesieniu do innych walut. Na przykład dolar jest notowany w odniesieniu do tego, ile euro, jenów, funtów lub juanów jest wart.

World Wildlife Fund (WWF), World Wide Fund for Nature. Mająca siedzibę w Gland w Szwajcarii, World Wide Fund for Nature jest wiodącą na świecie organizacją zajmującą się ochroną zagrożonych gatunków. W Stanach Zjednoczonych i Kanadzie nadal jest nazywana swoją pierwotną nazwą, World Wildlife Fund.

Wall Street, City, Bahnhofstrasse, Kabuto-cho. Część stolicy finansowej, w której odbywa się handel, jest często określana przez główną ulicę lub dzielnicę - i ta nazwa staje się synonimem całego rynku. Na przykład w Londynie większość banków i domów handlowych znajduje się w City of London (w przeciwieństwie do innych obszarów, takich jak Knightsbridge, Soho czy Chelsea). Nowojorskie centrum finansowe nazywa się Wall Street, w Zurychu to Bahnhofstrasse, a w Tokio to Kabuto-cho. W średniowieczu, gdy Wenecja była centrum światowej gospodarki, banki i handlarze pieniędzmi byli skupieni wokół mostu Rialto. Stąd słynna kwestia Shylocka w Kupcu weneckim Szekspira: "Jakie wieści na temat Rialto?" Warrant. Warrant daje posiadaczowi prawo, ale nie obowiązek, zakupu akcji lub innego papieru wartościowego po określonej cenie przez określony czas. Jest to coś w rodzaju opcji (patrz opcja kupna), ale warrant zwykle nie jest przedmiotem obrotu na otwartych giełdach. Warranty są często dołączane do obligacji, aby uczynić obligację bardziej atrakcyjną i umożliwić emitentowi płacenie mniejszych odsetek.

Web 2.0. Ukuty przez Tima O'Reilly'ego, promotora konferencji technologicznych i wydawcę książek, Web 2.0 odnosi się do drugiej fali Internetu. Według pana O'Reilly'ego "Web 2.0 to rewolucja biznesowa w branży komputerowej spowodowana przejściem na Internet jako platformę i próbą zrozumienia zasad sukcesu na tej nowej platformie".

Wartość netto. Wartość netto osoby oblicza się, sumując wartość pieniężną wszystkich aktywów - w tym domu, samochodu i kont bankowych - i odejmując wszystkie zobowiązania, takie jak kredyty hipoteczne i rachunki za karty kredytowe. Innym terminem określającym wartość netto są aktywa netto.

Wartość aktywów netto (NAV). Aby obliczyć rzeczywistą wartość udziałów w funduszach inwestycyjnych lub funduszach otwartych, konieczne jest zsumowanie wszystkich aktywów funduszu - takich jak papiery wartościowe i gotówka - i odjęcie wszystkich zobowiązań. Następnie tę liczbę dzieli się przez całkowitą liczbę wyemitowanych akcji, aby dać inwestorom pojęcie o tym, ile warta jest każda akcja w funduszu.

Wielostronne umowy handlowe. Umowa między trzema lub większą liczbą partnerów handlowych w celu uwolnienia lub ograniczenia handlu towarami i/lub usługami. Regionalne i globalne umowy handlowe są zdecydowanie najlepszym sposobem, aby upewnić się, że kraje czerpią korzyści z przewagi komparatywnej, pozwalając każdemu produkować to, co robi najlepiej. Na początku XXI wieku większość wielostronnych umów handlowych utknęła w martwym punkcie, głównie z powodu niechęci rządów do zniesienia półstałych barier w handlu, takich jak dotacje rolne i cła ochronne na import towarów wytworzonych. Większość krajów uznała za łatwiejsze zawieranie umów handlowych na zasadzie ad hoc (tzw. dwustronnych umów handlowych) i zdecydowała się na podejście krok po kroku do liberalizacji handlu.

Wykup lewarowany (LBO). Wykup lewarowany wykorzystuje pożyczone pieniądze do przejęcia firmy. Kupujący wpłaca określoną kwotę kapitału i pożycza resztę - w formie pożyczek bankowych lub papierów wartościowych o wysokiej rentowności (patrz obligacje śmieciowe), które dają inwestorowi dźwignię do przejęcia pożądanej firmy.

Wyprzedzające wskaźniki ekonomiczne. Statystyki, które pomagają liderom ekonomicznym i politycznym wytyczać przyszły kurs gospodarki. Wyprzedzające wskaźniki ekonomiczne obejmują takie rzeczy, jak sprzedaż detaliczna, wydatki na nowe zakłady i maszyny oraz rozpoczęcie budowy domów. Wskaźniki te mówią nam, w jakim kierunku zmierza gospodarka, a nie gdzie była (patrz opóźnione wskaźniki ekonomiczne).

Wskaźnik rozwoju społecznego (HDI). Statystyki ekonomiczne zazwyczaj przedstawiają tylko część historii. Dlatego Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju ustanowił wskaźnik rozwoju społecznego, aby śledzić postępy krajów członkowskich w zakresie poprawy standardu życia swoich obywateli. Badają takie czynniki, jak śmiertelność niemowląt, średni wiek, umiejętność czytania i pisania oraz wskaźniki śmiertelności.

Wymiana walut, F/X, Forex. Waluty są przedmiotem obrotu przez całą dobę na giełdach walutowych, zwykle zlokalizowanych na parkietach banków w głównych stolicach finansowych na całym świecie. Obrót walutami jest wyjątkowy, ponieważ nie ma wartości wewnętrznej kupowanych i sprzedawanych przedmiotów. Każda waluta jest notowana w odniesieniu do innych walut. Na przykład dolar jest notowany w odniesieniu do tego, ile euro, jenów, funtów lub juanów jest wart (patrz waluta).

Wprowadzenie na giełdę, notowanie. Wprowadzenie na giełdę lub notowanie odnosi się do akcji spółki notowanych lub notowanych na "tablicy" akcji, które są oficjalnie przedmiotem obrotu na giełdzie. Celem IPO jest wprowadzenie na giełdę wszystkich lub części akcji spółki - i otrzymanie dużej płatności ze sprzedaży akcji nowej spółki.

Współczynnik zadłużenia do kapitału własnego, Współczynnik zadłużenia. Dobrym sposobem na ocenę kondycji firmy jest przyjrzenie się temu, ile jest winna i ile posiada. Podstawowa idea wskaźnika zadłużenia polega na tym, że jeśli firma jest winna wierzycielom zbyt dużo pieniędzy, będzie miała trudności z utrzymaniem się na powierzchni w trudnych czasach. W wielu firmach Nowej Gospodarki wskaźniki zadłużenia są niezwykle wysokie, często dlatego, że aktywa i dochód (przynajmniej na początku) są stosunkowo niskie. Firma typu start-up często potrzebuje wielu lat, aby zacząć wykazywać zysk.

Waluta. Euro, jen, dolar lub funt - drukowane pieniądze są walutą wszystkich rozwiniętych gospodarek. Waluty są drukowane przez banki centralne i władze monetarne, a ich podstawą jest jedynie dobra wiara organu emitującego. W Stanach Zjednoczonych skarb państwa zapewniał możliwość wymiany banknotów dolarowych na złoto. Od 1971 r. tak już nie jest. Obecnie większość głównych walut jest warta tylko tyle, ile inne osoby lub firmy są skłonne za nie zapłacić lub wymienić.

Wskaźnik cen konsumpcyjnych (CPI). Wskaźnik cen w gospodarce USA. W Wielkiej Brytanii nazywany wskaźnikiem cen detalicznych, CPI podsumowuje ceny koszyka towarów i usług, które typowy obywatel kupiłby w ciągu danego roku. Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES). Wraz z Programem Narodów Zjednoczonych ds. Środowiska (UNEP) organizacja CITES reguluje handel zagrożonymi gatunkami fauny i flory. Kontrolując na przykład sprzedaż kości słoniowej, CITES jest w stanie ograniczyć kłusownictwo. CITES rozróżnia zwierzęta, które należy chronić całkowitym zakazem handlu i polowań, zwanym Załącznikiem I, oraz gatunki, które można "pozyskiwać" w zrównoważonych ilościach, zwane Załącznikiem II.

Wspólny rynek. Dawna nazwa Unii Europejskiej (patrz UE). Pomysł, w momencie założenia UE, polegał na umożliwieniu przepływu towarów i pieniędzy bez ograniczeń przez granice państw członkowskich. Kiedy pierwotna Europejska Wspólnota Gospodarcza stała się podmiotem politycznym, a także gospodarczym, postanowiono zmienić jej nazwę na bardziej ogólną Unia Europejska.

Wielki Wybuch. W Japonii termin wielki wybuch był używany w odniesieniu do pakietu reform finansowych podjętych w 1998 r. Wcześniejsza deregulacja londyńskiego rynku papierów wartościowych była również nazywana wielkim wybuchem, co doprowadziło do eksplozji w bankowości i usługach finansowych, dzięki czemu wiele międzynarodowych banków i domów maklerskich przeniosło się do miasta, aby skorzystać z okazji do handlu dużymi blokami międzynarodowych papierów wartościowych bez ograniczeń lub podatków nakładanych przez lokalne władze. Dwustronne umowy handlowe. Dwa kraje zgadzające się na uwolnienie lub ograniczenie handlu towarami i/lub usługami .

Wyprzedaż aktywów Zdejmujący aktywa przejmują niedowartościowaną firmę i sprzedają jej aktywa, takie jak nieruchomości lub niedowartościowane spółki zależne, często zarabiając więcej pieniędzy, niż potrzeba na przejęcie firmy na początku. Wyprzedaż aktywów często pozwala przejmującym artystom wygenerować gotówkę potrzebną do spłaty długu zaciągniętego na przejęcie firmy.

Winorośl: Winorośl, roślina Dionizosa, greckiego boga płodności, ekstazy i wina, powiązana z Erosem w O pochodzeniu świata.
Wysłannik: Apostoł.
Woda żywa: Woda płynąca, woda połączona z życiem i chrztem.
Wielki król honoru: Jeden z pięciu synów żywego ducha, wysłanych na pomoc pierwotnemu człowiekowi, według myśli manichejskiej. Wspomniane w Kefalajach.
Wybrani: powszechny epitet wybranych przez Boga, w tym gnostyków. W manicheizmie wybrani to ścisli zwolennicy manichejskich przepisów i przywódcy kościoła manichejskiego. Można ich porównać do doskonałości w myśli katarów.
Wszystko: Lub wszystko, całość, wszechświat. "Wszystko" może odnosić się do całości boskiego królestwa, pleromy.

wspólny rynek: regionalna grupa krajów, które mają wspólną taryfę zewnętrzną, brak taryf wewnętrznych i koordynację przepisów prawnych aby ułatwić wymianę; zwany także blokiem handlowym. Przykładem jest Unia Europejska.

wolny handel: przepływ towarów i usług między narodami bez barier politycznych czy ekonomicznych.

wotyw: poświęcenie lub dar dla bóstwa.

wskaźnik cen konsumpcyjnych (CPI): Miesięczne statystyki mierzące tempo inflacji lub deflacji.

wzburzona woda/mętna woda: w micie Mandejczyków nazwa świata ciemności, zanim zmieszała się z nim żywa woda.
Windykacja Kościoła Bożego: (ok. 1250 r.) Późny traktat katarów, który przedstawia katarów jako kościół prześladowany i męczennik, w przeciwieństwie do skorumpowanego Kościoła rzymskokatolickiego.
Wizja Izajasza: Bogomilski tekst używany również przez katarów, opisujący bitwę między Bogiem a diabłem. Wiadomo, że był używany przez Bogomilów w XII wieku, ale zawiera materiały, które mogą pochodzić z III wieku lub wcześniej.
Walentynianie: Chrześcijanie gnostyccy, nazwani na cześć gnostyckiego nauczyciela Valentinusa. Uczestniczyli w nabożeństwach Kościoła katolickiego, ale także organizowali własne spotkania studyjne i szeroko stosowali metodę alegoryczną, aby odczytywać głębsze znaczenie pism świętych. Walentynianie znajdowali się w Rzymie, Galii (Ireneusz spotkał ich w Lyonie), Syrii, Egipcie, Azji Mniejszej, Kartaginie i Mezopotamii. W IV wieku Walentynianie stanowili odrębną grupę od chrześcijan katolickich. Wydaje się, że przetrwały co najmniej do VII wieku. Według Hipolita zachodnia lub włoska gałąź Walentynianów i gałąź wschodnia miały różnice doktrynalne. Pisma Walentyniana, które uważa się za należące do gałęzi zachodniej, obejmują Wyjątki z Teodota , Traktat trójstronny i Ekspozycję Walentyna , a także relacje kosmologii Walentyniana podane przez Ireneusza i Hipolita . Do tekstów wschodnich należą Ewangelia Prawdy, Ewangelia Filipa, Traktat o zmartwychwstaniu i Interpretacja wiedzy. Wschodni Walentynianie sugerowali, że Jezus miał ciało pneumatyczne lub duchowe, a zachodni, że miał ciało psychiczne. Kosmogonia Walentyniana zaczyna się od Ojca, czyli Bythos (Głębia), jako pojedynczej zasady, która dzięki samowiedzy rodzi Syna, Umysł, który jest niepodzielny od Ojca. Następnie emanują eony (w niektórych relacjach trzydzieści z nich), aby wypełnić pleromę. Eon Sophia upada, gdy stara się poznać całość Ojca i zostaje podzielony na niższą Sophię (Achmoth) i wyższą Sophię (Achamoth). Istoty pleromy ustanawiają granicę, horos, aby odizolować dolną Sophię od pleromy, a eony łączą się, by wysłać Zbawiciela na świat. Poprzez ten proces formowany jest świat materialny; a następnie namiętności Zofii, które wynikają z jej doświadczenia, wraz z radością, jakiej doświadcza z uratowania jej przez Zbawiciela, skutkują wytworzeniem elementów duszy i ducha; a te wkraczają w świat materii. Sophia przebywa pośrodku lub jest ogdoad z duchami, które stworzyła. Kosmos i ludzkość są formowane przez demiurga z materii, ciała i duszy, a Sophia wprowadza element ducha do ludzi. Zbawiciel wciela się jako Jezus, a ludzkość przechodzi proces zbawienia podobny do procesu Zofii.
Wilhelm z Solier: katar, który przeszedł na katolicyzm i pomógł Inkwizycji.
Wilhelm z Tudeli: autor Pieśni o wojnach katarów.
Waldensi: sekta, która promowała ubóstwo apostolskie i reformę Kościoła katolickiego i ostatecznie została uznana za heretycką na IV Soborze Laterańskim w 1215 r. Przez pewien czas byli sprzymierzeni z katarami. Do dziś żyją w niewielkich ilościach.
Waldo, Peter: (1140-1217) Założyciel waldensów, znany również jako Waldo z Lyonu. W wieku dwudziestu lat porzucił bogactwo i posiadłości, głosząc prostotę i ubóstwo, iw ciągu dziesięciu lat zgromadził stałą grupę wyznawców. Został ekskomunikowany w 1184 r.
woda: W parafrazie Sema Natura jest podzielona na cztery chmury: błonę dziewiczą, łożysko i moc, które są opisane jako ogień i wodę. Woda jest ciemną i przerażającą chmurą; duch jest w stanie uratować się przed szkodliwą wodą.
Weor, Samael Aon: (1917-1977) kolumbijski pisarz i okultysta, który założył swoje nauczanie w Meksyku w latach pięćdziesiątych XX wieku i założył Międzynarodowy Ruch Gnostycki. Jego pisma poruszają tematy gnostyckie poprzez współczesną wiedzę okultystyczną, czerpiąc eklektycznie z wpływów takich jak teozofia, Rudolf Steiner i Gurdżijew.
wąż: Dwie sekty gnostyckie, Ofici i Naaseńczycy, zostały nazwane odpowiednio od hebrajskich i greckich słów określających węża. Według Pseudo-Tertuliana Ofici czcili węża ze względu na ich interpretację trzech epizodów biblijnych: wąż w ogrodzie Eden przekonał Ewę i Adama do spróbowania drzewa poznania ( gnoza ); wąż z brązu wykonany przez Mojżesza na pustyni przedstawiał tego samego węża; a w Jana 3:14 Jezus porównał siebie do węża Mojżesza: "A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy". W tekście Nag Hammadi, Nature of the Rulers, boski duch w postaci duchowej Ewy tymczasowo zamieszkuje węża, który udziela gnozy ziemskiemu Adamowi i Ewie.
więzienie: W gnostycyzmie, orfizmie i platonizmie ciało może być postrzegane jako więzienie, w którym uwięziona jest dusza lub duch. Ciało jest więzieniem lub grobowcem duszy zgodnie z naukami platońskimi i orfickimi odzwierciedlonymi w tekstach gnostyckich.
Władcy biegunów: Strażnicy gwiazdy polarnej w Ursa Minor w misteriach mitry.
Władza: Jedna z siedmiu mocy stworzonych przez Yaldabaotha w Sekretnej Księdze Jana i połączona z archontem Yao; twórca szpiku duszy.
Większa Harmonia: (IV wiek?) Tekst używany przez Archontów, który opisuje siedem niebios rządzonych przez archontów planetarnych i ósme, siedzibę Ojca Wszystkiego i świetlistą Matkę na Wysokościach, skąd pochodzi dusza. Mit opisywał kulisy wznoszenia się duszy praktykowane przez archontów. Większa Harmonia i krótsza * Mniejsza Harmonia już nie istnieją, ale Epifaniusz wspomina o nich w swoim Panarionie.
Większy Hekhaloth: tekst mistycyzmu żydowskiej Merkawy z I wieku, opisujący siedem Hekhaloth, czyli niebiańskich sal, przez które musi przejść dusza aspiranta.
Wielkie odstępstwo: obraźliwy termin używany przez niektóre odłamy chrześcijaństwa po reformacji, takie jak anabaptyści, mormoni i adwentyści, w odniesieniu do Kościoła katolickiego i innych ustanowionych kościołów.
Wielka herezja: określenie ruchu katarów.
Wielki Król Honoru: Jeden z pięciu synów Żywego Ducha wysłanych, by pomóc Pierwotnemu Człowiekowi w micie manichejskim.
Wielka Moc: Imię najwyższego Boga w Koncepcji Naszej Wielkiej Mocy iw magicznych papirusach.
Wolne duchy: Małe grupy chrześcijan w XIV i XV wieku, znane również jako Bracia lub Bracia Wolnego Ducha, których uważano za heretyków ze względu na elementy panteistyczne w ich naukach. Istniały głównie w Czechach we wschodnich Niemczech i pozostawały pod wpływem dzieł Mistrza Eckharta.
Wybrani: Wybrani przez Boga lub inną moc jako predestynowani do zbawienia. W niektórych odmianach gnostycyzmu pneumatycy, ci, którzy mają boskiego ducha, są postrzegani jako predestynowani wybrańcy. W religii manichejskiej wybrani byli przywódcami kościoła żyjącymi w surowych warunkach ascetycznych i pełniącymi podobną rolę do katarów doskonałych.
Wielkanoc: Chrześcijańskie święto ukrzyżowania i zmartwychwstania Chrystusa. Jest to święto ruchome przypadające w niedzielę po pierwszej pełni Księżyca po równonocy wiosennej, chociaż obliczanie Wielkanocy budziło kontrowersje we wczesnym Kościele. Ponieważ Gnostycy umieścili niewielkie znaczenie cielesnego zmartwychwstania Jezusa, Wielkanoc nie była fundamentalna dla religii gnostyckiej, chociaż Walentynianie prawdopodobnie by ją obchodzili.
Wyrocznie chaldejskie: Komentarz z II wieku do tajemniczego poematu religijnego, który obejmuje szczegółową kosmologię platońską z pewnymi podobieństwami do kosmologii gnostyckich - Ojciec Pierwszego Intelektu, który emanuje Drugim Intelektem, który jest (platońskim) demiurgiem, oraz rola nieco podobna do Sofii dla Hekate. Wyroczniom chaldejskim przypisuje się wszelkiego rodzaju egzotyczne pochodzenie, ale są one wyraźnie wytworem świata hellenistycznego.
Wezwanie: Gnostycki apel do duszy, aby się obudziła i porzuciła swój obecny upadły stan oraz osiągnęła Gnozę. W manicheizmie rzeczywista istota, która idzie obudzić Pierwotnego Człowieka w imieniu Żywego Ducha. Odpowiedź na wezwanie przyjdzie od Ducha.
Wierzący: Katar, który jeszcze nie otrzymał consolamentum i nie stał się Doskonałym. Słuchacz stał się Wierzącym przez przyjęcie obrzędu covenenza. Wierzący nie podlegali takim samym ograniczeniom żywieniowym i czystości jak katarzy Doskonali.
Wniebowstąpienie Izajasza: (II w.) Uważany za część Pseudepigrafów, tekst ten przetrwał w trzech rękopisach etiopskich z V do VII wieku oraz we fragmentach w języku greckim, koptyjskim, łacińskim i starosłowiańskim. Składa się z dwóch części: pierwsza (rozdziały 1-5), znana również jako Męczeństwo Izajasza, opowiada historię śmierci Izajasza, podczas gdy druga (rozdziały 6-11), znana jako Wizja Izajasza, dotyczy wznoszenia się Izajasza przez siedem sfer. Epifaniusz opowiada, że Wniebowstąpienie było używane przez Archontyka Gnostycy.
Wniebowstąpienie Pawła: (II wiek?) Zaginiony tekst gnostycki, który według Epifaniusza był używany przez gnostyckich Borbeloitów i Kainitów. Epifaniusz nie opisuje jego treści.
Wodnikowa Ewangelia Jezusa Chrystusa: współczesna ewangelia apokryficzna, napisana przez Leviego H. Dowlinga i opublikowana po raz pierwszy w 1907 roku. Nie twierdzi, że została zaczerpnięta z nieznanego wcześniej rękopisu, ale została podyktowana z zapisów Akaszy, koncepcja teozoficzna wiedzy dostępnej bezpośrednio z innej płaszczyzny egzystencji. Rozszerza historię, że Jezus był w Indiach podczas swoich straconych lat i dodaje podróże do Tybetu, Persji, Asyrii, Grecji i Egiptu. Niezwykłe koncepcje w Ewangelii Wodnika obejmują reinkarnację, nauczanie o epokach zodiakalnych i chrystologię proponującą, że Jezus stał się naczyniem dla Chrystusa poprzez modlitwę i duchowy wysiłek. Ewangelia zawiera wiele anachronizmów i błędów historycznych.
Wszyscy: termin techniczny w gnostycyzmie, który może odnosić się do pleromy lub do całego wszechświata.

Wyższe planety

Zbiorcze określenie głównych planet Marsa, Jowisza, Saturna, Urana, Neptuna i Plutona, których orbity leżą poza orbitami Ziemi, w przeciwieństwie do planet niższych, tych głównych planet, których orbity leżą wewnątrz Ziemi.

widmo (l.mn: widma)

Ogólnie rzecz biorąc, rozkład natężenia promieniowania elektromagnetycznego wraz z długością fali. Zatem kiedy badamy widmo gwiazdy, patrzymy na mapę tego rozkładu jasności. W kontekście światła widzialnego widmo widzialne to pasmo kolorów powstające, gdy białe światło przechodzi przez szklany pryzmat, co powoduje rozproszenie światła zgodnie z długością fali. Od długich do krótkich fal uzyskuje się kolory: czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, indygo, fioletowy. Są to kolory, z których składa się tęcza (choć w praktyce nie wszystkie z tych kolorów można rozróżnić). Takie widmo jest widmem ciągłym lub kontinuum (tj. ciągłym rozkładem promieniowania na wszystkich długościach fal) i jest emitowane przez gorące ciało stałe lub gorący gaz pod wysokim ciśnieniem. Kontinuum jest również emitowane przez procesy promieniowania swobodnego i promieniowania synchrotronowego, ale postać widma jest w każdym przypadku inna. Widmo liniowe jest emitowane przez gaz pod niskim ciśnieniem. Jeśli elektron na orbicie o wysokiej energii (tj. o dużym promieniu wokół jądra atomowego) przechodzi w dół na orbitę o niższej energii, wówczas różnica energii między dwiema orbitami, ΔE, jest uwalniana jako kwant ( lub "pakiet") promieniowania o określonej długości fali λ i częstotliwości f . Zależność między ΔE, λ i f jest następująca: ΔE = hf = hc/λ, gdzie c to prędkość światła, a h to stała Plancka. Każde możliwe przejście skutkuje własną charakterystyczną linią widmową. W atomie wodoru, najprostszym atomie, istnieje wiele serii linii widmowych ze względu na możliwe przejścia. Na przykład wszystkie możliwe przejścia w dół do najniższego poziomu energii dają początek serii linii emisyjnych Lymana w zakresie długości fal ultrafioletowych i wszystkie możliwe przejścia w dół do drugiego poziomu energii (pierwszy poziom wzbudzony daje początek serii linii Balmera w zakresie widzialnym). Linie te są charakterystyczne dla wodoru i samego wodoru. Cięższe pierwiastki mają bardziej złożone widma, a widma cząsteczek komplikują wibracyjne i rotacyjne stany energetyczne. Ciemne widma linii absorpcyjnych powstają, gdy atomy i cząsteczki absorbują promieniowanie (ze źródła tła) o tych samych długościach fal, przy których zachodzi emisja, zgodnie z mechanizmem opisanym powyżej. Na przykład ciemna linia o długości fali ? powstaje, gdy elektrony danego pierwiastka pochłaniają energię ΔE i wykonują przejścia w górę z orbit o niższej na wyższą energię.

Wiatr słoneczny

Ciągły przepływ naładowanych cząstek (głównie elektronów i protonów) na zewnątrz ze Słońca do przestrzeni międzyplanetarnej. Ten wypływ plazmy "wieje" obok planet z prędkością, która waha się między 200 kms-1 a 900 kms-1, i powoduje, że Słońce traci około miliona ton masy na sekundę. W odległości 1 AU od Słońca średnia gęstość wiatru słonecznego wynosi około 5 × 106 cząstek na metr sześcienny, a jego temperatura (miara przypadkowych ruchów kinetycznych cząstek wiatru słonecznego względem siebie) wynosi około 105 K W pobliżu płaszczyzny ekliptyki średnia prędkość wiatru wynosi około 400 km s-1. Cząsteczki, które składają się na ten "powolny" wiatr, wyłaniają się głównie z podobnych do wstęg struktur w koronie słonecznej, które zwykle znajdują się stosunkowo blisko równika słonecznego. Szybki wiatr, o średniej prędkości około 750 km s-1, wieje z otworów koronalnych, które są na stałe wyśrodkowane na biegunach słonecznych. Kiedy dziury koronalne rozciągają się w dół lub w poprzek równika słonecznego, strumienie o dużej prędkości przepływają obok Ziemi i planet. Połączenie osiowego obrotu Słońca i ruchu orbitalnego Ziemi powoduje, że strumienie te powtarzają się w odstępach od 26 do 27 dni, patrząc z Ziemi. Wyniki uzyskane przez sondę SOHO wskazują, że cząstki wiatru słonecznego powstają na granicach komórek supergranularnych na powierzchni Słońca, gdzie skoncentrowane są pola magnetyczne. Wiatr słoneczny niesie ze sobą linie sił wiatru słonecznego, które rozprzestrzeniają się, tworząc słabe pole międzyplanetarne. Rotacja Słońca w połączeniu z promieniowym przepływem wiatru słonecznego na zewnątrz powoduje, że linie pola międzyplanetarnego przybierają formę spiralną. Wiatr słoneczny i pole międzyplanetarne oddziałują z magnetosferami planet i ogonami komet. Ciśnienie wywierane przez wiatr słoneczny ściska planetarną magnetosferę do wewnątrz, w kierunku planety, po stronie zwróconej w stronę Słońca i ciągnie ją w warkocz po "dolnej" stronie. Wiatr wyciąga jony z głowy komety, tworząc długi warkocz jonowy. Fluktuacje wiatru i pola międzyplanetarnego, spowodowane na przykład wybuchami cząstek z rozbłysków i koronalnymi wyrzutami masy, zniekształcają magnetosfery planetarne, a czasem powodują odłączanie się warkoczy jonowych od macierzystych komet. Wiatr słoneczny nadal płynie na zewnątrz, dopóki nie zostanie zatrzymany przez słabe ciśnienie wywierane przez ośrodek międzygwiazdowy. Granica obszaru, w którym przeważa wiatr słoneczny i pole międzyplanetarne (heliosfera), nazywa się heliopauzą i uważa się, że znajduje się w odległości około 100 jednostek astronomicznych. Oczekuje się, że promień heliosfery będzie się zmieniał wraz z cyklem słonecznym.

Węże

(Wąż; w skrócie Ser, gen. Serpentis; całkowita powierzchnia 637 stopni kwadratowych) Konstelacja, która jest wyjątkowa, ponieważ jest podzielona na dwie części: Serpens Caput (Głowa Węża; powierzchnia 429 stopni kwadratowych), która leży głównie na północnym niebie między Beootami a Herkulesem, z kulminacją o północy w połowie maja, oraz Serpens Cauda (ogon Węża; powierzchnia 208 st. kw.), który leży głównie na południowym niebie między Ophiuchus a Scutum, oraz kończy się o północy pod koniec czerwca. Przedstawia wielkiego węża trzymanego przez Ophiuchusa, nosiciela Węża, wokół którego ciała jest owinięty. Najjaśniejsze gwiazdy Węża zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Raczej niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Serpens to α Serpentis ( Unukalhai ) 2,6mag, η Serpentis 3,2mag, μ Serpentis 3,5mag i ξ Serpentis , również 3,5mag. Istnieją cztery inne gwiazdy jaśniejsze niż 4,0 magnitudo. Do interesujących gwiazd w Serpens należą θ Serpentis (Alya), szeroki podwójny z białymi składnikami (A5), jasności 4,6 i 5,0, separacja 22″, które mają ten sam ruch własny, δ Serpentis, bliski układ podwójny z białymi (A9 i A7) składowe, wielkości 4,2 i 5,3, separacja 4,0″, R Serpentis, zmienna typu Mira (zakres 5,2-14,4, okres około 356 dni) oraz WSerpentis, układ podwójny zaćmieniowy typu Algol (zakres 8,4-10,2, okres 14,15 dni) . Inne interesujące obiekty w Serpens obejmują M5 (NGC 5904), gromadę kulistą szóstej wielkości oraz IC 4703 (Mgławica Orzeł), mgławicę emisyjną zawierającą gromadę otwartą M16 (NGC 6611) zawierającą ponad 60 gwiazd słabszych niż ósma wielkość.

Widzenie

Ostrość obrazu teleskopowego określona przez stopień turbulencji w ziemskiej atmosferze. Temperatura zmienia współczynnik załamania światła powietrza, więc pęcherzyki powietrza o różnych temperaturach, przenoszone przez wiatr przez aperturę teleskopu, powodują zniekształcenie jego obrazu gwiazdy, podobnie jak efekt pomarszczonej szyby w łazience. Fizycznie efekt niejednorodnego współczynnika załamania światła pofałdowuje nadchodzące płaskie czoło fali od gwiazdy, a jej obraz nie skupia się na punkcie (lub na dysku dyfrakcyjnym przypominającym punkt). Kluczową cechą jest wielkość pęcherzyków niejednorodnego powietrza w stosunku do apertury teleskopu. Teleskopy o małej aperturze obserwują gwiazdę przez niewiele bąbelków, a efektem pojedynczego bąbla jest przechylenie nadchodzącej wiązki światła. Kiedy wiatr wieje bąbelkami przez teleskop, obraz gwiazdy tańczy w płaszczyźnie ogniskowej. Gwiazda widziana przez bardzo mały teleskop, taki jak oko, może często migotać. Z kolei duży teleskop ogląda obraz gwiazdy przez wiele bąbelków, a obraz jest nieruchomy, ale rozproszony. W przypadku pośrednim na obrazie widoczne są zagęszczenia lub "plamki" - technika interferometrii plamkowej jest sposobem na wyostrzenie obrazu. Widzenie jest podawane w sekundach łukowych na obrazie gwiazdy. Nie ma jasnej konwencji, czy podana liczba jest pełną szerokością w połowie maksimum rozkładu światła na obrazie, czy też średnicą okręgu obejmującego 90% (lub 95% lub 99%) strumienia promieniowania. Szacunki widzenia oka nie są zbyt wiarygodne, ponieważ oko jest detektorem o szybkiej reakcji i wybiera jaśniejszy rdzeń obrazu, minimalizując pozorny rozmiar widzącego dysku. Widzenie ma kluczowe znaczenie dla działania teleskopu. Z tego powodu amatorzy unikają umieszczania teleskopów w pobliżu źródeł ciepła (takich jak kominy i domy) i szukają miejsc do obserwacji na wsi, a profesjonaliści umieszczają swoje teleskopy w wysokich górach w niezakłóconym powietrzu, projektując budynki obserwatorium i teleskopy aby zminimalizować widzenie wywołane przez sprzęt ("widzenie kopułkowe").

Wielki Obłok Magellana

Większy z dwóch pobliskich towarzyszy Galaktyki Drogi Mlecznej, widocznych gołym okiem na niebie półkuli południowej, a nazwanych na cześć portugalskiego nawigatora Ferdynanda Magellana, który obserwował ich w 1519 roku podczas swojego okrążenia świata. Znajdujący się w konstelacji Dorado, w odległości około 170 000 lat świetlnych, Wielki Obłok Magellana (LMC) ma całkowitą średnicę około 35 000 lat świetlnych i zawiera około 10¹⁰ gwiazd. Jego całkowita masa wynosi od jednej dziesiątej do jednej dwudziestej masy Drogi Mlecznej. Pierwotnie została sklasyfikowana jako galaktyka nieregularna (typu Irr I w klasyfikacji Hubble′a), ale ponieważ ma wyraźną poprzeczkę środkową i wykazuje ślady czegoś, co może być początkowym ramieniem spiralnym, jest obecnie uważana za nieregularną spiralę z poprzeczką , prototyp klasy oznaczonej jako "Sm". Zawiera Mgławicę Tarantula, ogromny obszar HII o średnicy około 900 lat świetlnych, który otacza energiczny obszar formowania się gwiazd i jest jednym z największych znanych obszarów HII. LMC, który zawiera liczne obłoki gazu i pyłu, młode gromady gwiazd i pozostałości po supernowych, wydaje się doświadczać intensywnego procesu formowania się gwiazd, który prawdopodobnie został wywołany skutkami bliskiego spotkania z Drogą Mleczną kilka miliardów lat temu.

Wodór (H)

Najlżejszy i najbardziej powszechny pierwiastek we wszechświecie. Około 92% liczby atomów i około 75% masy całej bezpośrednio obserwowanej materii we wszechświecie to wodór. Najpowszechniejsza forma atomu wodoru składa się z jednej dodatnio naładowanej cząstki, protonu i jednej ujemnie naładowanej cząstki, elektronu, która krąży wokół protonu. Masa atomowa wynosi 1, a liczba atomowa (tj. ładunek jądra) również wynosi 1. Jądra wodoru istnieją z jednym lub dwoma neutronami oprócz jednego protonu. Te formy "ciężkiego wodoru" nazywane są odpowiednio deuterem i trytem. Regiony obojętnego wodoru są określane jako regiony HI. Regiony zjonizowanego wodoru to regiony HII.

Włoska Agencja Kosmiczna (ASI)

Agencja rządowa założona w 1988 r. w celu identyfikowania, koordynowania i zarządzania włoskimi programami kosmicznymi. W ramach pięcioletniego Narodowego Planu Kosmicznego ASI ma na celu promowanie, wspieranie i kontrolowanie naukowych, technologicznych i komercyjnych zastosowań działań kosmicznych, a także promowanie nowych możliwości technologicznych we włoskim przemyśle lotniczym. Pod kierownictwem ASI Włochy były zaangażowane w różne działania kosmiczne, w tym programy Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, Tethered Satellite, X-SAR (radar z syntetyczną aperturą pasma X) i Lageos (satelita geodezyjny o zasięgu laserowym). Wspólne przedsięwzięcia naukowe obejmują satelitę rentgenowskiego Beppo-Sax i satelitę SAC-B do badań fizyki słonecznej. ASI promuje również i wspiera włoski udział naukowy i przemysłowy w programach EUROPEJSKIEJ AGENCJI KOSMICZNEJ, w tym Cassini-Huygens i Integral.

Wszechświat inflacyjny

Modyfikacja standardowego modelu Wielkiego Wybuchu, która obejmuje okres wykładniczej (przyspieszającej) ekspansji, zwanej "inflacją", we wczesnej ewolucji wszechświata. W typowym scenariuszu inflacyjnym ekspansja wykładnicza rozpoczęłaby się około 10-34 s po początku czasu i zakończyłaby się, gdy wszechświat byłby, powiedzmy, sto razy starszy (tj. po około 10-32 s). W tym przedziale czasowym ("epoce inflacji") wszystkie odległości we wszechświecie wzrosłyby około 1050 razy. Współczynnik inflacji równy 1050 odpowiada obszarowi przestrzeni o promieniu 10-34 sekund świetlnych i rozszerzyłby się do o promieniu około 1016 sekund świetlnych (około 300 milionów lat świetlnych). Chociaż wydaje się to sugerować ekspansję "szybszą niż światło", ponieważ inflacja wiąże się raczej z rozszerzaniem się przestrzeni niż z ruchem cząstek w przestrzeni, nie zaprzecza to twierdzeniu Einsteina, że nic nie może przekroczyć prędkości światła. Zgodnie z teoriami wielkiej unifikacji cząstek elementarnych i sił, inflacja była napędzana zmianą, która nastąpiła około 10?34 s po początku czasu, kiedy wielka zunifikowana siła rozdzieliła się na siły silne i elektrosłabe i uwolniły się ogromne ilości energii które wcześniej były przechowywane w próżni czasoprzestrzeni. Ta "zmiana fazy" stanu wszechświata została porównana do zmiany, która zachodzi, gdy woda zamienia się w lód i uwalnia się ciepło ("ciepło utajone"). Hipoteza inflacyjna została wprowadzona w 1981 roku przez amerykańskiego fizyka matematycznego Alana Gutha w celu rozwiązania szeregu nierozstrzygniętych kwestii kosmologicznych, w tym problemu "płaskości" i "problemu horyzontu". Problem płaskości wynika z faktu, że obserwacje wskazują, że średnia gęstość Wszechświata mieści się w zakresie dziesięciokrotnie większym od gęstości krytycznej, czyli gęstości tak zwanego "płaskiego" Wszechświata (takiego, w którym wypadkowa całkowita krzywizna przestrzeni jest zero). Standardowe modele Wielkiego Wybuchu sugerują, że gdyby średnia gęstość różniła się choćby mikroskopijnie od wartości krytycznej w pierwszych chwilach historii Wszechświata, obecnie różniłaby się od wartości krytycznej o ogromny czynnik. Problem horyzontu wiąże się z pytaniem, w jaki sposób wszechświat w dużej skali stał się tak jednorodny i izotropowy (taki sam wszędzie i we wszystkich kierunkach). Na przykład, gdy spojrzymy na mikrofalowe tło w przeciwległych obszarach nieba, to promieniowanie przemieszcza się w przestrzeni kosmicznej praktycznie przez całe życie wszechświata (około 15 miliardów lat). Ponieważ średnica obserwowalnego Wszechświata jest dwa razy większa niż ta (około 30 miliardów lat świetlnych), w standardowych modelach Wielkiego Wybuchu nie byłoby wystarczająco dużo czasu, aby te bardzo odległe regiony miały jakikolwiek kontakt ze sobą (żaden sygnał, poruszający się z prędkością światła, nie mógł podróżować z jednego do drugiego). Jak więc te regiony mogą być identyczne? Wysadzając wszechświat o tak ogromny czynnik, inflacja zapewnia, że krzywizna przestrzeni staje się nieodróżnialnie bliska zeru (przypadek "płaski"). Jeśli model inflacyjny jest poprawny, obserwowalny wszechświat jest niewielką częścią całości, a przestrzeń wydaje się płaska w taki sam sposób, jak powierzchnia planety Ziemia wydaje się płaska, jeśli zbadamy tylko niewielką jej część. Ogromny czynnik inflacyjny oferuje również rozwiązanie problemu horyzontu. Przed erą inflacji musiało upłynąć trochę czasu, aby dostatecznie mała objętość przestrzeni (mniejsza, powiedzmy, o średnicy niż 10-34 sekund świetlnych), mogła wyrównać wszelkie wewnętrzne różnice i stała się jednolita. Zwiększając tę mikroskopijną objętość, aby stała się większa niż obserwowalny wszechświat, inflacja zapewniłaby, że cały obserwowalny wszechświat w dużej skali będzie wyglądał dokładnie tak samo. Inflacja rozwiązuje również szereg problemów związanych z fizykąi cząstek elementarnych i, poprzez nadmuchanie niewielkich fluktuacji kwantowych do ogromnych skal, zapewnia możliwy mechanizm generowania "ziarn", z których następnie rozwinęły się galaktyki i struktury o większej skali

Włosy Bereniki

(Włosy Bereniki; w skrócie Com, gen. Comae Berenices; powierzchnia 386 stopni kw.) Północna konstelacja, która leży między Psami Gończymi a Panną, a jej kulminacja następuje o północy na początku kwietnia. Jej nazwa pochodzi od kosmyka włosów egipskiej królowej Bereniki II (ok. 269-221 p.n.e.), który według legendy dała bogom za bezpieczny powrót męża, Ptolemeusza III Euergetesa, z bitwy. Został wprowadzony przez holenderskiego kartografa Gerardusa Mercatora, który umieścił go na kuli ziemskiej w 1551 roku. Mała, raczej niepozorna konstelacja, najjaśniejsza gwiazda Warkocza Bereniki ma wielkość 4,2. ? Comae Berenices (Diadem) to interesujący, bliski układ podwójny z bladożółtymi (F5) składnikami, oba o wielkości 5,2, separacja ?0-0,9″; okres 25,8 lat, orbita leży prawie krawędzią, więc ruch odbywa się praktycznie po linii prostej. Inne interesujące obiekty to Melotte 111, szeroka (5?) gromada otwarta złożona z około 40 gwiazd między piątą a dziesiątą magnitudo, M53 (NGC 5024), gromada kulista 8mag, M64 (NGC 4826, Galaktyka Czarnooka), galaktyka spiralna o jasności dziewiątej wielkości i NGC 4565, galaktyka spiralna o jasności 10 magnitudo skierowana krawędzią. W południowej części Coma Berenices znajduje się wiele galaktyk należących do wielkiej Gromady w Pannie, aw północno-wschodniej części konstelacji znajduje się odległa Gromada Warkocza. W konstelacji znajduje się również północny biegun galaktyczny.

Worek węgla

Duża i widoczna ciemna mgławica w konstelacji Crux, wkraczająca do sąsiednich Centaurusa i Musca, wyśrodkowana w przybliżeniu na pozycji RA 12^h 50 ^m, dec.-63°. Jest dobrze widoczna na jasnym tle Drogi Mlecznej i ma wymiary prawie 7° na 5°.

Wielki Pies

(Większy Pies; w skrócie CMa, gen. Canis Majoris; powierzchnia 380 st. kw.) Południowy konstelacja, która leży między Lepus i Puppis, a jej kulminacja następuje o północy na początku stycznia. Przedstawia jednego z dwóch psów Oriona (Łowcy), który dominuje na niebie na północnym zachodzie (drugi pies jest reprezentowany przez Małego Psa). Jego najjaśniejsza gwiazda, α Canis Majoris (Syriusz), jest znana jako "psia gwiazda". Najjaśniejsze gwiazdy Canis Major zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Małą konstelację Wielkiego Psa można łatwo znaleźć dzięki Syriuszowi, który o jasności ?1,4 magnitudo jest najjaśniejszą gwiazdą na niebie i leży na kontynuacji skierowanej w dół linii łączącej gwiazdy δ, ε i ζ Orionis w pasie Oriona. Syriusz jest również jaśniejszym składnikiem bliskiego układu podwójnego, a jego towarzyszem (Syriusz B) jest biały karzeł o jasności 8,4 magnitudo, separacji 4,6″, okresie 50 lat. Inne jasne gwiazdy to ? Canis Majoris (Adhara), gwiazda podwójna z niebieskawo-białymi (B2) i żółtymi składnikami, jasności 1,5 i 7,9, separacja 7,5″, δ Canis Majoris (Wezen), jasność 1,8 i β Canis Majoris ( Mirzam), magnitudo 2,0. Istnieje osiem innych gwiazd o wielkości 4,0 lub jaśniejszych. Inne interesujące obiekty w Canis Major to gwiazda zmienna typu Algol R Canis Majoris (zasięg 5,7-6,3, okres 1,14 dnia), układ podwójny zaćmieniowy UW Canis Majoris (zakres 4,8-5,3, okres 4,39 dnia) oraz dwie gromady otwarte, M41 (NGC 2287), która składa się z około 100 gwiazd słabszych niż siódma wielkość i jest widoczna gołym okiem około 4° na południe od Syriusza, oraz NGC2362, która składa się z około 40 gwiazd słabszych niż 7,5 wielkości, otaczających τ Canis Majoris (jasność 4,4).

Wieczorna gwiazda

Nazwa nadana Wenus, gdy jest widoczna na zachodzie po zachodzie słońca. Starożytni astronomowie wierzyli, że poranne i wieczorne objawienia Wenus dotyczyły dwóch różnych planet; planeta wieczorna otrzymała nazwę Hesperus. Jako gwiazda wieczorna Wenus przechodzi od koniunkcji górnej (kiedy znajduje się za Słońcem) do koniunkcji niższej (kiedy znajduje się między Ziemią a Słońcem) i jest widoczna najdłużej, gdy osiąga pozycję znaną jako największe wydłużenie na wschód, kiedy jego kątowa separacja od Słońca jest największa. Nazwa "gwiazda wieczorna" jest czasami nadawana wieczornym objawieniom Merkurego.

Wyjście źrenicy

Obraz obiektywu utworzony przez okular teleskopu. Wszystkie promienie zebrane przez obiektyw przechodzą przez źrenicę wyjściową, w której ołówek promieni wychodzących z okularu ma najmniejszą średnicę i największe oświetlenie obrazu. Źrenica wyjściowa jest zatem najlepszym miejscem do umieszczenia źrenicy oka podczas obserwacji przez teleskop. Średnica źrenicy wyjściowej (De) jest równa aperturze teleskopu (D) podzielonej przez powiększenie (M). Na przykład teleskop o aperturze 200 mm i powiększeniu 50 da źrenicę wyjściową o średnicy D_e = D/M = 200/50 = 4 mm. Średnica źrenicy wyjściowej musi być mniejsza lub równa średnicy źrenicy oka, jeśli całe światło zebrane przez teleskop ma wejść do oka obserwatora. Aby spełnić ten warunek, powiększenie musi być większe lub równe D/D_p, gdzie D_p jest średnicą źrenicy oka. Ponieważ średnica źrenicy przystosowanej do ciemności wynosi około 7 mm, minimalne powiększenie, które zapewni, że źrenica wyjściowa będzie mniejsza niż źrenica obserwatora, wynosi w przybliżeniu D/7, gdzie D jest aperturą wyrażoną w mm (D/0,007, jeśli D jest w metrach).

Wydłużenie

W powszechnym użyciu kątowa separacja między Słońcem a planetą (lub innym ciałem krążącym wokół Słońca) lub Księżycem, tj. kąt Słońce - Ziemia - obiekt. Dokładniejsza definicja, która uwzględnia fakt, że orbity ciał krążących wokół Słońca są nachylone do płaszczyzny ekliptyki (płaszczyzny orbity Ziemi), jest taka, że wydłużenie ciała jest różnicą między jego długością niebieską a Słońca. Wydłużenie mierzy się w stopniach na wschód lub zachód od Słońca. Jeśli wydłużenie ciała wynosi 0?, to jest w koniunkcji, jeśli 90° to w kwadraturze, a jeśli 180° to w przeciwstawności. Termin ten jest również używany do określenia odległości kątowej między planetą a jednym z jej satelitów, tj. kąta planeta-Ziemia-satelita, mierzonego na wschód lub zachód od planety. Wydłużenia niższych planet, Merkurego i Wenus, mieszczą się w pewnych granicach. Te maksymalne odległości kątowe od Słońca są określane jako największe wydłużenie na wschód, kiedy planeta zachodzi najpóźniej po Słońcu podczas określonego objawienia, oraz największe wydłużenie na zachód, kiedy wschodzi najwcześniej przed Słońcem podczas określonego objawienia. W przypadku Merkurego największe wydłużenie waha się między 17° 50, gdy planeta znajduje się w peryhelium (najbliższa fizyczna odległość od Słońca), a 27° 50′ kiedy znajduje się w aphelium (najdalej od Słońca). Dla Wenus, która ma znacznie mniej ekscentryczną orbitę, największe wydłużenie waha się między 45° a 47°.

Widmo elektromagnetyczne

Pełny zakres promieniowania elektromagnetycznego, od najkrótszej do najdłuższej długości fali. Zgodnie z konwencją widmo elektromagnetyczne jest podzielone na kilka różnych pasm fal. Od najkrótszych do najdłuższych długości fal, szerokie główne podziały to: promienie gamma (długości fali krótsze niż 0,01 nm), promienie rentgenowskie (0,01-10 nm), ultrafiolet (10-390 nm), widzialne (390-700 nm), podczerwień (700nm-1mm), radio (1mmw górę). Chociaż ludzkie oczy są wrażliwe tylko na długości fal w zakresie od około 390 nm do około 700 nm, ogólnie przyjmuje się, że "optyczny" obszar widma obejmuje szersze pasmo fal od 310-1000 nm (310 nm-1 μm). Dalsze podziały w powszechnym zastosowaniu astronomicznym to: twarde promieniowanie rentgenowskie (0,01-0,1 nm), miękkie promieniowanie rentgenowskie (0,1 nm - 10 nm), ekstremalny ultrafiolet (EUV lub XUV: 10 nm - 91 nm), bliska podczerwień ( 1-4 &m?;m), średnia podczerwień (4-40 μm), daleka podczerwień (40 μm- 350 &m;m; tj. 40 μm-0,35 mm), submilimetr (0,35-1 mm), fala milimetrowa (1- 10 mm), mikrofalowe (1 mm - 0,3 m). Większość docierającego promieniowania jest pochłaniana przez atmosferę lub odbijana z powrotem w przestrzeń kosmiczną, ale promieniowanie o długości fali w zakresie od 310 nm do 1100 nm i od około 2 cm do około 30 m może przenikać do poziomu gruntu, a pasma te są odpowiednio znane jako optyczne i radiowe "okienka". Kilka wąskich pasm promieniowania w obszarach bliskiej i średniej podczerwieni widma oraz promieniowanie w obszarach fal submilimetrowych i milimetrowych można badać z dobrych miejsc obserwacyjnych na dużych wysokościach

Wydarzenie tunguskie

Eksplozja w powietrzu rankiem 30 czerwca 1908 r. Nad odległym regionem leśnym wschodniej Syberii w pobliżu rzeki Podkamienna Tunguska, która spowodowała rozległe zniszczenia. Kilku naocznych świadków zgłosiło kulę ognia tak jasną jak Słońce. Sama eksplozja była słyszalna w odległości do 1000 km i dwukrotnie wysłała fale ciśnienia wokół planety, które zostały zarejestrowane przez stacje sejsmograficzne. Baldachim lasu płonął przez ponad dwa dni. Drzewa i renifery w centralnym obszarze 1000 km2 poniżej wybuchu zostały spalone, a do 50 km dalej drzewa zostały powalone przez falę uderzeniową. Pył z eksplozji pokrył okolicę i został przeniesiony na cały świat przez prądy atmosferyczne, powodując kolorowe zachody słońca. Minęło 20 lat, zanim pierwszy zespół naukowo-badawczy, kierowany przez Leonida Kulika, dotarł na te tereny. Nie znaleźli głównego krateru uderzeniowego ani fragmentów meteorytów; Jednak późniejsze ekspedycje odzyskały cząsteczki pyłu zachowane w żywicy drzewnej i stwierdziły, że mają one spójny skład z kamiennymi meteorytami. Wydaje się więc, że kamienny meteoryt o średnicy około 50 m rozpadł się i wyparował na wysokości około 8 km.

Wielki krąg

Okrąg uzyskany na powierzchni kuli przez przecięcie z powierzchnią płaszczyzny przechodzącej przez środek kuli. Każda płaszczyzna, która przecina kulę, ale nie przechodzi przez środek, styka się z kulą w małym okręgu. Koło wielkie to tak naprawdę największe koło, jakie można narysować na powierzchni kuli. Najkrótsza odległość między dwoma punktami na kuli to łuk koła wielkiego przechodzący przez te punkty. Przykładami wielkich kół na Ziemi są równik i linie długości geograficznej; na sferze niebieskiej, równiku niebieskim, południku, ekliptyce itp. Zobacz też: współrzędne niebieskie, szerokość geograficzna nieba

Wielka Czerwona Plama (GRS)

Ogromny stały antycyklon na południowej półkuli Jowisza, widoczny jako czerwonawy owal na nieco ponad 20?S. Najwcześniejsza jednoznaczna obserwacja została dokonana przez Heinricha Schwabe w 1831 r. (Często cytowana obserwacja Roberta Hooke′a w 1664 r. Wydaje się obecnie dotyczyć podobnego, ale innego miejsca). GRS stał się uderzającą cechą około 1880 roku, kiedy rozwinął głębokie czerwone zabarwienie. Było to również widoczne we wczesnych latach siedemdziesiątych, ale przy innych okazjach kolor był mniej wyraźny, blaknąc od czasu do czasu do bladopłowego lub łososiowego różu, a czasami całkowicie zanikając, pozostawiając to, co jest znane jako zagłębienie Czerwonej Plamy. Jego wielkość również była zróżnicowana: od około 10 000 do 14 000 km (północ-południe) przez 24 000 do 40 000 km (wschód-zachód). GRS dryfuje wzdłuż i wszerz, aw ciągu dwudziestego wieku wykonał około trzech okrążeń wokół planety. Istnieje również 90-dniowa oscylacja szerokości geograficznej, która zajmuje prawie 2000 km po obu stronach jej średniej pozycji. Ponadto obraca się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara z okresem około 7 dni. Fakt, że GRS ma charakter antycykloniczny, jest dobrze przyjęty. Nie jest jasne, co nadal nim kieruje; jedna z teorii głosi, że jest zasilany energią uwalnianą jako utajone ciepło z kondensacji gazów poniżej. Różnice w jego barwie mogą być spowodowane wahaniami stężenia fosforowodoru (PH3), a nawet związków organicznych.

Wielka szczelina

Wyraźny fragment Drogi Mlecznej składający się z ciągu ciemnych obłoków molekularnych. Rozciąga się od Łabędzia (odcinek znany jako Szczelina Łabędzia), przez Akwilę, do Strzelca.

Wielki Mur

Ogromne skupisko galaktyk przypominające arkusze, które ma około 800 milionów lat świetlnych długości, 280 milionów lat świetlnych "wysokości", ale tylko około 15-20 milionów lat świetlnych "grubości". Jedna z największych znanych struktur we wszechświecie, leży w odległości około 300 milionów lat świetlnych. Gromada w śpiączce, jedna z najbliższych wielkich gromad galaktyk, tworzy część "ściany". Podobnie jak w przypadku innych odległych struktur we wszechświecie, odległość i wymiary Wielkiego Muru zależą od wartości stałej Hubble′a, H₀, przy czym powyższe wartości oparte są na wartości 70 km s-1 Mpc-1. Ogólnie rzecz biorąc, rozmiar Wielkiego Muru, wyrażony w megaparsekach, wynosi około 60/h na 170/h, a jego odległość około 65/h, gdzie h = H0/100. Na przykład, jeśli H0 = 70 km s^-1 Mpc^-1, to h = 70/100 = 0,7, a długość "ściany" wynosi 170/0,7 ≈ 250 Mpc ≈ 800 milionów lat świetlnych.

Warkocz gazowy, kometa

Część komety składająca się z jonów i elektronów utworzonych z cząsteczek gazu wyrzuconych z komety podczas bliskiego zbliżenia się do Słońca; znany również jako ogon jonowy lub ogon plazmowy. Cząsteczki są jonizowane przez światło ultrafioletowe ze Słońca i odciągane od czoła komety przez wiatr słoneczny. Nie wszystkie komety rozwijają warkocz gazowy (lub pyłowy), ale oba typy warkoczy zawsze są skierowane w stronę przeciwną do Słońca. Ogony gazowe są proste, ale mogą wyglądać na zagięte lub nieciągłe w wyniku zdarzenia rozłączenia - będącego konsekwencją zmiany w polaryzacji pola magnetycznego wiatru słonecznego. Są przeważnie niebieskie, charakterystyczny kolor emisji zjonizowanego tlenku węgla (CO+) przy 420 nm. Warkocze gazowe zaczynają się formować zwykle w odległości 2 jednostek astronomicznych od Słońca i mogą rozciągać się do 10⁸ km.

Względna liczba plam słonecznych

Indeks aktywności plam słonecznych pierwotnie opracowany w 1858 r. przez JR Wolfa (1816-1893) z Federalnego Obserwatorium w Zurychu i znany również jako liczba plam słonecznych w Zurychu. Względna liczba plam, oznaczona literą R, jest dana wzorem R = k(f + 10g), gdzie g to liczba widocznych grup plam, f to całkowita liczba pojedynczych plam widocznych na powierzchni Słońca a k jest współczynnikiem korekcji uwzględniającym takie czynniki, jak rozmiar używanego teleskopu, warunki atmosferyczne i wydajność indywidualnego obserwatora. Na przykład, jeśli przy określonej okazji byłyby cztery grupy plam słonecznych zawierające odpowiednio 3, 7, 9 i 12 plam, g wynosiłoby 4, a f 31. Zakładając, że k = 1, wartość R wyniosłaby 1 (31 + 40 ) = 71. Względna liczba plam słonecznych kładzie większy nacisk na liczbę grup niż na liczbę pojedynczych plam, ponieważ liczba grup jest ściślej związana z liczbą leżących poniżej aktywnych regionów. Chociaż względna liczba plam słonecznych daje rozsądną wskazówkę co do zmieniającego się poziomu aktywności plam słonecznych w kolejnych cyklach plam słonecznych, obszary plam słonecznych dają lepszą miarę ogólnego poziomu aktywności słonecznej.

Widoczność

Pióropusz świecącego gazu w atmosferze słonecznej widoczny poza krawędzią Słońca (krawędź widocznego dysku). Chociaż ich gęstość jest około sto razy większa niż gęstość otaczającego materiału koronalnego, są one zbyt małe, aby mogły emitować ciągłe widmo światła białego. Ich światło widzialne składa się głównie z linii emisyjnych wodoru i zjonizowanego wapnia i, z wyjątkiem całkowitych zaćmień Słońca (kiedy można je zobaczyć bezpośrednio gołym okiem), są one zwykle badane w świetle monochromatycznym (długości fal odpowiadające poszczególnym liniom emisyjnym, takim jak linia wodoru-? w czerwonej części widma). Istnieją dwa główne typy wyeksponowania - ciche i aktywne. Spokojne protuberancje wiszą jak chmury w koronie przez tygodnie lub miesiące, przy stosunkowo niewielkich ogólnych zmianach, podczas gdy aktywne protuberancje przechodzą szybkie zmiany. Spokojne protuberancje mają długość od kilkudziesięciu tysięcy do kilkuset tysięcy kilometrów i wysokość około 30 000 km. Są zawieszone nad chromosferą przez pola magnetyczne. Większość nieaktywnych protuberancji wygląda jak kurtyny gazowe, które łączą się z chromosferą w różnych punktach i zawierają wiele prawie pionowych pasm, którymi przepływa gaz. Od czasu do czasu uśpiona protuberancja nagle eksploduje i rozproszy się, często po to, by w tym samym miejscu zostać zastąpiona nową. Aktywne protuberancje, które są związane z aktywnymi regionami na Słońcu i często są związane z rozbłyskami słonecznymi lub przez nie wyzwalane, to zjawiska krótkotrwałe, z których większość trwa nie dłużej niż kilka godzin. Przyjmują różnorodne formy. Do najbardziej aktywnych należą protuberancje pętlowe, struktury łączące regiony o przeciwnej biegunowości magnetycznej, w których materiał koronalny skrapla się i spływa do chromosfery. Rozpylacze rozpraszają materiał w szerokim zakresie kątów przy prędkościach od 200 km s-1 do nawet 2000 km s-1, podczas gdy fale uderzeniowe składają się z bliżej skolimowanych wyrzutów materiału. Gigantyczne protuberancje (często w kształcie pętli) wznoszą się na wysokość 500 000 km lub więcej. Kiedy rotacja Słońca niesie protuberancje na tarczy Słońca, pojawiają się one jako ciemne elementy na tle jasnego dysku słonecznego. Spokojne protuberancje odpowiadają rozległym, długowiecznym, ciemnym włóknom widocznym na monochromatycznych obrazach dysku słonecznego.

Węzeł

Jeden z punktów, w których orbita przecina płaszczyznę odniesienia. Na sferze niebieskiej węzeł jest jednym z punktów, w których wielki okrąg reprezentujący płaszczyznę orbity przecina wielki okrąg odpowiadający płaszczyźnie odniesienia (zwykle ekliptyka lub równik niebieski). W kontekście ruchu planet płaszczyzną odniesienia jest ekliptyka. Punkt, w którym orbitujące ciało przecina płaszczyznę odniesienia z południa na północ nazywana jest węzłem wstępującym, a punkt, w którym przecina się z północy na południe, węzłem zstępującym. Linia łącząca dwa węzły, będąca linią przecięcia płaszczyzny orbity z płaszczyzną odniesienia, nazywana jest linią węzłów. W przypadku Księżyca grawitacyjny wpływ Słońca powoduje, że linia węzłów obraca się powoli wokół Ziemi w kierunku zachodnim, ruch ten nazywany jest regresją linii węzłów. Linia węzłów orbity Księżyca wykonuje jedno pełne okrążenie Ziemi w ciągu 18,61 lat.

Wren, Sir Christopher (1632-1723)

Architekt i astronom, urodzony w East Knoyle, Wiltshire, został profesorem astronomii w Gresham College i Savilian profesorem astronomii w Oksfordzie. Odbudował Londyn po pożarze w 1666 roku, planując całe miasto i przebudowując 51 kościołów, w tym katedrę św. Pawła. Newton uznaje Wrena za matematyka w Principia. Wren niezależnie udowodnił trzecie prawo KEPLERA i sformułował prawo przyciągania grawitacyjnego o odwrotnych kwadratach. Rozwiązał problem Keplera polegający na przecięciu półkola w zadanym stosunku przez linię przechodzącą przez dany punkt na jego średnicy (powstał jako problem w pracy Keplera o orbitach eliptycznych). Wren był członkiem-założycielem Towarzystwa Królewskiego i jego prezesem przez dwa lata.

Wright, Thomas (1711-86)

Angielski astronom, urodzony w pobliżu Durham, zegarmistrz i nauczyciel matematyki, napisał w 1750 roku ciekawą książkę, w której zasugerował, że Droga Mleczna jest podobnym do dysku układem gwiazd z Układem Słonecznym w pobliżu środka. Wright zasugerował, że mgławice to układy gwiezdne podobne do Drogi Mlecznej, ale bardzo odległe. Przypuszczano, że luka między planetami między Marsem a Jowiszem została zlikwidowana przez zderzenie komety z planetą, która została następnie wyrzucona z orbity.

Wollaston, William (1766-1828)

Chemik i fizyk wyizolował dwa nowe metale z rudy platyny, z których jeden nazwał palladem (od nowo odkrytej asteroidy Pallas). Był jednym z pierwszych naukowców, którzy obserwowali promieniowanie ultrafioletowe, aw 1801 roku odkrył ciemne linie widmowe w widmie słonecznym, które później zbadał FRAUNHOFER. Była to pierwsza obserwacja linii widmowych. Pryzmat Wollastona służy do badania polaryzacji światła.

Woolley, Richard van der Riet (1906-86)

Astronom, urodzony w Dorset w Anglii, miał zróżnicowaną karierę w Anglii, RPA, Kalifornii i Australii. Został dyrektorem Commonwealth Solar Observatory i odciągnął je od obserwacji Słońca i optyki wojennej, aby stać się Obserwatorium Mount Stromlo i częścią Australijskiego Uniwersytetu Narodowego. Zajmował się atmosferą gwiazdową i słoneczną. W 1955 został Królewskim Astronomem w Wielkiej Brytanii, kierując Królewskim Obserwatorium Greenwich w Sussex. Pracował tam nad ruchami i astrofizyką gwiazd oraz blaskami gwiazd, kierując małą armią robotników do pomiarów pozycji gwiazd na tysiącach klisz fotograficznych, które kazał wykonać. Odkrył orbitę gromady kulistej Omega Centauri, która poruszała się promieniście w Galaktyce. Sprawił, że Teleskop Izaaka Newtona został wzniesiony w Herstmonceux: później został przeniesiony na czystsze niebo nad La Palmą. Odszedł z Królewskiego Obserwatorium Greenwich i został dyrektorem Południowoafrykańskiego Obserwatorium Astronomicznego na Przylądku.

Wolf, Charles JE (1827-1918)

Francuscy astronomowie Charles Wolf i GEORGES RAYET, używając 40-centymetrowego teleskopu Foucaulta z Obserwatorium Paryskiego, w 1867 roku wizualnie obserwowali widma kilku gwiazd ósmej wielkości w Łabędziu przed systematycznym użyciem płyt fotograficznych i odkryli bardzo szerokie linie emisyjne. Pierwotnie uważano, że "pasma" to cząsteczki węglowodorów. Gwiazdy stały się znane jako gwiazdy Wolfa-Rayeta (WR).

Wolf, Johann Rudolf (1816-93)

Urodzony w Fällanden (niedaleko Zurychu) w Szwajcarii, został profesorem astronomii na Uniwersytecie w Bernie i dyrektorem Obserwatorium w Bernie, następnie profesorem astronomii w Zürich, gdzie założył obserwatorium. Opracował system znany obecnie jako liczby plam słonecznych Wolfa, służący do ilościowego określania aktywności słonecznej poprzez liczenie plam i grup plam słonecznych, i wykorzystał go do potwierdzenia cyklu plam słonecznych odkrytego przez HEINRICHA SCHWABE i zmierzenia jego okresu na 11 lat. Wraz z EDWARDEM SABINEM odkrył również jej związek z aktywnością geomagnetyczną.

Wiolf, Max[imilian] Franciszek Józef Korneliusz (1863-1932)

Astronom, urodzony w Heidelbergu w Niemczech, założył i został pierwszym dyrektorem Obserwatorium Köigstuhl na Uniwersytecie w Heidelbergu. Zrobił szerokokątne zdjęcia Drogi Mlecznej i policzył gwiazdy o różnych jasnościach, wykreślając wyniki na diagramie Wolfa liczby w funkcji wielkości, aby udowodnić istnienie obłoków zaciemniającego pyłu. Pokazał, że mgławice spiralne mają widma absorpcyjne typowe dla gwiazd, a nie widma emisyjne gazu. Był pionierem wykorzystania fotografii do odkrywania setek asteroid.

Wittich, Paweł (ok. 1546-86)

Urodzony we Wrocławiu na Śląsku (obecnie Wrocław, Polska), wynalazł (lub przynajmniej rozwinął) "prostafaerezę", formalizm trygonometrii, który pozwalał na mnożenie i dzielenie funkcji trygonometrycznych poprzez łatwiejszy proces dodawania i odejmowania (w sposób logarytmy). Napisał komentarz do De Revolutionibus Kopernika, który zapowiadał system Tychoński. Pracował z TYCHO BRAHE przez cztery miesiące w Uraniborgu.

Wilkins, Jan (1614-72)

Churchman, urodzony w Fawsley, Northamptonshire, został Warden of Wadham College w Oksfordzie i Master of Trinity College w Cambridge. Założył Towarzystwo Królewskie z grupy dyskusyjnej naukowców w Wadham. W 1638 roku Wilkins napisał książkę, w której opisał Księżyc jako planetę nadającą się do zamieszkania i przewidział, że pewnego dnia możliwe będą podróże kosmiczne na Księżyc.

Wilson, Aleksander (1714-86)

Urodzony w St Andrews w Szkocji, został profesorem w Glasgow, obserwował plamy słoneczne i wykazał, że są to zagłębienia w Słońcu (za LA HIRE i CASSINI). Opublikowano Thinks on General Gravitation (1770), odpowiadając na pytanie NEWTONA "Co przeszkadza gwiazdom stałym w spadaniu na siebie?" spekulatywną odpowiedzią, że cały wszechświat obraca się wokół środka.

Wilson, Olin Chaddock (1909-94)

Astronom i spektroskopista, został pracownikiem Obserwatorium Mount Wilson. Badał gwiezdne chromosfery i cykle aktywności gwiazd, wykazując poprzez intensywną analizę linii H i K zjonizowanego wapnia, że inne gwiazdy poza Słońcem mają cykle aktywności. Wraz z MK VAINU BAPPU znalazł sposób na ustalenie jasności, a tym samym odległość, gwiazd od szerokości emisji w tych dwóch liniach, która pochodzi z chromosfery (efekt Wilsona-Bappu). Studiował widma mgławic, gwiazd zaćmieniowych, gwiazd Wolfa-Rayeta i mgławic planetarnych.

Wilson, Robert Woodrow (1936-)

Urodzony w Houston w Teksasie, laureat nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1978 r.) wraz z ARNO PENZIASEM "za odkrycie kosmicznego mikrofalowego promieniowania tła". Od dziecka interesował się radiem, a radioastronomię zainteresował dzięki pracy z JOHNEM BOLTONEM w CalTech przy mapowaniu Drogi Mlecznej. Dołączył do Bell Laboratories w Crawford Hill, gdzie wraz z Arno Penziasem dzielił niewielki dodatek przyznany laboratorium na projekty radioastronomiczne. Dzięki nowym odbiornikom fal milimetrowych o częstotliwości 100-120 GHz odkryli nieoczekiwanie duże ilości tlenku węgla w obłoku molekularnym za mgławicą Oriona, w tym izotopowe linie widmowe, dzięki czemu możliwe było określenie stosunków izotopów jako sondy nukleogenezy. Za pomocą dużego radioteleskopu (Holmdel horn) i nowego czułego, niskoszumowego odbiornika odkryli kosmiczne mikrofalowe promieniowanie tła.

Wind

Satelita NASA, część programu NASA Global Geospace Science i Międzynarodowego programu Solar Terrestrial Physics. Wystrzelony w listopadzie 1994 r. Przez pierwsze dziewięć miesięcy podążał po podwójnej orbicie księżycowej z apogeum 80-250 promieni Ziemi i perygeum 5-10 promieni Ziemi. Na tej orbicie księżycowa grawitacja pomaga utrzymać apogeum nad dzienną półkulą Ziemi dla obserwacji magnetosferycznych. Później umieszczony na orbicie "halo" w punkcie równowagi grawitacyjnej Ziemia-Słońce (L1) w kierunku Słońca w celu pomiaru wiatru słonecznego, pól magnetycznych i cząstek oraz dostarczenia godzinnego ostrzeżenia dla innych statków kosmicznych ISTP o zmianach w wietrze słonecznym. Od października 1998 roku znajduje się na orbitach "płatkowych", które wyprowadzają go z płaszczyzny ekliptyki.

Wind, Vincent (1619-68)

Urodzony w North Luffenham, Rutland, zarabiał na siebie jako geodeta, kompilator almanachów (jego almanach sprzedawał się w 50 000 egzemplarzy rocznie), astrolog i płodny autor prac astronomicznych.

Winthrop, John (1714-79)

Astronom, matematyk, urodzony w Bostonie, MA, został profesorem matematyki i filozofii przyrody na Harvardzie i obserwował plamy słoneczne, tranzyty Merkurego i Wenus, zaćmienia i pogodę. Przewidział powrót komety Halleya w 1759 roku. Uważany jest za pierwszego zawodowego naukowca w Ameryce. Był zagorzałym patriotą podczas rewolucji amerykańskiej

Widmanstätten, Alois von Beckh-[Alois Beck, Edler von Widmanstätten] (1753/4-1849)

Drukarz i biznesmen, urodzony w Grazu w Austrii, został szefem Fabriksproduktenkabinett, prywatnej kolekcji technologii cesarza Franciszka I. Odkrył krystaliczną strukturę meteorytów żelazno-niklowych, trawiąc wypolerowane plastry meteorytu żelaznego z Zagrzebia i drukując z wytrawionych powierzchni. Wzory są znane jako figury Widmanstättena.

Wzór Widmanstättena

Charakterystyczny, z grubsza sześciokątny wzór przecinających się linii, który pojawia się na powierzchni oktaedrytu, rodzaju meteorytu żelaznego, po pocięciu, wypolerowaniu i wytrawieniu kwasem. Austriacki mineralog Aloys Joseph von Widmanstätten odkrył wzór w 1804 roku. Powstaje on w wyniku przerostu dwóch stopów niklowo-żelazowych w warunkach powolnego chłodzenia, które zachodziło w zestalającym się rdzeniu macierzystego ciała asteroidy, które przeszło różnicowanie i występuje tylko w meteorytach. Te dwa stopy to kamacyt o niskiej zawartości niklu i taenit, który jest bogatszy w nikiel.

Wien, Wilhelm (1864-1928)

Urodzony w Gaffken w Prusach Wschodnich (obecnie Polska), laureat Nagrody Nobla (1911), został profesorem fizyki w Monachium i odkrył prawo Wiena dotyczące rozkładu światła w widmie ciała doskonale czarnego. Odkrył proton we wczesnym eksperymencie ze spektrometrem mas (potwierdzone przez Rutherforda).

Whitford, Albert Edward (1905-2002)

Astronom i fotometr, pracował jako student u JOELA STEBBINSA i zastąpił go na stanowisku profesora w Wisconsin oraz dyrektora Obserwatorium Washburn. Został dyrektorem Obserwatorium Licka. Jako student zbudował udane urządzenie do pomiaru bardzo małych prądów z ogniw fotoelektrycznych i wykorzystał je do pomiaru światła gwiazd i galaktyk. To przekształciło się w jego karierę jako astronoma.

Whittaker, Edmund Taylor (1873-1956)

Matematyk, urodzony w Southport, Lancashire, został Królewskim Astronomem Irlandii, dyrektorem Dunsink Observatory i profesorem astronomii na Uniwersytecie w Dublinie. Napisał wpływową Historię teorii eteru i elektryczności, od epoki Kartezjusza do końca XIX wieku (1910).

Whiston, William (1667-1752)

Urodzony w Norton w hrabstwie Leicestershire, został kontrowersyjnym trzecim profesorem matematyki Lucasa na Uniwersytecie Cambridge, zastępując ISAAC NEWTON. Wykorzystał zasady Principia w popularnej książce, aby wyjaśnić Księgę Rodzaju i potop, który, jak przewidywał, był spowodowany bliskim zbliżeniem się komety, co jest interesującą zapowiedzią obecnych teorii. Opublikował w 1716 roku pierwszy kurs licencjacki oparty na zasadach Newtona pod nieporęcznym tytułem Sir Isaac Newton′s Mathematic Philosophy More Easy Demonstrated with Dr. Halley′s Account of Comets Illustrated. Pisał o wielu problemach astronomii i obserwował zorzę polarną, zaćmienia Słońca i plamy na Słońcu. Jego upadek w tak zwanej aferze Whistona był spowodowany spopularyzowaniem tego, co uważano za heretyckie idee dotyczące Trójcy, teologii i polityki. Napisał listy do arcybiskupów, które wzbudziły zachwyt, wywołały debaty w izbach parlamentu i spowodowały jego odwołanie ze stanowiska. Pogrążony w biedzie, utrzymywał się z dochodów małej farmy w pobliżu Newmarket i wykładał w londyńskich kawiarniach, dając w ramach rozrywki pokazy naukowe za opłatą

Whipple, Fred Lawrence (1906-2004)

Astronom, urodzony w Red Oak, IA, został dyrektorem Smithsonian Astrophysical Observatory. Jeszcze jako student pomagał obliczyć orbitę nowo odkrytego Plutona. Korzystając z nowej metody fotografowania z dwóch oddzielnych kamer szerokokątnych, triangulował ślady meteorów i określał ich orbity. Wywnioskował, że prawie wszystkie składają się z kawałków komet. Zaproponował model "brudnej kuli śnieżnej" dla komet, sugerując, że komety mają lodowe rdzenie wewnątrz warstw brudu. Zostało to potwierdzone w 1986 roku, kiedy sonda Giotto przeleciała w pobliżu komety Halleya i ją sfotografowała. Whipple śledził sztuczne satelity, aby określić kształt Ziemi.

Werner, Johann (1468-1522)

Astronom, matematyk, budowniczy przyrządów i geograf, urodzony w Norymberdze w Niemczech, wyznawca Regiomontanusa. Regiomontanus zasugerował, że czas zaćmień i orbit komet można wykorzystać jako zegary do określania długości geograficznej. Praktyczną wersję tego pomysłu Werner opracował metodą odległości księżycowych (tj. mierzenia kąta nachylenia Księżyca od Słońca). Opublikował tę koncepcję w In Hoc Opere Haec Cotinentur Moua Translatio Primi Libri Geographicae Cl′Ptolomaei (1514) i opisał instrument ze skalą kątową na lasce, z której można było odczytać stopnie, aby zmierzyć odległości księżycowe. Dało to początek ruchowi wyznaczania długości geograficznej przez astronomię i doprowadziło do sfinansowania przez państwo obserwatoriów w Greenwich i Paryżu, wynalezienia chronometru przez JOHNA HARRISONA oraz dokładnego pomiaru pozycji gwiazd i orbit planet.

Wegener Alfred Lothar (1880-1930)

Niemiecki klimatolog i geofizyk, który zasugerował zjawiska dryfu kontynentów i tektoniki płyt. Jego pomysł polegał na tym, że superkontynent, który nazwał Pangea, rozpadł się, a kawałki dryfowały na swoje obecne pozycje. Jego dowody pasowały do Ameryki Południowej i Afryki oraz podobieństw w klimacie, zapisie kopalnym i geologii w całym złączeniu. Jego drogę przygotowali ALEXANDER VON HUMBOLDT i Frank Taylor, ale jego książka, opublikowana w języku angielskim w 1924 roku, spotkała się z pogardą. Jego idee są obecnie powszechnie akceptowane.

Waga

Siła działająca na ciało spoczywające na przykład na powierzchni planety. Osoba stojąca na powierzchni Ziemi doświadcza ciężaru, ponieważ powierzchnia, na której stoi, opiera się działaniu siły grawitacji, która w przeciwnym razie przyspieszyłaby tę osobę w kierunku środka Ziemi. Innymi słowy, przez jego stopy zachodzi reakcja równa i przeciwna przyciąganiu grawitacyjnemu wywieranemu na niego na Ziemi. Ciężar ciała zależy od siły grawitacji, której jest poddawane. Na powierzchni planety jest równa masie ciała pomnożonej przez grawitację powierzchniową. Na przykład ciało, które na powierzchni Ziemi ważyłoby 100 kg, miałoby następujące ciężary na powierzchniach wymienionych poniżej ciał:

Księżyc 16 kg
Mars 38 kg
Jowisz 264 kg
Słońce 2790 kg
biały karzeł 30 000 000 kg

Warner, Worcester Reed (1846-1929)

Amerykański inżynier mechanik, zaprojektował 36-calowy teleskop dla Obserwatorium Licka i zbudował teleskopy dla Kanady i Argentyny. Wraz z AMBROSE SWASEY założył firmę produkującą maszyny i Obserwatorium Warner & Swasey.

Wallenquist, Åke Anders Edvard (1904-94)

Szwedzki astronom, pracował w Bosscha Observatory w Indonezji i został profesorem w Uppsali w Obserwatorium Kvistaberg. Pracował nad gwiazdami podwójnymi i gromadami otwartymi.

Ward, Seth (1617-89)

Urodzony w Aspenden, Hertfordshire, został Savilian profesorem astronomii w Oksfordzie, sformułował "puste ognisko" alternatywę dla prawa obszarów KEPLERA. (Aplaneta poruszała się ze stałą prędkością kątową wokół pustego ogniska swojej elipsy.)

Wielka Niedźwiedzica

(Wielka Niedźwiedzica; w skrócie UMa, gen. Ursae Majoris; powierzchnia 1280 st. kw.) północny konstelacja, która leży między Draco a Leo Minor-Leo-CanesVenatici i kończy się o północy w połowie marca. Jego pochodzenie jest niepewne, chociaż znali go starożytni Grecy, którzy utożsamiali go z dwiema postaciami mitologicznymi - Kallisto, śmiertelniczką, która została zamieniona w niedźwiedzia po tym, jak padła ofiarą namiętności Zeusa i którą umieścił dla bezpieczeństwa na niebie, oraz Adrasteia, kreteńska nimfa, która wychowała małego Zeusa i którą w podzięce umieścił wśród gwiazd. Jego najjaśniejsze gwiazdy zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Trzeci co do wielkości i prawdopodobnie najbardziej znany z konstelacji, Wielka Niedźwiedzica jest łatwo rozpoznawalny przez asteryzm Pługa lub Wielkiego Wozu, utworzony przez siedem jego najjaśniejszych gwiazd, α, β, γ, ε, ζ i η, który od czasów starożytnych był używany do nawigacji, jako linia poprowadzona od ?β do α Ursa Majoris wskazuje na α Ursae Minoris (Polaris), gwiazdę drugiej wielkości, która leży w odległości 1° od północnego bieguna niebieskiego. Najjaśniejsze gwiazdy Wielkiej Niedźwiedzicy to ε Ursae α Majoris (Alioth), jasność 1,8, α Ursae Majoris (Dubhe), bardzo bliski układ podwójny z pomarańczowymi (K0) i bladożółtymi składnikami F0), jasności 2,0 i 4,9 (łączna wielkość 1,8), separacja 0,7″, okres 44,4 lat, η Ursae Majoris (Alkaid lub Benetnasch), wielkość 1,9, ζ Ursae Majoris (Mizar), system wielokrotny składający się z dwóch białych (A2 i A7) składowych, wielkości 2,3 i 3,9, separacja 14,4&Prime ;, z których oba mają słabszego towarzysza, który tworzy szeroki podwójny optyczny z 80 Ursae Majoris (Alcor), wielkość 4,0, separacja 11,8??, β Ursae Majoris (Merak), wielkość 2,3 i γ Ursae Majoris, wielkość 2,4. Istnieje 13 innych gwiazd o wielkości 4,0 lub jaśniejszych. Pięć centralnych gwiazd Pługa (β ,γ , δ, &epsilon i ζ Ursae Majoris) jest częścią Ruchomej Gromady Wielkiej Niedźwiedzicy, która jest najbliższą Słońcu gromadą gwiazd, a jej środek znajduje się około 75 lat świetlnych od nas. Innym interesującym układem gwiazd wielokrotnych jest ξ Ursae Majoris (Alula Australis), który składa się z dwóch żółtych (G0) składników, jasności 4,3 i 4,8 magnitudo (łącznie 3,8 magnitudo), separacja 0,9-3,1″, okres 59,8 lat, z których pierwszy ma niewidzialnego towarzysza, który obraca się wokół niego w 669 dni, a dwóch ostatnich niewidzialnych towarzyszy, z których jeden obraca się wokół niej w 3,98 dnia. Głównymi składnikami były pierwszy układ podwójny, któremu obliczono orbitę, przez MSavary w 1828 r. Inne interesujące gwiazdy to Lalande 21185 (jasność 7,5 magnitudo), która w odległości 8,3 lat świetlnych jest czwartą najbliższą Słońcu gwiazdą, oraz Groombridge 1830 (jasność 6,4), która ma trzeci co do wielkości ruch własny ze wszystkich gwiazd. Inne interesujące obiekty to M81 (NGC 3031), galaktyka spiralna o jasności siódmej magnitudo, jej bliska sąsiadka M82 (NGC 3034), nieregularna galaktyka gwiazdotwórcza o jasności ósmej magnitudo, która prawdopodobnie uległa rozerwaniu po bliskim zderzeniu z dużo bardziej masywną M81 około 40 milionów lat temu oraz M101 (NGC 5457), galaktykę spiralną o jasności 8mag.

Wszechświat

Suma wszystkiego, co istnieje i czego możemy być świadomi; całość przestrzeni. Istnieje semantyczna trudność w mówieniu o wszechświecie; z jednej strony definiujemy to jako "wszystko", ale może być tak, że (a) nasz wszechświat jest skończony, ale nieograniczony; (b) że dostępny wszechświat jest tylko małą częścią znacznie większej całości, której większości nie możemy obserwować; lub (c) że istnieją inne wszechświaty, których nie jesteśmy "świadomi".

Wielka Niedźwiedzica

Alternatywna nazwa, używana szczególnie w USA, dla asteryzmu w Wielkiej Niedźwiedzicy, bardziej znanego jako Pług.

Wielikowski, Immanuel (1895-1979)

Lekarz, psychoanalityk, kosmolog i pisarz, urodzony w Witebsku w Rosji. W swojej książce Worlds in Collision stwierdził na podstawie analizy mitologii i fragmentów naukowych, że oderwana część planety Jowisz zderzyła się z Ziemią, powodując różne katastrofy zapisane w Biblii, a kończąc na planecie Wenus. Żadna z jego teorii nie wytrzymała analizy i dalszych badań.

Wega

Gwiazda α Lyrae, jedyna jasna gwiazda w konstelacji. Jego nazwa, dawniej Wega, wywodzi się od arabskiego AlWaki, "Spadający (lub Spadający) Orzeł", stąd forma, której Alvaka używał na niektórych globusach niebieskich z XVII wieku. W starożytnych pismach greckich i łacińskich czasami występowała pod nazwą konstelacji Lyra, dlatego w niektórych późniejszych tekstach pojawia się jako "Gwiazda Harfy". Jest dominującym składnikiem asteryzmu Trójkąta Letniego, wraz z Altairem i Denebem. Była Gwiazdą Polarną około 12 000 lat temu i będzie znowu za 14 000 lat. Wega jest piątą najjaśniejszą gwiazdą na niebie, z pozorną jasnością 0,03 magnitudo. Jest to najjaśniejsza gwiazda z wystarczająco dużą deklinacją północną, aby pojawiać się nad głową na północnych umiarkowanych szerokościach geograficznych i dominuje nad ich niebem w czyste letnie noce. Jest to uderzający obiekt oglądany przez lornetkę lub teleskop o niskim powiększeniu, a jego niebieskobiały kolor (czasami opisywany jako "szafirowy") przeczy stosunkowo chłodnemu typowi widmowemu (A0Vvar). Dość blisko, w odległości 25,3 lat świetlnych (paralaksa 0,129″), Wega jest w rzeczywistości trzecią najbliższą z jasnych gwiazd. Jejo bezwzględna wielkość wynosi 0,6. W 1983 roku w ramach przeglądu IRAS odkryto, że jest otoczona dyskiem gazu i pyłu, który ostatecznie może utworzyć układ planetarny.

Wahadło Foucaulta

Swobodnie kołyszące się wahadło zamontowane w taki sposób, aby ograniczyć fizyczny kontakt z Ziemią do absolutnego minimum. Wahadło idealne tego typu, ustawione w określonej płaszczyźnie na jednym z biegunów Ziemi, poruszałoby się nadal w tej samej płaszczyźnie względem "gwiazd stałych", a Ziemia obracałaby się pod nim. Dla obserwatora na powierzchni Ziemi wahadło będzie postrzegane jako obracające swoją płaszczyznę wychylenia o 360° każdego dnia. Okres obrotu płaszczyzny wahadła zwiększa się wraz ze zmniejszaniem się szerokości geograficznej na powierzchni Ziemi. Nie obserwuje się obrotu wahadła na równiku. Obserwacja zachowania się takiego wahadła jest bezpośrednim dowodem na to, że Ziemia obraca się wokół własnej osi. Ten typ wahadła został nazwany na cześć francuskiego fizyka Léona Foucaulta (1819-68).

Współczynnik ogniskowej

Stosunek ogniskowej soczewki lub zwierciadła do jego apertury. W przypadku soczewki lub zwierciadła o ogniskowej F i aperturze D, współczynnik ogniskowej f jest określony wzorem f = F/D. Na przykład obiektyw o ogniskowej 10 m i aperturze 2 m miałby współczynnik ogniskowej 10/2 = 5; byłoby to zapisane jako "f : 5". Stosunek ogniskowej lub liczba f obiektywu aparatu może być zmieniana za pomocą regulowanej przysłony, która zmienia jej aperturę. W przypadku obiektywu lub lustra o danej ogniskowej zwiększenie przysłony (a tym samym zmniejszenie ogniskowej) zwiększa oświetlenie obrazu. Ponieważ w fotografii ogólnej skraca to czas naświetlania potrzebny do zarejestrowania określonego obrazu, termin "współczynnik ogniskowania" jest synonimem "szybkości" układu optycznego (na przykład system f:2 jest szybszy niż system f:16).

Widmo błysku

Widmo linii emisyjnych chromosfery słonecznej. Nazwa wywodzi się z faktu, że podczas obserwacji Słońca za pomocą spektroskopu podczas całkowitego zaćmienia Słońca, słabe chromosferyczne linie emisyjne nagle pojawiają się w polu widzenia w momencie, gdy znacznie jaśniejsze światło fotosfery zostaje całkowicie przysłonięte przez dysk Księżyca. Amerykański astronom Charles Young po raz pierwszy zaobserwował widmo błysku w 1870 roku. Widoczne widmo chromosfery składa się z bardzo słabego kontinuum, na które nakładają się tysiące linii emisyjnych. Kiedy tarcza słoneczna jest oglądana bezpośrednio, nie widać na tle tych słabych linii emisyjnych , intensywnie świecącą fotosferę. Zamiast tego widać ciągłe widmo fotosfery wraz z nałożonym wzorem ciemnych linii absorpcyjnych, które wynikają z absorpcji światła przechodzącego przez fotosferę i chromosferę. Kiedy, jak podczas całkowitego zaćmienia, gaz chromosferyczny można zobaczyć na krawędzi (krawędzi dysku słonecznego) bez światła fotosferycznego w tle, linie emisyjne są wyraźnie widoczne. Ponieważ różne linie stają się widoczne w różnych temperaturach, obserwacje widma chromosferycznego wykonane na różnych wysokościach powyżej kończyny dostarczają informacji o tym, jak temperatura atmosfery słonecznej zmienia się wraz z wysokością. Podczas całkowitego zaćmienia Słońca wygląd widma błysku zmienia się gwałtownie, gdy dysk Księżyca przesuwa się po cienkiej warstwie chromosferycznej na krawędzi Słońca, dzięki czemu obserwatorzy mogą odbierać światło z różnych wysokości nad powierzchnią Słońca

Włókno

Długa, ciemna absorpcja widoczna na tle tarczy słonecznej w świetle monochromatycznym (światło o określonej długości fali). Włókna to obłoki gazu o temperaturze od 5000 K do 10 000 K i długości od dziesiątek tysięcy do setek tysięcy kilometrów, które są zawieszone nad chromosferą za pomocą pól magnetycznych. Zwykle znajdują się one wzdłuż granicy między obszarami o przeciwnej biegunowości magnetycznej na powierzchni Słońca ("linia neutralna"). Włókna wydają się ciemne, ponieważ pochłaniają światło z tła dysku słonecznego. Chociaż emitują również światło (wypromieniowują widmo linii emisyjnych), są znacznie słabsze niż dysk. Na przykład, oglądane w linii wodoru alfa (o długości fali 656 nm), typowe włókno ma nie więcej niż 10% jasności dysku i wydaje się ciemne w przeciwieństwie do otoczenia. Jednakże, gdy rotacja Słońca przenosi włókno przez krawędź dysku słonecznego, pojawia się ono jako jasna cecha (wypukłość) na ciemnym tle. Większość włókien ma żywotność około miesiąca, ale większe przetrwają kilka miesięcy. Czasami włókno wybucha na zewnątrz i znika w ciągu kilku godzin, a takie zdarzenie nazywa się "nagłym zniknięciem". Jeśli wznoszące się włókno przecina ramię słoneczne (krawędź widocznego dysku), staje się widoczne jako protuberancja erupcyjna.

Wspólny Instytut Astrofizyki Laboratoryjnej (JILA)

Instytut prowadzony wspólnie przez University of Colorado i amerykańskie National Institutes for Standards and Technology (NIST) - dawniej National Bureau of Standards - od 1962 r. Zlokalizowany na głównym kampusie University of Colorado w Boulder. JILA została pierwotnie utworzona w celu badania interakcji gazowych i precyzyjnych pomiarów. Następnie rozszerzyła swoją misję o rozwój nowych metod i standardów pomiarowych, poprawę konkurencyjności przemysłu oraz kształcenie absolwentów kierunków technicznych. JILA to centrum zaawansowanych badań teoretycznych i eksperymentalnych w takich dziedzinach, jak interakcje atomowe, spektroskopia, fizyka grawitacji, transfer promieniowania i wnętrza gwiazd. Przykłady najnowocześniejszych technologii opracowanych w laboratoriach JILA obejmują najdokładniejszy laser na świecie, najzimniejsze miejsce we wszechświecie, narzędzia do manipulacji niektórymi z najmniejszych obiektów stworzonych przez człowieka na świecie, ultraczułe metody izolacji drgań oraz najnowocześniejsze komputerowe modelowanie turbulencji Słońca. Główne obszary badań to oddziaływania atomowe i molekularne, nowe stany skupienia materii (kondensaty Bosego-Einsteina, ochładzanie i pułapkowanie materii, optyka i fizyka laserów, optyka nieliniowa i techniki optyczne, fizyka chemiczna, obróbka materiałów i wytwarzanie półprzewodników, nanometrologia, pomiary precyzyjne, fizyka grawitacji, atmosfery gwiazd, astrofizyka międzygwiazdowa, fizyka Słońca i astronomia pozagalaktyczna. Badania astrofizyczne w ramach JILA obejmują większość współczesnej astrofizyki - ośrodek międzygwiazdowy, Słońce, atmosfery gwiazd i korony, supernowe, gwiazdy rentgenowskie, aktywne galaktyki, fizykę pozagalaktyczną i kosmologię. Astronomowie JILA są aktywnie zaangażowani w szeroką gamę programów obserwacyjnych z wykorzystaniem wiodących obiektów naziemnych i głównych obserwatoriów orbitalnych, takich jak Infrared Astronomical Satellite, Hubble Space Telescope, Compton Gamma-Ray Observatory, Rossi X-Ray Timing Explorer i Chandra. Tradycyjne obszary zainteresowania obejmują gwiezdne atmosfery i gromady świecących gwiazd, zarówno w płaszczyźnie galaktycznej, jak iw pobliskich galaktykach gwiazdotwórczych. Inne główne zainteresowania to rozwój modeli teoretycznych do interpretacji ewolucji supernowej 1987A oraz badania kosmicznych źródeł promieniowania rentgenowskiego. Pozagalaktyczna działalność badawcza koncentruje się na fizyce materii międzygwiazdowej, galaktykach "gwiazdotwórczych", galaktykach podczerwonych, rozmieszczeniu międzygalaktycznych gazów, aktywnych jądr galaktyk i kwazary.

Wspólny Instytut VLBI w Europie

Joint Institute for VLBI in Europe (JIVE) obsługuje specjalnie skonstruowany procesor danych do interferometrii bardzo długiej linii bazowej (VLBI), kompleksowo obsługujący wymagania europejskiej sieci VLBI (EVN) w zakresie analizy i przetwarzania danych. EVN to zintegrowana sieć radioteleskopów rozsianych po całej Europie i poza nią, która prowadzi unikalne obserwacje radioastronomiczne kosmicznych źródeł radiowych w wysokiej rozdzielczości. Firma JIVE została założona w 1993 roku i znajduje się w Dwingeloo w Holandii. JIVE jest wspierany przez krajowe agencje finansujące. Jego instytutem goszczącym jest Holenderska Fundacja Radioastronomii. JIVE odegrał wiodącą rolę w konstrukcji i rozwoju nowej generacji korelatora VLBI, MkIV. MkIV, który wytworzył swoje "pierwsze prążki" w lipcu 1997 r., został oficjalnie zainaugurowany w październiku 1998 r., a pierwszy obraz astronomiczny wykonał w kwietniu 1999 r. Rozpoczął korelację produkcyjną w październiku 1999 r. Zainteresowania naukowe personelu obejmują: słabe źródła radiowe, supernowe, astrometria pulsarowa, emisja maserowa wokół gwiazd, soczewki grawitacyjne, aktywne jądra galaktyczne oraz techniki VLBI (w tym kosmiczne VLBI i polaryzacyjne VLBI).

Wodnik

(Nosiciel Wody; w skrócie Aqr, gen. Aquarii; powierzchnia 980 stopni kw.) Południowy konstelacja zodiaku, która leży między Pegazem a Piscis Austrinus i kończy się o północy pod koniec sierpnia. Jego pochodzenie sięga czasów babilońskich i mówi się, że przedstawia Ganimedesa z mitologii greckiej, który został porwany przez Akwilę (orła) na rozkaz Zeusa, aby został podczaszym bogów. Jego najjaśniejsze gwiazdy zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 ne) w Almagest i włączył on do konstelacji α Piscis Austrini (Fomalhaut). Duża, ale raczej niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Wodniku to α Aquarii (Sadalmelik) i ? Aquarii (Sadalsuud), obie o jasności 2,9mag. Wszystkie inne gwiazdy są trzeciej wielkości lub słabsze. Do interesujących gwiazd w Wodniku należy kilka gwiazd podwójnych, w szczególności α Aquarii, bliski układ podwójny z żółtymi składnikami (F3 i F6), o jasności 4,4 magnitudo. i 4,6, separacja 2 , okres 856 lat i zmienna typu Mira R Aquarii (zakres 5,8-12,4, okres około 387 dni). Inne interesujące obiekty to M2 (NGC 7089), gromada kulista siódmej wielkości i dwie mgławice planetarne, NGC 7293 (mgławica Ślimak), również siódmej wielkości i jedna z najbliższych mgławic planetarnych, o pozornej wielkości 12,8 ′, oraz NGC 7009 (Mgławica Saturn), która ma jasność ósmej wielkości. Wydaje się, że z konstelacji promieniują trzy główne roje meteorów: Akwarydy Eta, Akwarydy Delta i Akwarydy Iota.

Wierzchołek

Kierunek ruchu Słońca względem gwiazd w lokalnej części Galaktyki jest znany jako wierzchołek Słońca lub wierzchołek drogi Słońca. Obserwacje ruchów własnych gwiazd wskazują, że wykazują one tendencję do odchylania się od punktu w gwiazdozbiorze Herkulesa i zbiegania w kierunku punktu w gwiazdozbiorze Kolumba. Obserwacje te wskazują, że Słońce porusza się z prędkością około 19,5 km s-1 w kierunku punktu o rektascensji (RA) 18 h i deklinacji (dec) +30° w Herkulesie i oddala się od punktu w RA 6 h i dec -30° w Columba (antapeks słoneczny). Wierzchołek może również odnosić się do punktu na sferze niebieskiej, w kierunku którego wydaje się, że Ziemia porusza się w wyniku ruchu orbitalnego wokół Słońca.

Wysokość

Kąt między horyzontem a gwiazdą, mierzony w kierunku prostopadłym do płaszczyzny horyzontu. Wraz z wartością azymutu określa pozycję ciała niebieskiego na niebie w określonej chwili, widzianą przez obserwatora w określonym punkcie na powierzchni Ziemi. Z powodu ruchu obrotowego Ziemi wysokość gwiazda nieustannie się zmienia. Na przykład obserwator na półkuli północnej zobaczy gwiazdę wschodzącą na wschodzie, osiągającą maksymalną wysokość na południe (kulminacja) i zachodzącą na zachodzie. Obserwatorzy znajdujący się na biegunach północnym lub południowym zauważą jednak, że gwiazdy poruszają się równolegle do horyzontu, utrzymując w ten sposób stałą wysokość. Wysokość odnosi się również do wysokości obiektu (np. sztucznego satelity) nad średnim poziomem morza.

Wymierne punkty na krzywej

Punkty wymierne to liczby lub wartości funkcji, które można wyrazić jako stosunek dwóch liczb naturalnych. Identyfikacja punktów wymiernych na krzywych eliptycznych jest ważna dla rozwiązania ostatniego twierdzenia Fermata. Dzieląc relację Fermata an + bn = cn przez cn otrzymujemy (a/c)ⁿ + <(b/c)ⁿ = 1. Jeśli istnieją rozwiązania tego równania, powinny one odpowiadać punktom na krzywej xn + yn = 1, gdzie x i y są liczbami wymiernymi. Dla krzywej x² + y² = 1 istnieje nieskończenie wiele punktów wymiernych, więc wyrażenie a² + b² = c² ma nieskończenie wiele rozwiązań, nieskończone trójki pitagorejskie. Jednak dla wartości n powyżej 2 sprawy stają się bardziej skomplikowane. Ta zgodność między wymiernymi punktami na krzywych a całkowitymi rozwiązaniami równań doprowadziła do bliższego zbadania sposobu, w jaki krzywe ciągłe przecinają punkty wymierne. W przypadku krzywych prostych istnieje albo nieskończenie wiele punktów wymiernych, albo nie ma ich wcale. Bardziej skomplikowane krzywe mają skończoną liczbę punktów.

Wielkie twierdzenie Fermata

Wielkie twierdzenie Fermata mówi, że żadne trzy dodatnie liczby całkowite a, b, c nie mogą spełnić równania an + bn = cn, gdzie n ? 3. Jest to naturalne rozszerzenie trójek Pitagorasa, w których n = 2. Francuski matematyk Pierre de Fermat zanotował to twierdzenie jako notatkę na marginesie podręcznika matematyki w 1637 r. Kusząco twierdził, że ma metodę udowodnienia tego (przeciwnie), ale jeśli ten dowód naprawdę istniał, nigdy go nie odkryto, chociaż zostawił dowód dla n = 4. Trzysta pięćdziesiąt lat i wiele wynalazczej matematyki później Andrew (obecnie Sir Andrew) Wiles ogłosił dowód w Isaac Newton Institute w Cambridge. Chociaż był problem z jego oryginalnym dowodem, wkrótce został on zablokowany, a ostateczna wersja została zaakceptowana w 1995 roku. Podejście Wilesa opierało się na teorii krzywych eliptycznych, ustalając, że gdyby istniały wyższe trójki, byłyby one sprzeczne z innym głównym przypuszczeniem czas. Udowadniając, że to przypuszczenie jest prawdziwe, Wiles rozwiązał również problem Fermata.

Wyczerpanie i eliminacja

Dowód przez wyczerpanie dzieli problem na podprzypadki i traktuje każdy z nich osobno. Historycznym przykładem takiego dowodu jest twierdzenie o czterech kolorach, które pierwotnie zostało podzielone na tak wiele przypadków podrzędnych, że tylko komputer mógł je wszystkie rozważyć, co rodzi pytanie, czy wyczerpujący program komputerowy naprawdę stanowi dowód. Na pierwszy rzut oka proces eliminacji Sherlocka Holmesa wydaje się wyczerpujący, ale w rzeczywistości unika się rozważania wszystkich możliwości - w rzeczywistości jest to metoda przeciwstawna (patrz strona 380). Wykorzystując wyczerpującą analizę pozostałych podejrzanych, udowadniamy, że wszyscy są niewinni, więc możemy powiedzieć: jeśli mordercą nie jest pan Ramsbottom, to żaden z podejrzanych nie jest winny. Przeciwieństwem jest: jeśli jeden z podejrzanych jest winny, to mordercą jest pan Ramsbottom. Początkowe założenie, że mamy pełną listę podejrzanych, jest często ignorowane, ale to wyjaśnia, dlaczego w wielu kryminałach pojawiają się pojedyncze wiejskie domy.

Wprowadzenie teorii liczb

Teoria liczb zajmuje się badaniem właściwości liczb i często - jak tutaj - koncentruje się na liczbach naturalnych. Chociaż może się to wydawać mniej interesujące lub mniej ważne niż praca z liczbami rzeczywistymi lub zespolonymi, liczby naturalne są nieodłączną częścią naszego sposobu myślenia o świecie. Nie można nie docenić czystego intelektualnego osiągnięcia zrozumienia liczb naturalnych i ich właściwości, a teoria liczb obejmuje jedne z najgłębszych pytań w matematyce. Ponieważ liczby naturalne są tworzone z elementów budulcowych liczb pierwszych, wiele problemów w teorii liczb dotyczy liczb pierwszych. Liczby pierwsze są również kluczowe dla najważniejszego współczesnego zastosowania teorii liczb, kryptografii. Tajemnica korespondencji e-mailowej i transakcji bankowych jest utrzymywana za pomocą kluczy opartych na problemach rozkładu na czynniki pierwsze z teorii liczb. Manipulowanie dużymi liczbami pierwszymi tworzy kody, które są łatwe w użyciu, ale trudne do złamania.

Wiązki wektorowe

Wiązki wektorowe zapewniają sposób rozważania struktur topologicznych zdefiniowanych na powierzchni, a nie w jej obrębie. Definiowanie wiązki wektorów na powierzchni wymaga powiązania przestrzeni wektorowej z każdym punktem na powierzchni. Wybierając określony element w przestrzeni wektorowej, zwany włóknem, i kojarząc go z punktem na powierzchni, tworzone jest pole wektorowe, które może być reprezentowane przez wektor strzałkowy w każdym punkcie. Pakiety zapewniają bogaty zestaw sposobów opisywania rozmaitości. Charakterystyka Eulera pojawia się naturalnie w tym kontekście jako liczba samoprzecięcia, która mówi nam o zerach pól wektorowych na powierzchni: jeśli jest różna od zera, to każde ciągłe pole wektorowe na rozmaitości musi mieć gdzieś zero. Nazywa się to czasem twierdzeniem o włochatej kuli: włosy odpowiadają polu wektorowemu na rozmaitości, a istnienie zera odpowiada faktowi, że każdy sposób czesania włosów daje co najmniej jedną koronę.

Wstęga Möbiusa

Wstęga Möbiusa to powierzchnia, która ma tylko jedną stronę i jedną krawędź. Tworzy się go, biorąc pasek papieru, skręcając go tak, aby jedna strona była odwrócona, i sklejając dwa końce razem, tworząc pętlę. Ten pasek jest przykładem powierzchni nieorientowanej. Orientowalność daje poczucie, czy powierzchnia ma wnętrze i to, co na zewnątrz. Weź normalny wektor w pewnym punkcie, jeden prostopadły do powierzchni, i przenieś go w sposób ciągły wokół powierzchni wszędzie wzdłuż ścieżki. Na nieorientowanej powierzchni, takiej jak wstęga Möbiusa, istnieją takie ścieżki, że kiedy wektor wraca do pierwotnego punktu, jest zorientowany w kierunku przeciwnym do kierunku, w którym zaczął. Wewnątrz i na zewnątrz stały się zdezorientowane! Sklejenie dwóch pasków Möbiusa wzdłuż ich krawędzi daje pokrewny przedmiot, butelkę Kleina. Nie da się tego zrobić w trójwymiarowej przestrzeni euklidesowej bez rozdarcia papieru.

Wprowadzenie przestrzeni metrycznych

Przestrzenie metryczne wykorzystują abstrakcję pojęcia odległości między obiektami. Są to zestawy, w których zdefiniowana jest odległość lub metryka między elementami. Najbardziej znanym przykładem jest euklidesowa metryka przestrzeni trójwymiarowej, w której odległość między dowolnymi dwoma punktami x i y jest określona długością łączącej je linii prostej. Mówiąc bardziej ogólnie, mówi się, że metryka d i zbiór X tworzą przestrzeń metryczną, jeśli d jest rzeczywistą funkcją par punktów w zbiorze d ( x , y ), która spełnia trzy warunki:

1. Odległość między dwoma punktami jest nieujemna i zerowa wtedy i tylko wtedy, gdy punkty są takie same.
2 Odległość między x i y jest taka sama jak odległość między y i x.
3. Dla dowolnego punktu z odległość od x do y jest mniejsza lub równa odległości między x i z plus odległość między z i y.

Wprowadzenie do kombinatoryki

Kombinatoryka to dział matematyki zajmujący się liczeniem. Podobnie jak gracz w pokera rozważający w myślach możliwość posiadania przez innych graczy określonych kart na ręce, kombinatoryka zajmuje się znajdowaniem liczby przedmiotów lub możliwości jakiegoś zdarzenia bez konieczności wymieniania wszystkich różnych wyników. Kombinatoryka leży u podstaw wielu zagadnień z zakresu prawdopodobieństwa, optymalizacji i teorii liczb. Jest to coś w rodzaju sztuki, a wielkimi jej przedstawicielami są Leonhard Euler, Carl Gauss, a ostatnio słynny ekscentryczny perypatetyczny węgierski matematyk Paul Erdös. W przeszłości kombinatoryka była opisywana jako dyscyplina bez teorii, odzwierciedlająca brak jednoczących technik i metod. To zaczyna się zmieniać, a ostatnie postępy i sukcesy w kombinatoryce sugerują, że dojrzewa ona jako odrębny przedmiot.

Wartości własne i wektory własne

Wartości własne i wektory własne to specjalne zbiory skalarów i wektorów powiązanych z daną macierzą. Ich nazwy wywodzą się od niemieckiego eigen, co oznacza "szczególny dla" lub "charakterystyczny". Dla kwadratowej macierzy M o wartości własnej λ i odpowiadającym jej wektorze własnym r, wtedy Mr równa się λr. W kategoriach fizycznych oznacza to, że wektory własne to te kierunki, które pozostają niezmienione przez działanie macierzy M, a λ opisuje, jak odległości zmieniają się w tym kierunku z ujemnymi wartościami własnymi wskazującymi na odwrócenie kierunku. Jeśli spróbujemy rozwiązać równanie Mr = λr, najłatwiej uzyskać wartości własne (λ). Przepisując definicję jako (M - λI)r = 0, możemy zobaczyć, że rozwiązania istnieją tylko wtedy, gdy (M - λI) ma nietrywialną przestrzeń zerową. Oznacza to, że wyznacznik (M - λI) musi wynosić zero. Wyznacznikiem takiej macierzy n × n okazuje się wielomian stopnia n wλ. Problemy z wartościami własnymi są powszechne, ponieważ dostarczają wielu informacji o przekształceniach liniowych.

Wprowadzenie do macierzy

Kolekcje Mare lub tablice liczb zorganizowane w ustalonej liczbie wierszy i kolumn. Zapisuje się je w nawiasach, na przykład:



lub



Macierze mogą być używane w wielu kontekstach, ale są szczególnie pomocne przy obliczaniu efektu przekształceń liniowych. Biorąc pod uwagę punkt współrzędnych (x, y), ogólna transformacja liniowa przyjmuje lub mapuje ten punkt do nowego punktu (ax + by, cx + dy), proces znany jako mnożenie macierzy. Możemy to przedstawić jako Mr, gdzie r jest wektorem położenia (x, y), a M jest macierzą



reprezentującą działanie transformacji liniowej. Ta definicja macierzy 2 × 2 może być łatwo rozszerzona do n × n do pracy w wyższych wymiarach. Macierz tożsamości I ma jedynki na pozycjach po przekątnej i zera w innych miejscach. Ir jest zatem równe r dla dowolnego wektora r.

Wymiary i niezależność liniowa

Wymiar obiektu lub przestrzeni jest miarą jego wielkości. W przypadku standardowej przestrzeni euklidesowej jest to liczba współrzędnych potrzebnych do określenia punktów w tej przestrzeni. Na przykład koło jest jednowymiarowe, dysk jest dwuwymiarowy, a kula jest trójwymiarowa. Intuicyjnie rozumiemy, że istnieją dwa lub trzy kierunki, które można eksplorować: w górę, w dół i na boki. Jest to wyrażone matematycznie za pomocą idei niezależności. Zbiór wektorów jest liniowo niezależny, jeśli żaden z wektorów nie może być zapisany jako suma wielokrotności pozostałych. Mówi się, że dowolny zbiór n liniowo niezależnych wektorów jest bazą dla przestrzeni n-wymiarowej, a każdy wektor w przestrzeni można zapisać jako liniową kombinację wektorów bazowych. W trzech wymiarach standardową bazą kartezjańską jest zbiór wektorów współrzędnych (1, 0, 0), (0, 1, 0) i (0, 0, 1), które mają dodatkową właściwość, że są prostopadłe do każdego Inny. Ale dowolne trzy liniowo niezależne wektory są akceptowalną podstawą dla trzech wymiarów.

Wprowadzenie do wektorów

Wektory są używane do reprezentowania wielkości matematycznych lub fizycznych, które mają wielkość lub długość i kierunek. Na przykład wiatr ma określoną prędkość i kierunek, i podobnie jak wiatry na mapie pogodowej, wektory są często reprezentowane przez strzałkę, przy czym grot strzałki i wyrównanie strzałki definiują kierunek, a długość oznacza rozmiar wektora. Gdy zrozumiesz, w jaki sposób wektory się łączą i poznasz intuicyjne znaczenie tych kombinacji, obliczenia geometryczne, które bez wektorów byłyby bardzo skomplikowane, staną się rutyną. W ten sposób wektory zapewniają inny zestaw technik rozwiązywania problemów geometrycznych, a posiadanie różnych sposobów podejścia do tych samych problemów matematycznych może prowadzić do nowych spostrzeżeń. Ponieważ algebraiczna struktura wektorów jest naśladowana przez wiele innych obiektów matematycznych, są one niezwykle przydatne. Zbiory wektorów zwane przestrzeniami wektorowymi mogą być stosowane w wielu dziedzinach matematyki i mają szerokie zastosowanie w nauce i inżynierii.

Wprowadzenie rachunku różniczkowego

Rachunek różniczkowy to dział matematyki zajmujący się badaniem zmian. Jego dwoma podstawowymi składnikami są różniczkowanie (tempo zmian) i całkowanie (sumy po zmieniających się obiektach), z których oba wymagają pracy z nieskończenie małymi zmianami funkcji, a tym samym granicami. Rachunek różniczkowy jest podstawowym narzędziem modelowania matematycznego, w którym tempo zmian, takie jak prędkość, przyspieszenie lub dyfuzja, można wyrazić w formie matematycznej. Jednoczącą ideą stojącą za rachunkiem różniczkowym jest to, że dla wielu funkcji istnieje dobry związek między małymi zmianami wyników i małymi zmianami wejść. Rachunek różniczkowy jest zbudowany z tych relacji. Większość klasycznej matematyki stosowanej opiera się na rachunku różniczkowym i funkcjach: zjawiska takie jak fale w płynach, oscylacje w mechanice, ruch planet, tworzenie się wzorów na muszlach morskich, gromadzenie się ryb, zmiany chemiczne i pożary lasów są opisywane za pomocą rachunku różniczkowego.

Wielomiany

Wielomian jest matematycznym wyrażeniem postaci a₀ + a₁x + a₂x² + &he;llip; + a_nxⁿ, w którym a₀, a₁, a₂, … są stałymi. Innymi słowy, jest to skończony szereg w potęgach liczb całkowitych x. Najwyższa potęga w danym wielomianie nazywana jest jego stopniem. Wielomian stopnia 2 rośnie do wyrazów w x² i nazywa się kwadratem. Jeden stopień 3 dochodzi do wyrazów obejmujących x³ i nazywa się sześciennym. Wielomiany stopnia 1 nazywamy liniowymi, ponieważ ich wykresy są liniami prostymi. Zera wielomianu to rozwiązania równania z wielomianem po lewej stronie i prawą stroną równą zeru. Wielomiany są dobrymi lokalnymi przybliżeniami wielu funkcji i mogą być używane w modelach do wielu różnych zastosowań, od fizyki i chemii po ekonomię i nauki społeczne. W matematyce są one ważne same w sobie i są również używane do opisywania właściwości macierzy oraz do tworzenia niezmienników węzłów (. Wielomiany również odgrywają ważną rolę w algebrze abstrakcyjnej.

Współrzędne kartezjańskie

Współrzędne kartezjańskie opisują położenie punktu na płaszczyźnie za pomocą pary liczb, które opisują, jak dotrzeć do tego punktu z dowolnego początku. Wprowadzone w XIX wieku przez francuskiego filozofa i matematyka René Descartesa, działają raczej jak układy współrzędnych używane na mapach i ułatwiają mówienie o obiektach geometrycznych. Na płaszczyźnie dwuwymiarowej punkt ma współrzędne (x, y), co oznacza, że należy przesunąć x jednostek w kierunku poziomym, a następnie y jednostek w pionie. Punkty ujemne, takie jak (-1, -2), obejmują poruszanie się w przeciwnych kierunkach. Podobnie w trzech wymiarach, trzy współrzędne (x, y, z) służą do określenia punktów. Łatwo zauważyć, jak dzięki temu atematycy mogą swobodnie mówić o n-wymiarowych przestrzeniach określonych przez n współrzędnych, nawet jeśli taka wielowymiarowa przestrzeń jest dla nas trudna do wizualizacji.

Wielościany

Trójwymiarowym odpowiednikiem wielokąta jest wielościan, objętość, której granicę tworzą płaskie, dwuwymiarowe ściany. Tak jak istnieją szczególnie proste wielokąty foremne, do których mają zastosowanie pewne reguły, istnieje również rodzina pięciu wielościanów foremnych, znanych jako bryły platońskie:

•  Czworościan: cztery ściany, z których każda jest trójkątem równobocznym.
•  Kostka: sześć ścian, z których każda jest kwadratem.
•  Oktaedron: osiem ścian, z których każda jest trójkątem równobocznym.
•  Dwunastościan: dwanaście ścian, z których każda jest pięciokątem foremnym.
•  Dwudziestościan: dwadzieścia ścian, z których każda jest trójkątem równobocznym.

Oczywiście przy tak dużej swobodzie umieszczania ścian istnieje znacznie więcej typów wielościanów niż wielokątów.

Wielokąty

W istocie wielokąt to po prostu zamknięty region ograniczony kilkoma prostymi liniami. Jednak termin ten jest często używany jako skrót dla określonego typu wielokąta, wielokąta foremnego, którego boki są równej długości. Należą do nich pięciokąty, sześciokąty, siedmiokąty, ośmiokąty i tak dalej. Wielokąty regularne można konstruować za pomocą trójkątów, które mają dwa pasujące kąty, znane jako trójkąty równoramienne. Jak pokazano, wierzchołki każdego trójkąta spotykają się w środku nowego kształtu. Ponieważ suma ich centralnych punktów przecięcia musi wynosić 2? radianów, kąty przy każdym piku są równe 2π/n, gdzie n jest liczbą trójkątów lub boków wielokąta. Ponieważ wiemy, że trzy kąty w trójkącie sumują się do ? radianów, wiemy, że suma kątów równych 2a daje 2a = π - (2π/n) . Wielkość 2a jest również wartością każdego z wewnętrznych kątów wielokąta foremnego. Na przykład w pięciokącie o n = 5 kąty wewnętrzne wynoszą 3π/n.

William Matthew Flinders Petrie

•  William Matthew Flinders Petrie był wnukiem pierwszego człowieka, który mapował Australię. Jego ojciec, inżynier, nauczył go sztuki tworzenia map.
•  W wieku 22 lat Petrie napisał książkę o starożytnych pomiarach używanych w prehistorycznej Wielkiej Brytanii, opierając się na pracy, którą wykonał w Stonehenge.
•  Zainteresowaniu Petriego Egiptem sprzyjały książki napisane przez Charlesa Piazzi-Smytha, szkockiego astronoma królewskiego, o Wielkiej Piramidzie w Gizie.
•  Petrie udał się do Egiptu w latach 1880-1882, aby przetestować pomiary matematyczne w książce Piazziego-Smytha. Udał się do Gizy i Wielkich Piramid, Dahszur, Wygiętej Piramidy, Sakkary i Abu Rawasz. Petrie przeszedł także przez grobowce tebańskie za świątynią Medinet Habu.
•  Petrie w końcu odkrył, że każdy pomiar wykonany przez Piazzi-Smytha był niedokładny. Jego własna książka, Piramidy i świątynie w Gizie, została opublikowana w 1883 roku. Pozostaje standardem w egiptologii.
•  W 1884 Petrie został mianowany następcą Edouarda Naville′a przez Egypt Exploration Fund. Zjadł nieprofesjonalną pracę swoich poprzedników i zrezygnował w 1886 roku.
•  Petrie założył to, co później stało się Brytyjską Szkołą Archeologii w Egipcie. Został również mianowany pierwszym Edwards Professor of Egyptology na University College w Londynie, piastując to stanowisko w latach 1892-1933.
•  Największym wkładem Petriego do egiptologii było odkrycie długiego okresu cywilizacji przed pierwszą dynastią - okresem przeddynastycznym. Szeroko zakrojone wykopaliska prowadzono w miejscach wokół Nagady na Zachodnim Brzegu Nilu, 30 km na północ od Luksoru.
•  Petrie był wspierany finansowo przez pisarkę Amelię Edwards. Była założycielką Egypt Exploration Fund, a także założyła katedrę egiptologii na University College London dla Petriego.


Wcześni podróżnicy

•  Około 450 r. p.n.e. grecki historyk Herodot odwiedził starożytny Egipt i szczegółowo opisał tradycje i wierzenia jego mieszkańców. Za nim w 57 r. p.n.e. podążał Diodorus Siculus i rzymski geograf Strabon, który podróżował po Nilu w 30 r. p.n.e. i opisał tę podróż w swojej książce Geographica.
•  W I wieku naszej ery grecki ksiądz i filozof Plutarch również studiował starożytne wierzenia religijne w Egipcie. Jego książka De Iside et Osiride analizuje kult Izydy i Ozyrysa przez Egipcjan.
•  Kolejna relacja o regionie powstała dopiero pod koniec XVI wieku. W 1589 roku nieznany kupiec, zwany Anonimem Wenecjaninem, spisał relację z podróży do Górnego Egiptu.
•  Pierwsze dokładne pomiary piramid wykonał w 1638 roku angielski astronom John Graves. Odwiedził Gizę i napisał Pyrmaidographia.
•  Claude Sicard był francuskim księdzem, który narysował pierwszą dokładną mapę Egiptu. Wskazał główne zabytki i jego zdaniem, gdzie znajdowały się starożytne miasta.
•  Pierwszego wielkiego odkrycia archeologicznego dokonał w 1768 r. angielski podróżnik James Bruce, który odkrył grób Ramzesa III w Dolinie Królów. W 1798 roku Napoleon Bonaparte najechał Egipt, zabierając ze sobą 40 naukowców, aby opisać starożytne i współczesne życie wzdłuż Nilu. Ich odkrycia zostały opublikowane w 1809 roku w książce zatytułowanej Description de l′Egypte.
•  Świątynia Abu Simbel została odkryta w 1813 roku. W 1818 roku wszedł do niej włoski odkrywca Giovanni Battista Belzoni. Odnalazł również grób Setosa I i wejście do piramidy Chefrena.
•  Auguste Mariette był francuskim archeologiem, który w 1858 r. założył Egipską Służbę Starożytności i Egipskie Muzeum w Kairze. Wśród jego największych odkryć były katakumby świętych byków Apisa w Sakkarze oraz Świątynia Doliny piramidy Chefrena w Gizie.
•  Prace Mariette′ kontynuował Gaston Maspero. Jego praca w tropieniu rabusiów grobowców doprowadziła go do miejsca, gdzie kapłani XXI dynastii ukryli mumie najważniejszych faraonów, w tym Amenofisa I, Setosa I i Ramzesa II.
•  Brytyjskie zaangażowanie archeologiczne w Egipcie przyspieszyło w 1880 r. wraz z przybyciem egiptologa Williama Flindersa Petriego. Jego ważne wykopaliska obejmowały predynastyczną nekropolię Nagady.


Wokół domu

•  Egipcjanie prosto urządzali swoje domy. Przetrwanie przedmiotów w grobowcach i ilustrowanie mebli w sztuce pozwoliły historykom lepiej zrozumieć, w jaki sposób meble były używane w domu, niż być może w jakiejkolwiek innej starożytnej cywilizacji.
•  Słynny przykład egipskiego krzesła został znaleziony w grobowcu Tutanchamona. Krzesła przeznaczone do użytku domowego były wykonane z rzeźbionego drewna i pokryte skórą lub tkaniną. Były znacznie niższe niż nowoczesne krzesła.
•  W większości domów używano niskich stołków. W czasach Państwa Środka używano składanych stołków. Z grobowca Tutanchamona wydobyto składany stołek z nogami zakończonymi rzeźbionymi kaczymi głowami.
•  Większość egipskich rodzin nie miała zbyt wiele wolnego mienia, ale kosze służyły do przechowywania rzeczy, gdy nie były używane. Miały tę zaletę, że były tanie i łatwe do wykonania i były lekkie do noszenia.
•  Stoły do jadalni i do gier były okrągłe iw większości wykonane z drewna, chociaż odkryto kilka stołów kamiennych i metalowych.
•  W bogatszych domach skrzynie z drewna lub kości słoniowej zastępowały kosze.
•  Biżuterię i inne kosztowności przechowywano w skrzyniach magazynowych, często bardzo zdobionych i wykonanych z materiałów takich jak alabaster.
•  Szuflady były rzadkością w starożytnym Egipcie, ale czasami były wbudowane w niektóre meble. Stoły do gier często miały szuflady, w których można było przechowywać liczniki.
•  Lampy były używane w długie zimowe wieczory. Wykonane z ceramiki, były wypełnione olejami, takimi jak olej kiki i oliwa z oliwek, i miały pływające knoty.
•  Zamożni Egipcjanie mieli toalety z wapienia. Biedniejsze rodziny zadowoliły się taboretami klozetowymi, pod którymi stała ceramiczna miska.


Wielka Piramida

•  Wielka Piramida w Gizie to jeden z siedmiu cudów starożytnego świata, zbudowany dla faraona Chufu około 4500 lat temu. Do czasu ukończenia Wieży Eiffla w 1887 roku była to najwyższa konstrukcja, jaką kiedykolwiek zbudowano.
•  Starożytna nazwa piramidy brzmiała "Piramida, która jest miejscem wschodu i zachodu słońca". Jej boki pokryto lśniącym białym wapieniem, a czubek piramidy zwieńczono złotem odbijającym promienie słoneczne.
•  Wewnątrz Wielkiej Piramidy labirynt korytarzy i komnat prowadzi do komnaty króla. Poniżej znajdowała się komnata królowej.
•  Badanie jednego z szybów wentylacyjnych prowadzących z komory królowej w 1993 r. wykazało blokadę w połowie korytarza, która mogła być czwartą komorą lub końcem szybu. Pozwolenie na dalsze badania nie zostało jeszcze wydane.
•  Po wschodniej stronie Wielkiej Piramidy stoi świątynia grobowa Chufu, a przed nią stoi Sfinks.
•  Wielka Piramida została dawno opróżniona przez złodziei grobów. Archeolodzy znaleźli kamienny sarkofag w komnacie króla. Był większy niż drzwi i musiał zostać tam umieszczony, gdy budowano piramidę.
•  Sfinks był mityczną bestią o ciele lwa i głowie króla. Gigantyczna kamienna statua jednego z nich czuwała nad starożytnymi piramidami przez ponad 4500 lat. Rzeźba przez większość swojej historii była zanurzona w piasku.
•  W XIX wieku europejscy turyści płacili miejscowej ludności za wnoszenie ich na szczyt piramidy Chufu. Wielu zginęło podczas zdradzieckiej wspinaczki, a teraz jest to niezgodne z prawem.
•  Dziś Wielka Piramida znajduje się bardzo blisko współczesnej stolicy Egiptu, Kairu, a kamień jest niszczony przez zanieczyszczenia pochodzące z samochodów i fabryk ruchliwego miasta.


Wąskie gardło usługi

Wąskie gardło w organizacji usługowej powodujące długie czasy oczekiwania.

Wybór zakupu

Trzeci krok w procesie zakupu, po rozpoznaniu problemu, wyszukiwaniu informacji i ocenie alternatyw. Zaspokojenie potrzeby lub chęci.

Wartość bieżąca

Dzisiejsza wartość ryczałtu przy danej stopie procentowej otrzymanej w pewnym momencie w przyszłości

Wyszukiwanie informacji

Drugi krok w procesie decyzyjnym, po rozpoznaniu problemu, kiedy zaczynamy zbierać dane o wszechświecie dostępnych wyborów, aby zaspokoić jakąś dostrzeżoną potrzebę. Proces ten może obejmować naszą pamięć reklam, rekomendację znajomego, wyszukiwanie w Internecie lub niezliczone inne źródła informacji.

Współczynnik konwersji

Liczba otrzymanych zamówień podzielona przez liczbę wysłanych ofert lub, w przypadku emisji, całkowitą oglądalność programu.

Wielkie migracje

•  Pierwsze migracje miały miejsce, gdy podobny do człowieka Homo ercjaster wyszedł z Afryki 750 000 lat temu (tak).
•  Eksperci kiedyś myśleli, że oceany blokują migracje, ale teraz wydaje się, że łodzie są używane od najwcześniejszych dni.
•  100 000 ludzi wyjechało z Afryki na Bliski Wschód.
•  Około 50 000 lat ludzi rozpoczęło wielką ekspansję, która zaprowadziła ich na wszystkie kontynenty oprócz Antarktydy w ciągu 20 000 lat - i zgładziła Neandertalczyków.
•  50-40 000 ya, ludzie rozprzestrzenili się w Azji i Australazji. 40-35 000 lat przenieśli się do Europy. 30-25 000 lat, wyruszyli z Azji północno-wschodniej i przeszli do obu Ameryk.
•  Wcześni ludzie byli głównie koczowniczymi myśliwymi, zawsze w ruchu, podążającymi za zwierzętami na puste ziemie.
•  Zmiany klimatyczne wywołały liczne migracje. Ludzie przenieśli się na północ w ciepłych czasach i wycofali się w epokach lodowcowych. Kiedy skończyła się ostatnia epoka lodowcowa, 10 000 lat, myśliwi ruszyli na północ przez Europę, gdy pogoda się ociepliła. Ci pozostawieni na Bliskim Wschodzie osiedlili się, by uprawiać ziemię.
•  Od 9 000 do 7 000 lat rolnictwo rozprzestrzeniło się na północny zachód przez Europę - częściowo przez ludzi faktycznie się przemieszczających, częściowo przez pocztę pantoflową.
•  4000 lat, ludy indoeuropejskie rozprzestrzeniły się ze swojego domu w południowej Rosji. Udali się na południe do Iranu (jako Mittani) i Indii (Aryjczycy), na południowy zachód do Turcji (Hetyci) i Grecji (Mykeńczycy) i na zachód (Celtowie).
•  Około 3000 lat Sahara zaczęła wysychać, a ludzie tam mieszkający przenieśli się na obrzeża. Lud Bantu z Nigerii i Konga rozprzestrzenił się na południe Afryki.


Wojna trojańskia

•  Od 1600 Grecja kontynentalna była zdominowana przez twardych wojowników zwanych Mykeńczykami.
•  Mykeńczycy walczyli długimi mieczami z brązu, długimi skórzanymi tarczami i brązowymi zbrojami.
•  Mykeńczycy żyli w małych królestwach, każde z własnym ufortyfikowanym miastem na wzgórzu lub akropolem.
•  Typowy szlachcic mykeński był jak wódz Wikingów. W środku jego pałacu znajdowała się wielka sala z centralnym kominkiem, gdzie wojownicy siedzieli wokół, opowiadając historie o bohaterskich czynach.
•  Po 1500 p.n.e. królowie mykeńscy zostali pochowani w grobowcu w kształcie ula, zwanym tholos, z długim wejściem w kształcie korytarza.
•  Grecki poeta Homer opowiada, jak miasto zwane Troja zostało zniszczone przez Mykeńczyków po dziesięcioletnim oblężeniu. Historycy kiedyś myśleli, że to tylko historia, ale teraz, gdy odkryto szczątki Troi, sądzą, że może być w tym trochę prawdy.
•  Wojna trojańska w opowieści Homera jest spowodowana przez piękną Helenę ze Sparty. Wyszła za Menalaosa, brata króla Agamemnona z Myken, ale zakochała się w trojańskim księciu Paris.
•  Helen i Paris uciekli do Troi, a Agamemnon, a inni Grecy oblegali Troję, aby ją odzyskać.
•  W bitwie wzięło udział wielu bohaterów - takich jak Hector, Achilles i Odyseusz.
•  Grecy w końcu zdobyli Troję, gdy greccy żołnierze ukryci wewnątrz "drewnianego konia" znaleźli drogę do miasta.


Wczesna Grecja

•  Około 1200 p.n.e. Mykeńczycy zaczęli opuszczać swoje miasta, a lud zwany Dorami przejął Grecję.
•  Wielu Mykeńczyków uciekło za morze w dużej flocie bojowej, a Egipcjanie nazywali ich Ludami Morza. Niektórzy wylądowali we Włoszech i być może byli przodkami tamtejszego ludu etruskiego.
•  Wraz z końcem cywilizacji mykeńskiej Grecja wkroczyła w średniowiecze, gdy sztuka pisania zaginęła.
•  Około roku 8OOBC Grecy zaczęli wynurzać się ze średniowiecza, gdy ponownie nauczyli się pisma od Fenicjan, ludu handlującego we wschodniej części Morza Śródziemnego.
•  Okres greckiej historii od 800 do 500 pne nazywany jest okresem archaicznym (starożytnym).
•  W okresie archaicznym populacja Grecji gwałtownie rosła. Stanami rządziło kilku bogatych arystokratów.
•  Wcześni Grecy kochali lekkoatletykę i zorganizowali cztery ważne wydarzenia. Nazywano je Igrzyskami Panhelleńskimi i przyciągały konkurentów z całego greckiego świata.
•  Cztery Igrzyska Panhelleńskie to Igrzyska Olimpijskie, Pythian, Isthmian i Nemean.
•  Igrzyska Olimpijskie rozpoczęły się w 776 p.n.e. i były najważniejsze. Odbywały się co cztery lata w Olimpii.
•  Grecki poeta Homer napisał swoje słynne wiersze o wojnach trojańskich około 700 p.n.e.


Wcześni Amerykanie

•  Ameryki były ostatnimi kontynentami zajętymi przez ludzi.
•  Pierwsi Amerykanie mogli być australijskimi aborygenami, którzy przybyli łodzią 50 000 lat temu.
•  Przodkowie dzisiejszych rdzennych Amerykanów prawdopodobnie przybyli do Ameryk 20-35 000 lat temu z Azji. Uważa się, że przeszli przez pas lądu, który niegdyś łączył Azję i Amerykę Północną przez Cieśninę Beringa.
•  Do 6OO p.n.e. pierwsi rdzenni Amerykanie rozprzestrzenili się na południe od Alaski i daleko w głąb Ameryki Południowej.
•  Istnieją dowody na to, że ludzie żyli w Meksyku ponad 20 000 lat temu. W El Jobo w Kolumbii znaleziono wisiorki datowane na rok 1492 p.n.e.
•  10 000 lat temu grupy "paleo-indyjczyków" na Wielkich Równinach Ameryki Północnej polowały na wymarłe obecnie zwierzęta, takie jak wielbłądy i mamuty. W suchych zachodnich górach ludy Pustyni sadziły dzikie nasiona traw.
•  W Meksyku ludzie zaczęli uprawiać kabaczek, paprykę i fasolę co najmniej 8500 lat temu.
•  Kukurydza była prawdopodobnie po raz pierwszy uprawiana około 7000 lat temu.
•  Kukurydza, fasola i dynia dostarczały pożywienia wczesnym cywilizacjom amerykańskim, takim jak Olmekowie i Majowie.


Wcześni Amerykanie z Ameryki Północnej

•  Kukurydza była uprawiana w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych ok. 2000-1OO r. p.n.e. •  Pierwsze rolnicze wioski na południowym zachodzie należały do ludów Anasazi, Mogollon i Hohokam i datowały się na 100 r. n.e. Żyli albo w jaskiniach, albo w podziemnych "domach studni" wykutych w pustynnej skale.
•  Anasazi to Indianie Navajo dla "starożytnych".
•  Pierwsi Anasazi są również znani jako Basket Makers ze względu na ich umiejętność wyplatania koszyków.
•  Około 700 r. n.e. Anasazi zaczęli budować duże kamienne wioski zwane pueblo, dlatego od tego czasu nazywa się ich również Indianami Pueblo.
•  W "klasycznym" okresie Pueblo, od 1050-1300 r. n.e., Anasazi mieszkali w ogromnych mieszkaniach wykutych w klifach, takich jak Pueblo Bonito. Kultura Pueblo zaczęła zanikać ok. 1300 r. n.e.
•  Najbardziej znane pueblo klifowe znajdują się w Mesa Verde w Kolorado.
•  Na wschodzie pierwsze wioski rolnicze należały do ludów Hopewell z dolin Illinois i Ohio, między 1OO r. p.n.e. a 200 r. n.e.
•  Mieszkańcy Hopewell są znani ze swoich kurhanów. Rzeczy znalezione w tych kopcach pokazują, że handlowali w całej Ameryce.
•  Około roku 700 w pobliżu St Louis nad Missisipi rozwinęły się wioski rolnicze z kopcami świątynnymi.


Wczesna Irlandia

•  Irlandia została zasiedlona późno. Pierwszym dowodem istnienia osadników są 8 000-letnie krzemienie pozostawione przez myśliwych i rybaków na plażach na północnym wschodzie, w pobliżu współczesnego miasta Larne.
•  Nowa epoka kamienia (neolit) rozpoczęła się, gdy pojawiły się pierwsze farmy i domy stałe 5000 lat temu.
•  Neolityczni ludzie czcili swoich zmarłych długimi kopcami lub kurhanami - zwanymi "grobami dworskimi", ponieważ mają dziedziniec przy wejściu. Zbudowali także kurhany zwane grobami portalowymi z trzema ogromnymi kamieniami ustawionymi jak drzwi.
•  Najbardziej dramatyczne pozostałości z najdawniejszych czasów to groby "przejściowe". Wewnątrz kopca ziemnego długi korytarz prowadzi do kamiennej komnaty. Ze 150 w Irlandii, najbardziej znanym jest Newgrange w dolinie Boyne niedaleko Dublina.
•  Celtowie najechali Irlandię w epoce żelaza, około 400 p.n.e., a wiele z bogatej kolekcji irlandzkich heroicznych mitów prawdopodobnie opiera się na tym czasie.
•  Celtycka Irlandia została podzielona na 150 królestw orklanów zwanych tuatha, a później na pięć prowincji - Ulster, Meath, Leinster, Munster i Connaught. Po AD500 Irlandią rządził wysoki król (ard-ri) z Tary w Leinster.
•  Irlandzcy Celtowie byli zarówno wojownikami, jak i pasterzami, którzy wysoko cenili krowy. Czcili także poetów (teczek), a ich metaloplastyka, ujawniająca się w przedmiotach takich jak broszka Tara i kielich Ardagh, jest niezwykle piękna.
•  Wcześni kapłani celtyccy byli druidami, ale legenda głosi, że w 432 r. św. Patryk przybył, aby nawrócić Irlandię na chrześcijaństwo.
•  Irlandzkie klasztory stały się rajami sztuki i nauki w średniowieczu, tworząc słynną Księgę z Kells.


Wczesne cywilizacje afrykańskie

•  Pierwsze cywilizacje pojawiły się w Afryce wzdłuż doliny Nilu, w Egipcie i dalej na południe w Nubii.
•  Pierwsza cywilizacja nubijska, zwana kulturą grupy A, pojawiła się około 3200 p.n.e. na północy Nubii, znana jako Wawat. Została przejęta przez Egipcjan w 2950 p.n.e.
•  Około roku 2000 p.n.e. na żyznym wówczas południu pojawiła się nowa kultura nubijska, zwana Kush. W przeciwieństwie do Nubijczyków z Wawat, którzy byli Azjatami, Kuszyci byli czarnymi Afrykanami.
•  Egipt podbił Kusz w 1500 r. p.n.e., ale Kuszyci pod wodzą króla Szabaka podbili Egipt w 7156 r. p.n.e. Przez 50 lat Kuszyci byli faraonami, a ich stolica Napata była centrum starożytnego świata.
•  W 666 p.n.e. Asyryjczycy wypędzili Kuszytów z Egiptu. Ale od Asyryjczyków Kuszyci nauczyli się wyrabiania żelaza.
•  Napata miał rudę żelaza, ale mało drewna do wytopu rudy. Dlatego Kuszyci przenieśli swoją stolicę do Meroe, gdzie zbudowali wielkie pałace, świątynie, łaźnie i piramidy.
•  Z Kush produkcja żelaza rozprzestrzeniła się na zachód do Nigerii.
•  Od 100 roku n.e. miasto Aksum - obecnie w północnej Etiopii - wzbogaciło się i wzbogaciło na kości słoniowej. Około roku AD350 król aksumicki Aezanas najechał i obalił Kush.
•  Królowie Aksum (późniejsza Etiopia) byli podobno potomkami żydowskiego króla Salomona i królowej Szeby. Szeby byli Arabami, którzy osiedlili się w Aksum.
•  King Aezanas nawrócił się na chrześcijaństwo, ale przez 1500 lat Aksum/Etiopia była jedynym chrześcijańskim krajem Afryki.


Wikingowie

•  Wikingowie byli śmiałymi najeźdźcami z Norwegii, Szwecji i Danii. Między AD8OO a noo wtargnęli na wybrzeża północno-zachodniej Europy na swoich długich statkach, szukając bogatych łupów do wywiezienia.
•  Ludzie byli przerażeni najazdami Wikingów. Modlitwa czasu brzmiała: "Wybaw nas, Panie, od gniewu Norsemen (Wikingów). Pustoszą nasze ziemie. Zabijają nasze kobiety i dzieci."
•  Wikingowie szczycili się odwagą w walce. Większość walczyła pieszo z mieczami, włóczniami i toporami. Bogaci Wikingowie jeździli konno
•  Atak poprowadziły oddziały szturmowe zwane berserkerami. Berserk to Norse z "nagiej koszuli", ponieważ nie nosili zbroi. Przed bitwą oszaleli od walki z powodu picia i narkotyków i zaufali swojemu bogu Odinowi aby zapewnił im bezpieczeństwo.
•  Słowo "Wiking" zostało użyte dopiero później. Ludzie tamtych czasów nazywali ich Norsemenami. Słowo to prawdopodobnie pochodzi od Vik, ośrodka piratów w Norwegii. Kiedy Norsemen został "wikingiem", mieli na myśli walkę jako pirat. Szwedzcy wikingowie, którzy osiedlili się w Europie Wschodniej, mogli być nazywani Rusami, więc od nich nazwano Rosję.
•  Nie wszyscy Wikingowie byli piratami. W domu byli rolnikami i rybakami, kupcami i rzemieślnikami. Wielu poszło z najeźdźcami i osiedliło się na północy Francji, 1 w północnej Anglii i Dublinie.
•  Wikingowie zaatakowali głównie Wielką Brytanię i Irlandię, ale najechali aż do Gibraltarandu na Morzu Śródziemnym
•  W Europie Wschodniej statki Wikingów przewoziły ich w głąb lądu różnymi rzekami. Zapuszczali się daleko przez Rosję i Ukrainę, czasami grasując tak daleko na południe, jak Konstantynopol, który nazywali "Miklagardem", wielkim miastem.
•  Norsmeni, którzy osiedlili się w północnej Francji, nazywani byli Normanami. Normański król Wilhelm Zdobywca, który najechał Anglię w 1066 r., był potomkiem ich przywódcy, Rollo


Węgrzy

•  Równiny nad Dunajem (obszar obecnie na Węgrzech) zostały zasiedlone na początku historii ludzkości, ale niewiele wiadomo o tym obszarze, zanim utworzyły rzymskie prowincje Dacja i Panonia. W tym czasie był domem dla Celtów i Słowian.
•  Rzymska Dacja i Panonia wcześnie padły ofiarą barbarzyńskich najeźdźców - Gotów, Hunów i Awarów.
•  W 796 Awarowie zostali zmiażdżeni przez Karola Wielkiego.
•  W 892 inny król Franków, Arnulf, poprosił lud zwany Madziarami o pomoc w walce z Morawianami, którzy teraz mieszkali na równinie Dunaju.
•  Węgrzy byli ludem żyjącym od 3000 do 800 lat p.n.e. na stepach w pobliżu rosyjskiej rzeki Don.
•  W 889 roku Madziarowie zostali wypędzeni na skraj ich ziemi przez lud zwany Pieczyngami, więc byli wdzięczni za wezwanie Arnulfa.
•  Prowadzeni przez legendarnego Arpada, Madziarowie wkroczyli na Węgry i uczynili z nich swój dom.
W 975 r. prawnuk Arpada, Geza, został chrześcijaninem i zaczął formować Madziarów w naród węgierski.
•  Syn Gezy Stefan (997-1038) kontynuował jego dzieło i został pierwszym królem Węgier.
•  Król Stefan, zwany także św. Szczepanem, został koronowany przez papieża w Boże Narodzenie 1000 r. n.e.


Wyprawy wikingów

•  Wikingowie byli wspaniałymi żeglarzami, którzy odbyli jedne z najbardziej niezwykłych podróży starożytności.
•  Wikingowie popłynęli na wschód przez Bałtyk oraz w górę Wisły i Dniepru.
•  Wikingowie popłynęli na zachód wokół Wysp Brytyjskich, na południe wokół Hiszpanii do Morza Śródziemnego.
•  Najbardziej odważne wyprawy wikingów odbyły się przez nieznany wówczas otwarty ocean Północnego Atlantyku.
•  Od 900 Wikingowie przypłynęli i osiedlili się na odludziu na wyspie na dalekiej północy - w tym Islandii, Wyspach Owczych i Grenlandii.
•  Około 800 Wikingowie pod wodzą Ohthere dotarli do odległych syberyjskich wysp Nowej Ziemi w Arktyce.
•  W roku 1000 Bjarni Herjulffson został zepchnięty z kursu, płynąc do domu z Grenlandii i zobaczył nieznany brzeg.
•  LeifEriksson popłynął na zachód, aby znaleźć ten nieznany brzeg. Sagi opowiadają, jak znalazł nową ziemię. Wikingowie nazywali ją Vinland, ponieważ podobno obfitowała w "jagody wina", które były prawdopodobnie żurawiną.
•  Większość ekspertów uważa, że Winlandia to Ameryka Północna, a Leif był pierwszym Europejczykiem, który do niej dotarł.
•  W 1004 rne VikingThorfinn zabrał 130 osób na osiedlenie się w Vinlandii i pozostał tam przez trzy lata. Pozostałości osady Thorfinn zostały znalezione w 1963 w L′Anse aux Meadows, na północnym krańcu Nowej Fundlandii.


Wcześni Szkoci

•  Pierwsi osadnicy przybyli do Szkocji około 7000 lat temu, a pozostałości ich chat można zobaczyć na Skara Brae na Orkadach.
•  Ludzie zwani Pietami przybyli tu na krótko przed czasami Rzymian, którym nie udało się podbić Szkocji.
•  Pietowie mogli pochodzić z regionu Morza Czarnego. Swoją nazwę otrzymali od wytatuowanych obazów na ich ciałach.
•  Brochs to 15-metrowe kamienne wieże zbudowane do obrony wokół IOO BC - być może przez przodków Pietów.
•  Celtowie zwani Szkotami przybyli z Dalriady w Irlandii ok. 470 r. Wkrótce podbili zachód.
•  Po tym, jak w 563 r. św. Columba założył klasztor Iona, Szkocja powoli przeszła na chrześcijaństwo.
•  W 563 Szkocja została podzielona na cztery królestwa: szkocką Dalriadę na zachodzie; Pietów na północy; Strathclyde Brytyjczyków na południowym zachodzie; i Bernicia lub Lothian of the Angles na wschodzie.
•  W 685 Pietowie wypędzili Anglów, a w 863 król Dalriady Kenneth McAlpin podbił Pietów, aby stworzyć kraj zwany Alba, pierwszą Szkocję.
•  W latach 90. i 1000. wielu ludzi walczyło o bycie królem w Szkocji. Kenneth III zabił Konstantyna III, aby zostać królem. Malcolm II zabił Kennetha III, a Duncan I, który podążał za nim, został zabity przez swojego generała Makbeta. Makbet został zabity przez Malcolma III.
•  Żoną Malcolma III była św. Małgorzata (1045-1093), wychowana na Węgrzech, gdzie jej ojciec przebywał na wygnaniu.

---

[ 405 ]

---