Inteligencja Emocjonalna


001.Co to jest inteligencja emocjonalna?

Całkowicie niezależna od IQ inteligencja emocjonalna, w skrócie EQ, odnosi się do tego, jak dostrojony jest ktoś do uczuć. Urodziliśmy się z inteligencją emocjonalną, która pozwala nam odczuwać, używać, komunikować się, rozpoznawać, zapamiętywać, uczyć się, zarządzać i rozumieć emocje. Osoby o wysokiej inteligencji emocjonalnej są dostrojone zarówno do uczuć innych, jak i własnych. Rozumieją nastroje, motywacje i pragnienia ludzi. Inteligencja emocjonalna pozwala nam rozpoznawać, identyfikować i wyrażać uczucia. Robimy to poprzez odczytywanie mimiki twarzy, mowy ciała i tonu głosu oraz rozważanie ich w kontekście, w jakim są wyrażane. Jesteśmy w stanie poprawnie nazwać własne uczucia, a także uczucia innych, a także odpowiednio o nich mówić, wyrażać i zarządzać nimi. Inteligencja emocjonalna pozwala nam również wykorzystywać uczucia w rozwiązywaniu problemów i podejmowaniu decyzji. Pozwala nam zobaczyć związek między myślami, uczuciami i zachowaniem. Dzięki wyższym poziomom inteligencji emocjonalnej możemy zrozumieć, jak emocje zmieniają się z jednej na drugą i jak możemy doświadczyć więcej niż jednego uczucia naraz, a czasami mieć jednocześnie sprzeczne uczucia

002.Dlaczego inteligencja emocjonalna jest ważna?

Wielu psychologów uważa, że inteligencja emocjonalna jest znacznie ważniejsza niż inteligencja akademicka. Bycie mądrą książką prowadzi tylko do tej pory w życiu i niewiele wpływa na relacje osobiste. Osoby z najwyższymi umiejętnościami w zakresie inteligencji emocjonalnej mają szczęśliwe życie, udane małżeństwa, bliskie przyjaźnie i wysoką samoocenę. Intuicyjnie wykorzystują inteligencję emocjonalną, aby przyciągnąć do siebie innych i sprawić, by inni czuli się dobrze w ich towarzystwie. Są dobrymi liderami, którzy potrafią rozwiązywać konflikty, zarządzać ludźmi i motywować innych. Psychologowie szacują, że 80-90 procent naszej komunikacji odbywa się niewerbalnie. Poprzez niewerbalne społeczne sygnały mowy ciała, ton głosu, wyraz twarzy i przejawy emocji, pokazujemy innym, kim jesteśmy, co myślimy, jak się czujemy, w co wierzymy i czego chcemy. Jeśli ktoś jest ślepy na tego typu komunikację i rozumie tylko wypowiadane słowa, łatwo jest zrozumieć, dlaczego nie rozumie ludzi. W dzieciństwie nie może stworzyć nawet podstawowego poczucia więzi z innymi. Wraz z wiekiem komunikacja staje się bardziej złożona w znaczeniu, ale jednocześnie bardziej subtelna w wyrazie, pozostawiając osoby o słabej inteligencji emocjonalnej jeszcze bardziej zdezorientowanych i zagubionych w próbach nawiązania relacji z innymi.

003.Jakie są problemy emocjonalne dzieci i nastolatków z zespołem Aspergera?

Dzieci i nastolatki z AD mają ograniczone zainteresowanie emocjami - zarówno własnymi, jak i innych. Nie próbują zrozumieć, jak czują się inni, ani nie zmieniają swoich słów ani zachowań w reakcji na innych. Ich emocjonalna ślepota sprawia, że nie są w stanie rozpoznać irytacji, nudy czy zniecierpliwienia rówieśnika. Nawet gdy inni otwarcie wyrażają emocje, dzieci z AD nie reagują empatią. Brakuje im zarówno intelektualnego, jak i emocjonalnego zrozumienia tego, jak czują się inni i często reagują w niewłaściwy i niewrażliwy sposób. Ich niezauważanie emocji i modyfikowanie słów i czynów nie jest niegrzeczne ani bezduszne; po prostu nie widzą ani nie czują emocji tak jak inni. Niektóre z trudności dzieci i nastolatków z AD z emocjami obejmują:

•  Świadomość, że inni mają uczucia
•  Rozpoznawanie, kiedy ktoś ma przeczucia
•  Czytanie wyrazu twarzy innych osób
•  Prawidłowe rozpoznanie uczuć danej osoby
•  Dawanie właściwej odpowiedzi na uczucia
•  Rozpoznawanie, kiedy mają uczucia
•  Poprawne opisywanie własnych uczuć
•  Używanie mimiki twarzy, aby przekazać swoje uczucia
•  Wyrażanie uczuć z odpowiednią intensywnością

004.Czy dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera rozpoznają emocje innych?

Dzieci i nastolatki z AD nie są w stanie rozpoznać, że ktoś przeżywa jakąś emocję. Kiedy ludzie okazują swoje uczucia, ludzie z AD dosłownie tego nie zauważają. Wydaje się, że głównym powodem jest brak zrozumienia, że wszyscy ludzie mają uczucia. Chociaż nie myślimy o tym świadomie, większość z nas działa w świecie społecznym ze zrozumieniem, że wszyscy ludzie są istotami emocjonalnymi i że musimy uważać na to, co mówimy i robimy, aby starać się nie krzywdzić innych. Gdybyś miał AD, nie rozumiałbyś tego i przywiązywałbyś taką samą wagę do uczuć innych ludzi, jak do mebli. Innym czynnikiem przyczyniającym się do tego objawu jest stwierdzenie, że dzieci z AD nie patrzą w oczy osobom, których słuchają. Większość ludzi nawiązuje kontakt wzrokowy podczas rozmowy. Jednak dzieci i nastolatki z AD patrzą na inne części twarzy lub ciała, a nawet przedmioty w otoczeniu. Brakuje im łatwych wskazówek, które kontakt wzrokowy może dostarczyć na temat tego, co czuje inna osoba.

005.Czy dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera doświadczają empatii?

Dzieci i nastolatki z AD są często oskarżane o samolubstwo i niewrażliwość na uczucia innych. Brak wrażliwości, brak pytania drugiej osoby o swoje uczucia i zmiana tematu na siebie wydają się być pozbawione wrażliwości. Chociaż tego typu zachowanie jest niewrażliwe, intencja nie jest. Po prostu nie rejestrują i nie interpretują emocji ludzi. Nie widzą emocji, nie słyszą ich ani nie czują ich jak większość ludzi. Nie rozumieją też, jak czuje się inna osoba. Dziecko z AD naprawdę nie ma pojęcia, jak czują się inni. Niewrażliwe rzeczy, które mówią i robią, są wynikiem nie przypisywania emocji innym ludziom. Choć wydaje się to dziwne, chociaż z pewnością wiedzą, jak to jest, gdy ktoś zranił ich uczucia, nie rozumieją, że inni mają takie same przeżycia emocjonalne jak oni. Rozumieją emocje ludzi, a także my rozumiemy emocjonalne życie mrównika.

006.Czy dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera mogą nauczyć się empatii?

Większości dzieci nie trzeba uczyć empatii. Nawet niemowlęta fizycznie blisko siebie okazują empatię, płacząc, gdy inny to robi. Niemowlęta będą się czołgać, aby delikatnie poklepać inne płaczące dziecko lub przynieść mu przedmiot, który je uspokoi. Małe dzieci mogą rozpoznać, jak czują się inni. Natomiast dzieci z AD nie przejawiają tych zachowań, ponieważ brakuje im empatii. Pomyśl o nich jako o ślepych emocjonalnie, nie widzących emocji u innych. Empatii można się nauczyć. Jest to długotrwały proces, który może nigdy nie zostać w pełni zakończony. Większość dorosłych z AD twierdzi, że chociaż nauczyli się, że aby żyć w świecie, muszą zwracać uwagę na to, jak czują się inni ludzie, nadal nie rozumieją tego emocjonalnie. Nauczyli się zachowywać tak, jakby mieli empatię, nawet jeśli tego nie czują. Korzystając z mentalnej listy kontrolnej, muszą zadać sobie pytanie: "Co czuje ta osoba?" i "Jaka jest właściwa odpowiedź, jaką powinienem udzielić na to szczególne uczucie?"

007.Czy dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera są krytyczne wobec innych?

Dzieci i nastolatki z AD są często oskarżane o samolubstwo i niewrażliwość na uczucia innych. Brak wrażliwości, brak pytania drugiej osoby o swoje uczucia i zmiana tematu na siebie wydają się być pozbawione wrażliwości. Chociaż tego typu zachowanie jest niewrażliwe, intencja nie jest. Po prostu nie rejestrują i nie interpretują emocji ludzi. Nie widzą emocji, nie słyszą ich ani nie czują ich jak większość ludzi. Nie rozumieją też, jak czuje się inna osoba. Dziecko z AD naprawdę nie ma pojęcia, jak czują się inni. Niewrażliwe rzeczy, które mówią i robią, są wynikiem nie przypisywania emocji innym ludziom. Choć wydaje się to dziwne, chociaż z pewnością wiedzą, jak to jest, gdy ktoś zranił ich uczucia, nie rozumieją, że inni mają takie same przeżycia emocjonalne jak oni. Rozumieją emocje ludzi, a także my rozumiemy emocjonalne życie mrównika.

008.Jak mogę nauczyć swoje dziecko lub nastolatka empatii?

Na pewno będziesz mieć wiele okazji do nauczania empatia Twoje dziecko. Kiedy obserwujesz, jak mówi lub robi coś, co wydaje się podłe lub niewrażliwe, spróbuj przypomnieć sobie, że najprawdopodobniej jest to spowodowane jego niezdolnością do zrozumienia, jak czuje się druga osoba. Zamiast kary możesz wykorzystać ten moment, aby nauczyć empatii. Im możesz być spokojniejszy i bardziej wyrozumiały, tym chętniej Twoje dziecko będzie Cię słuchać. Powiedz mu, co widziałeś, jak robił lub co słyszałeś, jak mówił, i zapytaj go: "Jak myślisz, jak Leon myśli, że nazywasz go idiotą?" Nie zdziw się, jeśli ci nie odpowie, ponieważ może nie wiedzieć, jak czuje się Leon, w takim przypadku powiesz mu, że Leon czuje się szalony i smutny. Jeśli nauczył się z twojego nauczania, że dzieciom źle się czują, kiedy się ich nazywa, może powiedzieć: "Leon źle się czuje". To pokazuje początkowe etapy empatii. Nie zakładaj jednak, że tylko dlatego, że potrafi nazwać to uczucie, że ma emocjonalne zrozumienie tego, jak czuje się druga osoba. Będzie musiał spędzić kilka lat, po prostu ucząc się, jak czują się inni ludzie, zanim zacznie mieć jakiś zmysł emocjonalny.

009.Jak mogę nauczyć moje dziecko lub nastolatka zaawansowanej empatii?

Gdy Twoje dziecko będzie rozumieć, że jego słowa i czyny mogą sprawić, że ktoś poczuje się źle, możesz dodać bardziej zaawansowane lekcje. Naucz go, dlaczego Leon czuje się źle, kiedy nazywa się go idiotą. Na początku będziesz musiał mu powiedzieć: "Leon czuje się źle, kiedy nazywasz go idiotą, ponieważ sprawia, że myśli, że go nie lubisz, że uważasz, że jest głupi i że nie chcesz być jego przyjacielem". Zapytanie go, czy w ten sposób chciał sprawić, by Leon czuł się, powinno skutkować "nie". Jeśli przypadkiem powie tak, wiesz, że nie jest jeszcze gotowy, aby o tym porozmawiać i że on i Leon muszą na chwilę się rozdzielić. Wróć do tej kwestii później, kiedy będzie spokojny. Celem jest, aby Twoje dziecko mogło w końcu określić wpływ jego słów na innych bez konieczności polegania na tobie, że mu powiesz. Spodziewaj się, że zajmie to lata, a nie miesiące. Pomóż mu zrozumieć, jak jego słowa i czyny mogą sprawić, że inni poczują się dobrze.

010.Czy powinienem przeprosić moje dziecko, gdy brakuje mu empatii?

Każdy powinien przeprosić, gdy kogoś skrzywdził. Dziecko z AD z pewnością przez całe życie zrani uczucia większej liczby ludzi niż przeciętna osoba. Jednym z najlepszych narzędzi do tworzenia relacji, jakie możesz mu dać, jest umiejętność robienia dobrych przeprosin. Przemyślane i szczere przeprosiny mogą bardzo pomóc w naprawieniu związku będzie mógł znaleźć więcej tolerancji i przebaczenia dla jego powtórki przestępstwa społecznego, jeśli chętnie przeprasza. Na dobry początek możesz po prostu pomóc dziecku powiedzieć mu, że jest mu przykro. Im więcej dowie się o empatii, tym łatwiej będzie mu dodać więcej do przeprosin. Spodziewaj się, że będzie to długoterminowy projekt, nad którym będziesz pracować przez całe jego dzieciństwo i okres dojrzewania. Znaczące przeprosiny obejmują następujące elementy:

•  Przepraszam: "Przepraszam, babciu".
•  Przyznajesz, że zrobiłeś coś złego: "Nie powinienem był mówić, że cię nienawidzę".
•  Wyjaśniasz, co zrobiłeś: "Tak się wkurzyłem, że zapomniałem kontrolować swoje słowa".
•  Rozumiesz, że zostali zranieni: "Wiem, że zraniłem Twoje uczucia".
•  Rozumiesz, co czują: "Wiem, że prawdopodobnie jesteś na mnie zła".
•  Nie zamierzałeś ich skrzywdzić: "Nie chciałem zranić Twoich uczuć".
•  Chcesz naprawić zranienie: "Czy mogę coś zrobić, aby powstrzymać zranione uczucia?"
•  Chcesz utrzymać związek: "Kocham cię i doceniam wszystko, co dla mnie robisz".
•  Chcesz, aby ci wybaczono: "Mam nadzieję, że możesz mi wybaczyć".

011.W jaki sposób dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera wyrażają uczucia?

Sposób, w jaki dzieci i nastolatki z AD wyrażają swoje uczucia, może być nieprzewidywalny. Czasami wydają się emocjonalnie płaskie, jakby w ogóle nie odczuwali żadnych emocji. To sprawia, że inni ludzie czują się nieswojo. Kontaktowanie się z kimś, kto nie okazuje żadnych uczuć, jest niezręczne. Nasza kultura jest tak towarzyska i interaktywna emocjonalnie, że kiedy ludzie spotykają emocjonalnie płaskie dziecko lub nastolatka z AD, postrzegają je jako dziwne, mechaniczne lub roboty. W innych przypadkach emocje dzieci z AD są dramatyczne i nieproporcjonalne do sytuacji. Ich przejawy emocjonalne są wyjątkowo niedojrzałe i bardziej spójne z tymi, które występują u przedszkolaka. Nawet nastolatki z AD mogą zareagować emocjonalną dojrzałością pierwszoklasisty. Chociaż może się wydawać, że te wybuchy nie mają wyraźnej przyczyny, zwykle są one wynikiem frustracji dziecka, które czuje się uwięzione w problemie, którego nie może rozwiązać, lub w sytuacji, której nie może kontrolować lub od której nie może uciec. Przypomnij sobie jego problemy z myśleniem z rozdziału 5. Powinno to ułatwić zrozumienie, dlaczego dzieci z AD są emocjonalnie przytłoczone. Wydaje się, że istnieje niewielka różnica między płaskimi emocjami a intensywnymi reakcjami. Może to przypominać emocjonalną kolejkę górską, w której prawdopodobnie wolisz stan bez emocji swojego dziecka.

012.Co powoduje, że dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera mają intensywne emocje?

Istnieją pewne ogólne wzorce, które mają dzieci i nastolatki z AD, kiedy najprawdopodobniej reagują z intensywnością emocjonalną:

•  Kiedy czują, że ktoś narusza ich fizyczną przestrzeń
•  Kiedy rzeczy są nieprzewidywalne
•  Kiedy znajdują się w nowych sytuacjach
•  Kiedy nie kontrolują sytuacji
•  Kiedy nie są w stanie przewidzieć, co będzie dalej

Z pewnością nie zawsze można zapobiec takim sytuacjom. Jednak tak często, jak możesz ustawić rzeczy, aby tego typu zdarzenia się nie zdarzały, tym mniej epizodów będzie miało Twoje dziecko. Dobrze zorganizowane gospodarstwo domowe i codzienna rutyna zmniejszy wybuchy wybuchów. Korzystanie z wykresów, kalendarzy i list pomaga w tworzeniu przewidywalności. Ostrzeganie dziecka przed nadchodzącymi zmianami daje jej czas na emocjonalną akceptację zakłóceń w rutynie. Twoje dziecko prawdopodobnie ma inne sytuacje, które go denerwują. Warto prowadzić dziennik wydarzeń dnia i notować zachowanie i nastrój dziecka. Z biegiem czasu, kiedy ponownie czytasz swój dziennik, prawdopodobnie znajdziesz wzorce sytuacji, które powodują zdenerwowanie. O ile możesz zmienić te sytuacje, aby zapobiec zdenerwowaniu, tym mniej przykrości będzie miało Twoje dziecko.

013.Czy można uczyć uczuć dzieci i nastolatków z zespołem Aspergera?

Zrozumienie emocji i ich wpływu na relacje społeczne wymyka się osobom z AD. Większość dzieci uczy się o uczuciach poprzez ich przeżywanie. Dzieci z chorobą Alzheimera muszą jednak otrzymać formalne instrukcje dotyczące uczuć. Jednym z celów jest nauczenie ich własnych uczuć, podczas gdy innym jest nauczenie ich uczuć innych ludzi. Możesz spodziewać się większego sukcesu w nauczaniu ich własnych uczuć niż uczuć innych. Dzieje się tak, ponieważ doświadczają własnych uczuć i dlatego mogą nauczyć się je odpowiednio rozpoznawać i wyrażać. Ich słaba empatia sprawia, że osobom z AD trudniej jest poznać uczucia innych. Poznawanie własnych uczuć można przeprowadzić dzięki różnym książkom dla dzieci, zeszytom ćwiczeń oraz terapii grupowej lub indywidualnej. Lekcje bezpośrednio uczą, czym są różne uczucia, jak wyglądają na twarzach ludzi, jak się czują w naszym ciele i jak je odpowiednio wyrazić. Chociaż wydaje się logiczne, że na podstawie poznania własnych uczuć dzieci z AD byłyby w stanie uogólnić to na innych ludzi, tak się po prostu nie dzieje. Muszą otrzymać dodatkowe instrukcje dotyczące tego, jak czują się inni ludzie i jak odpowiednio reagować.

014.Jak mogę pomóc mojemu dziecku nauczyć się emocji?

Gdy Twoje dziecko będzie rozumieć, że jego słowa i czyny mogą sprawić, że ktoś poczuje się źle, możesz dodać bardziej zaawansowane lekcje. Naucz go, dlaczego Leon czuje się źle, kiedy nazywa się go idiotą. Na początku będziesz musiał mu powiedzieć: "Leon czuje się źle, kiedy nazywasz go idiotą, ponieważ sprawia, że myśli, że go nie lubisz, że uważasz, że jest głupi i że nie chcesz być jego przyjacielem". Zapytanie go, czy w ten sposób chciał sprawić, by Leon czuł się, powinno skutkować "nie". Jeśli przypadkiem powie tak, wiesz, że nie jest jeszcze gotowy, aby o tym porozmawiać i że on i Leon muszą na chwilę się rozdzielić. Wróć do tej kwestii później, kiedy będzie spokojny. Celem jest, aby Twoje dziecko mogło w końcu określić wpływ jego słów na innych bez konieczności polegania na tobie, że mu powiesz. Spodziewaj się, że zajmie to lata, a nie miesiące. Pomóż mu zrozumieć, jak jego słowa i czyny mogą sprawić, że inni poczują się dobrze.

Pierwszą umiejętnością, której należy nauczyć dziecko, jest wiele emocji, których wszyscy doświadczamy. Nie zakładaj, że tylko dlatego, że Twoje dziecko wykazuje pewne emocje, dobrze je rozumie. Prostym i przyjemnym narzędziem do nauki uczuć jest powieszenie plakatu w jej pokoju z uczuciami. Większość dzieci i nastolatków lubi znajdować swoje uczucia na plakacie. Dowiesz się, czy Twoje dziecko zaczyna rozumieć uczucia, kiedy zacznie używać słów uczuciowych w swojej mowie. Kiedy słyszysz, jak mówi: "Byłem dzisiaj taki szalony!" lub "Tatusiu, to rani moje uczucia", wiesz, że zwraca uwagę na swoje emocje i chce się nimi z tobą podzielić. Następnym etapem jest udzielenie bardziej zaawansowanej lekcji uczuć poprzez wprowadzenie zakresu intensywności różnych uczuć. Kiedy jesteśmy głodni, możemy być zirytowani, zirytowani, wściekli, wściekli lub wściekli, w zależności od tego, jak bardzo się czujemy. Kiedy jesteśmy szczęśliwi, możemy być zadowoleni, zadowoleni, podekscytowani, podekscytowani lub ekstatyczni. Poznanie tych etykiet może pomóc dzieciom nauczyć się oceniać głębię lub intensywność swoich uczuć, co może pomóc w dokonywaniu wyborów dotyczących sposobu, w jaki będą okazywać i kontrolować swoje uczucia.

UCZUCIA

Pozytywne : Negatywne

Szczęśliwy : Smutny
Zdeterminowany: Szalony
Radosny: Przestraszony
Zadowolony: Zazdrosny
Wygodne: Niewygodne
Kochany: Samotny
Doceniony: Przygnębiony
Zaakceptowano: Zniesmaczony
Spokojny: Nerwowy
Ulga: Sfrustrowany
Zainspirowany : Winny
Pewny siebie: Urażony
Cieszę się: Zawstydzony
Zachęcony: Zniechęcony
Dumny: Zawstydzony
Podekscytowany: Znudzony
Optymistyczny: Boi się
Zadowolony: Zdezorientowany
Zrelaksowany: Zmartwiony
Rozbawiony: Bezwartościowy
Zainteresowany: Mam dość
Zdolny: Niezadowolony
Godny: Boli
Zaniepokojony: Zszokowany
Ciekawy: Uwięziony
Chętny: Upokorzony
Optymistyczny: Przerażony
Odważny: Wściekły
Pełen nadziei: Zirytowany
Odważny: Bezradny
Wesoły: Letargiczny
Zadowolony: Żal
Spokój: Nieśmiały
Dobrze: Nie wiem
Chętny: Wahający się
Wdzięczny: Podejrzany
Przyjazny: Samoświadomy
Figlarny: Rozczarowany

015.Co to jest regulacja emocjonalna?

Regulacja emocji to zdolność kontrolowania własnej ekspresji emocjonalnej. Wczesne oznaki AD, jak również wiele innych zaburzeń psychicznych wieku dziecięcego, zaczynają się od problemów z regulacją emocji. Dopóki u ich dziecka nie zostanie zdiagnozowana AD, wielu rodziców nie uznaje płaskości emocjonalnej swojego dziecka za problem. Zamiast tego to intensywne reakcje emocjonalne dziecka często zwracają uwagę na zaburzenie. Umiejętność regulowania emocji lub zarządzania nimi jest niezbędna do funkcjonowania w każdym otoczeniu. Każde dziecko codziennie spotyka się z wieloma sytuacjami, które mogą być zdenerwowane. Dzięki wczesnemu nauczaniu od rodziców dzieci nieuporządkowane uczą się, jak regulować swoje uczucia. Uczą się nie reagować na trywialne zdenerwowanie i po prostu pozwolić im odejść. Dowiadują się, że kiedy są źli, muszą kontrolować swój temperament. Uczą się, jak szukać wsparcia u innych lub jak uspokoić się, gdy są smutni. Uczą się również, jak mieć swoje zachowanie zgodne z intensywnością ich uczuć. Podobnie jak zawór ciśnieniowy na wężu, regulacja emocjonalna pozwala nam kontrolować, ile emocji wypuszczamy. Dzieci i nastolatki z AD nie mają tego typu zaworu ciśnieniowego. Zamiast tego wydają się mieć po prostu włącznik / wyłącznik.

016.Jak mogę pomóc mojemu dziecku w regulacji emocjonalnej?

016. Jak mogę pomóc mojemu dziecku w regulacji emocjonalnej? Nauczenie dziecka, jak regulować swoje emocje, można przeprowadzić różnymi metodami. Ponieważ złość jest najtrudniejszym uczuciem dla większości ludzi, a szczególnie dla osób z AD, prawdopodobnie będzie to uczucie, na którym będziesz się najbardziej skupiać. Możesz nauczyć swoje dziecko umiejętności:

•  Głębokie oddychanie: powolne, głębokie oddechy uspokajające ciało i przerywające zachowanie
•  Rozluźnienie mięśni: ściskanie i rozluźnianie mięśni w celu zmniejszenia napięcia fizycznego
•  Wizualizacja: wyobrażanie sobie wesołej sceny w miejsce złych myśli
•  Zatrzymywanie myśli: wyobrażanie sobie znaku stopu, który zatrzyma gniewne myśli
•  Zastąpienie myśli: skupienie się na przyjemniejszej lub rozsądniejszej myśli
•  Dyskutowanie nad myślami: myślenie o tym, dlaczego złe myśli są niedokładne
•  Odliczanie: odliczanie wstecz od dwudziestu, aby przerwać gniewne myśli
•  Odwrócenie uwagi: angażowanie się w rozpraszające i przyjemne zajęcia
•  Dziennikarstwo: rysowanie lub pisanie o złych uczuciach
•  Rozmowa: mówienie komuś o złych uczuciach
•  Aktywność fizyczna: uwolnienie złości poprzez bieganie, rzucanie piłką, itp.

Te umiejętności są nie tylko dla dzieci i nastolatków. Im lepszą pracę wykonasz, regulując swoje emocje, tym łatwiej będzie Twojemu dziecku je regulować. Jeśli używasz słownictwa dotyczącego regulacji emocjonalnych, pomagasz zaszczepić je dziecku w pamięci. Możesz pokierować nim w używaniu różnorodnych umiejętności, gdy widzisz, jak stara się się uspokoić. Istnieje wiele zabawnych zeszytów ćwiczeń dla dzieci na temat radzenia sobie z gniewem, które Ty i Twoje dziecko możecie wykonać razem.

017.W jaki sposób zabawa może pomóc mojemu dziecku z emocjami?

Większość z nas uczy się emocji, wchodząc w interakcje z innymi i obserwując, jak ludzie wyrażają swoje uczucia za pomocą twarzy, ciała i słów. Dla dziecka z chorobą Alzheimera język uczuć jest dla niego obcy i niełatwo nauczyć się tego, co przychodzi bezproblemowo innym. Dzieci z chorobą Alzheimera należy uczyć emocji w bardzo bezpośredni sposób, podobnie jak uczyłbyś ich nowych umiejętności. Bezpośrednie instrukcje mogą być nudne, żmudne, męczące i nienaturalne dla dzieci z AD na zdobywanie doświadczeń związanych z emocjami. Zamiast tego można wykorzystać wiele zabawnych zajęć z dzieckiem, aby pomóc mu nauczyć się emocji. Chodzi o to, aby wymknąć się możliwościom nauczania w formie zabawy, tak aby Twoje dziecko nie musiało koniecznie wiedzieć, że celem jest nauczanie. Projekty artystyczne i różne gry to sposoby na dobrą zabawę z dzieckiem, udzielając mu cennych lekcji. Istnieją gry planszowe i książki z bajkami zaprojektowane specjalnie po to, aby uczyć uczuć. Zabawa w dom, lalki lub szkoła może zapewnić wiele okazji do skupienia się na uczuciach. Nie chcesz powiedzieć: "Teraz nauczymy się uczuć". Zamiast tego zaproponuj grę w szarady, zrobienie kolażu, malowanie palcami lub inne działania zalecane

018.W jaki sposób szarady mogą pomóc mojemu dziecku z emocjami?

Większość dorosłych i dzieci zna grę w szarady. Jedna osoba odgrywa zachowanie, słowo, frazę, myśl lub uczucie, a pozostali gracze muszą odgadnąć, co to jest. Dzieci z chorobą Alzheimera potrafią dobrze odgadywać zachowania lub słowa, ale słabo odgadują uczucia. Granie w szarady, w których nacisk kładziony jest na odgrywanie uczuć, daje dziecku z AD zabawny sposób na nauczenie się odczytywania emocji innych. Twoje dziecko może nie chcieć odgrywać uczuć i prawdopodobnie będzie wolało odgrywać coś związanego z jego ulubionym zainteresowaniem. To jest w porządku, ponieważ możesz być tym, który odegra emocje i sprawi, że zgadnie, jakie masz uczucie. Na początku szarady obejmują sygnały ręką, aby gracze wiedzieli, w jakiej kategorii odgadnąć. Możesz stworzyć sygnał uczuć, uśmiechając się szeroko i przesuwając palcem po ustach. Twoje dziecko musi zgadywać, jakie zachowanie i / lub sytuację robisz i jakie masz odczucia związane z tym zachowaniem. Spójrz na plakat przedstawiający uczucia swojego dziecka, aby upewnić się, że zmieniasz uczucia, które oddziałujesz.

019.W jaki sposób kolaże mogą pomóc mojemu dziecku w wyrażaniu emocji?

Wiele dzieci uwielbia tworzyć kolaże, w których robią zdjęcia z czasopism i przyklejają je do tablicy. Kolaże to dla dzieci zabawny sposób na nauczenie się odczytywania emocji innych ludzi. Nie martw się, jeśli Twoje dziecko jest odporne na znajdowanie zdjęć uczuć lub ludzi. Pozwól mu wybrać, co mu się podoba, a możesz wybrać uczucia. Czasami możesz to ustawić tak, aby wybierał temat kolażu, a ty wybierasz swój, co oczywiście będzie uczuciami. Ustaw licznik czasu, a gdy wyłączy się po pięciu minutach, musisz zamienić się miejscami i pracować nad kolażem drugiej osoby przez następne pięć minut. To nie tylko pomaga Twojemu dziecku zdobyć doświadczenie patrzenia na twarze ludzi i odczytywania ich emocji, ale także daje mu możliwość spojrzenia z perspektywy innej osoby, kiedy zmienia miejsce z Tobą i musi teraz pracować nad Twoim projektem. Gdy Twoje dziecko nabierze doświadczenia z uczuciami, możesz przełączyć się z uczuć ogólnych na określone uczucie, aby kolaż zawierał tylko zdjęcia ludzi, którzy mają jedno szczególne uczucie. To daje Twojemu dziecku szansę zwrócenia większej uwagi na różne emocje wyrażane na twarzach ludzi

020. W jaki sposób dziennikarstwo może pomóc mojemu dziecku w uczuciach?

Dzienniki to jeden ze sposobów, aby pomóc dziecku wyrazić swoje uczucia i napisać o tym, co wydarzyło się w ciągu dnia. Zwiększysz szanse, że Twoje dziecko zainteresuje się dziennikarstwem, jeśli sam będziesz prowadzić dziennik. Możesz zarezerwować okres od pięciu do piętnastu minut każdego dnia, kiedy ty i twoje dziecko siadacie razem i prowadzicie dziennik. Każdy z was pisze o swoim dniu. Kiedy skończysz, każdy może podzielić się tym, co napisałeś, jeśli chcesz. Jeśli Twoje dziecko chce zachować prywatność, pozwól mu na to. Jeśli chce się z Tobą podzielić, koniecznie słuchaj i miej zwięzłe i wspierające komentarze. To nie jest czas na nauczanie ani wykłady. Chcesz, żeby czuł się bezpiecznie, dzieląc się swoimi przemyśleniami i uczuciami. Jeśli napisze w swoim dzienniku, że dwóch chłopców przewróciło jego zamek z piasku i wyśmiało go, więc gonił ich i uderzył ich tak mocno, jak potrafił, oprzyj się pokusie, by zamienić to w rozmowę o tym, jak nie bijemy i co powinien zrobili inaczej. Zamiast tego daj mu empatię i wsparcie, komentując: "To brzmi jak trudna sytuacja i myślę, że doprowadziło cię to do szału". Zapewniasz empatię i zapraszasz go do rozmowy o swoich uczuciach. Może mówić lub może tylko powiedzieć tak. Jeśli tylko powie tak, że był szalony i to wszystko, zapytaj go, czy nie chciałby więcej o tym rozmawiać. Jeśli odmówi, uszanuj to i zapytaj, czy jest coś, co możesz zrobić, i daj mu znać, jeśli będzie chciał o tym porozmawiać innym razem, gdy będziesz tam, aby posłuchać. Aby pomóc modelować, co umieścić w dzienniku, o jakich uczuciach pisać i jak dzielić się swoim dniem i emocjami z innymi, pamiętaj, aby przeczytać swojemu dziecku swój wpis, nawet jeśli chce zachować jego prywatność. Oczywiście umieścisz wpisy odpowiednie dla dziecka do usłyszenia i nie obciążające go swoimi kłopotami czy emocjami. Postaraj się uwzględnić rzeczy, które wywołały emocje, aby usłyszał, że wydarzenia wywołują uczucia, jakie masz uczucia i jak sobie z nimi radziłeś. Czasami możesz odmówić udostępnienia i powiedzieć, że chcesz zachować dzisiejszy wpis jako prywatny, aby modelować go za niego. Napisz zarówno o pozytywnych, jak i negatywnych uczuciach oraz o pozytywnych i negatywnych skutkach

PRZYKŁADOWY WPIS DO DZIENNIKA

Pozytywne emocje

Dzisiaj, kiedy czytałem e-maile, byłem podekscytowany, gdy dostałem e-maila od cioci Teresy. Uśmiechnęłam się szeroko, kiedy przeczytałam, że ma nowego szczeniaka. Kiedy przeczytałem, że szczeniak przeżuł nowe buty, zrobiło mi się jej żal, bo wiem, że to jej ulubione. Kiedy skończyłem czytać e-mail, zadzwoniłem do cioci Teresy, aby podziękować jej za przekazanie wiadomości o szczeniaku i powiedzieć jej, że przykro mi z powodu jej butów. mam jeszcze bardziej podekscytowana, gdy powiedziała, że przywiezie szczeniaka do nas za dwa tygodnie. Dzięki tej dobrej wiadomości byłem szczęśliwy przez cały dzień.

Ten wpis przedstawia przyczynę i skutek pozytywnych uczuć. To także dowód empatii dla ciotki, która zgubiła buty.

Negatywne emocje

Dzisiaj byłem bardzo szczęśliwy, bo jechałem na spotkanie z babcią na lunch, ale potem złapałem gumę. Przestraszyłem się, kiedy poczułem, jak opona pęka i denerwuje się, aż mogłem zjechać samochodem na pobocze. Na szczęście miałem ze sobą telefon i mogłem zadzwonić do klubu samochodowego, aby go naprawić. Byłem wściekły, ponieważ to druga guma, którą miałem tego lata. Byłem zdenerwowany, że spóźnię się na obiad z babcią i martwiłem się, że będzie na mnie niecierpliwa za spóźnienie. Zadzwoniłem do niej, żeby przeprosić, a ona sprawiła, że poczułem się lepiej, kiedy powiedziała mi, żebym się nie martwił spóźnieniem; Chciała tylko, żebym był bezpieczny i czekała na mnie. Wulkaizator był bardzo miły i poczułem ulgę, gdy zmienił oponę. Babcia też była miła, kiedy w końcu tam dotarłem i zjedliśmy dobry lunch.

Ten wpis pokazuje różne emocje i pokazuje, jak uczucia mogą się szybko zmieniać. Pokazuje również, jak możemy odgadnąć, jak ktoś inny się poczuje.

021.W jaki sposób filmy mogą pomóc mojemu dziecku z emocjami?

Filmy są pełne różnorodnych uczuć i są świetnym narzędziem do uczenia emocji. Podobnie jak w przypadku innych zajęć w tym rozdziale, oglądanie filmów w domu z dzieckiem musi być zabawnym wydarzeniem, a nie zorganizowaną lekcją do nauki. Większość dzieci jest rozmowna i dociekliwa podczas oglądania filmów, często pytając: "Dlaczego on to zrobił?" "Co on będzie teraz robił?" lub "Dlaczego on jest szalony?" Chociaż może to być irytujące, jeśli próbujesz również cieszyć się filmem, wybierz określone momenty, w których nauczanie emocji będzie Twoim celem i możesz odpowiedzieć na wszystkie jego pytania. Animowane filmy dla dzieci mogą być jeszcze lepszym narzędziem do uczenia emocji niż te z aktorami. Animacja jest zwykle wykonywana z dramatycznymi wyrazami twarzy, które są łatwe do odczytania. Twarze postaci pozostają również na ekranie przez dłuższy czas, dając dziecku czas na spojrzenie na twarz i zastanowienie się, co czuje postać. Dialogi w animacjach dla dzieci są również często bardzo proste, a inne postacie w filmie zwykle werbalizują to, co czują inne postacie, co ułatwia dzieciom śledzenie historii. Animacje Disneya i Pixar doskonale radzą sobie z okazywaniem emocji i uczeniem o przyjaźni, lojalności i empatii. Postacie zwykle mają wiele uczuć, które otwarcie dzielą z inną postacią. Zwykle też stają przed wyzwaniem, któremu muszą sprostać, ale tylko wtedy, gdy szukają pomocy innych. Czasami możesz skomentować uczucia bohatera, aby pomóc dziecku w czytaniu emocji. Komentarze typu: "Och, wygląda tak smutno!" lub "Ojej, czy on kiedykolwiek jest zły!" Pomóż nazwać uczucia i jednocześnie pokaż swoją empatię dla postaci. Często dzieci są tak podekscytowane filmem, że rozmawiają o nim przez kilka dni. To świetna okazja, aby zachować emocje i przesłanie filmu w pamięci dziecka. Jeśli jednak nie powie o tym spontanicznie, możesz kilka razy spróbować rozpocząć rozmowę na ten temat, ale jeśli nie odpowie, odpuść, aby nie dowiedział się, że za każdym razem, gdy ogląda z tobą film, staje się lekcja.



Odwiedzin: 318
Dzisiaj: 10
On-line: 1
Strona istnieje: 38 dni
Ładowanie: 0.978 sek


[ 105 ]