Specjalne zainteresowania, programy i zabawa


001.Jakie są wzorce zainteresowań dzieci i nastolatków z zespołem Aspergera?

Jednym z charakterystycznych objawów AD jest intensywne zaabsorbowanie określonym zainteresowaniem. Dzieci z AD stają się niemal obsesyjne na punkcie konkretnej zabawki, tematu lub przedmiotu, a reszta świata ich nie interesuje. Często ich zainteresowanie polega na zbieraniu przedmiotów i układaniu ich w kółko w raczej bezsensowny sposób. Mogą opracować powtarzalne procedury ze swoimi przedmiotami, które mają niewielkie znaczenie i są wykonywane na pamięć. Zainteresowania są zwykle wykonywane samodzielnie, z niewielkim lub żadnym zainteresowaniem dzieleniem się przyjemnością z innymi. Dzielenie się z innymi nie jest wzajemną wymianą zabawnych pomysłów i wiedzy, ale niekończącym się dronem wiedzy. Zainteresowanie to takie, które znaleźli samodzielnie, a nie zostało wybrane przez rodziców, nauczycieli ani przyjaciół. Nie obchodzi ich, że inni nie są zainteresowani; nie ulegają presji rówieśników, by porzucić zainteresowanie i podążać za tym, co lubią inne dzieci. Ich zainteresowanie może być wspólne, jak dinozaury lub pancerniki z czasów II wojny światowej, lub może być bardzo wyjątkowe, jak zamki czy zakrętki do butelek. Niektórzy rodzice używali słowa fanatyzm, aby opisać intensywne i ograniczone zainteresowanie ich dziecka.

002.Dlaczego dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera mają intensywne zainteresowania?

Zainteresowanie dominuje w ich czasie, myślach i rozmowach. W świecie, w którym zwykle są dziwnymi ludźmi, ich zainteresowanie daje szansę zabłysnąć jako najbardziej kompetentny w grupie. Jednak popisywanie się zaawansowaną i szczegółową wiedzą nie jest często postrzegane jako pożądana cecha, a rówieśnicy i dorośli mogą szukać uprzejmych sposobów wyjścia z tej sytuacji. Wygłoszenie monologu na ten temat może również zapewnić dziecku z AD poczucie relaksu. Monotonna, nieprzerwana rozmowa o informacjach może być niemal medytacyjna, ponieważ dziecko z AD szybko wchodzi w stan, w którym może kontynuować i kontynuować. Szczególne zainteresowania mogą być również poszukiwane jako najbardziej przewidywalne źródło przyjemności dla dziecka z AD. Ludzie nie są zbyt atrakcyjni dla dzieci z AD, ale przedmioty tak. Ich specyficzne zainteresowania mogą być jedyną rzeczą w życiu, z której mogą konsekwentnie czerpać przyjemność. Kiedy inne czynności, zabawki, przedmioty lub tematy są sugerowane lub wprowadzane, dziecko z AD jest albo obojętne, albo oporne. Lubi to, co lubi i nie potrzebuje różnorodności

003.Skąd mam wiedzieć, czy zainteresowanie mojego dziecka jest problemem?

Większość dzieci i nastolatków często ma jedną lub dwie rzeczy, które ich bardzo interesują. Twoje dziecko może być zainteresowane Gwiezdnymi Wojnami i chcieć udekorować swój pokój tym motywem, zebrać wszystkie figurki, założyć piżamę, przeczytać książki , oglądaj filmy w kółko, zbieraj karty i ubierz się za jedną z postaci na Halloween. Czy jest entuzjastycznym kolekcjonerem czy nieuporządkowanym dzieckiem? Trudno wiedzieć, gdzie wyznaczyć granicę. Z jednej strony szczególne zainteresowanie, które zakłóca zdolność dziecka do interakcji z innymi, jest z pewnością problemem. Jeśli niewiele więcej może mówić, upiera się, że jego rówieśnicy odgrywają tylko jego szczególne zainteresowania, i odmawia wykonywania zadań szkolnych niezwiązanych z jego szczególnymi zainteresowaniami, to z entuzjastycznego hobby przeszedł do problemu. Z drugiej strony, jeśli szczególne zainteresowanie dostarcza ogromnej przyjemności, zwiększa wiedzę i wzmacnia samoocenę, trudno powiedzieć, że jest to problem. Zachowania są zwykle określane jako problem, jeśli przeszkadzają w funkcjonowaniu. Zainteresowanie Twojego dziecka może być mieszanką problemów i przyjemności.

004.Co mam zrobić z intensywnym zainteresowaniem mojego dziecka?

Obecnie nie ma jasnej odpowiedzi, jak najlepiej radzić sobie ze szczególnymi interesami. Istnieją dwie szkoły myślenia. Jeden to próba zmniejszenia zainteresowania, a drugi to umożliwienie mu polepszenia życia dziecka. Specjaliści, którzy uważają, że zainteresowania są problematyczne, postrzegają życie dziecka i doświadczenia na świecie jako ograniczone i uważają, że dziecko powinno być narażone na inne zainteresowania. Sugerują, że ulubione zainteresowania dziecka są ograniczone w czasie, aby nie miało innego wyjścia, jak znaleźć coś innego, co zajmie jego czas. Wskazane jest celowe eksponowanie innych zainteresowań w nadziei, że dziecko znajdzie inne rzeczy, które mu się podobają. Nie ma jeszcze żadnych badań, które powiedziałyby nam, czy to dobry pomysł. Innym podejściem jest postrzeganie tego szczególnego zainteresowania jako wyjątkowej cechy, a nie czegoś, co należy naprawić. Wielu rodziców twierdzi, że ich dziecko z AD jest najszczęśliwsze, gdy jest zaangażowane w jego zainteresowania. Niezliczeni dorośli zamienili swoje zainteresowanie z dzieciństwa w karierę lub hobby na całe życie i źródło przyjemności. Ogólny konsensus specjalistów jest taki, aby uwzględnić szczególne zainteresowanie, jednocześnie wystawiając dzieci i nastolatki z AD na inne potencjalne zainteresowania.

005.Czy szczególne zainteresowanie mojego dziecka zapewnia jakieś korzyści?

Jak każdy, kto ma jakieś zainteresowania lub hobby, szczególne zainteresowanie twojego dziecka z AD dostarcza przyjemności. Jego poziom zadowolenia jest prawdopodobnie równy poziomowi obsesji. Poczucie własnej wartości jest w pewnym stopniu powiązane ze szczególnymi zainteresowaniami. Twoje dziecko jest prawdopodobnie bardzo dobre w jego zainteresowaniach. Prawdopodobnie będzie miał wiedzę, uważał na swoją kolekcję i będzie miał poczucie spełnienia. Może również wykorzystać swoje szczególne zainteresowanie jako odskocznię od stresów dnia. Może mieć pełną kontrolę nad swoimi zainteresowaniami i nikt nie może mu powiedzieć, że robi to źle. Szansa na nawiązanie przyjaźni może również wynikać ze szczególnego zainteresowania Twojego dziecka. W przypadku dzieci z AD, które nie wiedzą, jak rozpocząć rozmowę lub ją podtrzymać, lub nie potrafią utrzymać przyjaciela, szczególne zainteresowanie stanowi wspólną płaszczyznę. Jeśli szczególne zainteresowania Twojego dziecka są popularne w jego grupie rówieśniczej, prawdopodobnie będą miały chwile, kiedy się dopasuje. Niektóre badania wykazały, że poziom umiejętności społecznych dzieci z AD poprawia się w czasie, gdy rozmawiają i bawią się z innym AD dziecko, które podziela te same zainteresowania. Dwoje dzieci z AD, które mają te same szczególne zainteresowania, może poczuć się tak, jakby znalazły swoją bratnią duszę

006.Czy klub może pomóc mojemu dziecku?

Klub, który koncentruje się na szczególnych zainteresowaniach Twojego dziecka, może być jedynym miejscem, do którego czuje, że naprawdę należy. Jeśli uda mu się znaleźć grupę rówieśników, którzy podzielają jego pasję do jego zainteresowań, znajdzie akceptację i najprawdopodobniej przyjaciela. Nie martw się, jeśli przyjaźń koncentruje się wyłącznie na interesie. Jeśli on i jego przyjaciel są z tego zadowoleni, to każdy z nich znalazł to, czego chciał. To z pewnością lepsze niż brak przyjaciół. Jeśli Twoje dziecko ma jakieś zainteresowanie, jest szansa, że ktoś inny ma takie same zainteresowania. Znalezienie klubu interesującego Twoje dziecko może być tak proste, jak dołączenie do klubu w szkole. Twoja lokalna gazeta, dom kultury i żółte strony to dobre źródła. Inni rodzice mogą znać klub. Internet jest również dobrym miejscem do szukania. Sklepy, które sprzedają przedmioty związane z jego specjalnymi zainteresowaniami, zwykle mają innych pasjonatów i często organizują spotkania klubowe w swoim sklepie. Jeśli nie możesz znaleźć klubu dla swojego dziecka, możesz wyznaczać trendy i go założyć. Zamieść ulotki w szkole, świątyni, kościele lub w przedszkolu dziecka.

007.Czy powinienem uczestniczyć w specjalnym interesie mojego dziecka?

Przeznaczenie czasu na dołączenie do dziecka w jego szczególnym interesie jest jednym ze sposobów na wzmocnienie relacji. Dla wielu dorosłych najpiękniejszymi wspomnieniami z dzieciństwa są chwile, kiedy rodzice spędzali z nimi czas na zabawie. Dzieci z chorobą Alzheimera nie są inne i pragną tego samego szczególnego czasu ze swoimi rodzicami. Specjalna randka zabaw dla Ciebie i Twojego dziecka każdego tygodnia może służyć wielu celom. Poczuje się akceptowana przez Ciebie i będzie dobrze, że podzielasz jej zainteresowania. Robiąc specjalną randkę w kalendarzu z dzieckiem, pomagasz mu powstrzymać nieustanne proszenie Cię o zabawę lub wysłuchanie jej najnowszego monologu na temat jej zainteresowań. Zamiast tego możesz z entuzjazmem dać jej do zrozumienia, że widzisz jej podekscytowanie i nie możesz się doczekać swojej specjalnej randki, kiedy będzie mogła opowiedzieć Ci wszystko o swoim ostatnim odkryciu. To przyjemny sposób, aby zachęcić ją, by przestała teraz o tym mówić i wstrzymała się z myślami do randki z zabawą. Ma wtedy czas, na który nie może się doczekać i może lepiej sobie radzić z utrzymywaniem go do tego czasu.

008.Czy szczególne zainteresowanie mojego dziecka spowoduje problemy w szkole?

Nie wszystkie dzieci z AD są dotknięte w szkole przez ich szczególne zainteresowania. Potrafią rozmawiać i bawić się tylko na placu zabaw iw domu. Jednak niektórzy mają trudności z zapominaniem o swoim szczególnym zainteresowaniu w szkole. Mogą próbować wtłoczyć swoje szczególne zainteresowanie w dyskusje w klasie, niezależnie od tematu. Monopolizują dyskusje w klasie, zadają nauczycielowi niekończące się pytania i mają problem z przejściem na nowy temat. Opór przed uczeniem się innych przedmiotów może wynikać z jawnej odmowy, zwlekania lub słabego wysiłku. Niektórym może brakować szacunku dla wiedzy swojego nauczyciela i wydaje się, że nie wahają się wskazać nieścisłości nauczyciela. Mogą próbować przejąć lekcję i spróbować pouczyć nauczyciela i klasę o swoich zainteresowaniach. W wyniku szczególnych zainteresowań mogą pojawić się problemy społeczne. Zaawansowane słownictwo dziecka z chorobą Alzheimera i faktyczna wiedza na temat jego szczególnych zainteresowań mogą sprawiać wrażenie znawcy wszystkiego. Rówieśnicy mogą również uważać za męczące ciągłe słuchanie na ten sam temat, dlatego jest mało prawdopodobne, aby wybrali dziecko z AD jako towarzysz zabaw.

009.W jaki sposób nauczyciel mojego dziecka może pomóc ze specjalnymi zainteresowaniami?

Nauczyciele, którzy rozumieją, że szczególne zainteresowania są objawem AD, będą mogli wykazać się cierpliwością potrzebną do radzenia sobie z pytaniami, przerwami i wykładami, których będą musieli doświadczyć. Aby pomóc w nadmiernej rozmowie i zadawaniu pytań, nauczyciele mogą:

•  Ustal konkretną godzinę, każdego dnia o tej samej porze, kiedy może porozmawiać o swoich szczególnych zainteresowaniach.
•  Przerywaj rozmowę na temat szczególnych zainteresowań z przypomnieniem, kiedy może o tym porozmawiać.
•  Poinformuj klasę, że każde dziecko może zadać określoną liczbę pytań.
•  Ogłoś, że można zapisać dodatkowe pytania, które można zadać w czasie wolnym.
•  Czas na rozmowę, czytanie lub korzystanie z Internetu w celu zapoznania się z jego szczególnymi zainteresowaniami można wykorzystać jako wzmocnienie do wykonania innych zadań.

Nauczyciel Twojego dziecka może docenić Twój wkład w sposoby pomagania dziecku w uwzględnieniu jego szczególnych zainteresowań podczas lekcji. Niektóre sugestie, które nauczyciele mogą wykorzystać, aby pomóc w walce z oporem przed wykonywaniem pracy niezwiązanej ze szczególnymi zainteresowaniami, obejmują:

•  Oczekuj, że wszystkie zadania, nawet wykraczające poza jej zainteresowania, zostaną ukończone.
•  Pozwól, aby zainteresowanie zostało uwzględnione w niektórych zadaniach (np. Wybór książki do raportu z książki, wybór eksperymentu naukowego, napisanie o zainteresowaniu na lekcji gramatyki i interpunkcji).
•  Uwzględnij zainteresowanie w jak największej liczbie lekcji (np. Policz owady, napisz historię o owadach, narysuj owada po każde słowo pisowni).
•  Wykorzystaj swoje zainteresowanie, aby włączyć kilka przedmiotów naraz. Zainteresowanie zegarami może obejmować historię zegara, to, co działo się na świecie, kiedy wynaleziono zegar, jak różne kraje produkują zegary, które kultury używają zegarów, a które nie, o ile więcej zegarów sprzedaje się w Japonii niż w USA.

010.Czy moje dziecko wyrośnie z jego szczególnego zainteresowania?

Nie sposób przewidzieć, jak długo Twoje dziecko będzie się nim interesować. Niektóre dzieci z czasem będą zmieniać zainteresowania, z pasją podążając za jednym tematem, by później go porzucić i zastąpić innym. Jednak generalnie wydaje się, że szczególne zainteresowania dzieci z AD utrzymują się od lat. Obszar ich zainteresowania zwykle dojrzewa wraz z rozwojem, ale temat może pozostać ten sam. Dzieci zainteresowane komiksami anime będą je kolekcjonować latami; później handlują nimi, zaczynają interesować się czytaniem magazynów kolekcjonerskich, zaczynają śledzić wartość pieniężną każdego komiksu, a później angażują się w sprzedaż i kupowanie komiksów, aby zwiększyć wartość ich kolekcji. Takie szczególne zainteresowanie może utrzymywać ich fascynację od podstawówki po liceum. Nie jest niczym niezwykłym, że szczególne zainteresowanie przekształca się w karierę. College lub szkoła zawodowa w zakresie grafiki lub animacji może być wynikiem zainteresowania komiksami w dzieciństwie. Zainteresowanie owadami może zaowocować uzyskaniem stopnia biologii i kariery entomologa. Dziecko, które zbiera zamki, może zostać ślusarzem. Chociaż nie wszystkie szczególne zainteresowania prowadzą do kariery, stanowią one wspaniałe źródło przyjemności, której wiele osób spoza AD nigdy nie doświadcza.

011.Czy dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera upierają się przy rutynie i jednakowości?

Wiele dzieci i nastolatków z AD nalega na rutynę i identyczność. Chcą, aby rzeczy toczyły się tak samo każdego dnia i reagowały nerwowo, gdy nastąpią zmiany. Kiedy pojawiają się zmiany w codziennej rutynie, mogą powodować zmiany nastroju, problemy z zachowaniem i wybuchy złości. Mogą one nie być wyświetlane w momencie zmiany, co utrudnia dostrzeżenie, w jaki sposób zmiana rutyny spowodowała problem. Ich trudność może pojawić się kilka godzin po zmianie, sprawiając wrażenie, że pojawiają się znikąd. Zmiany w rutynie, takie jak spóźnienie się do szkoły z powodu ruchu ulicznego, brak ulubionych płatków śniadaniowych w szafce lub tata odwiezienie go do szkoły zamiast mamy mogą powodować problemy. Niezadowolenie ze zmian występuje również w szkole. Niespodzianki, takie jak ćwiczenia przeciwpożarowe lub nauczyciel zastępczy, mogą zdenerwować dziecko na cały dzień. Niektóre dzieci z AD potrafią wyrazić swoje niezadowolenie z powodu zmiany. Mogą wielokrotnie zadawać pytania, jęczeć, płakać lub odmawiać zgody na zmianę. Inni jednak nie dają żadnych oznak, że są zdenerwowani i dopiero później ujawniają się ich trudności

012.Dlaczego rutyna i identyczność są ważne dla dzieci i nastolatków z zespołem Aspergera?

Rutyna pomaga dziecku z AD poruszać się po świecie w przewidywalny sposób, bez konieczności mentalnego i emocjonalnego stawiania czoła nieoczekiwanemu. Jest to bardziej konieczne dla dziecka z AD niż dla przeciętnego dziecka. Większość z nas lubi przewidywalność. Nie lubimy tego, co nieoczekiwane. Jesteśmy stworzeniami z przyzwyczajenia, które odnajdują wygodę w tym, co znane - chodzimy do tego samego sklepu spożywczego, na siłownię i na pocztę i jedziemy tą samą drogą do pracy. Wyobraź sobie, że Twój sklep spożywczy został zburzony w ciągu nocy, siłownia zamknięta, a autostrada została zamknięta bez oznak objazdu. Zmiany w codziennej rutynie dziecka z AD odczuwają w ten sposób każdego dnia. Nieprzewidywalne zmiany dla dziecka z AD są jak wyjście dorosłego do garażu i dowiadywanie się, że jego samochód został zastąpiony przez monocykl. Mózg dziecka z AD jest jak komputer, na którym można uruchamiać tylko jeden program naraz. Na naszych komputerach można jednocześnie uruchomić Internet, program do przetwarzania tekstu i program do edycji zdjęć. Dziecko z AD nie może tego zrobić. Jego komputer ulegnie awarii, jeśli plik, którego używa, zostanie przerwany przez nieoczekiwane otwarcie innego pliku

013.Jak powinienem zareagować na nacisk mojego dziecka na rutynę i identyczność?

Dobra wiadomość dotycząca nacisku dziecka z AD na identyczność jest taka, że można na nią stosunkowo łatwo odpowiedzieć. Zdecydowana większość ludzi w każdym wieku lepiej funkcjonuje dzięki rutynie, strukturze i przewidywalności swojego życia. Niektóre dzieci i nastolatki z AD po prostu popadają w skrajność i mają trudności z dostosowaniem się do zmian. Jeśli Twoje dziecko ma problemy z zarządzaniem nastrojem i zachowaniem, gdy pojawiają się zmiany w jego codziennej rutynie, najlepiej postaraj się zapewnić mu jak największą przewidywalność. Oznacza to stworzenie wysoce ustrukturyzowanego gospodarstwa domowego, w którym rzeczy są fizycznie uporządkowane, a codzienne zadania są wykonywane w określonej kolejności. Wykresy, listy i kalendarze na ścianie pomogą Twojemu dziecku zobaczyć, co będzie się działo każdego dnia. Tablice suchościeralne, tablice ogłoszeń z indywidualnymi kartami dla każdego zadania, które można przemieszczać za pomocą pinezek, lub kalendarze, które tworzysz na komputerze, ułatwią Ci publikowanie zmian bez konieczności ponownego tworzenia listy za każdym razem, gdy nastąpi zmiana Ostrzeganie jej przed nadchodzącymi zmianami może pomóc zapobiec zdenerwowaniu lub je zminimalizować.

014.Jak mogę zwiększyć elastyczność mojego dziecka?

Jeśli Twoje dziecko jest sztywne i nalega na rutynę, Twoim celem nie jest pozbycie się tej cechy, ale zamiast tego zwiększenie jego elastyczności. Bez względu na to, jak zorganizujesz i rutynowo zorganizujesz swoje gospodarstwo domowe i życie swojego dziecka, zmiany z pewnością nastąpią. Dzięki temu nie ma potrzeby celowego zakłócania rutyny, aby narażać swoje dziecko na zmianę, a będziesz musiał pomóc dziecku poradzić sobie zarówno z przewidywalnymi, jak i nieprzewidywalnymi zmianami. Przewidywalne zmiany ułatwią dziecku przystosowanie się. O zbliżających się wizytach lekarskich, wizytach u krewnych, rodzicach przebywających poza miastem i podobnych wydarzeniach można ustnie powiadomić dziecko w tym samym czasie, gdy ty i on umieścisz to na ścianie. Zapytaj go, czy ma jakieś pytania, i zapytaj go, co jego zdaniem ułatwiłoby mu zmianę. Nieprzewidywalne zmiany są trudniejsze nie tylko dla Twojego dziecka, ale także dla Ciebie, abyś próbował mu pomóc. Pierwszym celem jest okazanie mu empatii dla jego zdenerwowania i próba uspokojenia go i uspokojenia. Później możesz z nim porozmawiać o tym, dlaczego zmiana była denerwująca i jak myśli, że następnym razem będzie mniej zdenerwowany.

015.W jaki sposób nauczyciel mojego dziecka może pomóc w naciskaniu na rutynę i identyczność?

Dzieci i nastolatki z AD funkcjonują najlepiej, gdy sprawy są bardzo rutynowe, więc mogą przewidzieć, co będzie się działo w ciągu dnia. Kiedy niespodziewane zmiany, nawet drobne, pojawiają się w ciągu dnia szkolnego, reagują lękiem i obsesyjnym zmartwieniem, co z kolei może prowadzić do problemów z zachowaniem i wybuchów emocjonalnych. Spróbuj pomóc nauczycielowi dziecka zrozumieć, że oczywiście wiesz, że Twoje dziecko musi nauczyć się radzić sobie ze zmianami i nieoczekiwanymi zakłóceniami, ale jego AD sprawia, że jest to o wiele trudniejsze dla niego niż dla przeciętnego dziecka. Jego trudność w radzeniu sobie ze zmianą jest objawem jego AD i najlepiej zareaguje wsparciem i akomodacją, zamiast rzucać go na zmiany i zmuszać do radzenia sobie z nimi. Oto kilka wskazówek dla nauczycieli:

•  Zapewnij spójną codzienną rutynę w klasie
•  Zamieść dzienny harmonogram na ścianie lub tablicy
•  Podkreśl wszelkie zmiany w harmonogramie
•  Ogłoś, gdy tylko dowiesz się o jakichkolwiek zmianach
•  Zapisuj zmiany w kalendarzu ściennym lub tablicy
•  Jeśli to możliwe, wystaw dziecko na nadchodzącą zmianę
•  Użyj zdjęć / kalendarza ściennego, aby wskazać zmiany i nadchodzące wydarzenia

016.W jaki sposób nauczyciel mojego dziecka może pomóc w uzyskaniu elastyczności?

Celem w szkole, podobnie jak w domu, jest elastyczność. Nauczyciele są przyzwyczajeni do przygotowywania uczniów do nadchodzących zmian. Korzystają z kalendarzy, codziennych ogłoszeń i notatek na tablicy. Prawdziwym wyzwaniem są nieprzewidywalne zmiany. Nauczyciele mogą wprowadzać nieoczekiwane zmiany, które są niewielkie i takie, z którymi dziecko z AD będzie w stanie sobie poradzić. Drobne rzeczy, takie jak używanie kredy w innym kolorze, cofanie apelu i niespodzianka, to małe zmiany mogą pomóc dziecku doświadczyć zmiany w bezpieczny sposób. Zachęcanie do zmian w czynnościach poprzez odliczanie, takie jak zapowiadanie dziesięciu, pięciu i jednej minuty przed dzwonkiem, pomaga dziecku przygotować się na nadchodzącą zmianę. Twój nauczyciel może również mówić o tym, co może się wydarzyć. Na przykład zacznij przeglądać procedury ćwiczeń przeciwpożarowych w poniedziałek przed nadchodzącym piątkiem. W bardzo wczesnych klasach podstawowych nauczyciele mają swoje ćwiczenia klasowe do ćwiczeń przeciwpożarowych, zanim to się stanie, aby byli przygotowani. Dziecko z AD potrzebuje tego typu przygotowania znacznie dłużej niż jego rówieśnicy.

017.W jaki sposób nacisk na rutynę i identyczność wpływa na zabawę mojego dziecka?

Nacisk na rutynę i identyczność przeszkadza dziecku z AD. Nie wszystkie dzieci z AD angażują się w powtarzające się wzorce zabaw, ale dla tych, którzy to robią, może to być bardzo uciążliwe w zabawie. Dla większości dzieci zabawa przebiega swobodnie i polega na dawaniu i braniu między towarzyszami zabaw, w których każdy z nich wykorzystuje swój wkład. Jednym z najprzyjemniejszych aspektów zabawy jest nieprzewidywalność i wyjątkowość, którą wnoszą do niej towarzysze. Dziecko z chorobą Alzheimera jest jednak zaniepokojone swobodnym przebiegiem zabawy. Ma w głowie ustaloną rutynę związaną z zabawą i denerwuje się, gdy ktoś próbuje ją zakłócić. Im bardziej sztywne i natarczywe jest dziecko, że zabawa przebiega dokładnie tak, jak tego chce, tym bardziej odczuje odrzucenie społeczne. Dziecko z AD, które trzyma się sztywnej rutyny zabawy, również traci radość z samotnej zabawy. Nawet gdy dzieci bawią się samodzielnie, ich zabawa jest nadal swobodna, pomysłowa i zabawna. W przeciwieństwie do tego zabawa dziecka z AD jest rutynowa i przewidywalna, a dla zewnętrznego obserwatora wydaje się być bardziej zadaniem niż zabawą.

018.Jak szczególne zainteresowania wpływają na zabawę mojego dziecka?

Istnieje duże podobieństwo między szczególnymi zainteresowaniami i wzorami zabaw dzieci z AD. Najczęściej szczególne zainteresowanie dominuje w dziecięcej zabawie AD. Podczas gdy wiele dzieci ma ulubiony typ zabawki lub gry, w które lubią się bawić, preferencje dziecka z AD są sztywne i nie pozwalają na inne zainteresowania. Chce tylko odgrywać swoje szczególne zainteresowania i jest bardzo oporny na zabawę czymkolwiek innym. Jeśli gra z innymi, nalega, aby odgrywali jego szczególne zainteresowanie. Może być nadopiekuńczy, jeśli chodzi o swoją kolekcję specjalnego zainteresowania, nie pozwalając rówieśnikom bawić się przedmiotami. Jego gra jest mniej aktywna fizycznie i zabawna, ale bardziej werbalna, gdy lubi popisywać się wiedzą na temat swoich szczególnych zainteresowań, prawie tak, jakby prowadził seminarium i pokaz. Jeśli chce pozwolić swojemu towarzyszowi zabaw dotykać swoich przedmiotów, chce mu dokładnie powiedzieć, co z nimi zrobić. Łatwo staje się sfrustrowany, gdy gra jego rówieśników odbiega od tego, co on chce robić. Kłótnie, wybuchy i odmowa kontynuowania zabawy to częste zdarzenia, gdy dziecko z AD bawi się z rówieśnikiem

019.Jakie są normalne schematy gry?

Aby ustalić, czy zabawa Twojego dziecka jest problematyczna, warto wiedzieć, jak wygląda rozwój normalnej zabawy. Już w wieku niemowlęcym dzieci zaczynają ze sobą współdziałać. Naśladują siebie nawzajem i od roku do dwóch starają się angażować się w zabawne interakcje. W wieku od dwóch do dwóch i pół roku małe dzieci używają słów, aby zainicjować innych do zabawy. Angażują się również w uzupełniającą się zabawę, w której każdy z nich wykonuje zadanie, aby pomóc sobie nawzajem, na przykład gdy jedna trzyma lalkę, a druga ją karmi. Mniej więcej w tym samym wieku małe dzieci spędzają większość czasu na zabawie samotnie, nawet jeśli w pobliżu są inne dzieci. Ta samotna zabawa jest najczęstszym rodzajem zabawy dla dzieci w wieku od trzech do czterech lat i zajmuje około jednej trzeciej zabawy dzieci w wieku przedszkolnym. Następnie rozwija się zabawa równoległa, w której małe dzieci bawią się tymi samymi zabawkami i nie wpływają na siebie nawzajem, ale mogą wchodzić w interakcje, wymieniając zabawki i rozmawiając o swoich zabawach. Zabawa kooperacyjna rozwija się później, kiedy małe dzieci i małe dzieci bawią się w sposób interaktywny, grając w tym samym celu, na przykład budując zamek z piasku lub grając w wyobraźnię

020.Czego powinienem szukać w zabawie mojego dziecka?

Wszyscy rodzice obserwują, jak ich dziecko bawi się z innymi, zastanawiając się, czy ich dziecko ma wystarczająco dużo interakcji i czy jest w stanie dogadać się z rówieśnikami. Najbardziej niepokojące dla rodziców jest to, że obserwują, jak ich dziecko spędza zbyt dużo czasu samotnie i / lub jest agresywne w stosunku do rówieśników. Rodzicom małych dzieci i dzieci w wieku wczesnoszkolnym warto wiedzieć, że każdy z rodzajów zabaw współistnieje, a zabawa odbywa się w prawie równych częściach między zabawą samotną, równoległą i kooperacyjną. Jakość zabaw Twojego dziecka jest ważniejsza jako wskaźnik trudności niż ilość czasu spędzonego na każdym rodzaju zabawy. Twoje dziecko spędzające dużo czasu samotnie we wczesnym dzieciństwie niekoniecznie jest problematyczne. Jednak problemy są ewidentne, jeśli błąka się bez celu, unosi się w pobliżu rówieśników, ale nie wchodzi w interakcje, nalega na zabawę w pojedynkę, używa powtarzalnych bezsensownych ruchów lub nie używa wyobraźni podczas zabawy. Tego typu wzorce zabaw stają się coraz większym problemem w miarę dorastania dziecka. Gdy dzieci wchodzą do pierwszej i drugiej klasy, coraz więcej czasu spędzają na zabawie kooperacyjnej. Jednak dzieci z chorobą Alzheimera przez wiele lat wolą bawić się same i nie udają

021.Jakie są trudności w zabawie dzieci i nastolatków z zespołem Aspergera?

Dzieci z AD mają duże trudności z zabawą z rówieśnikami. Nie mogą uczestniczyć w dawaniu i odbieraniu gry i nie mogą tolerować wielu zmian, które mają miejsce w grze. Bawią się jednostronnie i denerwują się, gdy drugie dziecko nie gra po swojemu. W przeciwieństwie do większości dzieci, które pójdą na kompromis w celu utrzymania towarzysza zabaw, dziecko z AD jest sztywne i nie chce iść na kompromis. Ma problemy z graniem w grupie i lepiej radzi sobie jeden na jednego. Często decyduje się na zabawę sam, woląc, aby nie musieć zakwaterować innej osoby. Większą akceptację i tolerancję odnajduje podczas zabawy ze starszymi dziećmi i dorosłymi. Dzieci AD:

•  Nie wiem, jak dołączyć do innych bawiących się dzieci
•  Graj sztywno tak, jak chcą
•  Brak elastyczności do zabawy z innym dzieckiem
•  Nie graj razem ani na zmianę
•  Nie ucz się, obserwując inne dzieci
•  Nie korzystaj z doświadczeń związanych z zabawą
•  Odrzucaj oferty gry od rówieśników
•  Odseparuj się od rówieśników
•  Nie zwracaj uwagi na ich towarzysza zabaw
•  Nie angażuj się w zabawę z wyobraźnią lub udawaniem

022.Dlaczego zabawa jest taka ważna?

Psychologowie badali dzieci od wielu dziesięcioleci i odkryli, że wczesne problemy w zabawie mają silny negatywny wpływ na związki międzyludzkie. Dzieje się tak nie tylko w dzieciństwie - ma to trwały negatywny wpływ na relacje między dorosłymi. Chociaż zabawa może wydawać się po prostu źródłem zabawy, w rzeczywistości jest ona kluczowym aspektem rozwoju dzieci. Poprzez zabawę dzieci rozwijają złożone umiejętności społeczne, które pozwalają im wchodzić w interakcje z innymi, nawiązywać przyjaźnie, rozwijać empatię i rozwiązywać konflikty - umiejętności, z których będą korzystać przez całe życie. Pod koniec przedszkola większość dzieci nabyła złożone umiejętności społeczne, które posłużą za podstawę przyszłych relacji. Te wczesne umiejętności są widoczne w zabawie kooperacyjnej, zaawansowanej formie zabawy, która obejmuje wyrafinowane umiejętności poznawcze, emocjonalne i społeczne, w których dzieci muszą reagować na swoje działania, słowa i zachowanie. Emocje są dużą częścią wspólnej zabawy, a dzieci muszą rozumieć i reagować na uczucia swoich towarzyszy, a także regulować własne. Rozwiązują różnice i spory poprzez negację, kluczową umiejętność w porozumiewaniu się z innymi. Samotne i sztywne wzorce zabaw dzieci z AD kolidują z naturalnym przebiegiem używania zabawy do rozwijania odpowiednich umiejętności społecznych.

023.Skąd mam wiedzieć, czy moje dziecko ma problemy z zabawą?

Dziecko z AD z powodzeniem poradzi sobie z zabawą równoległą w okresie przedszkolnym, kiedy bawi się obok innego dziecka, ale nie z nim. Woli bawić się samotnie i jeśli inne dzieci jej nie przeszkadzają, ten schemat może pozostać niezauważony jako problem. Jednak wiele małych dzieci z AD może nalegać na samotność i gniewnie mówić innym, aby odeszli, krzycząc, bijąc i grzechotając. Ta preferencja do samotnej zabawy utrzymuje się przez całe dzieciństwo. Nawet jeśli dziecko z AD będzie narzekać, że nikt nie chce się z nim bawić, nie jest tak naprawdę zainteresowany zabawą "z" kimś. Nie chce dzielić się swoimi zabawkami, myślami ani uczuciami ze swoim towarzyszem zabaw. Przedszkolaki uwielbiają bawić się w udawanie, używając wyobraźni, aby wzbogacić swoją zabawę. Zabawa z udawaniem obejmuje dużą część zabaw dzieci w szkole podstawowej. Dziecko z AD nie jest jednak zainteresowane udawaniem. Dzieci spoza AD mają bogate motywy zabaw wypełnione historią, w której bohaterowie wchodzą ze sobą w interakcje. Zabawa dzieci z AD wygląda raczej nudno w porównaniu. Zabawki można organizować, rozmawiać o nich i przenosić, ale widać niewielką swobodną wyobraźnię.

024.Czy powinienem zachęcać moje dziecko do zabawy z innymi?

Biorąc pod uwagę wszystkie trudności, jakie dziecko z AD ma, gdy bawi się z innymi, rodzice często pytają, czy nie byłoby lepiej po prostu unikać randek. Jeśli gra sam, nie będzie miał konfliktów społecznych, nie zostanie odrzucony ani nie doświadczy frustracji i wybuchów złości, które często występują, gdy ma towarzysza zabaw. Chociaż jest to z pewnością prawda i ułatwi życie Tobie i Twojemu dziecku w obecnych czasach, pozbawi Twoje dziecko niezbędnych doświadczeń do rozwijania umiejętności społecznych. Możesz spróbować nauczyć go wszystkich umiejętności społecznych na świecie, ale nic nie nauczy go lepiej niż bezpośrednie doświadczenie gry z rówieśnikami. Dzieci uczą się, jak dogadywać się z innymi, faktycznie wchodząc z nimi w interakcje, obserwując ich reakcje i modyfikując swoje zachowanie, aby dopasować je do sytuacji. Dzięki próbom i błędom dzieci uczą się, co działa, aby dogadać się z innymi, a co cię odrzuca. Twoje dziecko z AD z pewnością doświadczy problemów społecznych i odrzucenia. Choć trudno to zobaczyć, najlepiej jest oprzeć się instynktowi opiekuńczemu, aby zatrzymać dziecko w spokoju. Zamiast tego są sposoby, dzięki którym możesz chronić się podczas randek, jednocześnie pomagając mu zwiększyć jego umiejętności gry i umiejętności społeczne.

025.Jak mogę pomóc mojemu dziecku poprawić umiejętności zabawy?

Większość dzieci lubi bawić się z rodzicami. Możesz poświęcić dziecku szczególną uwagę podczas zabawy z nim i jednocześnie pomóc mu nauczyć się grać. Nie martw się o to, czy dziecko jest dobre w danej grze lub zabawie; nacisk nie kładzie się na budowanie kompetencji w grze, ale na budowanie umiejętności społecznych, aby Twoje dziecko stało się pożądanym towarzyszem zabaw. Stajesz się towarzyszem zabaw swojego dziecka i bawisz się z nim. Uważaj, aby przedstawienie nie stało się oczywistą lekcją. Nauczaj subtelnie, komentując, jak jego słowa i zachowanie wpływają na ciebie jako towarzysza zabaw. Od czasu do czasu udzielaj informacji zwrotnych, takich jak: "Myślę, że oboje powinniśmy zdecydować, w co grać", "Nudzę się tym, ponieważ nie pozwalasz mi na zmianę" i "Nie bawię się dobrze, ponieważ mówisz mi wszystko Muszę zrobić; byłoby fajniej, gdybym też mógł coś zrobić ". Nie uczysz, ale udzielasz informacji zwrotnych na temat tego, jak on na ciebie wpływa i co chciałbyś, aby się wydarzyło jako towarzysz zabaw. Nie nalegaj, aby zastosował się do twojej opinii, po prostu ją powiedz i pozwól mu odpowiedzieć.

026.W jaki sposób randki mogą poprawić umiejętności społeczne mojego dziecka?

Playdates dają Twojemu dziecku możliwość zabawy z agatem. Im więcej ma szans na zabawę, tym więcej radości odczuje i tym większa szansa, że nauczy się, jak przeżywać dzielenie się i współregulację. Randki dla dzieci z AD są najlepsze, gdy są krótkie, nadzorowane przez rodzica i mają skoncentrowaną aktywność. Twoje dziecko z pewnością powinno mieć wolny czas na zabawę, jak sobie życzy, bez bycia badanym; będzie jednak potrzebować twojego czujnego oka w pobliżu, aby pomóc jej i jej towarzyszowi zabaw, jak się dogadać i wykorzystać ich umiejętności społeczne. Dopóki nie wiesz, że Twoje dziecko dobrze dogaduje się z konkretnym rówieśnikiem, najlepiej pomóc mu wybrać czynność, która może odbywać się, gdy jesteś w zasięgu słuchu. Wielu rodziców ma trudności ze znalezieniem towarzyszy zabaw dla ich dziecka z AD. Pewnym sposobem jest ochotnicza opieka nad dzieckiem przez krótki czas. Prawdopodobnie w Twojej okolicy są inni rodzice, którzy mają te same trudności. Nie tylko oboje rodzice znajdą swoje dziecko jako towarzysza zabaw, ale mogą na zmianę zajmować się dzieckiem, podczas gdy drugi rodzic ma kilka godzin wolnego czasu.

027.Jakie zajęcia mogą pomóc mojemu dziecku w zabawie?

Im więcej czynności możesz wykonywać ze swoim dzieckiem, tym bardziej nauczy się ono interakcji i odnoszenia się do innych. Nie jest ważne, co robisz ze swoim dzieckiem, ale jak to robisz. Tak wiele z tego, co dzieje się w ciągu dnia, wiąże się z interakcją z innymi, dlatego bardzo ważne jest, aby zachowywać się i wchodzić w interakcje z innymi w sposób, który masz nadzieję naśladować Twoje dziecko. Nawet bez planowania zajęć z dzieckiem każdego dnia ma niezliczone możliwości uczenia się. Niektóre zajęcia bardzo dobrze nadają się do uczenia umiejętności społecznych, z którymi borykają się dzieci z AD. Kiedy dzieci uczestniczą w zabawach kooperacyjnych, zwiększa się prawdopodobieństwo zdobycia umiejętności społecznych. Uczą się dzielić, na zmianę, dogadać się i wczuć się. Pewnych działań absolutnie nie da się zagrać bez współpracy. Wybierz gry wymagające interakcji. Najważniejszą kwestią przy wyborze gry jest to, aby Twoje dziecko było nią zainteresowane.

028.Z jakim typem rówieśnika powinno się bawić moje dziecko?

Wszyscy rodzice martwią się, z kim spędza czas ich dziecko. Jako rodzic dziecka z chorobą Alzheimera Twoje obawy są jeszcze większe. Czy powinna bawić się z młodszym rówieśnikiem, starszym rówieśnikiem, tym, który również ma AD, kimś, kto podziela jego szczególne zainteresowania, czy z kimś, kto jest bardziej kompetentny społecznie? Kiedy naukowcy zbadali, który typ rówieśnika najlepiej pasuje do dziecka lub nastolatka z AD, odkryli kilka interesujących odkryć. Dzieci z chorobą Alzheimera wykazują lepsze umiejętności społeczne, gdy spędzają czas z rówieśnikami, którzy podzielają ich szczególne zainteresowania. Lepiej radzą sobie również, gdy wchodzą w interakcje z rówieśnikami, którzy funkcjonują na podobnym poziomie kompetencji społecznych. Kiedy dziecko z AD spędza czas z rówieśnikami z bardziej kompetentną społecznie grupą, inne dzieci mają skłonność do ograniczania interakcji, grzecznego ignorowania lub wykluczania dziecka z AD. Umieszczanie go z bardziej zaawansowanymi społecznie rówieśnikami wydaje się w rzeczywistości przyczyniać się do jego odrzucenia społecznego i pozbawia go społecznych możliwości nawiązywania przyjaźni i pracy nad umiejętnościami społecznymi. W sytuacji jeden na jeden, jeśli rówieśnik bardziej kompetentny społecznie chce bawić się z dzieckiem z chorobą Alzheimera, ten niesie ciężar związku i kompensuje słabości dziecka z AD. Przystosuje się do dziecka z AD, pozwalając jej kierować zabawą i zdominować rozmowę, nie prosząc o nic w zamian, podobnie jak my, dorośli, przyjmujemy dzieci, kiedy się z nimi bawimy. To samo dotyczy sytuacji, gdy dziecko z AD bawi się ze starszym dzieckiem, które jest bardziej tolerancyjne niż jego rówieśnicy. Chociaż logiczne wydaje się myślenie, że dziecko z AD uczyłoby się obserwując starszego i bardziej wykwalifikowanego towarzysza zabaw, w rzeczywistości dziecko z AD może używać jeszcze mniej umiejętności społecznych, ponieważ starszy i bardziej wykwalifikowany rówieśnik ignoruje jego błędy społeczne i nie wywiera na niego presji. być równym towarzyszem zabaw. Bardziej zdolni rówieśnicy mogą również szybko zmęczyć się społeczną niekompetencją dziecka z AD i zakończyć interakcję. Natomiast zabawa z rówieśnikiem podobnym społecznie stwarza sytuację, w której każde dziecko musi pracować, aby sprostać wymaganiom związku. Tak więc dwoje dzieci z AD, które mają podobny poziom kompetencji społecznych i mają te same szczególne zainteresowania, są dla siebie idealnymi towarzyszami zabaw.



Odwiedzin: 318
Dzisiaj: 10
On-line: 1
Strona istnieje: 38 dni
Ładowanie: 0.992 sek


[ 105 ]