Język, umiejętności ruchowe i wrażliwość sensoryczna


001.Jaki jest rozwój języka u dzieci z zespołem Aspergera?

001.Jaki jest rozwój języka u dzieci z zespołem Aspergera? Około 50 procent dzieci z AD ma opóźnioną mowę. Jednak po rozpoczęciu mowy zazwyczaj postępuje szybko. W wieku pięciu lat powinni byli dogonić swoich rówieśników. Niezależnie od tego, czy mowa dziecka z AD jest opóźniona, czy nie, większość dzieci z AD mimo wszystko ma trudności językowe. Dzieci z chorobą Alzheimera mają bardzo wyjątkowy sposób mówienia, który inni postrzegają jako nieco osobliwy. Ich rozmowa, dobór słów, wymowa i / lub ton mogą być niezwykłe. Logopedzi używają określonego słownictwa do definiowania problemów językowych dzieci z AD i dzielą je na trzy kategorie:

•  Pragmatyka: jak używany jest język
•  Semantyka: znaczenie słów
•  Prozodia: wysokość, rytm i nacisk kładziony na słowa

Problemy w pragmatyce przejawiają się w dziwnych sposobach rozmowy z innymi. Problemy semantyczne skutkują dosłowną interpretacją słów. Problemy z prozodią nadają dziwnej jakości sposób, w jaki dziecko brzmi, gdy mówi. Te trzy obszary powodują liczne problemy z językiem i sposobem, w jaki dzieci i nastolatki z AD rozmawiają z innymi.

002.Jakie są problemy pragmatyki u dzieci i nastolatków z zespołem Aspergera

Pragmatyka odnosi się do tego, jak się używa języka. Dzieci i nastolatki z AD mają trudności z używaniem języka do komunikacji. Ich błędy w pragmatyce powodują wyzwania społeczne, ponieważ mają problemy z nawiązywaniem kontaktów z innymi podczas rozmowy. Istnieje wiele błędów konwersacji, w tym:

•  Przerywa innym
•  Dominuje rozmowy
•  Rozmowy na tematy, którymi inni się nie interesują
•  Niewielki kontakt wzrokowy
•  Ma niewielką różnorodność tematów
•  Nie rozmawia na zmianę
•  Nagle kończy rozmowy
•  Nie reaguje na to, co mówią inni
•  Podaje zbyt wiele informacji na dany temat
•  Nie zatrzymuje się, aby pozwolić innym się przyłączyć
•  Nieświadomy reakcji słuchacza
•  Nie używa mimiki
•  Podaje rozwlekłe monologi
•  Nie żąda informacji od innych
•  Zadaje nieustanne pytania
•  Nie wykorzystuje nazwisk osób do inicjowania rozmowy
•  Ma jednostronne rozmowy
•  Nie wita się z innymi przed rozpoczęciem rozmowy
•  Wymusza temat w rozmowach
•  Nie modyfikuje rozmowy, aby pasowała do zainteresowań słuchacza
•  Ma problemy z opowiadaniem historii w spójny sposób
•  Zadaje bardzo szczegółowe pytania
•  Rozpoczyna rozmowy od dziwnych pytań
•  Nie szuka wyjaśnień, gdy jest zdezorientowany
•  Nie przyzna się, że czegoś nie wie
•  Zakłada, że inni wiedzą to, co on
•  Nie modyfikuje poziomu szczegółowości, aby dopasować go do wiedzy słuchacza
•  Nie obserwuje nudy u słuchacza

003.Jakie błędy w konwersacji popełniają dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera?

Rozmowa z dzieckiem lub nastolatkiem z AD może być dość trudna. Rodzice dzieci z chorobą Alzheimera mogą przyzwyczaić się do nietypowego stylu mówienia ich dziecka i dlatego nie potrafią rozpoznać nasilenia. Mogą przyzwyczaić się do ratowania dziecka z chorobą Alzheimera przed błędami w konwersacji, mówiąc w jego imieniu, wyjaśniając innym, co ma na myśli, i tłumacząc za nią. Jednak dla obserwatora z zewnątrz styl mówienia dziecka z AD jest szybko postrzegany jako niezwykły. Krótka interakcja z dzieckiem z AD staje się problematyczna. Dziecko nie wita się ani nie patrzy drugiej osobie w oczy. Bez względu na różnicę wieku i poziom znajomości drugiej osoby, rozpocznie spotkanie od natychmiastowej rozmowy, zwykle o swoim szczególnym zainteresowaniu lub zadaniu dziwnego pytania, które wydaje się znikąd. Może wygłosić monolog bez przerwy, nie pozwalając drugiej osobie się przyłączyć. Gdy słuchacz ma szansę mówić, dziecko z AD ignoruje to, co ma do powiedzenia, nie odpowiada i wraca do miejsca, w którym przerwała.

004.Jak mogę pomóc mojemu dziecku z pragmatyką?

Biorąc pod uwagę liczne problemy z rozmową, jakich doświadcza dziecko z AD, będzie to długoterminowy cel wymagający cierpliwości i ciągłego wysiłku. Twoje dziecko będzie codziennie popełniać wiele błędów w rozmowie, dając mu wiele okazji do pomocy. Jeśli jednak spróbujesz mu pomóc z każdym popełnionym przez niego błędem, pokonasz go. Jednym ze sposobów podejścia do dużej liczby błędów w konwersacji jest wybranie jednej umiejętności tygodniowo do pracy. Zignoruj inne błędy w konwersacji i zapewnij podpowiedzi, zachęty, nauczanie i pochwały tylko za wybraną umiejętność. Ponieważ jego problemy z konwersacją są częścią jego zaburzenia, a nie po prostu braku znajomości umiejętności, Twoje oczekiwania muszą być realistyczne. Nie oczekuj, że będziesz pracować nad jakąś umiejętnością przez tydzień lub nawet miesiąc, a Twoje dziecko nauczy się jej i będzie to robić od tego momentu. Bardziej realistycznym celem jest raczej zwiększenie liczby przypadków użycia przez niego odpowiednich umiejętności konwersacyjnych. Twoja delikatna i cierpliwa zachęta przez lata podniesie jego ogólny poziom umiejętności konwersacyjnych, dzięki czemu będzie lepiej komunikował się z innymi przez całe życie.

005.Jak mam nauczyć moje dziecko rozpoczynania rozmowy?

Większości dzieci nie trzeba szczegółowo uczyć, jak rozpocząć rozmowę. Uczą się po prostu rozmawiając z innymi, obserwowanie innych i zwracanie uwagi na to, co działało w ich przypadku w przeszłości. Dzieci z chorobą Alzheimera wydają się nieświadome tej naturalnej nauki i trzeba im dokładnie powiedzieć, jak rozpocząć rozmowę. Ponieważ dzieci z chorobą Alzheimera są tak skoncentrowane na swoich szczególnych zainteresowaniach, istnieje duże prawdopodobieństwo, że wiele ich rozmów rozpocznie się od pytania lub komentarza związanego z ich ulubionym tematem. Kiedy Twoje dziecko nauczy się z powtarzanych przez Ciebie instrukcji, że nie jest to właściwy sposób rozpoczynania rozmowy, może być w stanie się powstrzymać, ale odczuwać niepokój, ponieważ nie wie, co zamiast tego powiedzieć. Możesz nauczyć go odpowiednich początków konwersacji, które prawdopodobnie będą współpracować z różnymi osobami. Pamiętaj, aby wyjaśnić, że rozmowa powinna rozpoczynać się powitaniem i otwarciem, na które słuchacz może odpowiedzieć. Na przykład:

•  Dziadkowie: "Cześć babciu, miło cię widzieć!"
•  Dziecko, z którym chcesz się bawić: "Cześć, czy mogę się z tobą pobawić?"
•  Nauczyciel: "Dzień dobry! Jak się dzisiaj miewasz?"
•  Przyjaciel: "Cześć, co robiłeś?"

006. Jak mam nauczyć dziecko podtrzymywania rozmowy?

Dzieci z AD często dobrze radzą sobie z nauką rozpoczynania rozmowy. Są dobrzy w zapamiętywaniu dokładnych początków rozmowy, a dzięki Twoim podpowiedziom prawdopodobnie ich użyją. Ponieważ rozmowy są nieprzewidywalne i nie można ich zapamiętać, dzieci z chorobą Alzheimera mają dużo większe trudności z utrzymaniem konwersacji po tym, jak podadzą swoją linię startową. Ponieważ Twoje dziecko nie nauczy się w naturalny sposób rozmawiać przez samo doświadczenie, będziesz musiał je poinstruować. Nie musisz otrzymywać żadnych formalnych instrukcji, ale po prostu rozmawiając z dzieckiem, zyskujesz wiele możliwości nauczenia umiejętności komunikacyjnych. Jeśli możesz pomóc dziecku w dwóch najważniejszych umiejętnościach konwersacyjnych, znacznie poprawisz jego zdolność do prowadzenia rozmów. Skoncentruj się na zachęcaniu dziecka do:

•  "Posłuchaj, co mówię".
•  "Powiedz coś o tym, co właśnie powiedziałem".

W rozmowie, jeśli Twoje dziecko odpowie ci zupełnie niepowiązanym stwierdzeniem, delikatnie mu przypomnij: "Kochanie, właśnie powiedziałem, że uwielbiam pizzę, którą jedliśmy wczoraj wieczorem, a ty zapytałeś mnie, jaki silnik mają samoloty 747. Czy możesz powiedzieć coś o moim komentarzu do pizzy, zanim zmienisz temat na samoloty? "Ładnie opisujesz jej, co było nie tak i co musi zrobić, aby rozmowa przebiegała prawidłowo.

007.Jak mam nauczyć moje dziecko witania się z innymi?

Małe dzieci należy nauczyć odpowiednio witać innych, ale ostatecznie robią to samodzielnie, bez namawiania. Dzieci z chorobą Alzheimera nie radzą sobie jednak tak dobrze w okresie nastoletnim, a nawet dorosłym. Nawet dzieci, które od lat są w grupach umiejętności społecznych, nadal potrzebują cotygodniowych przypomnień, aby przywitać się z innymi członkami grupy. Kiedy się podporządkują, jest to monotonne, jednowyrazowe powitanie. Po prostu nie interesują ich społeczne subtelności i bardzo trudno im pojąć, że nawet jeśli nie lubią tego robić, to jest to część tego, jak się do siebie odnosimy. Nie rozumieją, że ich brak przywitania się z innymi, ich płaski wyraz twarzy i automatyczne "cześć" są tym, co szybko powoduje, że inni oceniają ich negatywnie. Dlatego przez wiele lat będziesz musiał uczyć lekcji witania się z innymi. Poproś dziecko, aby przywitało się z innymi i przypomnij mu o każdym kroku, jaki musi wykonać:

•  Spójrz osobie w oczy
•  Uśmiechnij się
•  Powiedz "Hello, Dr. Marshall" przyjaznym głosem
•  Patrzeć osobie w oczy
•  Posłuchaj osoby, która przywitała się z tobą



008. Jak mam sprawić, żeby moje dziecko przestało przeszkadzać?

Większość dzieci i nastolatków przerywa o wiele częściej, niż im zależy na rodzicach. Rodzice odkrywają, że miną lata przypomnień, zanim ich dziecko w końcu nauczy się konsekwentnie czekać na swoją kolej, aby porozmawiać. Dziecko z chorobą Alzheimera przerywa jednak pomimo lat nauki, ponieważ nie odczytuje sygnałów, kiedy jest jego kolej na mówienie. Możesz zmniejszyć liczbę przerw, tworząc zestaw słów kodowych i / lub sygnałów ręcznych, aby poinformować go, kiedy musi zaczekać na rozmowę i kiedy jest w porządku.

•  Czerwone światło: nie rozmawiaj w tej chwili, poczekaj, aż dam ci zielone światło
•  Żółte światło: w tej chwili nie rozmawiasz, ale jeśli zaczekasz, zajmie to tylko minutę
•  Zielone światło: teraz Twoja kolej na rozmowę
Naucz swoje dziecko, że zastosujesz system światła, abyś nie musiał podnosić do niego głosu, gdy przerywa, co będzie znacznie przyjemniejsze dla was obojga. Wyjaśnij mu, co oznacza każde światło. Spodziewaj się, że będziesz musiał nad tym popracować, ponieważ będzie miał niezliczone chwile, kiedy wierzy, że to, co ma do powiedzenia, jest tak ważne, że po prostu nie może czekać!

009.Jakie problemy semantyczne mają dzieci z zespołem Aspergera?

Semantyka odnosi się do znaczenia słów. Pomimo odkrycia, że większość dzieci i nastolatków z AD ma zaawansowane umiejętności werbalne, większość ma również problemy z semantyką, w tym:

•  Mowa pedantyczna
•  Dosłowna interpretacja
•  Trudność w zrozumieniu sarkazmu
•  Trudności w zrozumieniu figur retorycznych
•  Błędna interpretacja dokuczania jako celowej zniewagi
•  Trudność w zrozumieniu humoru i żartów
•  Niezdolność do zrozumienia metafor
•  Niezdolność do zrozumienia dwuznaczników

Niektóre dzieci z AD mówią zagmatwaną mieszanką pedantycznej mowy, która jest zbyt precyzyjna, wysoce formalna i zbyt zaawansowana, aby większość ich rówieśników mogła je zrozumieć. Mogą mówić bardziej jak genialny dorosły niż dziecko lub nastolatek, co prowadzi niektórych do określania AD jako zespołu "małego profesora". Dzieci z chorobą Alzheimera nie boją się poprawiać dorosłych, którzy używają w zdaniu słów, które ich zdaniem nie są idealne. W przeciwieństwie do ich zaawansowanej ekspresji werbalnej, dzieci i nastolatki z AD są często zdezorientowane językiem. Często mają słabe poczucie humoru i nie rozumieją dokuczania ani sarkazmu. Interpretują rzeczy dosłownie i dlatego też źle rozumieją figury retoryczne. Słyszenie "gdyby spojrzenie mogło zabić" może spowodować, że dziecko zapyta, czy spojrzenie naprawdę może kogoś zabić.

010.Jak mogę pomóc mojemu dziecku z semantyką?

Dzięki zwykłej komunikacji będziesz w stanie zinterpretować nieporozumienia dla swojego dziecka. Nie zawsze będzie łatwo stwierdzić, kiedy dziecko jest zdezorientowane i jest mało prawdopodobne, aby otwarcie zadeklarowało potrzebę pomocy. Potrafisz interpretować za niego słowa, wyrażenia, metafory i figury retoryczne. Aby pomóc w figurach retorycznych, Twoje dziecko prawdopodobnie z przyjemnością zrobi książkę z rysunkami lub ilustracjami z czasopism, jedno zdjęcie ilustrujące dosłowne znaczenie, a drugie dla prawdziwego znaczenia. "ranny ptaszek dostaje robaka", a następnie znajdowanie zdjęć, które pokazują właściwe znaczenie. Książki i komedie dla dzieci mogą zwiększyć zrozumienie humoru. Najtrudniejszym wyzwaniem będzie pomoc dziecku w zrozumieniu dokuczania i sarkazmu, ponieważ zinterpretuje je dosłownie i przegapi emocjonalny ton i zamiar. Możesz mu pomóc, zachęcając go do zastanowienia się, kto dokucza, czy ton ich głosu jest przyjazny, czy się uśmiechają i co się stało tuż przed dokuczaniem lub sarkazmem. W ten sposób może dojść do interpretacji intencji słów, zamiast tylko ich dokładnej definicji.

011. Jakie problemy z prozodią mają dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera?

Prozodia odnosi się do akcentu, jaki kładzie się na słowa i intonację. Obejmuje to, jak szybko ktoś mówi, jak głośno jest, jak wymawia słowa i jak rytmiczna jest jego mowa. Problemy z prozodią obejmują:

•  Głośne rozmowy
•  Zbyt precyzyjna wymowa
•  Niezwykły rytm podczas rozmowy
•  Brak przegięcia
•  Brak emocji w głosie
•  Monotonny dźwięk
•  Szczudła lub zatrzymana mowa
•  Trudności w koordynowaniu oddychania podczas rozmowy

Dzieci i nastolatki z AD na ogół mają wiele problemów z prozodią. Sposób, w jaki mówią, jest niezwykły. Brakuje im płynnego przepływu i rytmu mowy. Niektórzy mówią w sposób podobny do robota, bez nacisku na żadne słowa. Ich tempo jest niezmienne, a w swoich słowach okazują mało emocji. Niektórzy zatrzymali lub udaremnili mowę, prawie tak, jakby ich słowa były przerywane przez oddech. Mogą być monotonne i nudne do słuchania. Ich wymowa może być wyolbrzymiona, gdy powoli wymawiają każdą sylabę. Podczas gdy pragmatyka i semantyka to specjalizacje, które często wymagają pomocy logopedy, z pewnością tak jest w przypadku problemów z prozodią. Terapia logopedyczna nauczy Twoje dziecko technik, które wymagają umiejętności eksperta od mowy i języka.

012.Jakie są problemy motoryczne obserwowane u dzieci i nastolatków z zespołem Aspergera?

Osłabienie zdolności motorycznych jest powszechnie obserwowane u dzieci i nastolatków z AD. Szacuje się, że 50-90 procent dzieci z AD ma problemy motoryczne. Być może zauważyłeś problemy w niektórych z następujących zdolności motorycznych:

Lokomocja: chód i bieganie mogą wydawać się nietypowe. Będzie to przeszkadzać w podstawowych grach z dzieciństwa, takich jak tag i chowanego. Problemy lokomocyjne dzieci są wizualnie widoczne dla ich rówieśników i można je nazwać niezdarnymi lub niezdarnymi i są łatwym celem do drażnienia. Prawdopodobnie będą również ostatnimi wybranymi do zespołu.

Umiejętności łapania piłki: łapanie i rzucanie jest słabe. Dzieci z problemami motorycznymi nie patrzą na piłkę, próbując ją złapać; zbyt późno podnoszą ręce i ustawiają je zbyt szeroko lub zbyt wąsko. Kopanie piłki jest słabe. Słabe umiejętności piłkarskie przekładają się na dokuczanie, krytykę i odrzucenie, ponieważ rówieśnicy są wściekli, gdy dziecko z AD powoduje ,że przegrywają grę.

Równowaga: Balansowanie na jednej nodze może być problematyczne i powodować problemy z grami w klasy i skakanką. Ma to mniejszy wpływ na grę i działania zespołowe niż umiejętności lokomocji i piłki.

Zręczność manualna: zwana również drobnym ruchem motorycznym, zręczność manualna to zdolność używania rąk do manipulowania przedmiotami. Umiejętności takie jak pisanie, kolorowanie, krojenie nożyczkami, zapinanie guzików odzieży i wiązanie butów mogą stanowić wyzwanie dla dzieci z AD. Pismo ręczne może być przyczyną wielu problemów z zachowaniem. Zwlekanie z zajęciami, zakłócanie zajęć w klasie i żartobliwe mogą być postrzegane jako taktyki, których dziecko z AD używa, aby uniknąć pisania.

Koordynacja: Odnosi się do kontroli ciała w synchronizacji z rękami i nogami. Umiejętności takie jak jazda na rowerze i rolkach są osiągane dość późno dla wielu dzieci z AD.

Rytm: Niektóre dzieci mają problemy z rytmem. Może to powodować problemy z rytmicznymi ruchami, takimi jak klaskanie do rytmu.

013.Jak mogę pomóc mojemu dziecku z problemami motorycznymi?

Fizjoterapeuta zawodowy lub fizjoterapeuta jest odpowiednim specjalistą do oceny zdolności motorycznych Twojego dziecka. Oprócz ogólnej obserwacji istnieją standaryzowane testy, które terapeuta zajęciowy zastosuje w celu ustalenia, czy Twoje dziecko ma słabe zdolności motoryczne. Terapia zajęciowa, w skrócie OT, ma na celu pomoc w małych i dużych zdolnościach motorycznych. Trening umiejętności motorycznych pomaga dzieciom z małymi ruchami rąk w manipulowaniu przedmiotami, pomagając w pisaniu ręcznym lub zapinaniu guzików. Trening motoryki dużej dotyczy dużych ruchów ciała i pomaga dzieciom uzyskać lepszą kontrolę nad swoim ciałem. Możesz być zaskoczony, gdy stwierdzisz, że jeśli Twoje dziecko ma problemy z drukowaniem lub pisaniem, terapia w rzeczywistości nie polega na ćwiczeniu tych umiejętności, ale obejmuje różnorodne czynności mające na celu wzmocnienie tych samych mięśni, które są używane podczas pisania. OT może wydawać się, że po prostu się bawi, a rodzice obserwując, jak ich dziecko wykopuje fasolę z Play-Doh lub przeskakuje klocki, mogą się zastanawiać, dlaczego muszą płacić profesjonaliście za zabawę z dzieckiem. Zapewniamy, że OT ma dobrze zbadane techniki, które pomagają budować dobre i duże umiejętności motoryczne.

014.Czym jest wrażliwość słuchowa?

Dzieci z AD mogą mieć wrażliwość na określone dźwięki. Nagłe, nieoczekiwane głośne dźwięki mogą być szczególnie irytujące, a dziecko z chorobą Alzheimera z nadwrażliwością słuchową będzie nadmiernie reagować. Szczekające psy, budziki i głośniki mogą być denerwujące. Odgłosy silników takich jak kosiarka czy suszarka do włosów mogą być bardzo irytujące. Wiele jednoczesnych dźwięków może również wywołać reakcję. Dzieci mogą być zdenerwowane hałasem w tłumie, nagłym hałasem, syrenami i alarmami. Często obserwuje się takie reakcje, jak zakrycie uszu rękami. Bardziej przykrymi reakcjami mogą być pobudzenie lub złość, które powodują wybuch lub emocjonalne zamknięcie, gdy dziecko po prostu nie chce się ruszać lub mówić. Nawet sala lekcyjna z hałasem w tle może być niepokojąca dla dziecka z AD. Podczas gdy większość ludzi może odfiltrować hałas w tle, dzieci z AD mają z tym duży problem. Niewiele osób może odnieść się do tego, że te odgłosy zasługują na wiele reakcji; jednak jeśli ktoś sobie wyobrazi, że te odgłosy są podobne do drapania paznokci po tablicy, łatwiej jest wczuć się w niechęć dziecka z AD do poszczególnych dźwięków. Dzieci z chorobą Alzheimera mają problemy z ignorowaniem, wyłączaniem i nie reagowaniem na tego typu dźwięki.

015.Jak mogę pomóc mojemu dziecku z wrażliwością słuchową?

eśli Twoje dziecko jest wrażliwe na hałas, prawdopodobnie już to zauważyłeś, obserwuj jego reakcję na różne odgłosy i notuj, co go denerwuje, a co wydaje się uspokajać. Może nie zdawać sobie sprawy, że przeszkadzają mu pewne odgłosy. Możesz zobaczyć oczywiste oznaki, takie jak wybiegający z pokoju, zakrywający uszy rękami, płacz, krzyk lub czołganie się pod stołem. Niektóre dzieci mogą nie być tak oczywiste w swoich reakcjach i mogą okazywać zdenerwowanie zachowaniami, które nie są tak łatwe do połączenia z określonym hałasem. Twoje dziecko może okazywać nagły wybuch gniewu, kłócić się z rodzeństwem lub bić go lub zacząć działać zanim wydarzy się, co pomoże ci odkryć wzorce tego, co go wyróżnia. Jeśli blender kuchenny mu nie przeszkadza, nie ma nic do zmiany. Jeśli jednak zacznie kłócić się z bratem za każdym razem, gdy używasz blendera, zwróć uwagę, że może to go irytować. Usuń, ogranicz lub zmniejsz poziom hałasu, nad którym masz kontrolę.

•  Ścisz dzwonki telefonu.
•  Zastąp dzwonek kołatką.
•  Ogranicz używanie hałaśliwego sprzętu kuchennego, gdy dziecko jest w domu.
•  Unikaj hałaśliwych, zatłoczonych sytuacji.
•  Zaplanuj hałaśliwych pracowników (np. Ogrodnik, budownictwo), gdy Twojego dziecka nie ma w domu.

W przypadku odgłosów, które możesz przewidzieć, ale których nie możesz zatrzymać ani kontrolować, użyj przygotowania do zmniejszenia reakcji. Użyj planu ostrzegania i odwracania uwagi. Ostrzeż go przed hałasem, który powstanie, i przygotuj go do rozpraszającej czynności. Jeśli wiesz, że suszenie włosów powoduje irytację Twojego dziecka, ustaw je w innym pokoju z przyjemnymi zajęciami i powiedz mu, że będziesz używać suszarki i wiesz, że nie lubi tego hałasu, więc powinien spróbować nie wchodź do łazienki, dopóki nie skończysz. Oto kilka sposobów na odwrócenie uwagi dziecka od hałasów:

•  Oglądać DVD
•  Zagraj w grę wideo
•  Słuchaj muzyki przez słuchawki
•  Słuchaj książki na taśmie w słuchawkach
•  Idź do innego pokoju w domu
•  Bawić się na zewnątrz
•  Używaj zatyczek do uszu
•  Używaj słuchawek redukujących hałas w hałaśliwych miejscach, takich jak lotniska, samoloty, autobusy

016.Czym jest wrażliwość dotykowa?

Dotykowy odnosi się do wrażenia dotyku. Niektóre dzieci z AD są zbyt wrażliwe na dotyk. Reagują usztywnieniem i fizycznym wycofaniem się z uścisków, pocałunków i poklepywania czułości. Terapeuci zajęciowi nazywają ten typ fizycznego wycofywania się defensywnością dotykową. Dzieci z chorobą Alzheimera mogą być również wrażliwe na doznania fizyczne pochodzące od przedmiotów. Szczególnie dokuczliwe wydają się metki wewnątrz koszul, gumki wokół kostek w skarpetkach oraz sztywny lub swędzący materiał. Terapeuci zajęciowi radzą, aby dzieci z wrażliwością dotykową i wrażliwością na dotyk były leczone kombinacją akomodacji i ekspozycji. Zakwaterowanie polega na zapewnieniu dziecku takiego rodzaju dotyku, jaki preferuje i początkowo unikaniu tego, którego nie lubi. Kupowanie tego, w czym jest wygodny, pomaga zmniejszyć codzienne niezadowolenie. Niektóre szafy dziecięce AD składają się z dresów z wyciętymi metkami, skarpet w stylu trzewików i wsuwanych butów. Stopniowa ekspozycja na inne rodzaje dotyku i inne rodzaje tkanin powoli pozwala dziecku z AD na doświadczanie dotyku i drażniących go tkanin. Terapeuci zajęciowi wprowadzają różne rodzaje dotyku i materiałów w ramach zabawy. Rodzice uczestniczą pod kierunkiem terapeuty zajęciowego w wystawianiu dziecka na stymulację.

017.Czym jest wrażliwość smakowa?

Gustator odnosi się do smaku. Niektóre dzieci z AD mają silną awersję do pewnych pokarmów. Wrażliwość może wynikać ze smaku, zapachu lub tekstury. Mogą odmówić zjedzenia wszystkich oprócz kilku wybranych produktów. Zwykła odmowa zaspokojenia wybrednych nawyków żywieniowych dziecka powoduje, że dowiaduje się, że jeśli nie zje tego, co zostanie podane, nie zje do następnego posiłku. Dzieci z chorobą Alzheimera mogą mieć tak silną awersję, że po prostu odmawiają jedzenia, niezależnie od tego, jak bardzo są głodne, dopóki nie otrzymają preferowanego pożywienia. Zmuszanie dziecka z AD do jedzenia określonych pokarmów lub wstrzymywanie się od jedzenia, dopóki nie zje tego, co mu podajesz, nie jest zatem zalecanym podejściem. Większość dzieci z AD ostatecznie wyrasta z wrażliwości smakowej, ale nadal może mieć nieco ograniczony zakres preferowanych pokarmów. Konsultacja z pediatrą Twojego dziecka i / lub skierowanie do dietetyka dziecięcego może być konieczna, aby upewnić się, że Twoje dziecko otrzymuje odpowiednie składniki odżywcze. Terapia wrażliwości smakowej zwykle nie jest konieczna, chyba że dziecko nie przybiera na wadze, traci na wadze, ma częste epizody odmowy jedzenia, ma skrajne reakcje na pokarmy lub wykazuje problemy z żuciem i / lub połykaniem pokarmu. Konsultacja z terapeutą zajęciowym może określić, czy terapia jest potrzebna

018.Czym jest wrażliwość wzrokowa i węchowa?

Wrażliwość wzrokowa to dyskomfort związany z tym, co widać. Najczęstszą wrażliwością wzrokową jest światło. Dzieci z chorobą Alzheimera mogą nadmiernie reagować na jasne, fluorescencyjne, neonowe i migające światła. Unikanie uciążliwego światła może być trudne. Możesz sterować oświetleniem w swoim domu, usuwając wszystkie świetlówki i kupując żarówki trójdrożne, aby dostosować się do różnych preferencji członków rodziny. Umożliwienie dziecku wybrania okularów przeciwsłonecznych do samochodu może pomóc zmniejszyć wrażliwość na jasne słońce. Przyciemniane klosze z tyłu , okna mogą również zminimalizować jasne światło słoneczne. Węch to uczucie węchu. Niektóre dzieci i nastolatki z AD mogąże być bardzo wrażliwy na zapachy z otoczenia. Kiedy oni są świadomi aromatów, których nie lubią, mogą być raczej niewrażliwi na uczucia innych i wydawać impulsywne komentarze, takie jak "Twój dom śmierdzi!" Inne aromaty mogą nie być oczywiste dla Twojego dziecka, że są dla niego irytujące. Może narzekać na bóle głowy lub wykazywać zmiany nastroju. Podobnie jak w przypadku innych rodzajów wrażliwości sensorycznej, warto uważnie obserwować zmiany nastroju i zachowania oraz sprawdzić, czy istnieją jakieś powiązania z aromatami. Jeśli Twoje dziecko skarży się na określone zapachy lub obserwujesz wzorce związane z zapachami, warto spróbować je wyeliminować, jeśli to możliwe



Odwiedzin: 318
Dzisiaj: 10
On-line: 1
Strona istnieje: 38 dni
Ładowanie: 0.482 sek


[ 105 ]