Porady Wujka Barnaby

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Pamiętaj, że do tej pory Ty i Twoje dziecko uczestniczyliście w grach towarzyskich twarzą w twarz, w których rozpoczynaliście zabawę ruchową (łaskotanie) lub śpiewaliście piosenkę („Śliska Rybka”) i stopniowo robiliście pauzę w połowie lub przed wykonaniem czynności, z napięciem czekając, aż dziecko da Wam sygnał do kontynuowania zabawy (mówiąc „łaskotanie” lub patrząc na Was). Robicie to już od jakiegoś czasu, więc prawdopodobnie Wasze dziecko teraz łatwo komunikuje się z Wami wzrokiem, gestami, mimiką lub dźwiękami, aby dać Wam znać, żebyście kontynuowali lub „zrobili to jeszcze raz”. Gdy Wasze dziecko będzie łatwo i często komunikować ten cel, możecie zacząć skupiać się na nauce naśladowania jednego z kluczowych ruchów wykorzystanych w piosence lub grze. Oto sekwencja kroków, dzięki której nauczycie dziecko naśladować gesty/ruchy:

* Wybierz ulubioną, dobrze wyćwiczoną piosenkę lub grę, a następnie wybierz ruch, który jest bardzo łatwy do wykonania (unoszenie rąk, złączenie rąk, klaskanie itp.) z układu, który Twoje dziecko naprawdę lubi!

* Naucz dziecko naśladować ten gest, rozpoczynając piosenkę; następnie, gdy nadejdzie czas na gest w piosence, rozpocznij gest, a następnie zatrzymaj się i pomóż (podpowiedź) dziecku go wykonać. Podpowiedź oznacza udzielenie dziecku pomocy, aby wykonać czynność, którą chcesz, aby wykonało. Podpowiedź może polegać na delikatnym dotknięciu części ciała, którą chcesz, aby wykonało dziecko (dotknięcie łokcia, aby podpowiedź do uniesienia rąk w górę) lub, w razie potrzeby, na fizycznym kierowaniu ciałem dziecka podczas wykonywania czynności (uniesienie rąk w górę). Z czasem celem jest stopniowe zmniejszanie podpowiedzi. Na przykład, jeśli prowadziłeś ręce dziecka przez ruch, zacznij stopniowo zmniejszać intensywność wskazówek, aż do momentu, gdy będziesz jedynie na krótko dotykał jego łokci, zachęcając je do uniesienia rąk w górę lub wskazywania na jego ramiona. W końcu możesz całkowicie zrezygnować z podpowiedzi, aby dziecko wykonywało wszystko samodzielnie, naśladując Cię.

* Gdy dziecko naśladuje ruch z Twoją pomocą, kontynuuj * Staraj się nie manipulować dłońmi dziecka po kilku pierwszych podpowiedziach. Zamiast tego podpowiadaj mu ruchy nadgarstkiem, ramieniem, łokciem lub barkiem, aby dziecko nie myślało, że oczekuje się od ciebie podania rąk, żebyś mógł się ruszyć. Zawsze kontynuuj piosenkę po wykonaniu gestu przez dziecko, z pomocą lub bez. To jest wzmocnienie, czyli nagroda.

Ucz tylko jednego gestu na raz. Na przykład, jeśli uczysz „Itsy-Bitsy Spider”, możesz nauczyć dziecko gestu „pajączka”, każąc mu kilkakrotnie złączyć palce obu dłoni. Poproś dziecko, aby naśladowało ten gest za każdym razem, gdy go używasz. Nie zaczynaj jednak uczyć dziecka drugiego gestu („Spadł deszcz”), dopóki nie nauczy się samodzielnie wykonywać „pajączka”. Nadal będziesz śpiewać piosenkę i samodzielnie wykonywać wszystkie gesty, ale będziesz uczyć dziecko gestu po jednym, aż dziecko będzie wykonywało jakąś jego wersję samodzielnie, często i z łatwością.

* Nie bądź perfekcjonistą. Im szybciej Twoje dziecko samodzielnie wykona jakiś gest, tym lepiej. Nie martw się, jeśli na początku gesty będą niepełne, „niedbałe” lub niedokładne. Tak samo, jak zachęcałeś dziecko do naśladowania wokalizacji poprzez reagowanie na dźwięk, tak teraz zachęcaj je do naśladowania gestów poprzez pozytywną reakcję na każdy ruch odpowiednią częścią ciała (np. lekkie poruszanie palcami podczas wykonywania gestu pająka). Gesty mogą stać się bardziej precyzyjne później.

* Niektóre gesty są często używane w wielu piosenkach. Na przykład klaskanie w dłonie pojawia się w utworach „Pattycake”, „Open, Shut Them” i „If You’re Happy and You Know It”. Gdy Twoje dziecko zacznie naśladować klaskanie w dłonie w jednej z piosenek, zachęć je do robienia tego również w innych piosenkach, w których występuje ten gest. Im więcej ćwiczeń naśladowania i wykorzystania gestów Twoje dziecko będzie wykonywać, tym lepiej. Oto kilka dodatkowych ćwiczeń rozwijających naśladowanie gestów:

* Dodaj mimikę twarzy (uśmiechy, nadąsane miny, udawane płacze, zaskoczone miny) do swoich sensorycznych nawyków społecznych. Wyolbrzymiaj emocje, aby zachęcić dziecko do zwracania uwagi na Twoją twarz i zachęcaj je do naśladowania. Oczywiście nie możesz fizycznie pomóc dziecku w uśmiechu ani marszczeniu brwi, ale możesz nadać tym mimikom znaczenie za pomocą języka i gestów. Możesz jednak dotknąć twarzy dziecka jako zachęty.ćwiczenie, aby dziecko odczuwało przyjemność z ćwiczenia jako „nagrodę” za naśladowanie ruchu.

* Staraj się nie manipulować dłońmi dziecka po kilku pierwszych podpowiedziach. Zamiast tego podpowiadaj mu ruchy nadgarstkiem, ramieniem, łokciem lub barkiem, aby dziecko nie myślało, że oczekuje się od ciebie podania rąk, żebyś mógł się ruszyć. Zawsze kontynuuj piosenkę po wykonaniu gestu przez dziecko, z pomocą lub bez. To jest wzmocnienie, czyli nagroda.

Ucz tylko jednego gestu na raz. Na przykład, jeśli uczysz „Itsy-Bitsy Spider”, możesz nauczyć dziecko gestu „pajączka”, każąc mu kilkakrotnie złączyć palce obu dłoni. Poproś dziecko, aby naśladowało ten gest za każdym razem, gdy go używasz. Nie zaczynaj jednak uczyć dziecka drugiego gestu („Spadł deszcz”), dopóki nie nauczy się samodzielnie wykonywać „pajączka”. Nadal będziesz śpiewać piosenkę i samodzielnie wykonywać wszystkie gesty, ale będziesz uczyć dziecko gestu po jednym, aż dziecko będzie wykonywało jakąś jego wersję samodzielnie, często i z łatwością.

* Nie bądź perfekcjonistą. Im szybciej Twoje dziecko samodzielnie wykona jakiś gest, tym lepiej. Nie martw się, jeśli na początku gesty będą niepełne, „niedbałe” lub niedokładne. Tak samo, jak zachęcałeś dziecko do naśladowania wokalizacji poprzez reagowanie na dźwięk, tak teraz zachęcaj je do naśladowania gestów poprzez pozytywną reakcję na każdy ruch odpowiednią częścią ciała (np. lekkie poruszanie palcami podczas wykonywania gestu pająka). Gesty mogą stać się bardziej precyzyjne później.

* Niektóre gesty są często używane w wielu piosenkach. Na przykład klaskanie w dłonie pojawia się w utworach „Pattycake”, „Open, Shut Them” i „If You’re Happy and You Know It”. Gdy Twoje dziecko zacznie naśladować klaskanie w dłonie w jednej z piosenek, zachęć je do robienia tego również w innych piosenkach, w których występuje ten gest. Im więcej ćwiczeń naśladowania i wykorzystania gestów Twoje dziecko będzie wykonywać, tym lepiej. Oto kilka dodatkowych ćwiczeń rozwijających naśladowanie gestów:

* Dodaj mimikę twarzy (uśmiechy, nadąsane miny, udawane płacze, zaskoczone miny) do swoich sensorycznych nawyków społecznych. Wyolbrzymiaj emocje, aby zachęcić dziecko do zwracania uwagi na Twoją twarz i zachęcaj je do naśladowania. Oczywiście nie możesz fizycznie pomóc dziecku w uśmiechu ani marszczeniu brwi, ale możesz nadać tym mimikom znaczenie za pomocą języka i gestów. Możesz jednak dotknąć twarzy dziecka jako zachęty.

* Do imitacji mimiki twarzy należy stosować przesadzone i nieco spowolnione ruchy. Na przykład, z balonikiem lub bańkami mydlanymi, zbliż się do dziecka – na podłodze, twarzą w twarz. Napnij mocno policzki i dmuchaj powoli i dramatycznie. Ta dramatyczna gra podpowiada dziecku, co się wydarzy, i pomaga mu zauważyć i odczytać niewerbalne komunikaty. Jednocześnie jednak skupia uwagę dziecka na mimice. Gdy dziecko pozna znaczenie gestu, zatrzymaj się na chwilę, zademonstruj go dziecku i poczekaj, aż je naśladuje, prosząc o wykonanie. Ponownie, na początku nie oczekujesz dokładnych imitacji. Jeśli dziecko lekko otworzy usta, widząc, że wykonujesz gest dmuchania, to wspaniale!

Dwuletnia Amber uwielbia zabawę z balonami. Jej mama zaczyna powoli i dramatycznie nadmuchiwać balonik, a następnie zdejmuje z niego usta, patrzy na Amber i wykonuje gest dmuchania, wydymając policzki. Zatrzymuje się, z napięciem czekając, czy Amber naśladuje gest. Niezależnie od tego, czy Amber naśladuje, czy nie, mama mówi: „Dmuchaj balonik”, dramatycznie nadyma policzki, wydaje dźwięki dmuchania, po czym dmucha ponownie i puszcza balonik, aby Amber mogła go gonić. Po kilku dniach Amber zaczyna oczekiwać nadmuchanych policzków i naśladuje gest (w przybliżeniu) podczas pauzy w oczekiwaniu. Po kilku kolejnych dniach mówi również mniej więcej taką samą wersję „Dmuchaj”.

* Zabawa w imitację twarzy przed dużym lustrem często pomaga dziecku nauczyć się imitacji twarzy, takich jak dmuchanie, maliny, wydawanie dźwięku pękania ust, całowanie buziaków i tym podobne, i staje się bardzo fajną zabawą.

Oto kilka pomysłów na wykorzystanie innych codziennych aktywności do rozwijania nawyków mimicznych i głosowych:

* Podczas przewijania — gdy dziecko leży przed tobą, skupione na twojej twarzy — to doskonały moment na rozwijanie zabawnych min i nawyków głosowych, takich jak miny zwierząt i odgłosy, piosenki z literami alfabetu lub cyframi, kręcenie językiem i maliny. Połóż kazoo na przewijaku i używaj go do wydawania zabawnych dźwięków podczas przewijania. To również czas na wibrowanie brzuszka, zabawę w „przerażające paluszki” lub „a kuku” i tak dalej.

* Przebieranie się pozwala również na zabawę w „a kuku” z koszulkami; efekty dźwiękowe do „śmierdzących butów, śmierdzących skarpetek, śmierdzących stóp”; wibrujące brzuchy; „Ta mała świnka” i tak dalej.

* Posiłki również oferują czas na duże efekty mimiczne i głosowe — miny i dźwięki „pycha” dla pysznych potraw; miny i dźwięki „obrzydliwe” dla jedzenia, którego twoje dziecko nie toleruje; dźwięki i gesty związane z piciem; dźwięki i gesty związane z jedzeniem; Zlizywanie czegoś dobrego z palca; używanie języka do lodów lub marchewki z masłem orzechowym. Jeśli Twoje dziecko siedzi w krzesełku do karmienia, a Ty siedzisz niemal naprzeciwko niego, jesteś w najlepszej pozycji, aby zwrócić uwagę dziecka na swoją twarz i głos.

* Nazywaj i reaguj gwałtownie na nieoczekiwane zdarzenia, które mają miejsce w ciągu dnia. Używaj wielkiego „ojej” i zaskoczonej miny, gdy coś spada. Używaj „och, nie” i wielkiego wyrazu twarzy, gdy budujesz wieżę i ona się zawala. Używaj wielkiego „trzask”, gdy zderzają się samochody. Kiedy Twoje dziecko się zrani, powiedz: „Owie, masz owie” z wielkim wyrazem twarzy, badając owie i pocieszając je. Następnie daj mu dużego, głośnego całusa, pokazując „wszystko w porządku”.

* Uwaga! Naśladowanie ruchów twarzy i dźwięków jest o wiele trudniejsze dla

małych dzieci z autyzmem niż naśladowanie czynności na przedmiotach. Prawdopodobnie zobaczysz, jak Twoje dziecko naśladuje Twoje czynności na przedmiotach, zanim zacznie naśladować ruchy ciała i twarzy lub piosenki. Nie martw się tym – to typowy sposób, w jaki naśladowanie rozwija się u większości małych dzieci z ASD. Po prostu podtrzymuj różne sensoryczne rutyny społeczne, dodając nowe co tydzień, podtrzymując stare, a prędzej czy później Twoje dziecko zacznie naśladować niektóre czynności lub dźwięki. Nie zapomnij liczyć się z tym, że Twoje dziecko kiedyś będzie je naśladować. Czekaj, pomóż dziecku naśladować, a następnie kontynuuj zabawę.

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Uzasadnienie. W tym momencie opracowałeś/aś interaktywne gry, które nauczą Twoje dziecko naśladowania dźwięków i czynności za pomocą przedmiotów podczas różnych aktywności. Następnym krokiem jest nauczenie dziecka, jak zwracać uwagę na gesty dłoni i ruchy fizyczne, które są częścią Twoich piosenek i sensorycznych gier społecznych, oraz jak je naśladować. Pamiętaj, że w rozdziale 6 omawialiśmy, jak tworzyć zabawne, krótkie rutyny społeczne z określonymi czynnościami i słowami („a kuku”, „so big”) lub piosenki z zabawami paluszkowymi lub innymi rodzajami ruchów („Itsy-Bitsy Spider”, „London Bridge”, „If You’re Happy and You Know It”). Teraz czas nauczyć dziecko naśladować niektóre z różnych gestów, ruchów ciała i czynności fizycznych, które naturalnie wykonywałeś/aś podczas tych rutyn. Ćwicz strategie przedstawione poniżej podczas znanych i przyjemnych sensorycznych rutyn społecznych, aby nauczyć dziecko kojarzenia słów i rytmów piosenek i gier z ważnymi ruchami, które są częścią gry. Na przykład „The Wheels on the Bus” kojarzy się z ruchem kręcenia ramionami; zabawa w chowanego wiąże się z ukrywaniem twarzy za dłońmi i otwieraniem ich, gdy się mówi „Bu!”; i tak dalej.

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Pamiętasz Malika? To mały chłopiec, który ma tendencję do wkładania przedmiotów do buzi, zamiast się nimi bawić, a jego mama ćwiczyła gry z użyciem ust, aby zachęcić Malika do wydawania dźwięków. Jak dotąd mama zauważyła, że ​​gry pomagają Malikowi wydawać dźwięki „bb”, „ooo” i „ah”. Chociaż Malik nie bawi się przedmiotami, mama nie lubi pomijać tego kroku. Po namyśle mama dochodzi do wniosku, że używanie jednej zabawki do gry na zmianę, zamiast podwójnych zestawów, może zminimalizować branie przedmiotów do buzi przez Malika i potencjalnie pomóc mu nauczyć się naśladować czynności. Mama rozważa różne zabawki i stwierdza, że ​​jeśli zabawka robi coś, gdy się ją pcha lub ciągnie, może na tyle zafascynować Malika, że ​​nie będzie chciał jej gryźć. Wyjmuje rakietę; kiedy naciska przycisk, z jej szczytu wyskakuje kółko i ląduje na podłodze. Mama kładzie rakietę na podłodze między sobą a Malikiem. Mówi mu: „Patrz. Pchaj”. Tymczasem kółko wystrzeliwuje pionowo w górę i ląduje kilka stóp od Malika. Mama mówi: „Chodźmy”, bierze go za rękę, by podniósł kółko i położył je na rakiecie. Mama ponownie mówi: „Patrz. Pchaj” i wystrzeliwuje kółko w powietrze. Tym razem mama wskazuje miejsce, w którym wylądowało kółko i mówi do Malika: „Ty to rozumiesz”. Malik patrzy na kółko, ale nie wstaje od razu. Zamiast wstać sama, mama czeka i zachęca Malika do podniesienia kółka, wskazując na nie i mówiąc ponownie: „Ty to rozumiesz”. Tym razem Malik podnosi kółko, ale nie podaje go mamie. Jednak on też nie wkłada go do buzi, więc to jest postęp. Mama przysuwa rakietę bliżej Malika i mówi: „Załóż”, odnosząc się do koła. Następnie pomaga Malikowi wykonać akcję, a następnie mówi: „Pchaj”, pomagając mu wystrzelić koło. Po wylądowaniu Malik podbiega po koło i przynosi je z powrotem, żeby założyć rakietę. Mama mu pomaga i razem naciskają przycisk. Teraz grają w grę turową z przedmiotem, a mama nigdy nie sądziła, że ​​to możliwe. Zdała sobie sprawę, że użycie zabawki, którą oboje mogą się bawić na zmianę i dzielić, może być najlepszą strategią na rozbudowanie repertuaru zabaw Malika, przynajmniej do czasu, aż rozwinie więcej umiejętności. Mama jest tak podekscytowana tym postępem, że dodaje do gry jedną nową akcję. Trzyma koło przed okiem i mówi: „Buu, widzę cię”, a następnie łaskocze Malika. Lubi być łaskotany i cieszy się z tej odmiany gry. Mama zerka przez kółko, gdy znów ląduje na podłodze, i znów go łaskocze. Potem pomaga Malikowi przyłożyć kółko do jego oka i mówi: „Widzisz, mamo”. Malik nie naśladuje jeszcze tej czynności samodzielnie, ale wciąż angażuje się w zabawę i podoba mu się następująca po niej czynność – łaskotanie – więc mama postanawia, że ​​łaskotanie stanie się kolejną czynnością, którą może naśladować. Teraz mają wiele czynności w grze z przedmiotem, które mama i Malik mogą wykonywać razem.

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Tata Claire nadal lepi zwierzątka z plasteliny, aby rozwijać u Claire umiejętność imitacji głosu. Jej ulubionymi zwierzątkami są pies, kot i krowa, a teraz będzie próbowała naśladować dźwięki. Tata Claire chciałby pomóc jej nauczyć się używać przedmiotów podczas zabaw z plasteliną, zamiast tylko go obserwować, więc kładzie kilka różnych przyborów (foremkę do pizzy, wałek i widelec) obok ciasta i foremek do ciastek. Wie, że Claire będzie chętniej naśladować nowe czynności, jeśli będą one częścią jej ulubionej zabawy – obserwowania, jak tata lepi zwierzątka. Lepi zwierzątko, a kiedy Claire pokazuje, że jest gotowa na kolejne, tata wyjmuje wałek i wygładza ciasto. Następnie bierze foremkę do ciastek w kształcie krowy i podaje ją córce, pomaga jej zrobić krowę, a następnie wydaje odgłos zwierzęcia, który Claire uwielbia. Ponownie rozwałkowuje ciasto i podaje jej kota. Claire bierze go i przesuwa do ciasta. Szybko lekko popycha jej dłoń, żeby foremka weszła, a potem wyciąga kota i wydaje ten dźwięk. Kontynuują zabawę, a Claire teraz wkłada foremki do ciasta, gdy jej jedną daje. W ciągu najbliższych kilku dni pomoże jej dodać do zestawu krok z wałkiem.

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

____ Mam do dyspozycji podwójne zestawy zabawek lub wiele przedmiotów, których mogę używać z moim dzieckiem.

____ Często naśladuję czynności mojego dziecka za pomocą przedmiotów.

____ Czasami pokazuję wariacje czynności mojego dziecka, a także

różne czynności w zabawie i zachęcam je do naśladowania moich czynności za pomocą przedmiotów.

____ Moje dziecko i ja możemy wymieniać się przedmiotem, kiedy zmieniamy się w jego ruchy.

____ Jestem świadomy uwagi, jaką moje dziecko poświęca moim czynnościom i potrafię „czuć”,kiedy mogę wykonywać dłuższe ruchy, a kiedy muszę wykonywać je bardzokrótko.

____ Znalazłem okazje do naśladowania mojego dziecka w większości naszych codziennych czynności; teraz robienie tego wydaje się niemal automatyczne.

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Oto kilka pomysłów na wykorzystanie podwójnych zestawów zabawek do nauki naśladowania:

* Zestawy instrumentów muzycznych – takie jak dwa bębny i dwie pary pałeczek lub dwa komplety marakasów – można wykorzystać w zabawnych aktywnościach, wykonując różne ruchy, aby nauczyć dziecko naśladowania. Naśladuj ruchy dziecka przez kilka powtórzeń, a następnie zaprezentuj coś innego. Możesz też rozpocząć zabawę, uderzając pałeczkami w bęben lub potrząsając marakasami, a jeśli dziecko naturalnie nie przyłączy się do zabawy, pomóż mu naśladować ruch. Odpowiedz na swoją kolej, dodając słowa, efekty dźwiękowe, a nawet piosenkę. Następnie zrób pauzę i zachęć dziecko do wykonania ruchu. Spróbuj poczekać sekundę lub dwie, aby sprawdzić, czy dziecko będzie Cię naśladować. Jeśli tego nie zrobi, zachęć je do naśladowania, dopinguj je, a po naśladowaniu pozwól mu grać przez kilka minut, jak zechce. * Innym, przydatnym sposobem na wprowadzenie nowego instrumentu jest trzymanie obu zestawów przedmiotów i zademonstrowanie dziecku, jak korzystać z instrumentu (upewnij się, że demonstrujesz czynność, którą dziecko potrafi wykonać). Następnie podaj dziecku pasujący instrument do naśladowania (wzmocnieniem jest tutaj interesujący dźwięk wydawany przez instrument). Jeśli nie próbuje naśladować szybko, zachęć je do tego. Jeśli próbuje, ale nie do końca mu się to udaje, pomóż mu dokończyć naśladowanie. Komentuj entuzjastycznie (np. „Uderzyłeś w niego!”) i powtórz czynność. Kontynuuj naprzemienne ruchy, a gdy te czynności staną się nieco powtarzalne lub nudne, zmień je: uderzaj w bęben ręką zamiast pałeczkami lub użyj marakasów do uderzania w podłogę. Następnie kontynuuj naprzemienne ruchy, aby pomóc dziecku naśladować te nowe czynności.

* Zabawki wieloelementowe (takie jak pociągi, klocki, piłki lub puzzle) również mogą być używane do nauki naśladowania przedmiotów. Na początku może być konieczne ograniczenie liczby elementów do zaledwie kilku, aby pomóc dziecku skupić na Tobie uwagę. Najpierw zobacz, jaką czynność Twoje dziecko wykonuje z przedmiotem, a następnie naśladuj ją z Twoim przedmiotem, dodając proste zwroty, aby opowiedzieć o aktywności. Po kilku rundach naśladowania czynności Twojego dziecka, rozwiń lub zmień aktywność, pokazując dziecku coś nowego do zrobienia z przedmiotem. Na przykład, Twój pociąg może zderzyć się z pociągiem Twojego dziecka lub spaść z torów. Być może będziesz musiał powtórzyć czynność kilka razy i stworzyć dużą ekspozycję, aby pomóc dziecku docenić czynnik zabawy. Następnie zatrzymaj się, poczekaj i (jeśli to konieczne) pomóż dziecku naśladować czynność — zderzy swój pociąg z Twoim lub strąci pociąg z torów. Wróć następnie do pierwotnej czynności, którą Twoje dziecko wykonywało z przedmiotem, jeśli jest to konieczne, aby utrzymać zainteresowanie i uwagę, a po kilku rundach ponownie zamodeluj nową czynność i pomóż dziecku ją naśladować. Postępuj zgodnie z tą formułą: naśladuj ulubioną czynność swojego dziecka, a następnie pokaż mu nową czynność (może to być coś innego – rozbicie się, toczenie, okrążanie pociągu) i pomóż dziecku szybko ją naśladować.

* Wyjdź poza zabawę. Naśladowanie przedmiotów to aktywność, która może mieć miejsce za każdym razem, gdy dziecko trzyma jakiś przedmiot. Istnieje wiele możliwości naśladowania dziecka podczas posiłków (branie kęsów łyżeczką, używanie rąk, picie z kubka, uderzanie łyżką o tacę itp.). Dzieci często gadają podczas posiłków, więc powinny istnieć również możliwości naśladowania dźwięków wydawanych przez dziecko. Kąpiel również oferuje wiele możliwości – zabawy z zabawkami do kąpieli, a także zabawy z wodą (chlapanie, polewanie, puszczanie baniek mydlanych, myjki). Można również korzystać z książeczek dla maluchów, które zachęcają do wykonywania czynności (dziurki do wbicia, drzwiczki do otwarcia itp.).

Jeśli śledziłeś(-aś) i wykonałeś(-aś) poprzednie ćwiczenia, znajdziesz sposoby na wykorzystanie zabawek i przedmiotów gospodarstwa domowego do naśladowania swojego dziecka i zaczniesz uczyć je, jak naśladować Twoje działania za pomocą przedmiotów. Sprawdź, czy zgadzasz się z większością stwierdzeń z poniższej listy kontrolnej. Jeśli tak, posiadasz teraz ważne umiejętności nauczania dziecka naśladowania nowych działań – wiedzę, którą wykorzystasz w kroku 3. Jeśli nie, zacznij eksperymentować podczas zabawy i opieki, aż znajdziesz metody, które sprawdzą się w przypadku każdego stwierdzenia.

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Do tego pierwszego ćwiczenia będziesz potrzebować kilku pasujących zestawów przedmiotów dostępnych podczas różnych zajęć. Upewnij się, że stoisz bezpośrednio przed dzieckiem, a Twoje przedmioty są umieszczone przed pasującymi przedmiotami. Pamiętaj, że szybkość, z jaką przejdziesz przez sekwencję kroków naśladowania dziecka, będzie zależeć od tego, jak Twoje dziecko zareaguje na każdy z nich. Jeśli dziecko szybko się zaangażuje, obserwuje, jak naśladujesz i zaczyna naśladować Twoje działania, możesz przejść przez każdy z tych kroków już podczas pierwszej sesji. Jeśli jednak Twoje dziecko Cię nie obserwuje lub nie naśladuje chętnie wprowadzanych przez Ciebie działań, poświęć więcej czasu na każdy krok (co najmniej jeden dzień, jeśli nie dłużej), aż zobaczysz oczekiwaną reakcję, zanim przejdziesz do następnego kroku. Oto sekwencja zabawek dopasowujących lub wieloelementowych:

* Zacznij od naśladowania czynności dziecka za pomocą własnych materiałów i oznaczania przedmiotów i czynności, których używa dziecko. Na przykład, jeśli Twoje dziecko toczy samochodzik tam i z powrotem, Ty będziesz toczyć swój samochodzik tam i z powrotem dokładnie tak samo, jak robi to Twoje dziecko. Kiedy Twoje dziecko przestanie toczyć swój samochodzik, zatrzymaj również swój. Kiedy zacznie znowu toczyć, Ty też zacznij. Twoje dziecko prawdopodobnie zacznie eksperymentować, aby sprawdzić, czy uda mu się zmusić Cię do zrobienia tego, co ono robi. Może się uśmiechnąć, a nawet nawiązać kontakt wzrokowy, wyraźnie ciesząc się zabawą i siłą, jaką ma, zmuszając Cię do zrobienia tego, co ono robi!

* Po tym, jak przez jakiś czas będziesz dokładnie naśladować czynności dziecka, wprowadź odmianę wykonywanej czynności. Na przykład możesz toczyć samochodzik szybciej lub wolniej, albo toczyć go po swoim ciele, a nie po podłodze, i tak dalej. Zatrzymaj się i czekaj z niecierpliwością, a zobaczysz, czy dziecko spontanicznie zacznie naśladować te nowe warianty. Przez cały czas pamiętaj o nazywaniu czynności („Samochód toczy się! Samochód toczy się szybko! Samochód toczy się wolno. Samochód się rozbija!”).

* Po kilku próbach naśladowania dziecka, wykonując czynność lub jej wariant, zmień czynność na inną (o mniej więcej tym samym poziomie trudności) i pokaż dziecku nową czynność na dużym ekranie. Najlepiej zacząć od wprowadzenia innej czynności, którą dziecko już widziało, jak wykonuje z przedmiotem. Na przykład, jeśli wcześniej widziałeś, jak dziecko toczy i uderza samochodem, a Ty naśladowałeś to, możesz zacząć nim uderzać. Nazwij czynność („Bang-bang!”) i powtórz ją kilka razy. Jeśli dziecko jest zainteresowane tym, co robisz, czekaj z niecierpliwością i obserwuj, czy naśladuje wprowadzoną czynność. Jeśli nie, pomóż mu (pochwal) naśladować Cię. Aby zachęcić je do wykonania nowej czynności z zabawką, delikatnie poprowadź je przez nowy ruch, trzymając dłoń na jego dłoni.

* Gdy dziecko wykona nową czynność, pochwal je z entuzjazmem i pozwól mu przez minutę robić to, na co ma ochotę, z zabawką. Naśladuj dziecko kilka razy, a następnie ponownie pokaż nową czynność. Ponownie zrób duży pokaz, poczekaj, aż dziecko Cię naśladuje, w razie potrzeby poproś je o to, pochwal, a następnie pozwól dziecku na kilka minut kontrolować materiały. To podstawowa metoda nauki naśladowania czynności na przedmiotach.

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Uzasadnienie. Naśladowanie czynności dziecka za pomocą przedmiotów skupia jego uwagę na tym, co robisz, daje ci specyficzny słownik przedmiotów i czynności do opowiadania o aktywności dziecka oraz daje dziecku poczucie, że dwie osoby robią coś razem – czyli na zasadzie wzajemności. Naśladowanie wymaga przejścia na zmianę do kolejnego kroku: naśladowania. Powinno to wydłużyć czas, jaki dziecko spędza na czynnościach społecznie skoordynowanych, i najprawdopodobniej zwiększy motywację dziecka do naśladowania twoich działań. Badania przeprowadzone przez jednego z amerykańskich autorów (G. D.)1 wykazały, że gdy rodzice naśladują to, co robią ich dzieci, dzieci z autyzmem zaczynają nawiązywać częstszy kontakt wzrokowy i częściej uśmiechać się do rodzicówpodczas zabawy naśladowczej. Dzieci zauważają, że rodzice je naśladują i czerpią z tego przyjemność. Naśladowanie czynności dziecka za pomocą przedmiotów może również zwiększyć elastyczność, kreatywność i różnorodność zabawy dziecka. Naszym celem na tym etapie jest to, aby dzieci z ASD zwracały uwagę nie tylko na przedmioty, które trzymamy, ale, co ważniejsze, na to, co z nimi robimy. Uczenie ich naśladowania innych daje im możliwość samodzielnej nauki, a także pozwala nam uczyć nowych umiejętności poprzez modelowanie, dzięki czemu możemy zapewnić im nowe sposoby zabawy przedmiotami i poszerzyć ich repertuar pomysłów i działań. Oto kilka ćwiczeń, które pomogą Twojemu dziecku naśladować czynności wykonywane na przedmiotach.

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Malik to 26-miesięczny chłopiec z autyzmem, który nie wydaje dźwięków ani nie mówi i wydaje się, że ciągle się ślini. Jego matka mówi, że nie wydaje się szczególnie zainteresowany zabawkami i woli je ssać lub gryźć. zamiast angażować się w zabawę. Nie jest pewna, od czego zacząć naukę naśladowania głosu Malika, biorąc pod uwagę jego brak zainteresowania zabawkami oraz bardzo ograniczone umiejętności mowy i komunikacji. Po zapoznaniu się z listą kontrolną aktywności z kroku 1, mama Malika czyta o zabawie z użyciem zabawek ustnych, które stymulują ruchy motoryczne i wydobywają dźwięki. Postanawia spróbować, ponieważ zabawki lub przedmioty mogą nie działać od razu na Malika. Sadza Malika na krześle i siada przed nim, aby zapewnić mu dobre ustawienie twarzą w twarz. Rozpoczyna zabawę, mówiąc „oooaaahhh”, jednocześnie głaszcząc się po ustach. Malik obserwuje z ciekawością, ale nie wyciąga ręki. Ponownie wydaje dźwięk własnymi ustami, a następnie głaszcze Malika po ustach. On nie wydaje dźwięku, ale lekko otwiera usta, aby wysunąć język. Mama wydaje dźwięk za niego, głaszcząc go po ustach, a następnie wraca do swoich ust, przesadnie podnosząc wysokość i intensywność dźwięku. Ciągle zmienia głosy między swoimi ustami a ustami Malika, robiąc pauzy, gdy Teraz kolej Malika, aby sprawdzić, czy naśladuje dźwięk. Chociaż Malik nie wydaje dźwięku, nadal wystawia język, więc mama postanawia urozmaicić zabawę i wystawia język, poruszając nim w przód i w tył, mówiąc „aaaaaa”. Dodała inną akcję, aby zobaczyć, jak Malik zareaguje. Nadal uważnie wpatruje się w twarz mamy i okazuje zainteresowanie zabawą. Ponownie wystawia język. Mama rusza językiem, a on to powtarza. Dodaje dźwięk „aaaa” do ruchu języka, a on ponownie wystawia język i wydaje cichy dźwięk. Jest bardzo podekscytowana tym rozwojem sytuacji. Postanawia ćwiczyć te zabawy ustami podczas innych czynności opiekuńczych, kiedy Malik i ona mogą być twarzą w twarz, takich jak przewijanie i posiłki. W ciągu kilku dni niezawodnie naśladuje jej wystawianie języka.

https://www.remigiuszkurczab.pl/aspergeraut.php

Trzyletnia Claire cierpi na autyzm i od czasu do czasu wydaje dźwięki, choć nie są one skierowane do jej rodziców. Jej rodzice opisują te dźwięki jako bardziej przypominające wydechy (np. „haa”) niż próby przekazania słowa i nie byli pewni, jak na nie zareagować. Podczas jednej z ulubionych zabaw Claire – lepienia kształtów z masy plastycznej – jej tata zaczyna nazywać foremki do ciastek i opisywać ruchy, lepiąc zwierzątka z masy plastycznej. Dodaje też dźwięki do zwierząt, gdy pokazuje je Claire: „Patrz, Claire, piesek”, Piesek mówi „hau hau” lub „Ptak robi „ćwierkać ćwierkać”. Po kilkukrotnym powtórzeniu tego tematu tata Claire zatrzymuje się, podnosi kolejne zwierzę i czeka, aż Claire naśladuje dźwięk. Nie naśladuje, ale to w porządku i tata kontynuuje czynność. Ale potem, gdy Claire patrzy w dół na stół i podnosi zwierzę, które właśnie zrobiła, wydaje wydychany dźwięk. Tata przypomina sobie, co przeczytał w tym rozdziale i od razu naśladuje dźwięk. Po kilku sekundach tata Claire powtarza dźwięk ponownie, ale tym razem czyni go nieco głębszym. Claire patrzy w górę i lekko się uśmiecha. Tata powtarza dźwięk, jeszcze bardziej go wyolbrzymiając. Uśmiech Claire się poszerza. Teraz tata pyta Claire: „Jeszcze raz?” A kiedy patrzy na niego uważnie, on ponownie wydaje ten dźwięk. Tym razem mówi do Claire: „Zrób to” i ponownie modeluje dźwięk. Claire lekko otwiera pyszczek, ale nie wydobywa się z niego żaden dźwięk. Tata uzupełnia dźwięk, a Claire nadal się uśmiecha. Tata wraca do zabawy z plasteliną i unosi psa, sprawiając, że znów mówi „hau hau”. Kiedy Claire sięga, by wziąć psa od taty, wydaje wydychany dźwięk. Nie ma znaczenia, że ​​nie patrzyła na tatę, wydając ten dźwięk. Jej ojciec naśladuje jej dźwięk, a ona go powtarza. On naśladuje go ponownie, a ona powtarza go ponownie. Kolejność wokalna! Jest zachwycony i naśladuje jej dźwięk, a następnie każe psu zrobić „hau hau”, co Claire uwielbia.