Ka: "Eteryczny sobowtór" jednostki stworzony w tym samym czasie co ciało fizyczne. Uważany był za siłę życiową jednostki i przetrwał śmierć. Ka było reprezentowane przez hieroglif dwóch uniesionych ramion.

konto przejściowe : konto, na które płatności są tymczasowo wpłacane, gdy księgowy nie jest pewien, gdzie powinny zostać zaksięgowane

kamera monitorująca : aparat, który robi zdjęcia ludzi w banku

kod akcji : zestaw cyfr i liter odnoszący się do akcji

kwoty obciążające rezerwy : kwoty, które można obciążyć rezerwy firmy

konto zależne : konto jednej z osób fizycznych lub organizacji, które wspólnie posiadają inne konto

karta sklepowa : karta kredytowa wydawana przez duży dom towarowy, która może być używana tylko do zakupów w tym sklepie

kontrola akcji : proces zapewniania utrzymania prawidłowego poziomu zapasów, aby móc zaspokoić popyt, jednocześnie utrzymując koszty utrzymania zapasów na minimalnym poziomie

kontroler akcji : a osoba, która odnotowuje ruchy akcji

kryzys funta szterlinga : spadek kursu wymiany funtów szterlingów

klauzula : warunek w umowie

krok : ruch naprzód

kontrolowany przez państwo : zarządzany przez państwo telewizja kontrolowana przez państwo

kredyt rezerwowy : 1. kredyt, który jest dostępny, jeśli firma go potrzebuje, zwłaszcza kredyt gwarantowany euronotą 2. kredyt,który jest dostępny i z którego można skorzystać, jeśli kraj go potrzebuje, zwłaszcza kredyt gwarantowany przez pożyczkodawcę (grupę banków lub MFW w przypadku kraju członkowskiego), zazwyczaj w dolarach

kredyt stały : dobra reputacja

kwadrat : zrównoważyć swoją pozycję poprzez sprzedaż kontraktów futures

kod sortowania : kombinacja cyfr identyfikująca oddział banku w oficjalnej dokumentacji, takiej jak wyciągi bankowe i czek

kurczyć się : zmniejszać się

kurczenie : 1. ilość, o jaką coś się zmniejsza w celu uwzględnienia kurczenia się 2. straty zapasów w wyniku kradzieży, zwłaszcza przez personel sklepu (nieformalnie)

księgowość jednokrotna : metoda księgowości, w której płatności lub sprzedaż są rejestrowane tylko jednym wpisem na transakcję, zwykle w księdze kasowej

karta inteligentna : karta kredytowa z mikroprocesorem, używana do wypłacania pieniędzy z bankomatów lub zakupów w terminalach EFTPOS

Karta Społeczna : taki sam jak Europejska Karta Społeczna

koszty społeczne : sposoby, w jakie coś wpłynie na ludzi

koszyk zakupowy : koszyk używany do noszenia zakupów (UWAGA: Jego wyimaginowana zawartość jest wykorzystywana do obliczenia wskaźnika cen konsumpcyjnych).

kupujący : osoba kupująca towary w sklepie.

Karta klienta : prawo chroniące prawa kupujących przed nieuczciwymi sklepikarzami lub producentami wadliwych towarów

koszyk zakupowy : pakiet oprogramowania, który rejestruje przedmioty wybierane przez kupującego online wraz z powiązanymi danymi, np. cena przedmiotu i liczba potrzebnych artykułów

krótki : 1. na krótki okres czasu w krótkim terminie w najbliższej przyszłości lub wkrótce mieć krótką pozycję.

krótki weksel : weksel płatny w krótkim terminie

krótka reszta : wydawać klientowi mniej reszty niż należy, przez pomyłkę lub z nadzieją, że nie zostanie to zauważone

krótki kredyt : terminy dające klientowi tylko niewiele czasu na zapłatę

krótka sprzedaż : czynność umawiania się na sprzedaż czegoś w przyszłości, co według Ciebie można kupić za niższą niż uzgodniona cena sprzedaży

krótkoterminowy : 1. na okres tygodni lub miesięcy, aby ulokować pieniądze na krótkoterminowym depozycie. 2. na krótki okres w przyszłości.

krótkoterminowość : rodzaj myślenia lub planowania koncentrujący się na osiąganiu rezultatów w najbliższej przyszłości, a nie na celach długoterminowych

koszty sprzedaży , koszty ogólne sprzedaży : kwota pieniędzy do zapłaty za reklamę, prowizje przedstawicieli i inne wydatki związane ze sprzedażą czegoś

koszt półstały : to samo co koszt półzmienny

koszt półzmienny : kwota pieniędzy zapłacona za wyprodukowanie produkt, który rośnie, choć mniej niż proporcjonalnie, wraz ze wzrostem ilości wytwarzanego produktu.

kapitał starszy : kapitał w formie zabezpieczonych pożyczek dla firmy. Jest on spłacany przed kapitałem podrzędnym, takim jak kapitał własny akcjonariuszy, w przypadku likwidacji.

kapitał własny : 1. wartość spółki, która jest własnością jej zwykłych akcjonariuszy (aktywa spółki pomniejszone o jej zobowiązania) 2. kapitał spółki, który jest inwestowany przez akcjonariuszy, którzy w ten sposób stają się właścicielami spółki

kapitał akcyjny : wartość aktywów spółki przechowywanych w postaci akcji

Komisja Papierów Wartościowych i Giełd : oficjalny organ regulujący rynki papierów wartościowych w USA. Skrót SEC

księga sprzedaży : zapis sprzedaży

krzywa sprzedaży : wykres pokazujący, jak sprzedaż rośnie lub spada

księga sprzedaży : księga, w której wpisywane są dane o sprzedaży do każdego klienta. Nazywana również księgą należności.

księgowy urzędnik sprzedaży : pracownik biurowy, który zajmuje się księgą sprzedaży.

kierownik sprzedaży : osoba zarządzająca działem sprzedaży.

konto oszczędnościowe : konto, na które regularnie wpłaca się pieniądze i które jest oprocentowane, często według wyższej stopy procentowej niż konto depozytowe

kredyt hipoteczny spłacany : kredyt hipoteczny, w którym kredytobiorca spłaca zarówno odsetki, jak i kapitał w okresie kredytu hipotecznego.

kupon zwrotny : formularz dołączony do reklamy kuponowej który należy wypełnić i zwrócić reklamodawcy

kontrola czynszu : rządowa regulacja czynszów

kurs walutowy : to samo co kurs walutowy

książeczka paragonów : książeczka pustych paragonów do wypełnienia przy dokonywaniu zakupów

księga rekordów: księga, w której przechowywane są protokoły ze spotkań

kapitał oparty na ryzyku : międzynarodowo zatwierdzony system obliczania wartości kapitału banku poprzez ocenę ryzyka związanego z jego aktywami (na przykład depozyty gotówkowe i złoto nie są ryzykiem, podczas gdy pożyczki dla krajów trzeciego świata są obarczone wysokim ryzykiem)

klauzula ograniczająca : klauzula w umowie która uniemożliwia komuś zrobienie czegoś

kredyt odnawialny : system, w którym ktoś może pożyczyć pieniądze w dowolnym momencie do uzgodnionej kwoty i kontynuować pożyczanie, spłacając jednocześnie pierwotną pożyczkę. Nazywany również kredytem otwartym

kredyt odnawialny : instrument pożyczkowy, w ramach którego pożyczkobiorca może wybrać liczbę i termin wypłat ze swojego kredytu bankowego, a wszelkie spłacone pieniądze mogą zostać ponownie pożyczone w przyszłości. Pożyczki takie są dostępne zarówno dla firm, jak i klientów indywidualnych.

kredyty odnawialne, kredyt odnawialny : nazywany również kredytem otwartym

kapitał wysokiego ryzyka : o samo co kapitał wysokiego ryzyka

kredyt na rachunku bieżącym : debet, linia kredytowa, karta kredytowa lub podobny system, który pozwala klientom pożyczać do określonego limitu i ponownie pożyczać kwoty wcześniej spłacone, wystawiając czek lub używając karty

koszty bieżące : taki sam jak koszty operacyjne

kołek :utrzymywać lub ustalać coś na określonym poziomie

kapitał częściowo opłacony : kapitał, który reprezentuje akcje częściowo opłacone

korzyść: Dodatkowy przedmiot przyznawany pracownikom przez firmę oprócz ich pensji, np. samochody służbowe lub prywatne ubezpieczenie zdrowotne (nieformalnie) Zarabia dobre wynagrodzenie i dodatkowo ma różnego rodzaju dodatki.

kapitał wpłacony : kapitał w przedsiębiorstwie, który został przekazany przez akcjonariuszy, zazwyczaj w formie płatności za akcje powyżej ich wartości nominalnej

kapitał wpłacony, opłacony kapitał zakładowy : kwota pieniędzy wpłacona na kapitał zakładowy akcji (nie obejmuje kapitału należnego, który nie został jeszcze opłacony)

Klub Paryski : Grupa Dziesięciu, główne światowe potęgi gospodarcze działające w ramach MFW (w rzeczywistości jest ich jedenaście: Belgia, Kanada, Francja, Niemcy, Włochy, Japonia, Holandia, Szwecja, Szwajcaria, Wielka Brytania i USA). Nazywa się go "Klubem Paryskim", ponieważ jego pierwsze spotkanie odbyło się w Paryżu.

konto oszczędnościowe : konto, które zawiera książeczkę oszczędnościową

kwit lombardowy : pokwitowanie wystawione przez lombard za przedmiot pozostawiony w zastawie.

kasa : miejsce w sklepie, w którym płaci się za towary kupione

klauzula zwrotu : klauzula w umowie określająca warunki spłaty pożyczki

książeczka wpłat : księga formularzy do wpłacania pieniędzy na konto bankowe lub konto w kasie budowlanej

kara : 1. kara, często grzywna, nakładana jeśli coś nie zostanie zrobione lub zostanie zrobione nieprawidłowo lub niezgodnie z prawem 2. arbitralna z góry ustalona kwota, która staje się płatna, jeśli jedna ze stron złamie warunki umowy lub zobowiązania.

klauzula karna : klauzula wymieniająca kary, które zostaną nałożone w przypadku niedotrzymania warunków umowy.

księga płac : lista pracowników i ich wynagrodzeń

klient osobisty : osoba prywatna, która posiada konto w banku, w przeciwieństwie do klienta biznesowego

karta policyjna : notatka o wcześniejszych przestępstwach, za które ktoś został skazany

karta platynowa : specjalna karta kredytowa dla osób o bardzo wysokich dochodach

książeczka drobnych wydatków : księga, w której odnotowuje się drobne wydatki kasowe. Skrót PCB

kierownik ds. zakupów : kierownik działu zakupów

księga zakupów :księga, w której rejestrowane są zakupy

kierownik projektu : kierownik odpowiedzialny za projekt

kwalifikacje zawodowe : dokument potwierdzający, że ktoś pomyślnie ukończył kurs studiów, który pozwala mu lub jej pracować w jednym z zawodów

kapitał produkcyjny: kapitał inwestowany w celu uzyskania odsetek

kierownik produkcji : osoba odpowiedzialna za dział produkcji

koszt produkcji : koszt wytworzenia produktu

kapitał z opłatą wstępną : kapitał w postaci akcji uprzywilejowanych, który ma pierwszeństwo przed innymi kapitałami pod względem podziału zysków i spłaty, gdy spółka przechodzi w stan likwidacji

koszt podstawowy : koszt związany z produkcją produktu, z wyłączeniem kosztów ogólnych

kontrola cen : środki prawne zapobiegające zbyt szybkiemu wzrostowi cen komunikat prasowy : arkusz z wiadomościami o czymś, który jest wysyłany do gazet, stacji telewizyjnych i radiowych, aby mogły wykorzystać te informacje.

konferencja prasowa : spotkanie, na które zapraszani są dziennikarze i dziennikarze telewizyjni, aby wysłuchać wiadomości o czymś, np. o nowym produkcie lub ofercie przejęcia

kara za wcześniejszą spłatę : opłata nakładana na kogoś, kto spłaca pożyczkę, taką jak kredyt hipoteczny, przed terminem płatności

księgowanie : czynność wprowadzania transakcji na konta

konto pocztowe : konto bankowe, na którym wszystkie transakcje są dokonywane pocztą, co zmniejsza koszty ogólne i umożliwia płacenie wyższych odsetek

karta debetowa: plastikowa karta, podobna do karty kredytowej, ale która natychmiast obciąża konto posiadacza za pośrednictwem systemu EPOS

kolumna debetowa: lewa kolumna na rachunkach pokazująca pieniądze zapłacone lub należne innym

kapitał obligacji:kapitał pożyczony przez spółkę, wykorzystującą jej aktywa trwałe jako zabezpieczenie

kraj dłużnika: kraj, którego długi zagraniczne są większe niż pieniądze, jakie są mu winne od innych krajów

księga dłużników: to samo co księga sprzedaży

konto depozytowe: konto bankowe, które wypłaca odsetki, ale z którego wypłata pieniędzy wymaga wcześniejszego powiadomienia. Skrót D/A

koszt bezpośredni: rzeczownik koszt, który może być bezpośrednio związany z wytwarzaniem produktu, tj. koszt jego produkcji

kierunek: rzeczownik 1. proces organizacji lub zarządzania 2. instrukcje użytkowania instrukcje pokazujące, jak coś używać

katalog: rzeczownik 1. księga informacyjna zawierająca informacje o firmach i ich produktach 2. lista osób lub firm z informacjami o ich adresach i numerach telefonów

kapitalizacja dyskretna: system, w którym odsetki są naliczane w określonych momentach, takich jak koniec miesiąca lub roku, a następnie dodawane do kapitału

konto dyskrecjonalne: konto klienta u maklera papierów wartościowych, na którym makler inwestuje i sprzedaje według własnego uznania, bez konieczności udzielania mu przez klienta szczegółowych instrukcji

klient dyskrecjonalny: klient, którego fundusze są zarządzane na zasadzie dyskrecjonalnej

kanał dystrybucji: rzeczownik droga, którą produkt lub usługa dociera do klienta po opuszczeniu producenta lub dostawcy (UWAGA: kanał dystrybucji zazwyczaj składa się z łańcucha pośredników, na przykład hurtowników i detalistów, którego celem jest przemieszczanie towarów z punktu produkcji do punktu konsumpcji w najbardziej efektywny sposób).

kontrola dywidendy:, to samo co warrant dywidendowy

kryzys dolara: spadek kursu wymiany dolara amerykańskiego

krajowy: odnoszący się do rynku krajowego lub rynku kraju, w którym znajduje się firma.

konsumpcja krajowa: używany w kraju macierzystym. Krajowe zużycie ropy naftowej gwałtownie spadło.

krajowe stopy procentowe: stopy procentowe płatne w walucie lokalnej od depozytów złożonych w danym kraju

korzystny :dający przewagę

korzystny bilans handlowy : sytuacja, w której eksport kraju jest większy niż import

kilka : 1. niewiele 2. kilka

kontroler finansowy: księgowy, którego głównym zadaniem jest zarządzanie zasobami pieniężnymi firmy

Korporacja Finansowa dla Przemysłu: skrót FCI

Księgowy finansowy : wykwalifikowany księgowy, członek Instytutu Księgowych Finansowych, który doradza w sprawach księgowych lub pracuje jako dyrektor finansowy firmy

kalendarz finansowy : lista ważnych wydarzeń i dat w roku sprawozdawczym firmy

korespondent finansowy : dziennikarz piszący artykuły o pieniądzach do gazety

kryzys finansowy : sytuacja, w której instytucje finansowe lub aktywa nagle tracą dużą część swojej wartości

kary : pieniądze zapłacone z powodu czegoś złego, co zostało zrobione

kapitał trwały : kapitał w postaci budynków i maszyn

koszty stałe: koszty działalności, które nie zmieniają się wraz z ilością wytworzonego produktu

kredyt terminowy : trwający przez ustaloną liczbę lat

klapa : rzeczownik porażka lub coś, co się nie powiodło .

konto walutowe : konto bankowe w walucie innego kraju, np. Konto dolarowe w brytyjskim banku

klauzula przepadku: klauzula w umowie, która stanowi, że towary lub zaliczka zostaną odebrane, jeśli umowa nie będzie przestrzegana

kupno terminowe : czynność kupna akcji, walutylub towarów po dzisiejszej cenie z dostawą w późniejszym terminie

kontrakt terminowy: jednorazowa umowa kupna waluty, akcji lub towarów z dostawą w późniejszym terminie po określonej cenie

kruchy : który można łatwo złamać

kruchość : fakt bycia słabym lub podatnym na upadek

(UWAGA: Przeciwieństwem jest solidność.)

koszty frachtu : pieniądze zapłacone za transport towarów

koszty całkowite : wszystkie koszty wytworzenia produktu, w tym koszty stałe i zmienne

kapitał w pełni opłacony : wszystkie pieniądze zapłacone za wyemitowane akcje kapitałowe

klawisz funkcyjny : przełącznik kluczykowy, któremu przypisano określone zadanie lub sekwencję instrukcji

kontrakty terminowe : akcje, waluty lub towary, które są kupowane lub sprzedawane na razie z dostawą w późniejszym terminie

kontrakt terminowy : kontrakt na zakup towarów z dostawą w określonym terminie w przyszłości

KOMENTARZ: Kontrakt terminowy to kontrakt kupna; jeśli inwestorzy są byczo nastawieni, kupią kontrakt, ale jeśli przeczuwają spadek na rynku, sprzedają go.

konto zewnętrzne: konto w brytyjskim banku należące do osoby mieszkającej w innym kraju

kara za wcześniejszą wypłatę : kara, którą deponent płaci za wcześniejszą wypłatę pieniędzy z konta

kredyt zarobkowy : dodatek, który zmniejsza opłaty bankowe za rachunki bieżące

kryzys gospodarczy , depresja gospodarcza : sytuacja, w której kraj znajduje się w kryzysie finansowym

klasa ekonomiczna : niższa jakość, tańszy sposób podróżowania

Konto emerytalne IRA : US konto, na które osoby mogą wpłacać do 500 dolarów rocznie na edukację dziecka lub wnuka poniżej 18. roku życia. Wpłaty te nie podlegają odliczeniu od podatku, ale mogą rosnąć bez podatku. Wypłaty nie podlegają opodatkowaniu, pod warunkiem, że dziecko wykorzysta je (do 30. roku życia) na opłacenie wyższej edukacji. Pełna nazwa: Indywidualne Konto Emerytalne Edukacyjne

kredyt awaryjny : kredyt udzielony przez Federal Rezerwa dla organizacji, która nie ma innych możliwości zaciągnięcia pożyczki

kraj rozwijający się: kraj, który szybko się rozwija

koniec : końcowy punkt lub ostatnia część umowy

kapitał własny : wartość nominalna akcji posiadanych przez zwykłych akcjonariuszy spółki (UWAGA: Akcje uprzywilejowane nie stanowią kapitału własnego. W przypadku likwidacji spółki, żaden kapitał własny nie zostałby wypłacony akcjonariuszom uprzywilejowanym).

klauzula schodowa : klauzula w umowie zezwalająca na regularne podwyżki cen z powodu wzrostu kosztów lub regularnych podwyżek płac z powodu wzrostu kosztów utrzymania

klauzula ucieczki : klauzula w umowie, która pozwala jednej ze stron uniknąć wykonania warunków umowy na warunkach

kryteria etyczne : standardy używane do oceny czy coś jest moralnie słuszne, czy nie

kontrola etyczna: proces sprawdzania firm pod kątem określonych standardów moralnych i usuwania tych, które nie są zgodne

Komisja Europejska : główny organ wykonawczy UE, składający się z członków nominowanych przez każde państwo członkowskie. Nazywana również Komisją Wspólnoty Europejskiej

kontrola dewizowa : kontrola sprawowana przez rząd nad sposobem wymiany jego waluty na waluty obce

kontrola dewizowa : rządowe ograniczenia w wymianie waluty lokalnej na walutę obcą

kursy walutowe : kursy wymiany dwóch walut, porównywane ze sobą, ale w przeliczeniu na trzecią walutę, często dolara amerykańskiego. Nazywane również kursami krzyżowymi

kantor : osoba kupująca i sprzedająca walutę obcą

kurs walutowy : 1. kurs, po którym jedna waluta jest wymieniana na inną. Nazywany również kursem walutowym 2. liczba, która wyraża, ile warta jest jednostka waluty jednego kraju w przeliczeniu na walutę innego kraju

klauzula wykluczenia : klauzula w polisie ubezpieczeniowej lub gwarancji, która określa, które pozycje lub zdarzenia nie są objęte ubezpieczeniem

komitet wykonawczy : komitet zarządzający stowarzyszeniem lub klubem

konto wydatków : kwota pieniędzy, którą firma wypłaca pracownikowi na podróże i rozrywkę

kierownik ds. eksportu : osoba kierująca działem eksportu w firmie

kredyt rozszerzony : 1. kredyt dający kredytobiorcy bardzo długi czas na spłatę. 2. USA bardzo długi kredyt wykorzystywany przez banki komercyjne pożyczające od Rezerwy Federalnej

kadra kierownicza średniego szczebla : menedżerowie w firmie, którzy realizują politykę ustaloną przez dyrektorów i organizują pracę grupy pracowników

kupiec : firma, sklep lub inna działalność, która akceptuje karty kredytowe za zakupy

koncesja górnicza: prawo do kopania kopalni na danym terenie

kontrola monetarna: kontrola nad podażą pieniądza>

Komitet Polityki Pieniężnej: komitet Banku Anglii, któremu przewodniczy prezes Banku, odpowiedzialny za ustalanie stóp procentowych niezależnie od rządu brytyjskiego. Jego celem jest ustalanie stóp w celu utrzymania inflacji na określonym poziomie i uniknięcia deflacji. Skrót: MPC

Komisja ds. Monopoli i Fuzji : organizacja rządowa, która bada oferty przejęcia na zlecenie Urzędu ds. Uczciwego Handlu (Office of Fair Trading), aby sprawdzić, czy udana oferta nie doprowadzi do powstania monopolu, a tym samym nie zaszkodzi konsumentom poprzez ograniczenie konkurencji. Skrót MMC

koniec miesiąca: koniec miesiąca kalendarzowego, kiedy należy sporządzić sprawozdania finansowe.

kredyt hipoteczny: pieniądze pożyczone pod zastaw domu lub innej nieruchomości będącej własnością kredytobiorcy, zazwyczaj w celu umożliwienia kredytobiorcy zakupu nieruchomości

kredytodawca hipoteczny : osoba lub firma pożyczająca komuś pieniądze na zakup nieruchomości

klauzula najwyższego uprzywilejowania: państwo obce, z którym kraj macierzysty zezwala na najkorzystniejsze warunki handlowe. Skrót: MFN

Klauzula najwyższego uprzywilejowania: umowa między dwoma krajami, zgodnie z którą każdy z nich zaoferuje najlepsze możliwe warunki w umowach handlowych

kompensacja wielostronna : metoda łączenia kwot z różnych źródeł w jedną walutę, stosowana przez grupy banków handlujących kilkoma walutami jednocześnie

księgowy zarządczy: księgowy, który przygotowuje informacje finansowe dla menedżerów, aby mogli oni podejmować decyzje.

konsultant ds. zarządzania: osoba udzielająca porad dotyczących zarządzania firmą

kurs zarządzania: kurs szkoleniowy dla menedżerów

koszt krańcowy: koszt wytworzenia pojedynczej dodatkowej jednostki ponad liczbę już zaplanowaną

krańcowa stawka podatkowa : rzeczownik taki sam jak krańcowa stawka podatkowa

koszyk rynkowy: to samo co "koszyk zakupowy"

kapitalizacja rynkowa: całkowita wartość rynkowa spółki, obliczana poprzez pomnożenie ceny jej akcji na giełdzie przez liczbę akcji w obrocie spółki o kapitalizacji 1 mln GBP

koncentracja rynku: ?to samo co Koncentracja

kierownik ds. marketingu: osoba odpowiedzialna za dział marketingu.

kapitał bezczynny: kapitał, który nie jest wykorzystywany produkcyjnie

kwota importowa : ustalona ilość określonego rodzaju towarów, której import jest dozwolony przez rząd

kupujący pod wpływem impulsu : osoba, która kupuje coś pod wpływem impulsu, a nie dlatego, że miała taki zamiar

kupowanie pod wpływem impulsu: praktyka kupowania przedmiotów, które właśnie zobaczyłeś, a nie dlatego, że planowałeś je kupić

koszty pośrednie, wydatki pośrednie : koszty niezwiązane bezpośrednio z wytwarzaniem produktu, np. sprzątanie, czynsz lub administracja

kapitał początkowy : kapitał, który jest używany do założenia firmy

krajowy: wewnątrz kraju

konto z natychmiastowym dostępem : konto depozytowe, które jest oprocentowane i z którego można natychmiast wypłacić pieniądze bez kary.

konto ubezpieczone : konto w banku, które jest ubezpieczone przez ubezpieczyciela klienta

konto oprocentowane: konto bankowe, które daje odsetki

kredyt nieoprocentowany : kredyt lub pożyczka, w przypadku której pożyczkobiorca nie płaci odsetek. Firma udziela swoim pracownikom pożyczek bez odsetek.

kontrola wewnętrzna : system utworzony przez kierownictwo firmy w celu monitorowania i kontrolowania jej działalności

kontrola zapasów :to samo co kontrola zapasów

kapitał emisyjny : kwota kapitału, która jest wydawana w formie akcji akcjonariuszom

Księgowy: osoba, której zadaniem jest odnotowywanie ilości ładunku

korekty podatkowe: w liczbie mnogiej zmiany wprowadzone do podatku

kwota wolna od podatku : część dochodu, którą dana osoba może uzyskać i od której nie może płacić podatku.

kod podatkowy: liczba podana w celu wskazania kwoty wolnej od podatku przysługującej danej osobie

Korekta techniczna: korekta ceny akcji lub wartości waluty

kasjer: rzeczownik osoba pobierająca gotówkę od lub wypłacająca gotówkę klientom banku

konto terminowe : rzeczownik taki sam jak lokata terminowa

klauzula rozwiązania umowy : klauzula wyjaśniająca, jak i kiedy można rozwiązać umowę

kasa float : gotówka wrzucana do kasy na początku dnia, aby umożliwić rozpoczęcie działalności

kredyt handlowy: dostarczanie towarów lub usług innej firmie z umową o późniejszym wystawieniu faktury, co jest głównym źródłem kapitału dla wielu firm

katalog handlowy: księga zawierająca listę wszystkich firm i przedsiębiorców w mieście

kompromis : akt wymiany jednej rzeczy na drugą w ramach transakcji biznesowej .

koszty podróży : pieniądze wydane na podróże i hotele w celach biznesowych

kłopotliwy : w trudnej sytuacji finansowej

KONTRA SEX AETATIBUS ET MUNDI PRINCIPIO. : Za autora tego krótkiego dzieła uważany jest niejaki Teo(do)fridus, biskup Amiens (zm. po 683). Jego imię pojawia się w drugim wersecie tego samego dokumentu: Aspice, Deus, de supernis sedibus / Quos Theodofridus condedit versiculos. Pierwszy werset, który zaczyna się od słów Ante saecula et mundi principio, stanowi krótkie wyznanie wiary w Najświętszą Trójcę: Tu, Pater sancte, genuisti Filium, / Qui tecum regnat cum sancto Espiritu. Następnie autor wzywa Boga, chcąc krótko opisać historię świata od stworzenia do sądu ostatecznego, podzieloną na sześć okresów: (1) od stworzenia do Noego; (2) od synów Noego do powołania Abrahama ; (3) od Izaaka do Saula i Dawida ; (4) od Absaloma do zesłania do Babilonii ; (5) od Zorobabela do króla Heroda . (6) Szósty okres zaczyna się od narodzin Jezusa Chrystusa; autor wspomina niektóre z najważniejszych cudów Pana (np. wskrzeszenie Łazarza, rozmnożenie chleba, wesele w Kanie); i opisuje Jego śmierć na krzyżu, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie. Ostatni werset odnosi się do sądu ostatecznego z karą dla niegodziwych i nagrodą dla sprawiedliwych. Poszczególne wersety kończą się refrenem: Deus qui iustus semper es laudabilis (być może na wzór Psalmów). Teologia jest typem tradycyjnym, który podkreśla twórcze dzieło Boga Ojca w tym projekcie zbawienia, który jest dokonywany w Jezusie Chrystusie i przez Niego; Duch Święty jest wspomniany tylko w początkowym wezwaniu. To krótkie dzieło charakteryzuje się pewnym rytmicznym pięknem i zawiera oryginalne słownictwo, chociaż słownictwo to zawiera różne terminy, które nie są poświadczone w klasycznej łacinie, ale w tym momencie były obecne w średniowiecznej łacinie (saecula, espiritus, etas itp.).

koszty pracy: w liczbie mnogiej koszt pracowników zatrudnionych do wytworzenia produktu, z wyłączeniem materiałów i narzutów.

Krzywa Laffera: wykres pokazujący, że obniżki stawek podatkowych zwiększają produkcję w gospodarce. Alternatywnie, podwyżki stawek podatkowych początkowo generują większe dochody, a następnie mniejsze, gdy gospodarka zwalnia.

kierownik ds. sprzedaży: osoba organizująca konsorcjum gwarantów nowej emisji papierów wartościowych

krzywa uczenia się:1. proces uczenia się czegoś, który zaczyna się powoli, a następnie przyspiesza 2. linia na wykresie, która pokazuje zależność między doświadczeniem w robieniu czegoś a kompetencją w jego wykonywaniu 3. diagram lub wykres przedstawiający sposób, w jaki ludzie zdobywają wiedzę lub doświadczenie w czasie (UWAGA: stroma krzywa uczenia się oznacza sytuację, w której ludzie uczą się bardzo dużo krótki czas; płytka krzywa reprezentuje wolniejszy proces uczenia się. Krzywa ostatecznie się wyrównuje, reprezentując czas, w którym zdobyta wiedza jest konsolidowana.) 4. zmniejszenie nakładu pracy wymaganego do wyprodukowania każdego pojedynczego elementu, gdy całkowita liczba wyprodukowanych elementów ulega podwojeniu (UWAGA: Koncepcja krzywej uczenia się ma swoje korzenie w badaniach nad produktywnością w przemyśle lotniczym w latach 30. XX wieku, kiedy odkryto, że czas i nakład pracy potrzebny do montażu samolotu zmniejszał się o 20% za każdym razem, gdy całkowita liczba wyprodukowanych elementów ulegała podwojeniu).

kraj najmniej rozwinięty : kraj w Trzecim Świecie, który nie jest rozwinięty gospodarczo, zwłaszcza jeden z tych, który zaciągnął znaczne pożyczki w bankach komercyjnych w latach 70. i 80. XX wieku na finansowanie swojego rozwoju przemysłowego, co doprowadziło do międzynarodowego kryzysu zadłużenia. Skrót LDC

księga główna : księga, w której zapisywane są rachunki

koszty prawne , opłaty prawne , koszty prawne wydatki : pieniądze wydane na opłaty prawnicze

kraj mniej rozwinięty : dawna nazwa kraju najmniej rozwiniętego . Skrót LDC

klauzula najmu: klauzula, która pozwala komuś uniknąć zrobienia czegoś w umowie

konto lifeline : USA proste konto bankowe dla osób o niskich dochodach, wykorzystywane do otrzymywania wypłat wynagrodzeń i oferowania niewielu usług

konto offshore : konto w raju podatkowym

kraj eksportujący ropę naftową : kraj, który produkuje ropę naftową i sprzedaje ją innym

kraj importujący ropę naftową : kraj, który importuje ropę naftową

kraj produkujący ropę naftową : kraj, który produkuje ropę naftową

kredyt otwarty: to samo co kredyt odnawialny

koszty operacyjne : w liczbie mnogiej koszty codziennej działalności firmy. Nazywane również kosztami operacyjnymi, koszty bieżące

koszty operacyjne : w liczbie mnogiej taki sam jak koszty operacyjne

Koszty operacyjne : w liczbie mnogiej koszty prowadzenia działalności gospodarczej

koszt alternatywny : 1. koszt inicjatywy biznesowej wyrażony w zyskach, które można było uzyskać dzięki alternatywnemu planowi 2. Wartość innej metody inwestycji, która mogłaby zostać zastosowana zamiast przyjętej

kontrakt opcyjny : prawo do kupna lub sprzedaży określonej liczby akcji po ustalonej cenie

koszty ogólne , wydatki ogólne: w liczbie mnogiej to samo co koszty ogólne

kapitał własny : wartość akcji w firmie należących do jej właścicieli

koszty ogólne: drobne wydatki różnego rodzaju poniesione w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej

księga główna: księga, w której rejestrowane są dochody i wydatki firmy w ujęciu ogólnym

kupon podarunkowy : karta, którą można wykorzystać do zakupu określonych towarów do wartości na niej wydrukowanej, często wydawana przez sieci handlowe.

Karta złota: karta kredytowa wydawana ważnym klientom, tj. osobom o wysokich dochodach, która daje pewne przywileje, takie jak wyższy limit wydatków niż zwykłe karty kredytowe

Kontrahent rządowy: firma dostarczająca rządowi towary na podstawie umowy.

Kontrolowany przez rząd: pod bezpośrednią kontrolą rządu. Reklam nie można umieszczać w gazetach kontrolowanych przez rząd.

kierownik departamentu : osoba kierująca departamentem

kajdanki : w liczbie mnogiej złote kajdanki

koszt historyczny : rzeczywisty koszt zakupu czegoś, co zostało kupione jakiś czas temu

kredyt hipoteczny : pożyczka udzielona przez bank lub kasę budowlaną, pomoc w zakupie domu

kredyt hipoteczny : pożyczka udzielona właścicielowi domu pod zastaw kapitału w jego nieruchomości (tj. wartość nieruchomości pomniejszona o kwotę zadłużenia z tytułu ewentualnego kredytu hipotecznego);

kapitał obrotowy netto : to samo co aktywa bieżące netto

księga rachunkowa : księga, w której rejestrowane są transakcje spółki na różnych rachunkach

konto nominowane : konto prowadzone w czyimś imieniu KOMENTARZ: akcje można nabyć i przechowywać na rachunkach nominowanych, dzięki czemu tożsamość właściciela akcji nie może być łatwo ustalona.

kapitał nominalny : suma wartości nominalnej wszystkich akcji, które spółka jest uprawniona do emisji

konto nostro : konto, które bank posiada w banku korespondencyjnym w innym kraju.

kapitał niewyemitowany : kapitał, który spółka jest upoważniona wyemitować, ale nie wyemitowała w formie akcji

koszt jednostkowy : koszt jednej pozycji, tj. całkowity koszt produktu podzielony przez liczbę wyprodukowanych jednostek

Korekty płac: zmiany w płacach

Klauzula zrzeczenia się praw: klauzula w umowie określająca warunki, na jakich można zrzec się praw wynikających z umowy

Kapitał obrotowy: kapitał w postaci gotówki, akcji i należności od dłużników, ale nie od wierzycieli, wykorzystywany przez firmę w jej codziennej działalności. Nazywany również kapitałem obrotowym, kapitałem obrotowym, aktywami obrotowymi netto

Komitet zakładowy: , rada zakładowa: komitet pracowników i kierownictwa, który omawia organizację pracy w fabryce

kierownik zakładu: osoba odpowiedzialna za zakład

koniec roku: koniec roku obrotowego, kiedy sporządzane są sprawozdania finansowe firmy. Dział księgowości rozpoczął pracę nad sprawozdaniami finansowymi na koniec roku.

Konto vostro: konto prowadzone przez bank korespondencyjny dla banku zagranicznego.

karta do głosowania : karta, na której wyborca stawia krzyżyk, aby wskazać, na kogo chce głosować

komunikacja pionowa: komunikacja między kadrą kierowniczą wyższego szczebla poprzez kadrę kierowniczą średniego szczebla a pracownikami

Kontrola VAT: wizyta urzędników Urzędu Skarbowego i Celnego Jej Królewskiej Mości w celu sprawdzenia, czy firma prawidłowo deklaruje swój VAT

koszty zmienne: koszty produkcji, które rosną wraz z ilością wytworzony produkt, np. płace lub surowce

kontrola jakości: proces upewniania się, że jakość produktu jest dobra

kwartalnie: występujący raz na trzy miesiące.

kwartyl: jedna z trzech cyfr, poniżej których przypada 25%, 50% lub 75% całości

kwalifikacje: dokument lub inny formalny dowód ukończenia specjalistycznego kierunku studiów lub nabycia umiejętności.

kwalifikacje księgowe: : to samo co kwalifikacje audytorów

kwalifikowany:1. po zdaniu specjalistycznych egzaminów z danego przedmiotu 2. z pewnymi zastrzeżeniami lub warunkami

kwalifikowane rachunki : rachunki, które zostały odnotowane przez audytorów, ponieważ zawierają coś, z czym audytorzy się nie zgadzają.

kwalifikować : 1. kwalifikować się do ,mieć prawo do czegoś. 2. kwalifikować się jako odbyć specjalistyczny kurs i zdać egzaminy, aby móc wykonywać określoną pracę.

konto wspólne: konto bankowe lub w kasie budowlanej dzielone przez dwie osoby Wiele par małżeńskich ma konta wspólne, aby móc pokrywać wydatki domowe.

kontrola sądowa: 1. ponowne rozpatrzenie sprawy przez sąd wyższej instancji z powodu niewłaściwego działania sądu niższej instancji 2. badanie decyzji administracyjnych przez sąd

klasyfikacja pracy: proces opisywania miejsc pracy wymienionych w różnych grupach

Krzywa J: linia na wykresie w kształcie litery "J", z początkowym krótkim spadkiem, po którym następuje dłuższy wzrost, używana do opisania wpływu spadającego kursu walutowego na bilans handlowy kraju

korona : jednostka walutowa używana w Czechach i na Słowacji

krona : jednostka walutowa używana w Szwecji i Islandii

krone : jednostka walutowa używana w Danii i Norwegii

kroon : jednostka walutowa używana w Estonii (UWAGA: Liczba mnoga to krooni).

krugerrand : złota moneta o wadze jednej uncji, bita w Republice Południowej Afryki

kuna : jednostka walutowa używana w Chorwacji

kwacha : jednostka walutowa używana w Malawi i Zambii

kwanza : jednostka walutowa używana w Angoli

kiat: jednostka walutowa używana w Myanmarze (dawniej Birmie)

knock down : czasownik frazowy zbić coś licytującemu sprzedać coś komuś na aukcji Mebel został zbity mu za 100 funtów.

knock off : czasownik frazowy obniżyć cenę o określoną kwotę Zbiła 10 funtów z ceny za gotówkę.

kitty : pieniądze zebrane przez grupę osób do późniejszego wykorzystania, np. na imprezę firmową Każdy z nas wrzucił do puli po 5 funtów.

Kip: jednostka walutowa używana w Laosie.

Kite: puszczać latawiec. Zgłaszać propozycję, aby zainteresować ludzi. Czasownik 1. Wypisać czeki na jedno konto, którego realizacja może nie być możliwa, i zdeponować je na innym, pobierając pieniądze z drugiego konta przed ich realizacją. 2. Wypisać czeki na jedno konto i zdeponować je na drugim koncie ostatniego dnia okresu rozliczeniowego, wykazując w ten sposób kwotę dwukrotnie w księgach firmy, ponieważ kwota ta nie została jeszcze pobrana z pierwszego konta. 3. Wypisać czek na kwotę wyższą niż całkowita kwota pieniędzy na koncie, a następnie zdeponować kwotę wystarczającą na pokrycie czeku. 4. Posługiwać się skradzionymi kartami kredytowymi lub książeczkami czekowymi.

klawisz : część komputera lub maszyny do pisania, którą naciska się palcami. Na klawiaturze znajdują się sześćdziesiąt cztery klawisze. przymiotnik : ważny kluczowy czynnik kluczowe branże kluczowy personel kluczowy członek naszego zespołu zarządzającego Zajmuje kluczowe stanowisko w organizacji. Nie chcemy stracić żadnego kluczowego pracownika podczas reorganizacji.

key holding: ważny pakiet akcji należący do jednego inwestora, wystarczająco duży, aby wpływać na decyzje zarządu

key money: premia płacona przy przejęciu kluczy do wynajmowanego mieszkania lub biura

key-person insurance: polisa ubezpieczeniowa wykupywana w celu pokrycia kosztów zastąpienia pracownika, który jest szczególnie ważny dla organizacji, w przypadku jego śmierci lub długotrwałej choroby

key rate: / stopa procentowa, która daje stopę bazową od której obliczane są inne stopy, np. dawna stopa bazowa banku w Wielkiej Brytanii lub stopa dyskontowa Rezerwy Federalnej w USA

kickback : nielegalna prowizja wypłacana komuś, zwłaszcza urzędnikowi państwowemu, który pomaga w transakcji biznesowej

kicker : specjalna zachęta do zakupu obligacji, np. umożliwienie jej zamiany na akcje po preferencyjnej stopie (nieformalnie)

kill : zabić polecenie wstrzymania wykonania polecenia po jego wydaniu (nieformalnie) "Zablokuj ten rozkaz" krzyknął, ale było za późno.

killing : ogromny zysk (nieformalnie)

kina : jednostka walutowa używana w Papui-Nowej Gwinei

kind : rodzaj lub typ

K: skrót tysiąca

keen: 1. chętny lub aktywny ,ostra konkurencja silna konkurencja .

keen demand : szeroki popyt

keen prices : ceny utrzymywane na niskim poziomie, aby być konkurencyjnymi

keen: 1. zrobić to, co konieczne w związku z czymś dotrzymać terminu być obecnym o umówionej porze 2. trzymać przedmioty na sprzedaż lub do celów informacyjnych przechowywać czyjeś nazwisko w aktach mieć czyjeś nazwisko na liście w celach informacyjnych 3. przechowywać rzeczy na pewnym poziomie, aby zminimalizować wydatki

keep back: czasownik frazowy oznaczający zatrzymanie czegoś, co można komuś dać, zataić informacje lub coś przed kimś.

keep up: czasownik frazowy oznaczający utrzymanie na pewnym wysokim poziomie. Musimy utrzymać obroty pomimo recesji. Utrzymywała tempo sześćdziesięciu słów na minutę przez kilka godzin.

kwestionowane przejęcie : oferta przejęcia, w której zarząd spółki przejmowanej nie rekomenduje jej akcjonariuszom i próbuje się jej przeciwstawić. Nazywana również wrogą ofertą

kapitalizacja ciągła : system, w którym odsetki są naliczane cały czas i dodawane do kapitału

kontraktowany : odnoszący się do członka pracowniczego lub indywidualnego programu emerytalnego, który nie jest członkiem SERPS

kontraktów terminowych czasownik : zgodzić się na wykonanie jakiejś pracy na podstawie prawnie wiążącej umowy zawrzeć umowę na dostawę części zamiennych lub umowę na dostawę części zamiennych ;wycofanie się z umowy za pisemną zgodą drugiej strony
KOMENTARZ: Umowa to umowa między dwiema lub więcej stronami, która tworzy między nimi zobowiązania prawne. Niektóre umowy są zawierane "pod pieczęcią", tj. są podpisywane i opieczętowane przez strony; Większość umów zawierana jest ustnie lub pisemnie. Podstawowe elementy umowy to: (a) że oferta złożona przez jedną stronę powinna zostać zaakceptowana przez drugą; (b) świadczenie (tj. zapłata pieniędzy); (c) zamiar stworzenia stosunków prawnych. Warunki umowy mogą być wyraźne lub dorozumiane. Naruszenie umowy przez jedną stronę uprawnia drugą stronę do pozwu o odszkodowanie lub żądania wykonania czegoś.

konwertować : 1. wymienić pieniądze jednego kraju na pieniądze innego Zamieniliśmy nasze funty na franki szwajcarskie. 2. zamienić fundusze na własny użytek wykorzystać czyjeś pieniądze dla siebie

korporacyjny raider : osoba lub spółka, która kupuje udziały w innej spółce przed złożeniem wrogiej oferty przejęcia

korporacja : 1. duża firma 2. USA firma zarejestrowana w USA 3. organ miejski

KOMENTARZ: Korporację tworzy się poprzez rejestrację w Rejestrze Spółek na mocy Ustawy o spółkach (w przypadku spółek publicznych i prywatnych) lub innych ustaw (w przypadku towarzystw budowlanych i organizacji charytatywnych).

kontrpropozycja : wyższa lub niższa oferta złożona w odpowiedzi na inną ofertę

kontrasygnować : podpisywać dokument, który został już podpisany przez kogoś innego

kontrahent : każda z pozostałych stron umowy, rozpatrywana z punktu widzenia konkretnej strony

kontroferta : wyższa oferta w odpowiedzi na poprzednią ofertę . 2. kawałek papieru zastępujący formularz zamówienia 3. kawałek papieru dołączony do certyfikatu obligacji rządowych, który można zrealizować w celu uzyskania rocznych odsetek

kołek pełzający : metoda kontrolowania kursów walutowych, umożliwiająca ich powolny wzrost lub spadek

kreatywny : osoba pracująca w koncepcyjnej lub artystycznej części biznesu

kumulatywny : dodawany regularnie przez pewien okres czasu

koszyk walutowy : grupa walut, z których każda jest ważona, obliczana łącznie jako pojedyncza jednostka, względem której można mierzyć inną walutę

klauzula walutowa : klauzula w umowie, która pozwala uniknąć problemów z płatnością spowodowanych zmianami kursów walutowych, poprzez ustalenie kursu walutowego dla różnych transakcji objętych umową

kontrakty terminowe na waluty zakup waluty obcej z dostawą w przyszłej dacie

klejnoty koronne : najcenniejsze aktywa firmy, powód, dla którego inne firmy mogą chcieć złożyć oferty przejęcia

korona : słowo używane w języku angielskim do określenia jednostek walutowych kilku krajów, takich jak Czechy, Dania

krzyżować : przekreślać czek napisać dwie linijki na czeku, aby pokazać, że ma zostać wpłacony do banku

kursy krzyżowe : taki sam jak kursy krzyżowe

kryzys : poważna sytuacja gospodarcza, w której decyzje muszą być podejmowane szybko kryzys bankowy

komitet wierzycieli : grupa wierzycieli korporacji reorganizowanej na podstawie rozdziału 11, która spotyka się z przedstawicielami korporacji, aby omówić postępy reorganizacji

kraj wierzycielski : kraj, który pożyczył pieniądze innemu.

kryzys kredytowy , kryzys kredytowy , ograniczenie kredytowe : zmniejszenie ogólnej dostępności pożyczek lub kredytów lub zaostrzenie warunków wymaganych do uzyskania pożyczki od banków

kolumna kredytowa : prawa kolumna na kontach pokazująca otrzymane pieniądze

kontrola kredytowa : czek, który płacą klienci

karta kredytowa : plastikowa karta umożliwiająca pożyczenie pieniędzy i zakup towarów do określonej kwoty bez konieczności natychmiastowego płacenia za nie, ale dopiero po okresie karencji wynoszącym około 25-30 dni.

księgowość kreatywna : adaptacja danych firmy w celu przedstawienia lepszego obrazu niż poprawny, zwykle mająca na celu uczynienie firmy bardziej atrakcyjną dla potencjalnego nabywcy lub wykonywana z jakiegoś innego powodu, który może nie być ściśle zgodny z prawem

kredyt : 1. okres czasu, zanim klient musi spłacić dług zaciągnięty na towary lub usługi, aby dać komuś sześciomiesięczny kredyt na sprzedaż na dobrych warunkach kredytowych na kredyt bez konieczności natychmiastowej zapłaty , aby móc żyć na kredyt. 2. kwota wpisana na kontach wykazać spadek aktywów lub wydatków lub wzrost zobowiązań, przychodów lub kapitału.

konto kredytowe : konto, które klient posiada w sklepie i które umożliwia mu zakup towarów i zapłatę za nie później

KOMENTARZ: Rachunkowość kreatywna to termin oznaczający szereg praktyk księgowych, które, choć legalne, mogą być stosowane w celu wprowadzenia banków, inwestorów i akcjonariuszy w błąd co do rentowności lub płynności finansowej przedsiębiorstwa.

koszty : wydatki związane ze sprawą sądową

koszt sprzedaży : wszystkie koszty sprzedanego produktu, w tym koszty produkcji i koszty personelu działu produkcji, przed obliczeniem ogólnych kosztów ogólnych. Nazywany również kosztem sprzedanych towarów

koszt sprzedanych towarów : taki sam jak koszt sprzedaży

koszt utrzymania : pieniądze, które trzeba zapłacić za podstawowe rzeczy, takie jak jedzenie, ogrzewanie lub czynsz, aby uwzględnić koszty utrzymania w korektach wynagrodzeń

koszt kapitału : odsetki płacone od kapitału wykorzystanego do prowadzenia działalności gospodarczej

koszt plus : system obliczania ceny poprzez wzięcie kosztu produkcji dóbr lub usług i dodanie procentu pokrywającego koszty ogólne dostawcy i marżę.

kosztowny : kosztujący dużo pieniędzy lub kosztujący zbyt dużo pieniędzy Obrona w sądzie była kosztownym procesem. Błędy były czasochłonne i kosztowne.

kalkulacja kosztów : obliczenie kosztów produkcji, a zatem ceny sprzedaży produktu.

koszt : kwota pieniędzy zapłacona za nabycie, wyprodukowanie lub utrzymanie czegoś, np. kwota zapłacona za materiały, robociznę i koszty ogólne związane z produkcją produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez przedsiębiorstwo.

koszt, ubezpieczenie i fracht : szacunkowa cena, która obejmuje koszt towarów, ubezpieczenie i opłaty za transport. Skrót CIF, cif

księgowy ds. kosztów : księgowy, który przekazuje menedżerom informacje o kosztach ich działalności

korporacyjny : 1. odnoszący się do korporacji lub firm, lub do konkretnej firmy jako całości 2. odnoszący się do biznesu w ogólności

kontroler : 1. osoba kontrolująca coś, zwłaszcza finanse firmy 2. US główny księgowy w firmie

kontrolowany : rządzony lub trzymany w ryzach

klawisz sterujący : klawisz na komputerze, który działa jako część programu

konwersja funduszy : akt wykorzystania pieniędzy, które do ciebie nie należą, w celu, w którym nie powinny być użyte

konwersja : 1. zmiana 2. czynność polegająca na zmianie akcji pożyczki zamiennej na akcje zwykłe

kontrola : 1. władza lub zdolność do kierowania czymś . 2. czynność ograniczania lub kontrolowania czegoś lub upewniania się, że coś jest pod kontrolą pod kontrolą utrzymywane w ryzach czasownik 1. kontrolować firmę móc kierować działalnością firmy, ponieważ posiadasz ponad 50% akcji . 2. upewnić się, że coś jest pod kontrolą lub nie może się rozwijać Rząd walczy o kontrolę inflacji lub o kontrolę wzrostu kosztów utrzymania.

kontrolny udział : mieć kontrolny udział w spółce posiadać ponad 50% akcji, aby móc decydować o sposobie zarządzania spółką

konwergencja : 1. sytuacja, w której czynniki ekonomiczne obowiązujące w dwóch krajach zbliżają się do siebie, np. gdy podstawowe stopy procentowe lub deficyty budżetowe stają się coraz bardziej podobne 2. sytuacja, w której cena towaru na rynku terminowym zbliża się do ceny spot w miarę zbliżania się daty rozliczenia

krzywa : linia, która nie jest prosta, np. linia na wykresie.

klient : osoba lub firma kupująca towary

konsignować : konsignować towary komuś wysłać towary komuś do użytku lub sprzedaży dla ciebie

konserwatywny : ostrożny, nieprzeceniający Jego prognoza wydatków była bardzo konserwatywna

konserwatywnie : nie przeceniając .

konserwator: US urzędnik mianowany przez sąd w celu zarządzania sprawami danej osoby

konsignacja : 1. wysyłanie towarów do kogoś, kto je dla ciebie sprzeda towary w konsignacji towary przechowywane dla innej firmy w celu sprzedaży w jej imieniu za prowizję 2. grupa towarów wysłana na sprzedaż.

konsolidować : 1. uwzględnić konta kilku spółek zależnych, a także spółki holdingowej w jednym zestawie kont 2. grupować towary w celu wysyłki 3. utrzymywać ten sam poziom przez jakiś czas, zanim znów wzrośnie
KOMENTARZ: Towary pozostają własnością nadawcy do momentu ich sprzedaży lub zapłaty za nie przez odbiorcę.

konsolidacja : 1. grupowanie towarów w celu ich wysyłki 2. czynność czerpania zysków ze spekulacyjnych inwestycji i bezpiecznego inwestowania ich w spółki blue-chip

konsultant : specjalista udzielający porad konsultant inżynieryjny konsultant ds. zarządzania konsultant podatkowy

konstruktywne powiadomienie : 1. wiedza, którą prawo mówi, że dana osoba posiada na jakiś temat (niezależnie od tego, czy dana osoba rzeczywiście to posiada), ponieważ ma ona dostęp do pewnych informacji, jeśli przeprowadzi rozsądne dochodzenie 2. US drukowane powiadomienie opublikowane w gazecie w celu poinformowania opinii publicznej o zajściu jakiegoś zdarzenia

konsorcjum : grupa firm, które ze sobą współpracują Konsorcjum kanadyjskich firm lub Kanadyjskie konsorcjum złożyło ofertę na wykonanie zadania. (UWAGA: Liczba mnoga to konsorcja.)

kredyt konsumencki : kredyt udzielany przez sklepy, banki i inne instytucje finansowe konsumentom, aby mogli oni kupować towary. (UWAGA: Pożyczkodawcy muszą posiadać licencję wydaną na podstawie Ustawy o kredycie konsumenckim z 1974 r.)

konsument : osoba lub firma, która kupuje i używa dóbr i usług

konfiskata : akt odebrania komuś własności jako kary

konflikt interesów : sytuacja, w której osoba lub firma może odnieść osobiste korzyści z decyzji podjętych w charakterze urzędowym

konglomerat : grupa spółek zależnych powiązanych ze sobą i tworzących grupę, z których każda produkuje bardzo różne rodzaje produktów

koncesjonariusz : osoba lub firma mająca prawo być jedynym sprzedawcą produktu w danym miejscu

koncesja : 1. prawo do korzystania z cudzej własności w celach biznesowych 2. prawo do bycia jedynym sprzedawcą produktu w danym miejscu .3. dodatek, np. obniżka podatku lub ceny

koncert : działać wspólnie (kilku osób) w celu osiągnięcia celu.

koncentracja : 1. działanie polegające na grupowaniu dużej liczby rzeczy razem. Nazywane również koncentracją rynku 2. działanie banku polegające na pożyczaniu zbyt dużej kwoty jednemu sektorowi gospodarki (UWAGA: Ogólnie uważa się, że banki nie powinny udzielać więcej niż 10% swoich pożyczek jednemu sektorowi.)

Kontroler Waluty : urzędnik rządu USA odpowiedzialny za regulację amerykańskich banków narodowych (czyli banków będących członkami Rezerwy Federalnej)

kontroler : kontroler finansowy

kompromis : porozumienie między dwiema stronami, w którym każda ze stron ustępuje w niewielkim stopniu

komputer : maszyna elektroniczna, która oblicza lub przechowuje informacje i przetwarza je automatycznie

komputeryzować : zmieniać coś z systemu ręcznego na taki, który wykorzystuje komputery

konkurent : osoba lub firma konkurująca z inną.

konkurencyjna dewaluacja : dewaluacja waluty mająca na celu zwiększenie konkurencyjności towarów danego kraju na rynkach międzynarodowych

konkurencyjnie : konkurencyjnie wyceniony sprzedawany po niskiej cenie, która konkuruje z ceną podobnych produktów innych firm

konkurencyjność : fakt bycia konkurencyjnym

konkurencyjne ceny : praktyka ustalania niskich cen towarów w celu konkurowania z innymi produktami

konkurujący : konkurujący konkurujące firmy firmy, które konkurują ze sobą konkurujące produkty produkty różnych firm, które mają takie samo zastosowanie i są sprzedawane na tych samych rynkach po podobnych cenach

konkurencja : 1. sytuacja, w której firmy lub osoby starają się osiągnąć lepsze wyniki niż inni, np. zdobyć większy udział w rynku, wyprodukować lepszy lub tańszy produkt lub kontrolować wykorzystanie zasobów ostra konkurencja silna konkurencja

konkurencyjny : 1. obejmujący konkurencję 2. mający na celu konkurowanie z innymi, zwykle poprzez bycie tańszym lub lepszym konkurencyjna cena niska cena mająca na celu konkurowanie z konkurencyjnym produktem konkurencyjny produkt produkt wytworzony lub wyceniony w taki sposób, aby konkurować z istniejącymi produktami

kompensacyjny : rekompensujący coś

konkurować : konkurować z kimś lub firmą starać się być lepszym od innej osoby lub firmy

kapitał własny : zwykłe akcje w spółce

komis: firma, która kupuje lub sprzedaje dla klientów i pobiera prowizję za tę usługę

Kontrakty terminowe na towary : towary sprzedawane z dostawą w późniejszym terminie

kontrola celna : kontrola towarów lub bagażu przez funkcjonariuszy celnych

koszty zamknięcia : koszty związane z finalizacją transakcji, zwłaszcza kredytu hipotecznego lub innej pożyczki bankowej

klientela : wszyscy klienci firmy lub wszyscy klienci sklepu

kredyt hipoteczny zamknięty : kredyt hipoteczny, w przypadku którego pożyczkobiorca nie może wykorzystać nieruchomości jako zabezpieczenia innych pożyczek, np. drugiej hipoteki, ani nie może spłacić kredytu przed terminem

kod : 1. system znaków, cyfr lub liter, które coś oznaczają 2. zbiór reguł

konkubinat : wspólne zamieszkiwanie, gdy nie jest się w związku małżeńskim Większość publicznych programów emerytalnych nie uznaje konkubinatu.

kodeks dobrych praktyk : 1. zasady ustalone przez stowarzyszenie, których członkowie muszą przestrzegać podczas prowadzenia działalności gospodarczej 2. formalnie ustalone sposoby, w jakie członkowie zawodu zgadzają się pracować

kołnierz : kupowanie stałych minimalnych i maksymalnych stawek ("minimalnych" i "maksymalnych") odsetek, dywidend lub spłat w tym samym czasie

kolumna : seria liczb ułożonych jedna pod drugą w celu zsumowania kolumny liczb. Umieść sumę na dole kolumny.

komercyjny : 1. odnoszący się do biznesu 2. dochodowy nie jest propozycją komercyjną mało prawdopodobne, aby przynosiła zysk

komercjalizować : uczynić z czegoś biznes

komercyjnie : 1. w celu osiągnięcia zysku nieopłacalny komercyjnie mało prawdopodobne, aby przyniósł zysk 2. w ramach działalności

komercjalizacja : akt przekształcania czegoś w biznes nastawiony na zysk

katalog handlowy : książka, która zawiera listę wszystkich firm i przedsiębiorców w mieście

komisarz ds. dochodów wewnętrznych : dawniej osoba oficjalnie mianowana w celu nadzorowania poboru podatków, w tym podatku dochodowego, podatku od zysków kapitałowych i podatku od osób prawnych, ale nie VAT.

komisarz : ważny urzędnik mianowany przez rząd lub inną władzę albo członek komisji

Komisja Wspólnoty Europejskiej : tak samo jak Komisja Europejska

karta czekowa : to samo co karta czekowa rachunek bieżący

karta czekowa, karta gwarancyjna czeku : plastikowa karta bankowa gwarantująca wypłatę czeku do określonej kwoty, nawet jeśli użytkownik nie ma pieniędzy na swoim koncie

książeczka czekowa : książeczka z nowymi pustymi czekami (UWAGA: w USA powszechnie używa się określenia "checkbook").

karta chipowa : taki sam jak karta inteligentna

krążyć : 1. krążyć swobodnie (o pieniądzach) przemieszczać się bez ograniczeń ze strony rządu 2. wysyłać lub rozdawać bez ograniczeń krążyć pieniędzmi emitować pieniądze, udostępniać pieniądze społeczeństwu i przemysłowi 3. wysyłać informacje do

kapitał obrotowy : rzeczownik kapitał w formie gotówki lub należności, surowców, produktów gotowych i produkcji w toku, którego spółka potrzebuje do prowadzenia swojej działalności

kierownik działu rozpatrywania roszczeń : kierownik działu rozpatrywania roszczeń

klasa : 1. kategoria lub grupa, do której klasyfikowane są rzeczy 2. USA rodzaj akcji zwykłych (UWAGA: akcje klasy A są podobne do brytyjskich akcji klasy A).

klauzula : część umowy

klasyfikować : umieszczać w klasach lub kategoriach według określonych cech (UWAGA: klasyfikuje - klasyfikujący - klasyfikowany)

katalog firm : lista firm pogrupowanych pod różnymi nagłówkami, np. sklepy komputerowe lub kioski

kurs centralny : kurs wymiany waluty w stosunku do dolara amerykańskiego według zasad MFW

Kanclerz Skarbu : główny minister finansów w rządzie brytyjskim (UWAGA: w USA obowiązuje termin Sekretarz Skarbu).

karta obciążeniowa : karta wydawana klientom przez sklep, bank lub inną organizację, używana do obciążania konta zakupami w celu późniejszej zapłaty.

kapitalizacja : wartość spółki obliczona przez pomnożenie ceny jej akcji na giełdzie przez liczbę wyemitowanych akcji. Nazywana również kapitalizacją rynkową

kapitalizować : 1. inwestować pieniądze w działającą firmę kapitalizacja firmy wynosi 10 000 funtów firma ma kapitał obrotowy w wysokości 10 000 funtów 2. przekształcić rezerwy lub aktywa w kapitał

kapitalizacja rezerw : wydawanie bezpłatnych akcji bonusowych dla akcjonariuszy

kapitalizm : system ekonomiczny, w którym każda osoba ma prawo inwestować pieniądze, prowadzić działalność gospodarczą oraz kupować i sprzedawać, bez żadnych ograniczeń ze strony państwa

kapitalista : pracujący zgodnie z zasadami kapitalizmu system kapitalistyczny kraje lub świat kapitalistyczny rzeczownik osoba inwestująca kapitał w przedsiębiorstwa

kapitał zakładowy : kwota pieniędzy zebrana przez spółkę ze sprzedaży akcji, uprawniająca posiadaczy do dywidend, niektórych praw własności i innych korzyści

karat : 1. miara jakości złota (czyste złoto ma 24 karaty) 22-karatowy złoty pierścionek 2. miara wagi kamieni szlachetnych 5-karatowy diament Większość biżuterii i innych przedmiotów wykonanych ze złota nie jest czysta, ale ma od 19 do 22 karatów. Złoto 22-karatowe ma 22 części złota na dwie części stopu. KOMENTARZ: Czyste złoto ma 24 karaty i jest zbyt miękkie, aby robić z niego biżuterię. przejąć 20% akcji spółki szybko kupić akcje spółki i w ten sposób posiadać 20% jej udziałów

kartel : 1. grupa przedsiębiorstw, która próbuje ustalić cenę lub regulować podaż produktu, aby osiągnąć większy zysk 2. powody działania Negocjatorzy przedstawili argumenty związku zawodowego na rzecz podwyżki płac.

księga kasowa : księga, w której rejestrowane są wszystkie płatności i wpływy gotówkowe. W systemie księgowości podwójnej saldo na koniec danego okresu jest uwzględniane w bilansie próbnym, a następnie przenoszone do samego bilansu.

kasetka na pieniądze : metalowa kasetka do przechowywania pieniędzy

karta bankomatowa : plastikowa karta służąca do wypłacania pieniędzy z bankomatu

kasjer : 1. osoba, która pobiera pieniądze od klientów w sklepie lub zajmuje się pieniędzmi, które zostały zapłacone 2. osoba, która zajmuje się klientami w banku i przyjmuje lub wydaje gotówkę przy ladzie

kasa :miejsce w sklepie, w którym płaci się za zakupione towary

katastrofa : nagła katastrofa

kot : gruby kot, martwy kot odbijający się

kasa fiskalna : maszyna, która pokazuje i dodaje ceny zakupionych towarów, z szufladą do przechowywania otrzymanej gotówki

kalkulator : maszyna elektroniczna wykonująca obliczenia, takie jak dodawanie, odejmowanie i mnożenie.

kalendarz : 1. książka lub zestaw arkuszy papieru pokazujących dni i miesiące w roku, często dołączonych do obrazków 2. lista dat, zwłaszcza lista dat nowych emisji akcji

kapitał wezwany : kapitał zakładowy w spółce, który został wezwany.

klauzula anulowania : klauzula w umowie określająca warunki, na jakich umowa może zostać anulowana

kapitał możliwy do wpłacenia : część kapitału spółki, która nie została wezwana do wpłaty zanim dojrzeje

kapitał : 1. pieniądze, majątek i aktywa wykorzystywane w biznesie 2. pieniądze będące własnością osób fizycznych lub firm, których używają do inwestycji ucieczka kapitału szybki przepływ kapitału z jednego kraju z powodu braku zaufania do przyszłości gospodarczej tego kraju

konto budżetowe: konto bankowe, na którym planujesz dochody i wydatki, aby uwzględnić okresy, gdy wydatki są wysokie, wpłacając ustaloną kwotę każdego miesiąca

kontrola budżetowa: kontrolowane wydatki zgodnie z zaplanowanym budżetem

kierownik oddziału : osoba zarządzająca oddziałem firmy

księgowy : osoba prowadząca dokumentację finansową firmy lub organizacji

księgowość : praca polegająca na prowadzeniu dokumentacji finansowej firmy lub organizacji

kwadratowanie książek : proces zmniejszania ekspozycji dealera na rynek do zera

księgowość : prowadzenie dokumentacji finansowej

korekta podatku granicznego : odliczenie podatku pośredniego zapłaconego od towarów eksportowanych lub nałożenie lokalnego podatku pośredniego na towary importowane

koszty pożyczki : w liczbie mnogiej odsetki i inne opłaty płacone od pożyczonych pieniędzy

kupiona transakcja : metoda sprzedaży akcji w nowej spółce lub sprzedaży emisji nowych akcji w istniejącej spółce, w której domy papierów wartościowych gwarantują zakup wszystkich oferowanych akcji po ustalonej cenie

kupił księgę : książka, w której odnotowano zakupy

kotłownia: pomieszczenie, w którym pracownicy sprzedaży telefonicznej próbują sprzedać papiery wartościowe potencjalnym inwestorom

korzystny interes : sytuacja, w której ktoś może zajmować dom lub pobierać z niego czynsz, nie będąc jego właścicielem

korzyść w naturze : korzyść inna niż pieniądze otrzymywana przez pracownika jako część jego całkowitego pakietu wynagrodzeń, np. samochód służbowy lub prywatne ubezpieczenie zdrowotne. Takie korzyści są zwykle opodatkowane.

kredyt dwustronny : kredyt udzielony przez banki innym bankom w systemie rozliczeniowym, obejmujący okres realizacji czeków

koszyk : 1. pojemnik wykonany z cienkich kawałków drewna, metalu, plastiku itp. kosz jabłek 2. grupa cen lub walut przyjmowana jako standard cena przeciętnego koszyka zakupowego

koszyk walut : taki sam jak waluta koszyk

konosament : dokument wymieniający towary, które zostały wysłane, wysłane przez przewoźnika do sprzedawcy i zaksięgowane na kontach sprzedawcy jako należne, ale jeszcze niezapłacone, a zatem jako zaleta

kantor wymiany walut: biuro, w którym można wymienić walutę obcą

komputer biznesowy : potężny mały komputer, który uruchamia oprogramowanie napisane w celu zarządzania firmą

korespondencja biznesowa : listy dotyczące z biznesem

korespondent biznesowy : dziennikarz piszący artykuły o aktualnościach biznesowych do gazet

klient biznesowy: firma posiadająca konto w banku

kupić : zdobyć coś płacąc pieniądze kupić hurtowo i sprzedać detalicznie kupić za gotówkę Kupiła 10 000 akcji. Firma została kupiona przez swojego wiodącego dostawcę. (UWAGA: kupowanie -kupione) kupić w najlepszym wypadku kupić papiery wartościowe po najlepszej dostępnej cenie, nawet jeśli jest wysoka

kupić walutę zagraniczną z wyprzedzeniem: oznaczający zakup waluty obcej przed jej potrzebą, aby mieć pewność co do kursu wymiany

kupić : 1. (o sprzedawcy na aukcji) kupić rzecz, którą próbujesz sprzedać, ponieważ nikt nie zapłaci żądanej ceny 2. kupić akcje, aby pokryć pozycję 3. (o spółce) kupić własne akcje

kupowanie : czynność zdobywania czegoś za pieniądze

kupić, aby wynająć : sytuacja, w której nieruchomość jest kupowana jako inwestycja w celu wynajmu, a nie zamieszkania w niej

kredyt typu back-to-back : 1. udogodnienia kredytowe na zakup towarów, gdzie kredyt jest wnioskowany przez kupującego, ale jest udzielany pośrednikowi, który kupuje towary, a następnie sprzedaje je końcowemu nabywcy i wykorzystuje kredyt jako podstawę do uzyskania dalszych udogodnień kredytowych 2. kredyt w walucie dozwolonej dla zagranicznego przedsiębiorcy na podstawie kredytu, który został udzielony przez bank w kraju przedsiębiorcy

kopia zapasowa : kopia pliku komputerowego, którą należy zachować na wypadek uszkodzenia oryginalnego pliku

kredyt zabezpieczający : kredyt udzielany przez banki na banknot eurowalutowy

kredyt hipoteczny balonowy : kredyt hipoteczny, w którym ostateczna rata (zwana " ratą balonową") jest wyższa od pozostałych

karta do głosowania : karta, na której wyborca zaznacza krzyżykiem, aby wskazać, na kogo chce głosować

konto bankowe : konto, które klient ma w banku, na którym może wpłacać i wypłacać pieniądze, aby otworzyć konto bankowe, aby zamknąć konto bankowe Ile pieniędzy masz na swoim koncie bankowym?.

książeczka bankowa : książeczka wydana przez bank lub spółdzielnię budowlaną, w której widnieją pieniądze wpłacane lub wypłacane z konta oszczędnościowego lub spółdzielni budowlanej. Nazywana również książeczką oszczędnościową

karta bankowa : karta kredytowa lub debetowa wydana klientowi przez bank do wykorzystania zamiast gotówki przy zakupie towarów lub usług. (UWAGA: Istnieją międzynarodowo uznawane zasady regulujące autoryzację korzystania z kart bankowych oraz rozliczanie i rozrachunek transakcji z ich wykorzystaniem.)

kredyt bankowy : pożyczki lub debet z banku na rzecz klient

karta kredytowa bankera : karta kredytowa wydawana przez bank, w przeciwieństwie do kart wydawanych przez sklepy. Typowymi kartami tego typu są Visa, Egg lub Barclaycard.

konto bankowe : konto, które klient ma z bankiem

Kodeks bankowy : dobrowolny kodeks postępowania przyjęty przez banki i spółdzielnie budowlane w ich stosunkach z klientami

Krzyżacy: Zakon Krzyżacki (zwykle hospitale sancte Marie Theutonicorum Jerosolimitanum - Szpital św. Marii Niemców z Jerozolimy lub der orden des Duschen huses - zakon domów niemieckich, w źródłach) był jednym z trzech głównych zakonów rycerskich lub wojskowych, które powstały i rozwinęły się w XII i XIII wieku. Innymi głównymi zakonami są templariusze i joannici. Zakony wojskowe były "prawdziwymi zakonami" kościoła rzymskiego, rządzonymi przez przepisy podobne do tych, które dotyczą mnichów, na ogół warianty Reguł benedyktyńskich lub augustiańskich. W większości przypadków technicznie odpowiadały tylko przed papieżem. Mieli pewne obowiązki feudalne wobec świeckich i innych duchownych, dyktowane przez okoliczności miejsca i czasu. Wielu rycerzy zostawało mnichami, ale często znajdowali się w fortyfikacjach wojskowych, a nie w klasztorach. Członkowie większości zakonów składali śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa.

Początki zakonu krzyżackiego

Według tradycji, na początku XII wieku bogata niemiecka para zbudowała na własny koszt szpital w Jerozolimie, aby opiekować się biednymi i chorymi pielgrzymami mówiącymi po niemiecku. Szpital i towarzysząca mu kaplica zostały poświęcone Matce Boskiej. Ta historia jest podobna do tradycji powstania Szpitala św. Jana Jerozolimskiego założonego przez Amalfitańczyków. Niemiecki szpital najwyraźniej był powiązany ze Szpitalem św. Jana, przynajmniej w przestrzeganiu reguły św. Augustyna. Po podboju Jerozolimy przez Saladyna w 1187 r. nie ma już żadnych zapisów o niemieckim szpitalu. Nie było żadnych wskazań, że niemiecki szpital kiedykolwiek pełnił misję wojskową. Podczas oblężenia Akki podczas III Krucjaty (prawdopodobnie w 1190 r.) Niemcy z Lubeki i Bremy założyli szpital polowy dla niemieckich żołnierzy, podobno używając żagli statków jako osłony przed żywiołami. Książę Fryderyk Szwabski powierzył szpital swojemu kapelanowi Konradowi i wkrótce przekształcił organizację w zakon religijny podlegający lokalnemu biskupowi łacińskiemu. Chociaż niektórzy uczeni kwestionują jego autentyczność, papież Klemens III (1187--1191) najwyraźniej zatwierdził Zakon 6 lutego 1191 r. Zakon został objęty ochroną papieża Celestyna III (1191--1198) 21 grudnia 1196 r. pod nazwą "Szpital św. Marii Niemców w Jerozolimie". Nazwa ta jest prawdopodobnie jedynym powiązaniem z wcześniejszym szpitalem niemieckim, chociaż niektórzy twierdzą, że bardziej bezpośredni związek z wcześniejszym szpitalem. Uroczystość rzekomo przeprowadzona 5 marca 1198 r. zmieniła rację bytu Zakonu. Patriarcha Jerozolimy, król Jerozolimy, przywódca armii krzyżowców oraz mistrzowie templariuszy i Szpitala św. Jana uczestniczyli w uroczystości ustanawiającej Krzyżaków jako zakon wojskowy. Bulla papieża Innocentego III (1198--1216) z 19 lutego 1199 r. potwierdziła to wydarzenie i określiła, że Zakon będzie opiekował się chorymi zgodnie z regułą joannitów. Będzie prowadził swoją działalność zgodnie z regułą templariuszy i będzie nosił charakterystyczny biały płaszcz świątyni. Czarny krzyż będzie odróżniał Zakon Krzyżacki od Świątyni.

Struktura wewnętrzna

W ciągu pierwszych dwudziestu lat istnienia Zakonu rozwinęła się i ustabilizowała jego struktura instytucjonalna. Zakon Krzyżacki poszedł za przykładem templariuszy i joannitów, tworząc system prowincji. W przeciwieństwie do zakonów monastycznych składających się z niezależnych opactw, Krzyżacy mieli hierarchiczny łańcuch dowodzenia z komandoriami (dom, Kommende) na najniższym szczeblu. Prowincje lub bailiwicki (Ballei, Komturei) były częściami "krajów", które tworzyły Zakon jako całość. Jego pierwsze niezależne rządy zostały przyjęte w 1264 roku. Urzędnikami zarządzającymi Zakonem Krzyżackim na różnych szczeblach byli komtur (Komtur, preceptor) na szczeblu lokalnym, komtur prowincji (Landkomtur), komtur krajowy (Landmeister) i wielki mistrz (Hochmeister, magister). Najwyższe stanowiska kierownicze (w tym wielki mistrz, wielki komtur [Grosskomtur], marszałek [Ordensmarschall], sukiennik lub kwatermistrz [Trapier], szpitalnik [Spittler] i skarbnik [Tressler]) były wybierane przez kapitułę generalną. Członkowie tego głównie niemieckojęzycznego zakonu składali się z różnych, odrębnych klas: rycerzy, księży i innych braci (braci świeckich, sióstr i "familiarów"). Istniała duża liczba osób, które wspierały profesyjnych członków Zakonu, od rycerzy pomocniczych po niewolników. Najwyższą rangą byli rycerze świeccy, służący za darmo. Turkopole (po grecku "syn Turka") pierwotnie prawdopodobnie byli lekko uzbrojoną, mieszaną jazdą, której nazwa odnosiła się do tureckich najemników zatrudnionych w armii bizantyjskiej, później termin ten został przyjęty przez zakony wojskowe. Byli tam służący zwani giermkami (knechte) i sierżanci. Piechurzy byli zwykle zmuszani spośród miejscowego chłopstwa. Sisteraid (halpswesteren) byli zatrudniani jako służący, podobnie jak halpbrUderen; składali śluby zakonne. Żonaci i samotni świeccy służący również byli zatrudniani przez Zakon. Rzemieślnicy i robotnicy (np. ogrodnicy, cieśle, murarze) pracowali dla celów charytatywnych lub za wynagrodzenie. Wielu poddanych i niewolników było własnością Zakonu.

Szybka ekspansja

Od samego początku posiadłości i bogactwo Zakonu Krzyżackiego rosły zadziwiająco szybko, a jego liczebność gwałtownie rosła, szczególnie pod rządami Wielkiego Mistrza Hermanna von Salzy (ok. 1210-1239). Von Salza odniósł sukces w zdobyciu wielu łask dla Zakonu, ponieważ był powiernikiem zarówno niemieckiego cesarza Fryderyka II (1211-1250), jak i papieży. Jego bezpośredni następcy również dobrze sobie radzili. W latach 1215-1300 co roku zakładano jedną lub więcej komandorii, zwykle za pośrednictwem darowizn. Zakon Krzyżacki został zaproszony do Grecji (1209), Węgier (1211) i Prus (1226) przez świeckich władców, aby pełnić w ich imieniu obowiązki wojskowe. Na Peloponezie frankoński książę Achai zapewnił Krzyżakom lenna w pobliżu Kalamaty w zamian za służbę wojskową; istnieją ślady ciągłej służby Zakonu tam aż do 1500 roku. Węgierski król Andrzej II (1205--1235) wygnał Zakon w 1225 roku, gdy stał się silny i mógł zagrozić jego rządom. Podbój Prus rozpoczął się w 1230 roku (po tym, jak Wielki Mistrz Zakonu został mianowany księciem Świętego Cesarstwa Rzymskiego) i trwał do 1283 roku. Oprócz Ziemi Świętej i tych innych "teatrów wojny", członków zakonu można było znaleźć w innych miejscach w basenie Morza Śródziemnego i zachodniej Europie: w Armenii, na Cyprze, Sycylii, Apulii, Lombardii, Hiszpanii, Francji, Alzacji, Austrii, Czechach, Nizinie, Niemczech i Inflantach. Tylko na terenach granicznych (Ziemia Święta, Armenia, Grecja, Węgry, Prusy, Hiszpania i Inflanty) wymagana była służba wojskowa od członków. Do 1221 roku papież Honoriusz III (1216--1227) przyznał Zakonowi Niemieckiemu takie same przywileje jak templariuszom i joannitom. Oba starsze zakony walczyły o autonomię Zakonu Krzyżackiego do około 1240 roku. Zakon Niemiecki może nie dorównywał bogactwem i posiadłościami pozostałym dwóm zakonom rycerskim, które były starsze o ponad 80 lat, ale stał się jedynym innym zakonem, który mógł z nimi konkurować pod względem międzynarodowych wpływów i aktywności.

Bałtyk

Po porażce krzyżowców pod Akką w 1291 r. Zakon Krzyżacki przeniósł swoją siedzibę do Wenecji, wieloletniego sojusznika. W 1309 r. Zakon przeniósł się ponownie, tym razem do Marienburgu w Prusach. Tutaj Zakon podporządkował sobie pogańskich mieszkańców i ustanowił teokratyczną formę rządu. Pozycja rycerzy w regionie bałtyckim została wzmocniona w 1237 r., kiedy do zakonu krzyżackiego przyłączył się zakon rycerski w Liwonii, Bracia Mieczowi (Schwertbr(der). Historia niemieckich rycerzy w Prusach i Liwonii to historia niemal nieustannych buntów, powstań, najazdów, podbojów, zwycięstw i porażek. Wielu świeckich rycerzy z Europy Zachodniej (np. rycerz Chaucera w Opowieściach Kanterberyjskich) udawało się na Bałtyk, aby pomóc Zakonowi w "działaniach krucjatowych" przez sezon lub dłużej. Nagrody Wielkiego Mistrza i uczty dla szczególnie bohaterskich rycerzy stały się legendarne i przypominają różne aspekty rycerzy Okrągłego Stołu króla Artura. W XIV wieku Zakon założył w Prusach dziesiątki miast i około 2000 wiosek. Zakon odniósł sukces w handlu. Na przykład jako uczestnik Ligi Hanzeatyckiej dostarczał Europie Zachodniej część swoich najtańsze zboże. Narody Polski i Litwy, odwieczni wrogowie Zakonu, stawały się coraz silniejsze pod koniec XIV i na początku XV wieku. W 1410 roku pod Tannenbergiem Zakon został zmiażdżony w bitwie z koalicją dowodzoną przez te mocarstwa. Rezultatem było bankructwo Zakonu i znaczne ograniczenie jego potencjału militarnego i politycznego. W 1467 roku całe Prusy Zachodnie zostały przekazane Polsce, a wschodnia część uznała zwierzchnictwo króla Polski. Nawrócenie ostatnich pogańskich Litwinów w 1410 roku pozostawiło Zakonowi płytkie podstawy do "krucjaty". 1525-1797 Reformacja Marcina Lutra (1483-1546) znacząco wpłynęła na Zakon Krzyżacki. W 1525 roku Wielki Mistrz Albrecht Brandenburg nawrócił się na wiarę luterańską. Następnie został mianowany przez polskiego króla księciem Prus. Jako średniowieczna, krucjatowa jednostka, Zakon Niemiecki zasadniczo zakończył się w tym czasie. W 1526 r. mistrz Zakonu Krzyżackiego ziem niemieckich został "Administratorem Wielkiego Mistrza w Prusach i Mistrzem w Krajach Niemieckich i Romańskich". Mergentheim stało się główną siedzibą Zakonu. W Niemczech panowało wielkie zamieszanie w następstwie Reformacji, wojen z nią związanych i zmian politycznych. Baliwaty Saksonii, Messe i Turyngii stały się protestanckie aż do czasów napoleońskich. Urząd Landkomtura był naprzemiennie sprawowany przez przywódców luterańskich, reformowanych i katolickich w XVI i XVII wieku. Baliwat Utrechtu był kalwiński aż do czasów nowożytnych. Nowa reguła została przyjęta w 1606 r. w celu dostosowania się do zmian w Zakonie. W sprawach europejskich Zakon od czasu do czasu nadal brał udział militarnie. Około 1000 żołnierzy zostało zebranych, aby pomóc Austriakom w walce z Turkami. Po 1696 r. istniał pułk "Wielkiego i Niemieckiego Mistrza". Jednak liczebność i bogactwo Zakonu zmalały. Niewiele innych działań militarnych zostało odnotowanych.

Rewolucja francuska i później

W miarę jak antyklerykalny rząd francuski rozszerzał swoją kontrolę polityczną w latach 90. XVIII wieku, Zakon utracił swoje komandorie w Belgii i na zachód od Renu (1797). Wiele na wschód od Renu zostało utraconych w 1805 roku. W 1809 roku Napoleon rozwiązał Zakon we wszystkich krajach pod swoim panowaniem, pozostawiając jedynie posiadłości w Cesarstwie Austriackim. Nawet w Austrii Zakon musiał istnieć w tajemnicy przez wiele lat, aż do 1839 roku, kiedy cesarz austriacki Ferdynand I odtworzył Zakon jako Zakon Krzyżacki (Deutscher Ritterorden). Misją Zakonu była głównie opieka nad rannymi żołnierzami. W 1866 roku założono "Honorowych Rycerzy Zakonu Krzyżackiego". Rycerze byli zobowiązani do corocznych składek na szpitale. Marianer des Deutschen Ordens, dla kobiet, został utworzony w 1871 r. W 1914 r. około 1500 sponsorów z austriackiej szlachty wsparło wysiłki opiekuńcze Zakonu. Podczas I wojny światowej Zakon zaopiekował się około 3000 rannych żołnierzy w swoich placówkach. W 1923 r. po raz pierwszy mistrzowie Zakonu mogli pochodzić spośród duchownych, a nie "rycerstwa". Siedziba główna, skarbiec i archiwa Zakonu znajdują się obecnie w Wiedniu w Austrii.

Królowie Merowingów : Dynastia Merowingów była linią królów Franków, którzy podbili Galię i okoliczne ziemie począwszy od 486 r. n.e. i rządzili do 751 r. Frankowie byli ludami germańskimi, a Galia była regionem obejmującym dzisiejszą Francję, Belgię, Luksemburg i południowo-zachodnie Niemcy. Nazwa Merowingowie pochodzi od Meroweusza, krewnego pierwszego władcy Merowingów, Chlodwiga I. Chlodwig I był również najpotężniejszym królem Merowingów. Zjednoczył Franków pod swoimi rządami. Do czasu swojej śmierci w 511 r. podbił północną i południowo-zachodnią Galię oraz dodatkowe ziemie na terenie dzisiejszych zachodnich Niemiec. Królestwo zostało następnie podzielone między czterech synów Chlodwiga, którzy dodali do królestwa południowo-wschodnią Galię i inne terytoria. Jednak proces dalszego podziału królestwa doprowadził do licznych wojen domowych, które poważnie osłabiły dynastię. W VIII wieku królowie Merowingów mieli niewielką władzę, a ich rola była w dużej mierze religijna i ceremonialna. W 751 roku ostatniego króla Merowingów, Childeryka III, zastąpił Pepin Krótki, pierwszy władca z dynastii Karolingów. Istnieją powody, by sądzić, że Pepin, który miał tytuł "burmistrza pałacu" (w zasadzie premiera), również miał krew Merowingów. Podobnie jak większość plemion germańskich, potomkowie Merowca rościli sobie prawo do władzy z prawa boskiej krwi. W jednej z historii Merowec miał być potomkiem "Kwinotaura", gigantycznej ryby lub potwora morskiego, który zgwałcił jego matkę, gdy ta wyszła popływać w oceanie. Jest on identyfikowany jako jakiś pomniejszy bożek. W pewnym momencie królowie Merowingów twierdzili, że Jezus spłodził dzieci, lub przynajmniej dziecko z Marią Magdaleną. Pomimo braku jakichkolwiek mocnych dowodów istnieje niezwykle silna legenda, że Maria osiedliła się w Marsali (Marsylii). Linia Merowingów twierdziła, że poprzez ten wlew krwi stali się dziedzicami Domu Dawida (królewska linia Salomona i Dawida) i w ten sposób uzyskali boskie prawo do rządzenia Jerozolimą. Oczywiście, linia krwi Jezusa rozprzestrzeniła się również na inne rodziny o europejskiej renomie, ponieważ Merowingowie byli spokrewnieni z innymi domami panującymi, a nawet bezpośredni podbój rzadko oznaczał całkowitą zmianę linii krwi (pamiętajmy na przykład, że Wilhelm z Normandii rościł sobie prawa do Anglii poprzez małżeństwo). Można śmiało stwierdzić, że obecnie w Wielkiej Brytanii i Europie jest co najmniej kilkanaście rodzin - z licznymi bocznymi gałęziami, które są z linii Merowingów. Należą do nich domy Habsburgów-Lotaryngii (obecni tytularni książęta Lotaryngii i królowie Jerozolimy), Plantard, Luksemburg, Montpezat, Montesquiou i wiele innych. Rodzina Sinclair w Wielkiej Brytanii jest również spokrewniona z linią krwi, podobnie jak różne gałęzie Stuartów. A rodzina Devonshire, między innymi, wydaje się być wtajemniczona w tę tajemnicę. Należy zauważyć, że nazwisko "Sinclair" sumuje się do 666. Wszystkie te domy prawdopodobnie mogłyby rościć sobie prawo do rodowodu od Jezusa. Powiązanie z Templariuszami jest dość drugorzędne. Templariusze to "świadomi" potomkowie, którzy starali się przywrócić linię krwi Merowingów i potencjalnie przywrócić Graala oraz inne sekrety znane potomkom Marii z Magdali. Z tego powodu zostali stłumieni przez Koronę Francuską. Bardziej prawdopodobne jest, że zachowali element wiary gnostyckiej, której Maria i niektórzy inni wczesni chrześcijanie mogli być wyznawcami, a która dotarła do Francji w pierwszym wieku.

Współczesne źródło : 1885 roku opat Berenger Sauniere odkrył zbiór pergaminów pod kościołem w Rennes-le-Chateau. Jeden ze skomplikowanych szyfrów i kodów brzmiał: "Do króla Dagoberta II i do Syjonu należy ten skarb i jest tam martwy". Sauniere szybko stał się częścią paryskiego podziemia ezoterycznego i zarobił fortunę na kościele, którą wydał na niezwykłe projekty wnętrz, które w sposób eksponowany przedstawiały niezwykle mroczne interpretacje ukrzyżowania Chrystusa. Templariusze mają lub znają lokalizację Arki Przymierza Ostatni raz Biblia wspomina o Arce w 2 Kronikach 35:3, kiedy król Jozjasz nakazał, aby została zwrócona do świątyni. "Złóż Świętą Arkę w domu, który zbudował Salomon, syn Dawida, król izraelski; nie będzie ona ciężarem na twoich barkach". Możemy datować to wydarzenie na około 623 r. p.n.e. i z tego zapisu można rozsądnie wyciągnąć szereg wniosków.

1. Kapłani świątyni przenieśli Arkę do bezpiecznego miejsca przechowywania w poprzednich burzliwych czasach, a Święta Arka została zwrócona do świątyni, ponieważ nie ma żadnej wzmianki o tym, że tak nie było, a byłoby to ważne wydarzenie.
2. Władze, w tym król Jozjasz, doskonale wiedziały, że Arka była bezpiecznie ukryta, aż do czasu, gdy nakazał ją zwrócić do świątyni. Dość pobieżny sposób, w jaki potraktowano to wydarzenie, wskazuje, że ukrywanie Świętej Arki w okresach kryzysu nie było niczym niezwykłym.
3. Niezależnie od tego, gdzie i gdzie znajdowało się miejsce ukrycia, skutecznie chroniło ono Arkę między 950 r. p.n.e., kiedy Salomon zbudował pierwszą świątynię, a 623 r. p.n.e., kiedy król Jozjasz wydał swoje wytyczne kapłanom świątyni.

Wiemy również, że trzydzieści siedem lat później, w 586 r., Świątynia została zniszczona przez babilońskiego króla Nabuchodonozora. A dziesiątego dnia piątego miesiąca, w dziewiętnastym roku króla Nabuchodonozora, króla babilońskiego, przybył do Jerozolimy Nebuzaradan, dowódca straży przybocznej, który służył królowi babilońskiemu. I spalił dom Pański [Świątynię Salomona], dom królewski i wszystkie domy Jerozolimy; nawet każdy duży dom spalił ogniem. Patronem templariuszy był człowiek, który za swojego życia będzie znany jako święty Bernard, rozpoczynający swoją karierę monastyczną u cystersów. Mnisi cysterscy byli - w tym czasie - mocno zaangażowani w rozszyfrowywanie tekstów hebrajskich. Łącznikiem między tymi dwoma nurtami był Hugo, hrabia Szampanii. Hugo rozpoczął dorosłe życie jako mnich, zanim przyjął płaszcz hrabiego. Pierwszy raz odwiedził Jerozolimę jako pielgrzym w 1104 roku i zaledwie kilka lat później dziewięciu jego wasali powróciło, aby znaleźć Templariuszy zakwaterowanych w meczecie Al-Aksa na Wzgórzu Świątynnym. Liczne są opowieści, że Templariusze spędzili pierwsze 10 lat swojego istnienia, kopiąc pod Wzgórzem Świątynnym. Kapitan Wilson, porucznik Warren i zespół Królewskich Inżynierów znaleźli silne poparcie dla tych plotek. W 1867 roku ponownie przekopali ten obszar i odkryli tunele rozciągające się pionowo, od meczetu Al-Aksa, na około 25 metrów, zanim rozeszły się wachlarzowato pod Kopułą na Skale, która jest powszechnie uważana za miejsce świątyni króla Salomona. Artefakty krzyżowców znalezione w tych tunelach świadczą o udziale Templariuszy. Najwcześniejsze pisemne kopie rytuału masońskiego jednoznacznie stwierdzają, że starożytni masoni znaleźli Arkę Przymierza ukrytą w jaskini pod miejscem świątyni króla Salomona. "Zgodnie z twoimi rozkazami udaliśmy się do tajnego skarbca i jak poprzednio spuściliśmy jednego z towarzyszy. Słońce znajdowało się wówczas na swoim południowym szczycie, którego promienie pozwoliły mu odkryć małą skrzynkę lub skrzynię stojącą na cokole, ciekawie wykonaną i pokrytą złotem: dał sygnał wstępu i natychmiast został wyciągnięty. Podnieśliśmy arkę na górę, aby zbadała ją wielka rada". Aby dokończyć ten konkretny aspekt dochodzenia, pozostaje jedynie stwierdzić, że rzeczywiście istnieje taka jaskinia pod al-Sachra - skalnym występem przykrytym przez meczet Kopuły na Skale; który uważa się za miejsce klepiska Arauny, króla Jebusytów. Widząc, że Arka mogła zostać ukryta i że mogli ją znaleźć Templariusze, pozostaje jedynie ustalić, czy istnieją jakiekolwiek dowody na to, że tak zrobili. Możemy zacząć od faktu, że w 1125 roku hrabia Hughes zrezygnował ze wszystkich dóbr ziemskich i udał się do Jerozolimy, aby dołączyć do templariuszy pod wodzą ich Wielkiego Mistrza, Hughesa de Payensa, który wcześniej był jednym z wasali hrabiego. W tym czasie Payens odwiedził Europę i nie tylko otrzymał papieską aprobatę dla zakonu templariuszy - ze znaczną pomocą Bernarda, ale podczas podróży miał ogromne połacie ziemi przydzielone zakonowi jako dary od królów, książąt i innej szlachty. Ponadto setki, jeśli nie tysiące mężczyzn podpisało umowy, aby zrzec się swoich dóbr ziemskich, aby dołączyć do młodego zakonu. Templariusze być może nie znaleźli Arki, ale z pewnością weszli w posiadanie czegoś o ogromnym znaczeniu religijnym. Liczne pisemne historie templariuszy często wspominają o ich "skarbie". Kiedy Ziemia Święta ostatecznie wpadła w ręce muzułmanów w 1291 roku, wspomniano o rycerzu templariuszu o imieniu Tibald Gaudin, który zabrał "skarb". Jasnym wnioskiem jest, że stawiali pieniądze ponad ludźmi. Faktem jest jednak, że po przybyciu do Sydonu Gaudin został wybrany na kolejnego Wielkiego Mistrza. W Sydonie znajdowały się duże rezerwy finansowe, tak jak w każdym innym preceptorium; po prostu nie ma sensu uważać, że nowo przybyły Gaudin zasługiwał na taki awans tylko dlatego, że przywiózł ze sobą trochę złota. Gdyby z drugiej strony uratował Arkę Przymierza, awans byłby niewielką nagrodą. Temat templariuszy ratujących swój "skarb" w czasach największego zagrożenia powraca na krótko przed ich aresztowaniem przez króla Filipa IV, kiedy mówi się, że wywieźli skarb paryskiej świątyni w wozie z sianem.

Inne legendy templariuszy

Inne legendy templariuszy są liczne. Najczęściej powtarzaną jest historia o Wielkim Skarbie Templariuszy, który został wywieziony z Paryża w wozie. Skarb musiał być czymś o większym znaczeniu niż złoto, albo zakon był dość ubogi - jeden wóz po prostu nie pomieściłby tak dużo złota. Płatności królewskich okupów w tamtym czasie były zazwyczaj przewożone przez karawanę zwierząt. Z pewnością jednak templariusze mieli złoto tu i ówdzie, chociaż czy i ile go odzyskali, nie wiadomo. Templariusze są również silnie związani ze Świętym Graalem i istnieje wiele legend, że znają jego lokalizację lub pełnią funkcję jego strażników. Templariusze byli nawet powiązani z Atlantydą, głównie poprzez sugestię, że są potomkami królów Merowingów.

Krew Marii Magdaleny : Dwie koncepcje - że Jezus spłodził dzieci i że Jezus (Joshua bar Joses - "Jezus" to greckie tłumaczenie imienia Yeheshuah lub "Joshua") fizycznie przeżył ukrzyżowanie lub miał je przetrwać, były kluczowe dla kilku wczesnych gałęzi chrześcijaństwa.

Kult Baphometa

Teoria szyfru Atbasha

Już w 500 r. p.n.e. skrybowie piszący księgę Jeremiasza używali tego, co obecnie znamy jako szyfr ATBASH. Ten szyfr jest jednym z niewielu używanych w języku hebrajskim. Jeśli ktoś napisze słowo Baphomet po hebrajsku i zapamięta hebrajskie litery czytane od prawej do lewej, wynik jest taki, jak pokazano poniżej: [taf] [mem] [vav] [pe] [bet] Baphomet w języku hebrajskim od prawej do lewej. Zastosowanie szyfru Atbash: [alef] [yud] [pe] [vav] [shin] Wyniki w Sophia, greckim słowie pisanym po hebrajsku od prawej do lewej Chociaż napisane po hebrajsku, czyta się je jako greckie słowo Sophia, które w języku angielskim oznacza "Mądrość". Jednak termin ten ma inne znaczenie, ponieważ Sophia była boginią i uważano ją za oblubienicę Boga. Należy pamiętać, że ich patron, św. Bernard z Clairvaux, miał absolutną obsesję na punkcie Maryi i to on był odpowiedzialny za to, że została nazwana królową nieba i Matką Boga. Zniekształcenie imienia Mahomet (Mahomet) Niektórzy uczeni uważają, że Baphomet to starofrancuskie określenie Mahometa, islamskiego proroka. Inni twierdzą, że Baphomet to po prostu zniekształcenie lub błędna wymowa tego samego imienia. W obu przypadkach, gdyby templariusze przyznali się do naśladowania Mahometa lub Mahometa, byliby wyraźnie heretykami w oczach inkwizycji. Jest niemal pewne, że przynajmniej niektórzy członkowie zakonu przyjęli praktyki islamskie ze swojego zaangażowania w Outremer. To nadal nie wyjaśnia związku z Baphometem jako bożkiem. Uważa się, że Baphomet był bożkiem jednego lub drugiego rodzaju czczonym przez zakon. Gdyby templariusze przeszli na islam, jak niektórzy sugerują, to idol Mahometa w ogóle nie byłby prawdopodobny.

Zniekształcenie arabskiego terminu Abufihamat

Słowo to oznacza "Ojciec Zrozumienia" lub "Ojciec Mądrości". Jest to termin używany w odniesieniu do Mistrza Sufi. W języku arabskim ojciec oznacza źródło. Jeśli tak jest, może to oznaczać Boga. Templariusze prawdopodobnie zetknęli się z sufizmem podczas pobytu w Ziemi Świętej i wielu uważa, że wchłonęli część swoich praktyk do rytuałów templariuszy.

Z greckich słów Baph i Metis

Ta teoria twierdzi, że słowo Baphomet pochodzi od dwóch greckich słów Baph i Metis oznaczających "Chrzest Mądrości". Mówi się, że templariusze czcili głowę. Jedna z teorii głosi, że ta głowa nie była nikim innym, jak głową Jana Chrzciciela. Gdyby to było prawdą, można by położyć pewne poparcie na greckiej etymologii pochodzenia.

Łaciński kod Świątyni Salomona

Eliphas Levi, francuski pisarz ezoteryczny z okresu środkowej wiktoriańskiej, uważał, że imię można odwrócić, rozwinąć i uformować w frazę, która odnosiłaby się do Świątyni Króla Salomona. Alphonse Louis Constant (Eliphas Levi) urodził się jako syn szewca w 1810 roku i w młodości studiował katolicyzm rzymski z zamiarem wstąpienia do kapłaństwa. Porzucił kołnierz katolicyzmu, aby zostać ezoterykiem w XIX wieku. Niektórzy twierdzą, że został wyrzucony z Kościoła za swoje heretyckie poglądy. Za życia podążał ścieżką ezoteryczną i przyjął kabalistyczny pseudonim Eliphas Lévi, który, jak twierdził, był hebrajską wersją jego własnego imienia. Chociaż znany jest z wielu książek o magii rytualnej, Lévi jest prawdopodobnie najbardziej znany ze swojej pracy dotyczącej domniemanego bóstwa templariuszy, Baphometa. Lévi uważał Baphometa za przedstawienie absolutu w formie symbolicznej. Jego podejście do mitu Baphometa jest najlepiej widoczne na ilustracji Baphometa, której użył jako przedniej części jednej ze swoich wielu książek. Levi oparł ilustrację na gargulcu, który pojawia się na budynku należącym do templariuszy; Komandoria Saint Bris le Vineux. Gargulec ma formę brodatej, rogatej postaci z obwisłymi kobiecymi piersiami, skrzydłami i rozdwojonymi stopami. Siedzi w pozycji ze skrzyżowanymi nogami, co przypomina posągi celtyckiego boga jelenia, Cernnunnusa lub Rogatego, znalezionego w Galii (Francja) przed okupacją rzymską. "Kozioł na frontispisie nosi znak pentagramu na czole, z jednym punktem na górze, symbolem światła, jego dwie ręce tworzą znak hermetyzmu, jedna wskazuje w górę na biały księżyc Chesed, druga wskazuje w dół na czarny księżyc Geburah. Ten znak wyraża doskonałą harmonię miłosierdzia ze sprawiedliwością. Jedno jego ramię jest żeńskie, drugie męskie, jak u androgynów z Khunrath, których atrybuty musieliśmy zjednoczyć z atrybutami naszego kozła, ponieważ jest on jednym i tym samym symbolem. Płomień inteligencji świecący między jego rogami jest magicznym światłem uniwersalnej równowagi, obrazem duszy wyniesionej ponad materię, ponieważ płomień, będąc przywiązany do materii, świeci nad nią. Głowa brzydkiej bestii wyraża grozę grzesznika, którego materialnie działająca, wyłącznie odpowiedzialna część musi ponieść karę wyłącznie; ponieważ dusza jest nieczuła zgodnie ze swoją naturą i może cierpieć tylko wtedy, gdy się materializuje. Pręt stojący zamiast genitaliów symbolizuje życie wieczne, ciało pokryte łuskami wodę, półkole nad nim atmosferę, pióra nad lotnymi. Ludzkość jest reprezentowana przez dwie piersi i androgyniczne ramiona tego sfinksa nauk okultystycznych". Lévi uważał, że gdyby ktoś przestawił litery w Baphomet, odwracając je, otrzymałby skróconą łacińską frazę:

TEM OHP AB

Uważał on ponadto, że będzie to reprezentować łacińskie "Templi omnivm hominum pacis abbas" lub po angielsku "Ojciec Świątyni Pokoju Wszystkich Ludzi". Uważał, że jest to odniesienie do Świątyni Króla Salomona, której jedynym celem jest zaprowadzenie pokoju na świecie.

Sigil Baphometa Leviego

Nie jest powszechnie wiadome, że Eliphas Levi był pierwszym, który rozdzielił pentagram na dobre i złe zastosowania. To Levi jako pierwszy włączył swojego Baphometa z głową kozy do odwróconego pentagramu, przypisując nowemu symbolowi cechy zła. Ilustracyjne przedstawienie Baphometa przez Leviego znalazło się w talii Tarota z przełomu wieków A. E. Waite′a jako karta Diabła i w tym procesie dodało kolejną stronę do Mitologii Baphometa, a być może także demonizowało coś, co mogło mieć bardziej niewinną interpretację. Współczesne twierdzenia o Baphometcie autorstwa Nesty Webster Według kontrowersyjnej współczesnej autorki, Nesty Webster, Eliphas Lévi był przekonany, że nie tylko templariusze czcili Baphometa, ale każdy, kto interesował się naukami okultystycznymi, również to robił. Widzimy to w rzekomym cytacie jego własnych słów, zaczerpniętych z prac Nesty Webster, która mogła wyrwać je z kontekstu, jak chce to zrobić wielu takich pisarzy. "Oświadczmy dla oświecenia pospólstwa... i dla większej chwały Kościoła, który prześladował templariuszy, palił magów i ekskomunikował masonów itd., powiedzmy śmiało i głośno, że wszyscy wtajemniczeni w nauki okultystyczne,wielbili, wielbią i zawsze będą czcić to, co jest oznaczone tym przerażającym symbolem [Kozioł Sabatowy]. Tak, w naszym głębokim przekonaniu, Wielcy Mistrzowie Zakonu Templariuszy czcili Baphometa i sprawili, że ich wtajemniczeni go czcili". Tajne stowarzyszenia i ruchy wywrotowe Nesta H. Webster (1924) Klub Książki Chrześcijańskiej

Krypty podziemne i świątynie: Podziemne ośrodki wypoczynkowe, krypty i miejsca kultu zawsze wywierały głęboką fascynację na umyśle człowieka. Tajemnice Egipcjan i innych ludów były przechowywane w podziemnych kryptach, prawdopodobnie w celu uczynienia tych ceremonii jeszcze bardziej tajnymi i tajemniczymi dla tłumu. Ale być może również dlatego, że było to niezbędne dla prywatności, której wymagały. Jaskinie Elephanta, Katakumby i podobne podziemne budowle również powrócą do umysłu czytelnika. Jednak celem tego artykułu jest odniesienie się do kilku mniejszych i być może bardziej interesujących podziemnych miejsc spotkań i świątyń w różnych częściach świata. Pan Hargreave Jennings cytując dr. Plota w swojej Historii Staffordshire, napisanej w trzeciej ćwierci XVII wieku, przedstawia interesującą relację o domniemanej krypcie różokrzyżowców w tym hrabstwie, której jednak nie można znaleźć w wspomnianej pracy. Jest to jednak przedstawiane jako interesujący, wyobrażeniowy wysiłek. Pewien wieśniak, pod koniec pewnego ponurego letniego dnia, był zajęty kopaniem rowu na polu w dolinie, wokół której kraj wznosił się w ponury, cichy las, rozbrzmiewający jedynie osobliwymi krzykami rzadkich srok. Było to chwilę po tym, jak słońce zaszło, a wieśniak był już bliski oddania swojej pracy na ten dzień. Jednym lub dwoma ostatnimi, leniwymi uderzeniami kosy wieśniak natrafił na coś kamiennego i twardego, co wywołało iskrę, wyraźnie widoczną w narastającym mroku. Zdziwiony tym faktem, wznowił pracę i, co dość dziwne, znalazł duży, płaski kamień w środku pola. To pole było daleko od jakichkolwiek gospodarstw lub "cotes", jak je nazywano, którymi skąpo usiany był ten teraz już prawie zmierzchający kraj. W krótkim czasie oczyścił kamień z trawy i chwastów, które go porosły; i okazało się, że to duża, podłużna płyta z ogromnym żelaznym pierścieniem zamocowanym na jednym końcu w gnieździe. Przez pół godziny wieśniak próbował poruszyć ten kamień na próżno. W końcu przypomniał sobie o kilku jardach liny, którą miał leżącą obok wśród swoich narzędzi; i przerobił je, będąc pomysłowym, dociekliwym, pomysłowym człowiekiem, na sprzęt - za pomocą którego, i przeciągając procę wokół wygiętego drzewa w linii z osią kamienia, wymyślił, przy ostatnich promieniach słońca i z dużym nakładem pracy, aby go podnieść. I wtedy, ku wielkiemu zaskoczeniu, zobaczył duże, głębokie, puste miejsce, pogrzebane w ciemności, które, gdy jego oczy trochę się do niego przyzwyczaiły, odkrył, że było najwyższym piętrem kamiennych schodów, pozornie niezwykle głębokich, ponieważ nie widział nic poniżej. Wieśniak nie miał najmniejszego pojęcia, dokąd to może prowadzić; ale będąc człowiekiem, choć wieśniakiem i błaznem, odważnym, a najprawdopodobniej popychanym przez myśl, że schody prowadzą do jakiegoś tajnego składu, w którym ukryty jest skarb, ostrożnie zszedł po pierwszych kilku stopniach i próbował na próżno zajrzeć w ciemność. Wydawało się to nieprzeniknione, ale w ogromnej, zimnej odległości poniżej znajdował się jeden obiekt. Spojrzał w górę na świeże powietrze i zobaczył gwiazdę Wenus - gwiazdę wieczorną - świecącą nagle jak planeta, w zachęcającym, niespodziewanym blasku, chociaż niebo miało jeszcze trochę światła zachodu słońca, zdziwiony mężczyzna opuścił górny poziom i cicho zszedł po pięknej, choć nieco zniszczonej klatce schodowej. Tutaj, pod kątem, tak blisko jak mógł ocenić, stu stóp pod ziemią, natknął się na kwadratowe podesty z niszą w ścianie; a potem zobaczył kolejną długą klatkę schodową, schodzącą pod kątem prostym do pierwszej klatki schodowej i wciąż schodzącą w głęboką, zimną ciemność. Mężczyzna rzucił spojrzenie w górę, jakby pytając mały wycinek światła z górnego świata, który zestrzelił w dół, czy powinien kontynuować poszukiwania, czy zaprzestać i wrócić. Wszystko wokół niego było najcichsze ze wszystkich nieruchomych, ale nie widział powodu, by się szczególnie bać. Tak więc, wyobrażając sobie, że w jakiś sposób wkrótce przeniknie tajemnicę i czując w ciemności rękami ścianę, a palcami u stóp każdy stopień, zdecydowanie zszedł i rozmyślnie policzył dwieście dwadzieścia kroków. Nie czuł żadnych trudności w oddychaniu, z wyjątkiem pewnego rodzaju aromatycznego zapachu odległego kadzidła, który uważał za egipski, dochodzący od czasu do czasu z dołu, jakby z innego, choć podziemnego świata. "Być może", pomyślał - bo słyszał o nich - "świat górniczych krasnali; i ja włamuję się do ich sekretów, co jest zakazane dla człowieka". Wieśniak, choć odważny, był przesądny. Ale pomimo pewnych napadów strachu, wieśniak poszedł dalej i pod znacznie niższym kątem napotkał ścianę w twarz; ale, skręcając w prawo, z niezwykłą chwałą dla swoich nerwów, odkrywca zszedł ponownie. I teraz zobaczył w ogromnej odległości poniżej, u stóp głębszych kamiennych schodów, stałe, choć blade światło. Świeciło ono jak z gwiazdy lub pochodziło z centrum ziemi. Uradowany tym światłem, chociaż absolutnie zdumiony - nie, przestraszony - odkrywaniem światła, czy to naturalnego, czy sztucznego, w głębokich wnętrznościach ziemi, człowiek ponownie zszedł, napotykając cienki, wilgotny ślad światła, jak się wydawało, wznoszący się wzdłuż środkowej linii błyszczących, choć butwiejących starych schodów, których najwyraźniej nie naciskała ludzka stopa przez wiele wieków. Teraz pomyślał, chociaż prawdopodobnie tylko wiatr w jakiejś ukrytej wnęce lub skradający się w dół galerii, że usłyszał nad głową pomruk, jakby niepewny łoskot koni i ciężkich wozów lub ciężkich wozów. W następnej chwili wszystko ucichło w całkowitej ciszy; ale odległe światło zdawało się migotać, jakby w odpowiedzi na dziwny dźwięk. Pół tuzina razy zatrzymywał się i odwracał, jakby chciał wsiąść z powrotem - - niemal uciekał, ratując życie, w górę, jak myślał; bo to mogło być tajne siedlisko rabusiów lub straszliwe miejsce pobytu złych duchów. Co jeśli za chwilę trafi na jakąś scenę, którą przestraszy, albo wyląduje pośród zdesperowanych łobuzów, albo zostanie złapany przez morderców. Słuchał z niecierpliwością. Teraz niemal gorzko żałował swojego zejścia. Światło nadal tryskało w oddali, ale nadal nie było dźwięku, który mógłby zinterpretować znaczenie światła lub ukazać charakter tego tajemniczego miejsca, w którym sam wieśniak był beznadziejnie uwikłany. Odkrywca w tym momencie stał nieruchomo w strachu. Lecz w końcu, przywołując odwagę i polecając się pobożnie Bogu, postanowił dokończyć swoje odkrycie. Na górze pracował w nieobcym miejscu: pole, które dobrze znał, lasy były mu bardzo znajome, a jego własna wioska i jego rodzina były oddalone tylko o kilka mil. Teraz pospiesznie i bardziej ze strachu niż z odwagi, hałaśliwie zszedł stopami po pozostałych schodach; a światło stawało się jaśniejsze, gdy się zbliżał, aż w końcu, na kolejnym zakręcie, natknął się na kwadratową komnatę zbudowaną z dużych ciosanych kamieni. Zatrzymał się, milczący i oszołomiony. Tutaj był kamienny chodnik i nieco wysoki dach, zbierający się w centrum; w pachwinach którego znajdowała się róża, wyrzeźbiona wykwintnie w jakimś ciemnym kamieniu lub marmurze. Ale jakiż był strach tego biedaka, gdy wykonując kolejny nagły zwrot, z między framug i spod dużego archiwolty gotyckiego kamiennego portalu, światło wylało się na niego z niewypowiedzianym blaskiem, oświetlając wszystko i rozświetlając miejsce olśniewającym blaskiem, niczym intensywny złoty zachód słońca. Cofnął się. Wtedy jego kończyny zadrżały i zgięły się pod nim, gdy z przerażeniem spojrzał na postać mężczyzny, którego twarz była ukryta, gdy siedział w studiowanej postawie na kamiennym krześle, czytając wielką księgę, z łokciem opartym na stole przypominającym prostokątny ołtarz, w świetle dużej, starożytnej żelaznej lampy, zawieszonej grubym łańcuchem na środku dachu. Krzyk alarmu, którego nie mógł stłumić, wyrwał się z przestraszonego odkrywcy, który mimowolnie zrobił krok, nie mogąc się powstrzymać od przerażenia. Teraz był w oświetlonej komnacie. Gdy jego stopy padły na kamień, postać zaczęła gwałtownie wyprostowywać się ze swojej pozycji siedzącej, jakby w strasznym zdumieniu. Podniósł zakapturzoną głowę i pokazał się, jakby w gniewie zamierzał przesłuchać intruza. Wątpiąc, czy to, co zobaczył, było rzeczywistością, czy też nie był w jakimś przerażającym śnie, wieśniak zrobił, nie zdając sobie z tego sprawy, kolejny zuchwały krok. Zakapturzony mężczyzna wyciągnął teraz długą rękę, jakby ostrzegając, i po chwili odkrywca dostrzegł, że jego ręka jest uzbrojona w żelazną pałkę, którą wycelował tak, jakby strasznie, aby zabronić dalszego zbliżania się. Teraz jednak biedny człowiek, nie będąc w stanie ani rozumować, ani powstrzymać się, z krzykiem i w namiętności strachu zrobił trzeci fatalny krok; a gdy jego stopa opadła na jęczący kamień, który zdawał się na chwilę ustępować pod nim, straszliwy człowiek lub obraz podniósł rękę wysoko jak maszyna i uderzył pałką w lampę, rozbijając ją na tysiąc kawałków i pozostawiając miejsce w całkowitej ciemności. To był koniec tej przerażającej przygody. Teraz zapadła całkowita cisza, daleko i blisko. Tylko długi, niski grzmot lub hałas podobny do grzmotu wydawał się zaczynać z daleka, a następnie poruszać się z trzaskiem, jakby wykonując zakręty; a następnie ponuro zapadł w sen, jakby przez nieznane, niedostępne przejścia. Czym one były - jeśli w ogóle jakieś przejścia - nikt nigdy się nie dowiedział. Podejrzewano jedynie, że to ukryte miejsce w jakiś sposób odnosiło się do Różokrzyżowców i że tajemniczy ludzie z tego słynnego zakonu ukryli tam część swoich naukowych sekretów. Miejsce w Staffordshire stało się później sławne jako grób jednego z bractwa, którego, z braku bardziej wyraźnego rozpoznania lub nazwy, ludzie wybrali nazywanie "Rosicrucius", w ogólnym odniesieniu do jego zakonu; i z okoliczności lampy i jej nagłego zgaszenia przez postać, która się zapaliła, przypuszczano, że jakiś różokrzyżowiec postanowił poinformować potomnych, że przeniknął do tajemnicy wytwarzania wiecznie płonących lamp starożytnych, - chociaż nie w chwili, gdy ujawnił swoją wiedzę, podjął skuteczne środki, aby nikt nie odniósł z tego żadnej korzyści. Księża jezuici z początku XVIII wieku pozostawili opisy dobrze znanego pałacu Alitla w Ameryce Środkowej, które nie pozostawiają wątpliwości, że w ich czasach zawierał on wiele podziemnych komnat, a jedna w szczególności, która wydaje się przewyższyć wszystkie inne w straszliwym użyciu, do którego była wykorzystywana. Ojciec Torquemada mówi o tym miejscu: "Kiedy kilku mnichów z mojego zakonu, franciszkanów, przechodziło, głosząc kazania i modląc się, przez prowincję Zapoteca, której stolicą jest Tehuantepec, dotarli do wioski, która nazywała się Mictlan, to znaczy podziemie (piekło). Oprócz wspominania o dużej liczbie ludzi w wiosce opowiadali o budynkach, które były dumniejsze i wspanialsze niż wszystkie, które dotychczas widzieli w Nowej Hiszpanii. Wśród nich była świątynia złego ducha i pokoje mieszkalne dla jego demonicznych sług, a wśród innych pięknych rzeczy była sala z ozdobnymi panelami, które były zbudowane z kamienia w różnych arabeskach i innych bardzo niezwykłych wzorach. Były tam drzwi, z których każde było zbudowane z zaledwie trzech kamieni, dwóch pionowych po bokach i jednego w poprzek, w taki sposób, że chociaż te drzwi były bardzo wysokie i szerokie, kamień wystarczał na całą ich konstrukcję. Były tak grube i szerokie, że zapewniono nas, że było niewiele takich. Była inna sala w tych budynkach lub prostokątne świątynie, które zostały wzniesione całkowicie na okrągłych kamiennych filarach bardzo wysokich i bardzo grubych, że dwóch dorosłych mężczyzn ledwo mogło je objąć ramionami, ani żaden z nich nie mógł dosięgnąć czubków palców drugiego. Te filary były wszystkie z jednego kawałka i, jak powiedziano, cały trzon filaru mierzył 5 łokci od góry do dołu i były bardzo podobne do tych z kościoła Santa Maria Maggiore w Rzymie, bardzo umiejętnie wykonane i wypolerowane." Ojciec Burgoa jest bardziej wyraźny w odniesieniu do tych podziemnych komnat. Mówi: "Były cztery komnaty nad ziemią i cztery pod ziemią. Te ostatnie były ułożone zgodnie z ich przeznaczeniem w taki sposób, że jedna przednia komnata służyła jako kaplica i sanktuarium dla bożków, które były umieszczone na wielkim kamieniu, który służył jako ołtarz. A na najważniejsze święta, które celebrowali z ofiarami lub podczas pogrzebu króla lub wielkiego pana, arcykapłan polecił mniejszym kapłanom lub podległym urzędnikom świątynnym, którzy mu służyli, aby przygotowali kaplicę, jego szaty i dużą ilość kadzidła, którego używali. A potem zstąpił z wielkim orszakiem, którego żaden z pospólstwa nie dostrzegł ani nie odważył się spojrzeć mu w twarz, przekonany, że jeśli to zrobią, padną martwi na ziemię jako karę za swoją śmiałość. A gdy wszedł do kaplicy, włożyli na niego długą białą bawełnianą szatę zrobioną jak alba, a na nią szatę w kształcie dalmatyki, która była haftowana obrazami dzikich zwierząt i ptaków; i włożyli mu czapkę na głowę, a na nogi rodzaj buta tkanego z wielobarwnych piór. A gdy włożył te szaty, podszedł z uroczystą miną i miarowym krokiem do ołtarza, nisko skłonił się przed bożkami, odnowił kadzidło i następnie, zupełnie niezrozumiałym pomrukiem (muy entre dientes), zaczął rozmawiać z tymi wizerunkami, tymi siedliskami piekielnych duchów, i kontynuował ten rodzaj modlitwy z odrażającymi grymasami i wijącymi się jękami, wydając niewyraźne dźwięki, które napełniły wszystkich obecnych strachem i trwogą, aż wyszedł z tego diabolicznego transu i opowiedział stojącym wokół kłamstwa i wymysły, którymi zaszczepił mu się duch albo które sam wymyślił. Kiedy składano ofiary z ludzi, ceremonie były mnożone. Pomocnicy arcykapłana rozciągali ofiarę na dużym kamieniu, odsłaniając pierś, którą rozcinali wielkim kamiennym nożem. Ciało wiło się w przerażających konwulsjach, a oni odsłaniali serce, wyrywając je wraz z duszą, którą zabrał diabeł. Serce zanieśli do arcykapłana, aby mógł złożyć je w ofierze bożkom, trzymając je przy ustach, wśród innych ceremonii. Ciało zaś wrzucono do grobu - miejsca ich "błogosławionych", jak ich nazywali. A jeśli po złożeniu ofiary miał ochotę zatrzymać tych, którzy prosili o jakąś przysługę, wysyłał do nich wiadomość za pośrednictwem podległych mu kapłanów, aby nie opuszczali domów, dopóki ich bogowie nie zostaną przebłagani; nakazywał im w międzyczasie czynić pokutę, pościć i nie rozmawiać z żadną kobietą. Tak więc, dopóki ten ojciec grzechu nie wstawi się za rozgrzeszeniem pokutujących i nie ogłosi ich przebłaganymi, nie ośmielali się przekroczyć progu. "Druga (podziemna) komnata była miejscem pochówku tych arcykapłanów, a trzecia królów Theozapotlan, których przywieziono tam bogato ubranych w najlepsze szaty, pióra, klejnoty, złote naszyjniki i kamienie szlachetne, umieszczając tarczę w lewej ręce i oszczep w prawej, tak jak używali ich na wojnie. A podczas ich obrzędów pogrzebowych panowała wielka żałoba; instrumenty, na których grano, wydawały żałobne dźwięki; a z głośnym zawodzeniem i ciągłym szlochem śpiewali o życiu i czynach swego pana, aż złożyli go na konstrukcji, którą przygotowali w tym celu". Ostatnia (podziemna) komnata miała drugie drzwi z tyłu, które prowadziły do ciemnego i makabrycznego pokoju. Było ono zamknięte kamienną płytą, która zajmowała całe wejście. Przez te drzwi wrzucano ciała ofiar oraz wielkich panów i wodzów, którzy polegli w bitwie, i przynoszono je z miejsca, w którym padli, nawet gdy było bardzo daleko, do tego miejsca pochówku; i tak wielkie było barbarzyńskie zauroczenie tych Indian, że w wierze w szczęśliwe życie, które ich czekało, wielu, którzy byli uciskani przez choroby lub trudności, błagało tego niesławnego kapłana, aby przyjął ich jako żywe ofiary i pozwolił im wejść przez ten portal i wędrować po ciemnym wnętrzu gór, aby szukać wielkich miejsc ucztowania ich przodków. A gdy ktoś uzyskał tę łaskę, słudzy arcykapłana prowadzili go tam ze specjalnymi ceremoniami, a po tym, jak pozwolili mu wejść przez małe drzwi, toczyli kamień, zanim znów się z nim pożegnał, a nieszczęsny człowiek, błąkający się w tej otchłani ciemności, umarł z głodu i pragnienia, rozpoczynając już za życia ból swego potępienia; i z powodu tej strasznej otchłani nazwali tę wioskę Liyobaa, Jaskinią Śmierci. "Kiedy później światło Ewangelii spadło na tych ludzi, jej słudzy zadali sobie wiele trudu, aby ich pouczyć, czy ten błąd, wspólny dla wszystkich tych narodów, nadal panuje, i dowiedzieli się z opowieści, które zostały przekazane, że wszyscy byli przekonani, że ta wilgotna jaskinia rozciągała się ponad 30 lig pod ziemią, a jej dach był podtrzymywany przez filary. I byli ludzie, gorliwi prałaci spragnieni wiedzy, którzy, aby przekonać tych nieświadomych ludzi o ich strachu, weszli do tej jaskini w towarzystwie dużej liczby ludzi niosących zapalone pochodnie i płonące głownie, i zeszli po kilku dużych schodach. I wkrótce natknęli się na wiele przypór, które tworzyły rodzaj ulicy. Roztropnie przynieśli ze sobą sporo liny, aby użyć jej jako liny prowadzącej, aby nie zgubić się w tym zagmatwanym labiryncie. A gnicie, zły zapach i wilgoć - ziemi były bardzo duże, a także wiał zimny wiatr, który zdmuchnął ich pochodnie. A gdy przeszli niewielką odległość, bojąc się, że zostaną przytłoczeni smrodem lub nadepną na jadowite gady, z których niektóre widziano, postanowili wyjść i całkowicie zamurować tylne drzwi piekła. Cztery budynki nad ziemią były jedynymi, które pozostały otwarte, i miały dziedziniec i komnaty podobne do tych podziemnych; a ruiny tych przetrwały do dziś". Rozległe podziemne krypty pod wzgórzem świątynnym w Jerozolimie były prawdopodobnie wykorzystywane przez templariuszy jako miejsca tajnych spotkań w czasie okupacji Świętego Miasta. Być może to właśnie tam po raz pierwszy odprawiono dziwne wschodnie obrzędy Bafometa (patrz), które później przejęli. W swoich ostatnich odkryciach na Wzgórzu Świątynnym pastor James King pisze: "Podczas wizyty w Szlachetnym Sanktuarium autor miał okazję zbadać starożytne mury wewnątrz muru w południowo-wschodnim narożniku, a także rozległe podziemne sklepienie popularnie znane jako stajnie Salomona. Małe drzwi pod małą kopułą w południowo-wschodnim narożniku prowadzą po schodach do małej komnaty znanej jako Meczet Kolebki naszego Pana, z powodu istnienia wydrążonego kamienia, który nieco przypomina kolebkę, i tradycji, że Dziewica Maryja pozostała w tej komnacie przez jakiś czas po swoim oczyszczeniu w Świątyni. Przechodząc przez komnatę, dociera się do przestronnych sklepień, które rozciągają się na akrze ziemi. Te podziemne podbudowy składają się ze stu kwadratowych filarów ustawionych w piętnastu rzędach, każdy filar ma pięć stóp szerokości i składa się z dużych, marginalnych kamieni, umieszczonych pojedynczo jeden nad drugim. Rzędy są połączone półkolistymi łukami, międzykolumnowe, których wysokość waha się od dziesięciu do dwudziestu trzech stóp. Podłoga tych sklepień znajduje się około czterdziestu stóp poniżej Haram Arco i ponad sto stóp nad wielkim narożnym kamieniem fundamentowym. Frankowie nazywają je Stajniami Salomona. Muzułmanie jednak nazywają to miejsce Al Masjed al Kadim, czyli Starym Meczetem. Te sklepienia były używane jako stajnie przez królów Franków i Rycerzy Templariuszy, a otwory, w których mocowano pierścienie, nadal można prześledzić na niektórych filarach. Ponieważ podłoga Stajni Salomona znajduje się ponad sto stóp nad kamieniem fundamentowym, wydaje się wysoce prawdopodobne, że istnieje inny system sklepień poniżej, ponieważ ogromna przestrzeń od skały w górę prawdopodobnie nie jest wypełniona stałą ziemią. Pewne aluzje do tych sklepień wydają się być uczynione w pismach Prokopiusza, greckiego historyka z VI wieku. Urodził się w Cezarei, w Palestynie, około 500 r. n.e. i jako młody człowiek udał się do Konstantynopola, gdzie jego wybitne talenty przyciągnęły uwagę cesarza Justyniana. W 529 r. n.e. Justynian zbudował wspaniały kościół na Wzgórzu Świątynnym ku czci Dziewicy Maryi, a w pismach Prokopiusza znajduje się pełny i szczegółowy opis budowli. Historyk opowiada, że czwarta część gruntu wymagana do budowy była niewystarczająca w kierunku południowo-wschodnim; budowniczowie zatem położyli fundamenty na pochyłym gruncie i zbudowali szereg sklepień łukowych, aby podnieść grunt do poziomu innych części ogrodzenia. Ta relacja jest wybitnie opisowa dla podziemnych sklepień w południowej części Haram, a według pana Fergussona, kamienna praca tych sklepień z pewnością należy do epoki Justyniana. Sukkub: Demon, który przybiera postać kobiety. Rabin Elias mówi, że w niektórych pismach wspomniano, że Adama odwiedzały przez sto trzydzieści lat demony żeńskie i że miał stosunki z demonami, duchami, widmami, lemurami i widmami.

Kamień Filozoficzny: Substancja, która umożliwiała adeptom alchemii obejście transmutacji metali. Alchemicy wyobrażali sobie, że jakaś konkretna substancja była niezbędna do powodzenia transmutacji metali. Poprzez zastosowanie lub domieszkę tej substancji wszystkie metale mogły zostać przemienione w złoto lub srebro. Często nazywano go Proszkiem Projekcji. Zosimus, który żył na początku V wieku, jest jednym z pierwszych, którzy o nim wspominają. Mówi, że kamień jest proszkiem lub płynem utworzonym z różnych metali, wlewanym pod sprzyjającą konstelacją. Kamień Filozoficzny miał zawierać sekret nie tylko transmutacji, ale i zdrowia, a My, ponieważ dzięki jego działaniu mogliśmy być rozpuszczeni, napełnieni Eliksirem Życia. Był kamieniem probierczym istnienia. Autor Traktatu o chemii filozoficznej i hermetycznej, opublikowanego w Paryżu w 1725 r., mówi: Nowocześni filozofowie wydobyli z wnętrza rtęci ognistego ducha, mineralnego, roślinnego i mnożnikowego, w wilgotnej wklęsłości, w której znajduje się pierwotna rtęć lub uniwersalna kwintesencja. Pośród tego ducha znajduje się duchowy płyn. To jest rtęć filozofów, która nie jest stała jak metal, ani miękka jak rtęć, ale pomiędzy nimi. Przez długi czas zachowali tę tajemnicę, która jest początkiem, środkiem i końcem ich pracy. Należy więc najpierw oczyścić rtęć solą i zwykłym octem sałatkowym, sublimować ją witriolem i saletrą, rozpuścić w aqua fortis, sublimować ją alain, kalcynować i utrwalać, odłożyć część w oleju sałatkowym, destylować ten płyn do celem oddzielenia wody duchowej, powietrza i ognia, utrwalenia ciała rtęciowego w wodzie duchowej lub destylacji ducha płynnej rtęci w niej znalezionej, zgnicia wszystkiego, a następnie podniesienia i wywyższenia ducha bezwonną białą siarką, to znaczy sal - amoniakiem - rozpuszczenia tego sal - amoniaku w duchu płynnej rtęci, który po destylacji staje się płynem znanym jako Ocet Mędrców, aby przejść ze złota do antymonu trzy razy, a następnie zredukować go ciepłem, na koniec zanurzyć to ciepłe złoto w bardzo ostrym occie i pozwolić mu zgnić. Na powierzchni octu podniesie się w postaci ognistej ziemi w kolorze orientalnych pereł. Jest to pierwsza operacja w wielkim dziele. Do drugiej operacji; weź w imię Boga jedną część złota i dwie części wody duchowej, naładowane salmiakiem, wymieszaj tę szlachetną miksturę w wazonie kryształowym w kształcie jajka: podgrzej nad miękkim, ale ciągłym ogniem, a ognista woda stopniowo rozpuści złoto; tworzy to napój, który mędrcy nazywają chaosem "zawierającym elementarne jakości - zimno, suchość, ciepło i wilgoć. Pozwól tej kompozycji zgnić, aż stanie się czarna; ta czerń jest znana jako "głowa kruka" i "ciemność mędrców" i daje znać artyście, że jest na dobrej drodze. Była również znana jako "czarna ziemia". Trzeba go jeszcze raz zagotować w wazonie białym jak śnieg; ten etap pracy nazywa się "łabędziem", a z niego powstaje biały płyn, który dzieli się na dwie części - jedną białą do produkcji srebra, drugą czerwoną do produkcji złota. Teraz wykonałeś pracę i posiadasz Kamień Filozoficzny. "W tych różnych operacjach znajduje się wiele produktów ubocznych; wśród nich jest "zielony lew", który nazywany jest również "azoph", i który wydobywa złoto z bardziej nieszlachetnych pierwiastków; "czerwony lew", który zamienia metal w złoto; "głowa wrony", zwana również "czarnym welonem statku Tezeusza", która pojawiając się czterdzieści dni przed końcem operacji przepowiada jej sukces; biały proszek, który przekształca białe metale w czyste srebro; czerwony eliksir, za pomocą którego wytwarzane jest złoto; biały eliksir, który także wytwarza srebro i zapewnia długie żelazo - nazywany jest także "białą córką filozofa". W żywotach różnych alchemików znajdujemy wiele wzmianek o Proszku Projekcji w związku z tymi adeptami, którzy mieli dojść do rozwiązania wielkiego arcanum. Tak więc w Życiu Alexandela Sciona, Szkota, który przybył z Port Seton, niedaleko Edynburga, dowiadujemy się, że podczas swoich podróży po kontynencie stosował w swoich alchemicznych eksperymentach czarniawy proszek, którego zastosowanie zamieniało każdy dany mu metal w złoto. Liczne przypadki projekcji Setona są odnotowane, większość z nich - które są weryfikowane z wielką dokładnością. Pewnego razu, będąc w Holandii, poszedł z kilkoma przyjaciółmi z domu, w którym mieszkał, aby przeprowadzić alchemiczny eksperyment w innym domu w pobliżu. Po drodze zakupiono pewną ilość zwykłego cynku i Setonowi udało się zamienić go w czyste złoto poprzez zastosowanie swojego proszku. Podobne zjawisko przeprowadził w Kolonii i gdzie indziej w całych Niemczech, a najsurowsze tortury nie mogły wydobyć z niego sekretu kwintesencji, którą posiadał. Jego uczeń lub asystent, Sendivogius, dołożył wszelkich starań, aby wydobyć od niego sekret przed śmiercią, ale wszystko na próżno. Jednakże z wdzięczności Seton przekazał mu to, co pozostało z jego cudownego proszku, który został użyty przez jego polskiego następcę z takimi samymi rezultatami, jakie osiągnięto w jego własnym przypadku. Nieszczęsnemu Sendivogiusowi poszło jednak źle, gdy proszek w końcu się skończył. Używał go głównie w postaci płynnej i zanurzał w nim srebrne monety, które natychmiast stały się najczystszym złotem. Rzeczywiście, odnotowano, że jedna moneta, której zanurzył tylko połowę, pozostała przez wiele lat jako znaczący przykład roszczeń alchemii w muzeum lub kolekcji gdzieś w południowych Niemczech. Połowa tego dublona była złota, podczas gdy nie zanurzona część pozostała srebrna; ale informacja o tym jest ledwie zadowalająca. Kiedy proch się skończył, Sendivogius został zmuszony do desperackiego pozłocenia monet, które, jak donoszą źródła, dotychczas przemieniał legalnymi środkami, a to bardzo naturalnie ściągnęło na niego gniew tych, którzy mu zaufali. W Opowieści o Anonimowym Adeptie znajdujemy również proch w użyciu, i rzeczywiście proch wydaje się być preferowaną formą czynnika przemieniającego. Termin Słońce Filozoficzne prawdopodobnie powstał z jakiejś wschodniej legendy talizmanicznej. Jednak w egipskiej alchemii znajdujemy najstarszy - ideę czarnego prochu - detrytus lub tlenek wszystkich metali zmieszanych. Kamień Filozoficzny miał duchową, jak i materialną koncepcję i rzeczywiście alchemia duchowa jest z nim praktycznie utożsamiana; ale nie znajdujemy pierwszych alchemików, ani tych z czasów średniowiecza, posiadających jakiekolwiek duchowe idee; ich nadzieją było wyprodukowanie prawdziwego złota, a dopiero w późniejszych czasach odkrywamy, że idea altruistyczna wkrada się, ze szkodą dla fizycznej. Język symboliczny był w dużej mierze używany przez obie szkoły, jednakże nie powinniśmy sobie wyobrażać, że ponieważ pisarz alchemiczny używa symbolicznych figur retorycznych, jest on ze szkoły transcendentalnej, ponieważ jego pragnieniem było jedynie, aby jego bracia-adeptów zrozumieli go, i aby zachował swój sekret przed pospólstwem.

kierownik ds. rachunków : kierownik działu księgowości

księgowość : praca polegająca na rejestrowaniu pieniędzy zapłaconych, otrzymanych, pożyczonych lub należnych metody księgowe procedury księgowe maszyna księgowa Audytorzy wprowadzili nowy system księgowy.

koniec okresu rozliczeniowego : 1. pracownik, który wygląda po klientach lub będący łącznikiem między klientami a firmą 2. pracownik organizacji takiej jak bank, firma public relations lub agencja reklamowa, który jest odpowiedzialny za opiekę nad konkretnymi klientami i prowadzenie ich interesów z organizacją

koniec konta : koniec okresu rozliczeniowego

księga rachunkowa : księga z drukowanymi kolumnami, służąca do ewidencji sprzedaży i zakupów

księgowy : osoba prowadząca księgowość firmy lub zajmująca się sprawami podatkowymi indywidualnej osoby. Główny księgowy grupy produkcyjnej. Księgowy wykazał, że istnieje duża różnica w kosztach naszej pracy. Wszystkie zapytania dotyczące podatku dochodowego przesyłam do mojego księgowego.

konto : 1. zapis transakcji finansowych na przestrzeni pewnego okresu, takich jak zapłacone, otrzymane, pożyczone lub należne pieniądze. Proszę o przesłanie mi swojego konta lub szczegółowego lub wyszczególnionego rachunku. 2. (w sklepie) umowa, w której klient nabywa towar i płaci za niego w późniejszym terminie, zwykle pod koniec miesiąca, w którym ma konto lub konto kredytowe w Harrods. 2. otworzyć konto (klienta) poprosić sklep o dostawę towaru, za który zapłacisz później otworzyć konto, zamknąć konto (sklepu) rozpocząć lub zakończyć zaopatrywanie klienta na kredyt uregulować rachunek w celu zapłaty wszystkich należnych pieniędzy na rachunku w celu zatrzymania rachunku w celu zaprzestania zaopatrywania klienta do czasu uiszczenia zapłaty za dostarczony towar 3. na rachunek w ramach rachunku całkowitego w celu wpłacenia pieniędzy na rachunek w celu zapłaty w celu uregulowania części zaliczka na rachunek. Pieniądze płatne jako część płatności. 4. Klient, który prowadzi dużą część transakcji w firmie i ma w niej konto. Smith Brothers to jedno z naszych największych kont. Nasi sprzedawcy dzwonią do swoich najlepszych klientów dwa razy w miesiącu. 5. prowadzenie rachunków wpisywanie każdej sumy pieniędzy do księgi rachunkowej Zadaniem księgowego jest prowadzenie rachunków. 6. konto przekroczone konto, na które wypłaciłeś więcej pieniędzy, niż wpłaciłeś, czyli bank faktycznie pożycza Ci pieniądze na otwarcie konta, aby założyć konto wpłacając pieniądze. Otworzyła konto w Santander. zamknąć konto wypłacić wszystkie pieniądze z konta bankowego i zamknąć konto Zamknęliśmy nasze konto w Lloyds. 7. okres, w którym akcje są przedmiotem obrotu na kredyt i na koniec którego nabyte akcje muszą zostać opłacone (UWAGA: Na Londyńskiej Giełdzie Papierów Wartościowych w ciągu roku prowadzone są dwadzieścia cztery rachunki, każdy zwykle czynny przez dziesięć dni roboczych dni.) 8. wezwanie do uwzględnienia inflacji, do uwzględnienia inflacji, do założenia, że podczas dokonywania obliczeń wystąpi określony procent inflacji. Czasownik wyjaśniający i rejestrujący transakcję pieniężną w celu rozliczenia straty lub rozbieżność Przedstawiciele muszą rozliczać się ze wszystkich swoich wydatków kierownikowi sprzedaży.

Komitet Izb Akceptujących : główne londyńskie banki handlowe, które organizują pożyczanie pieniędzy w Banku Anglii. Otrzymują od Banku nieco lepsze stopy dyskontowe

kalkulacja kosztów absorpcji : forma kalkulacji kosztów produktu, która uwzględnia zarówno bezpośrednie koszty produkcji, jak i pośrednie koszty ogólne

kredyt akceptacyjny : umowa kredytowa z banku, w ramach której bank przyjmuje weksle wystawione na bank przez dłużnika: bank następnie dyskontuje weksle i jest odpowiedzialny za ich spłatę w terminie zapadalności. Dłużnik jest winien bankowi rachunki, które są jednak objęte akredytywami.

kwalifikacje audytorów : forma słów w raporcie audytorów sprawozdań finansowych spółki, stwierdzająca, że ich zdaniem sprawozdania te nie odzwierciedlają prawdziwej sytuacji finansowej spółki. Nazywany również kwalifikacją kont

kapitał zakładowy upoważniony : kwota kapitału, którą spółka jest upoważniona wyemitować w formie akcji fundusz powierniczy

kierownik obszaru : kierownik, który odpowiada za pracę firmy w określonej części kraju

Kabała: Hebrajski i żydowski system teozofii. Słowo to oznacza "doktryny otrzymane z tradycji". W starożytnej literaturze hebrajskiej nazwa ta była używana do określenia całego zbioru pism religijnych, z wyjątkiem Pięcioksięgu. Dopiero we wczesnym średniowieczu system teozofii znany jako kabalizm został nazwany tą nazwą. Najpierw rozważymy Kabałę jako dzieło literackie, zanim przejdziemy do jej zbadania w świetle ręcznej księgi hebrajskiego okultyzmu. Głównymi źródłami, które posłużyły do stworzenia Kabały, są Se - pherYesirah lub Księga Stworzenia, która jest połączeniem średniowiecznego mistycyzmu i nauki. Data powstania tego dzieła była przedmiotem wielkich sporów, ale prawdopodobnie najbezpieczniej będzie powiedzieć, że wydaje się być wcześniejsza niż IX wiek n.e. Bahi lub błyskotliwy jest po raz pierwszy cytowany przez Nachmanidesa i zwykle przypisywany jego nauczycielowi, Ezdraszowi. Wiele zawdzięcza Sepher Yesirah i w dużej mierze zapowiada Zohar, który jest komentarzem do Pięcioksięgu, obejmującym jedenaście rozpraw na temat tej księgi, z których najważniejsze to Księga Tajemnic, Sekret Tajemnic, Tajemnice Pięcioksięgu i Ukryta Interpretacja. Przypisuje się jej autorstwo Szymonowi ben Yohai w II wieku, który rzekomo czerpał źródła z tradycyjnych dialogów między Bogiem a Adamem w Raju. Ponadto stwierdza się, że została odkryta w jaskini w Galilei, gdzie była ukryta przez tysiąc lat. Chociaż udowodniono niemal ponad wszelką wątpliwość, że została napisana w XIII wieku i wspomniano o zdobyciu Jerozolimy przez krzyżowców, źródłem może być opisany dokument. Uważa się również, że sam Mojżesz de Leon, który zmarł w Zohar i który rozprowadzał go i sprzedawał, był jego autorem, jednak prawdopodobnie pełni on jedynie funkcję redaktora. Jednocześnie nie ma wątpliwości, że zawiera ona dużą liczbę bardzo starożytnych i ważnych tradycji hebrajskich. Treść zawarta w Kabale dotyczy natury Boga, sefirot lub boskich emanacji, aniołów i człowieka. Bóg, znany w Kabale jako Ein Soph, wypełnia i zawiera wszechświat. Ponieważ jest nieograniczony, umysł nie może go pojąć, więc w pewnym mistycznym sensie jest nieistniejący. Doktryna sefirot jest niewątpliwie najważniejszą, z jaką można się spotkać na stronach Kabały. Aby uzasadnić swoje istnienie, Bóstwo musiało stać się aktywne i twórcze, a to osiągnęło za pośrednictwem dziesięciu sefirot lub inteligencji, które emanowały z niego jak promienie wychodzące ze światła. Pierwszą sefirot lub emanacją było pragnienie urzeczywistnienia się, a zawierało ono dziewięć innych inteligencji lub sefirot, które ponownie emanowały jedna z drugiej - druga z pierwszej, trzecia z drugiej i tak dalej. Są one znane jako Korona, Mądrość, Inteligencja, Miłość, Sprawiedliwość, Piękno, Stanowczość, Wspaniałość, Podstawa i Królestwo. Ze skrzyżowania par sefirot powstały inne emanacje: w ten sposób z Mądrości i Inteligencji. pochodzi Miłość lub Miłosierdzie, a z Miłosierdzia i sprawiedliwości Piękno. Sefirot są również symbolem pierwotnego człowieka i człowieka niebieskiego, którego ziemski człowiek jest cieniem. Tworzą trzy triady, które odpowiednio reprezentują cechy intelektualne, moralne i fizyczne: pierwsza, Mądrość, Inteligencja i Korona; druga Miłość, Sprawiedliwość i Piękno; trzecia Stanowczość, Wspaniałość i Podstawa. Całość jest otoczona lub ograniczona przez Królestwo, dziewiątą sefirot. Każda z tych triad symbolizuje część ludzkiej struktury: pierwsza głowa; druga ramiona; trzecia nogi. Należy zrozumieć, że chociaż te sefirot są emanacjami od Boga, pozostają częścią i po prostu reprezentują różne aspekty Jednej Istoty. Kabalistyczna kosmologia zakłada istnienie czterech różnych światów, z których każdy tworzy sefiryczny system dekady emanacji, które zostały zweryfikowane w następujący sposób: świat emanacji lub niebiański człowiek, bezpośrednia emanacja z Ein Soph. Z niego powstaje świat stworzenia, ~lub briatyczny świat czystej natury, ale jeszcze nie tak duchowy jak pierwszy. Zamieszkuje go anioł Metatron i stanowi świat czystego ducha. Rządzi on światem widzialnym i kieruje obrotami planet. Z tego powstaje świat formacji lub świat Yetziratir, jeszcze mniej wyrafinowany, który jest siedzibą aniołów. Wreszcie z nich - emanuje świat działania lub materii, mieszkanie złych duchów, który zawiera dziesięć piekieł, z których każde staje się niższe, aż do osiągnięcia głębin diabolicznej degradacji. Księciem tego regionu jest Samael, zły duch, wąż z Księgi Rodzaju, inaczej "Bestia". Ale wszechświat był niekompletny bez stworzenia człowieka; niebiański Adam, czyli dziesiąta sefirota, stworzył ziemskiego Adama, którego każdy członek ciała odpowiada części widzialnego wszechświata. Ludzka forma, jak nam powiedziano, jest ukształtowana według czterech liter, które stanowią żydowski tetragram, Jhava lub Y H W H, a zatem litery YHWH. Dusze całej rasy ludzkiej istnieją pre-egzystują w świecie emanacji i wszystkie są przeznaczone do zamieszkiwania ludzkich ciał. Podobnie jak sefirot, z którego emanuje, każda dusza ma dziesięciu potentów, składających się z trójcy triad - ducha, duszy, duszy prymitywnej lub neptesh. Każda dusza, przed wejściem na świat, składa się z mężczyzny i kobiety zjednoczonych w jedną istotę, ale kiedy zstępuje na tę ziemię, dwie części są rozdzielone i ożywiają różne ciała. Przeznaczeniem duszy na ziemi jest rozwinięcie doskonałych zarodków wszczepionych w nią, które ostatecznie muszą powrócić do Ein Soph. Jeśli nie uda mu się zdobyć doświadczenia, dla którego został wysłany na ziemię, musi ponownie zamieszkać w ciele trzy razy, aż zostanie należycie oczyszczony. Kiedy wszystkie dusze w świecie saphirolh przejdą przez ten okres próby i powrócą na łono Ein Soph, rozpocznie się jubileusz; nawet Szatan zostanie przywrócony do swojej anielskiej natury, a istnienie będzie szabatem bez końca. Kabała stwierdza, że te ezoteryczne doktryny są zawarte w pismach hebrajskich, ale nie mogą być postrzegane przez niewtajemniczonych; są jednak wyraźnie objawione osobom o duchowym umyśle. Następnie rozważając Kabałę jako literaturę okultystyczną, stwierdzamy, że doktryny filozoficzne rozwinięte na jej stronach zostały utrwalone przez tajną metodę tradycji ustnej od pierwszych wieków ludzkości. Kabała, "mówi dr Ginsburg, wyjaśniając historię jej narodzin, "była najpierw nauczana przez samego Boga wybranej grupie aniołów, którzy utworzyli szkołę teozoficzną w Raju. Po upadku aniołowie najłaskawiej przekazali tę niebiańską doktrynę nieposłusznemu dziecku ziemi, aby wyposażyć protoplastów w środki powrotu do ich pierwotnej szlachetności i szczęścia. Od Adama przeszła do Noego, a następnie do Abrahama, przyjaciela Boga, który wyemigrował z nią do Egiptu, gdzie patriarcha pozwolił, aby część tej tajemniczej doktryny wyciekła. W ten sposób Egipcjanie uzyskali pewną wiedzę na jej temat, a inne narody Wschodu mogły wprowadzić ją do swoich systemów filozoficznych. Mojżesz, który był nauczony całej mądrości Egiptu, został najpierw wtajemniczony w Kabałę w kraju swojego urodzenia, ale stał się w niej najbardziej biegły podczas swoich wędrówek po pustyni, kiedy nie tylko poświęcił jej wolne godziny całych czterdziestu lat, ale otrzymał lekcje od jednego z aniołów. Dzięki pomocy tej tajemniczej nauki prawodawca był w stanie rozwiązać trudności, które pojawiły się podczas zarządzania Izraelitami, pomimo pielgrzymek, wojen i częstych nieszczęść narodu. Potajemnie wyłożył zasady tej tajemnej doktryny w pierwszych czterech księgach Pięcioksięgu, ale ukrył je przed Księgą Powtórzonego Prawa. Mojżesz również wprowadził siedemdziesięciu Starszych w sekrety tej doktryny, a oni ponownie przekazywali je z ręki do ręki. Ze wszystkich, którzy tworzyli nieprzerwaną linię tradycji, Dawid i Salomon byli najgłębiej wtajemniczeni w Kabałę. Nikt jednak nie odważył się jej spisać aż do Schimeon ben Jochai, który żył w czasie zniszczenia drugiego. Po jego śmierci jego syn, Rabbi Eleazar, i jego sekretarz, Rabbi Abba, a także jego uczniowie, zebrali traktaty Rabbiego Simona Ben Jochai i ułożyli z nich słynne dzieło zwane Z H R, Zohay, Splendour, które jest wielkim magazynem Kabały. Historia kabalistycznych początków jest jednak, jak wykazano, niemal całkowicie bajeczna i nie można przytoczyć żadnego dowodu godnego tej nazwy na jej poparcie. Mistycyzm Miszny i Talmudu należy starannie odróżnić od mistycyzmu pism kabalistycznych, ponieważ są one niewątpliwie bardzo starożytne. Z pewnością musi istnieć jakiś element w koncepcji, że pewien rdzeń mistycznej wiedzy został przekazany przez starożytnych Egipcjan Salomonowi, a stamtąd do współczesnego świata, a echo tego mitu można dostrzec w masonerii. Ale system ten należy uznać za taki, który rozwijał się i był uzupełniany przez stulecia. Kabała ma pewne roszczenia wobec współczesnego studenta mistycyzmu. Jej wartość filozoficzna nie jest deprecjonowana przez jej współczesne pochodzenie i jest uważana przez wielu za absolutny przewodnik po wiedzy we wszystkich najgłębszych problemach istnienia. Jej teza jest obszerna i głęboka, ale analiza niestety dowodzi, że jest to jedynie seria dogmatycznych hipotez, zbiór pozytywnych doktryn opartych na centralnym założeniu, którego nie da się udowodnić. Ta tradycja, mówi Eliphas Levi, opiera się całkowicie na pojedynczym dogmacie magii, że Widzialne jest dla nas proporcjonalną miarą Niewidzialnego. W rzeczywistości postępuje ona przez analogię od znanego do nieznanego. Jednocześnie jest to najbardziej interesujący wysiłek ludzkiego umysłu. Magia średniowieczna była głęboko zadłużona kabalistycznym kombinacjom boskich imion dla terminów swoich rytuałów i z tego wywodziła wiarę w rezydującą cnotę w świętych imionach i liczbach. Pewne określone zasady są stosowane w celu odkrycia wzniosłego źródła mocy rezydującej w pismach żydowskich. Tak więc słowa kilku wersetów w pismach, które są uważane za zawierające okultystyczny sens, są umieszczane jedno nad drugim, a litery są formowane w nowe słowa poprzez czytanie ich w pionie; lub słowa tekstu są ułożone w kwadraty w taki sposób, aby można je było czytać pionowo lub inaczej. Słowa są łączone ze sobą i dzielone ponownie, a początkowe i końcowe litery niektórych słów są formowane w oddzielne słowa. Ponownie, każda litera słowa jest redukowana do jej wartości liczbowej, a słowo jest wyjaśniane przez inną o tej samej wartości. Każda litera słowa jest również uważana za inicjał jego skrótu. Dwadzieścia dwie litery alfabetu są dzielone na dwie połowy, jedna połowa jest umieszczana nad drugą, a dwie litery, które w ten sposób stają się skojarzone, są zamieniane. To a staje się 1, b, m itd. Ten szyfr alfabetyczny nazywa się albm od pierwszych zamienionych par. Przemiana dwudziestu dwóch liter jest dokonywana przez ostatnią literę alfabetu zajmującą miejsce pierwszej, przedostatnią miejsce drugiej itd. Ten szyfr nazywa się albah. Te permutacje i kombinacje są znacznie starsze niż Kabała i uzyskiwane wśród żydowskich okultystów od niepamiętnych czasów. Na koniec należy podkreślić, że Kabała nigdzie nie została potępiona mocniej niż wśród samych Żydów. Żydowska ortodoksja zawsze była wobec niej podejrzliwa i jak trafnie powiedział k1r. A. E. Waite; Najlepszą lekcją, jaką możemy z niej wyciągnąć, jest konieczność skrupulatnego oddzielenia eksperymentalnej wiedzy o tajemnicach od ich dziwacznych pól spekulacji.

Kai: Seneszal króla Artura, znany we francuskich romansach jako Messire Queux, lub Maitre Queux lub Kuex. Jest on widoczny w Morte d′Arthur. To pokazuje wyraźne walijskie pochodzenie i powiązanie dużej części cyklu Aurthuriańskiego, ponieważ Kai pochodzi z Mabinogion. W opowieści o I-Cilhwuh i Olwen w Mabinogion jest identyfikowany z postacią, której "oddech trwał dziewięć nocy i dni pod wodą" i która "mogła przetrwać dziewięć nocy i dziewięć dni bez snu". Rany zadanej mieczem nie można było wyleczyć; potrafił stać się tak wysoki jak najwyższe drzewo, a jego natura była tak gorąca, że podczas deszczu wszystko, co niósł, pozostawało suche. Pierwotnie bóstwo, bóg deszczu i piorunów, najwyraźniej zdegenerował się, poprzez serię procesów mitologicznych, do zwykłego bohatera. Mówiono, że Kale-Thaungto było miastem czarodziejów w dolnej Birmie.

Kalki: Ostatni Awatar Pana Wisznu, hinduskiego boga, wcieli się jako Kalki, człowiek-maszyna, który przybędzie na białym koniu z płonącym mieczem w dłoniach. Ma to być przyszły awatar Pana Wisznu. Pod koniec Kali Yuga (obecny eon) ukarze wszystkich złoczyńców na tym świecie, zniszczy ten świat i odtworzy wszechświat w złotym wieku. Kostchtchie, czyli "Nieśmiertelny": Rosyjski lub rumuński goblin z gatunku bogle-boe. Ten okropny potwór jest opisywany jako mający głowę śmierci i bezcielesny szkielet, "przez który widać czarną krew płynącą i żółte serce bijące". Jest uzbrojony w żelazny pałkę, którą powala wszystkich, którzy staną mu na drodze. Pomimo swojej brzydoty, mówi się, że jest wielkim wielbicielem młodych dziewcząt i kobiet. Jest chciwy, nienawidzi zarówno starych, jak i młodych, a szczególnie tych, którzy mają szczęście. Mówi się, że jego mieszkanie znajduje się wśród gór Koskels i Kaukazu, gdzie ukryty jest jego skarb.

Kapila: Hindusi uważają, że jest to bóg Wisznu, syn Brahmana, w piątym z dwudziestu czterech wcieleń. Napisał serię filozoficznych twierdzeń znanych jako Sittras, w których stwierdza, że tylko poprzez studia filozoficzne można osiągnąć jedność z bóstwem.

Klucz Króla Salomona: Magiczny traktat o średniowiecznym pochodzeniu, z którego zachowało się wiele rękopisów. Uważa się, że jest to dzieło króla Salomona (patrz), ale jest wyraźnie stosunkowo współczesnego pochodzenia i prawdopodobnie został napisany w XIV lub XV wieku. Jest przesiąknięty późnymi żydowskimi ideami, a jego głównym zamiarem wydaje się być znalezienie skarbu i przeprowadzenie takich eksperymentów, których celem jest zakłócanie wolnego wzgórza innych. Moc Boskiego Imienia jest bardzo widoczna, a całe dzieło jest absurdalną kombinacją pompatyczności i bezsensu. Lemegeton, czyli Mały Klucz Salomona, jest o wiele bardziej godny uwagi. Jego najwcześniejsze przykłady pochodzą z XVII wieku, ale mogą czerpać z bardzo uzasadnionych starszych źródeł i przywołuje hierarchie otchłani przez legiony i miliony. Jest podzielony na cztery części, które kontrolują urzędy wszystkich duchów według woli operatora. Pierwsza część, Goetia, zawiera formy zaklinania dla siedemdziesięciu dwóch demonów z opisem ich mocy i urzędów. Druga część, Theurgia Goetia, zajmuje się duchami stron świata, które są mieszanej natury. Trzecia księga nazywa się Sztuka Pawłowa, której znaczenie jest niewytłumaczalne. Zajmuje się aniołami godzin dnia i nocy oraz znaków zodiaku. Czwarta część nosi tytuł Almadel, w którym wylicza cztery inne chóry duchów. Nalega się na zwyczajowe homilie dotyczące czystości życia, jak również na okoliczność, że żadne z zaklęć nie będzie stosowane do krzywdy innej osoby.

Khalb: Egipska nazwa cienia, który po śmierci miał opuścić ciało, aby kontynuować własne, odrębne istnienie. Przedstawiano go pod postacią osłony przeciwsłonecznej.

komputer analogowy : komputer, który działa na podstawie impulsów elektrycznych reprezentujących liczby

kwota : ilość pieniędzy Niewielka kwota została odliczona na pokrycie naszych kosztów.

kwota : czasownik frazowy oznaczający łączną kwotę Ich długi

kwota zapłacona: kwota zapłacona za nową emisję akcji, całkowita płatność lub pierwsza rata, jeśli akcje są oferowane z płatnościami ratalnymi

korporacja obca : spółka zarejestrowana w obcym kraju

karta kredytowa wspierająca organizacje charytatywne : karta kredytowa, w przypadku której procent od każdego dokonanego zakupu jest przekazywany przez firmę obsługującą kartę kredytową na rzecz określonej organizacji charytatywnej

koszty administracyjne : wydatki administracyjne : koszty zarządzania, z wyłączeniem kosztów produkcji, marketingu lub dystrybucji

korekta :1. czynność dostosowywania 2. niewielka zmiana. 3. wpis na rachunkach, który nie stanowi pokwitowania ani płatności, ale jest dokonywany w celu skorygowania rachunków 4. zmiana kursów walutowych, dokonana w celu skorygowania deficytu bilansu płatniczego

korekta kredytu: krótkoterminowa pożyczka z Rezerwy Federalnej dla banku komercyjnego

KSIĘGI MĄDROŚCI

I. Hiob - II. Księgi Salomonowe - III. Mądrość i Syrach (Syrach).

Chrześcijanie rozróżniali księgi poetyckie ST przymiotnikiem "mądrość" ze względu na ich treść; Żydzi jednak zaliczali te księgi do szerszej kategorii Ketuvim ("pism"). Są to: Hiob, Przysłowia, Kohelet i Pieśń nad pieśniami (= księgi Salomonowe); Mądrość i Syrach lub Syrach (były uważane za deuterokanoniczne i dlatego nie zostały włączone do kanonu żydowskiego). Niektórzy zaliczali nawet Księgę Psalmów do ksiąg mądrościowych, które w tej encyklopedii zostały potraktowane oddzielnie.

I. Hiob. Cytaty lub aluzje do Hioba pojawiły się już w NT , ale nie w takim samym stopniu w najstarszej literaturze chrześcijańskiej I i II w., która najwyraźniej nie była zbytnio zainteresowana tą biblijną księgą. Niemniej jednak Klemens Rzymski i Justin Męczennik byli wyjątkami. Pierwszym pisarzem, który szeroko wykorzystał księgę Hioba, był Klemens Aleksandryjski (zwł. w Stromata: 15 wyraźnych cytatów); Klemens znalazł w Księdze Hioba argument na rzecz swojej doktryny autentycznej chrześcijańskiej "gnozy". Niedługo potem Księga Hioba po raz pierwszy pojawiła się w łacińskiej literaturze chrześcijańskiej w pismach Cypriana. Pierwszym chrześcijańskim komentatorem Księgi Hioba był Orygenes, którego egzegeza została jednak w większości utracona: greckie fragmenty istnieją w catenae, a łacińskie fragmenty można znaleźć w pismach Hilarego z Poitiers a być może nawet w komentarzu kapłana Filipa lub ps.-Hieronima , który przynajmniej z pewnością zawiera idee Orygenesa . Orygenes wyjaśnił tajemnicę zła, która była przedmiotem debaty w Księdze Hioba i odwołał się do doktryny preegzystencji dusz i ich pierwotnego upadku; ciekawe jest, że nie widział w Hiobie typu Chrystusa, ale raczej prototyp wszystkich męczenników. Po Orygenesie należy przypomnieć, wśród greckich ojców, komentarz Ewagriusza z Pontu, z którego dzieła liczne fragmenty pozostały w catenae , i to, co dotarło do nas również w formie fragmentarycznej od Atanazego. Komentarz Hilarego z Poitiers został niemal całkowicie utracony, a jego nieliczne fragmenty należy jednak uważać za nic więcej niż tłumaczenie komentarza Orygenesa . Komentarz Didymosa z Aleksandrii, który sięga aż do Hioba 16:2 został niedawno odkryty w papirusach Tury; egzegeza Didymosa jest nam znana w innym wydaniu dzięki fragmentom zawartym w katenach, które kończą się na Hiobie 34:25 . Nawet w dziele Didymosa można wykryć obecność doktryny Orygenesa dotyczącej preegzystencji i upadku duszy oraz apokatastasis. Didymosa wyprowadził również od Orygenesa interpretację Hioba jako symbolu prześladowanej osoby sprawiedliwej i poddanej pokusie (a nie typu Chrystusa). Uczeni przypisali Komentarz do Hioba pewnemu Julianowi Arianinowi, który żył w IV w. (?), w którym typologia Hiob-Chrystus (później przyjęta przez Grzegorza Wielkiego) pojawia się po raz pierwszy. Od Jana Chryzostoma posiadamy kazanie o Hiobie i komentarz, który został przekazany przez catenae, których autentyczność została zakwestionowana. Z czterech fałszywych kazań opublikowanych w PG 56, pierwsze jest na bizantyjskie święto Hioba (6 maja); pozostałe trzy należą do Severiana z Gabali. Za czasów Jana Chryzostoma starożytna chrześcijańska egzegeza Hioba osiągnęła jeden ze swoich najwyższych szczytów, który później zostałby przekroczony jedynie przez Grzegorza Wielkiego Moralia w Hiobie. Opracowując autentyczną osmozę duchowości biblijnej z filozofią moralną, Jan Chryzostom dostrzegł w Księdze Hioba wzór i szczyt wszystkich cnót tradycji biblijnej i grecko-rzymskiej. Komentarz do Księgi Hioba, który do nas nie dotarł, został również skomponowany przez Teodora z Mopsuestii, który uważał go za dzieło pogańskiego autora. Spośród komentarzy do Księgi Hioba należy również przypomnieć, po Chryzostomie, dzieło Olimpiodora (długie wyciągi w katenach Nicety i, zgodnie z niedawną hipotezą, materiał należący do Olimpiodora nawet w łacińskim komentarzu, obecnie powszechnie przypisywanym Julianowi). Spośród ojców łacińskich, z wyjątkiem Hilarego, którego dzieło zostało wspomniane powyżej, pierwszym komentatorem był Ambroży, który wygłosił kilka kazań o Hiobie, które połączyły się w traktacie zatytułowanym De interpellatione Job et David . Adnotationes Augustyna w Hiobie mają wyraźny ton teologiczny w kontekście walki z pelagianizmem, Augustyn zharmonizował swoją egzegezę z dobrze znaną doktryną powszechności grzechu i ograniczonego zbawienia poprzez darmowy boski wybór: Hiob jest człowiekiem sprawiedliwym, ale został poczęty i narodzony w grzechu, dlatego wiedział, że nie zasługuje na żadną nagrodę za swoje sprawiedliwe postępowanie. Punkt widzenia diametralnie przeciwny Augustynowi został wyrażony w Expositio libri Job, które powszechnie przypisuje się Julianowi z Eclanum po autorytatywnym studium napisanym przez Vaccariego (Un commento a Giobbe di Giuliano di Eclano, Rzym 1915; ale wbrew Stiglmayrowi), w dziele ze znakiem antiocheńskim, którego autorstwo juliańskie wydaje się być potwierdzone właśnie przez interpretację pelagiańską, która daje czytelnikowi pełne poczucie odpowiedzi na egzegezę Augustyna. Należy również przypomnieć, wśród łacinników, komentarz ps.-Pelagiusza lub ps.-Hieronim, oprócz wspomnianego komentarza ps.-Hieronima, który należy ponownie przypisać kapłanowi Filipowi i zawiera materiał z pism Orygenesa ). Najbardziej obszerną i najlepszą pracą w całej literaturze patrystycznej na temat Hioba jest jednak być może Moralia w Hiobie Grzegorza Wielkiego, która będąc czymś więcej niż dziełem egzegezy, jest prawdziwym i właściwym podręcznikiem teologii moralnej i ascetycznej ; została ona ułożona w formie homilii wygłoszonych przez Grzegorza mnichom z Konstantynopola w latach 579-585 . Zauważamy jedynie, że ze ściśle egzegetycznego punktu widzenia typologia ustalona przez Grzegorza widziała w Hiobie typ cierpiącego Chrystusa, a w konsekwencji typ Kościoła ( Hiob reprezentuje tajemnicę męki Chrystusa, nie tylko dlatego, że przepowiedział ją w swoich przemówieniach, ale także dlatego, że przedstawił ją w swoich cierpieniach. A ponieważ Chrystus stanowi unum z Kościołem, Hiob, jak każdy inny święty, który nosi w sobie obraz Chrystusa, jest również typem Kościoła).

II. Księgi Salomonowe (Księga Przysłów, Księga Koheleta, Pieśń nad Pieśniami). Podczas gromadzenia danych z poprzedniej tradycji hebrajskiej, starożytność chrześcijańska jednomyślnie przypisała Salomonowi księgi Przysłów, Koheleta i Pieśń nad Pieśniami. Począwszy od Orygenesa te trzy księgi były uważane za jednolitą trylogię, w której widziano symbol i postać nauki ludzkiej, to jest świecką mądrość i jej tradycyjny trójpodział na etykę, fizykę i metafizykę, i były one odpowiednio dostosowane: Księga Przysłów, etyka; Księga Koheleta, fizyka; Pieśń nad Pieśniami, metafizyka.

1. Księga Przysłów. Ze względu na swoją treść moralną, Księga Przysłów była często cytowana i używana przez Ojców Kościoła do napomnienia (najstarsze cytaty występują w Liście Barnaby, Klemensa Rzymskiego, Ignacego Antiocheńskiego i Polikarpa); nie było jednak wielu komentarzy wyraźnie poświęconych całej księdze lub poszczególnym rozdziałom. Perłą literatury patrystycznej na temat Księgi Przysłów była Homilia in principium Proverbiorum Bazylego Wielkiego. Inspiracja i kanoniczność księgi nigdy nie zostały zakwestionowane; Sam Teodor z Mopsuestii nie zaprzeczał wprost kanoniczności Księgi Przysłów, ale utrzymywał, że Księga Przysłów i Księga Koheleta znajdują się na niższym poziomie inspiracji (sapientiae gratia zamiast prophetiae gratia: doktryna potępiona przez Drugi Sobór Konstantynopolitański w 553 r.). Egzegeza Księgi Przysłów autorstwa ojców greckich została dla nas zachowana w dużej części w nieopublikowanej Catenie Prokopiusza (tekst przypisywany Prokopiuszowi nie jest autentyczny, chociaż częściowe łacińskie tłumaczenie Korderiusza , które zostało stworzone z rękopisu tłumaczenia Prokopiusza, wydaje się prawdopodobne); tekst Polikroniusza został opublikowany w łacińskim tłumaczeniu Th. Peltanusa , wszystkie zależne, w tym catena Prokopiusza, od starszej, obecnie zaginionej), do tej pory zbadanej tylko częściowo i nie zawsze wiarygodnej w odniesieniu do przypisania autorstwa. Posiadamy różne scholia i fragmenty napisane przez Hipolita , Orygenesa z Aleksandrii, Didymosa z Aleksandrii , Ewagriusza z Pontu . Ewagriusz głęboko odczuł wpływ Księgi Przysłów w całej swojej pracy, zmieniając również jej styl pontyfikacyjny; patrz zwłaszcza Zdania metryczne dla mnichów i dziewic, prawdziwa i właściwa imitacja Księgi Przysłów), Grzegorz z Nazjanzu, Eustacjusz z Antiochii, Euzebiusz z Cezarei, Apolinary z Laodycei , Epifaniusz z Salaminy , Jan Chryzostom , Cyryl z Aleksandrii , Olimpiodor i Julian Diakon. Różne interpretacje w różnych kontekstach pojawiają się w pismach Izydora z Pelusium . Do naszych czasów zachowało się całe bezpośrednie tłumaczenie Homilii in principium ProverÂ-biorum Bazylego z Cezarei: do Prz 1,1-5 , które zresztą bardzo często cytowano w katenach: prawdziwy klejnot literatury egzegetycznej o Księdze Przysłów, w której autor objaśnia początkowe wersety Księgi Przysłów, po podkreśleniu wzniosłego charakteru Księgi Przysłów, co jest bardzo przydatne do wykształcenia obyczajów, i Księgi Koheleta, która demaskuje marność rzeczy ziemskich, kierując nas ku wartościom boskim i wiecznym, i po nakreśleniu mistycznej interpretacji Pieśni nad pieśniami. Do naszych czasów dotrwała również inna homilia na temat Prz 6,4 pod imieniem tego samego Bazylego. Spośród ojców łacińskich, Augustyn skomentował niektóre fragmenty z Księgi Przysłów w Sermones . Saloniuszowi z Genewy przypisuje się dyskusyjny komentarz w formie dialogu do Przysłów i Kaznodziei, który zgodnie z gatunkiem literackim quaestiones et responsiones porusza i rozwiązuje główne trudności egzegetyczne obu ksiąg . Egzegezę Grzegorza Wielkiego dotyczącą Przysłów zachował Paterius w Liber testimoniorum. . . ex opusculis S. Gregorii . Bede ułożył Allegorica expositio super Parabolas Salomonis , które zostało nam błędnie przekazane także w dziełach Rabanusa Maura i w Libellus de muliere forti ; ponadto jego fragmenty na temat Allegorica interpretatio w Proverbia Salomonis, dotyczące rozdziałów 7, 30, 31 i 36

. 2. Księga Koheleta. Pierwszym komentarzem patrystycznym do Księgi Koheleta był komentarz Hipolita, z którego zachował się tylko jeden fragment . Mamy bardziej liczne fragmenty, zrekonstruowane przez różne catenae, dla pracy egzegetycznej Orygenesa, który ułożył komentarz w formie scholii do Księgi Koheleta i ośmiu homilii , charakteryzujące się jak zwykle interpretacją alegoryczną, która wywarła decydujący wpływ na późniejszą egzegezę patrystyczną. W Catena Prokopiusza znajdujemy również fragmenty Komentarza Dionizego z Aleksandrii do Księgi Koheleta, który ogranicza się do pierwszych rozdziałów , z mistyczno-alegoryczną interpretacją, która jest rozumiana zwłaszcza aby przezwyciężyć trudności wynikające z "epikurejskiej" nauki Koheleta. Posiadamy jednak w całości Metaphrasis w Ecclesiasten Salomonis autorstwa Gregorija Thaumaturgusa , którą niektóre kodeksy błędnie przypisują Grzegorzowi z Nazjanzu: jest to coś więcej niż komentarz, jest to zwięzła parafraza z przeważającym zamiarem moralnym; jest to jednak godne uwagi, ponieważ wprowadza również po raz pierwszy hermeneutyczną hipotezę prozopopei (gr. pros?popoiia; dosł. "dramatyzowanie"; rozwiązanie, które było następnie stale naśladowane przez kolejnych interpretatorów), taką jak alternatywa dla interpretacji alegorycznej w celu wyjaśnienia zawstydzających "epikureizmów" Koheleta. Papirusy Tury niedawno przywróciły nam także niemal w całości obszerny komentarz Didymosa z Aleksandrii (Kommentar zum Ecclesiastes, wyd. Binder-Liesenborghs-Gronewald, Bonn 1969), którego egzegeza Księgi Koheleta była początkowo znana tylko z kilku fragmentów katen, ale nie zawsze odpowiadała interpretacji Tury; zarówno komentarz Tury, jak i fragmenty katenistyczne ujawniają jednak egzegezę, która była przede wszystkim alegoryczna i tropologiczna, z częstymi zastosowaniami eklezjologicznymi. Posiadamy również całe homilie o Księdze Koheleta autorstwa Grzegorza z Nazjanzu , które również charakteryzowały się mistyczną i moralizatorską egzegezą. Celem Grzegorza z Nyssy, którego interpretacja miała ogromny oddźwięk w późniejszych wiekach i była szeroko stosowana w catenae, jest wykazanie, że Salomon, daleki od nawoływania czytelnika do przyjemności, nauczał zamiast tego lekceważenia dóbr zmysłowych, na których próżność wskazuje czytelnikowi. Fragmenty "epikurejskie" są traktowane poprzez odwołanie się do teorii prozopopei, w której istniał hipotetyczny hedonistyczny rozmówca Salomona; lub raczej przypuszcza się, że Salomon stawiał zarzuty samemu sobie, a następnie na nie odpowiadał. Ta sama apologetyczna intencja obrony Księgi Koheleta przed oskarżeniem o epikureizm leży u podstaw Komentarza Hieronima do Księgi Koheleta , innego dzieła, które miało szeroki wpływ w kolejnych stuleciach aż do końca średniowiecza: trzeźwy komentarz, który łagodzi z rzadką równowagą mistyczno-alegoryczną interpretację z filologiczną erudycją typową dla najlepszych komentarzy Hieronima. Komentarz przypisywany Saloniusowi w rzeczywistości zależy od Alkuina i został skomponowany w formie dialogu między rozmówcą, który stawia trudności, a pisarzem, który je rozwiązuje, zgodnie z metodą literatury quaestiones et responsiones. Commentarius in Ecclesiasten Olimpiodora z Aleksandrii ma wyraźnie charakter kompilacji, niemal kateny pod przykrywką komentarza; dzieło to zależy przede wszystkim od Orygenesa z Aleksandrii, Dionizjusza z Aleksandrii, Grzegorza z Nyssy, Didymosa z Aleksandrii, Nilusa i Ewagriusza i rozwija się głównie zgodnie z mistyczno-alegoryczną egzegezą. Z egzegezy Nilusa i Ewagriusza, o których wspomniano, posiadamy jedynie fragmenty w catenae i innych zbiorach analogicznego gatunku: ich interpretacja była również alegoryczna i moralna. Jedynym komentarzem, który do nas dotarł ze szkoły antiocheńskiej, jest komentarz Ps.-Chryzostoma , z polemicznie niealegoryczną interpretacją. Ale także z komentarzy antiocheńskich, z utratą oryginału greckiego, posiadamy komentarz Teodora z Mopsuestii w zepsutej formie według syryjskiego tłumaczenia (red. Strothmann). Należy również wspomnieć o błędnym nauczaniu Teodora na temat niższego poziomu natchnienia ksiąg Salomona. Następujące teksty zamykają okres patrystyczny: wśród Greków Explanatio super Ecclesiasten Gregorija z Agrygentu, wraz z komentarzem Hieronima, który jest najlepszym komentarzem patrystycznym. Komentarz do Księgi Koheleta - jedyne dzieło Grzegorza z Agrygentu, które przetrwało do naszych czasów - ujawnia rozległe wykształcenie kulturowe autora, pokazując, że stał się biegły zarówno w klasycznych (Arystoteles, Filon, Mimnermus i greccy mówcy), jak i chrześcijańskich autorach (Bazyli Wielki, Grzegorz z Nazjanzu, Grzegorz z Nyssy, Jan Chryzostom i poprzedni komentatorzy Księgi Koheleta), i przejawia zauważalne zainteresowanie problemami filozoficznymi i teologicznymi, ze szczególnym uwzględnieniem problemu wolnej woli. Z jednego punktu widzenia, a dokładniej, egzegetycznego, ważny był krótki prolog umieszczony przed dziełem, w którym Grzegorz, zaczynając od Prz 30,33 ("tłocz mleko, a otrzymasz masło") przejrzystą metaforą, identyfikuje historyczno-dosłowny sens z mlekiem i duchowy sens w maśle, zgodnie z jasnym dwuczęściowym schematem egzegetycznym, który wydaje się uprzywilejowywać duchowy sens. W komentarzu jednak dosłowna interpretacja jest dominująca, częściej sama, czasami po niej następuje duchowa bez dosłowności. Nie ma żadnych podstaw, a trójdzielny schemat egzegetyczny (interpretacja dosłowna + alegoryczna + anagogiczna) nie ma związku z pracą Grzegorza, co jest teorią sugerowaną przez Cataudellę jako dominująca cecha komentarza Grzegorza ("ten schemat - wyraźnie odrębny w trzech częściach - jest zasadniczo taki sam w całym komentarzu, co sprawia wrażenie jasnej konstrukcji architektonicznej, która jest zarówno uporządkowana, jak i precyzyjna"). W rzeczywistości Grzegorz nie stosował żadnego stałego schematu egzegetycznego w sposób spójny i systematyczny, nawet dwudzielnego podziału, który został teoretycznie wyartykułowany w Prologu, ale raczej pozwalał sobie kierować tonem tekstu biblijnego, który w wielu przypadkach lepiej nadaje się do pogłębiania sensu historyczno-dosłownego (nawet rozległe i zawiłe dyskusje filozoficzne i teologiczne mieszczą się w tym typie interpretacji). Czasami rozwijał on interpretacje duchowe (zarówno alegoryczne, jak i tropologiczne), nie negując sensu dosłownego. Wreszcie czasami tekst wymagał - lub przynajmniej tak się wydawało Grzegorzowi - odrzucenia sensu dosłownego i przyjęcia wyłącznie interpretacji duchowej, zgodnie ze znaną aleksandryjską zasadą, że nie podtrzymuje się sensu dosłownego, gdy daje on niezadowalające rezultaty i dlatego jest niegodny majestatu Słowa Bożego. Jeśli chodzi o złożoną interpretację Księgi Koheleta, Grzegorz na początku swojego komentarza przejął z poprzedniej tradycji egzegetycznej i przywłaszczył sobie tradycyjną interpretację chrystologiczną, która w Salomonie widzi typ Chrystusa, który mistycznie przemawiał do Kościoła. Typologia ta nie jest jednak wykorzystywana w kolejnych częściach komentarza, który, jak powiedzieliśmy, uprzywilejowuje dosłowną interpretację. Z poprzedniej tradycji egzegetycznej Grzegorz wyprowadził również apologetyczny i moralizatorski charakter komentarza, który starał się wykazać, w debacie z tymi, którzy w Księdze Koheleta znaleźli hedonistyczne i epikurejskie nauki, że ta księga w rzeczywistości naucza lekceważenia dóbr ziemskich, o ile zaprasza do poszukiwania dóbr duchowych i wiecznych . Co więcej, w przeciwieństwie do poprzednich interpretatorów, Grzegorz nie wydawał się nadmiernie zaniepokojony lub zaabsorbowany "epikurejską" treścią Księgi Koheleta. W każdym razie do tradycyjnego rozwiązania prozopopei, które unikało trudności najbardziej zawstydzających fragmentów, przypisując hedonistyczne twierdzenia Księgi Koheleta wyimaginowanym rozmówcom Salomona, Grzegorz dodał lub zastąpił bardziej uważne i odpowiednie rozważenie sensu dosłownego, co pozwoliło mu osłabić znaczenie tak zwanych fragmentów epikurejskich i zinterpretować je jako dopuszczalne zaproszenie do umiarkowanego korzystania z dóbr ziemskich zgodnie z boskim planem i koniecznością natury. Silna osobowość Grzegorza z Agrigentum, która jest już widoczna w pozycji, jaką przyjął przed kwestią epikurejską, objawia się jeszcze bardziej w godnym uwagi duchu niezależności, jaki okazywał wobec poprzednich interpretatorów - którzy są nieustannie, ale zawsze anonimowo kwestionowani - a zwłaszcza w swobodzie, z jaką polemicznie kwestionował i odrzucał egzegezę sławnych Ojców, takich jak Orygenes z Aleksandrii, Dionizy z Aleksandrii, Grzegorz z Nyssy i Nil (dokumentację można znaleźć w S. Leanzie, Sul Commentario all'Ecclesiaste...), podejście tym bardziej godne uwagi w okresie, w którym egzegeza została szeroko zdegradowana w gatunku catena i tylko z wielkim trudem komentatorzy próbowali kwestionować autorytet "czcigodnych Ojców". Spośród autorów łacińskich Grzegorz Wielki, w Quaestio sup. Eccl 3,18ff. zmierzył się z cierniowymi fragmentami w Księdze Koheleta, które potwierdzają tożsamość natury i cel ludzkiej duszy i zwierząt, rozwiązując to za pomocą celowej teorii prozopopei. Innych komentatorów o mniejszym znaczeniu lub o których mamy niewielką wiedzę, można znaleźć w: Leanza, L'Ecclesiaste nell'interpretazione dell'antico cristianesimo . Spośród catenae, catena Prokopiusza zostały już zredagowane i catena trzech Ojców (Gregory z Nyssy, Gregory Thaumaturgus i Maximus the Confessor); Catena Hauniense została niedawno zredagowana przez A. Labate (Turnhout 1992). Inne catenae pozostają nieopublikowane: Catena Barberiniana, Catena Polychroniusa).
3. Pieśń nad Pieśniami. W historii starożytnej egzegezy chrześcijańskiej, bardziej niż jakakolwiek inna księga biblijna, Pieśń nad Pieśniami szczyci się stałą i nieprzerwaną tradycją interpretacyjną w sensie alegorycznym, która znalazła swój najlepszy wyraz w komentarzach Orygenesa, Grzegorza z Nyssy i Grzegorza Wielkiego. Jedynym wyjątkiem od tej orientacji egzegetycznej była naturalistyczna interpretacja zaproponowana przez Teodora z Mopsuestii, która została potępiona na II Soborze Konstantynopolitańskim (553). Co więcej, jeszcze przed interpretacją księgi przez chrześcijan, Pieśń nad Pieśniami była interpretowana alegorycznie przez Żydów, którzy widzieli w niej alegorię małżeńską miłości między Bogiem (mężem) a Syjonem lub Izraelem (żoną). Najstarszym chrześcijańskim komentarzem do Pieśni nad Pieśniami był komentarz Hipolita (który zachował się w ciągłym tekście do 3:7 w tłumaczeniu gruzińskim; oraz w różnych fragmentach w greckim, syryjskim, ormiańskim i paleosłowiańskim; oraz w łacińskim tłumaczeniu G. Garitte. Hipolit przeniósł alegoryczną interpretację żydowską do sensu chrześcijańskiego, identyfikując Chrystusa jako męża, a kościół jako żonę (tylko rzadko i sporadycznie można znaleźć wzmiankę o interpretacji psychologicznej, co byłoby jednak typowe dla Orygenesa, który utożsamiał duszę ludzką z żoną). Najważniejszym komentatorem Pieśni nad Pieśniami całej chrześcijańskiej starożytności był jednak Orygenes, którego egzegeza ustanowiła obowiązkowy punkt odniesienia dla wszystkich późniejszych interpretatorów. Orygenes skomentował Pieśni nad Pieśniami w serii homilii i w długim komentarzu napisanym w dziesięciu księgach. Oryginalny tekst grecki zaginął niemal całkowicie, z wyjątkiem fragmentu o Pieśni 1:5 oraz Philocalia i różnych scholii w Catena Prokopiusza; pierwsze dwie homilie pozostały w łacińskim tłumaczeniu Hieromena, które zawiera interpretację Pieśni 1:1-2:14 oraz w tłumaczeniu Rufina, które zawiera początkową część komentarza do Pieśni 2:15 . Hieronim uważał te pisma za opus magnum tego aleksandryjskiego ojca (Hom. in Cant., Prol.: Origenes cum in caeteris libris omnes vicerit, w Cantico Canticorum ipse se vicit ["Chociaż w innych księgach Orygenes przewyższył wszystkich innych interpretatorów, w Pieśni nad pieśniami przewyższył samego siebie"]). Orygenes wyprowadził alegoryczną interpretację typu eklezjologicznego od Hipolita, którą przedstawił głównie w homiliach; ale jego wielką innowacją była jego interpretacja psychologiczna (żona = dusza), która w dziele Hipolita była prawie całkowicie nieobecna i która później, za przykładem Orygenesa, miałaby ogromny wpływ. W komentarzu podał potrójną interpretację każdego wersetu: dosłowną, alegoryczną (= eklezjologiczną) i tropologiczną (= psychologiczną). Głównym tematem alegorycznej-eklezjologicznej interpretacji była opozycja między oikonomią ST i NT: przyjaciółmi małżonka są prorocy; córki Jerozolimy (do których zwraca się żona) to naród żydowski, który nie przyjął przesłania Chrystusa. Dla Orygenesa kościół nie rozpoczął się w czasach NT, ale istniał od stworzenia świata i żył w oczekiwaniu na przyjście Chrystusa, męża; przyjście Chrystusa i jego mistyczne zjednoczenie z kościołem oznaczają przejście od niedoskonałości prawa do doskonałości łaski. W interpretacji tropologiczno-psychologicznej żona jest doskonałą duszą, która mistycznie przylega do boskości Chrystusa, a małe dziewczynki są niedoskonałymi duszami, które przylegają tylko do wcielonego Chrystusa. Interpretacja Pieśni nad Pieśniami przez Orygenesa miała ogromny wpływ nie tylko - jak powiedziano - na historię egzegezy, ale także na zachodni mistycyzm i duchowość (św. Bernard z Clairvaux, św. Teresa z Ávili, św. Jan od Krzyża itd.). Po Orygenesie należy przypomnieć komentarz do Pieśni nad Pieśniami autorstwa Metodiusza z Olimpu (który zaginął, ale poświadcza go Hieronim, zobacz ponadto u tego samego Metodego wskazówki dotyczące egzegezy Pieśni nad Pieśniami w Uczcie), komentarz Atanazego (który, jak się wydaje, zawiera w jednym dziele interpretację Pieśni nad Pieśniami i Księgi Koheleta), z którego kilka fragmentów przetrwało do naszych czasów, oraz komentarz Apolinarego z Laodycei (15 fragmentów w Katenie Prokopiusza). 15 homilii Grzegorza z Nyssy na temat Pieśni nad Pieśniami zasługuje na większą uwagę (komentarz sięga do Pieśni 6:8), które obok Homilii i komentarza Orygenesa oraz Expositio in Cant. Canticorum Grzegorza Wielkiego bez wątpienia stanowią - i to nie tylko z okresu patrystycznego - najpiękniejszy komentarz do Pieśni nad Pieśniami. Grzegorz z Nyssy miał na myśli model Orygenesa, którego w dedykacyjnym prologu do dziewicy Olimpii wypowiedział wiele pochwał, ale od którego celowo się dystansował. Między innymi, w odróżnieniu od Orygenesa, egzegeza Grzegorza z Nyssy miała godne uwagi podłoże filozoficzne (częste aluzje do Dialogów Platona, debata z Arystotelesem na temat doktryny nieokreślonego postępu duszy, zależność od Plotyna itd.: patrz Langerbeck, red. cit., praef.), i ujawnia jednak różne idee teologiczne. W ramach bardziej ściśle egzegetycznego profilu można wyróżnić w Homiliach Grzegorza z Nyssy dwa typy interpretacji: w pierwszej części wyłącznie podąża za interpretacją tropologiczno-psychologiczną (żona = dusza); w drugiej (od Homilii VIII) przeważa interpretacja alegoryczno-eklezjologiczna. Razem jednak, przezwyciężając równowagę Orygenesa między dwiema interpretacjami, Grzegorz nadał większe znaczenie interpretacji psychologicznej i tematowi mistycznego zjednoczenia duszy z Logosem. Pieśń nad pieśniami odpowiada, według Grzegorza, najwyższemu poziomowi życia duchowego, momentowi, w którym dusza, uwolniona od wszelkich więzów, osiąga ostatni kamień milowy doskonałości, który polega na kontemplacji i mistycznym zjednoczeniu z Bogiem. Spośród autorów łacińskich należy wymienić dwa komentarze Victorinusa z Petovium i Reticiusa z Autun, z których nic nie przetrwało, ale które były dobrze znane Hieronimowi , chociaż sam Hieronim ma wątpliwości co do istnienia komentarza Hilarego z Poitiers (De vir. ill. 100: aiunt quidam scripsisse eum et in Canticum Canticorum, sed a nobis hoc opus ignoratur). Zachowało się pięć homilii Grzegorza z Elwiry na temat Pieśni nad pieśniami, które nawiązują do egzegezy Hipolita i Orygenesa . Spośród łacińskich egzegetów Pieśni nad pieśniami należy również wymienić Ambrożego, który nie napisał konkretnego komentarza do tej księgi biblijnej, ale w rzeczywistości skomentował ją niemal w całości (z wyjątkiem 10 wersetów!). W swoich różnych dziełach, ale szczególnie w De virginitate, Expositio Psalmi CXVIII) i w De Isaac at anima (ciągłą lekturę ambrozjańskiej egzegezy Pieśni nad pieśniami można łatwo przeprowadzić na podstawie średniowiecznej kompilacji fragmentów dzieł Ambrożego sporządzonej przez Wilhelma z Saint-Thierry): jego interpretacja jest mistyczna i alegoryczna i zależy od Orygenesa i Hipolita. Jerome zaproponował skomentowanie Pieśni nad Pieśniami w konkretnym dziele , którego nigdy nie skomponował; nawet on jednak często interpretował Pieśń nad Pieśniami w zależności od Orygenesa w różnych miejscach swoich innych dzieł egzegetycznych i listów. Spośród greckich ojców V i VI w., którzy komentowali Pieśni nad Pieśniami, należy wymienić Filona z Karpazji, którego interpretacja przetrwała w starożytnym łacińskim tłumaczeniu Epifaniusza, dokonanym na prośbę Kasjodora, podczas gdy tekst grecki jest nam znany w redakcji (krytyczne wydanie tłumaczenia Epifaniusza autorstwa A. Ceresy Gastaldo: CP 6); Nil z Ancyry (komentarz, który zachował się dla nas głównie w tradycji catena, ale obecnie znany jest także, choć częściowo, w przekazie bezpośrednim); Cyryl Aleksandryjski [= Catena Prokopiusza]); Teodoret z Cyrus , zwolennik szkoły antiocheńskiej, który mimo to odrzucił naturalistyczną interpretację zaproponowaną przez Teodora z Mopsuestii (który w Pieśni nad pieśniami widział bluźnierczy poemat miłosny napisany przez Salomona dla swojej egipskiej żony) i przyjął interpretację alegoryczno-eklezjologiczną. Nie jest pewne, czy Teodor z Mopsuestii napisał komentarz do Pieśni nad pieśniami: nic nie zostało zapisane pod jego imieniem, nawet w catenae; Drugi Sobór Konstantynopolitański (553) potępił jego interpretację Pieśni nad pieśniami na podstawie listu-traktatu, który wysłał do przyjaciela, który poprosił go o wyjaśnienie tej księgi biblijnej. Podobnie wśród pisarzy łacińskich w V i VI w. należy wspomnieć komentarz Aponiusza i Justusa z Urgel (Explanatio mystica in Cant. Canticorum), który podążał za interpretacją eklezjologiczną, ale był już prekursorem średniowiecznej interpretacji mistycznej. Najważniejszym komentarzem wśród tych napisanych w języku łacińskim był jednak wykład Pieśni nad pieśniami (Expositio in Cant.Canticorum) Grzegorza Wielkiego, który dosłownie zamknął okres patrystyczny i zapoczątkował mistyczną egzegezę monastyczną .Grzegorz odziedziczył z poprzedniej egzegezy patrystycznej, a zwłaszcza od Orygenesa i Grzegorza z Nyssy, podstawowe tematy podwójnej alegorycznej, eklezjologicznej i tropologiczno-psychologicznej interpretacji, ale uprzywilejował tę drugą. Nawet dla Grzegorza Wielkiego mąż i żona z Pieśni nad pieśniami reprezentują Chrystusa i kościół, a raczej Słowo i duszę: pierwsza interpretacja, a mianowicie alegoryczna, służy doktrynalnemu rozumieniu kościoła, chociaż interpretacja tropologiczna przyczynia się do ascetycznego wywyższenia duszy jednostki. Dzieło Grzegorza przeznaczone było dla praedicatores i dla tych, którzy osiągnęli szczyty doświadczenia mistycznego, jak dziewice: tak samo jak i Pieśń nad pieśniami skierowana jest ku temu, co doskonałe, ku tym, którzy już przeżyli doświadczenie Księgi Przysłów i Koheleta (Grzegorz podejmuje, choć nieco go modyfikując, stary temat Orygenesa i Hieronima, który w trzech księgach Salomona dostrzegał trzy poziomy duchowego zrozumienia: incipientes, progredientes i perfecti). Spośród greckich catenae należy przypomnieć katenę Prokopiusza (PG 87), katenę trzech Ojców (Grzegorza z Nyssy, Nilusa i Maksyma Wyznawcy) - być może tego samego autora, który skompilował kateny trzech Ojców do Księgi Koheleta - a także katenę Polikroniusza i Ps.- Euzebiusza itd. Istnieje również katena etiopska do Pieśni nad Pieśniami.

III. Mądrość i Syrach (Eklezjastyk).

1. Mądrość. Nie posiadamy żadnych komentarzy patrystycznych do tej księgi biblijnej, która była również często cytowana przez Ojców (zob. Biblia Patristica). Według Cassiodora , Ambrose i Augustyn wygłosili kilka kazań o Mądrości, ale nie przetrwały one, a Bellator (VI w.) ułożył obszerny komentarz w ośmiu księgach (Expositio Sapientiae), który również nie przetrwał. Paterius (lub ps.-Paterius) zebrał i uporządkował dla Mądrości i Syracha różne komentarze do tych ksiąg przedstawione przez nauczyciela Grzegorza Wielkiego (Testimonia in libr. Sapientiae et Ecclesiastici). Pierwsze komentarze, które posiadamy, pochodzą z wczesnego średniowiecza: Rabanus Maurus, IX w. , a następnie, w późnym średniowieczu, Glossa ordinaria , Hugo z Saint-Cher.
2. Ecclesiasticus (Syrach). Nawet bardziej niż Mądrość, Syrach był pomijany w okresie patrystycznym, z pewnością z powodu jego kwestionowanej kanoniczności. Zaledwie czyta się po raz pierwszy syntezę tej księgi w Synopsis Scripture Sacrae ps.-Chryzostoma . Podobnie jak w przypadku Mądrości, Pateriusz (lub ps.-Paterius) zebrał również fragmenty egzegezy Grzegorza Wielkiego na temat Syracha . Praca Rabana Maura, który skomentował Mądrość, była równie znacząca (IX w.); był on również jednym z nielicznych, którzy skomentowali Syracha : jego interpretacja, która była alegoryczna, była szeroko stosowana przez średniowiecznych egzegetów (Glossa ordinaria itp.). Należy również przypomnieć, w okresie patrystycznym, nestoriańskiego Isho′dada z Merv (IX w.), którego wydanie zostało ogłoszone w CSCO. R. Maisano studiował egzegezę Syracha w zbiorze listów Izydora z Pelusium; należy zauważyć, że nie napisał komentarza do tej księgi biblijnej.

KOBIETA. Bez wątpienia Ewa i Maryja były dwiema biblijnymi postaciami, które miały największy wpływ na koncepcję kobiety sformułowaną przez Ojców pierwszych wieków. Aby jednak dokonać odpowiedniej historycznej oceny tej koncepcji, należy wziąć pod uwagę wagę, jaką przywiązywał do niej kontekst historyczny i kulturowy, w którym została uformowana. Faktem jest, że pozycja kobiet w starożytnym świecie, czy to żydowskim, hellenistycznym czy rzymskim (nawet ze znacznymi różnicami), była niższością w stosunku do mężczyzn. Niższość ta mogła być wyrażona albo poprzez redukcję sfer, w których kobiecie wolno było interweniować bez utraty godności i prestiżu, albo poprzez skuteczne rozważenie ich podporządkowania i egzystencjalnej nierówności w stosunku do mężczyzn. Napięcie między wiernością głoszeniu nowości przyniesionej przez ewangelię , które również wpłynęło na sposób myślenia o kobietach, a wpływem pochodzącym z atmosfery, z której powstały same teksty Nowego Testamentu i w której żyli Ojcowie, jest łatwo rozpoznawalne w każdym tekście patrystycznym traktującym o kobietach . Ale to właśnie dwie postacie Ewy i Maryi umożliwiły, w większości przypadków, utrzymanie tego napięcia w ściśle religijnym otoczeniu, ponieważ stanowiły dwa bieguny, w obrębie których toczył się dyskurs o kobiecie: Ewa, przedstawicielka kobiety w jej egzystencjalnej sytuacji niższości, i Maryja, cel, do którego właśnie ta kobieta, uważana za gorszą (gdy nie nadano jej zdecydowanie negatywnej konotacji), skłania się i z którym jest powołana się utożsamiać. Oprócz Ewy i Maryi, inne kobiece osobowości w Piśmie Świętym (czasami nawet anonimowe) dostarczyły Ojcom materiału do nakreślenia portretu kobiety, który był nowy w odniesieniu do kultury pogańskiej, w wierności danym objawienia. Uporczywy powrót do napomnień moralnych - który pojawia się w Piśmie Świętym i wydaje się ograniczać kobietę wyłącznie do świata wewnętrznego, uważając wszelkie zewnętrzne interesy lub troski za niegodne - był sam w sobie wyraźnie nową propozycją, mającą na celu odróżnienie kobiety chrześcijańskiej od poganki . Nowa pozycja kobiety wynikała z pewnych "pierwszych" cech przypisywanych jej przez Pismo Święte: przede wszystkim z tego, że jako pierwsza otrzymała nowinę o zmartwychwstaniu Chrystusa . Ale jest ona także pierwszą, która objawia właściwą drogę zbliżenia się do Chrystusa, aby uzyskać miłosierdzie . Duchowo kobieta jest równa mężczyźnie: oboje mają tego samego Pana, tego samego Nauczyciela, ten sam Kościół . Równość ta nie zawsze była jednak uznawana: Chryzostom, który ją przyznawał , w innym tekście wydaje się jej zaprzeczać : stworzona jako pomocnica człowieka , utraciła tę godność z powodu swego grzechu. Pierwotna wina jest zawsze przypisywana kobiecie, która jest zatem uważana za przyczynę grzechu : każda kobieta nosi w sobie Ewę i musi w związku z tym czynić pokutę. Mówi się, że dług kobiety wobec mężczyzny, zaciągnięty przez płeć żeńską w momencie jej stworzenia, został spłacony przez Maryję, która dziewiczo urodziła Chrystusa . Poprzez relację z Chrystusem sytuacja kobiety ulega przemianie. W interpretacji alegorycznej kobieta jest oceniana na dwa sposoby u Ojców: pozytywnie, kiedy jest interpretowana jako obraz Kościoła ; negatywnie, lub przynajmniej podrzędnie wobec mężczyzny, kiedy jest postrzegana jako dusza, podczas gdy mężczyzna jest duchem ; jako ciało, które musi podążać za duchem ; jako zmysły, podczas gdy człowiek jest umysłem; jako synonim słabości . W kościele funkcja prorocka przypisywana jest kobiecie , a obecność diakonis jest szeroko poświadczona . Nie jest jednak jasne, czy kobieta diakon otrzymała święcenia, które mogłyby jej nadać oficjalną posługę: Sobór Nicejski potwierdza, że diakonisy należą do stanu świeckiego, ponieważ nie otrzymały włożenia rąk. Konstytucje Apostolskie (IV-wieczne dzieło syryjskie) jednak podają cały obrzęd święceń diakonis, który odbywał się poprzez włożenie rąk przez biskupa. Ojcowie obficie charakteryzują kobiety jako męczennice oraz w różnych stanach dziewicy, małżonki . W tym kontekście autorzy odwołują się do modeli znanych już w kulturze pogańskiej, jak i do tych zawartych w Piśmie Świętym lub tych, które od pierwszych wieków były przedstawiane jako nowe przykłady kobiet - np. Moniki, Nonny, Makryny, Melanii, do których można się odwołać w konkretnych, współczesnych sytuacjach.

KOBIETY, POBOŻNE (ikonografia). Epizod opisany w Mt 28:10, Mk 15:46-16:8, Łk 23:55-24:8 i J 20:1-18, o znalezieniu pustego grobu przez pobożne kobiety (według tekstów, od jednej do trzech w liczbie), nie został jeszcze przedstawiony na rzymskim malowidle cmentarnym, ale został znaleziony na malowidle baptysterium w Dura Europos (przed 256); na nim pobożne kobiety poruszają się z prawej do lewej w kierunku zamkniętego grobu, niosąc maści i pochodnie; nad grobem dwie gwiazdy są interpretowane jako symbol dwóch aniołów. Obecność tej sceny po raz pierwszy w baptysterium jest najwyraźniej spowodowana jej wyraźną symboliką eschatologiczną. W sztukach plastycznych scena pojawia się w Rzymie i Mediolanie , z aniołem i dwiema Mariami przy grobie, elementami, które powtarzają się we fragmencie w Aix ; na sarkofagu Servanne dodano trzecią pobożną kobietę. Tylko dwie kobiety są przedstawione na dwóch drewnianych panelach kościoła S. Sabina w Rzymie (ok. 430): na pierwszym objawia się im anioł; na drugim zmartwychwstały Jezus jest obok nich. W tak zwanych sztukach mniejszych scena jest poświadczona na kościanym dyptyku z Monako (IV-V w.) (trzy kobiety, dwóch żołnierzy, bezskrzydły anioł), w Mediolanie (V w.) i w innym w Londynie (dwie kobiety i dwóch żołnierzy). W marmurowej capselli w S. Giovanni Battista w Rawennie (V w.) dwie kobiety stoją przed ukrzyżowanym Chrystusem, który ma wstąpić do nieba, pociągnięty boską ręką; ten przypadek zawiera zatem połączenie dwóch różnych momentów w narracji ewangelicznej. W ampułkach z Monzy i Bobbio (VI w.) pojawiają się dwie lub trzy pobożne kobiety z aniołem z nimbem i skrzydłami. Najbardziej znanym przykładem dekoracji ściennej jest ta z S. Apollinare Nuovo w Rawennie (początek VI w.), z dwiema kobietami i aniołem, podczas gdy w rękopisach epizod ten występuje w Ewangeliarzu Rabbuli (586), , z trzema strażnikami na ziemi, aniołem i dwiema kobietami; obok niego te same kobiety stoją u stóp Jezusa, gdy wstępuje do nieba.

KNIK′ HAWATOY (Pieczęć wiary). Obszerna i ważna ormiańska chrystologiczna florilegia ułożona na początku VII w., prawdopodobnie na prośbę katolikos Comitas. Oprócz autorów ormiańskich cytuje liczne dzieła greckie i syryjskie, na ogół zaczerpnięte z istniejących wcześniej ormiańskich tłumaczeń.

KOINE .: Język oparty na dialekcie attyckim obszaru ateńskiego, zmieszany z językiem Cyklad, Jonii i kolonii jońskich na północnej części Morza Egejskiego; był wspólny dla różnych greckich grup etnicznych, ugruntował się od IV w. p.n.e. kosztem lokalnych dialektów (beockiego, doryckiego itp.), z których czerpał wpływy, stając się językiem powszechnie używanym, ale także łatwiejszym dzięki uproszczeniom gramatycznym. Słownictwo zostało wzbogacone, niektóre słowa zmieniły swoje znaczenie, a nawet ortografia uległa modyfikacjom. Język ten został również wprowadzony do Macedonii, stając się z czasem językiem urzędowym za czasów Filipa II i przejmując również elementy lokalne. Ta powszechna forma języka (koin?) została rozprzestrzeniona przez Aleksandra Wielkiego za pośrednictwem jego wojsk i zakładania kolonii, tworząc jedność językową. Był to lingua franca, używany przez różne narody, które nie wyrzekały się swoich lokalnych języków. NT, podobnie jak greckie tłumaczenie ST, jest w tym języku. NT Koine pokazuje fuzję dialektu attyckiego, który jest dominujący, z dialektami NE Grecji i zachowuje silne ślady zanieczyszczeń semickich. Jako język eklektyczny wzbogaca swoje słownictwo o słowa zapożyczone z innych języków nie tylko jako fakt leksykograficzny, ale także semantyczny. Tworzy nowe słowa, chętnie je łączy i uwielbia zdrobnienia. W gramatyce i składni zmierza w kierunku uproszczenia, modyfikuje deklinacje, porzuca niektóre formy klasyczne, takie jak liczba podwójna, i uprzywilejowuje przyimki, ponieważ deklinacje i ich przypadki utraciły swoją pierwotną ekspresywność. W koniugacjach czasowników występują nowe i popularne formy, częstsze stosowanie peryfraz, zamiłowanie do normalizacji czasowników nieregularnych, ujednolicania koniugacji i przekształcania czasowników nieprzechodnich w przechodnie. Różnice w stosunku do klasycznej greki, na które dotychczas zwrócono uwagę, a które nie są wszystkimi z nich, są emblematycznymi oznakami upadku form i bezosobowości językowej oraz przewagi mowy popularnej nad akademicką i literacką, ale także językiem w ewolucji. Niektórzy autorzy chrześcijańscy, tacy jak Bazyli i Jan Chryzostom, próbowali używać dialektu attyckiego, z pewnym powodzeniem. Chrześcijanie, w języku urzędowym, na Bliskim Wschodzie przyjęli formę, która odrzucała formy popularne. Język pisany uległ niewielkim zmianom aż do IX w., natomiast język mówiony przeszedł głębokie transformacje.

KOINONIA. Wśród Ojców pierwszych wieków termin koinōnia, używany w kontekście religijnym, wskazuje głównie na relację o charakterze witalnym, która jest ustanawiana (1) w kontekście trynitarnym, (2) między Bogiem a ludźmi i (3) w relacjach między ludźmi. 1. W kontekście trynitarnym wiedza o koin?nia Ojca z Synem jest uznawana za dążenie każdego chrześcijanina , ale głoszone jest również istnienie koinōnia natury między Duchem a Bogiem oraz między Duchem a Ojcem i Synem . Gnostycy, na podstawie Jn 1:1, uznają koinōnia między Bogiem, Zasadą i Logosem z Ojcem . 2. Koinōnia między naturą ludzką a naturą boską bierze swój początek u Orygenesa w wcieleniu Chrystusa, ale jest przeznaczona do rozciągnięcia na wszystkich, którzy podążają za jego naukami . Dziewictwo jest postrzegane jako koin?nia z Duchem Świętym, z którego rodzi się życie i niezniszczalność , tak jak ekstaza, w którą ludzie mogą wejść, modląc się, jest koinōnia z Duchem Świętym. Zgodnie z głównie fragmentami Pawłowymi, koin?nia między Bogiem a ludźmi ma miejsce, według Ojców, dzięki pośrednictwu Chrystusa, szczególnie w Eucharystii, która sama jest również wskazywana w tym samym czasie terminem koinōnia . Ale mniej więcej wszystkie obrzędy inicjacji chrześcijańskiej mają na celu urzeczywistnienie tej koin?nia . Także wśród gnostyków formuły inicjacji oferują koinōnia z mocami . 3. Wśród ludzi o koinōnia mówi się, gdy przyjmuje się te same dogmaty wiary , i z tego powodu zabrania się komunii z heretykami . W kontekście łacińskim communio, albo concordia, albo unanimitas, postrzegane jest przede wszystkim jako cecha charakterystyczna Kościoła; jest uczestnictwem i odbiciem koin?nia istniejącego między Ojcem, Synem i Duchem . Koinōnia kościelna nigdy nie może być porzucona przez wierzącego, nawet jeśli zostaną w niej zweryfikowane wady . To z duchowej koin?nii, która łączy ludzi ze sobą, rodzi się konieczność urzeczywistnienia również materialnej koinōnii , ale najpełniejsze doświadczenie takiej koin?nii rozszerzonej we wszystkich kierunkach znajdujemy w środowiskach monastycznych, gdzie mnisi próbują wcielić w życie ideał wspólnotowy opisany w Dziejach Apostolskich 4:32 .

KORIUN (1. połowa V w.). Ormiański autor, około 445 r. napisał biografię swojego nauczyciela Mesroba, wynalazcy alfabetu ormiańskiego, przekazaną w dwóch różnych redakcjach. Praca zawiera pewne wątki autobiograficzne, z których dowiadujemy się, że Koriun należał do grupy pierwszych ormiańskich tłumaczy Pisma Świętego i dzieł Ojców Greckich.

KERYGMA : Termin kērygma ("głoszenie/przepowiadanie") w NT, jak i już w świecie greckim, wskazuje zarówno na treść przesłania, jak i sam akt głoszenia, albo też na samo jądro nie tylko ewangelii, ale także całej pierwotnej wspólnoty chrześcijańskiej. Elementami, które stanowią kerygmat, są przede wszystkim śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, które w chwili, w której są głoszone, urzeczywistniają w życiu każdego wierzącego zbawienie, o którym mówią . Kerygma staje się zatem zarówno rzeczywistością historyczną, jak i eschatologiczną. W NT występują różne sformułowania kerygmatu wstawione zarówno w wypowiedziach Piotra lub Pawła, które podają pewne informacje biograficzne o Chrystusie, jak i w innych fragmentach, które jednak są wolne od jakiejkolwiek wzmianki dotyczącej cech lub wydarzeń z życia Jezusa. W tym ostatnim przypadku tak zwana historyczna część kerygmatu (tj. ta część, która historyzuje postać Jezusa) jest używana wg. do schematu "upokorzenia/uwielbienia", gdzie upokorzenie jest widoczne w ogłoszeniu wcielenia (i w tym przypadku mówi się także o preegzystencji) lub bezpośrednio w momencie śmierci . Dla Ojców pierwszych wieków termin kerygmat oznacza całość tajemnicy Chrystusa . "Pieczęcią kerygmatu" jest chrzest . Dla Ireneusza kerygmat stanowi to, co głosili apostołowie i ich uczniowie o Bogu Stwórcy; Jezusie Chrystusie, Jego Synu; Duch Święty i "ekonomia", w tym przyjście, dziewicze narodzenie, męka, zmartwychwstanie, wniebowstąpienie, powrót Chrystusa i rekapitulacja, zmartwychwstanie i sąd powszechny (Adv. haer. I, 10,1). Kerygmat ten jest "pilnie zachowywany" . Ale heretycy również proponują własny kerygmat (np. Karpokrates). Orygenes wspomina jednak, że kerygmat chrześcijan jest publiczny, znany wszystkim w swoich elementach konstytutywnych, którymi są ponownie dziewicze narodzenie, ukrzyżowanie, zmartwychwstanie Chrystusa i sąd eschatologiczny. Treść kerygmatu okaże się boska w takim stopniu, w jakim osoba, która go ogłasza, jest osobą mało znaczącą . W najszerszym znaczeniu "kazania" termin kerygmat znajdujemy u Euzebiusza , dla którego cała działalność Chrystusa jest również zawarta w terminie kerygmat , jak również zbawcza i misyjna działalność pierwotnej wspólnoty apostolskiej . Treścią kerygmatu jest w tym przypadku "królestwo niebieskie" lub "prawda" (przeciwstawna "kłamliwej nauce" heretyków), ale wyrażenie "kerygmat prawdy" wskazuje również na główną działalność Polikarpa i biskupów Rzymu aż do Wiktora .

KRÓLESTWO BOŻE (rozwój formuły w pierwszych trzech wiekach). : W NT, poza synoptyczną tradycją wypowiedzi Jezusa, formuła basilei ("królestwo Boże/niebios") stopniowo zanikała. Była rzadko używana przez apostoła Pawła (13 razy w 13 Listach); pojawia się dwa razy w Ewangelii Jana i kolejne dwa razy w Księdze Objawienia; osiem razy w Dziejach Apostolskich, raz w Liście do Hebrajczyków i raz w Liście Jakuba: w sumie występuje 27 wystąpień, co kontrastuje z ponad 60 wystąpieniami tego terminu w Ewangeliach Marka, Mateusza i Łukasza. Jeśli przejdziemy do pism bezpośrednio po NT i Ojcach Apostolskich, brak tego terminu jest niemal całkowity, z wyjątkiem pierwszej Apologii Justyna Męczennika i Dialogu z Żydem Tryfonem. Jest tylko jedno odniesienie w Prośbie o chrześcijanach Atenagorasa, gdzie niebiańskie królestwo Boga i jego Syna porównane jest do imperium Marka Aureliusza i jego syna Kommodusa, którzy mają rękę na wszystkim: "O wielcy cesarze", czyta się, "z waszego stanu możecie argumentować na rzecz królestwa niebieskiego. W rzeczywistości, tak jak wy, ojcze i synu, wszystko zostało wam dane w waszą rękę, gdy otrzymaliście imperium z góry (ponieważ "dusza Króla jest w ręku Boga", mówi proroczy Duch), tak też cały wszechświat jest poddany jedynemu Bogu i Słowu, Synowi, który jest w Jego obecności, rozumianej jako nierozłączna". Jak widać, Atenagoras mówił tutaj o basileia ("królestwie") rozumianym nie tyle jako "przyszłe dobro", co jako suwerenna władza Stwórcy, który jest ponad wszystkimi rzeczami. Nawet basileia Cezarów pochodzi z wysoka (a;nwqen) i w istocie - jak powiedziano - "Serce króla jest strumieniem wody w ręku Pana; kieruje go, dokąd chce". Tak więc odniesienie Atenagorasa do "Ducha proroczego" prowadzi do zdecydowanej relatywizacji władzy Cezara. Należy jednak uznać, że ta reprezentacja Boga Stwórcy i Pana, mocno zakorzeniona w tradycji biblijnej, jest z wielką trudnością zharmonizowana z abstrakcyjną koncepcją Boga, która jest rozwijana jako ogólna reguła w Prośbie Atenagorasa. Odniesienia w pierwszej Apologii Justyna Męczennika dotyczą przede wszystkim warunków przynależności do królestwa Bożego. Tak więc 1 Apol. 15,2 cytuje Mt 18:9 ("Lepiej jest dla ciebie wejść do życia z jednym okiem…"); 1 Apol. 15,4 cytuje wzmiankę o kastracji dla dobra królestwa w Mt 19:12; 1 Apol. 15,16 posługuje się Mt 6:33 ("Ale szukajcie najpierw Jego królestwa i Jego sprawiedliwości, a to wszystko będzie wam dodane"). Ponownie 1 Apol. 16,9 odwołuje się do Mt 7:21 i stawia jako warunek przynależności do królestwa przylgnięcie bez zastrzeżeń do woli Ojca: konieczne jest nawrócenie, "narodzenie się na nowo", aby wejść do królestwa; w tej perspektywie 1 Apol. 61,4 swobodnie cytuje z J 3:3. Na koniec jest fragment z Apologii, który nie zawiera bezpośredniego odniesienia do Pisma Świętego. Czytamy tam: "Pouczono nas, że na początku On [Bóg], będąc dobrym, stworzył wszystkie rzeczy z nieukształtowanej materii dla rodzaju ludzkiego; którzy, jeśli przez swoje dzieła okażą się godni Jego zamysłu, poznaliśmy, że będą godni odpoczynku z Nim, królując razem z Nim, stawszy się niezniszczalnymi i niecierpiącymi. Ponieważ jak na początku, gdy ich nie było, stworzył ich, tak wierzymy, że ci, którzy wybierają rzeczy przyjemne dla Niego, będą godni niezniszczalności i mieszkania z Nim" . Ten ostatni cytat jest wymowny. Pokazuje, że w każdym razie odniesienie Justyna do nauczania Jezusa o królestwie jest bardziej formalne niż rzeczywiste. Jeśli jest prawdą, że odwoływanie się do Pisma Świętego i słowa Pańskiego skutecznie przeciwstawia się przekształceniu wiary chrześcijańskiej w filozofię, to nadzieja na obiecane zbawienie znajduje swój wyraz mniej w nowotestamentowej koncepcji basileia niż w greckich koncepcjach nieśmiertelności, niezniszczalności, życia wiecznego i pełnej wiedzy. Na koniec odwołujemy się do Dialogu z Tryfonem. Zawiera on liczne świadectwa ze ST (testimonia) odnoszące się zarówno do obietnicy królestwa (basileia), jak i do jego przyszłej realizacji. Justyn swobodnie cytuje proroctwo Natana do Dawida i inny fragment, który odnosi się do tego samego kontekstu . Ponadto wspomina różne "królewskie psalmy" lub "psalmy świąt i liturgii" i przypisuje im prorockie ogłoszenie królewskości Chrystusa: konkretnie Psalm 24 i ostatni Psalm 132 ). Nawet cytaty prorockie dążą do tych samych celów, jak Iz 7:10-17 w odniesieniu do dziewiczego narodzenia Mesjasza lub Iz 43:15 . Ale szczególnie ważne w Dialogu jest częste odniesienie do Dn 7:9-28. Dlatego wnioski, które można wyciągnąć z analizy tego testimonium, tak szeroko stosowanego przez Justyna, można uogólnić, aby zaoferować "klucz hermeneutyczny" do całego dossier ST przyjętego w tym punkcie. W rozdz. 31, Justyn cytuje omawiany fragment w całości. Jest to najdłuższy cytat z Daniela w pismach chrześcijańskich pierwszych dwóch wieków. W tym fragmencie Justyn poprzedza i następuje po cytacie kilkoma komentarzami, które są jednak wystarczające do wyjaśnienia celów samego cytatu. Zastrzeżenie, które Tryfon formułuje na początku rozdz. 32, jest interesujące: "To" - "i inne podobne Pisma", zauważa Tryfon, "zapraszają do oczekiwania na tego, który jako syn człowieczy otrzyma wieczne królestwo w chwale i mocy od Przedwiecznego: ale ten, wasz domniemany Chrystus, był całkowicie pozbawiony czci i chwały, do tego stopnia, że ściągnął na siebie ostateczne przekleństwo prawa boskiego. W rzeczywistości został ukrzyżowany". Odpowiedź Justyna nie jest oczekiwana: odsłaniając cele cytatu z Daniela, wykazuje, że chwalebne przeznaczenie Syna Człowieczego i inauguracja jego królestwa odnoszą się do drugiego przyjścia Chrystusa. W badaniu całkowicie poświęconym egzegezie Daniela i kościołowi pierwszych trzech wieków, R. Bodenmann zapytał, dlaczego Justyn w rozdziale 31 Dialogu zacytował ponad 20 wersetów z Dn 7. Dla konkretnych wymagań sporu z Tryfonem wystarczyłoby mu zacytowanie tylko wersetów 13-14, które konkretnie zawierają opis uroczystego włączenia Syna Człowieczego. Udało mu się znaleźć tylko jedną odpowiedź na to pytanie: Justyn zamierzał skupić uwagę czytelnika na poprzednich okolicznościach chwalebnego przyjścia Pana i, nie narażając się na kompromitację przed ówczesnymi władzami cywilnymi, chciał zasugerować, że takie okoliczności były już w fazie rozwoju. Dlatego Justyn przedstawił kontekst Dn 7:13-14 w taki sposób, że Żyd lub chrześcijanin - w przeciwieństwie do osoby "niewtajemniczonej" - mógł bez większych trudności rozróżnić przesłanie autora. Możemy podsumować przesłanie w następujących słowach: należy jedynie oczekiwać przyjścia tego, który wypowie bluźnierstwa przeciwko Najwyższemu i który musi utrzymać władzę "przez czas, więcej czasu i pół czasu". (Justyn nie wyjaśnił tej formuły, ale Bodenmann, idąc śladem Księgi Objawienia Jana i Adversus haereses - świadectw tradycji Daniela, które są pod każdym względem bliższe Justynowi - utrzymywał, że równa się ona trzem i pół roku). Po tym wydarzeniu Imperium Rzymskie zostanie zniszczone, a Mesjasz powróci. Dodam trzy rozważania do wniosków Bodenmanna. 1. Częste odwoływanie się do świadectw Starego Testamentu (testimonia) bez wątpienia umieszcza koncepcję basileia obecną w Dialogu w wymiarze biblijnym i historyczno-zbawczym i artykułuje jej etapy realizacji, szczególnie odróżniając pierwsze przyjście Chrystusa w pokorze krzyża od jego ostatecznej chwalebnej paruzji. To z pewnością zapobiega prostemu sprowadzeniu biblijnej dyskusji Justyna na temat królestwa do średnioplatońskiej i stoickiej koncepcji filozoficznej. Niemniej jednak Justyn nie rozwinął, wychodząc od koncepcji ST, teologicznego opracowania opartego na odpowiednim odpowiednim odzyskaniu synoptycznej tradycji wypowiedzi Jezusa: właśnie dlatego - jak będziemy mieli okazję zobaczyć - nawet w Dialogu, podobnie jak w Apologii, to odzyskanie jest bardziej formalne niż rzeczywiste. Wszystko to nie pozwoliło Justynowi zrobić tego, co Orygenes zrobił 70 lat później, tj. rekonfiguracji - w kontekście o wiele dojrzalszej egzegezy biblijnej - interpretacji eschatologicznych obcych głoszeniu Jezusa, które były niepokojące dla władz cesarskich. 2. Z pewnością dyskusja na temat królestwa zawarta w rozdz. 31-39 Dialogu nie była odporna na chiliastowskie wnioski: tutaj i gdzie indziej w pismach Justyna można faktycznie zidentyfikować pomieszanie niebiańskiej basilei głoszonej przez Jezusa z tysiącletnim królestwem głoszonym przez tradycję żydowską. Doktryna tysiąclecia byłaby jasno wyjaśniona na końcu rozdz. 80, a nawet zidentyfikowany - prawdopodobnie przez katalizator kontrowersji przeciwko eschatologicznemu, gnostycznemu spirytualizmowi - jako niezaprzeczalny element chrześcijańskiej ortodoksji: "Ja", stwierdza Justyn, "i ci, którzy są całkowicie ortodoksyjni, utrzymujemy, że nastąpi zmartwychwstanie ciała i tysiąc lat w Jerozolimie odbudowanej, ozdobionej i powiększonej, jak twierdzili prorocy Ezechiel, Izajasz i inni". 3. Jeśli interpretacja Bodenmanna jest słuszna, apokaliptyczne cytowanie Dn 7 niewątpliwie maskuje ducha odwetu przeciwko królestwu Cezara, którego Justyn sprytnie położył kres w Apologii skierowanej do cesarza i jego następców. Następnie, w odniesieniu do świadectw NT, wśród wypowiedzi Jezusa o królestwie Justyn użył Mt 4:17 i Mt 11:12-15 ; i trzy razy w zasadniczo identyczny sposób, Mt 8:11-12 . Oprócz tych cytatów, które ilustrują przyjście basileia w pierwszej i drugiej paruzji Chrystusa, w Dialogu nie brakuje odniesień do słów Jezusa na temat niezbędnych warunków moralnych dla tych, którzy należą do królestwa. W rzeczywistości szczególna uwaga poświęcona przez klimat kulturowy otaczający temat przeznaczenia jednostki i dobrowolnego wykonywania cnót dla upodobnienia się do Boga i boskości doprowadziła Justyna do zrozumienia bardziej niż czegokolwiek innego etycznych implikacji kazań Jezusa o królestwie Bożym. Na koniec jest fragment, w którym Justyn omawia królestwo Boże bez bezpośredniego odwoływania się do Pisma Świętego. Rzuca Tryfonowi w twarz fakt, że "arcykapłani ludu żydowskiego zrobili wszystko, co mogli, aby imię Jezusa Chrystusa zostało znieważone i pomazane bluźnierstwami w każdej części ziemi". "Ale Bóg", kontynuuje Justyn, "pokazałby, że obrzydliwe kłamstwa, którymi rzuciłeś na wszystkich tych, którzy stali się chrześcijanami w imię Jezusa, powinny zostać od nas usunięte: a to nastąpi, gdy powoła wszystkich do życia i ustanowi każdego z nich [chrześcijan] - niezniszczalnego, nieśmiertelnego i wolnego od wszelkiego bólu - w wiecznym i niezniszczalnym królestwie; pozostałych [ich przeciwników] pośle na wieczną karę ognia". W tym fragmencie - który w istocie pozostaje raczej odosobniony w dziełach Justyna - nadzieja na królestwo odpowiada greckim filozoficznym ideałom aphtharsia ("nieprzekupności"), athanasia ("nieśmiertelności") i apatheia ("niewzruszoności"). W związku z tym wycofuje on historyczno-zbawcze napięcie i przekazuje dalej środkowoplatońską koncepcję upodobnienia się do Boga i boskości poprzez dobrowolne praktykowanie cnoty. Rozwój etyki indywidualnej, która opiera się z kolei na uprzywilejowanym rozważeniu przeznaczenia i osądu jednostki (w istocie dobrze wiadomo, jak drogi Justynowi, nawet ze względu na jego apologetyczną trafność, był temat nienagannego postępowania chrześcijan), odpowiada tendencji upadku horyzontu eschatologicznego. Podsumowując - po wyczerpaniu analizy najważniejszych tekstów - możemy potwierdzić, że nawet w Dialogu z Tryfonem kazanie Jezusa o królestwie nie znalazło odpowiedniego i spójnego z historyczno-zbawczym objawieniem Biblii. W debacie Justyna z Tryfonem - a raczej w konfrontacji między chrześcijaństwem a judaizmem z II w. - stosowne świadectwa ST nie zawsze były poprawnie odczytywane ponownie w głębokiej zgodzie z synoptyczną tradycją wypowiedzi Jezusa. Z kolei samo kazanie NT o królestwie było odbierane raczej w funkcji dobrowolnego wykonywania cnoty - co odpowiada osiągnięciu nagrody - niż w funkcji boskiej, skutecznej i zbawczej łaski. Z jednej strony można więc dostrzec pokusę utożsamienia biblijnej nauki o królestwie z greckimi koncepcjami filozoficznymi, z drugiej zaś strony ostateczna basileia Syna, który zasiada po prawicy Ojca, pozostaje mylona z tysiącletnim królestwem Chrystusa i jego sprawiedliwych w niebiańskiej Jerozolimie, którzy zstąpili na ziemię.Nie oznacza to, że w pismach greckich Apologetów nastąpił rozwój millenarystycznego sensu koncepcji królestwa Bożego: ani w pismach Tacjana, ani u Atenagorasa, ani u Teofila nie można znaleźć wiary w tysiącletnie ziemskie królestwo sprawiedliwych z Chrystusem. Justyn umieszcza niektóre cytaty z Pisma Świętego w kontekście, w którym trudno jest ustalić, czy autor miał na myśli tysiącletnie królestwo, czy wieczne panowanie Boga w niebie. Można jednak postawić hipotezę, że odpowiednie teologiczne opracowanie kazań Jezusa o królestwie Bożym przez II w. Apologeci mogliby ponownie ocenić niejednoznaczne doktrynalne luki, takie jak oczekiwanie tysiącletniego królestwa Chrystusa. I nadal można słusznie zapytać, czy jeden z elementów nieporozumienia między cesarstwem a kościołem przed zwrotem konstantyniańskim nie został określony, po stronie chrześcijańskiej, przez niewystarczające teologiczne opracowanie wypowiedzi Jezusa na temat basileia.

Kapłan: Termin konwencjonalnie stosowany do posiadaczy urzędów kultowych lub świątynnych. Arcykapłan ("Pierwszy Prorok") stał na czele zgromadzenia świątynnego, poświęconego kultowi określonego bóstwa. Mniejsi "prorocy" byli odpowiedzialni za utrzymanie wizerunku boga. Kapłan wab był odpowiedzialny za oczyszczanie naczyń i instrumentów używanych podczas ceremonii, podczas gdy lektor-kapłan recytował święte teksty. Specjalną rangą, często zajmowaną przez książąt, którzy odprawiali ceremonie pogrzebowe zmarłego króla, był sem-kapłan, którego rangę wskazywała skóra pantery i "pes młodości", który nosił. Kapłan odpowiedzialny za nadzorowanie mumifikacji był znany jako Nadzorca Misteriów.

Kohl: Substancja uzyskiwana przez mielenie malachitu i przerabianie go na pastę do stosowania wokół oczu w celu zmniejszenia odblasków słonecznych i leczenia chorób oczu. Kohl był często mieszany na paletach z szarogłazu, łupka lub steatytu, szczególnie w późnych czasach predynastycznych.

Kap: Akademia, często nazywana "żłobkiem", w której synowie książąt klienckich Egiptu i wiodące rodziny państw wasalnych były kształcone w egipskich manierach i zwyczajach wraz z dziećmi rodziny królewskiej. Kap był szczególnie ważny w okresie cesarstwa Egiptu, w XVIII i XIX dynastii.

Księga Umarłych: Przewodnik po niebezpieczeństwach podróży do zaświatów, na które zwrócenie uwagi zapobiegłoby niebezpieczeństwom, z którymi w przeciwnym razie musiałby się zmierzyć duch. Księga pochodzi z TEKSTÓW PIRAMIDY i TEKSTÓW TRUMNY, nazywanych przez Egipcjan "Księgą Wyjścia za Dnia"

Księga Bram: Tekst pogrzebowy, wprowadzony po raz pierwszy za panowania króla HOREMHEBA, opisujący podróż RE przez bramy Podziemia.

Księga Tego, Który Jest w Podziemiach: Pierwotnie królewskie teksty pogrzebowe opisujące Podziemia ("Amduat") i nocną podróż słońca, udzielające rad duchowi podczas jego własnej podróży do Podziemia.

Kalendarze: Egipt stosował kilka kalendarzy, z których najwcześniejszy prawdopodobnie opierał się na fazach księżyca. Został on zastąpiony dokładniejszym kalendarzem słonecznym, określanym przez "wschód heliakalny" gwiazdy Syriusz (Sopdet), który oznaczał początek 365-dniowego roku. Ponieważ prawdziwy rok słoneczny ma 365 dni i 6 godzin, powstała rozbieżność wynosząca jeden dzień na cztery lata; można ją było skorygować dopiero po upływie 1460 lat, znanym jako "cykl sotyczny", od greckiego terminu Syriusz-Sopdet.

Kanopa: Naczynia, w których umieszczano organy wewnętrzne zmarłego po ich usunięciu w procesie mumifikacji. Cztery urny były zwieńczone głowami "Synów Horusa".

Kartusz: Wzór owalnego zwoju liny, na którym umieszczono dwa główne imiona króla.

Katarakty: Bystrza na południowym biegu Nilu, w sumie sześć, które uniemożliwiały żeglugę statkom wzdłuż Nilu, chyba że transportowano je drogą lądową.

KAPLICA POGRZEBOWA : Czasami nazywana "kaplicą grobową", była to część kompleksu grobowego, w której wykonywano obrzędy pogrzebowe i kontynuowano rytuały mające na celu zapewnienie przetrwania zmarłego właściciela. W przeciwieństwie do komory grobowej, która była zamykana po pochówku, kaplica pozostawała otwarta, aby umożliwić rodzinie i księdzu pogrzebowemu dostęp do nich, aby mogli kontynuować obrzędy. Wewnętrzne ściany były ozdobione rzeźbionymi i malowanymi scenami przedstawiającymi codzienne czynności, które zmarły chciał zachować dla siebie w życiu pozagrobowym.

KARTUSZ : Słowo używane przez egiptologów na określenie owalu, w którym zapisano dwa najważniejsze z pięciu imion króla. Dzięki temu imiona te można było łatwo odróżnić w tekstach hieroglificznych. Kartusz prawdopodobnie pochodzi od hieroglifu oznaczającego "to, co otacza słońce" (tj. wszechświat), przedstawionego jako pętla liny z węzłem u podstawy. Umieszczenie imienia króla wewnątrz tej pętli wskazywało na jego dominację nad całym światem.

KOLOS, KOLOSY : Ogromne posągi bóstw lub osób królewskich znalezione w niektórych świątyniach: w świątyni Ramzesa II w Abu Simbel (przed fasadą i jako kolumny w formie boga Ozyrysa); jako kolumny w formie Echnatona w jego świątyni Atona w Tebach; i jako Kolosy Memnona, które niegdyś flankowały wejście do tebańskiej świątyni grobowej Amenofisa III.

KONSUL : W republikańskim Rzymie dwóch konsulów (najwyższych rangą urzędników) było wybieranych co roku, aby pełnić główne funkcje państwa, a w szczególności dowodzić legionami. Pod rządami Imperium urząd ten stał się w dużej mierze honorowy.

KULTY :

Boski: składany przez kapłanów w imieniu boga w jego świątyni, przybierał formę rytuałów, które obejmowały codzienną opiekę i przygotowanie (w tym składanie ofiar z pożywienia) posągu boga oraz regularne święta upamiętniające główne wydarzenia w jego mitologii. Świątynie specjalnie zaprojektowane w tym celu są określane jako "świątynie kultu". Pogrzebowy (lub kostnica): składany przez specjalnych kapłanów w imieniu zmarłego króla lub właściciela grobowca, ten kult miał na celu zapewnienie dalszego istnienia jednostki po śmierci. Rytuały obejmowały składanie ofiar z pożywienia. Królewski kult pogrzebowy był wykonywany w świątyniach grobowych, podczas gdy obrzędy dla niekrólewskich właścicieli grobowców odbywały się w ich kaplicach grobowych.

KSIĘGA UMARŁYCH : Najbardziej znana z "ksiąg" pogrzebowych Nowego Państwa. Zostały one spisane na papirusie lub skórzanych zwojach i umieszczone w grobowcach bogaczy, zapewniając im serię zaklęć, aby zapewnić im bezpieczne przejście do następnego świata. Magiczna moc słów została wzmocniona ilustracjami - kolorowymi winietami w Nowym Państwie i rysunkami liniowymi w okresie późnym. Oprócz Księgi Umarłych inne teksty obejmowały "Księgę Bram" i "Księgę Amduat" ("to, co jest w podziemiu"). Ostatecznie wszystkie te teksty zostały zaczerpnięte z Tekstów Piramid - magicznych zaklęć wyrytych na wewnętrznych ścianach niektórych piramid Starego Państwa.

KULT ZWIERZĄT : Wielu egipskich bogów miało zwierzęce formy i cechy, a niektóre miejscowości czciły konkretne zwierzęta. Prawdopodobnie czcili siłę, piękno i użyteczność zwierząt dla ludzkości, a także, ponieważ w niektórych przypadkach się ich bali, mogli starać się je udobruchać poprzez ubóstwienie. W niektórych świątyniach znajdowało się zwierzę kultowe (manifestacja boga), które było czczone. Po śmierci zwierzęta kultowe były mumifikowane i grzebane; istniały również rozległe cmentarze ze zwierzętami, które pielgrzymi do miejsc świętych kupowali, aby oddać cześć bogu.

Karty interfejsu sieci bezprzewodowej (WNIC): Karty kontrolerów, które wysyłają i odbierają ruch sieciowy za pośrednictwem fal radiowych i są wymagane zarówno w punktach dostępowych, jak i komputerach z obsługą sieci bezprzewodowej w celu nawiązania połączenia WLAN.

katalog wirtualny: Wskaźnik do katalogu fizycznego na serwerze internetowym.

klucz prywatny: w parze kluczy klucz tajny używany w algorytmie asymetrycznym, który jest znany tylko właścicielowi klucza i nigdy nie jest udostępniany. Nawet jeśli znany jest klucz publiczny, którym zaszyfrowano wiadomość, nie można ustalić klucza prywatnego właściciela.

Klucz publiczny: W parze kluczy klucz, który może być znany publicznie; działa z kluczem prywatnym w kryptografii klucza asymetrycznego, znanej również jako kryptografia klucza publicznego.

Kryptografia klucza publicznego: Znana jako kryptografia klucza asymetrycznego, algorytm asymetryczny, który wykorzystuje dwa matematycznie powiązane klucze.

klucz: Sekwencja losowych bitów używana w algorytmie szyfrowania do przekształcania tekstu jawnego w tekst zaszyfrowany lub odwrotnie.

keylogger: Urządzenie sprzętowe lub oprogramowanie (oprogramowanie szpiegujące), które rejestruje naciśnięcia klawiszy na komputerze i przechowuje informacje do późniejszego odzyskania.

keyspace: Zakres wszystkich możliwych wartości klucza zawartych w algorytmie szyfrowania.

kontroler domeny: serwer Windows, który przechowuje informacje o kontach użytkowników, uwierzytelnia logowania do domeny, utrzymuje główną bazę danych i egzekwuje zasady bezpieczeństwa dla domen Windows.

kanał: Określony zakres częstotliwości w paśmie częstotliwości, w którym przesyłane są dane.

Krzywa dochodowości: Graficzne przedstawienie struktury zapadalności stóp procentowych, przedstawiające rentowność obligacji, które są tej samej klasy lub jakości kredytowej w stosunku do terminu zapadalności obligacji.

Komisja Papierów Wartościowych i Giełd: Centralny organ regulacyjny w USA, odpowiedzialny za nadzorowanie rynków finansowych, w tym rynków obligacji.

Krzywa dochodowości spot: Krzywa dochodowości spot (zerokuponowych) stóp procentowych.

Krótka: Pozycja krótka to nadwyżka sprzedaży nad zakupami danej waluty lub aktywów lub sytuacja, która naturalnie powoduje, że organizacja korzysta na osłabieniu tej waluty lub aktywów. Dla dealera rynku pieniężnego jednak krótka pozycja to nadwyżka pożyczonych pieniędzy nad zaciągniętymi pożyczkami (co daje korzyść, jeśli waluta się umacnia, a nie osłabia).

Kwota ekwiwalentu pożyczki: Opis ekspozycji pochodnej, która jest używana do porównywania ryzyka kredytowego instrumentów pochodnych z ryzykiem tradycyjnych obligacji lub pożyczek bankowych.

Kontrakt futures: Umowa kupna lub sprzedaży pewnego instrumentu finansowego lub towaru za określoną wartość w przyszłości. W przeciwieństwie do transakcji forward, kontrakty futures są przedmiotem obrotu wyłącznie na giełdzie (a nie pozagiełdowo), mają standardowe rozmiary kontraktów i daty wartości, a często są jedynie kontraktami różnicowymi, a nie kontraktami do dostarczenia.

Kapitał własny: Inna nazwa akcji. Udział we własności spółki.

Kupon: Płatność(i) odsetek dokonywana(e) przez emitenta papierów wartościowych na rzecz posiadaczy, w oparciu o stopę kuponu i wartość nominalną.

Konwencjonalne obligacje skarbowe (w tym obligacje dwudatowane): Obligacje skarbowe, w których płatności odsetek i spłaty kapitału są ustalone.

Kapitalizacja ciągła: Matematyczna, a nie praktyczna koncepcja odsetek składanych, w której okres kapitalizacji jest nieskończenie krótki.

Kapitał wysokiego ryzyka: Pieniądze inwestowane w nowe firmy, zazwyczaj nie przynoszące zysku, ale mające duży potencjał wzrostu, nazywane są kapitałem wysokiego ryzyka. Pomysłem inwestorów wysokiego ryzyka jest wczesne wejście. Kiedy firma w końcu ruszy i zacznie przynosić zysk - co doprowadzi do gwałtownego wzrostu cen akcji - inwestorzy wysokiego ryzyka i inni, którzy zainwestowali wcześnie, mogą zebrać ogromne korzyści.

Kapitał własny akcjonariuszy: Czasami nazywany wartością netto, kapitał własny akcjonariuszy jest ustalany poprzez odjęcie zobowiązań firmy od jej aktywów. Czasami jest również nazywany kapitałem własnym akcjonariuszy. Teoretycznie, gdyby firma miała wykorzystać wszystkie swoje aktywa do spłaty wszystkich swoich zobowiązań, to, co zostanie, należy do akcjonariuszy.

Kontrakt terminowy na indeks giełdowy: Kontrakt terminowy na indeks giełdowy pozwala inwestorom czerpać korzyści ze wzrostu (lub spadku) indeksu giełdowego, takiego jak Hang Seng Index w Hongkongu lub S&P 500 w Nowym Jorku. Kupno lub sprzedaż kontraktu terminowego na indeks giełdowy jest jak kupno lub sprzedaż poszczególnych akcji w indeksie. Jeśli indeks wzrośnie, nabywca kontraktu terminowego na indeks giełdowy zyska pokaźny zysk. Jeśli spadnie, ktokolwiek sprzedał kontrakt futures na indeks giełdowy, wyjdzie na tym lepiej (patrz krótka sprzedaż).

Kwota : W handlu międzynarodowym kwota to limit ilości dobra, które może zostać zaimportowane do kraju w określonym czasie. Jest to jedno z trzech głównych narzędzi, których rządy używają do ograniczania importu (patrz także subsydia i taryfy).

Krzywa Phillipsa: Zasada ekonomiczna, że inflacja jest powiązana z bezrobociem, jest pokazana na krzywej, zwykle nazywanej krzywą Phillipsa na cześć ekonomisty, który ją "odkrył", A. W. Phillipsa. Krzywa pokazuje, że niskiej inflacji zwykle towarzyszy wysokie bezrobocie, a odwrotnie, że wysokiej inflacji towarzyszy niskie zatrudnienie. W czasach niskiego bezrobocia zwykle nie ma wystarczająco dużo ludzi, aby zająć wszystkie dostępne miejsca pracy, a pracownicy będą prosić o - i prawdopodobnie otrzymają - wyższe pensje. Prowadzi to do inflacji, wzrostu cen. W Nowej Gospodarce jednak niektóre gospodarki są w stanie wykorzystać postęp technologiczny, aby uniknąć konieczności zatrudniania większej liczby pracowników, zmniejszając popyt na wyższe płace, zmniejszając potrzebę podnoszenia płac i cen.

Kapitalizacja rynkowa, wartość rynkowa: kapitalizacja rynkowa spółki publicznej jest obliczana przez pomnożenie liczby akcji w obrocie przez cenę akcji. Wartość kapitalizacji rynkowej daje nam pojęcie o względnej wielkości spółki - pozwalając nam porównywać spółki w różnych krajach i segmentach rynku.

Krzywa Laffera: Plotka głosi, że amerykański ekonomista Arthur Laffer narysował krzywą na serwetce w restauracji, aby pokazać, że obniżka podatków doprowadzi do wzrostu podatków, a nie ich zmniejszenia. Jego pomysł polegał na tym, że jeśli rząd obniży podatki, uwolni pieniądze, które ludzie wykorzystają bardziej efektywnie niż rząd, stymulując w ten sposób gospodarkę. Ta nowa aktywność gospodarcza przyniosłaby jeszcze więcej podatków niż wcześniej. Krzywa na początku opadała, pokazując niższe podatki w krótkim okresie, ale wzrosła pod koniec, pokazując oczekiwane pozytywne skutki obniżek podatków.

Kereitsu : Inny sposób powiedzenia "Japan, Inc." Kereitsu opisuje ściśle zorganizowany system powiązanych ze sobą firm w japońskiej gospodarce. Obejmuje wiele warstw przedsiębiorstw, banków, hurtowników, dystrybutorów i lojalnych wobec marki sprzedawców detalicznych, którzy grupują się, często ograniczając penetrację zagranicznych firm i marek na rynkach lokalnych.

Kontrakty na przyszłość, handel przyszłością : Future to papier wartościowy, który można kupić lub sprzedać, tak jak akcje lub obligacje. Zasadniczo jest to kontrakt kupna lub sprzedaży towaru lub instrumentu finansowego po ustalonej cenie i w ustalonym czasie w przyszłości. Futures różnią się od kontraktów forward tym, że ich warunki są ujednolicone. Ponieważ czas i data na futures odpowiadają innym kontraktom, można nimi handlować na giełdach na całym świecie.

Kapitał wysokiego ryzyka. Pieniądze inwestowane w nowe firmy, zwykle nie przynoszące zysku, ale mające duży potencjał wzrostu, nazywane są kapitałem wysokiego ryzyka. Pomysł kapitalistów wysokiego ryzyka polega na tym, aby wejść wcześnie. Kiedy firma w końcu ruszy i zacznie przynosić zyski - co doprowadzi do gwałtownego wzrostu cen akcji - inwestorzy kapitału podwyższonego ryzyka i inni, którzy zainwestowali wcześnie, mogą liczyć na ogromne korzyści.

Kontrakt terminowy na indeks giełdowy. Kontrakt terminowy na indeks giełdowy pozwala inwestorom czerpać korzyści ze wzrostu (lub spadku) indeksu giełdowego, takiego jak Hang Seng Index w Hongkongu lub S&P 500 w Nowym Jorku. Kupno lub sprzedaż kontraktu terminowego na indeks giełdowy jest jak kupno lub sprzedaż poszczególnych akcji w indeksie. Jeśli wartość indeksu rośnie, nabywca kontraktu terminowego na indeks giełdowy osiąga pokaźny zysk. Jeśli spada, ktokolwiek sprzeda kontrakt terminowy na indeks giełdowy, wyjdzie na tym na plus (patrz krótka sprzedaż).

Kapitał własny akcjonariuszy. Czasami nazywany wartością netto, kapitał własny akcjonariuszy jest ustalany poprzez odjęcie zobowiązań firmy od jej aktywów. Czasami jest również nazywany kapitałem własnym akcjonariuszy. Teoretycznie, gdyby firma miała wykorzystać wszystkie swoje aktywa do spłaty wszystkich zobowiązań, to, co zostanie, należy do akcjonariuszy.

Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC). SEC jest federalną agencją nadzorującą i regulującą rynki finansowe i obrót papierami wartościowymi w Stanach Zjednoczonych. Głównym celem SEC jest ochrona społeczeństwa przed nieuczciwymi praktykami i oszukańczym zachowaniem w branży papierów wartościowych. Najbliższą rzeczą, jaką gospodarka światowa ma do SEC, jest BIS (patrz Bank Rozrachunków Międzynarodowych) z siedzibą w Bazylei w Szwajcarii.

Kwota. W handlu międzynarodowym kwota to limit ilości dobra, które może zostać zaimportowane do kraju w określonym czasie. Jest to jedno z trzech głównych narzędzi, których rządy używają do ograniczania importu (patrz również dotacje i cła).

Kapitał. Każdy, kto udziela pożyczki, chce ją spłacić w pewnym momencie - i zarobić trochę odsetek po drodze. Kwota pożyczki, którą trzeba zwrócić pożyczkodawcy, nazywana jest kapitałem. Kapitał obligacji jest często określany jako jej wartość nominalna.

Krzywa Phillipsa. Zasada ekonomiczna, że inflacja jest powiązana z bezrobociem, jest pokazana na krzywej, zwykle nazywanej krzywą Phillipsa na cześć ekonomisty, który ją "odkrył", A. W. Phillipsa. Krzywa pokazuje, że niskiej inflacji zwykle towarzyszy wysokie bezrobocie, a odwrotnie, że wysokiej inflacji towarzyszy niskie zatrudnienie. W czasach niskiego bezrobocia zwykle nie ma wystarczająco dużo ludzi, aby objąć wszystkie dostępne stanowiska, a pracownicy będą żądać - i prawdopodobnie otrzymają - wyższych pensji. Prowadzi to do inflacji, wzrostu cen. W Nowej Gospodarce jednak niektóre gospodarki są w stanie wykorzystać postęp technologiczny, aby uniknąć konieczności zatrudniania większej liczby pracowników, zmniejszając zapotrzebowanie na wyższe płace, zmniejszając potrzebę podnoszenia płac i cen.

Kapitalizacja rynkowa, wartość rynkowa. Kapitalizacja rynkowa spółki publicznej jest obliczana przez pomnożenie liczby akcji w obrocie przez cenę akcji. Wartość kapitalizacji rynkowej daje nam pojęcie o względnej wielkości spółki -pozwalając nam porównywać spółki w różnych krajach i segmentach rynku.

Krzywa Laffera. Podobno amerykański ekonomista Arthur Laffer narysował krzywą na serwetce w restauracji, aby pokazać, że obniżka podatków doprowadzi do zwiększenia wpływów podatkowych, a nie zmniejszenia ich. Jego pomysł polegał na tym, że jeśli rząd obniży podatki, uwolni pieniądze, które ludzie wykorzystają bardziej efektywnie niż rząd, co pobudzi gospodarkę. Ta nowa aktywność gospodarcza przyniesie jeszcze więcej podatków niż wcześniej. Krzywa na początku opadała, pokazując niższe podatki w krótkim okresie, ale pod koniec wzrosła, pokazując oczekiwane pozytywne skutki obniżek podatków.

Kereitsu. Inny sposób powiedzenia "Japan, Inc." Kereitsu opisuje ściśle zorganizowany system powiązanych firm w gospodarce japońskiej. Obejmuje wiele warstw firm, banków, hurtowników, dystrybutorów i lojalnych wobec marki sprzedawców detalicznych, którzy grupują się, często ograniczając penetrację zagranicznych firm i marek na rynkach lokalnych.

Kontrakt terminowy, handel terminowy. Kontrakt terminowy to papier wartościowy, który można kupić lub sprzedać, tak jak akcje lub obligacje. Jest to zasadniczo kontrakt na zakup lub sprzedaż towaru lub instrumentu finansowego po ustalonej cenie i w ustalonym czasie w przyszłości. Kontrakty terminowe różnią się od kontraktów forward tym, że ich warunki są ujednolicone. Ponieważ czas i data kontraktów terminowych odpowiadają innym kontraktom, można nimi handlować na giełdach na całym świecie.

Kapitał ulotny. Obawiając się zbliżających się zawirowań gospodarczych lub polityki rządowej, która może zagrozić oszczędnościom, obywatele i firmy często wysyłają pieniądze do rajów finansowych poza krajem w czasach kryzysu. Ten kapitał ulotny czasami stanowi duży procent całkowitego bogactwa kraju. Na przykład obywatele Ameryki Łacińskiej w czasach wysokiej inflacji kupowali dolary amerykańskie i euro i wysyłali je na konta bankowe za granicą - czasami wbrew przepisom dotyczącym wymiany walut. Próby rządów, aby ograniczyć transfer pieniędzy za granicę, często kończą się zachęcaniem do ucieczki kapitału - dokładnie tego, czego próbują uniknąć.

Kursy walutowe. Wartość walut na całym świecie jest ustalana na podstawie ich kursów walutowych. Ponieważ waluty nie mają żadnej wartości poza tym, ile są warte w odniesieniu do innych walut, kurs walutowy mówi, ile każda waluta jest warta w danym momencie. Na przykład korona norweska jest warta ustaloną kwotę euro - lub dolarów lub jenów. Kursy walutowe są stale korygowane, aby były zgodne z wartościami innych walut.

Kapitał własny. Kapitał własny oznacza własność. W bilansie firmy kapitał własny odnosi się do części firmy, która należy do akcjonariuszy - po odjęciu wszystkich zobowiązań, oczywiście. Wartość netto firmy jest również określana jako kapitał własny akcjonariuszy.

Konto uśpione. Nieaktywne konto bankowe. W większości krajów po kilku latach uśpione konta są zamykane, a pieniądze przekazywane są agencji rządowej. W Szwajcarii jednak wiele kont pozostawionych uśpionych po II wojnie światowej było nieaktywnych, zarabiając niewiele lub wcale odsetek aż do lat 90., kiedy to presja międzynarodowa zmusiła szwajcarskie banki do ujawnienia, że tysiące tych kont nadal istnieją. Szwajcarskie banki zawarły ugodę na miliard dolarów z władzami międzynarodowymi, aby przekazać część pieniędzy ocalałym z Holokaustu i ich spadkobiercom.

Kreatywna destrukcja. Nowe technologie mają tendencję do wypierania starych. Teorie Josepha Schumpetera, opracowane w latach 30. XX wieku, przewidywały rewolucję Nowej Gospodarki XXI wieku. Schumpeter uważał, że gospodarki rozwijają się skokowo, a jeśli przedsiębiorstwa nie dostosują się do nowych technologii, nowych produktów i nowych sposobów produkcji i dystrybucji towarów, zostaną zniszczone - lub, delikatniej mówiąc, zbankrutują.

Kryzys kredytowy, kryzys kredytowy, kryzys płynności. Kryzys kredytowy ma miejsce, gdy banki i inne instytucje finansowe odmawiają pożyczania pieniędzy - nawet na krótkie okresy - pożyczkobiorcom, którzy w innym przypadku byliby wiarygodni kredytowo. Chociaż większość kryzysów kredytowych wynikała z ograniczeń banków centralnych w udzielaniu pożyczek, kryzys kredytowy lub "kryzys kredytowy" z 2008 r. miał miejsce, gdy kredyty bankowe zamarły w trakcie globalnego kryzysu gospodarczego.

Korekta. Tymczasowy spadek rynku. W przeciwieństwie do krachu, który ma trwać przez dłuższy okres czasu, korekta rynku jest sposobem, w jaki ekonomiści opisują krótkoterminowy spadek wartości akcji lub obligacji.

Konwergencja. Poszczególne kraje często mają rozbieżne potrzeby gospodarcze w różnych obszarach, więc rządy starają się ujednolicić gospodarkę jako całość poprzez konwergencję polityki gospodarczej. Podobnie jak trudno jest Fed zrównoważyć potrzeby każdego regionu Stanów Zjednoczonych - na przykład Kalifornia może się rozwijać, podczas gdy Środkowy Zachód pozostaje w stagnacji - tak samo niezwykle trudno jest Europejskiemu Bankowi Centralnemu zaspokoić potrzeby różnych krajów Unii Europejskiej. Banki centralne starają się zatem, aby różne gospodarki jak najbardziej się ze sobą zbiegły, zwłaszcza w obszarach inflacji, wzrostu i bezrobocia.

Komunizm.Celem komunizmu jest stworzenie społeczeństwa o całkowitej równości. Ta utopijna idea, rozwinięta w XIX wieku przez filozofów ekonomii, takich jak Fryderyk Engels i Karl Marks, opierała się na chęci zaradzenia nadużyciom systemu kapitalistycznego, szczególnie rażącym w pierwszych latach rewolucji przemysłowej, gdy powszechna była praca dzieci, niehigieniczne warunki pracy i nadużycia wobec pracowników.

Kartel. Grupa firm lub krajów, które łączą się, aby kontrolować produkcję i ceny. Najbardziej znanym przykładem kartelu w gospodarce światowej jest Organizacja Krajów Eksportujących Ropę Naftową, która została utworzona w latach 60. XX wieku w celu koordynacji produkcji ropy naftowej - co pozwala im lepiej kontrolować rynek.

Kapitalizm. System gospodarczy, który pozwala ludziom i rynkom podejmować decyzje o tym, ile produkować i za jaką cenę. Kapitalizm opiera się na idei własności prywatnej, w przeciwieństwie do gospodarek nakazowych lub komunistycznych, w których aktywa są w rękach państwa.

Kapitał. Kapitał i praca to dwa główne czynniki produkcji gospodarczej. Kapitał jest ogólnie definiowany jako wyposażenie, takie jak maszyny lub korzenie, ale kapitał może również obejmować wiedzę specjalistyczną w zakresie zarządzania, kulturę korporacyjną, infrastrukturę i zdolność firmy do innowacji.

Książę ciemności: transcendentna boska manifestacja zła w myśli manichejskiej. Książę ciemności rodzi dwa demony, Saklę i Nebroela, które tworzą stworzenia świata materialnego poprzez seksualność.
Księżyc: Statek nocy, kosmiczny pojazd mający pomóc w transporcie światła z powrotem do królestwa światła, według myśli manichejskiej.
Kore: "Dziewica" po grecku, utożsamiana z cyklem życia zboża i ludzi, z misteriów greckich, zwłaszcza tajemnic eleuzyjskich. Jej matką jest Demeter, a ona sama jest często utożsamiana z Persefoną. W kazaniu Naassene określana jako Persefona.
Kouretes: Ekstatyczni celebranci tajemnic, pierwotnie łączeni z Zeusem i Kretą. Wspomniany przez Hipolita z Rzymu w związku z kazaniem z Naassene.
Kronos: Boski władca Tytanów w mitologii greckiej. Wspomniane w kazaniu Naassene.
Kushta: Prawda zrytualizowana poprzez uścisk dłoni w religii Mandaean.
Kabała: żydowska tradycja mistyczna, która rozwinęła się z wcześniejszych koncepcji mistycznych i rozkwitła od czasów średniowiecza.
Kanna: Miejsce, dom, często duszy, w źródłach mandejskich.
Kaulakau, Saulasau, Zeesar: Trzy słowa pochodzące z języka hebrajskiego Izajasza 28:10, 13: sav la-sav, sav la-sav, kav la-kav, kav la-kav, ze′ir sham, czyli niepewne, przetłumaczone na poprawioną Wersję Standardową w następujący sposób: "jest przykazanie za przykazaniem, przykazanie za przykazaniem, przepis za przepisem, przepis za przepisem, trochę tu, trochę tam". W Kazaniu Naassene określane jako słowa mocy. Czasami te słowa są powiązane z trzema słowami lub powiedzeniami z Ewangelii Tomasza 13.
Kephalaia: po grecku "nagłówki, główne zasady". Święty tekst manichejski, w którym Mani omawia ze swoimi uczniami podstawowe zasady religii.
Król chwały: Jeden z pięciu synów żywego ducha, wysłanych na pomoc pierwotnemu człowiekowi, według myśli manichejskiej. Wspomniane w Kefalajach.
Kosmogonia: opis stworzenia kosmosu lub wszechświata.
Kolory: W tekstach gnostyckich język opisowy używany jest do graficznego przedstawienia światła i ciemności oraz podkreślenia kontrastu między nimi. W Matce Ksiąg chwała Boskiej Pełni jest przedstawiona jaskrawymi kolorami, a sfery niebieskie charakteryzują się tymi kolorami. Z drugiej strony mówi się, że ten świat jest szary i bezbarwny, dopóki Bóg, Najwyższy Król, nie wzmocni go duchowo i nie ożywi kolorami.
Kolumna chwały: Droga Mleczna, kosmiczny pojazd pomagający w transporcie światła z powrotem do królestwa światła, według myśli manichejskiej.
Kain: Syn Adama i Ewy w Księdze Rodzaju, czasami uważany za syna Ewy i demiurga w tekstach gnostyckich.
Katarzy: Cathari, z greckiego katharoi, "czyści". Katarzy byli grupą gnostycką, zamieszkującą głównie południowo-zachodnią Europę, a zwłaszcza południowo-zachodnią Francję, która rozkwitła między XI a XIV wiekiem.

kurs walutowy : Wartość waluty jednego kraju w stosunku do walut innych krajów

kabod: Hebrajskie określenie często używane w Biblii w znaczeniu "chwały" lub "blasku".

Khnum: egipskie bóstwo stwórcze, często obsadzane w roli garncarza i kojarzone z coroczną powodzią Nilu.

Kothar-wa-Hasis: bóg rzemiosła w Ugarit, zajmujący niższą pozycję w panteonie.

Kumarbi: Hurryjski bóg, który uzurpuje sobie prawo do swojego ojca, aby stać się najwyższym bogiem panteonu. Jego synem jest bóg wojownik Teszub (znany również jako Tarhun).

kanon: termin wywodzący się od greckiego słowa kanon ("reguła" lub "norma"), używanego przez pierwszych chrześcijan w odniesieniu do listy pism religijnych, które "uważali" za święte.

Keynesowska teoria ekonomiczna: Teoria, że polityka rządu polegająca na zwiększaniu wydatków i obniżaniu podatków może stymulować gospodarkę w czasie recesji.

komunizm: system gospodarczy i polityczny, w którym rząd podejmuje prawie wszystkie decyzje gospodarcze i posiada prawie wszystkie główne czynniki produkcji.

konkurencja monopolistyczna : stopień konkurencji, w ramach którego duża liczba sprzedawców wytwarza bardzo podobne produkty, które jednak kupujący postrzegają jako różne.

kapitalizm: system gospodarczy, w którym wszystkie lub większość czynników produkcji i dystrybucji jest własnością prywatną i jest eksploatowana dla zysku.

kapitalizm państwowy: połączenie bardziej wolnych rynków i pewnej kontroli rządu.

kradzież tożsamości: uzyskiwanie danych osobowych osób fizycznych, takich jak numery ubezpieczenia społecznego i numery kart kredytowych, w celach niezgodnych z prawem.

krytyka tekstu: badanie dowodów z rękopisu dla określonego tekstu przy użyciu logiki krytycznej w celu ustalenia najwcześniejszej wersji tekstu.
krytyka źródeł: Dyscyplina akademicka polegająca na identyfikowaniu oryginalnych źródeł używanych przez starożytnych pisarzy. Na przykład Ewangelia Marka jest identyfikowana jako źródło używane przez pisarzy Ewangelii Mateusza i Łukasza, a Mądrość Jezusa Chrystusa jest oparta na Eugnostosie Błogosławionym i została przekształcona z dzieła pogańskiej gnozy w chrześcijański dialog gnostycki. Krytyka źródeł pozwala naukowcom zbadać, w jaki sposób pisarze wykorzystali i zmienili swoje źródła, a tym samym zrozumieć ich podejście.
Kazania Refutera: zaginiona praca przypisywana Szymonowi Magowi.
krytyka redakcyjna: akademicka dyscyplina krytyczna, która próbuje odkryć, w jaki sposób redaktor (redaktor) zmienił swój tekst źródłowy. Jest to szczególnie istotne w przypadku Ewangelii kanonicznych, w których uważa się, że Mateusz i Łukasz korzystali z Marka jako źródła. Krytyka redakcyjna pozwala krytykowi zbadać typowe motywy, słownictwo, dodatki, inkluzje i pominięcia redaktora. Na przykład gnostycki tekst Christiana Nag Hammadi Mądrość Jezusa Chrystusa jest oparty na niechrześcijańskim Eugnostosie Błogosławionym, a badanie sposobów, w jakie autor zmienił tekst, pozwala nam zobaczyć, jak chrześcijańscy gnostycy mogli dostosować pogański materiał do swoich własne końce.
Kabała: Wariant pisowni Kabały, czasami używany do odróżnienia nieżydowskiej, zachodniej tradycji okultystycznej Kabały.
Kodeksy z Nag Hammadi: zbiór kodeksów (dwanaście oddzielnych ksiąg i trzynasta włożona do jednej z pozostałych ksiąg) odkryty w grudniu w słoiku pod klifem w pobliżu Nag Hammadi 1945 przez Muhammada Alego Sammana. Kodeksy zostały wystawione na sprzedaż przez handlarza antykami, ale wszystkie z wyjątkiem Kodeksu I, który został zakupiony przez Instytut Junga w 1951 roku, zostały zatrzymane przez rząd egipski i ostatecznie zostały odrestaurowane i przetłumaczone. Wszystkie kodeksy, które składają się ze stron papirusu oprawionych w skórę, znajdują się obecnie w Muzeum Kairskim. Cała biblioteka została po raz pierwszy opublikowana w tłumaczeniu na język angielski w 1977 r., A następnie poprawione wydania w 1988 i 2007 r. Wszystkie z pięćdziesięciu dwóch traktatów w kodeksach są w języku koptyjskim, ale uczeni uważają, że pierwotnie zostały napisane po grecku. Treść kodeksów Nag Hammadi jest następująca:

Kodeks I (Kodeks Junga)

1. Modlitwa Apostoła Pawła
2. Tajemna księga Jakuba
3. Ewangelia prawdy
4. Traktat o zmartwychwstaniu
5. Traktat Trójstronny

Kodeks II

1. Tajemna Księga Jana (wersja długa)
2. Ewangelia Tomasza
3. Ewangelia Filipa
4. Natura władców
5. O powstaniu świata
6. Egzegeza o duszy
7. Księga Tomasza

Kodeks III

1. Tajemna Księga Jana (wersja skrócona)
2. Święta Księga Wielkiego Niewidzialnego Ducha (Ewangelia Egipcjan)
3. Eugnosta Błogosławionego
4. Mądrość Jezusa Chrystusa
5. Dialog Zbawiciela

Kodeks IV

1. Tajemna Księga Jana (wersja długa)
2. Święta Księga Wielkiego Niewidzialnego Ducha (Ewangelia Egipcjan)

Kodeks V

1. Eugnostos Błogosławiony
2. Objawienie Pawła
3. Pierwsze Objawienie Jakuba
4. Drugie Objawienie Jakuba
5. Objawienie Adama

Kodeks VI

1. Dzieje Piotra i Dwunastu Apostołów
2. Grzmot (Grzmot: doskonały umysł)
3. Autorytatywny dyskurs
4. Koncepcja naszej wielkiej potęgi
5. Republika Platona, wyciąg (588A-589B)
6. Dyskurs o ósmym i dziewiątym
7. Modlitwa dziękczynna
8. Wyciąg z Doskonałego
Dyskurs / Asklepios

Kodeks VII

1. Parafraza Sema
2. Drugi dyskurs Wielkiego Seta
3. Objawienie Piotra
4. Nauki Silvanusa
5. Trzy stele Seta

Kodeks VIII

1. Zostrianos
2. List Piotra do Filipa

Kodeks IX

1. Melchizedek
2. Myśl Norei
3. Świadectwo prawdy

Kodeks X

1. Marsańczycy

Kodeks XI

1. Interpretacja wiedzy
2. Ekspozycja walentynian z walentyńskimi czytaniami liturgicznymi
3. Allogenes Obcy
4. Hipsyfron

Kodeks XII

1. Zdania Sekstusa
2. Ewangelia prawdy
3. Fragmenty


Kodeks XIII

1. Trzy formy pierwszego
Myśl / Trimorficzna Protennoia
2. O powstaniu świata

Księżyc: Jedna z siedmiu klasycznych planet, zajmująca pierwszą ze sfer planetarnych w starożytnej kosmologii geocentrycznej. W manicheizmie Księżyc jest statkiem, który odbiera dusze światła i przenosi je z powrotem do królestwa światła. Gdy gromadzą się dusze, Księżyc przybywa, a gdy są rozładowywane, słabnie. Morphaia: W parafrazie Sema, archonta, który krąży po niebie i określa bieg gwiazd, aby wpłynąć na losy ludzkości.
Kabała: (dosł. "przyjmowanie") Ezoteryczne nauczanie judaizmu, oparte na interpretacji Tory i alfabetu hebrajskiego. Centralnym elementem nauczania kabalistycznego jest diagram Drzewa Życia, który przedstawia Boga w zewnętrznym wszechświecie i możliwe wewnętrzne doświadczenie ludzkości. Wielu uczonych, w tym Gershom Scholem, najwybitniejszy XX-wieczny autorytet w dziedzinie Kabały, upatruje jej początków we wpływie myśli gnostyckiej na judaizm w pierwszych wiekach naszej ery.
Kalila/Galila: W Sekretnej Księdze Jana jeden z archontów mianowany nad innymi archontami odpowiedzialnymi za stworzenie ludzkiego ciała.
Kalila-Oumbri: W Sekretnej Księdze Jana, archont siedmiu niebios, stworzony przez Yaldabaotha i związany z Merkurym.
Kalyptos: w setyjskim gnostycyzmie nazwa potrójnego samca Barbelo; który jest nazywany ukrytym, światem wiedzy.
Kandephoros: W Trzech Stelach Seta, imię związane z najwyższym Przedegzystującym.
Kanna: (Mandaean, "miejsce", "dom") Często dom duszy.
Karkamenos: Anioł Edenu w Baruchu Justyna.
Karneois: Bóg czczony w misteriach andańskich, często utożsamiany z Apollem.
Kartir/Kerder: Głowa Mędrców Babilonu za panowania Bahrama I, który stał się śmiertelnym przeciwnikiem Maniego i jego nauk, co doprowadziło do śmierci Maniego.
Kaulakau, Saulasau, Zeesar: Magiczna fraza, słowa mocy, w Kazaniu z Naasene, wywodząca się z hebrajskiego Izajasza 28:10, 13, z grubsza "przepis za przykazaniem, nakaz po przepisie, trochę tu, trochę tam".
kavannah: (hebr. "koncentracja") Termin używany w odniesieniu do modlitw kabalistycznych, technik medytacyjnych i ćwiczeń uwagi.
Kavithan: Anioł Edenu w Baruchu Justina.
kenoma: (z greckiego "pustka") Świat materialny lub świat zjawisk; pustka w przeciwieństwie do pełni pleromy; królestwo duchowe.
kenosis: (z greckiego "pustka") Ogołocenie siebie w celu otrzymania Boga. Odnosi się również do ogołocenia się Chrystusa, aby przybrać ludzką postać, jak w Liście do Filipian 2:5-8.
Kefalaja: (po grecku "Nagłówki mądrości)" Ważny zbiór nauk Maniego, który przetrwał w języku koptyjskim.
Kefaleniks: wyspa na Morzu Adriatyckim, skąd pochodziła żona Karpokratesa, Aleksandria, i gdzie wzniesiono świątynię ich syna Epifanesa.
Keter (również Kether): Korona, pierwsza sefira Drzewa Życia w Kabale, uważana za współwieczną z En Sof; znany również jako Ratson (Wola) i Ayin (Nicość).
Ketzer: niemieckie słowo określające heretyka, pochodzące od słowa "katar".
Król Chwały: W manicheizmie jeden z pięciu synów Żywego Ducha.
Królestwo: Jedna z siedmiu mocy stworzonych przez Yaldabaotha w Tajemnej Księdze Jana i połączona z archontem Sabaothem; twórca tzw. dusza krwi.
Knesion: Pomocnik siedmiu dziewic światła w Księgach Jeu.
Knyx: W Sekretnej Księdze Jana anioł, który stworzył prawą goleń.
Koade: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który ożywiał prawy staw barkowy.
Koine: (z greckiego "powszechny") Wspólny język grecki, który rozwinął się w hellenistycznym świecie śródziemnomorskim po podbojach Aleksandra Wielkiego pod koniec IV wieku pne. Greka koine straciła niektóre z bardziej zaawansowanych cech gramatycznych klasycznej greki i była mniej wyrafinowana niż greka literacka, ale wchłonęła szerokie słownictwo z innych kultur. Nowy Testament i Septuaginta zostały napisane w języku greckim Koine.
Korach: Syn Ezawa, który wraz z Ezawem walczył z Izraelitami. Liczby 16 odnotowują drugiego Koracha, który zbuntował się przeciwko Mojżeszowi. Obaj mężczyźni o imieniu Korach byli postrzegani przez Żydów jako zdrajcy, ale według Ireneusza Korach był traktowany przez niektórych gnostyków (Kainitów) jako postać godna podziwu i ich poprzednik, podobnie jak Judasz Iskariota, Kain i Sodomici.
Kore: Inna nazwa Persefony, greckiej bogini płodności. We fragmencie z doskonałego dyskursu Kore jest opisane jako przynoszące owoc dla wszystkich śmiertelnych żywych stworzeń.
Kriman: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył paznokcie.
Kronos: W mitach greckich syn Gai, ziemi i Uranosa, nieba. Przywódca Tytanów, obalił swojego ojca i rządził w Złotym Wieku, dopóki nie został obalony przez własnego syna, Zeusa. W micie Peratae, moc, która panuje nad zniszczeniem i reprodukcją.
Krun: W micie Mandejczyków władca jednego z królestw ciemności, opisywany jako "góra ciała".
Krys: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył prawą rękę.
Kuni: W manicheizmie demoniczna moc i cielesna postać króla ciemności.
Kushta/Kusta: Mandejska klamra reprezentująca zjednoczenie ze światem światła i tym światem, prawdomówność i wierność.
Kybele: (również Cybele) grecka bogini matka związana z ziemią, przyrodą, jaskiniami i górami oraz dzikimi stworzeniami.
Kościół gnostycki: założony we Francji w 1890 roku przez Julesa Doinela, Église Gnostique lub Kościół gnostycki (znany również jako Église Gnostique de France) czerpał ze źródeł herezjologicznych i katarskich i miał silne wpływy martynistyczne, masońskie i teozoficzne. Wielu członków wyjechało, aby założyć własne kościoły gnostyckie, a większość współczesnych grup gnostyckich wywodzi się z kościoła gnostyckiego Doinela.
klejnoty: W starożytności wiele materiałów, w tym papirus i kamienie szlachetne, było wyrytych magicznymi formułami i noszonych jako amulety. Na wielu klejnotach wygrawerowano nazwy wyraźnie gnostyckich bytów, a magiczne klejnoty jako całość tradycyjnie nazywane są klejnotami gnostyckimi. Wśród wymienionych postaci gnostyckich są Abraxas, Sabaoth i Yaldabaoth. Wiele klejnotów zawiera również sekwencje samogłosek lub barbarzyńskie słowa podobne do tych w tekstach gnostyckich, takich jak Księgi Jeu czy Święta Księga Wielkiego Niewidzialnego Ducha. Klejnoty zazwyczaj zawierały również obrazy, z których ulubionym był Abraxas z głową koguta i ogonem węża.
kobieta: Często używana symbolicznie jako symbol fizycznej strony człowieka lub namiętnych emocji, w przeciwieństwie do mężczyzny, który często reprezentuje racjonalną stronę. Na przykład w Ewangelii Tomasza 144 Jezus mówi Piotrowi, że uczyni Marię mężczyzną, aby mogła wejść do królestwa. Jednak w wielu gnostyckich opisach Adama i Ewy w Ogrodzie Eden, Ewa reprezentuje bardziej duchową część ludzkości. Kategoria płci używana symbolicznie do określenia tego, co fizyczne i ziemskie (na przykład boskość opisywana jako matka ziemia)
Krucjaty: Seria kampanii militarnych prowadzonych przez zachodnie kraje chrześcijańskie na Bliskim Wschodzie od XI do XIII wieku w celu zdobycia Jerozolimy i okolic z rąk islamu; używany bardziej ogólnie do każdej kampanii wojskowej prowadzonej w imieniu kościoła. Krucjata albigensów była skierowana przeciwko katarom w Langwedocji.
kult: W starożytnym świecie zestaw czynności rytualnych, które wiążą ludzi z boskością, w szczególności czynności takie jak składanie ofiar, chrzest, rytualne posiłki i inicjacja.
Kustosz Splendoru: W manicheizmie jeden z pięciu synów Żywego Ducha, którego rolą jest utrzymywanie niebios w miejscu.
Kosma: bułgarski kapłan z X wieku, który potępił bogomiłów w swoim kazaniu przeciwko heretykom.
Kosmocrator: (gr. "zarządca świata", "władca świata") W walentynowskim systemie Ptolemeusza, opisanym przez Ireneusza, dziecko demiurga, który rządzi światem materialnym i jest odpowiednikiem diabła. W Drugim dyskursie Wielkiego Seta, określenie Yaldabaoth.
kosmogonia: nauka o stworzeniu świata i porządku kosmicznym. Emanacja lub powstawanie eonów, pleromy i stworzenia materialnego świata oraz demiurga i jego archontów są centralnym elementem tekstów gnostyckich. Gnostycy byli zafascynowani filozoficznymi i mitologicznymi kwestiami stworzenia kosmosu i powstania wielości z jedności.
kosmologia: Badanie istniejącego porządku kosmicznego. Kosmologia gnostycka odnosi się do roli świata materialnego, którym rządzi demiurg i jego archonci, będącego skutkiem upadku, oraz do struktury świata duchowego: pleromy utworzonej z eonów i ich stosunku do ostatecznego i prawdziwego Bóg. Świat materialny jest postrzegany jako system siedmiu koncentrycznych sfer planetarnych, w kolejności: Księżyc, Wenus, Merkury, Słońce, Mars, Jowisz, Saturn.
Koryntian, Pierwszy List do: (AD 53-57) Jeden z siedmiu niekwestionowanych listów Pawła, które napisał do chrześcijan w Koryncie. 1 List do Koryntian obejmuje wiele tematów, w tym m.in. Wieczerza Pańska, przejawy ducha i rola miłości w chrześcijaństwie. Interpretacje i echa fragmentów z 1 Listu do Koryntian można znaleźć w takich pismach Walentyniana, jak Ewangelia Filipa i Fragmenty z Teodota. 1 Koryntian 2:6-8 zawiera fragment, który w oryginale greckim mógłby pochodzić prosto z gnostyckiej w tekście i wspomina o Sofii, archontach i eonie w kilku wersach, chociaż większość uczonych rozumie, że Paweł odnosi się do ziemskich władców (grecki archont).
Koryntian, Drugi List do: (ok. 55 r. n.e.) Drugi z listów napisanych przez Pawła do kościoła w Koryncie (choć może to być kompilacja kilku listów) i jeden z siedmiu niekwestionowanych listów Pawła. Broni swojego nauczania przed konkurencyjnymi naukami i opisuje lub "chwali się" trudnymi doświadczeniami, przez które przeszedł. W 2 Liście do Koryntian 12:1-4 Paweł opisuje wznoszenie się duszy "aż do trzeciego nieba". W 2,14-17 pisze, że łaska Boża objawia "woń jego gnozy".
Koptyjski: ostateczna forma języka starożytnego Egiptu, zapisana alfabetem greckim z kilkoma dodatkowymi znakami zapożyczonymi z demotycznego języka egipskiego i zawierająca bogate słownictwo greckich słów zapożyczonych. Wszystkie nasze zachowane kodeksy gnostyckie są napisane w języku koptyjskim, który kwitł od drugiego do trzynastego wieku. Następnie, dialekt bohairic przetrwał jako język liturgiczny Kościoła koptyjskiego. Większość tekstów koptyjskich jest napisana w dialektach górnoegipskich sahidic i akhmimic, przy czym odmiana sub-achmimic tego ostatniego jest szczególnie widoczna w tekstach z Nag Hammadi.
Kościół koptyjski: największa organizacja chrześcijańska w Egipcie, której początki sięgają ewangelisty Marka, o którym kościół twierdził, że odwiedził Egipt w 42 r. n.e. Kościół nadal używa języka koptyjskiego w niektórych liturgiach. Jest organem prawosławnym i ma niewielką sympatię dla gnostyckiego dziedzictwa Egiptu.
Koptyjski Psalm Manichejski / Psałterz / Śpiewnik: Zbiór pięknych psalmów i hymnów w języku koptyjskim. Niektóre to psalmy Tomasza, być może mające być uczniem Maniego, a nie apostoła Tomasza; inne przypisuje się Herakleidesowi, być może jednemu z dwunastu uczniów Maniego.
Konstantyn I: (ok. 272-337) Powszechnie znany jako Konstantyn Wielki, cesarz rzymski od 306 r. Do śmierci i pierwszy chrześcijański cesarz rzymski. Wydał edykt mediolański w 313 r., który głosił, że chrześcijaństwo powinno być tolerowane w całym cesarstwie. Matka Konstantyna, Helena, była chrześcijanką, ale jego własne nawrócenie na chrześcijaństwo jest kwestią sporną. Mógł nawrócić się w młodości lub mógł zostać stopniowo schrystianizowany; został ochrzczony na krótko przed śmiercią w 337 r. Sprzeciw Konstantyna wobec donatyzmu i zwołanie przez niego I Soboru Nicejskiego w celu rozprawienia się z herezją ariańską utorowało drogę do triumfu Kościoła katolickiego.
Konstantyn z Mananalis : (ok. 620-681 n.e.) nauczyciel paulicki, któremu przypisuje się zdefiniowanie paulicjanizmu jako dualistycznego i doketycznego oraz ustanowienie jego kanonu i organizacji. Został stracony jako manichejczyk.
Konfiguracje losu nieba poniżej dwunastu: zaginiona praca wspomniana w O pochodzeniu świata. Zawiera nazwiska i funkcje siedmiu dobrych androgynicznych mocy.
Konrad z Marburga: (zm. 1233) Pierwszy Inkwizytor. Konrad wierzył, że odkrył herezję lucyferiańską, która w rzeczywistości była całkowicie fikcyjna. Był odpowiedzialny za śmierć setek niewinnych ludzi i ostatecznie został zamordowany przez franciszkanina.
Kolosan, List do: List ten został włączony do Apostolikonu, kanonu Marcjona składającego się z dziesięciu listów Pawła, chociaż uczeni są podzieleni co do jego autentyczności. Wiele aspektów Listu do Kolosan dobrze pasuje do interpretacji gnostyckiej, na przykład Chrystus jest obrazem niewidzialnego Boga, a odniesienia do tronów, panowań, władców i mocy (1:16) można uznać za odnoszące się do eonów; Walentynian Ptolemeusz cytuje fragment na poparcie tej interpretacji.
Kolumna Chwały: manichejska nazwa Drogi Mlecznej. Dla manichejczyków Droga Mleczna była punktem postojowym, w którym po wyzwoleniu z ziemi osadzało się światło w drodze do królestwa światła.
Koncepcja Naszej Wielkiej Mocy/Koncepcja Wielkiej Mocy: (NHC VI,4, od II do połowy IV wieku) Traktat Nag Hammadi, który po wstępnej obietnicy zbawienia dla tych, którzy znają Wielką Moc oraz wstępny opis wody i ducha, opisuje trzy epoki świata: wiek ciała, wiek duszy i wiek ducha. Wiek ciała kończy się potopem, a ojcem ciała jest demiurg. Wiek duszy charakteryzuje się konfliktem między objawiającym, który zstąpił na świat, a archontami. Kiedy nadejdzie apokalipsa, skończy się drugi wiek i rozpocznie się wiek ducha, era piękna i duchowego małżeństwa.
kolofon: Tytuł lub opis umieszczony na końcu tekstu. W bibliotece Nag Hammadi tytuły zawsze pojawiają się jako kolofony na końcu traktatów, a nie na początku.
kodeks: (łac. "klocek drewna"; liczba mnoga: kodeksy) Rękopis. W przeciwieństwie do zwoju, który jest pojedynczym, długim kawałkiem materiału, zwiniętym w rulon, kodeks składa się z wielu arkuszy papirusu lub pergaminu (i ewentualnie papieru) ułożonych w quires (dwadzieścia pięć arkuszy) i oprawionych między okładki w sposób współczesnej książki. Tomy biblioteki Nag Hammadi są często błędnie nazywane zwojami, ale są to kodeksy stronic papirusu oprawionych w skórzane okładki. Formularz został po raz pierwszy użyty w dziełach literackich w Cesarstwie Rzymskim pod koniec pierwszego wieku naszej ery, ale był używany do robienia notatek co najmniej trzy wieki wcześniej w Egipcie. Kodeks stał się szczególnie kojarzony z chrześcijaństwem, w większości przypadków zastępując zwój.
Klemens z Aleksandrii: (ok. 140/150-202/215) Urodzony prawdopodobnie raczej w Atenach niż w Aleksandrii, Tytus Flawiusz Klemens został wychowany jako poganin i otrzymał gruntowne wykształcenie filozoficzne. Po nawróceniu się na chrześcijaństwo, około 180 r. przeniósł się do Aleksandrii i został uczniem Pantenosa, nauczyciela i pierwszego odnotowanego przywódcy Szkoły Katechetycznej w Aleksandrii. Jego stosunek do gnostyków był niejednoznaczny. Przyjął termin gnostyk, aby określić tych, którzy wyznają chrześcijańską prawdę, ale był krytyczny wobec gnostycyzmu i obszernie cytował zwłaszcza teksty walentynianskie, używając ich do promowania ortodoksyjnej teologii chrześcijańskiej, choć z silnym wpływem platońskim. Jego głównymi dziełami są Protrepticus (nawoływanie do Greków), Pedagogus (instruktor) i Stromata (Miscellanies), które zawierają wiele ważnych fragmentów dzieł gnostyckich i apokryficznych.
2 Klemens: (130-160) praca pod pseudonimem przypisywana * Klemensowi Rzymskiemu. List jest najwyraźniej skierowany do nawróconych chrześcijan, którzy byli poganami i zawiera nieznany skądinąd dialog między Piotrem a Chrystusem oraz interpretację powiedzenia o ich zjednoczeniu, podobnie jak w Ewangelii Tomasza.
Klemens Rzymski: (zm. ok. 99) według tradycji czwarty biskup Rzymu i pierwszy ojciec apostolski. Tradycyjnie utożsamiany jest z Klemensem wspomnianym w Liście do Filipian 4:3. Jego list do kościoła w Koryncie, znany jako 1 Klemens, jest jednym z najwcześniejszych zachowanych fragmentów literatury chrześcijańskiej poza Nowym Testamentem. Mówiono, że utonął w Morzu Czarnym po tym, jak został wrzucony przez wrogich pogan.
krzyżmo: (z greckiego "namaszczenie") Jeden z pięciu sakramentów walentyńskich, w którym osoba przyjmująca jest smarowana olejem. W Ewangelii Filipa jest on określany nieco symbolicznie i jest uważany za wyższy od chrztu. Ireneusz (Przeciw herezjom 1.21.5) opisuje obrzęd odprawiony przez Markusa, w którym wylewał maść lub mieszaninę wody i olejku balsamicznego na głowy swoich wyznawców.
Kościół celtycki: Główny kościół chrześcijański w Irlandii, Walii i innych krajach, w których mówiono językami celtyckimi, w tym w Bretanii i Kornwalii, aż do VIII wieku. Kościół celtycki był częścią zachodniego chrześcijaństwa i nie miał oficjalnej niezależności od Rzymu, ale zachował starsze cechy chrześcijaństwa (w tym stare datowanie na Wielkanoc i odrębną tonsurę), miał silną sympatię do natury i często włączał elementy starszego celtyckiego religia.
Katar/kataryzm: (gr. katharos, "czysty") Chrześcijanie dualistyczni po raz pierwszy znani w regionie Langwedocji we Francji w XI wieku. Nazywali siebie "dobrymi chrześcijanami", ale powszechnie znani byli jako albigensi, ze względu na ich związek z miastem Albi. Katarzy mieszkali także na innych terenach, zwłaszcza we Włoszech, gdzie byli powszechnie znani jako Patarenes, oraz w Katalonii, gdzie katarzy z Langwedocji uciekali przed prześladowaniami. Katarowie szczególnie czcili Ewangelię Jana i Modlitwę Pańską. Nie-Katarów, którzy byli zainteresowani doktryną katarów, nazywano Słuchaczami. Gdy Słuchacz przyjął obrzęd zwany covenenza, stawał się wyznawcą katarów. Wierzący mogli otrzymać consolamentum, rytuał inicjacyjny, który czynił wierzącego doskonałym katarem. Na Perfect nałożono wiele ograniczeń dotyczących czystości. Sukces katarów w Langwedocji wzbudził wrogość Kościoła rzymskokatolickiego, a katarzy zostali poddani nowo powstałej Inkwizycja (1184) i krucjata albigensów (1209-1229). Ostatni bastion katarów w Langwedocji znajdował się w Montségur i Quéribus. Pomimo odrodzenia się kataryzmu w Langwedocji około 1300 roku, na którego czele stał Peter Autier i jego rodzina, oraz utrzymującego się istnienia włoskich katarów, pod koniec XIV wieku katarzy byli wyczerpaną siłą, pokonaną przez militaryzm Kościoła rzymskokatolickiego. .
Karpokrates: gnostyk z Aleksandrii z początku II wieku. Jego daty urodzenia i śmierci nie są znane, ale uważa się, że działał za panowania Hadriana (117-138). Ożenił się z kobietą imieniem Aleksandria, która pochodziła z wyspy Kefaleniks na Adriatyku, a ich syn, Epifanes, był szkolony na następcę Karpokratesa, ale zmarł w wieku siedemnastu lat. Aby zapoznać się z naukami Karpokratesa, zobacz *Carpocratians.
Karpokracjanie: Antynomowie Gnostyccy wyznawcy Karpokratesa i jego syna Epifanesa. Zinterpretowali powiedzenie z Łukasza 12:59 / Mateusza 5:26: "Nie wyjdziesz, dopóki nie zapłacisz ostatniego grosza", jako odnoszące się do reinkarnacji lub transmigracji dusz i możliwości uwolnienia się od ponownej reinkarnacji. Ojciec kościoła Ireneusz twierdził, że Karpokraci używali tego przekonania, aby usprawiedliwić swoje wolnościowe i antynomiczne praktyki, polegające na tym, że musieli oddawać się różnego rodzaju doświadczeniom w wielu ciałach, dopóki nie zostali wyzwoleni. Karpokracjanie są wymienieni w spornym liście Klemensa Aleksandryjskiego, który zawiera fragment Tajemnej Ewangelii Marka. Wierzyli, że Jezus był zwykłym człowiekiem, ale jego dusza była niezwykle silna i pamiętali to, co przeżyła w obecności nieznanego ojca, zanim wcieliła się w jego ciało. Czuli, że powinni naśladować Jezusa i w ten sposób osiągnąć lub przewyższyć swoją własną doskonałość. W ich kosmologii świat został stworzony przez aniołów, których szefem był Archont. Diabeł jest jednym z tych aniołów i prowadzi dusze zmarłych do Archonta, który osądza każdą duszę i wysyła ją do trzeciego anioła, aby ukarał ją reinkarnacją, przedłużając w ten sposób jej uwięzienie.
Kain: w Księdze Rodzaju pierworodny syn Adama i Ewy oraz morderca swego brata Abla. W Sekretnej Księdze Jana Ewa zostaje zgwałcona przez Yaldabaotha i rodzi Kaina i Abla, znanych również jako Eloim i Youe, ale w tej samej księdze Kain jest również opisany jako archont siedmiu niebios i jest powiązany z niedzielą. W Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha, Kain jest szóstym z dwunastu archonicznych aniołów zrodzonych przez Sakla i Nebruela; mówi się, że rasa ludzi nazywa Kaina słońcem.
Kainici: Sekta gnostycka nazwana przez różnych ojców kościoła, którzy rozwijają opis nienazwanych gnostyków autorstwa Ireneusza. Według relacji ojców kościoła, takich jak Pseudo-Tertulian, Klemens Aleksandryjski, Hipolit i Orygenes, Kainici praktykowali odwróconą egzegezę i czcili mordercę Kaina jako gnostyckiego bohatera. Niektórzy utożsamiali ich z Ofitami. Współczesne badania sugerują, że nigdy nie istniała żadna sekta nazywająca siebie Kainitami i że były one po prostu wynikiem haftu kolejnych ojców kościoła.
Kain: w Księdze Rodzaju pierworodny syn Adama i Ewy oraz morderca swego brata Abla. W Sekretnej Księdze Jana Ewa zostaje zgwałcona przez Yaldabaotha i rodzi Kaina i Abla, znanych również jako Eloim i Youe, ale w tej samej księdze Kain jest również opisany jako archont siedmiu niebios i jest powiązany z niedzielą. W Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha, Kain jest szóstym z dwunastu archonicznych aniołów zrodzonych przez Sakla i Nebruela; mówi się, że rasa ludzi nazywa Kaina słońcem.
Kainici: Sekta gnostycka nazwana przez różnych ojców kościoła, którzy rozwijają opis nienazwanych gnostyków autorstwa Ireneusza. Według relacji ojców kościoła, takich jak Pseudo-Tertulian, Klemens Aleksandryjski, Hipolit i Orygenes, Kainici praktykowali odwróconą egzegezę i czcili mordercę Kaina jako gnostyckiego bohatera. Niektórzy utożsamiali ich z Ofitami. Współczesne badania sugerują, że nigdy nie istniała żadna sekta nazywająca siebie Kainitami i że były one po prostu wynikiem haftu kolejnych ojców kościoła.
Kabała: Wariant pisowni Kabały, czasami używany do odróżnienia specyficznie chrześcijańskiej adaptacji żydowskiej Kabały.
komnata weselna: powszechny obraz w pismach chrześcijańskich, żydowskich i gnostyckich, ale szczególnie w gnostyckich tekstach Walentyniana. Komnata weselna była miejscem, w którym łączyła się panna młoda z panem młodym, metafora zjednoczenia duszy z duchem będącego wynikiem gnozy. Komnata ślubna była jednym z pięciu sakramentów celebrowanych przez Walentynian, ale szczegóły dotyczące jej dokładnej formy są rzadkie. Określana jako jeden z pięciu sakramentów w Ewangelii Filipa i wspominana w innych miejscach w tekstach gnostyckich. Ceremonia w komnacie ślubnej zazwyczaj podkreśla duchowe znaczenie niebiańskiego zjednoczenia.
Kościół bośniacki: tajemniczy dualistyczny kościół, o którym mówi się, że istniał w Bośni w okresie średniowiecza, miał powiązania z bogomilami i katarami, ale niewiele więcej wiadomo na ten temat.
Księga Allogenesa: (II wiek) Czwarty traktat w Codex Tchacos, Księga Allogenesa jest innym tekstem niż z Nag Hammadi Allogeny. Jest mocno zniszczony, ale wcześniejsza część tekstu jest częściowo czytelna. Allogenes wchodzi na górę Tabor z (przypuszczalnie) swoimi uczniami i odmawia modlitwę. Jest wtedy kuszony przez Szatana, nazywanego władcą świata. Po przeciwstawieniu się szatanowi Allogenes woła do Boga o pomoc i zostaje otoczony świetlistą chmurą. Ostatnia sekcja wydaje się zawierać kosmologiczne objawienie, ale uszkodzenia rękopisu są tak poważne, że niewiele można zrozumieć.
Księga Nabożeństw: Zbiór mandejskich tekstów liturgicznych.
Księga Elchasai/Elxai: (początek drugiego wieku) święta księga Elchasytów, obecnie zaginiona. Mówi się, że została skomponowan przez Elchasai za panowania Trajana (98-117 n.e.) i prawdopodobnie została napisana po aramejsku, a później przetłumaczona na grecki. Jej fragmenty cytują Hipolit, Epifaniusz i Orygenes. Mówiono, że księga została objawiona przez Syna Bożego, anioła o wysokości dziewięćdziesięciu sześciu mil, szerokości szesnastu mil i szerokości ramion dwudziestu czterech mil, którego ślady stóp miały czternaście mil długości, cztery mile szerokości i dwie mile głębokości. Wiara w księgę była podstawą religii elchazyckiej. Jego zawartość obejmowała materiał apokaliptyczny, praktyki ceremonialne, kryptogram i porady dotyczące leczenia ukąszenia wściekłego psa.
Księga Tajemnic: (III wiek) dzieło Maniego napisane w języku aramejskim. Jedno z jego siedmiu kanonicznych dzieł przetrwało jedynie w bardzo fragmentarycznych rękopisach.
Księga Salomona: zaginione dzieło wspomniane w O powstawaniu świata. Zawiera imiona czterdziestu dziewięciu androgenicznych demonów i jest w tradycji magii salomońskiej.
Księga Gigantów: (III w.) Jedno z siedmiu kanonicznych dzieł Maniego, napisane po aramejsku i zachowane jedynie w bardzo fragmentarycznych rękopisach.
Księga Wielkiego Tajemniczego Logosu: Tytuł rękopisu pierwszej z Ksiąg Jeu.
Księga praw krajów: (II wiek) Księga ucznia Bardaisana, która przetrwała w oryginalnym języku syryjskim. Składa się z długiego dialogu między Bardaisanem i jego uczennicą Awidą w domu innego ucznia Shemashgrama, omawiającego kwestię wolnej woli i losu.
Księga dwóch zasad: tekst katarski prawdopodobnie napisany przez Jana z Lugio. Pod wpływem Ewangelii Jana proponuje absolut jako rozróżnienie między dobrem a złem oraz opozycję między Bogiem a diabłem
Księga Tomasza: (NHC II, VII, II wiek) Dialog między zmartwychwstałym Chrystusem (Zbawicielem) a jego bliźniakiem, Judą Tomaszem, rzekomo zapisay przez Mateusza. Zmartwychwstały Jezus uczy samopoznania i poznania tego, co niewidzialne i ukryte. Nauka ma pewne cechy gnostyckie, ale jest bardziej konkretnie ascetycznym tekstem chrześcijańskim, potępiającym palenie ciała, które jest seksualnością. Kończy się długim monologiem Zbawiciela na temat nadchodzącego apokaliptycznego sądu, z listą nieszczęść i błogosławieństw. Księga Tomasza została napisana w Syrii i może, podobnie jak wcześniejsza Ewangelia Tomasza należą do tradycji chrześcijaństwa tomasińskiego.
Księgi Jeu: (200-250) Dwa późnognostyckie teksty znalezione w Kodeksie Bruce′a, z których każdy zawiera obszerne diagramy. Nazwa Księga Jeu pochodzi od odniesień do tekstów zawartych w Pistis Sophia. W Kodeksie Bruce′a pierwsza Księga Jeu nosi tytuł Księga Wielkiego Tajemniczego Logosu. Zmartwychwstały Jezus rozmawia z różnymi apostołami, w tym z Mateuszem, Janem, Filipem, Bartłomiejem i Jakubem. Duży nacisk kładzie się na wznoszenie się duszy, z diagramami i listami imion różnych archontów.
Księgi Zbawiciela: Tytuł sekcji Pistis Sophia.
Krucjata przeciw albigensom: (1209-1229) kampania wojskowa usankcjonowana przez Kościół rzymskokatolicki w celu zwalczania herezji katarów w Regionie Langwedocji. Krucjata została zainicjowana przez papieża Innocentego III po zamordowaniu jego legata Piotra z Castelnau. W walkach toczyli się głównie żołnierze północnego królestwa Francji, co również miało motywy polityczne, a część Langwedocji została w wyniku krucjaty zaanektowana przez Francję. Straty szacuje się na od 200 000 do 1 000 000. Krzyżowcy z powodzeniem oblegali wiele miast, w tym Béziers, Albi i Carcassonne, ale po 1215 roku doświadczyli pewnych odwrotów z powodu udanego oporu langwedockiej szlachty. Do 1229 roku wszystkie langwedockie twierdze ostatecznie się poddały i ostatecznie katarowie, którzy bronili się pod Montségur (1244) i Quéribus (1255), zostali pokonani.

Kamienny Meteoryt

Meteoryt składający się głównie z krzemianów, z niewielką (zwykle 5%) zawartością metali, głównie niklu i żelaza. Kamienne meteoryty są również nazywane po prostu kamieniami; przestarzała nazwa to aerolit. Kamienie są zdecydowanie najpowszechniejszym rodzajem meteorytów, stanowiąc prawie 93% wszystkich znanych okazów. Ich ciemna skorupa obtopieniowa (gdzie zewnętrzne warstwy zostały częściowo stopione przez ogrzewanie tarciowe podczas zanurzania się w ziemską atmosferę, a następnie ponownie zestalona) daje im podobieństwo do skał ziemskich. Istnieją dwie główne klasy meteorytów kamiennych: chondryty (96% wszystkich kamieni) i achondryty (4%). Chondryty składają się z aglomeracji milimetrowych chondr, cząstek, które uważa się za reprezentujące pierwotną materię, która skondensowała się z mgławicy słonecznej. Rzadsze achondryty, jak sama nazwa wskazuje, nie mają chondr, co sugeruje, że są fragmentami ciała rodzicielskiego, które przeszło różnicowanie.

Kamienno- żelazny meteoryt

Meteoryt składający się z mniej więcej równych proporcji materiału krzemianowego (kamienistego) i metali (głównie niklu i żelaza); dawniej zwany syderolitem. Kamienne żelazo jest najmniej powszechnym z trzech głównych typów meteorytów, stanowiąc mniej niż 1% wszystkich znanych okazów. Zdecydowana większość z nich należy do jednej z dwóch głównych klas: pallasytów i mezo-syderytów. Pallasyty składają się z matrycy niklowo-żelazowej, w której luki są wypełnione oliwinem (krzemianami magnezowo-żelazowymi) i przypuszcza się, że powstały w pobliżu granicy rdzeń / płaszcz zróżnicowanego ciała. Mezo-syderyty przypominają brekcje: składają się z fragmentów eukrytu i howardytu (odmian materiału achondrytowego) zmieszanych z niklem-żelazem i uważa się, że powstały w wyniku uderzeń w powierzchnie ciał planetarnych. Największym znanym pojedynczym fragmentem o masie 1,4 tony jest meteoryt Huckitta (Australia, 1924), który jest pallasytem. Zebrane fragmenty meteorytu z Brenham (Kansas, 1882), również pallasytu, ważyły łącznie 4,3 tony.

Kwadrat Pegaza

Rzucający się w oczy asteryzm czterech jasnych gwiazd tworzących kwadrat o boku około 15°, wyróżniający się brakiem w nim jakichkolwiek gwiazd poza bardzo słabymi. Jest utworzona przez gwiazdy β, α i γ Pegasi (pozorna jasność odpowiednio 2,44, 2,49 i 2,83) oraz α Andromedae (jasność 2,07) i jest widoczna na wieczornym niebie jesienią.

Kosmiczny Teleskop na Podczerwień (SIRTF)

Czwarte z "Wielkich Obserwatoriów" NASA, które ma zostać wystrzelone w latach 2001-2002. Planowany jako 1-metrowy, chłodzony kriogenicznie teleskop kosmiczny do astronomii w podczerwieni. Może być serwisowany przez wahadłowiec lub na załogowej stacji kosmicznej. Instrumenty zapewnią wysoką czułość i rozdzielczość przestrzenną. Zaprojektowany do badania obłoków pyłu okołogwiazdowego, brązowych karłów, galaktyk w podczerwieni i kwazarów. Instrumenty obejmują szerokokątną kamerę o wysokiej rozdzielczości obejmującą obszar 2-30 mikronów; fotometr obrazujący obejmujący 3-700 mikronów i spektrometr.

Kometa krótkookresowa

Kometa, której okres jest krótszy niż 200 lat, znana również jako kometa okresowa. Komety o dłuższych okresach nazywane są kometami długookresowymi; są one również "okresowe", ale kometę można bezsprzecznie sklasyfikować jako okresową tylko wtedy, gdy zaobserwowano ją podczas co najmniej dwóch powrotów. Wybór 200 lat jako punktu odcięcia jest historyczną wygodą, odpowiadającą w przybliżeniu długości czasu, dla którego możliwe było obliczenie orbit z wystarczającą dokładnością, aby przewidzieć powrót; ponadto od czasu jej odkrycia nie zaobserwowano powrotu komety o obliczonym okresie dłuższym niż 200 lat. W systemie oznaczeń komet wprowadzonym w 1995 r. komecie krótkookresowej przypisuje się przedrostek "P/" oraz liczbę wskazującą kolejność ustalania okresowości jej orbity, w kolejności rozpoczynającej się od 1P/Halley. W kwietniu 2000 roku znanych było 143 komet krótkookresowych. Ponadto istnieje ponad 40 komet o obliczonym okresie krótszym niż 200 lat, które zaobserwowano tylko podczas jednego powrotu, plus około dwóch tuzinów komet krótkookresowych, które nie pojawiły się w przewidywanym terminie lub rozpadły się. Większość komet krótkookresowych ma nachylenie orbity mniejsze niż 30° (15° jest typowe) i porusza się po orbitach bezpośrednich. Najkrótszy okres, 3,3 roku, posiada 2P/Encke; najdłuższy, 155 lat, autorstwa 35P / Herschel - Rigollet. Wiele komet krótkookresowych zostało zaburzonych na swoich obecnych orbitach przez grawitacyjny wpływ Jowisza i mają aphelię w pobliżu 5,2 AU, odległość Jowisza od Słońca i okresy orbitalne od 6 do 12 lat - w rzeczywistości trzy czwarte wszystkich komet krótkookresowych ma okresy mieszczące się w tym zakresie. Uważa się, że te tak zwane komety z rodziny Jowisza pochodzą z Pasa Kuipera. Uważa się, że te z okresami od 20 do 200 lat, znane jako komety przypadkowe lub komety typu Halleya, podobnie jak komety długookresowe, pochodzą z Obłoku Oorta.

Krater wtórny

Mały krater utworzony na ciele planetarnym przez blok wyrzutu wyrzucony podczas wykopywania większego krateru uderzeniowego, krateru głównego. Wtórne kratery z niedawnych uderzeń, takie jak te związane z księżycowym kraterem Tycho, wydają się być łatwiejsze do zidentyfikowania jako cechy drugorzędne. Niektóre są skupione wokół głównego krateru i wydają się być nieregularne, ponieważ powstały w wyniku uderzeń pod niskim kątem i z małą prędkością. Inne, powstałe w wyniku wyrzucenia na wyższych trajektoriach poruszających się szybciej, znajdują się dość daleko i mają zwykle bardziej okrągły kształt. Mogą występować jako łańcuchy kraterów, jak na przykład na Księżycu (chociaż niektóre łańcuchy kraterów są pochodzenia wulkanicznego) oraz na tak zwanych równinach międzykraterowych Merkurego. Inne ciała, na których zidentyfikowano kratery wtórne, to Ganimedes, powiązany z dużym wielopierścieniowym obiektem uderzeniowym Gilgamesz, oraz Europa, gdzie przypuszcza się, że powstały w wyniku uderzeń, które spowodowały powstanie dużych kraterów, takich jak Pwyll.

Krater meteorytowy

Ziemski krater uderzeniowy 55 km na wschód od Flagstaff na pustyni w Arizonie, odkryty w 1891 r. Jego kilka alternatywnych nazw obejmuje krater Barringera, na cześć Daniela M. Barringera, który w latach trzydziestych XX wieku jako pierwszy go zbadał i jako pierwszy zasugerował jego pozaziemskie pochodzenie . Krater meteorytowy ma średnią średnicę 1,2 km, dno ma 180 m poniżej poziomu gruntu, a krawędź ma wysokość 30-45 m. Szacuje się, że powstał 50 000 lat temu w wyniku uderzenia meteorytu żelaznego o średnicy około 40 m i masie około 250 000 ton. Energia wybuchu wywołanego uderzeniem, który wydobył 175 000 ton wapienia, wyniosłaby 20 megaton lub więcej. Tysiące meteorytowych fragmentów niklu i żelaza znaleziono w odległości do 7 km od krateru, co sugeruje, że nadlatujące ciało rozpadło się na krótko przed uderzeniem. Wykopaliska nie ujawniły żadnych mas niklu i żelaza pod dnem krateru i przypuszcza się, że główna masa tworząca krater asteroidy wyparowała.

Katalog Messiera

W XVIII wieku francuski astronom Charles Messier (1730-1817) sporządził katalog 109 jaśniejszych mgławic, gromad i galaktyk. Obiekty w tym katalogu są oznaczone literą M, po której następuje liczba, na przykład M31 to Galaktyka Andromedy. Głównym zainteresowaniem Messiera były komety. Jego celem było ułatwienie polowania na komety poprzez zestawienie stałych obiektów głębokiego nieba, które można było pomylić z kometami. W 1771 roku opublikował wstępną listę 45 takich obiektów, a 10 lat później zebrał większość swojego katalogu. Katalog jest nadal cennym przewodnikiem dla astronomów-amatorów, chociaż został zastąpiony przez New General Catalog (NGC) i nowoczesne katalogi oparte na astrofizyce.

Krajowa Placówka MERLIN/VLBI

Multi-Element Radio Linked Interferometer Network (MERLIN) to unikalny radioteleskop do syntezy, który został pierwotnie opracowany przez Uniwersytet w Manchesterze pod koniec lat 70. przez University of Manchester w imieniu RADY BADAŃ FIZYKI CZĄSTECZEK I ASTRONOMII WIELKIEJ BRYTANII. MERLIN działa w dyskretnych pasmach długości fal w zakresie od 2 m do 1 cm i ma odpowiednie rozdzielczości kątowe w zakresie od 1,4 sekundy łuku do 8 milisekund łuku. Przy najwyższej długości fali roboczej wynoszącej 6 cm ma rozdzielczość odpowiadającą rozdzielczości Kosmicznego Teleskopu Hubble′a. Oprócz normalnych, samodzielnych operacji, jest regularnie używany w połączeniu z europejską siecią interferometrii bardzo długiej linii bazowej (EVN), aby zapewnić rozdzielczość kątową do kilkuset mikrosekund łuku. MERLIN jest używany do badania szerokiego zakresu tematów astronomicznych, w tym formowania się gwiazd, materii międzygwiazdowej, mgławic, aktywnych gwiazd, supernowych, galaktyki zewnętrzne, kwazary i aktywne galaktyki na krańcach znanego wszechświata. Był to pierwszy instrument, który rozróżnił odpływ materii z nowych wewnątrz Galaktyki oraz powłoki supernowych w zewnętrznych galaktykach. Odegrał kluczową rolę w odkryciu około dwudziestu soczewek grawitacyjnych oraz w ustaleniu układu współrzędnych Głębokiego Pola Hubble′a.

Kopuła

Okrągłe, bardzo płytkie wzniesienie na powierzchni ciała planetarnego. Kopuły księżycowe znajdują się w marii i mają zwykle średnicę 10-15 km, z nachyleniem nie większym niż kilka stopni. Są pochodzenia wulkanicznego, a niektóre mają mały dół pośrodku; mogą oznaczać szczyty kominów wulkanicznych, przez które wyłoniła się lawa, która utworzyła ciemniejsze obszary powierzchni Księżyca.

Kometa długookresowa

Kometa, której okres wynosiwięcej niż 200 lat. Komety o okresach krótszych niż 200 lat nazywane są kometami okresowymi lub kometami krótkookresowymi. Komety długookresowe są również "okresowe", ale kometę można bezsprzecznie sklasyfikować jako kometę okresową tylko wtedy, gdy zaobserwowano ją podczas co najmniej dwóch powrotów; wybór 200 lat jako granicy jest tradycyjny, ale arbitralny. Tak się składa, że od czasu jej odkrycia nie zaobserwowano jeszcze powrotu komety, której okres obliczony na ponad 200 lat. Jako pierwsza dokona tego kometa Peters (C/1857 O1), która ma powrócić w 2092 roku. W systemie oznaczeń komet wprowadzonym w 1995 roku "C/" to przedrostek przypisywany kometom długookresowym. Komety długookresowe wykazują znacznie większy rozrzut nachylenia orbity niż komety krótkookresowe. Wiele z nich ma rzeczywiście bardzo długie okresy, a niektóre wydają się znajdować na otwartych, hiperbolicznych orbitach. Kiedy jednak pozorne orbity długookresowych komet krążących wokół Słońca (oscylujące orbity heliocentryczne) są zamiast tego odnoszone do środka masy Układu Słonecznego (aby uzyskać orbity barycentryczne), okazuje się, że wszystkie one są eliptyczne, po uwzględnieniu dla perturbacji planetarnych i sił niegrawitacyjnych. Stwierdzono, że około jedna trzecia wszystkich komet długookresowych ma okresy zbliżone do miliona lat, co odpowiada apheliom raczej mniejszym niż 50 000 jednostek astronomicznych, podczas gdy okresy pozostałych dwóch trzecich są dość równomiernie rozłożone między miliardem lat a 200 lat. Szczyt trwający milion lat wskazuje na pochodzenie tych komet z Obłoku Oorta.

Klasyfikacja Hubble′a

Schemat klasyfikacji galaktyk, opracowany w pierwotnej formie w 1925 roku przez Edwina P. Hubble'a (1889-1953) i nadal szeroko stosowany. Klasyfikacja Hubble'a rozróżnia cztery główne typy galaktyk - eliptyczne, spiralne, spiralne z poprzeczką i nieregularne - i układa je w sekwencję, która nazywa się diagramem kamertonowym. Galaktyki eliptyczne są oznaczone literą "E", po której następuje liczba od 0 do 7, aby wskazać stopień spłaszczenia obserwowanego kształtu eliptycznego. Dla galaktyki En liczbę n otrzymuje się z n = 10 [(a - b)/a], gdzie a jest maksymalną średnicą, a b minimalną. Tak więc galaktyki E0 wydają się być kuliste (n = 0, ponieważ a = b), podczas gdy galaktyki E7 są znacznie spłaszczone, a maksymalna średnica jest ponad trzykrotnie większa niż średnica minimalna. Galaktyki spiralne, oznaczone literą "S", mają centralne zgrubienie otoczone spłaszczonym dyskiem, w którym gwiazdy, mgławice i obłoki gazu i pyłu skupiają się we wzór ramion spiralnych. Spirale są podzielone na trzy kategorie, Sa, Sb i Sc, galaktyka Sa z dużym centralnym zgrubieniem otoczonym ciasno skręconymi ramionami, galaktyka Sb z nieco mniejszym zgrubieniem i mniej ciasnymi ramionami oraz galaktyka Sc ze stosunkowo małym zgrubieniem i luźne, otwarte ramiona. W galaktykach spiralnych z poprzeczką, oznaczonych jako "SB", ramiona wyłaniają się z końców czegoś, co wygląda jak sztywna poprzeczka lub wydłużona elipsoida gwiazd i świecącej materii, która otacza jądro centralne. Spirale z poprzeczką są podzielone na typy SBa, SBb i SBc według podobnych kryteriów jak zwykłe spirale. Kategorie pośrednie są odpowiednio oznaczone; na przykład galaktyka w połowie wyglądu między kategoriami Sa i Sb byłaby oznaczona jako Sab. Inne osobliwości są identyfikowane przez dodatkowe litery, takie jak "p" (od "osobliwego") lub "r" (oznaczające obecność pierścienia wokół jądra). Galaktyka Droga Mleczna, której członkiem jest Słońce, była kiedyś klasyfikowana jako zwykła spirala typu Sbc, ale ponieważ ostatnie obserwacje wskazują, że jej centralne zgrubienie jest wydłużone, bardziej właściwe może być uznanie jej za spiralę z poprzeczką SBbc. Pośrednie między galaktykami eliptycznymi i spiralnymi znajdują się galaktyki soczewkowate (w kształcie soczewek), oznaczone jako "S0" lub "SB0". Chociaż soczewkowaty ma centralne wybrzuszenie otoczone dyskiem, nie wykazuje żadnych śladów struktury spiralnej. Nieregularne galaktyki, które nie mają oczywistego jądra ani uporządkowanej struktury, są oznaczane jako "Irr" i ogólnie dzielą się na "Irr I" i "Irr II". Galaktyki Irr I wykazują dowody trwającego formowania się gwiazd (na przykład skupiska lub "asocjacje" młodych, gorących gwiazd i jasnych obszarów HII). Galaktyki Irr II mają zaburzony wygląd, a ich kształty wydają się być zniekształcone przez gwałtowną aktywność wewnętrzną lub w wyniku zderzeń lub bliskich spotkań z innymi galaktykami. Obiekty eliptyczne zawierają niewiele gazu, jeśli w ogóle, i są zdominowane przez światło starych czerwonych olbrzymów. Spirale i spirale z poprzeczką zawierają znaczne ilości gazu i pyłu (około 5-15% masy galaktyki), galaktyki Sc i SBc zawierają średnio więcej niż galaktyki Sa i Sba. Niektóre, ale nie wszystkie, nieregularne zawierają większe proporcje gazu i pyłu (do 20-30% masowych).

Kąt godzinowy

Kąt między południkiem obserwatora a ciałem niebieskim mierzony na zachód (tj. zgodnie z ruchem wskazówek zegara) od południka w kierunku równoległym do równika niebieskiego. Kąt godzinowy jest zwykle wyrażany w jednostkach czasu (godziny, minuty i sekundy, gdzie 1 h odpowiada 15?), ponieważ wartość kąta godzinnego wzrasta z powodu pozornego dobowego obrotu sfery niebieskiej. Tak więc kąt godzinny gwiazdy wynosi zero, gdy przecina ona południk (w górnym przejściu); 6 h później sfera niebieska obróciła się o 90°, a wartość kąta godzinnego wynosi 6 h. Kąt godzinowy jest więc równy czasowi, który upłynął od ostatniego razu, kiedy gwiazda przecięła południk. Po 24 godzinach gwiazda ponownie wraca do południka.

Katalog Indeksowy (IC)

Katalog mgławic i gromad przygotowany przez duńskiego astronoma JLE Dreyera (1852-1926) jako kontynuacja jego Nowego katalogu ogólnego (NGC), który został opublikowany w 1888 r. Katalog indeksowy został opublikowany w dwóch częściach - "Indeks katalogowy mgławic Znalezione w latach 1888 do 1894 z uwagami i poprawkami do nowego katalogu ogólnego" (opublikowanego w 1895) oraz "Drugi katalog mgławic znalezionych w latach 1895 do 1907; z uwagami i sprostowaniami do Nowego Katalogu Generalnego i Katalogu Indeksowego za lata 1888-1894" (wyd. 1908). Obiekty w tym katalogu są oznaczone literami "IC", po których następuje liczba, na przykład "IC 2220". Poprawiona edycja NGC i dwóch katalogów indeksowych, zredagowana przez RW Sinnotta i zaktualizowana do epoki 2000.0, została opublikowana jako jeden tom w 1988 roku.

Kulminacja

Przejście ciała niebieskiego przez południk obserwatora (znane również jako "tranzyt"). Górna kulminacja (górny tranzyt) to przejście ciała przez punkt, w którym jego wysokość nad horyzontem jest największa (a odległość zenitalna jest najmniejsza). Na przykład Słońce osiąga górną kulminację w południe. Dolna kulminacja (dolny tranzyt) to przejście dalej od zenitu. Jeśli ciało jest okołobiegunowe, punkt dolnej kulminacji będzie powyżej horyzontu; w przeciwnym razie dolna kulminacja występuje, gdy ciało znajduje się w maksymalnej odległości kątowej poniżej horyzontu obserwatora.

Krzyż

(Południowy) Krzyż; w skrócie Cru, gen. Crucis; powierzchnia 68 stopni kwadratowych) Południowy konstelacja, która leży na północ od Musca i jest otoczona z trzech stron przez Centaura. Jej kulminacja następuje o północy pod koniec marca. Najjaśniejsze gwiazdy Crux zostały włączone przez starożytnych Greków do Centaura i jako takie skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest, ale europejscy nawigatorzy je rozdzielili pojawiły się w XVI wieku i zostały włączone jako osobna konstelacja na kuli ziemskiej przez holenderskiego teologa i geografa Petrusa Planciusa w 1598 roku. Crux jest najmniejszym, ale także jednym z najbardziej rzucających się w oczy z 88 konstelacji i (wraz z Orionem i asteryzm Pługa w Wielkiej Niedźwiedzicy) jeden z najbardziej znanych. Jej najjaśniejsza gwiazda, α Crucis (Acrux), jest układem potrójnym składającym się z dwóch niebieskawo-białych (B0,5 i B1) składowych, jasności 1,3 i 1,6 magnitudo, separacji 4,1″ oraz trzeciego, niewidocznego składnika, który obraca się wokół tego pierwszego w 75,8 dni. Inne jasne gwiazdy to β Crucis (Becrux lub Mimosa) o jasności 1,3 magnitudo, ? Crucis (Gacrux) o jasności 1,6 magnitudo i δ Crucis o jasności 2,8 magnitudo. Linia od γ do α (wzdłuż dłuższej osi krzyża) wskazuje mniej więcej w kierunku południowego bieguna niebieskiego, podczas gdy linia od δ do β (wzdłuż krótszej osi) wskazuje mniej więcej w kierunku β Centauri. Jest jeszcze jedna gwiazda jaśniejsza niż czwartej wielkości, ε Crucis, o jasności 3,6 magnitudo, która leży pomiędzy i nieco przesunięta od linii łączącej ?γ i α i raczej psuje symetrię krzyża - który, jeśli w ogóle, bardziej przypomina latawiec. Do interesujących obiektów w Crux należą μ Crucis, szeroki podwójny układ gwiazd z niebieskawo-białymi (B2 i B5) składnikami, jasności 4,0 i 5,1 magnitudo, separacja, 35″ , Jewel Box (NGC 4755), wspaniała otwarta gromada gwiazd skupiona wokół κ Crucis i Worek Węgla, obszar ciemnej mgławicy zarysowany na tle Drogi Mlecznej, która biegnie przez konstelację.

Krymskie Obserwatorium Astrofizyczne

Krymskie Obserwatorium Astrofizyczne (CrAO) jest jednym z największych ośrodków naukowych na Ukrainie iw byłym Związku Radzieckim. CrAO została utworzona w czerwcu 1945 roku przez Akademię Nauk ZSRR z Wydziału Simeiz Obserwatorium Pułkowo. Od 1991 roku CrAO jest kontrolowane i finansowane przez Ministerstwo Nauki i Technologii Ukrainy. Główna część Obserwatorium znajduje się w miejscowości Nauchny, około 12 km na południowy wschód od Bakczysaraju. Główne teleskopy to: teleskop Shajna 2,6 m, dwa teleskopy 1,25 m; naziemny teleskop gamma (GT-48) ze zwierciadłami o powierzchni 54m2, teleskop 1,2m Solar Tower; a także kilka innych mniejszych instrumentów. Katedra Radioastronomii z 22-metrowym radioteleskopem (RT-22) na fale radiowe mm i cm znajduje się nad brzegiem morza, w pobliżu Simeiz. RT-22 uczestniczy w międzynarodowych programach w globalnej sieci VLBI do badań geodynamicznych i astrofizycznych. Stacja Simeiz, założona w 1873 roku, należy do światowej sieci Satelitarnych Laserowych Stacji Pomiarowych do badań dynamiki Ziemi i znajduje się na górze Koshka na wysokości 346 m. CrAO dysponuje sprzętem do obserwacji astrofizycznych w szerokim zakresie spektralnym od promieni gamma po fale radiowe gwiazd i galaktyk, a także Słońca i Układu Słonecznego. Głównymi przedmiotami badań są: aktywność słoneczna, heliosejsmologia, budowa i skład chemiczny atmosfer gwiazd, pola magnetyczne gwiazd i Słońca, gwiazdy zmienne, astronomia pozagalaktyczna, planety, planetoidy oraz geodynamika. Obecnie w CrAO projektowane i produkowane są teleskopy naziemne i kosmiczne nowej generacji oraz sprzęt astrofizyczny. CrAO zaprojektowało i wyprodukowało ponad dziesięć urządzeń do obserwacji kosmosu. W latach 1983-89 obserwacje kosmiczne prowadzono za pomocą wyniesionej na wysoką orbitę stacji "Astron" wyposażonej w 0,8-metrowy teleskop nadfioletowy Ritchey-Cretien, zaprojektowany i wyprodukowany w CrAO. CrAO zatrudnia 350 pracowników, w tym około 100 naukowców, 16 seniorów i 40 doktorów.

Kosmologia

Badanie struktury, pochodzenia i ewolucji wszechświata jako całości. Z obserwacji wynika, że świetlista materia we wszechświecie jest rozproszona w postaci grudek, agregowana w pojedyncze galaktyki, grupy galaktyk, gromady i supergromady. Jednak w bardzo dużej skali wszechświat wydaje się być jednorodny (tj. jest wszędzie taki sam) i izotropowy (tj. wygląda tak samo we wszystkich kierunkach). Oznacza to, że wszyscy obserwatorzy zobaczą ten sam widok wszechświata w dużej skali, niezależnie od tego, gdzie się znajdują. Żadna pojedyncza galaktyka ani obserwator nie zajmuje uprzywilejowanej pozycji, a wszechświat nie ma określonego środka ani krawędzi. W latach dwudziestych XX wieku Edwin P Hubble (1889-1953) wykazał, że wszystkie galaktyki poza naszą bezpośrednią grupą lokalną mają przesunięcia ku czerwieni w swoich widmach i że wielkość przesunięcia ku czerwieni jest proporcjonalna do odległości galaktyki. Jeśli przesunięcie ku czerwieni jest interpretowane jako efekt Dopplera, obserwacje Hubble'a sugerowały, że wszystkie galaktyki oddalają się z prędkością proporcjonalną do ich odległości, co jest obecnie znane jako prawo Hubble′a. Późniejsze obserwacje potwierdziły, że prawo Hubble'a ma zastosowanie do bardzo dużych odległości. Obserwacje te sugerują, że każda galaktyka (a ściślej każda gromada galaktyk) oddala się od każdej innej i że cały wszechświat się rozszerza. Zaobserwowana recesja galaktyk jest zgodna z teorią Wielkiego Wybuchu, która sugeruje, że Wszechświat powstał skończony czas temu (prawdopodobnie między 10 a 15 miliardów lat temu), rozszerzając się z gorącego, gęstego stanu początkowego. Teoria Wielkiego Wybuchu dostarcza dobrego wyjaśnienia wielu aspektów obserwowanego Wszechświata, w tym recesji galaktyk, względnej obfitości najlżejszych pierwiastków chemicznych oraz istnienia i właściwości kosmicznego mikrofalowego promieniowania tła (rozcieńczonego tła mikrofalowego promieniowanie przenikające wszechświat). Nowszy dodatek do tej teorii, hipoteza inflacyjna, głosi, że na bardzo wczesnym etapie swojej historii wszechświat przeżywał krótki, ale bardzo dramatyczny okres przyspieszonej ekspansji. Hipoteza ta, jeśli jest słuszna, zapewnia wyjaśnienie kilku cech wszechświata, w tym jego jednorodności i izotropii, których nie można bezpośrednio wyjaśnić standardowym modelem Wielkiego Wybuchu. Jednak to, jak, kiedy iw jakiej kolejności powstały galaktyki, gromady i supergromady pozostaje nierozwiązanym pytaniem. Innym ważnym problemem we współczesnej kosmologii jest pytanie, czy wszechświat będzie się rozszerzał w nieskończoność. Oczekuje się, że przy braku jakiejkolwiek innej siły grawitacja spowalnia tempo ekspansji. Jeśli średnia gęstość wszechświata przekroczy określoną wartość, zwaną gęstością krytyczną, ekspansja ustanie w pewnym momencie w przyszłości i wszechświat zacznie się kurczyć, najpierw powoli, a potem coraz szybciej, aż cała jego materia i promieniowanie zderza się w "wielkim kryzysie". Wszechświat tego rodzaju nazywany jest "zamkniętym". Jeśli średnia gęstość jest mniejsza niż krytyczna, wszechświat będzie się rozszerzał w nieskończoność i nazywa się go "otwartym". Linią podziału między tymi dwiema alternatywami jest wszechświat, w którym średnia gęstość jest dokładnie równa gęstości krytycznej iw którym prędkości recesji galaktyk zmniejszają się coraz bardziej do zera, ale nie osiągają zera aż do nieskończonej przyszłości. Ten przypadek nazywa się "płaskim" wszechświatem (lub wszechświatem Einsteina-de Sittera), ponieważ w takim wszechświecie przestrzeń w dużej skali ma zerową krzywiznę netto. To, czy Wszechświat jest otwarty, płaski czy zamknięty, można w zasadzie ustalić, mierząc tempo, w jakim ekspansja zwalnia, lub określając średnią gęstość materii i promieniowania we wszechświecie. Chociaż wielu kosmologów teoretycznych preferuje modele "płaskie" lub "zamknięte", a dane obserwacyjne są dalekie od rozstrzygających, bilans ostatnich dowodów wydaje się faworyzować model otwarty.

Kosmos

Seria ponad 2300 rosyjskich/sowieckich satelitów wojskowych, badawczych i naukowych. Większość działała przez kilka tygodni lub miesięcy i ujawniono kilka szczegółów dotyczących ich ładunków lub wyników.

Kometa Giacobini-Zinner (21P/Giacobini-Zinner)

Kometa krótkookresowa odkryta niezależnie w 1900 roku przez Michela Giacobiniego iw 1913 roku przez Ernsta Zinnera. Z okresem 6,61 roku jest, podobnie jak większość komet krótkookresowych, członkiem rodziny komet Jowisza. Osiągnęła swoją największą wielkość 7, kiedy zbliżyła się do Ziemi w 1946 roku, przechodząc w odległości 0,26 AU. Krótki wybuch zwiększył wielkość do 6 na kilka dni, a podobne krótkie wybuchy obserwowano przy innych powrotach. Wybuchy te mogą być powiązane z aktywnością burzową w związanym z kometą roju meteorytów, znanym jako Giacobinids, który miał miejsce w 1946 r. Odległość peryhelium wynosi 1,03 AU, odległość aphelium 5,99 AU, ekscentryczność 0,71 i nachylenie 32?. W 1985 roku kometa jako pierwsza została odwiedzona przez sondę kosmiczną, gdy International Cometary Explorer przeszedł w odległości 7800 km od jej jądra. Wykryto front szoku w miejscu, w którym zjonizowane cząsteczki w śpiączce napotkały wiatr słoneczny.

Kometa IRAS - Araki - Alcock (C/1983 H1)

Kometa długookresowa odkryta niezależnie w 1983 roku przez satelitę podczerwieni IRAS, Genichi Arakiego i George′a Alcocka. Najbliżej Ziemi, 11 maja, znajdowała się zaledwie 0,03 jednostki astronomicznej (4,6 miliona km) od nas - było to największe zbliżenie ze wszystkich komet od czasu komety Lexella w 1770 r. W tym czasie był to duży rozproszony obiekt o wielkości 2, poruszający się szybko w poprzek niebo. Nie było dostrzegalnego ogona, tylko rozproszona koma o średnicy 2° lub 3°, bardziej rozciągnięta po słonecznej stronie jądra. Obserwacje radarowe wykazały, że jądro ma średnicę 9,3 km. Peryhelium (0,99 AU) miało miejsce 21 maja. Okres ten wynosi około 1000 lat; mimośród wynosi 0,99, a nachylenie 73°.

Kometa Kohoutek (C/1973 E1)

Kometa długookresowa odkryta przez Luboysa Kohoutka w marcu 1973 roku. W tym czasie znajdowała się blisko orbity Jowisza i była bardzo jasna jak na kometę z tej odległości. Doprowadziło to do przewidywań, że będzie wyjątkowo jasny w peryhelium (niektórzy szacują, że ma jasność -12 magnitudo, rywalizując z Księżycem w pełni), co wzbudziło duże zainteresowanie mediów. Jednak kometa nie pojaśniała znacząco w miarę zbliżania się do Słońca. Po przejściu przez peryhelium (0,14 AU) w dniu 28 grudnia, pojawiła się na wieczornym niebie w styczniu 1974 roku z jasnością 4mag i ogonem o długości 25°. Pod tym względem kometa Kohoutek nie spełniła swojej obietnicy. Ale ze względu na wielkie oczekiwania była ona celem bardziej niż jakakolwiek poprzednia kometa i była przedmiotem międzynarodowych wysiłków, które przewyższył dopiero Międzynarodowy Zegarek Halley z 1986 roku. W rezultacie nauka o kometach znacznie się rozwinęła. Możliwe, że Kohoutek odbywał swoją pierwszą wizytę z Obłoku Oorta do wewnętrznego Układu Słonecznego. To wyjaśniałoby jego jasność w odległości Jowisza, ponieważ byłby wtedy nieskazitelnym obiektem odgazowującym najbardziej lotne ze swoich składników. Nachylenie wynosi 14°, a mimośród wynosi 1, co oznacza, że jego okres i odległość aphelium są prawie nieokreślone.

Kometa LINEAR (C/1999 S4)

Kometa C/1999 S4A (LINEAR) została znaleziona przez automatyczny program wyszukiwania mniejszych planet LINEAR z siedzibą w Nowym Meksyku. W lipcu 2000 roku kometa rozpadła się całkowicie, gdy zbliżyła się do Słońca na odległość 71 milionów mil. Co najmniej 16 fragmentów, przypominających "minikomety" z ogonami, zostało następnie sfotografowanych przez KOSMICZNY TELESKOP HUBBLE′a. Wyniki obserwacji szczątków to m.in. dowody na to, że uderzenia komet mogły odegrać znaczącą rolę w powstaniu ŻYCIA NA ZIEMI, dostarczając większość wody w oceanach Ziemi, a także materiał organiczny. LINEAR to pierwsza kometa, której skład pozwoliłby na przenoszenie tego samego rodzaju wody, co w oceanach na Ziemi.

Kometa Swift-Tuttle (109P/Swift-Tuttle)

Kometa krótkookresowa odkryta w 1862 roku niezależnie przez kilku obserwatorów, z których pierwszymi byli Lewis Swift i Horace Tuttle. W najjaśniejszym momencie osiągnął jasność 2 magnitudo i pokazał ogon o długości ponad 25°. Późniejsze obliczenia wykazały, że okres ten wynosił około 120 lat, ale poszukiwania na początku lat 80. nie przyniosły rezultatu. Kometa została odkryta dopiero we wrześniu 1992 roku, jako "nowa" kometa opisana przez Tsuruhiko Kiuchi. Podczas tego objawienia osiągnął piątą wielkość i rozwinął ogon o długości 7?; peryhelium (0,96 AU) miało miejsce 12 grudnia. Jądro pokazało jeden szczególnie aktywny dżet, którego obserwacje wskazywały na okres rotacji 2,9 dnia. Uważa się, że ta aktywność jest odpowiedzialna za siły niegrawitacyjne, które powodują, że okres różni się od wartości przewidywanej na podstawie perturbacji grawitacyjnych. Kometa została następnie zidentyfikowana z Kometą Keglera z 1737 r. oraz z dwiema kometami odnotowanymi w chińskich kronikach z 68 r. p.n.e. i 188 r. n.e. Na swojej obecnej orbicie kometa ma szacunkowy okres 135 lat; jego mimośród wynosi 0,96, a nachylenie 113°. Szczątki z komety tworzą strumień meteorów Perseidów.

Kometa Tempel-Tuttle (55P/Tempel-Tuttle)

Kometa krótkookresowa odkryta niezależnie przez Ernsta Tempela w grudniu 1865 r. I przez Horace'a Tuttle'a w styczniu 1866 r. Ustalono, że ma ona okres około 33 lat. Badania przeprowadzone przez Giovanniego Schiaparellego wykazały bardzo bliskie dopasowanie elementów orbitalnych komety i strumienia meteorytów Leonida, który wywołał spektakularną burzę meteorytów w listopadzie 1866 roku; była to pierwsza udana demonstracja związku między kometami a meteorami. Komety nie widziano podczas kolejnych dwóch spodziewanych powrotów w latach 1899 i 1932 (a w tamtych latach nie było burz meteorów Leonidów). Odkryto go w 1965 roku, ale tylko jako odległy obiekt o jasności szesnastej (a kolejna spektakularna burza Leonidów nastąpiła w 1966 roku). Podczas objawienia w 1998 roku osiągnęła piątą wielkość; jak przy poprzednich okazjach, nie pokazał ogona. Obliczono, że w 1366 r osiągnęła jasność 3 magnitudo i minęła zaledwie 0,023 AU (3,4 miliona km) od Ziemi - trzecie największe zbliżenie ze wszystkich zarejestrowanych komet. Odległość peryhelium wynosi 0,98 AU; mimośród wynosi 0,90, a nachylenie 163°.

Kometa Arenda-Rolanda (C/1956 R1)

Kometa długookresowa odkryta wspólnie przez Sylvaina Arenda i Georgesa Rolanda w listopadzie 1956 r. Osiągnęła peryhelium (0,32 AU) 8 kwietnia 1957 r. I przeszła najbliżej Ziemi (0,57 AU) 21 kwietnia. Kometa osiągnęła szczytową jasność 0 magnitudo i rozwinęła warkocz pyłowy o długości 30? w największym stopniu, ale najbardziej wyróżniał się antywarkoczem, który w najlepszym przypadku miał połowę długości głównego warkocza i wyglądał jak wyraźny kolec rozciągający się od głowy w kierunku przeciwnym do ogona. Antyogony są efektem perspektywy: kiedy Ziemia znajduje się blisko płaszczyzny orbity komety, a kometa zmierza w ogólnym kierunku Ziemi, krzywizna warkocza pyłowego sprawia, że warkocz jest widoczny po obu stronach głowy. Nachylenie wynosiło 120?, a mimośród podano jako 1, przez co odległość i okres aphelium były nieokreślonie duże.

Kometa Bennetta (C/1969 Y1)

Kometa długookresowa odkryta przez Jacka Bennetta w grudniu 1969 r. Przeleciała najbliżej Ziemi 26 marca 1970 r., Osiągając peryhelium (0,54 AU) 20 marca i była wtedy najjaśniejsza, o jasności 0. Kometa była najlepiej umieszczona do obserwacji w kwietniu, kiedy jego ogon osiągnął około 11°, według niektórych szacunków 25°. Strumienie materii emitowane przez jądro spiralnie opadały, gdy jądro się obracało. Bennett była jedną z pierwszych komet, dla których obserwacje w ultrafiolecie wykonane z orbity Ziemi wykryły ogromną chmurę wodoru otaczającą głowę w odległości 13 milionów km, około 10 razy większej od średnicy Słońca. Mimośród wynosił 0,995, nachylenie 90°, okres około 1700 lat.

Kometa Biela (3D/Biela)

Okresowa kometa, która rozpadła się w XIX wieku i dała początek krótko aktywnemu deszczowi meteorów Bielid; "D" w przedrostku oznacza "nieistniejący". Kometa została odkryta w 1772 roku przez Jacquesa Montaigne'a i odzyskana przez Jeana-Louisa Ponsa w 1805 roku, ale w żadnym przypadku nie była obserwowana wystarczająco długo, aby można było obliczyć orbitę. Dokonał tego Wilhelm von Biela, kiedy odzyskał kometę w lutym 1826 r. Był w stanie śledzić ją przez 72 dni, ustalając jej tożsamość z kometami z lat 1772 i 1805, i tym samym stała się trzecią znaną kometą okresową. Podczas powrotu 1845/6 zaobserwowano, że kometa podzieliła się na dwa jądra, jedno jaśniejsze od drugiego, oddalone od siebie o około 300 000 km. Obydwa jądra powróciły osobno w 1852 roku, różniąc się bardziej jasnością i obecnie oddalone od siebie o ponad 2 miliony km. To było ostatnie pojawienie się komety: nie było śladu żadnego jądra w czasie, który powinien być kolejnym pomyślnym powrotem w latach 1865/6, ale w 1872 roku miała miejsce burza meteorów, co sugeruje, że kometa całkowicie się rozpadła. Były też inne godne uwagi pokazy tego, co stało się znane jako deszcz meteorytów Bielid w odstępach czasu odpowiadających okresowi komety wynoszącemu nieco ponad 6,6 lat. Rozpad komety w strumień meteorytów dostarczył silnego potwierdzenia związku między kometami a meteorami, po raz pierwszy zaproponowanego przez Giovanniego Schiaparelliego w 1866 r. W momencie ostatecznego pojawienia się bliźniacze jądra (oznaczone jako 3D-A i 3D-B) miały nachylenie 13?, ekscentryczność 0,76 i okres 6,62 lat.

Kometa de Chéseaux (C/1743 X1)

Kometa długookresowa odkryta przez Dirka Klinkenberga 9 grudnia 1743 r., a cztery dni później niezależnie przez Philippe de Chéseaux. Znana była również jako kometa Klinkenberga, ale to de Chéseaux obliczył jej orbitę, a jego nazwisko jest obecnie częściej kojarzone z kometą. Była to jedna z najjaśniejszych komet współczesności, osiągająca jasność -7 w lutym 1744 roku. Jej liczne warkocze - według niektórych raportów ponad 10 - tworzyły wielki wachlarz widoczny na niebie przed świtem jeszcze przed kometą sam się podniósł. Kometa osiągnęła peryhelium (0,22 AU) 1 marca. Jego nachylenie wynosiło 47°, a ekscentryczność nie do odróżnienia od 1.

Kometa Donati (C/1858 L1)

Kometa długookresowa odkryta przez Giovanniego Donatiego w czerwcu 1858 r. Osiągnęła największą jasność -1 na krótko przed peryhelium (0,58 AU) 20 września i była najbliżej Ziemi (0,5 AU) 9 października. Jego wygląd był imponujący, z wydatnym zakrzywionym warkoczem pyłowym rozciągającym się na około 60° i dwoma cienkimi warkoczami gazowymi. Koncentryczne, ostro zarysowane otoczki materii przed jądrem sugerowały, że materia była wyrzucana głównie z jednego otworu wentylacyjnego, gdy obrót jądra przesuwał otwór wentylacyjny w stronę słońca; okres rotacji oszacowano na podstawie oddzielenia muszli na 4,6 godziny. Mimośród wynosił 0,996, nachylenie 117°, a okres około 2000 lat.

Kometa Enckego (2P/Encke)

Kometa krótkookresowa o najkrótszym znanym okresie około 3,3 roku. Została odkryta niezależnie przez Pierre'a Méchaina w 1786 r., Caroline Herschel w 1795 r. oraz Jean-Louisa Ponsa w 1805 r. i ponownie w 1818 r. W 1821 r. Johann Encke obliczył orbitę komety Ponsa z 1818 r. i przewidział jej powrót do peryhelium w 1821 r. z dokładnością do jednego dnia. Dwa lata później ustalił tożsamość tej komety z kometami obserwowanymi w latach 1786, 1795 i 1805, a Kometa Enckego, jak ją nazywano, stała się w ten sposób drugą znaną kometą okresową. Jej wczesne odkrycie i krótki okres dają jej rekord największej liczby obserwowanych powrotów do peryhelium (0,33 AU), z których 60. miało miejsce w 2000 r. Wydaje się, że kometa znajdowała się na stabilnej orbicie od kilku tysięcy lat, co stwarza problem, dlaczego zapisy historyczne nie wspominają o jej obserwacjach przed 1786 rokiem. Obecnie kometa jest dość słaba (szósta magnitudo) i ma tylko krótki warkocz, prawdopodobnie po wyrzuceniu większości pyłu i gazu. Jednak przy czwartej wielkości był to obiekt widoczny gołym okiem przy kilku powrotach na początku XIX wieku. Orbita wykazuje oznaki powolnego rozpadu, obecny okres wynosi 3,28 roku; jego odległość aphelium wynosi 4,06 AU, ekscentryczność 0,85, a nachylenie 12?. Odłamki z komety tworzą strumień meteorów, który Ziemia przecina dwa razy w roku, tworząc deszcz Taurydów w listopadzie i dzienny Beta Taurydów w czerwcu.

Kolimacja

Proces, w którym elementy systemu optycznego, takiego jak teleskop, są ustawiane i ustawiane w celu uzyskania optymalnej wydajności. W przypadku refraktora każda soczewka powinna być wyśrodkowana i prostopadła do osi optycznej teleskopu. Odbłyśniki Cassegraina i pokrewne typy są kolimowane, zapewniając, że oś zwierciadła głównego przechodzi przez środek zwierciadła wtórnego oraz że środki okularu i zwierciadła wtórnego leżą na tej samej osi. Tam, gdzie światło z głównego zwierciadła odbija się pod kątem prostym (jak w zwierciadle Newtona), system jest kolimowany, gdy oś zwierciadła głównego i oś okularu przecinają się w środku ukośnego zwierciadła płaskiego i są nachylone do jego powierzchnię pod tym samym kątem. Skolimowana wiązka światła to taka, która składa się z wiązki równoległych promieni. Kolimator to urządzenie (soczewka lub lustro), które wytwarza skolimowaną wiązkę. Zasadniczo można to osiągnąć, przepuszczając światło przez mały otwór lub otwór umieszczony w ognisku soczewki; po przejściu przez soczewkę wychodząca wiązka światła powinna składać się z równoległych promieni

Kameleon

(The Chameleon; w skrócie Cha, gen. Chamaeleontis; powierzchnia 132 stopnie kwadratowe) Południowy konstelacja, która leży między Kilem a południowym biegunem niebieskim i kończy się o północy na początku marca. Po raz pierwszy został pokazany na globusie niebieskim Petrusa Planciusa z ok. 1598, chociaż zwykle przypisuje się go holenderskim nawigatorom Pieterowi Dirkszoonowi Keyserowi (znanemu również jako Petrus Theodorus) i Frederickowi de Houtmanowi, którzy w latach 1595-1597 sporządzili mapy tej części południowego nieba. Mała, niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Chamaeleon to α i γ Chamaeleontis, obie o jasności 4,1mag. Do interesujących obiektów należą δ Chamaeleontis, szeroka gwiazda podwójna z niebieskawo-białymi (B2.5) i pomarańczowymi (K0) składnikami, jasności 4,5 i 5,5 magnitudo, w odległości około 6′, z których słabsza (δ¹) ma słabszego towarzysza, oraz NGC 3195, mgławica planetarna dwunastej wielkości.

Kasjopeja

(w skrócie Cas, gen. Cassiopeiae; powierzchnia 598 st. kw.). Inny konstelacja północna, która leży między Cefeuszem a Andromedą, a jej kulminacja następuje o północy na początku października. Został nazwany na cześć królowej Kasjopei, żony króla Cefeusza i matki Andromedy w mitologii greckiej, i jest zwykle przedstawiany na wczesnych mapach niebieskich jako postać siedząca. Jego najjaśniejsze gwiazdy zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest. Rzucająca się w oczy konstelacja Kasjopei jest łatwo rozpoznawalna po charakterystycznej literze "W" (lub "M") utworzonej przez jej pięć najjaśniejszych gwiazd: ε (mag. 3,4), δ (Ruchbah, mag. 2,7), γ (mag. 2,2) , α (Shedar, mag. 2.2) i β (Caph, mag. 2.3). Istnieją trzy inne gwiazdy o wielkości 4,0 lub jaśniejsze. γ Cassiopeiae, centralna gwiazda "W", jest szybko wirującą nieregularną zmienną, która spazmatycznie odrzuca powłokę materii ze swojej strefy równikowej i jednocześnie zanika nawet o 1,4 magnitudo. Inne interesujące zmienne to R Cassiopeiae, gwiazda typu Mira (zakres 4,7-13,5, okres około 430 dni) oraz RZ Cas, układ podwójny zaćmieniowy (zakres 6,2-7,7, okres 1,2 dnia). η Cassiopeiae jest subtelnym układem podwójnym z żółtymi (G0) i czerwonymi (M0) składnikami, wielkości 3,5 i 7,4, separacja 12,5″. Droga Mleczna przechodzi przez Kasjopeę, a konstelacja zawiera wiele otwartych gromad gwiazd, w tym M52 (NGC 7654), która zawiera ponad 100 gwiazd między dziewiątą a dwunastą magnitudo, M103 (NGC 581), która zawiera około 40 gwiazd między 8 a 12 magnitudo, oraz NGC 225, która ma około 20 gwiazd słabszych niż dziewiąta magnitudo. Cassiopeia jest także "cmentarzyskiem" supernowej reprezentowanej przez potężne źródło radiowe Cassiopeia A oraz supernowej obserwowanej przez duńskiego astronoma Tycho Brahe (1546-1601) w 1572 r.

Kasjopeja A

Najjaśniejsze źródło radiowe w konstelacji Kasjopei i najjaśniejsze kosmiczne źródło radiowe na całym niebie. Jest to pozostałość po supernowej, rozszerzająca się chmura gazu, która została wyrzucona w katastrofalnej eksplozji gwiazdy. Biorąc pod uwagę obecne rozmiary i tempo ekspansji obłoku, eksplozja, która go stworzyła, musiała mieć miejsce około 1660 roku. Kasjopea A leży w odległości około 10 000 lat świetlnych. Z tej odległości typowa supernowa powinna osiągnąć szczytową jasność większą niż jasność najjaśniejszej gwiazdy widocznej gołym okiem i być może porównywalną z planetą Wenus, ale mniej więcej w tym czasie na Kasjopei nie zarejestrowano żadnej jasnej "nowej gwiazdy". Z jakiegoś powodu supernowa, która wytworzyła CassiopeiaAust, musiała mieć niezwykle niską jasność optyczną. Chociaż nie rzuca się w oczy w świetle widzialnym (można zobaczyć tylko kilka słabych smug mgławicy) Cassiopeia promieniuje w całym spektrum elektromagnetycznym, od rentgenowskiego do radiowe długości fal. Jego intensywność lub gęstość strumienia przy długości fali 20 cm w obszarze radiowym wynosi 2477 jansky, a jego średnica kątowa wynosi około 5 minut kątowych.

Koziorożec

(Kozioł Morski; w skrócie Cap, gen. Capricorni; powierzchnia 414 st. kw.) Południowy konstelacja zodiaku, która leży między Strzelcem a Wodnikiem i kończy się o północy na początku sierpnia. Pochodzenie niezwykłej figury konstelacji, która składa się z głowy i przednich kończyn kozy oraz ogona ryby, sięga czasów babilońskich i jest również kojarzone w mitologii greckiej z Panem, który miał rogi, nogi i uszy kozy i zmienił dolną połowę swojego ciała w rybę, gdy zanurzył się w Nilu, aby uciec przed potworem Tyfonem. Najjaśniejsze gwiazdy Koziorożca zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Raczej niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Koziorożcu to δ Capricorni (Deneb Algedi) o jasności 2,9 magnitudo i β Capricorni (Dabih), wielokrotność systemu składający się z dwóch głównych składników, żółtego (F8, połączone) głównego o jasności 3,1mag, który jest spektroskopową gwiazdą potrójną, oraz niebiesko-białego (B9) drugorzędnego o jasności 6,1 mag, który ma towarzysza o jasności 10,2 mag, separacja 0,85″ . Istnieją trzy inne gwiazdy jaśniejsze niż czwartej wielkości, w tym ?² Capricorni (Secunda Algedi lub Secunda Giedi), żółta (G8), jasność 3,6, podwójna gołym okiem z niepowiązanym ?¹ (Prima Algedi lub Prima Giedi), żółta (G3), jasność 4,3 magnitudo, separacja 378 mag, obie gwiazdy mają słabszych towarzyszy. Innym interesującym obiektem jest M30 (NGC 7099), gromada kulista 8 mag.

Kanały (marsjańskie)

Niektórzy obserwatorzy twierdzili, że od końca XIX wieku do późnych lat XX istniały na Marsie nieuchwytne liniowe struktury. Chociaż wcześniejsi obserwatorzy zgłaszali pojedyncze smugi, to Giovanni Schiaparelli jako pierwszy nadał znaczenie liniowym oznaczeniom na mapie Marsa, którą narysował w 1877 roku. Nadał im włoską nazwę canali, co może oznaczać "kanały" lub "kanały", ale zostało przetłumaczone jako to drugie w angielskich raportach. W ten sposób przylgnęła do nich konotacja sztucznej konstrukcji, chociaż Schiaparelli nie miał tego na myśli - w rzeczywistości nie pochwalał tego terminu. W latach osiemdziesiątych XIX wieku kanały pozostawały kontrowersyjnym tematem, kilku szanowanych astronomów twierdziło, że je obserwowało, ale inni - zwłaszcza Asaph Hall - ich nie widzieli. Od czasu swoich pierwszych rzekomych obserwacji kanałów w 1894 roku Percival Lowell zaczął przedstawiać klasyczny scenariusz kanałów jako sztucznych dróg wodnych zbudowanych przez Marsjan w ostatniej próbie nawodnienia planety, której zasoby wodne się kurczyły. Pomysł ten, przedstawiony przez Lowella w książkach takich jak Mars i jego kanały, i przedstawiony przez niego na mapach Marsa, przedstawiających rozległą i skomplikowaną sieć kanałów, rozpalił wyobraźnię opinii publicznej i zainspirował literaturę, inspirując takie historie, jak Wojna światów HG Wellsa. Siła popularnej wizji przetrwała, przetrwała demonstrację Eug`ene Antoniadi, że kanały są iluzoryczne - w wyniku zmagań obserwatora z rozróżnieniem nieuchwytnych szczegółów. Kiedy mózg myśli, że wie, co oko powinno zobaczyć, oko to widzi. Obrazy przesłane przez statek kosmiczny z późnych lat 60. nie pokazywały żadnych kanałów.

Królewskie Towarzystwo Astronomiczne

Królewskie Towarzystwo Astronomiczne (RAS) reprezentuje zawodowych astronomów i geofizyków w Wielkiej Brytanii. Zostało założone w 1820 roku jako Londyńskie Towarzystwo Astronomiczne przez Johna Herschela i 13 innych znanych astronomów i naukowców. Towarzystwo otrzymało przywilej królewski od króla Wilhelma IV w 1831 roku. Jego siedziba znajduje się na Piccadilly w Londynie. Celem Towarzystwa jest "zachęcanie i promocja astronomii i geofizyki". Jego głównymi funkcjami jest publikowanie wyników badań astronomicznych i geofizycznych, utrzymywanie możliwie kompletnej biblioteki z tych przedmiotów oraz organizowanie spotkań w Londynie i innych miejscach, na których można omawiać sprawy astronomiczne i geofizyczne. RAS jest stowarzyszona z Europejskim Towarzystwem Astronomicznym i Europejskim Towarzystwem Geofizycznym. Wraz z Towarzystwem Geologicznym utworzyło Wspólne Stowarzyszenie Geofizyki w celu promowania geofizyki. Biblioteka RAS zawiera materiały do badań z zakresu astronomii i geofizyki oraz historie tych nauk i dziedzin pokrewnych, takich jak nawigacja. Kolekcje instrumentów Towarzystwa są wypożyczane do muzeów, uniwersytetów i obserwatoriów w całej Wielkiej Brytanii. Towarzystwo publikuje artykuły naukowe w dwóch czasopismach naukowych: Monthly Notices of the Royal Astronomical Society dla astronomów i Geophysical Journal International dla geofizyków. Domowe wydawnictwo Towarzystwa Astronomia i Geofizyka zawiera relacje ze zjazdów naukowych, referaty na tematy bieżące, korespondencję i recenzje książek. W Londynie organizowane są regularne naukowe spotkania dyskusyjne, podczas gdy coroczne krajowe spotkania astronomiczne odbywają się w różnych miejscach. Towarzystwo współpracuje z Radą ds. Fizyki Cząstek i Astronomii (PPARC) oraz Radą ds. Badań nad Środowiskiem Naturalnym (NERC). Towarzystwo przyznaje Nagrodę Astronomiczną Michaela Penstona (dawniej Nagrodę Astronomiczną RAS) i Nagrodę RAS Blackwell oraz przyznaje szereg medali za wkład w astronomię i geofizykę.

Królewskie Towarzystwo Astronomiczne Kanady

Królewskie Towarzystwo Astronomiczne Kanady, pierwotnie znane jako Toronto Astronomical Club, zostało założone w 1868 roku przez ośmiu członków-założycieli. 25 lutego 1890 r. w Toronto została zarejestrowana wraz z konstytucją i regulaminem. W 1903 roku stało się znane jako Królewskie Towarzystwo Astronomiczne Kanady. Obecnie Towarzystwo ma 23 stowarzyszone ośrodki od wybrzeża do wybrzeża i liczy blisko 4000 członków. Towarzystwo wydaje kilka powszechnie szanowanych publikacji, w tym Journal of the Royal Astronomical Society of Canada, The Observer′s Handbook, Beginner′s Observing Guide oraz kalendarz obserwatora.

Królewskie Obserwatorium w Edynburgu

Królewskie Obserwatorium w Edynburgu (ROE) składa się z Brytyjskiego Centrum Technologii Astronomicznej (ATC) należącego do RADY BADAŃ FIZYKI CZĄSTEK I ASTRONOMII oraz Instytutu Astronomii Uniwersytetu w Edynburgu. Fizyka i Astronomia. Jest to jeden z głównych ośrodków badań astronomicznych w Wielkiej Brytanii, w szczególności związanych z kosmologią, aktywnymi galaktykami i powstawaniem gwiazd. Instytut dysponuje teleskopem 0,5 m i spektrografem/teleskopem słonecznym 3,5 m, detektorami podczerwieni, retikonowym i CCD, zapleczem do fotografii, fotometrii fotoelektrycznej, polarymetrii oraz spektrografem CCD. TheATC to brytyjskie krajowe centrum projektowania i produkcji najnowocześniejszej technologii astronomicznej. Obejmuje grupę optyki stosowanej, która projektuje i buduje instrumenty zarówno dla teleskopów naziemnych (UKIRT, GEMINI, ING), jak i teleskopów kosmicznych (FIRST, NGST). Inne grupy w ATC zajmują się mechaniką, elektroniką i oprogramowaniem. Podejmowane są główne badania technologiczne w zakresie detektorów/kamer CCD, systemów na podczerwień, submilimetrów i kriogeniki. Szczególne zainteresowania badawcze grupy astronomicznej ATC obejmują powstawanie gwiazd i planet, brązowe karły i oddziałujące galaktyki. Jednym z głównych obszarów badań są pozostałe dyski pyłowe wokół gwiazd ciągu głównego, takich jak Wega. TheROE zarządza witrynami UKtelescope i zasobami archiwów danych. Znajduje się tam biblioteka płyt dla brytyjskiego teleskopu Schmidta, która zawiera ponad 17 000 płyt, oraz zaawansowana maszyna do digitalizacji płyt fotograficznych SuperCOSMOS. ROE zostało założone w 1811 roku przez grupę astronomów amatorów i zawodowych. Pierwotnie znany jako Astronomical Institution of Edinburgh, został przemianowany na Królewskie Obserwatorium w 1822 roku po wizycie króla Jerzego IV w mieście. W 1834 roku Uniwersytet Edynburski przejął jego administrację pod warunkiem, że rząd zapewni pensję profesorowi, który będzie posiadał tytuł królewskiego astronoma Szkocji. Związek ten trwał do 1995 roku, kiedy to ten honorowy tytuł został oddzielony od stanowiska Dyrektora ROE.

Królewskie Obserwatorium w Greenwich

Królewskie Obserwatorium w Greenwich w Londynie, założone w 1675 roku, jest miejscem, w którym znajduje się Airy Transit Telescope, który określa główny południk świata i jest siedzibą chronometrów Harrisona. Obserwatorium zostało założone przez Karola II w celu dostarczenia dokładnego katalogu gwiazd i modelu ruchu Księżyca, co umożliwiło marynarzom określenie ich długości geograficznej. W XX wieku obserwatorium w coraz większym stopniu angażowało się w astrofizykę, a jednostka badawcza, znana jako Królewskie Obserwatorium w Greenwich, przeniosła się z Greenwich w latach pięćdziesiątych i ostatecznie została zamknięta w 1998 roku. Obecnie w Greenwich znajduje się muzeum, odwiedzane przez pół milionów odwiedzających rocznie, zawierające zegary, instrumenty stronomiczne, w tym refraktor 70 cm i planetarium. Administracyjnie jest częścią pobliskiego Narodowego Muzeum Morskiego. Budynki, w tym Flamsteed House zaprojektowany przez Christophera Wrena, zostały odrestaurowane. Obserwatorium zawiera publiczną grupę informacyjną, która odpowiada na zapytania opinii publicznej i mediów dotyczące współczesnej astronomii. Będzie to centrum zarządzania 2-metrowym teleskopem Faulkesa dla edukacji publicznej, zlokalizowanym na Hawajach i używanym przez studentów na Hawajach iw Wielkiej Brytanii.

Królewiątko

Gwiazda α Leonis, pozorna wielkość 1,36, niebiesko-biała gwiazda ciągu głównego typu widmowego B7V. Jej nazwę, oznaczającą "Mały Król", nadał jej Mikołaj Kopernik (1473-1543), zaznaczając fakt, że przez około 2000 lat była uważana za jedną z wiodących gwiazd na niebie. Była to jedna z czterech "Królewskich Gwiazd" Persów, ok. 3000 p.n.e., który nazwał go Venant, później Miyan ("Centrum"); oznaczało to dla nich przesilenie letnie, szczególnie widoczne w czerwcowe wieczory. W odległości 78 lat świetlnych ma paralaksę 0,042″ i bezwzględna wielkość -0,5. Istnieje gwiazda towarzysząca 8mag 2,95′ odległa pod kątem położenia 307°.

Kąt pozycji

Miara kierunku jednego obiektu względem drugiego na sferze niebieskiej, na przykład kierunek jednego składnika (zwykle słabszego) gwiazdy podwójnej od jej towarzysza. Wraz z separacją określa to obserwowaną postać układu, a takie pomiary powtarzane przez wiele lat umożliwiają wyznaczenie dowolnego ruchu binarnego. Kąt położenia, zwykle w skrócie "PA", był definiowany w literaturze na różne sposoby, często mylące, a czasem wzajemnie sprzeczne. Najlepsza definicja systemu, obecnie akceptowana jako standard, brzmi: "kąt położenia mierzony jest w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, jak widać na niebie, od +δ kierunku" ("kierunek +δ" to kierunek rosnącej deklinacji, tj. w kierunku północnym). Kąt położenia może być również wykorzystany do zarejestrowania położenia obserwowanej cechy na dysku planety lub Słońca lub do określenia kierunku osi obrotu. W takich przypadkach PA jest mierzona na wschód od linii łączącej środek dysku z kierunkiem punktu północnego.

Kompilacje danych

Popper (1980) zebrał dostępne wówczas dane o masach, jasnościach i promieniach gwiazd na podstawie obserwacji układów w większości oderwanych od siebie. Popper zwrócił uwagę na niedostatek danych na temat gwiazd typu widmowego B5 i wcześniejszych. Hilditch i Bell (1987) opublikowali dane dotyczące 31 takich systemów, z których 16 to odłączone pliki binarne. Harmanec (1988) zebrał obserwacje publikowane od 1980 r. i dostarczył również wzory aproksymacyjne dla podstawowych parametrów gwiazd na podstawie obserwacji.

Koraliki Bail′ego

Olśniewające punkty świetlne widoczne na krawędzi tarczy Księżyca podczas całkowitego zaćmienia Słońca, tuż przy początku i końcu tego zaćmienia. Wynikają one ze światła słonecznego przechodzącego przez doliny i wgłębienia na krawędzi widocznego dysku Księżyca. Uwagę zwrócił angielski astronom Francis Baily (1774-1844).

Kula ognia

Wyjątkowo jasny meteor, tradycyjnie definiowany jako taki, który pod względem jasności przewyższa planety. Ponieważ Wenus przy największej jasności osiąga wielkość -4,7, kula ognia jest obecnie ogólnie uważana za meteor o wielkości -5 lub większej. Mniej więcej jeden meteor na tysiąc zarejestrowanych to kula ognia. Niektóre roje meteorów, na przykład Geminidy, są szczególnie produktywne w postaci ognistych kul. Wśród sporadycznych meteorów kule ognia najczęściej pojawiają się wiosną. Kule ognia są wytwarzane przez większe niż przeciętne meteoroidy i zwykle są pochodzenia asteroidalnego, a nie kometarnego, a zatem są gęstsze. Wystarczająco duży obiekt nie tylko wytworzy kulę ognia, ale zostanie tylko częściowo pochłonięty podczas przejścia przez ziemską atmosferę i spadnie na powierzchnię jako meteoryt. Kula ognia, która generuje bum dźwiękowy, nazywana jest bolidem.

Korff, Serge Alexander (1906-89)

Astrofizyk, urodzony w Helsinkach w Finlandii, uciekł przed bolszewikami i prowadził badania w Mount Wilson Observatory, CalTech i New York University, badał promieniowanie kosmiczne, prowadząc obserwacje z obserwatoriów, balonów i samolotów na całym świecie.

Korolow [Koroljow], Siergiej [Siergiej, Siergiej] Pawłowicz [Pawlowitsch] (1907-66)

Konstruktor rakiet, twórca radzieckiego programu kosmicznego, urodzony w Żytomierzu w Rosji. Po pionierskich eksperymentach z rakietami w Moskwie Korolow padł ofiarą stalinowskich pogromów, ale został odwołany ze stalagu, by produkować dopalacze rakietowe na paliwo ciekłe do samolotów wojskowych. Po wojnie przejął zdobyte niemieckie pociski V-2 i opracował pierwszy międzykontynentalny pocisk balistyczny Związku Radzieckiego. Kierował projektowaniem, testowaniem, budową i startem załogowych statków kosmicznych Wostok, Woschod i Sojuz, a także bezzałogowych statków kosmicznych z serii Cosmos, Molniya i Zond. Jego tożsamość i kluczowa praca dla rosyjskiego programu kosmicznego, jako radziecki odpowiednik amerykańskiego VON BRAUNA, nie były znane na Zachodzie aż do jego śmierci.

Kraus, Jan (1910-2004)

Radioastronom, urodzony w Ann Arbor, MI, został profesorem elektrotechniki i astronomii na Ohio State University oraz dyrektorem Ohio State-Ohio Wesleyan Radio Observatory. Autor szeroko stosowanych podręczników techniki radiowej, jest wynalazcą wielu typów anten radiowych. Dokonał przeglądu nieba radiowego na centymetrowych długościach fal, sporządził mapy i skatalogował około 20 000 źródeł radiowych, w tym wiele kwazarów. Inicjator szeroko zakrojonych poszukiwań pozaziemskich sztucznych sygnałów radiowych. Poszukiwania nieoczekiwanie odkryły naturalne sygnały wąskopasmowe, zinterpretowane jako zimne, izolowane, neutralne chmury wodoru, aw 1977 roku znaleziono sygnał "WOW!" (adnotacja Jerry′ego Ehmana na wydruku komputerowym), który jako niebiański, wąskopasmowy i przerywany, zasugerował inteligentne pochodzenie. Jednak sygnał nigdy nie powrócił z tego kierunku i jest teraz przypisywany sygnałowi z tajnej sondy kosmicznej wystrzelonej z Ziemi, a nie z gwiazdy.

Kroto, Sir Harold (1939-2016)

Spektroskop, urodzony jako "Krotoschiner" w Wisbech, Cambridgeshire. Laureat nagrody Nobla w dziedzinie chemii (1996) wraz z chemikami Robertem F Curlem i Richardem E. Smalleyem "za odkrycie fulerenów". został profesorem na Uniwersytecie w Sussex. Pracował nad spektroskopią mikrofalową, mierząc i obliczając widma małych cząsteczek. Chociaż wiele takich cząsteczek nie występuje naturalnie na Ziemi, istnieją one w kosmosie i mogą być wykrywane za pomocą radioastronomii, zarówno w atmosferach gwiazd, jak iw międzygwiazdowych obłokach gazowych. Kroto był szczególnie zainteresowany bogatymi w węgiel gigantycznymi gwiazdami i zidentyfikował linie widmowe w ich atmosferach jako długołańcuchowe cząsteczki węgla i azotu, zwane cyjanopolijanami. Aby zbadać ich powstawanie, sprzymierzył się z chemikami fizycznymi Smalleyem i Curlem, a oni odtworzyli warunki panujące w gwiezdnych atmosferach w sprzęcie laboratoryjnym. Badając łańcuch zdarzeń, które mogą wytwarzać cyjanopoliny, odkryli węgiel w skupiskach 60 atomów ułożonych w strukturę przypominającą piłkę nożną zwaną buckminsterfullerene, na cześć amerykańskiego architekta R. Buckminstera Fullera, wynalazcy kopuły geodezyjnej. Oczekuje się, że podobnie jak grafit i diament, fuleren C-60 będzie składnikiem przestrzeni międzygwiezdnej, gdzie zostanie uwodorniony przez przyłączone atomy wodoru.

Kuhn, Thomas S. (1922-96)

Historyk nauki, urodzony w Cincinnati, Ohio. Opracował teorię rewolucji naukowej, która przedstawiała naukę nie jako stały postęp wiedzy, ale jako "serię pokojowych przerywników przerywanych intelektualnie gwałtownymi rewolucjami", w których jeden światopogląd jest nagle zastępowany innym. Na przykład teoria względności EINSTEINA obaliła koncepcje fizyki Newtona, a legendarne eksperymenty GALILEO obaliły teorię Arystotelesa, że ciała spadają z prędkością proporcjonalną do ich ciężaru. Ale naukowcy nie byli typowo obiektywnymi, wolnomyślicielami, twierdził Kahn. Akceptowali i zwykle odnosili swoją pracę do paradygmatu, archetypowego rozwiązania problemu. Tak więc astronomowie przez długi czas opierali się badaniom podważającym paradygmat teorii Ptolemeusza, że Słońce krąży wokół Ziemi, pomijając np. krążyć wokół Słońca. Minęło prawie 2000 lat, zanim paradygmat Ptolemeusza został nagle zastąpiony nowym paradygmatem naukowego rewolucjonisty, KOPERNIKA

Kuiper, Gerard Peter (1905-73)

Pierwszy wnioskodawca multidyscyplinarnych technik do badania Układu Słonecznego, czyli pierwszy planetolog urodzony w Harencarspel w Holandii, wykształcony w Leiden, przeniósł się do USA, gdzie został dyrektorem Yerkes Observatory i założył (1960) oraz kierował Obserwatorium Księżycowym i Laboratorium Planetarne Uniwersytetu Arizony. Wykrył spektroskopowo atmosferę metanową na satelicie Saturna Tytan oraz atmosferę dwutlenku węgla Marsa. Odkrył Mirandę (piąty księżyc Urana) i Nereid (drugi księżyc Neptuna). Zidentyfikował pas kometopodobnych szczątków na krawędzi Układu Słonecznego (pas Kuipera; zob. także KENNETH EDGEWORTH). Wybrał miejsca lądowania na Księżycu dla sond Ranger i lądowań Apollo. Jego imieniem nazwano Kuiper Airborne Observatory do astronomii w podczerwieni (szeroko używane do teledetekcji planet).

Kulik, Leonid (1883-1942)

Rosyjski badacz meteorytów, z wykształcenia leśnik. Kierował ekspedycjami mającymi na celu zbadanie uderzenia Tunguski, publikował relacje o spłaszczonych drzewach i małym kraterze

Kuo Shou Ching (1231-1316)

Chiński astronom skonstruował w Linfen (Shansi) "uproszczony instrument", moment obrotowy do obserwacji pozycji gwiazd. Nazywano go tak, ponieważ był zamontowany równikowo, dzięki czemu mógł pominąć niektóre obroty i obliczenia, które wynikały z pierwotnego projektu arabskiego, zamontowanego altazymutalnie. Instrument przetrwał w Obserwatorium Purpurowej Góry, przeniesiony do Nanjing w czasach dynastii Ming, kiedy zapomniano, że zmiana szerokości geograficznej uczyniła go bezużytecznym. Według JOSEPHA NEEDHAMA idea tego instrumentu została przekazana z powrotem przez astronomię arabską, poprzez Gemmę Frisius do Tycho Brahe, i wpłynęła na jego instrumenty i koncepcję astronomii równikowej. Shou-Ching opracowała trygonometrię sferyczną, a także stworzyła globus niebieski napędzany mechanizmem zegarowym.

Kołmogorow, Andriej Nikołajewicz (1903-87)

Matematyk, urodzony w Tambowie, w prowincji Tambow, Rosja, został profesorem w Moskwie, rozwinął teorię prawdopodobieństwa, budując ją z podstawowych aksjomatów, zastosował swoją pracę do turbulencji (jego teoria jest wykorzystywana do badania wnętrz gwiazd) i układów dynamicznych w odniesieniu do ruchu planet .

Kirkwood, Daniel (1814-95)

Astronom i matematyk, urodzony w Harford, MD, został profesorem matematyki w Delaware iw Indianie. Wyjaśnił strukturę rozmieszczenia asteroid w pasie asteroid w wyniku wpływu Jowisza. Jeśli asteroida rezonuje z Jowiszem, tj. ma okres orbitalny, który jest prostym ułamkiem (1/2, 2/3, ...) okresu Jowisza, powtarzające się w czasie zakłócenia Jowisza na asteroidzie, kiedy mają bliskie podejście wyrzuca go na ekscentryczną orbitę przecinającą Ziemię. Wynikający z tego brak asteroid z tymi okresami w pasie asteroid stał się znany jako luki Kirkwooda.

Kiddinu (340 p.n.e. -?)

Kierownik szkoły astronomicznej w Babilonie. Opracował precesję równonocy.

Kiepenheuer-Institut für Sonnenphysik

Kiepenheuer-Institut für Sonnenphysik (KIS) prowadzi eksperymentalne i teoretyczne badania procesów fizycznych zachodzących na Słońcu i wewnątrz niego. Jej siedziba znajduje się we Freiburgu w Niemczech. Liczba pracowników (naukowych, technicznych i administracyjnych) wynosi około czterdziestu. Instytut został założony w 1943 roku przez Karla-Otto Kiepenheuera i od 1978 roku nosi imię jego założyciela. KIS jest instytucją badawczą kraju związkowego Badenia-Württemberg. Głównym obiektem obserwacyjnym KIS jest teleskop z wieżą próżniową w OBSERVATORIO DELTEIDE w Izaña na Teneryfie w Hiszpanii.

Kinetyczna teoria gazów

Teoria, rozwinięta w XIX wieku, zwłaszcza przez Rudolfa Clausiusa (1822-88) i Jamesa Clerka Maxwella (1831-79), zgodnie z którą właściwości gazu (temperatura, ciśnienie itp.) Można opisać za pomocą ruchów ( i energia kinetyczna) cząsteczek zawierających gazy. Teoria ma szerokie implikacje w astrofizyce. W szczególności prawo gazu doskonałego, które odnosi się do ciśnienia, objętości, temperatury i liczby cząsteczek w gazie i które ma fundamentalne znaczenie dla teoretycznych modeli wnętrza gwiazd, jest zgodne z tą teorią.

Kirchów, Rodzina

Kirch, Gottfried (1639-1710)

Kirch, Maria Margarethe, z domu Winckelmann (1670-1720) jego żona Kirch, Christfried (1694-1740); i Kirch, Christine, jego dzieci

Rodzina astronomów i twórców kalendarzy. Gottfried Kirch urodził się w Guben (Niemcy) i nabył 4-stopowy kwadrant i kilka teleskopów, dokonując obserwacji komet, w tym komety z 1680 r., najwyraźniej pierwszej komety odkrytej za pomocą teleskopu. Odkrył, że gwiezdne chi Cygni jest zmienne i obserwował Mirę. W 1700 roku został dyrektorem obserwatorium berlińskiego i zaczął przygotowywać jego kalendarze i efemerydy. Christfried Kirch sam został dyrektorem obserwatorium w 1716 roku. Obserwował zakrycia gwiazd, zaćmienia Słońca i Księżyca, Jowisza, Saturna i kometę z 1723 roku. Maria (ur. w Panitsch, Niemcy) zainteresowała się astronomią dzięki Christophowi Arnoldowi z Sommerfeld, tzw. -nazywany "chłopem astronomicznym", astronomem samoukiem. W 1692 wyszła za mąż za Gottfrieda, współpracując z nim regularnie, dokonując obserwacji i szczególnie robiąc obliczenia. Odkryła kometę z 1702 r. Po śmierci Gottfrieda (1710 r.) nadal samodzielnie publikowała, a kiedy Christoph wrócił do Berlina, również z nim współpracowała. Ojciec, matka, syn i córka, Christine - publikowane przez Kirch efemerydy astronomiczne zasadniczo jako firma rodzinna.

Kircher, Atanazy (1602-80)

Polimat, urodzony w Geisa a.d. Ulster w Niemczech został jezuitą. Po kolejnych nominacjach akademickich podjął samodzielne studia. Napisał ogromną liczbę książek i sprzedawał wyłączne prawa do ich publikacji za dużą sumę pieniędzy, więc był prawdopodobnie pierwszym naukowcem, który mógł żyć ze sprzedaży swoich książek. Korespondował z wybitnymi astronomami, takimi jak GB RICCIOLI, GD CASSINI i HEVELIUS, i działał jako swego rodzaju tablica ogłoszeń dla ich obserwacji. W jednej książce Kircher opisuje fantastyczną podróż w kosmosie, aby omówić swoje teorie Układu Słonecznego. Przy akompaniamencie "muzyki sfer" bohaterowie podróżują do innych światów i rozmawiają z napotkanymi tam inteligentnymi formami życia. Filozofia Kirchera była mieszanką nauki i przesądów, łącząc obserwacje empiryczne z magią i religią, zapowiadając dzisiejszą popularnonaukową fantazję.

Kirchhoff, Gustaw Robert (1824-87)

Urodzony w Królewcu w Prusach (obecnie Kaliningrad, Rosja), został profesorem fizyki w Heidelbergu, gdzie współpracował z Bunsenem, później profesorem w Berlinie. Dzięki prawom elektryczności Kirchhoffa rozszerzył pracę Ohma. Pracował nad promieniowaniem ciała doskonale czarnego i analizą widma. Za pomocą praw promieniowania Kirchhoffa wyjaśnił, że ciemne linie w widmie Słońca są spowodowane absorpcją określonych długości fal, gdy światło z gorącego źródła przechodzi przez chłodniejszy gaz. Pokazał, że dany pierwiastek wytwarza ten sam charakterystyczny wzór linii emisyjnych i absorpcyjnych. To zapoczątkowało temat astrofizyki gwiazd, dzięki której można znaleźć skład, gęstość, temperaturę i inne warunki fizyczne atmosfery gwiazdy.

Klaster Karina

Grupa około 40 znanych planetoid (w tym 832 Karin), które powstały w wyniku zderzenia 25-kilometrowego ciała około 6 milionów lat temu.

Keeler James Edward (1857-1900)

Astronom, urodzony w La Salle, IL. W 1881 roku udał się z jucznym taborem mułów, wyładowanym lusterkami, teleskopami i bolometrami, na 14 495 stóp szczytu Mount Whitney w Kalifornii (najwyższe wzniesienie w sąsiednich Stanach Zjednoczonych), aby zmierzyć, niezakłócony przez atmosferę, podczerwień widmo Słońca i jego strumień, "stała słoneczna". Został dyrektorem obserwatoriów Allegheny i Lick, ustalił, że pierścienie Saturna nie są stałe, wykazując, że obracają się zgodnie z prawem KEPLERA (jak przewidział JAMES CLERK MAXWELL), sugerując, że składają się one z cząstek meteorytów na poszczególnych orbitach. Założył Astrophysical Journal w 1895 wraz z GEORGE E HALE, w pierwszym tomie którego artykuł Keelera o pierścieniach Saturna pojawił się miesiąc po wykonaniu przez niego widm!

Kapteyn Astronomical Institute

Kapteyn Astronomical Institute, University of Groningen, Holandia, specjalizuje się w obszarach struktury galaktyk i wszechświata oraz interakcji między gwiazdami a ośrodkiem międzygwiazdowym, korzystając z wielu krajowych i międzynarodowych obiektów obserwacyjnych w całym spektrum elektromagnetycznym. Specyficzne obszary badań obejmują rozmieszczenie i naturę ciemnej materii w galaktykach, soczewki grawitacyjne, astrofizykę molekularną i wielkoskalową strukturę wszechświata. Instytut Kapteyn znajduje się na terenie kampusu uniwersyteckiego (kompleks Zernike) na obrzeżach miasta Groningen w północnej części Holandii. Zostało założone pod koniec XVIII wieku przez Jacobusa Kapteyna jako "laboratorium astronomiczne", w którym mierzono i analizowano płyty pobrane z innych miejsc. Kapteyn jest twórcą nowoczesnych badań struktury galaktyki poprzez liczenie gwiazd i ojcem słynnego "Planu Wybranych Obszarów". Instytut zatrudnia obecnie około piętnastu stałych pracowników naukowych i ośmiu pracowników pomocniczych oraz średnio około pięciu doktorów habilitowanych i dwudziestu doktorantów pracujących nad rozprawami doktorskimi. Ponadto istnieje około pięćdziesięciu studentów studiów licencjackich z astronomii. Finansowanie pochodzi głównie z uniwersytetu z dodatkowymi stanowiskami na stanowiska czasowe (doktoraty i doktoranci) z Holenderskiej Organizacji Badań Naukowych NWO (Rada ds. Badań) oraz z funduszy międzynarodowych, takich jak Komisja Europejska. Kapteyn Institute jest częścią Holenderskiej Wyższej Szkoły Astronomicznej (NOVA) wraz z trzema innymi głównymi instytutami astronomicznymi na uniwersytetach w Amsterdamie, Lejdzie i Utrechcie. Kapteyn Institute dzieli swój budynek z częścią Holenderskiej Fundacji Badań Kosmicznych (SRON), która jest finansowana przez NWO i specjalizuje się w budowie oprzyrządowania dla astrofizycznych obiektów kosmicznych. Badania w Instytucie obejmują szeroki zakres zagadnień, począwszy od astrofizyki molekularnej ośrodka międzygwiazdowego, późnych stadiów ewolucji gwiazd, struktury i dynamiki galaktyk, po wielkoskalową strukturę Wszechświata. Główny punkt prac Instytutu dotyczy rozmieszczenia i natury ciemnej materii w galaktykach, najpierw poprzez obserwacje rotacji galaktyk spiralnych przy użyciu 12-centymetrowej linii widmowej neutralnego wodoru na Teleskopie Radiowym Westerbork Synthesis, a obecnie na zwiększając poziom, stosując różne formy soczewkowania grawitacyjnego. Wszystkie obiekty badawcze są na poziomie krajowym i międzynarodowym. Na Ziemi należą do nich WESTERBORK SYNTHESIS RADIO TELESCOPE i powiązana z nią European Network for Very Long Baseline Interferometry, (UK-NL-Kanada) JAMES CLERK MAXWELL TELESCOPE na falach milimetrowych, obiekty optyczne i bliskiej podczerwieni w Wielkiej Brytanii - NLISAACNEWTONGROUPOF TELESCOPES w La Palma, Wyspy Kanaryjskie i EUROPEJSKIE OBSERWATORIUM POŁUDNIOWE w Chile. Poprzez SRON i ESA dostęp zapewnia cała gama urządzeń kosmicznych, z których obecnie najważniejsze są Teleskop Kosmiczny Hubble′a oraz misja ESO Infrared Space Observatory (ISO).

Kapteyn, Jakub Korneliusz (1851-1922)

Holenderski astronom, który na Uniwersytecie w Groningen, z pomocą skazanych z pobliskiego więzienia, zmierzył klisze fotograficzne wykonane przez DAVIDA GILLA na Przylądku Dobrej Nadziei. Skompilował katalog pół miliona gwiazd południowych, z którego wyprowadził wartości gęstości gwiazd w kosmosie w funkcji odległości, jasności i klasy widmowej, rozszerzając prace Herschela (patrz RODZINA HERSCHALA). W modelu Galaktyki Kapteyna potwierdził, że Galaktyka ma kształt soczewki. Jednak jego wniosek, że Słońce znajdowało się blisko środka, był błędem spowodowanym absorpcją międzygwiazdową, która ograniczała odległość, z której mógł badać, w taki sam sposób, w jaki ktoś we mgle mógł uwierzyć, że poza kręgiem nie ma nic, co mógłby zbadać. Następnie Kapteyn zidentyfikował Wybrane Obszary, w których zaproponował, aby astronomowie na całym świecie pobrali próbki słabych gwiazd iw ten sposób sporządzili mapę Galaktyki. Projekt ten został osłabiony przez pierwszą wojnę światową i być może był zbyt duży, aby można go było ukończyć nawet w czasie pokoju, ale stymulował wiele indywidualnych odkryć. Zmierzył prędkości gwiazd i odkrył "strumień gwiazd", który okazał się przejawem rotacji Galaktyki. Odkrył gwiazdę Kapteyna, która ma drugi co do wielkości ruch własny po gwieździe BARNARDA. Udało mu się wyjaśnić rozszerzające się halo wokół Nowej Persei, odkryte przez CHARLESA DILLONA PERRINE jako lekkie echo, odbijające błysk nowej z otaczających chmur pyłu. Teleskop Kapteyn na La Palmie nosi jego imię.

Kaiser, Frederik [Fryderyk] (1808-72)

Holenderski astronom, dyrektor Obserwatorium Leiden, obserwator gwiazd podwójnych, Drogi Mlecznej i Marsa.

Kant, Immanuel (1724-1804)

Niemiecki filozof, urodzony w Królewcu, opublikował swój pogląd na wszechświat w Ogólnej historii przyrody i teorii nieba (1755), w której przedstawił swoją hipotezę mgławicową dotyczącą powstania Układu Słonecznego. Było to bardzo podobne do obecnej teorii, że Słońce i planety powstały z kondensacji obracającego się dysku materii międzygwiezdnej. Kant zidentyfikował Drogę Mleczną jako zbiór gwiazd w kształcie soczewki, krążących wokół jej centrum, jak pierścienie Saturna, i jako jeden z wielu "wyspowych wszechświatów" (to on ukuł ten termin). Zasugerował, że pływy wznoszone przez Księżyc były powodem, dla którego Księżyc zawsze przedstawiał nam tę samą stronę, a tarcie pływowe spowalniało obrót Ziemi. Filozofia Kanta jest opisana w Krytyce czystego rozumu.

Kwazar

Obiekt pozagalaktyczny (taki, który leży daleko poza granicami naszej własnej Galaktyki), który ma bardzo mały rozmiar kątowy, ale ma duże przesunięcie ku czerwieni. Ponieważ pierwszymi obiektami tego rodzaju odkrytymi na początku lat 60. XX wieku były źródła radiowe, których wygląd pokrywał się z czymś, co wyglądało jak gwiazdy, nazwano je "quasi-gwiezdnymi źródłami radiowymi". Chociaż później wykazano, że tylko około 10% obiektów tego rodzaju było w rzeczywistości silnymi nadajnikami radiowymi, a bardziej ogólny termin "obiekt quasi-gwiazdowy" (QSO) został przywołany w celu uwzględnienia wersji radiocichych, w praktyce termin "kwazar" jest szeroko stosowany do opisania obu rodzajów obiektów. Widmo kwazara zazwyczaj przedstawia linie emisyjne nałożone na nietermiczne (niegwiazdowe) widmo ciągłe (continuum). Przesunięcia ku czerwieni linii w widmach kwazarów wahają się od 0,06 do około 5, przy czym te wartości przesunięcia ku czerwieni odpowiadają prędkościom recesji w zakresie od około 6% do około 95% prędkości światła. Jeśli, jak się powszechnie przyjmuje, przesunięcia ku czerwieni sugerują, że kwazary są odległymi obiektami, które oddalają się, ponieważ podobnie jak konwencjonalne galaktyki uczestniczą w ogólnej ekspansji wszechświata zgodnie z prawem Hubble′a, to wszystkie muszą znajdować się w bardzo dużych odległościach. Aby wydawać się tak jasne jak one, pomimo ich bardzo dużych odległości, ich jasność musi wahać się od około stu do około dziesięciu tysięcy razy większa niż jasność konwencjonalnej galaktyki, takiej jak Droga Mleczna (implikowana jasność mieści się w przedziale 10³⁹-10⁴¹ watów ). Wiele kwazarów znacznie różni się jasnością (do 10 razy, a w wyjątkowych przypadkach nawet więcej) w okresach tak krótkich, jak miesiące, a nawet dni. Oznacza to, że większość ich energii jest emitowana z obszarów przestrzeni, które są bardzo małe, w niektórych przypadkach o średnicy mniejszej niż dzień świetlny. Od lat 80. wykazano, że wiele kwazarów jest otoczonych słabymi, rozmytymi plamami światła. Widma tych "rozmytych plam" zawierają gwiezdne linie absorpcyjne, co jest zgodne z ideą, że kwazary są osadzone w odległych galaktykach. Ponadto badania kwazarów, które wydają się znajdować w gromadach galaktyk, wykazały, że mają one takie same przesunięcia ku czerwieni jak te gromady, co jest zgodne z ich położeniem w bardzo dużych odległościach. Co więcej, kwazary mają ogólnie podobne cechy do aktywnych jąder galaktycznych. Promieniują silnie w szerokim zakresie długości fal, mają widmo nietermiczne, wykazują krótkoterminową zmienność, są zwarte i bardzo świecące, aw niektórych przypadkach wydają się emitować strumienie i plamy materii. W świetle tych dowodów astronomowie (z kilkoma godnymi uwagi wyjątkami) są przekonani, że kwazar jest niezwykle jasnym, aktywnym jądrem galaktycznym, tak odległym i tak bardzo jasnym w porównaniu z galaktyką, w której jest osadzony, że w większości przypadków tylko można zobaczyć zwarte jądro. Podobnie jak w przypadku innych aktywnych jąder galaktycznych, powszechnie uważa się, że źródłem energii w kwazarze jest supermasywna czarna dziura, która akreuje materię z otoczenia. Uważa się, że szerokie linie emisyjne w widmie kwazara pochodzą z gorących obłoków gazu krążących wokół centralnej czarnej dziury z prędkością do kilku tysięcy kilometrów na sekundę.

Kwadrantydy

Deszcz meteorów, który ma miejsce na początku stycznia. Jest to jeden z najbardziej płodnych, ze szczytową zenitalną stawką godzinową wynoszącą 120 w krótkim, ostrym maksimum około 12 godzin. Najjaśniejsze meteory mają niebieski lub żółto-zielony odcień. Radiant leży w konstelacji Bojote, w pobliżu jego granicy z Herkulesem. Prysznic został nazwany na cześć przestarzałego konstelacji Quadrans Muralis (Kwadrant Muralu), który zajmował ten region. Perturbacje strumienia meteorów przez Jowisza powodują, że oscyluje on w górę iw dół ekliptyki; obecna faza działalności Kwadrantydów rozpoczęła się w XVIII wieku i potrwa do 2200 roku.

Kwadratura

Pozycja planety lub Księżyca, gdy kąt, jaki tworzy ona ze Słońcem (różnica między długościami geograficznymi obu ciał niebieskich) wynosi 90°.

Ksenokrates z Chalcedonu (396-314 p.n.e.)

Filozof i matematyk, urodzony w Chalcedonie (obecnie Kadikoy, niedaleko Stambułu), Bitynii (obecnie Turcja), zastąpił Speuzypa na stanowisku szefa Akademii Ateńskiej, którą założył PLATON. Uważał, że materia składa się z niepodzielnych jednostek (i stąd wczesny atomista). Wierzył (i być może zapoczątkował ten pogląd), że ludzie mają potrójną egzystencję, umysł, ciało i duszę, i że umierają dwukrotnie, raz na Ziemi, a potem na Księżycu, kiedy umysł oddziela się od duszy i podróżuje do Słońca.

Ksenofanes z Kolofonu (ok. 570 - ok. 480 p.n.e.)

Filozof grecki, urodzony w Kolofonie. Wierzył, że Ziemia jest podstawowym elementem wszechświata, zauważając, że ponieważ muszle czasami znajdują się na szczytach gór, fizyczny układ Ziemi zmienia się w czasie.

Krajowy Ośrodek Teleskopu Australii

Australia Telescope National Facility (ATNF), utworzony w 1989 r., obsługuje Australia Telescope Compact Array, jedyną macierz radiosyntezy na półkuli południowej. Zestaw, otwarty w 1988 roku, składa się z sześciu anten o średnicy 22 m, które razem symulują pojedynczą antenę o średnicy 6 km. Znajduje się w pobliżu miasta Narrabri, około 580 km na północny zachód od Sydney. Macierz ma wysoką zdolność rozdzielczą, szerokie pasmo przenoszenia, dobre możliwości linii widmowych i możliwość dokładnego pomiaru polaryzacji do niskich poziomów. Nowe techniki zastosowane w instrumencie obejmują "mozaikowanie" dużych pól i "bramkowanie pulsarowe". Został wykorzystany do stworzenia pierwszego trójwymiarowego obrazu pola magnetycznego Jowisza i śledził ewolucję radiową pozostałości supernowej 1987A, najważniejszej supernowej czasów współczesnych. ATNF obsługuje również radioteleskop Parkes o średnicy 64 m (otwarty w 1961 r.). Najważniejszym instrumentem jest chłodzony odbiornik wielowiązkowy o średnicy 21 cm, który znajduje się w głównym ognisku teleskopu. Instrument ten został zainstalowany w 1997 roku i umożliwia prowadzenie głębokich obserwacji dużych obszarów nieba. Klaster zasilający to układ 13 belek umieszczonych na sześciokątnej siatce. Odbiornik ten był ostatnio używany do znajdowania setek nowych galaktyk, wcześniej ukrytych przez pył galaktyczny, oraz do znajdowania setek nowych pulsarów w Drodze Mlecznej. Jest również używany do przeprowadzania przeglądu HI Parkes All-Sky Survey (HIPASS), pierwszego szerokokątnego "ślepego" przeglądu mającego na celu zbadanie pobliskiego Wszechświata w 21-centymetrowym przejściu neutralnego wodoru. Trzeci teleskop ATNF to antena o średnicy 22 m, używana do obserwacji na falach milimetrowych. Znajduje się w pobliżu miasta Coonabarabran, w połowie drogi między dwoma pozostałymi obserwatoriami. Anteny ze wszystkich trzech obserwatoriów są używane razem oraz z antenami innych instytucji do bardzo długich podstawowych eksperymentów interferometrycznych. Będąc częścią CSIRO, największej krajowej organizacji badawczej w Australii, ATNF zatrudnia 135 pracowników i dysponuje rocznym budżetem operacyjnym w wysokości 13 milionów dolarów australijskich, z czego większość pochodzi bezpośrednio z CSIRO. Cele ATNF to: obsługa i rozwój Teleskopu Australijskiego jako narodowego ośrodka badawczego do użytku przez australijskich i międzynarodowych naukowców; wykorzystanie wyjątkowego położenia teleskopu na południu i zalet technologicznych w celu utrzymania jego pozycji jako światowej klasy obserwatorium radioastronomicznego; i do dalszego rozwoju wiedzy.

Kontrapozycje i kontrprzykłady

Negacja zdania P, czasami nazywana nie P, to zdanie, które jest prawdziwe, jeśli P jest fałszywe, i fałszywe, jeśli P jest prawdziwe. Ważną zasadą logiki jest to, że stwierdzenie P implikuje Q jest logicznie równoważne z nie Q implikuje nie P. Czasami łatwiej jest udowodnić związek między negacjami niż między zdaniami początkowymi i mówi się, że jest to dowód przez kontrapozycję. Użycie kontrapozycji może być skuteczne tylko wtedy, gdy stwierdzenie, które ma zostać udowodnione, jest prawdziwe. Ale w badaniach matematycznych, gdzie początkowe twierdzenia mogą być przypuszczeniami, zawsze istnieje szansa, że twierdzenie nie jest prawdziwe i nie ma na to dowodu. Jeśli wydaje się to prawdopodobne, można zastosować dwie strategie. Jednym z nich jest próba logicznego udowodnienia zaprzeczenia Q zamiast Q; drugim jest znalezienie kontrprzykładu - pojedynczego przypadku, który jest sprzeczny ze stwierdzeniem Q. Na przykład, jeśli Q jest stwierdzeniem, wszystkie liczby parzyste są podzielne przez 4, to 6 jest prostym kontrprzykładem, który obala stwierdzenie.

K-teoria

Teoria K została opracowana w latach pięćdziesiątych XX wieku i zapewnia sposób rozdzielania wiązek wektorowych w rozmaitości na różne klasy - pierścienie i grupy. Ta klasyfikacja prowadzi z kolei do jeszcze innego sposobu liczenia dziur w powierzchni topologicznej. K-teoria ma paralele z kohomologią, bardziej wyrafinowaną wersją homologii. Okazał się bardzo przydatnym narzędziem w zastosowaniach w równaniach różniczkowych, a także dostarcza teoretycznych podstaw do rozwoju dziedziny geometrii nieprzemiennej - geometrii przestrzeni, których opisy algebraiczne są nieprzemienne; innymi słowy, gdzie xy niekoniecznie jest równe yx. W fizyce teoretycznej teoria K odgrywa ważną rolę w niektórych teoriach strun, które próbują opisać podstawowe cząstki wszechświata jako wibrujące wielowymiarowe struny.

Kule

Kula to trójwymiarowy odpowiednik koła, idealnie okrągły obiekt geometryczny. Jeśli kula ma ustalony układ odniesienia, na przykład biegunową oś Ziemi, to każde położenie na jej powierzchni można opisać dwoma kątami. W przypadku Ziemi przedstawiamy je jako długość i szerokość geograficzną. Szerokość geograficzna to kąt między linią łączącą lokalizację ze środkiem sfery, znany jako a promień i oś główna. Długość geograficzna to kąt wokół osi między promieniem szerokości geograficznej a linią od określonego punktu odniesienia, takiego jak południk zerowy Ziemi. Promienie z granicy dowolnego obszaru na powierzchni kuli tworzą uogólniony stożek w środku. Rozrzut tego, zwany jego kątem bryłowym, jest miarą stosunku pola przecięcia tego stożka do całkowitego pola powierzchni kuli o promieniu 1. Ponieważ pole powierzchni kuli dana jest wzorem 4πr₂, pole powierzchni tej sfery to po prostu 4&pri;.

Kafelki Penrose′a

Kafelki Penrose to specjalna klasa płytek wykorzystująca dwa różne podstawowe kształty. Odkryte w połowie lat 70. przez brytyjskiego fizyka teoretycznego Rogera Penrose′a te aperiodyczne kafelki nie powtarzają się w sposób okresowy. Co ciekawe, te abstrakcyjne obiekty okazały się mieć naturalne zastosowanie. Na początku lat 80. naukowcy zajmujący się materiałami odkryli struktury aperiodyczne zwane quasikryształami o podobnym opisie matematycznym. Mogą być stosowane jako twarde powłoki dla innych materiałów i mają bardzo niskie tarcie. Najprostsze kafelki Penrose&prrime;a są konstruowane przy użyciu "grubego" rombu i "cienkiego" rombu jako podstawowych kształtów, jak pokazano obok. Romb to kształt o czterech równych bokach, w których każda para przeciwległych boków jest równoległa. Nie wiadomo, czy uda się znaleźć jeden kształt, który da się złożyć z takimi samymi właściwościami.

Kąty w radianach

Jako alternatywę dla tradycyjnych stopni, minut i sekund łuku, matematycy często wyrażają kąty w jednostkach zwanych radianami. W oparciu o geometrię okręgu radiany mają wiele zalet. W szczególności znacznie ułatwiają obsługę funkcji trygonometrycznych. Intuicyjne znaczenie radianów najlepiej zrozumieć, biorąc pod uwagę okrąg o promieniu 1. Kąt w radianach między dwiema liniami jest wtedy równy długości łuku między dwiema liniami utworzonymi przez okrąg o promieniu 1, wyśrodkowany na przecięciu naszych dwóch linii . Ponieważ obwód koła jest określony wzorem C = 2πr, jeśli r = 1, to C = 2π. Dlatego część x okręgu ma kąt &thet; radianów, gdzie θ = 2πx. Na przykład pocięcie koła na cztery równe segmenty daje kąt prosty równy 2π pomnożonemu przez , czyli radiany.

Klątwy i mity

•  Najsłynniejsza klątwa egipska dotyczy odkrycia grobowca Tutanchamona. Carter podobno znalazł tabliczkę z napisem "Śmierć skrzydłami zabije tego, kto zakłóci spokój faraona".
•  Nie odnaleziono nigdy śladu po tabliczce, ale wielu osób związanych z wyprawą Cartera zmarło w tajemniczych okolicznościach. Kilka miesięcy po otwarciu grobowca lord Carnarvon zmarł w wieku 57 lat. Dokładną przyczyną śmierci była infekcja wywołana ukąszeniem owada.
•  Plotki o klątwie mumii podsyciły się, gdy mumia Tutanchamona została odpakowana w 1925 roku. Okazało się, że ma ranę na lewym policzku w tej samej pozycji, co śmiertelne ukąszenie owada na Carnarvonie.
•  Do roku 1929 jedenaście osób związanych z odkryciem grobowca zmarło z przyczyn nienaturalnych, w tym osobisty sekretarz Cartera i jego ojciec.
•  Ojciec Cartera popełnił samobójstwo, zostawiając notatkę, która brzmiała: "Naprawdę nie mogę znieść więcej okropności i prawie nie widzę, co dobrego mam tu do zrobienia, więc odchodzę".
•  Mikrobiolodzy zidentyfikowali kilka potencjalnie niebezpiecznych zarodników znalezionych w starożytnych grobowcach.
•  Naukowcy noszą teraz sprzęt ochronny, taki jak maski i rękawiczki podczas rozpakowywania mumii.
•  Teksty piramid z piątej dynastii zawierają klątwę grobową. Brzmi on: "Jeśli chodzi o każdego, kto położy palec na tej piramidzie i tej świątyni, które należą do mnie i mojej ka, … zostanie wygnany, ten, który zje samego siebie".
•  Klątwa została również znaleziona przy wejściu do grobowca Petety w Gizie. Zaczyna się: "Słuchajcie wszyscy! Kapłan Hathor pobije dwukrotnie każdego z was, którzy wejdą do tego grobowca lub wyrządzą mu krzywdę".
•  Stela należąca do Sarenputa I, nomarchy (gubernatora prowincji) pod Senusretem I, ma wypisaną klątwę: Jak na każdego burmistrza, każdego księdza-płakana, każdego skrybę i każdego szlachcica, który weźmie (ofiarę) od posągu, jego ramię będzie odcięte jak tego byka, jego szyja będzie skręcona jak ptak, jego urząd nie będzie istniał.


Kamień z Rosetty

•  Kamień z Rosetty to kawałek granitowej skały pokryty starożytnym pismem. Chociaż nie wygląda to imponująco, zawierał klucz do tajemnic starożytnego Egiptu.
•  Stela została zapisana w 196 r. p.n.e. dekretem wydanym w mieście Memfis. Odkryto go w małej wiosce w delcie zwanej Rosetta (el-Rashid).
•  Egiptolodzy byli podekscytowani kamieniem, ponieważ jego inskrypcja została napisana w trzech różnych językach - hieroglificznym, demotycznym i greckim. Ponieważ rozumiano starożytną grekę, oznaczało to teoretycznie możliwość rozszyfrowania tekstu przez porównanie języków.
•  Kamień z Rosetty został znaleziony przez zespół naukowców Napoleona w 1799 roku. Francuski przywódca polecił rozesłać odlewy gipsowe naukowcom w całej Europie w nadziei, że ktoś zdoła rozszyfrować napis.
•  Kiedy Napoleon został pokonany przez Brytyjczyków, Kamień z Rosetty trafił do British Museum. Tam europejscy eksperci zdali sobie sprawę, że królewskie imiona, które mogli zrozumieć w alfabecie greckim, były tymi samymi imionami, które zostały ujęte w owalach (kartuszach) w piśmie hieroglificznym.
•  Za rozszyfrowanie tekstu demotycznego odpowiedzialny był egiptolog Thomas Young. Był w stanie rozszyfrować imiona Ptolemeusza i Kleopatry.
•  Hieroglificzny kod został złamany przez młodego francuskiego uczonego, Jean Francois Champollion. W 1822 zorientował się, że hieroglify były w rzeczywistości raczej fonetycznym niż czysto obrazkowym pismem.
•  Champollion opublikował książkę Lettre a M. Dacier, aby ogłosić swoje odkrycie niedowierzającemu światu w 1822 roku. Dwa lata później napisał kolejną książkę, w której przedstawił koncepcje pisma hieroglificznego.
•  Teraz wiemy, że Kamień z Rosetty został napisany przez grupę kapłanów, aby uczcić faraona. Scenariusz wychwala dobre rzeczy, które zrobił dla ludu Egiptu.


Kapłani

•  Faraon był arcykapłanem Egiptu i jedynym kapłanem, któremu pozwolono być przedstawianym w świątyniach. Do opieki nad świątyniami zatrudniono tysiące pomniejszych kapłanów.
•  Główną rolą kapłana była opieka nad świątynią. Skrybowie byli zwykle mianowani kapłanami, a w wielu przypadkach stanowisko to stawało się dziedziczne.
•  Faraona wspierał naczelny kapłan, czyli "pierwszy prorok". "Drugi prorocy" dbali o gospodarkę świątyni. Niższe stany (kapłani Wab) zajmowały się bardziej służalczymi obowiązkami, takimi jak sprzątanie.
•  Dokumenty i dzieła sztuki mówią nam, że były kapłankami aż do Nowego Królestwa. Wiele z nich służyło jako kapłanki bogini Hathor.
•  Zwykli Egipcjanie nie mieli wstępu do wewnętrznych obszarów świątyń, a świątynne wizerunki bogów oglądali tylko podczas procesji świątecznych. Złożyli ofiary bogom na dziedzińcach zewnętrznej świątyni.
•  Kapłanom płacono ofiarami w świątyni. Uważano, że ich esencja została pochłonięta przez bogów, ale kapłani jedli substancję fizyczną. Większość księży pracowała w systemie zmianowym.
•  Niektórzy księża posiadali specjalistyczne umiejętności i wiedzę. W niektórych częściach Egiptu znający się na astronomii "kapłani godzinni" zostali poproszeni o ustalenie, kiedy odbywały się najważniejsze święta.
•  Kapłani musieli myć się dwa razy w ciągu dnia i dwa razy w nocy. Musieli też być gładko ogoleni, bez włosów na ciele i obrzezani. Nie wolno im było nosić wełny ani skóry.
•  Chociaż wiedza religijna nie była warunkiem koniecznym do wstąpienia do kapłaństwa, obowiązywały surowe zasady rządzące zawodem, a księżom zabroniono dyskutować o tym, co się dzieje wewnątrz świątyni.


Kupowanie i sprzedawanie

•  Handel odbywał się poprzez handel wymienny - towary były wymieniane na przedmioty o równoważnej wartości zamiast pieniędzy. Wartość towarów byłaby podawana w postaci ich ekwiwalentu wagowego dla rodzaju miedzi zwanego deben.
•  Sprzedaż zarejestrowana na kamieniu zapewnia wgląd w kursy walut. To nigdy nie było stałe, ponieważ wartość czegoś zależała od jego dostępności.
•  Na targowiskach w miastach, wsiach i na nabrzeżach spotykali się ludzie, by wymieniać się towarami. Byli też często odwiedzani przez komiwojażerów, którzy chcieli odebrać ciekawy towar.
•  Monety obce zostały wprowadzone do Egiptu w V wieku p.n.e. W IV wieku p.n.e. Egipcjanie zaczęli bić własne monety.
•  Pożyczanie pieniędzy było dość powszechne. Czasami były to pożyczki nieformalne - innym razem były to oficjalne pożyczki z oprocentowaniem sięgającym nawet 200 procent!
•  Już w okresie przeddynastycznym kupcy kupowali egzotyczne przedmioty, aby przywieźć je do Egiptu, w tym skóry lamparta, ogony żyraf, małpy, kość słoniową i złoto.
•  Wojsko organizowało międzynarodowe wyprawy handlowe. Były one często niebezpieczne. Wyprawa Hatszepsut do Punt trwała ponad trzy lata.
•  Historycy nie są do końca pewni, gdzie znajdowała się kraina Punt. Uważa się, że znajdował się w rejonie rzeki Atbara w dzisiejszej Etiopii.
•  Starożytni Egipcjanie zwykle handlowali z sąsiednimi krajami wzdłuż Morza Śródziemnego i Nilu na południu. W różnym czasie zakładali szlaki handlowe na Cypr, Kretę, Grecję, Syro-Palestynę, Punt i Nubię.
•  Kupcy greccy byli tak regularnymi gośćmi Egiptu, że pozwolono im założyć własne miasto w delcie Nilu.


Kwiaty i drzewa

•  Egipcjanie wierzyli, że kwiaty mają szczególne właściwości. Myśleli, że ich zapach pochodzi od bogów. Kadzidła z kwiatów używano na pogrzebach oraz w rytuałach świątynnych.
•  Mężczyźni i kobiety używali perfum z lilii i kwiatów lotosu. Na specjalne okazje zakładano kołnierze i nakrycia głowy z płatków kwiatów.
•  Kwiaty były często symboliczne i miały różne znaczenia. Kwiat lotosu symbolizował odrodzenie, a papirus symbolizował dobrobyt i jedność Górnego i Dolnego Egiptu.
•  Drzewa zapewniały cień przed palącym słońcem. Gatunki takie jak palma rosły chętnie na żyznej glebie Doliny Nilu i dostarczały owoców, drewna i schronienia.
•  Wokół świątyń egipskich rosły drzewa oliwne. Stanowiły źródło oliwy do lamp potrzebnych do wielu świątyń.
•  Drewno dobrej jakości nie było łatwo dostępne dla starożytnych Egipcjan. Większość rodzimych gatunków, takich jak akacja i jawor, była niewielka i wolno rosnąca. Były mało przydatne do budowy.
•  Aby rozwiązać ten problem, drewno sprowadzano od Starego Państwa, w tym cedr i sosnę z Libanu oraz heban z Afryki.
•  Starożytni Egipcjanie kojarzyli wiele drzew z bogami i życiem pozagrobowym. Hathor była nazywana "panią sykomory".
•  Drzewa były czasami wiązane z czasem trwania rządów faraona. Znaleziono płaskorzeźby przedstawiające bogów Thota i Seszata wpisujących na liściach zaginionego drzewa liczbę lat panowania faraona.
•  Symbol gałązki palmy daktylowej był używany w hieroglifach na oznaczenie słowa "rok".


Kara

•  W społeczeństwie egipskim kary były surowe. Na przykład fałszerzom odcięto ręce, a nieposłusznych żołnierzy poproszono o zadośćuczynienie, dokonując heroicznych czynów.
•  Jedna z najsurowszych kar była przeznaczona dla rabusiów grobów, a zwłaszcza tych, którzy zostali przyłapani na kradzieży królewskich grobowców. Oficjalną karą było spalenie żywcem lub nabicie na pal i pozostawienie na śmierć.
•  Kolejną karą było wygnanie do odległej oazy na Pustyni Zachodniej. Jest mało prawdopodobne, że kiedykolwiek uciekniesz, ponieważ nie było praktycznego sposobu na pokonanie ogromnej przestrzeni piasku.
•  Wielu Egipcjan wierzyło, że nie ma czegoś takiego jak ucieczka i sprawiedliwości i że nawet jeśli unikniesz kary na Ziemi, zostaniesz ukarany w życiu pozagrobowym.
•  W Egipcie nie było więzień długoterminowych. Przestępcy byli skazywani na kary więzienia w ciężkich obozach pracy, gdzie musieli ciągnąć ogromne kamienne płyty przez pustynię.
•  Kiedy przestępca został ukarany, ucierpiała również ich rodzina. Jeśli mężczyzna popełnił przestępstwo porzucenia służby wojskowej, mógł zostać uwięziony wraz z całą rodziną.
•  Przestępstwa rzadko były wybaczane we wczesnych okresach historii Egiptu. Wydaje się, że w późniejszych latach ułaskawienia były używane dość często.
•  Czasami ludzie byli karani po śmierci. Podobno Tetiego zamordowali ochroniarze, więc ich imiona zostały wydrapane z ich grobów, a posągi na ich grobach zostały zniszczone.
•  Starożytni Egipcjanie wierzyli, że duchy można ukarać. Duch uznany za winnego bycia wrogiem Ra mógł zostać ugotowany w kotle lub spalony w jeziorze ognia.


Kobiety w społeczeństwie

•  Wszystkie najważniejsze stanowiska w starożytnym Egipcie zajmowali mężczyźni. Od kobiet oczekiwano, że zapewnią stabilne środowisko rodzinne.
•  Kobiety wykonywały wiele prac rolniczych w starożytnym Egipcie.
•  Egipcjanki zwykle mogły swobodnie poruszać się publicznie bez towarzystwa eskorty. Prawo nie wymagało od nich noszenia welonów.
•  Egipcjanki mogły nabywać majątek i majątek na kilka sposobów. Zazwyczaj dawane były w prezencie lub odziedziczone po rodzicach lub mężu.
•  Zgodnie z egipskim prawem majątkowym, kobieta miała prawo do jednej trzeciej całego majątku, który para zgromadziła od czasu ślubu.
•  Jeśli kobieta wniosła do małżeństwa własność prywatną, pozostawała ona jej własnością, chociaż mąż często mógł z niej swobodnie korzystać. W przypadku rozwodu jej majątek musiał zostać jej zwrócony wraz z ewentualną ugodą rozwodową.
•  Po ślubie kobiety cieszyły się ochroną prawną, która była niemal bezkonkurencyjna w starożytnym świecie. Jeśli żona była źle traktowana, mogła się rozwieść z mężem. Mogła wtedy ponownie wyjść za mąż.
•  Kobiety odgrywały wiele ról w społeczeństwie. Na najwyższym końcu skali społecznej mogli to być faraonowie, wdowy królowe i regenci. Większość zwykłych kobiet miała opiekować się rodziną i domem, ale niektóre działały jako gospodynie domowe, służące, robotnice lub robotnice wykwalifikowane.
•  Kobiet zwykle nie uczono czytać i pisać. Tylko od jednego do pięciu procent kobiet było piśmiennych między Starym Królestwem a Okresem Późnym.


Kolonialny Egipt

•  W 1798 r. w Egipcie wylądował francuski przywódca Napoleon Bonaparte. Pokonał armię Mameluków w bitwie pod piramidami, ale jego flota została z kolei pokonana przez Brytyjczyków, dowodzonych przez admirała Nelsona. Francuzi opuścili Egipt zaledwie trzy lata później.
•  W tym okresie zamieszania Mohammad Ali, oficer pochodzenia albańskiego, wystąpił, by przejąć kontrolę nad Egiptem. W 1801 r. sułtan osmański nadał mu tytuł "paszy" i zainicjował program modernizacji.
•  Ali zaczął wykorzeniać wszelkie wpływy Mameluków w Egipcie. Podbił także Sudan, Palestynę i Syrię - choć nie udało mu się podbić Grecji.
•  W 1831 r. siły europejskie interweniowały, aby zapobiec obaleniu przez Alego sułtana Turcji, ale egipski przywódca przejął kontrolę nad Syrią i Kretą.
•  Po śmierci Alego kontrolę nad Egiptem przejęli jego bratanek Abbas w 1848 r., a następnie jego synowie Said (1854-1863) i Ismail (1863-1879). Za panowania Ismaila otwarto Kanał Sueski.
•  Pod koniec XIX wieku kraj był zadłużony. W 1876 r. finansami Egiptu powierzono angielsko-francuską komisję. Ismail został usunięty przez sułtana za niekompetencję, a jego synem Tawfikem Paszą został wyznaczony dowództwo. Kiedy armia egipska zbuntowała się, Tawfik wystosował bezpośredni apel do Wielkiej Brytanii o pomoc. W odpowiedzi zajęli Egipt w 1882 roku.
•  Chociaż siłom brytyjskim udało się przywrócić porządek w Egipcie, ich obecność wzbudziła gorzkie urazy. W 1918 roku Wafd, egipska partia nacjonalistyczna kierowana przez Saada Zaghlula, zażądała niepodległości. W 1922 Wielka Brytania niechętnie wycofała się z Egiptu.
•  Po usunięciu Brytyjczyków król Fuad I ustanowił pierwszą konstytucję Egiptu jako monarchię parlamentarną.
•  Egipt dołączył do Ligi Narodów w 1937 roku.


Kleopatra VII

•  Kleopatra to imię siedmiu królowych ptolemejskich. Najbardziej znana była Kleopatra VII. Ona i jej przyrodni brat Ptolemeusz XIII rządzili Egiptem od 51 r. p.n.e.
•  Ptolemeusz odsunął swoją siostrę od władzy, ale Kleopatra wezwała jej bliskiego sojusznika, rzymskiego generała Juliusza Cezara. Ptolemeusz XIII zginął w wojnie domowej.
•  Juliusz Cezar wjechał do Egiptu i uczynił królową Kleopatrę, chociaż musiała dzielić tron z innym bratem, Ptolemeuszem XIV.
•  Po powrocie Cezara do Rzymu Kleopatra urodziła syna. Nazwała go Cezarionem, twierdząc, że Cezar jest jego ojcem. Kiedy zmarł jej przyrodni brat, Kleopatra uczyniła Cezariona swoim współwładcą.
•  Poddani Kleopatry bardzo ją podziwiali i sposób, w jaki rządziła krajem, porównując ją do bogini Izydy, również samotnej matki.
•  Kleopatra słynie z katastrofalnego romansu z rzymskim generałem Markiem Antoniuszem. Obiecał poślubić siostrę cesarza rzymskiego Oktawiana, a jego romans z Kleopatrą miał zakończyć się tragedią.
•  Kleopatra i Marek Antoniusz mieli troje dzieci. Użyła swojego wielkiego bogactwa, aby opłacić jego armie. W zamian Marek Antoniusz uczynił Aleksandrię stolicą nowego niezależnego imperium egipskiego, rządzonego przez Kleopatrę i jej dzieci, w akcie zwanym Darowiznami Aleksandrii.
•  Antoniusz działał bez pozwolenia rządu rzymskiego, więc wkrótce wybuchły zaciekłe walki. Antoniusz i Kleopatra zostali pokonani w bitwie pod Akcjum przez rzymskiego cesarza Oktawiana.
•  Antoniusz zabił się, gdy Oktawian zbliżył się do Aleksandrii. Kleopatra popełniła samobójstwo wkrótce potem. Cezarion został zamordowany, a Egipt został włączony do Cesarstwa Rzymskiego.
•  Pałac Kleopatry został znaleziony pod wodą w Aleksandrii. Jest nadzieja, że jej grób zostanie odnaleziony i może zawierać szczątki królowej.


Koordynacja pionowa

metoda kontrolowania pracy podwładnych poprzez uprawnienia, zasady i polityki oraz systemy planowania i kontroli.

Koordynacja pozioma

Metoda komunikacji wewnętrznej. Przykłady obejmują: spotkania, zespoły zadaniowe i sieci.

Kluczowe Kompetencje

Unikalne produkty lub cechy, które sprawiają, że Twoja organizacja odnosi sukces - te, które odróżniają ją od innych.

Kupowanie udziału w rynku

Sprzedaż większej liczby takich samych produktów lub usług na aktualnym rynku docelowym, odbierając tych klientów konkurencji. Wymaga zwiększenia wydatków na promocję lub obniżenia ceny.

Koncentracja na marce

Szersza definicja Twojej firmy niż tylko koncentracja na produkcie. Koncentracja na marce wyobraża sobie korzyści. Na przykład Standard Oil nie sprzedaje już benzyny, ale raczej dostarcza energię. Encyclopaedia Britannica przeszła od sprzedaży encyklopedii do dystrybucji informacji.

Kim był faraon?

•  ( Termin "faraon" ("per-aa") był pierwotnie używany do opisania dworu królewskiego, ale od czasów Nowego Królestwa był używany w odniesieniu do samego króla.
•  Niezwykłe było, aby kobieta samodzielnie rządziła Egiptem. Królową nazywano "Wielką Królewską Żoną". Hatszepsut i Nefertiti były wyjątkami od tej reguły.
•  Starożytni Egipcjanie wierzyli, że faraon był bogiem Horusem w ludzkiej postaci. Nie można było zwracać się do niego bezpośrednio po imieniu. Faraon był przedstawicielem bogów i dbał o harmonię wszechświata.
•  Nikt inny w rządzie starożytnego Egiptu nie miał większej władzy niż faraon. Był odpowiedzialny za prawo i porządek, handel i przemysł oraz opodatkowanie ziem świątynnych i prywatnych posiadłości.
•  Był długi okres szkolenia na faraona. Książę musiał popracować nad swoimi umiejętnościami wojskowymi i sportowymi, a następnie mieć nadzieję na przekonanie faraona, by przyjął go jako swojego "współregenta". Kiedy zmarł faraon, kontrola przechodziła na jego współregenta.
•  Faraon był religijną głową państwa. Odprawiał wiele ceremonii religijnych i był honorowym arcykapłanem każdej świątyni.
•  Wierzono, że faraonowie byli jedynymi ludźmi, którzy mogli zbliżyć się i dotknąć bogów. Faraonowie to jedyni ludzie ukazani, którzy składają ofiary bogom na malowidłach ściennych świątyni.
•  Faraon był także głową egipskiego systemu prawnego. Jeśli Egipcjanin czuł, że został skrzywdzony, mógł zwrócić się bezpośrednio do faraona o sprawiedliwość.
•  Jednym z obowiązków faraona była ochrona Egiptu przed jego wrogami. Niektórzy faraonowie, tacy jak Totmes III, faktycznie poprowadzili armię egipską do bitwy.


Kardynalność i policzalność

Kardynalność skończonego zbioru A, zapisanego |A|, to liczba różnych elementów w nim zawartych. O dwóch zbiorach, skończonych lub nieskończonych, mówi się, że mają tę samą liczność, jeśli ich elementy można umieścić w zgodności jeden do jednego. Oznacza to, że elementy każdego zestawu można łączyć w pary, przy czym każdy element jest powiązany dokładnie z jednym elementem w drugim zestawie. Zbiory policzalne to zbiory, których elementy można oznaczyć liczbami naturalnymi. Intuicyjnie oznacza to, że elementy zestawu mogą być wymienione, chociaż lista może być nieskończona. Matematycznie oznacza to, że zbiór można umieścić w korespondencji jeden do jednego z podzbiorem liczb naturalnych. Ma to zaskakujące konsekwencje. Na przykład ścisły podzbiór policzalnego zbioru może mieć taką samą liczność jak sam zbiór. Zatem zbiór wszystkich liczb parzystych ma taką samą liczność jak zbiór liczb kwadratowych, który ma taką samą liczność jak liczby naturalne. Mówi się, że wszystkie są policzalnie nieskończone.


Kwadraty, pierwiastki kwadratowe i potęgi

Kwadrat dowolnej liczby x jest iloczynem samej liczby, oznaczony jako x². Pojęcie to wywodzi się z faktu, że pole powierzchni kwadratu (o równych bokach) jest długością boku pomnożoną przez siebie. Kwadrat dowolnej liczby niezerowej jest dodatni, ponieważ iloczyn dwóch liczb ujemnych jest dodatni, a kwadrat zerowy wynosi zero. I odwrotnie, każda liczba dodatnia musi być kwadratem dwóch liczb, x i -x. To są jego pierwiastki kwadratowe. Mówiąc bardziej ogólnie, mnożenie przez siebie liczby x n razy daje x do potęgi n, zapisanej xⁿ. Potęgi mają swoje własne reguły kombinacji, które wynikają z ich znaczenia: xⁿ × x^m = x^n+m, (xⁿ)^m = x^nm, x⁰ = 1, x¹ = x i x^-1 = 1/x .Z wzoru (xⁿ)^m = x^nm wynika również, że pierwiastek kwadratowy z liczby można traktować jako liczbę podniesioną do potęgi połowy, tj. √x = x^1/2


Kim byli Egipcjanie?

•  Egipt leży w północno-wschodniej Afryce. Rzeka Nil przepływa przez kraj i do Morza Śródziemnego przez Deltę, tworząc długą, żyzną dolinę.
•  Ludzie żyli na tym obszarze od epoki kamienia, a współcześni ludzie przybyli około 60 000 lat temu.
•  Około 8000 p.n.e. klimat Afryki Północnej zaczął się zmieniać. Krajobraz stał się bardziej suchy, a klimat mniej gościnny. Natomiast dolina Nilu była obszarem obfitującym w żywność i wodę.
•  Mieszkańcy Chartumu przybyli do Egiptu około 6000 p.n.e. Jako pierwsi udomowili bydło i uprawiali zboże w Dolinie Nilu. Niektóre z ich spektakularnych rzeźb naskalnych można zobaczyć w Muzeum Nubijskim w Asuanie.
•  Około 5000 p.n.e. na całym świecie zaczęła rozwijać się seria cywilizacji, skupionych wokół głównych dolin rzecznych - Indusu w Indiach, Tygrysu-Eufratu na Bliskim Wschodzie, Żółtej Rzeki w Chinach i Nilu w Egipcie.
•  Pierwsi osadnicy w starożytnym Egipcie przybyli prawdopodobnie z innych części Afryki, takich jak Libia i Nubia, a także z Palestyny i Syrii. Mieszkaliby w prostych lepiankach nad brzegiem Nilu.
•  Do osadników tych 2000 lat później dołączyli ludzie przed ucieczką z suchych warunków współczesnego południowego Iraku. Przyciągnęłyby ich także żyzne gleby, regularne zaopatrzenie w wodę i obfitość dzikiej przyrody, które były cechami starożytnego Egiptu.
•  Okres od założenia tych osad do początku zjednoczenia Górnego i Dolnego Egiptu w 3100 r. p.n.e. znany jest jako era przeddynastyczna.
•  Historycy nie są pewni, jak doszło do końca ery predynastycznej. Mogło to być spowodowane inwazją z Azji, ale bardziej prawdopodobne jest, że czynniki wewnętrzne spowodowały stopniowe zjednoczenie Egiptu.


Konfucjusz

•  Konfucjusz jest najsłynniejszym myślicielem i nauczycielem w historii Chin.
•  Konfucjusz to imię używane przez Europejczyków. Chińczycy nazywali go Kongzi lub K′ung-Fu-Tzu. Konfucjusz urodził się w Lu, obecnie prowincji Szantung, w 551 p.n.e., tradycyjnie 28 września, a zmarł w 479 p.n.e.
•  Konfucjusz opanował do perfekcji sześć sztuk chińskich - rytuał, muzykę, łucznictwo, wożenie zaprzęgami, kaligrafię (pisanie) i arytmetykę - i stał się znakomitym nauczycielem.
•  Konfucjusz był pierwszą osobą w Chinach, która argumentowała, że wszyscy ludzie powinni być kształceni, aby uczynić świat lepszym miejscem, a nauczanie może być sposobem na życie.
•  W średnim wieku Konfucjusz służył jako minister króla Lu. Miał wysoce moralne podejście do służby publicznej. Powiedział mężom stanu tę złotą zasadę: "Nie rób innym tego, czego nie chciałbyś, żeby zrobili tobie".
•  Król Lu nie był zainteresowany ideami Konfucjusza, więc Konfucjusz udał się na wygnanie, a za nim jego uczniowie.
•  Po jego śmierci idee Konfucjusza zostały rozwinięte przez nauczycieli takich jak Mencjusz (390-305 p.n.e.) i Xunzi (C.250 p.n.e.) w sposób na życie zwany konfucjanizmem. Do niedawna dominował on w chińskim życiu.
•  W tym samym czasie co Konfucjusz mógł mieszkać człowiek zwany Lao-Tse. Lao-Tse napisał Tao Te Ching, podstawę religii taoistycznej.
•  Tao Te Chingtells of theTao (Drogi) - podstawowa jedność natury, która czyni wszystko tym, czym jest.


Kleopatra

•  Kleopatra (69-30 p.n.e.) była ostatnią macedońską królową Egiptu. Pochodziła od Ptolemeusza, generała Aleksandra Wielkiego, który po śmierci Aleksandra został królem.
•  Kleopatra mogła być piękna. Z pewnością była inteligentna, urocza A: i bardzo zdeterminowana.
•  Kleopatra została królową w 51 p.n.e., kiedy zmarł jej ojciec. Jej dziesięcioletni brat Ptolemeusz został królem.
•  Strażnicy Ptolemeusza przejęli władzę i wypędzili Kleopatrę. Została przywrócona na tron przez wojska rzymskie Juliusza Cezara
. •  Legenda głosi, że Kleopatra została dostarczona Cezarowi zwinięta w dywan. Jakakolwiek była prawda, zakochał się w niej, a ona miała z nim syna, Cezariona.
•  Cezar zaprosił Kleopatrę i Cezariona do Rzymu, gdzie przebywała do 44 p.n.e., kiedy Cezar został zamordowany.
•  Rzymski generał Marek Antoniusz udał się do Kleopatry po jej wsparcie w jego staraniach o władzę w Rzymie. On też się w niej zakochał. Później pobrali się i mieli troje dzieci.
•  Marek Antoniusz wrócił do Rzymu, aby zawrzeć polityczny ślub z Oktawią, siostrą Oktawiana. Ale wkrótce wrócił do Kleopatry.
•  Marek Antoniusz i Kleopatra byli ambitni i dążyli do przejęcia wschodniego Cesarstwa Rzymskiego. Ale ich armie zostały pokonane w bitwie pod Akcjum u wybrzeży Grecji w 31 pne przez siły Oktawiana (później Cezara Augusta).
•  Gdy Oktawian ścigał ich do Aleksandrii, Kleopatra rozniosła pogłoski, że nie żyje. W rozpaczy Mark Antoniusz dźgnął się. Zmarł w jej ramionach. Kleopatra próbowała zawrzeć pokój z Oktawianem, ale nie udało się. Odebrała sobie życie, kładąc na piersi jadowitego węża.


Kalifowie

•  Kalifowie byli władcami islamu. Słowo kalif oznacza "następcę" i wszyscy mieli być następcami Mahometa po jego śmierci w roku 632.
•  Pierwszym kalifem był teść Mahometa, Abu Bakr. Potem przyszli Umar, Uthman i Ali.
•  Pierwszych czterech kalifów nazywa się Rashidun ("doskonały"), ponieważ byli jedynymi kalifami akceptowanymi przez wszystkich.
•  Kiedy Ali zmarł w 661, islam został rozdarty przez wojnę domową. Niektórzy muzułmanie, zwani szyitami, postrzegali jako przywódców tylko następców Alego, imamów. Większość muzułmanów podążała za rodziną Umajjadów, która została kalifami w Damaszku.
•  14 kalifów Umajjadów rozszerzyło Imperium Islamskie poprzez podboje przez Afrykę Północną i Hiszpanię. Ale okazało się to dla nich zbyt wielkim wyzwaniem.
•  W roku 750 ostatni kalif Umajjadów, Marwan II, został pobity w bitwie pod Wielkim Zabem przez rywalizujących Abbasydów, którzy byli potomkami wuja Mahometa.
•  38 kalifów Abbasydów zwróciło swoje oczy na wschód i utworzyło nową stolicę w Bagdadzie, który wkrótce stał się najbogatszym miastem na świecie.
•  Za Abbasydów islam zasłynął z nauki, nauki i sztuki, zwłaszcza w czasach Haruna al-Raszida.
•  Jeden z Umajjadów uciekł, by założyć konkurencyjny kalifat w Hiszpanii (756-1031).
•  Potomkowie Fatimy, córki Mahometa, zostali kalifami w Egipcie, tworząc wielkie miasto Kair.


Karol Wielki

•  W 732 przywódca frankoński (wczesnofrancuski) Karol Martel powstrzymał wielką muzułmańską inwazję na Europę w bitwie pod Tours w środkowej Francji.
•  Syn Martela, Pepin Krótki, upewnił się, że jego rodzina utrzyma władzę w królestwie Franków. W 768 r. syn Pepina, Karol Wielki został królem Franków.
•  Karol Wielki (742-814) był największym władcą europejskim przez 1000 lat po upadku Rzymu.
•  Imię Karola Wielkiego oznacza Karola Wielkiego.
•  Karol Wielki był wielkim dowódcą wojskowym, biorąc swoje armie na 53 udane kampanie. Odniósł zwycięstwa z Maurami w Hiszpanii oraz z Sasami i Awarami w Europie Środkowej.
•  Do 796 Karol Wielki stworzył imperium łączące Francję, Niemcy, północne Włochy i północną Hiszpanię.
•  Karol Wielki był chrześcijaninem, a w roku 8OO papież uczynił Karola Wielkiego cesarzem rzymskim.
Karol Wielki był wielkim władcą, który ustanowił skuteczny system prawny i wprowadził ideę ławy przysięgłych w procesach.
•  Karol Wielki znał łacinę, niemiecki i grekę i zachęcał do nauki, wspomagany przez wielkiego nauczyciela Alcuina.
•  Szkoła pałacowa w stolicy Karola Wielkiego Akwizgranie była najważniejszą szkołą w Europie.
•  Po jego śmierci narosło wiele legend o Karolu Wielkim. Wiemy, że musiał mieć potężną osobowość. Jeden naoczny świadek powiedział: "Miał szerokie i silne ciało niezwykłego" wzrost... i szedł zdecydowanym krokiem i zachowywał się jak mężczyzna.


KWINTAZJUSZ z Carales (zm. po 314). : Był pierwszym znanym biskupem Cagliari: wraz ze swoim prezbiterem Ammoniuszem pojawia się wśród sygnatariuszy kanonów Soboru w Arles w 314 r., zwołanego przez Konstantyna w celu rozstrzygnięcia sporu między Caecilianem i Donatystami oraz tymi, którzy wysłali list do papieża Sylwestra przy tej samej okazji
KWIRYK. : Święty i męczennik, który prawdopodobnie zginął podczas prześladowań Dioklecjana (303-305). KWIRYK był dzieckiem w wieku zaledwie trzech lat, które było jednak zdolne do wygłaszania przemówień i czynienia cudów, gdy został zabity na rozkaz sędziego, na oczach swojej matki Julii. Źródła hagiograficzne nie są jednak zgodne co do jego tragicznego końca. Łatwo zauważyć różnice pomiędzy Martyrologium Hieronima, Martyrologium Rzymskim i Synaksarionem Konstantynopola i Passio , być może tekstem apokryficznym , który został mu dedykowany; mógł zostać zabity 16 czerwca lub 15 lipca w Antiochii lub Tarsie w Cylicji wraz z 404 towarzyszami, lub jakaś liczba między 54 a 11 504! Niemniej jednak, pomimo tych rozbieżności, które nawet w starożytności musiały być dobrze odnotowane , kult Kwiryka nagle ustał na Wschodzie, a począwszy od V w., kiedy biskup Auxerre Amator (lub Amantius) nakazał umieszczenie relikwii świętego w Marsylii, zaczął rozprzestrzeniać się na Zachodzie
KWIRYK z Barcelony. : Biskup Barcelony około 654-666, uczestniczył w X Soborze w Toledo (656), ale już jako opat prawdopodobnie uczestniczył w VII Soborze w Toledo (653). Utrzymywał przyjaźń z Taio z Saragossy, do którego wysłał list zachęcający go do opublikowania jego księgi Sentencji. Napisał również dwa listy do Ildefonsa z Toledo: pierwszy, by podziękować mu za kopię traktatu o dziewictwie Maryi, który uważał za księgę bogatą w duchowe zbudowanie i pocieszenie, a drugi, by zachęcić go do napisania komentarzy do niektórych ksiąg Pisma Świętego. Przypisywano mu hymn na cześć św. Eulalii z Barcelony.
KWIRYN, męczennik. : Różni męczennicy nosili to imię. (1) Kwirynus z Novezji w Niemczech (święto 30 marca, translacja relikwii 30 kwietnia): według Passio z VI-VII w. był rzymskim trybunem za cesarza Hadriana (117-138), a po męczeństwie został pochowany w katakumbach Praetextatusa przy Via Appia, gdzie kilka lat temu L. Spera był w stanie zidentyfikować możliwe miejsce jego grobu, który był już czczony za czasów papieża Damazego . Tradycja głosi, że podczas wizyty w więzieniu Mamertyńskim Kwirynus znalazł łańcuchy św. Piotra, które następnie zostały zachowane w rzymskim kościele znanym jako S. Pietro in Vincoli (św. Piotr w okowach). Lokalny XV-XVI w. Legenda Novesii głosi, że Gepa, przeorysza klasztoru w Novesii, siostra niemieckiego papieża Leona IX, w 1050 r. przeniosła relikwie z Rzymu do swojego kraju. (2) Biskup Siscii (Sissek w Chorwacji) (święto 4 czerwca): według Passio poniósł śmierć męczeńską ok. 308 r. w Savarii (Szombathely/Steinamanger na Węgrzech), być może został przeniesiony do Rzymu i tzw. Platonii św. Sebastiana pod Appią, gdzie przynajmniej był czczony. (3) Kwirynus z Tegernsee (święto 25 marca): według Passio poniósł śmierć męczeńską za panowania cesarza Klaudiusza II (268-270) i został pochowany w katakumbach Poncjana; ok. 765 r. jego szczątki zostały przeniesione do Bawarii.

---

[ 451 ]

---