REMIGIUSZ z Reims : Remigiusz (459-533) był jednym z najsłynniejszych biskupów Reims, ale czy fakt ochrzczenia Chlodwiga przyniósł mu pewną sławę, pozostaje niepewne. Nadal jesteśmy bardzo słabo poinformowani o jego życiu. Sydoniusz Apolinary zachwycał się jego zdolnościami pisarskimi ; Remigiusz napisał do Chlodwiga, aby pogratulować mu wstąpienia na tron jako król Tournai w 481 r. . Katechizował go i ochrzcił 25 grudnia między 496 a 506 r., prawdopodobnie w Reims. Remigiusz zreorganizował swoją prowincję kościelną i napisał do wielu biskupów. Jego homilie zaginęły. Według Grzegorza z Tours , Remigiusz był biskupem przez siedem lat. W Mart. hier. pojawia się 15 stycznia, jako data zakończenia posługi biskupiej, a 1 października jako data jego translacji. W Reims jego natale (święcenia biskupie) obchodzono 13 stycznia. Napisano o nim dwa życiorysy, jeden błędnie przypisywany Venantiusowi Fortunatusowi, ale dokładny , drugi napisany przez Hincmara, który nie ma żadnej wartości historycznej . Jego testament zachował się w dwóch wersjach: dłuższa wersja zawiera interpolacje; krótsza, zmiany, ale jest zasadniczo wiarygodna.

RAJ : Od awestyjskiego słowa pairi-daēza, "ogrodzony park", z którego pochodzi późnobabiloński termin pardisu i hebrajskie słowo pardes. Ten ostatni termin pojawia się w ST w Neh 2:8 i PnP 4:13 i oznacza "sad, las". Septuaginta przetłumaczyła go jako para,deisoj, termin używany przez Ksenofonta w odniesieniu do parku królów perskich: sam Cyrus pokazał Lizandrowi raj Sardi, który sam zmierzył i rozplanował zgodnie z zasadami estetycznymi, a w którym osobiście zasadził również kilka drzew (Oecon. IV, 20-21). Septuaginta nadała temu terminowi znaczenie religijne, rozszerzając go również na relację z Rdz 2:3, skąd w końcu termin paradisus wszedł do Wulgaty. W międzytestamentalnym judaizmie, Ogród Eden stał się odpoczynkiem dusz błogosławionych, patriarchów i wizjonerów. Potwierdza on w ten sposób ideę, że pierwotny raj, dziś ukryty, powróci widzialnie na końcu czasu, koncepcję, która znajduje swój odpowiednik w niektórych fragmentach NT (Łk 23:43; 2 Kor 12:4 i Ap 2:7). Pismo św. Pawła ujawnia napięcie między celem eschatologicznym a naszym niebiańskim wymiarem w tu i teraz, które możemy podsumować jego słynnym stwierdzeniem: "Ale nasza ojczyzna jest w niebie i stamtąd oczekujemy Zbawiciela" . Na temat tego napięcia w eschatologii Pawła patrz A.T. Lincoln, Paradise Now and Not Yet: Studies in the Role of the Heavenly Dimension in Paul′s Thought with Special Reference to His Eschatology, Cambridge 1981. W pismach Ojców termin ten nabrał wielorakiego znaczenia, aby oznaczyć ostateczne miejsce, w którym wypełni się eschatologiczne przeznaczenie błogosławionych: łono Abrahama, gdzie będą odpoczywać; niebiańska Jerozolima przeznaczona na ich przyjęcie; błogosławione życie i jego lokalizacja, niebo, często utożsamiane z rajem Eden. Tak więc Cyprian przypomina w czasie prześladowań, że jeśli śmierć zabiera nas z tej zwodniczej ziemi, robi to po to, aby przenieść nas do raju, królestwa niebieskiego. Bazyli używał dwóch rzeczowników niebo i raj zamiennie. Co więcej, używając ówczesnej kosmologii, był pierwszym, który ustalił pochodzenie i szczególną naturę tego rajskiego nieba. Raj, jak twierdził, jest najwyższym niebem, które wymyka się wszelkim definicjom; posiada promienny blask i został stworzony, aby przyjąć anielskie natury i uczynić błogosławionymi przyjaciół Boga . Cyryl Jerozolimski, przeciwnie, utrzymuje, że niebo składa się z wody, najpiękniejszego elementu . Ponadto, należy uznać, twierdzi, wielość niebios: tylko trzecie, do którego wstąpił św. Paweł, należy utożsamiać z rajem . Nawet Augustyn umieszcza to położenie błogosławionych w apogeum niebios (illud summum coelum), które pokrywa się z łonem Abrahama lub rajem , nawet jeśli nie należy go mylić z niebem aniołów . Co więcej, jeśli raj byłby nierozróżnialny od nieba, gdzie indziej mógłby się znajdować? Ostatecznie ta sama rzeczywistość kryje się za wszystkimi tymi różnymi nazwami, tj. miejsce błogosławionych . Podsumowując, stając w obliczu bardziej pilnych żądań jego zlokalizowania, Augustyn doszedł do wniosku, że po tym życiu sam Bóg będzie miejscem, w którym nasze dusze będą odpoczywać . Trudności Augustyna nieuchronnie odzwierciedlają wahania Ojców w określeniu położenia raju. Ireneusz z Lyonu, np., odróżnił niebo od raju, niebo świętego miasta ponieważ nierówne zasługi powodują nierówność nagród. Efrem Syryjczyk starał się dodać nieco konkretów: przyjęcie świętych do królestwa niebieskiego nastąpi dopiero po zmartwychwstaniu zmarłych. Dusze błogosławionych tymczasem czekają w niebie, nie w najwyższej części chwały, ale w Edenie, a to jest w niebie raju Różnice te nie wpłynęły jednak na obrazy przedstawiające treść życia w raju w życiu pozagrobowym, o czym znajdujemy znaczące świadectwa nawet w epigrafii i ikonografii. Już Ojcowie Apostolscy przypominali o nagrodzie, która czeka dziedziców królestwa: będą mogli szukać Chrystusa i żyć w komunii z Nim ; w przyszłości ta nagroda przyniesie nieskończone szczęście . Pisma Ignacego są przepełnione tą ideą: być błogosławionym przez Boga (qeou/ evpitucei/n), cieszeniem się Bogiem, które będzie pośredniczone przez Jezusa Chrystusa. Te tematy są również w sercu namiętności i martyrologii. Męczennicy z Lyonu pragnęli natychmiast być z Chrystusem, aby otrzymać koronę nieśmiertelności . Saturus miał wizję wysokości nieba, ku wschodowi, widząc ogromną przestrzeń przypominającą kwitnący ogród. Niebo ukazuje się zatem męczennikom jako obiecany raj, świetliste miejsce odpoczynku i pokoju. Późniejsi teologowie rozwinęli te obrazy. Opis Orygenesa był znaczący. Wspomina, że miejsce błogosławionego życia, gdziekolwiek by się nie znajdowało, znajduje się ponad firmamentem i jest światem prawdziwego światła, w którym będzie można mieszkać dzięki chwalebnym ciałom, które odkupieni będą posiadać przy zmartwychwstaniu . Kiedy odkupieni dotrą do tego nieba, dowiedzą się od Boga prawdziwych przyczyn wydarzeń i następnie poznają rzeczy niewidzialne i niewypowiedziane. Na końcu tego procesu będą czystymi inteligencjami zdolnymi do bezpośredniego kontemplowania racjonalnych substancji (w kwestii obecności ciała duchowego dla błogosławionych w raju lub całkowitego braku ciała, którego możliwość pozostawił otwartą przez Orygenesa, patrz niedawne badanie M.J. Edwardsa, Origen Against Plato, Aldershot 2002). Kontrowersyjna teoria Orygenesa na temat apokatastasis utrzymuje ponadto, że raj zostanie zrozumiany na końcu czasu; wszystkie byty, nawet wróg par excellence, zwany śmiercią, tj. diabeł, nie będą już wrogiem i śmiercią, o ile będzie zorientowany ku dobru, ponieważ, jak stwierdza św. Paweł w 1 Kor 15,28, "wszystko będzie poddane Chrystusowi" i "Bóg będzie wszystkim we wszystkich" . W rzeczywistości "nic nie jest niemożliwe dla Wszechmogącego i nic nie jest nieuleczalne dla Stwórcy". Kwestia ubóstwienia błogosławionych, natura ciała duchowego i jego relacja do ciała ziemskiego, jego obowiązki i funkcje były uprzywilejowanym tematem refleksji dla Ojców. Laktancjusz, np., podkreśla przemianę, jaka nastąpi w naszych zdolnościach, które zostaną dostosowane do nowych warunków naszego niebiańskiego zamieszkania . Ambroży faworyzuje mistyczny temat zjednoczenia wybranych ze sobą i z Bogiem. Euzebiusz z Cezarei opisuje duszę Konstantyna odzianą w splendor światła, gdy jest ponownie zjednoczona z Bogiem, ze wzrokiem utkwionym w niebiańskie sklepienie . Kapadocjanie używali żywych obrazów, aby opisać życie w raju. Bazyli z Cezarei utrzymywał, że po zmartwychwstaniu wybrani będą kontemplować Boga bezpośrednio . Porównuje on spokojną i nieskończoną radość tej kontemplacji z nieprzewidzianymi chwilami ekstazy, których można doświadczyć w tym życiu . Dla Grzegorza z Nazjanzu nasza radość będzie polegać na kontemplacji Trójcy; będzie to możliwe, ponieważ staniemy się dziećmi Boga. Ten temat powraca w myśli Grzegorza z Nyssy: oprócz nieśmiertelności, nasza natura znajdzie się odziana w inne boskie cechy, takie jak chwała, moc i doskonałość . Opisy, które przedstawili niektórzy Ojcowie Wschodu, były pełne szczegółów. Afrahat utrzymywał na przykład, że powietrze tych wzniosłych regionów będzie nieskończenie słodkie, odpowiednie dla chwalebnych ciał odzianych w wieczne światło i odżywionych boskością. Wieczna wiosna ma sprawić, że cudowne drzewa zasadzone przez Pana rozkwitną w ogrodzie bez granic i konturów . Dla Augustyna, ostatecznie, nasza moralna doskonałość i nasze ostateczne szczęście będą polegać na poznaniu i umiłowaniu Boskiej Trójcy; to jest błogosławieństwo czekające na aniołów i odkupionych .Wszystko to będzie możliwe dzięki oczom zmartwychwstałego i przemienionego ciała . Największa radość będzie polegać na chwaleniu Boga. Będą stopnie honoru oparte na zasługach, ale nie będzie zazdrości. Święci będą nadal używać swojej wolnej woli i ostatecznie zabraknie im zdolności do popełniania grzechu. Życie wieczne dla odkupionych będzie wiecznym szabatem, w którym będą przepełnieni błogosławieństwem i uświęceniem od Boga. W ten sposób wypełnią się słowa psalmisty: "Uciszcie się i wiedzcie, że Ja jestem Bogiem" .

RZUCANIE LOSÓW O UBRANIA JEZUSA (ikonografia): Ewangeliczna opowieść o żołnierzach, którzy rozegrali grę o tunikę Chrystusa nie pojawia się w starożytnej sztuce chrześcijańskiej przed pokojem konstantyniańskim, momentem, w którym, obok innych scen z męki, została wprowadzona, aby przypomnieć jeden z kroków, które oznaczały zwycięską ziemską podróż Chrystusa. Scena ta została przedstawiona po raz pierwszy, według A. Ferruy , na malowidle z katakumb Via Dino Compagni w Rzymie, które można datować na drugą połowę IV w. Dwóch żołnierzy przedstawionych po bokach instrumentu używanego do gier tworzyło rodzaj ramy, która utrzymywała obracającą się urnę w formie naczynia, z którego wyłaniały się dwa małe dyski; w tle przedstawiono budynek, być może grób Chrystusa, z dwiema tarczami po bokach. Schemat ikonograficzny, całkowicie podobny do tego, który pojawia się ponownie na miniaturach i wczesnośredniowiecznych kościach słoniowych , czyni bardzo prawdopodobną identyfikację sceny zaproponowanej przez A. Ferruę. W świecie wschodnim epizod ten został znaleziony po raz pierwszy w miniaturze Ewangeliarza Rabbuli z roku 586 , w ikonografii bardzo różniącej się od zachodniej: trzej żołnierze, siedzący pod krzyżem, grają w morra o tunikę (czyli włoską grę, w której zgaduje się liczbę palców podniesionych jednocześnie przez drugiego gracza, podobną do amerykańskiej gry w parzyste i nieparzyste). Ten sam schemat figuralny - ewidentnie charakterystyczny dla świata wschodniego - pojawia się, zasadniczo taki sam, na wczesnośredniowiecznych i późnośredniowiecznych ikonach bizantyjskich, z których jedna jest zachowana w klasztorze św. Katarzyny na Górze Synaj, którego powstanie można datować na VIII w.

RZEŹBA: Produkt artystyczny jest wyrazem, na płaszczyźnie figuratywnej, kultury, która jest mu współczesna i w rezultacie można mówić o rzeźbie "chrześcijańskiej" tylko o tyle, o ile odnosi się do tematu i treści ideologicznej i programowej, których staje się nośnikiem, a nie do cech stylistycznych i formalnych, które dzieli, z konieczności, ze wszystkimi współczesnymi produkcjami. Biorąc pod uwagę (1) dziedzictwo kulturowe judaizmu, z jego wysiłkiem, aby uniknąć wszechobecnego niebezpieczeństwa bałwochwalczych sugestii i praktyk, (2) odrzucenie wielokrotnie manifestowane przez chrześcijan wobec bożków (nawet w odniesieniu do produkcji materialnych) i (3) brak ikonicznych posągów w miejscach kultu, możemy dostrzec istotne czynniki, które blokowały i spowalniały przez długi czas, na różne sposoby, kształtowanie i rozpowszechnianie się chrześcijańskiej sztuki plastycznej na okrągło. (Zobacz kan. 26 Soboru w Elwiry, który na początku IV w. nadal stwierdza: Placuit picturas in ecclesia esse non debere, quod colitur et adoratur in parietibus depingatur; i chociaż w tym konkretnym przypadku sobór wydaje się odnosić wyłącznie do malarstwa, nie można wątpić, że również rzeźba o charakterze figuralnym była szeroko i domyślnie rozumiana). Za pomocą tego twierdzenia nie zamierzam twierdzić, że starożytnemu chrześcijaństwu całkowicie brakowało rzeźby okrągłej. Istnienie tego typu artystycznego jest udokumentowane np. przez niektóre posągi lub fragmenty posągów Dobrego Pasterza, które można datować na III i IV w., a które zachowały się w Rzymie: jeden w Museo Pio Cristiano w Watykanie, jeden w Museum Kircherianum, jeden znaleziony w 1870 r. podczas wykopalisk archeologicznych w bazylice św. Klemensa Rzymskiego i jeden znaleziony wśród popiołów zburzonego domu w 1887 r. w pobliżu Porta San Paolo, do którego można dodać filar kończący się wyżej popiersiem Dobrego Pasterza, który znajduje się wśród pozostałości Mauzoleum Heleny oraz gdzie indziej, w Konstantynopolu, Atenach, Sparcie i Sewilli. Należy jednak zauważyć, że jak wykazały ostatnie badania, pierwsze dwie wspomniane małe figurki, już wystawione w Museo Sacro della Biblioteca Vaticana, następnie w Museo Lateranense i wreszcie w Museo Pio Cristiano, z numerami inwentarzowymi , pierwotnie składające się, najprawdopodobniej, z wysokich reliefów należących do paneli monumentalnych sarkofagów, zostały odrestaurowane i radykalnie przerobione, odpowiednio, przez rzeźbiarzy Giuseppe Angeliniego, w 1764 r. i Bartolomeo Cavaceppiego, w 1757 r., którzy w tym czasie przekształcili je w mniej lub bardziej zaokrąglone figurki. Taką figurkę reprezentowała już dobrze znana figurka siedzącego Chrystusa, młodego i bez brody, tak zwana hellenistyczna lub apollińska, którą można datować na IV w. i która jest przechowywana w Museo Nazionale Romano. Potwierdzają to różne traktaty ze źródeł literackich. Po pierwsze, Euzebiusz z Cezarei mówił o wizerunkach Dobrego Pasterza i Daniela odlanych z brązu, umieszczonych jako ozdoba fontanny wzniesionej na placach . Grzegorz z Nazjanzu w liście napisanym w roku 382 wspomniał o posągach, które prawdopodobnie zdobiły kościół, który założył w mieście. Liber pontificalis, w biograficznym wpisie o papieżu Sylwestrze, wyraźnie wspomina o posągach ze złota i srebra przedstawiających Jezusa Chrystusa, Jana Chrzciciela, kruki i jagnięta, umieszczonych jako dekoracja baptysterium laterańskiego . A podstawa posągu, obecnie zaginiona, ale istniejąca w XVII w. w ogrodzie bazyliki św. Chryzogona w Trastevere, nosiła napis: Fl. Tertullus de arte sua / aeclesiae donum posuit, zachowując w ten sposób rzadki fakt: nazwisko starożytnego rzeźbiarza chrześcijańskiego. Były to posągi, które, zwłaszcza w epoce przedkonstantyniańskiej, mogły ozdabiać nawet domy i wille bogatych chrześcijan. Jednak poza tymi archeologicznymi i literackimi świadectwami, których nie można zignorować, nie ma wątpliwości, że wczesnochrześcijańska sztuka plastyczna wyrażała się przede wszystkim i w dużej mierze w obszarze reliefu nagrobnego . Poza kontekstem pogrzebowym w obszarze reliefu rzeźba chrześcijańska wywierała wpływ przede wszystkim na produkcję wyposażenia liturgicznego, takiego jak ołtarze, ambony, cyboria, katedry, plutaea i prezbiterialne cancelli. Począwszy od około VI w. - w wyniku wpływów sztuki bizantyjskiej - niemal wyłącznie geometryczne motywy, które charakteryzowały taką produkcję w zachodniej kulturze artystycznej, zostały wzmocnione przez dodanie kwiatów, krzyży, wstążek i wieńców, które na różne sposoby były komponowane i przeplatane ze sobą, czego przykładem jest dekoracja bazyliki św. Klemensa w Rzymie, której repertuar ornamentalny - chociaż oczywiście z różnymi koncepcjami i stylistycznymi przedstawieniami - pozostał zasadniczo niezmieniony przez cały wiek. Należy jednak zauważyć, że motywy tego repertuaru nie są wyłączną cechą produkcji chrześcijańskiej (chociaż ogólnie rzecz biorąc, w tym momencie są one ilościowo dominujące), ale są szeroko rozpowszechnione we wszystkich rzeźbach z tego okresu. Wraz ze słabnięciem takich wpływów w następstwie ważnych wydarzeń politycznych w ciągu VII w. (obejmujących oczywiście przybycie, najpierw, a następnie stabilizację Longobardów, których artystyczno-kulturalne "wpływy" badacze pragnęli przypisać w przeszłości funkcję i głębię znacznie przekraczającą rzeczywistość), a także ze względu na zmienione warunki ekonomiczne, rzeźba wydaje się obecnie ożywiać, w lokalnym sensie, cechy już rozpowszechnione w poprzednich stuleciach i, przynajmniej w regionach zachodnich, wykazywać niezaprzeczalny spadek ilości produkcji (np. schola St. Maria Antiqua na forum Romanum składa się z prostej, murowanej obudowy ozdobionej malowidłami), przeznaczonej do powrotu do powszechnego użytku, ale zawsze charakteryzującej się niemal wyłącznie motywami ornamentalnymi i geometrycznymi, z niewątpliwym poczuciem większej świadomości, w następnym stuleciu.

ROZRYWKI

I. Pantomima - II. Pantomima i inne rozrywki - III. Sąd Ojców - IV. Próby reformy. I. Pantomima. Pantomima jest definiowana następująco: sermonis cuiuslibet imitatio et motus sine reverentia vel factorum et dictorum turpium cum lascivia imitatio, "naśladowanie jakiejkolwiek mowy i ruchu bez szacunku nawet do czynów i naśladowanie skandalicznych wypowiedzi z żartobliwością/rozwiązłością" . Aktor, mi/moj, mimus, często naśladował wulgarne gesty (mimica levitas) (Donatus, Ad Verg. Aen. V, 64) sceny z życia codziennego. Aktorzy byli inni, z przywódcą (archimim); byli połączeni w stowarzyszeniu (collegium, sodalitas); nie nosili masek. Typową postacią był rzymski mim, stupidus calvus (czyli bezmyślny łysy mężczyzna), który nosił centuculus (czyli szatę mima) (Apul., Apol. XIII), kamizelkę z kolorowymi łatami (Arlecchino), krótką tunikę i wysoką, spiczastą czapkę. Odgrywał rolę cudzołożnika i mimu cudzołóstwa, rolę kapłana i mimu-parytetu: w tych przedstawieniach był protagonistą. Ponadto pojawia się jako ogolony błazen, ofiara w mimach cudzołóstwa, a w mimie religijnej parodii pojawia się zanurzony w wodzie chrzcielnej. Aktorki obecne w mimie pochodziły z niższej warstwy społecznej i miały wątpliwą reputację; chodzili z odkrytymi głowami, z falującymi i kręconymi włosami , opowiadali obsceniczne dowcipy łagodnymi gestami lub śpiewali niegodziwe piosenki . Elementami strukturalnymi pantomimy były taniec, wulgarne pieśni lub prymitywne śpiewy, chór mieszanych głosów, muzyka instrumentalna z różnymi rodzajami instrumentów. Tekst był punktem wyjścia do przedstawienia i stanowił fabułę, chociaż reszta była improwizowana. Na początku, jako akt otwarcia, czytano fabułę (fabula), podczas gdy pantomima nawoływała do dobroczynności; była też osoba odpowiedzialna za uzyskanie aplauzu od publiczności . Istnieli mimographi (tj. kompozytorzy pantomimy) . Jeśli chodzi o pantomimę, nie wiadomo nic więcej poza tym, co Ojcowie Kościoła powiedzieli w polemice z nią. Według Reicha pantomimę można podzielić na różne gatunki: pantomimę życia codziennego lub realnego, zwaną "biologiczną", pantomimę tematu zaczerpniętego z mitologii, a zatem "mitologiczną". Ponadto gatunek pantomimy powtarzał się podczas pokazów podczas uczt weselnych i nieślubnych, takich jak uczty biesiadne (z tańcami eterycznymi, akrobatycznymi i innymi rodzajami tańców) lub uczty organizowane przez państwo lub w przerwach wyścigów odbywających się na hipodromie lub w orkiestrze wystawianej w teatrze lub wreszcie w parodii misteriów chrześcijańskich, szczególnie chrztu, jak ta pochodząca z czasów Dioklecjana w Aleksandrii . Ten typ pantomimy rozkwitł w okresie arianizmu: "w tych samych teatrach wyśmiewano religię chrześcijańską". Chrzest i męczeństwo były preferowanymi tematami; z tego powodu Augustyn postawił problem ważności chrztu udzielanego na scenie: an iocans... sicut in mimo, "czy żartując... tak jak w pantomimach" .

II. Pantomima i inne rozrywki. Elementy strukturalne pantomimy były następujące: pantomima aktora (aktor-tancerz, niema osoba, która wyrażała siebie poprzez taniec w sposób mimiczny z muzycznym akompaniamentem idei śpiewanych przez chór); chór, który śpiewał legendę, fabulae salticae (pieśni taneczne) kobiecymi lub mieszanymi głosami; instrument muzyczny; występy; i na koniec tematy, które były mitologiczne, zwłaszcza temat cudzołóstwa. W epoce cesarskiej rozrywki w amfiteatrze, cyrku i hipodromie były powszechne. W amfiteatrze odbywały się różne rodzaje rozrywek: walki gladiatorów (ludi gladiatori); walki toczone na koniach przez jeźdźców niosących długie włócznie; bitwy między essedarii (wojownikami rydwanów wojennych) i na koniec venationes (pokazy myśliwskie). Chrześcijańskie masy, wraz z poganami, uczęszczały do amfiteatrów (cesarz Honoriusz w 404 r. zatwierdził ich upadek, który już w dużej mierze nastąpił). W cyrku i hipodromie odbywały się ludi circenses (tj. gry cyrkowe) i wyścigi konne; te ostatnie były dobrze znane chrześcijanom . W późnoantycznym Rzymie i Konstantynopolu znane były różne frakcje cyrku (tj. grupa osób działających wspólnie w celu prowadzenia cyrku), które często miały również wpływ na życie polityczne i społeczne miasta.

III. Osąd Ojców. Postawa Ojców różniła się w zależności od rodzaju rozrywek. Klemens Aleksandryjski uważał pokazy i ćwiczenia gimnastyczne za coś godnego podziwu, jeśli były praktykowane z umiarem , chociaż potępiał etykę zawodową niektórych artystów. Stadion i teatr były jednak przez niektórych uznawane za "katedrę zarazy" . Tertulian uważał gry sportowe za bałwochwalcze ; niektóre (takie jak boks i zapasy) są brutalne, podczas gdy inne są bezużyteczne. Ich osądy dotyczące cyrku i amfiteatru były bardziej surowe, ponieważ oglądanie zabijania człowieka jest niemal jak zabicie go samemu . Dla Tertuliana wydarzenia w cyrku i amfiteatrze były manifestacjami bałwochwalczymi , ponieważ były związane z kultem pogańskim (kultem słońca). Cyprian napisał: "Jakiż to spektakl bez bożka? Jaka gra bez ofiary?" . Dla Augustyna gladiatorzy byli publicznymi grzesznikami . Jeśli chodzi o rozrywki teatralne, Ojcowie zabraniali katechumenom uczestniczenia w nich ze względu na ich pogański, mitologiczny, perwersyjny i luksusowy charakter; aktor jest osobą opętaną. Ślad tego zakazu prawdopodobnie pozostał także w formułach chrzcielnych . Takie rozrywki były niemoralne. Rozkoszowanie się flecistą, chórami, tańcami, egipskimi grzechotnikami, cymbałami i timbalesami jest nieuporządkowane i głupie . Teofil z Antiochii potępiał antropofagię (tj. kanibalizm) (Tyestes i Atreus) i cudzołóstwo wśród bogów . Dla Tertuliana motywy religijne (bałwochwalstwo) uniemożliwiają chrześcijaninowi uczestnictwo w nich w świetle obietnic chrztu i z powodów moralnych. Dla Cypriana tragedia, cothurnus, przedstawiała paracydy, kazirodztwo i mimy . Skandalem dla katechumenów jest widzieć tych samych ludzi wypełniających kościoły w święta chrześcijańskie i teatry w święta pogańskie . Bazyli z Cezarei ostrzega chrześcijan, aby nie zwracali uwagi na rozrywki i rozwiązłe pieśni teatralne szarlatanów . Jan Chryzostom przypomina w tym względzie ich obietnice chrzcielne, które były niezgodne z "szatańską wystawą" ; przeciętny IV-wieczny Chrześcijanin, jak ubolewa Chryzostom, poświęca mniej uwagi Chrystusowi niż pantomimie : rozrywki, muzyczna rozwiązłość, pieśni satanistyczne są stawiane przez młodych ludzi przed pieśniami duchowymi . Jan Chryzostom zabraniał przestępcom przyjmowania sakramentów.Rodzice i wychowawcy powinni trzymać dzieci z dala od teatrów, aby ich dzieci nie były molestowane (homoseksualizm) . Cudzołóstwo to nie tylko związek ciał, ale także nieprzyzwoite spojrzenie . Aktorzy są potępiani za swoje zachowanie, wygląd i drogie szaty . Ponadto młodzi aktorzy są uważani za podejrzanych, ponieważ są zepsuci i zdeprawowani . Teatr to strata czasu, przyzwyczaja do nierealnego życia, to marnotrawstwo pieniędzy, kradzież biednych i powoduje rozpad małżeństw. Chrześcijanie przynoszą także do kościoła zwyczaje teatralne: niegrzeczne głosy, zmysłowe ruchy ciała, klaskanie w dłonie, tupanie nogami i nieskromne spojrzenia. Znają pieśni teatralne, ale nie Psalmy; nazwy koni, ale nie są w stanie zidentyfikować, które i ile liter napisał apostoł Paweł . Osąd Ojców odnośnie teatru jest stanowczy: teatr należy potępić z wyżej wymienionych powodów. Nie na czasie było jednak, aby Ojcowie wyobrażali sobie typ teatru inny niż pogański, który istniał w tamtym czasie; przejście do teatru chrześcijańskiego wymagałoby czasu, dokładnie tego, który był niezbędny, aby później przenieść go, poprzez dramatyczną homilię, do średniowiecznego dramatu liturgicznego.

IV. Próby reformy. Ojcowie zobowiązali się do oferowania nowych rozrywek: piękna natury, cudów Boga (mirabilia Dei) zawartych w Pismach, kontemplacji ducha w jego walce z namiętnościami, żarliwego oczekiwania na ostateczne rzeczywistości, wizji Boga w niebie: Spectaculum... Deus ipse est, "Sam Bóg jest widowiskiem" . Na poziomie duszpasterskim cenili w tym względzie formy liturgiczne, takie jak śpiewanie Psalmów: we wszystkich kościołach chrześcijanie śpiewali głośnymi głosami hymny i psalmy dla Boga. W IV w. w Edessie zaczęła się psalmodia responsoryjna i śpiew antyfonalny, który praktykował również Jan Chryzostom w Konstantynopolu w procesjach antyariańskich . Jeśli chodzi o hymny, św. Efrem w IV w. wstawił ortodoksyjne słowa do pieśni heretyckich ; takie hymny dotarły do Galii z Bizancjum przez Rzym i Mediolan Inne formy liturgiczne obejmują wizyty w klasztorach: poza miastem, pośród natury i słuchanie śpiewu Psalmów; święta chrześcijańskie: do niedzieli dodano Boże Narodzenie, Objawienie Pańskie i Wielkanoc. Dla Ojców jednak "każdy dzień jest świętem"; zamierzali w ten sposób zerwać związek między świętem a dniem ustalonym, co było zwyczajem właściwym dla pogan. Inną formą liturgiczną, która zapewniała substytut, był kult męczenników: dla neofitów święta męczenników były rekompensatą za wyrzeczenie się pogańskich rozrywek i świąt . Święta męczenników zostały opracowane w większości według następującego schematu: pielgrzymka do martyrion (tj. kościoła, w którym znajdują się relikwie męczenników, oznaczającego miejsce grobu męczennika) w dniu wigilii (często niedziela), liturgia słowa z jednym lub kilkoma panegirykami (na obecność biskupów) na cześć męczennika, liturgia eucharystyczna, po której następuje agapa (czasami z nadużyciami): wszystko odbywa się pośród kwiatów, świateł, zasłon. Ojcowie ganili nadmiar pieśni i tańców, zwłaszcza przed i czasami wewnątrz martyrion, nieumiarkowanie w piciu i jedzeniu było godnym przedmiotem powtarzających się napomnień ze strony Ojców. Pomimo tych zastrzeżeń, ogólnie rzecz biorąc, święta męczenników okazały się jednocześnie popularne i religijnie stosowne. W kulcie męczenników translacja relikwii powracała, czasami w nocy, z fantazmagoriami (tj. pokazem złudzeń optycznych wytwarzanych ogniem) świateł, nawet na morzu: przy okazji przyjęcia relikwii św. Foki, Jan Chryzostom zawołał: "Po raz drugi czynimy z morza kościół z pochodniami, skąpany w ogniu i wypełniony płomieniami wodą" , a w innej okoliczności: "Procesja z pochodniami sprawiała wrażenie rzeki ognia" (Dicta postquam reliquiae). To duchowe święto chrześcijańskie pogrzebało święto pogańskie. W kontekście uczty męczeńskiej Jan Chryzostom, na przedmieściach Antiochii, Dafne, powiedziałby: "Oto przedmieście niebieskiego Jeruzalem; oto duchowa Dafne!" . Na koniec, zaangażowanie Ojców było godne uwagi w odniesieniu do muzyki; dla nich preferowanym instrumentem muzycznym był ludzki język. Generalnie zabraniali oni w nabożeństwie używania instrumentów strunowych i dętych (Chryzostom zezwalał na piszczałkę [tibia], lirę i dudy). W liturgii lira była być może dozwolona. Instrumenty rozdzierające uszy były jednak zakazane, ponieważ, oprócz wywoływania emocji, przypominały atmosferę panującą w teatrze, cyrku i pogańskich kultach (w kulcie Kybele i Izydy grano głośną muzykę, aby wypędzić złe duchy) i pogańskich weselach. Ojcowie podążali w tym kierunku, aby zaoferować chrześcijanom "nowe rozrywki". Cesarskie i kanoniczne ustawodawstwo interweniowało, aby zakazać niektórych rozrywek, ale nie zawsze z powodzeniem. Konstantyn zniósł igrzyska gladiatorów , podobnie postępowali inni cesarze w latach 357-397. Później podjęli działania przeciwko teatrowi . Kościół zakazał urzędnikom kościelnym uczestniczenia w igrzyskach podczas ceremonii ślubnych (Sobór w Laodycei 380: kan. 53); aktorom nie wolno było przyjmować chrztu, a aktorom chrześcijańskim odmawiano komunii .

Rynek: znany również jako Giełda Papierów Wartościowych. Miejsce, gdzie ludzie kupują i sprzedają akcje.

RSI: wskaźnik mierzący dynamikę cen akcji. Skup się, gdy linia znajduje się powyżej 70, co oznacza wykupienie, więc spodziewaj się spadku ceny, lub poniżej 30, co oznacza wyprzedanie, więc spodziewaj się wzrostu ceny.

ROK LITURGICZNY

I. Pierwotny rdzeń Wielkanocy - II. Rozwój cyklu wielkanocnego - III. Święta i cykl Bożego Narodzenia - IV. Czas zwykły.

Punktem wyjścia roku liturgicznego jest śmierć Jezusa w piątek i jego zmartwychwstanie w "niedzielę". "Dzień Pański" stał się zatem najstarszym i najbardziej autentycznym świętem (patrz Niedziela). Rok liturgiczny zawiera święta o proweniencji zarówno żydowskiej (Wielkanoc, Pięćdziesiątnica), jak i pogańskiej (Boże Narodzenie, Objawienie Pańskie). Ze swoimi niedzielami i cyklami Wielkanocy i Bożego Narodzenia rok liturgiczny był również nazywany temporale/proprium de tempore, uporządkowany według świąt męczenników i świętych sanctorale/proprium de sanctis. Ruchomy cykl Wielkanocy uformował się wokół pierwotnego jądra Wielkanocy, w oparciu o jej datę. Drugie, późniejsze jądro obejmowało połączone święta Bożego Narodzenia i Objawienia Pańskiego, które wciągnęły w swoją orbitę święta świętych już istniejących, aby utworzyć nowy cykl, tym razem ustalony. Pozostałe okresy roku poza tymi dwoma cyklami podzielono na quatuor tempora.

I. Pierwotne jądro Wielkanocy. Pierwsi chrześcijanie obchodzili Wielkanoc zgodnie z żydowską praktyką Paschy i, podobnie jak Żydzi, obchodzili Wielkanoc/Paschę 14 Nisan, na pamiątkę exodusu, ale z tą różnicą, że nowym i prawdziwym Barankiem Paschalnym był Chrystus . Ponieważ data hebrajskiego święta Paschy nie zawsze przypadała w niedzielę, ale była różna, chrześcijanie również obchodzili Wielkanoc z roku na rok w różne dni tygodnia. Szybko ustalono jednak, że dzień zmartwychwstania będzie przypadał każdego roku w niedzielę, oczywiste było, że podobnie jak cotygodniowa Wielkanoc, coroczna Wielkanoc powinna być również przeniesiona tak, aby pokrywała się z niedzielą, w tym przypadku niedzielą po 14 Nisan. Oderwana od swoich żydowskich korzeni, chrześcijańska Wielkanoc miała swoje własne obrzędy: żałobę po śmierci Chrystusa i radość ze zmartwychwstania, oba motywy celebrowane podczas Wigilii Paschalnej aż do świtu. Dwa dni całkowitego postu poprzedzały Wigilię Paschalną, po których następowało pięćdziesiąt dni radości. Wigilia Paschalna była dniem poświęconym upamiętnieniu podwójnego wydarzenia: Pascha staur?simon, Pascha anastasimon. Następowało ono tuż po pierwotnych niedzielnych wigiliach i podobnie jak one składało się z naprzemiennych czytań i śpiewów, chociaż odróżniało się od nich celebracją chrztu i eucharystycznej synaxis, które były przez antonomazję sakramentami Paschy Pańskiej.

II. Rozwój cyklu wielkanocnego. Od IV w. święto wielkanocne nabrało takiego znaczenia, że stało się osią cyklu, który je przygotowywał i dopełniał. Rozwój ten podążał za dwiema podstawowymi tendencjami: historyczną i pasterską. Tendencja historyczna wiązała cykl wielkanocny z historycznymi etapami męki i zmartwychwstania Chrystusa; pastoralna wykorzystywała liturgię do duchowego zbudowania wiernych.

1. "Historyzacja". Liturgia stacyjna Jerozolimy z IV w. doprowadziła do historyzacji cyklu wielkanocnego, która rozprzestrzeniła się na wszystkie kraje za pośrednictwem pielgrzymów. Szczególną cechą liturgii jerozolimskiej był fakt, że wszystkie relacje zapisane w ewangeliach dotyczące cierpień Pana, od dnia poprzedzającego Niedzielę Palmową do wizyty kobiet przy grobie, były przywoływane w mszach poświęconych tym wydarzeniom. Te celebracje i związane z nimi czytania były dostosowywane "dokładnie do miejsca i czasu" (koncepcja mimesis). Celebracja w miejscach świętych doprowadziła do wydłużenia jednej celebracji wielkanocnej, która teraz obejmowała wszystkie aspekty odkupienia poprzez celebrację poprzednich dni, których wydarzenia są opisane w ewangeliach. Gdzie indziej również, pod koniec IV w., wigilia wielkanocna została wydłużona do Triduum Sacrum, z trzema dniami paschalnymi: Wielkim Czwartkiem, Wielkim Piątkiem i Wielką Sobotą poświęconymi pamięci męki, śmierci i zmartwychwstania. Ambroży i Augustyn już mówią o Triduum Sacrum ukrzyżowanego, pogrzebanego i zmartwychwstałego Chrystusa, chociaż dla nich również Wielkanoc we właściwym sensie była wigilią wielkanocną, którą Augustyn nazywa mater omnium vigiliarum. Podobnie było w późnej IV w. Azji Mniejszej, kiedy Grzegorz z Nyssy głosił kazanie o "trzech świętych dniach" podczas wigilii wielkanocnej. 2. Wigilia wielkanocna. Wokół podstawowych obrzędów wigilii - którymi pozostają chrzest i Eucharystia -krążą inne obrzędy, które służą do uwypuklenia tych dwóch. Błogosławieństwo świecy paschalnej (laus cerei) jest poświadczone od 384 r. przez Hieronymusa w jego liście do diakona Praesidiusa z Piacenzy; Exultet liturgii omańskiej prawie na pewno sięga Ambrożego z Mediolanu. Niewątpliwie czytania i proroctwa ulegały zmianom pod względem liczby i długości, ale odpowiadają pierwotnemu zwyczajowi niedzielnych wigilii. Błogosławieństwo wody chrzcielnej, które stało się powszechne w III w., zakłada, że praktyka chrztu w bieżącej wodzie wyszła z użycia. Towarzysząca modlitwa czerpie swoje tematy z biblijnej typologii; ta z liturgii rzymskiej może sięgać III-IV w. Formuła mszy, której struktura zachowuje pewne prymitywne cechy, jest poświadczona dopiero od okresu pierwszych sakramentarzy.3. Okres przygotowania. Chrześcijanie przygotowywali się do święta w okresie wstępnym, który stopniowo się wydłużał, przede wszystkim ze względów duszpasterskich . Poza postem w piątek i sobotę przed Wielkanocą, trudno powiedzieć, co jeszcze mogło się wydarzyć w najwcześniejszym okresie. Na początku IV w. post przed Wielkanocą trwał sześć dni na Wschodzie, trzy tygodnie w Rzymie. Atanazy z Aleksandrii wprowadził post wielkopostny w 334 r. w Egipcie ,znany już Euzebiuszowi i praktykowany również na Zachodzie (Rzym). Około 381-384 Egeria wspomina o tym w odniesieniu do Jerozolimy. Hieronim wspomina o tym w odniesieniu do Rzymu ok. 384, Ambroży opowiada nam o praktyce w Mediolanie. Pod koniec IV i na początku V w. Wielki Post był powszechnie znany: jego przestrzeganie rozwinęło się wraz z przekształceniem Wigilii Paschalnej w wielką doroczną celebrację chrztu oraz z instytucjonalizacją katechumenatu i iluminacji, 40-dniowego okresu bezpośredniego przygotowania do chrztu, który był obchodzony w wigilię Wielkanocy (katechezy chrzcielne Cyryla Jerozolimskiego). Od V w. pojednanie publicznych grzeszników koncentrowało się na końcu Wielkiego Postu - Wielkim Czwartku w Rzymie - ponieważ najcięższa część praktyki pokutnej miała miejsce w Wielkim Poście. Cała wspólnota zjednoczyła się z dwiema grupami, katechumenami i pokutnikami, którzy byli najbardziej zaangażowani w Wielki Post, aby przygotować się do Wielkanocy poprzez pokutę, post, praktyki religijne i celebracje liturgiczne. Ostatecznie Wielki Post (Quadragesima) został wydłużony do Sexagesima (w VI w.) i Septuagesima (w VII w.), przy czym Sexagesima odnosiła się do ok. 60 (właściwie 57) dni przed Wielkanocą, a Septuagesima odnosiła się do ok. 70 (właściwie 64) dni przed Wielkanocą. Następowały one po Quinquagesima (50 dni), ostatniej niedzieli przed Wielkim Postem. 4. Okres po Wielkanocy. Tydzień Wielkanocny był w całości poświęcony głębszemu nauczaniu neofitów (katechezy mistagogiczne [ps.-] Cyryla Jerozolimskiego, Ambrożego, Teodora z Mopsuestii). W niedzielę in albis neofici zdejmowali białe szaty i zakładali normalne stroje, a także opuszczali miejsca zarezerwowane dla nich przy ołtarzu. Dzień Pięćdziesiątnicy i okres 50 dni liturgicznej radości między Wielkanocą a Pięćdziesiątnicą wywodzą się z tradycji żydowskiej (Dz 2,1). Od początku dzień Pięćdziesiątnicy był obchodzony jak cotygodniowy dzień zmartwychwstania Chrystusa, podczas gdy okres 50 dni radości jest wyraźnie poświadczony dopiero od II w. (Ep. apost.). Powiązanie dnia Pięćdziesiątnicy z obchodami zstąpienia Ducha Świętego nastąpiło prawdopodobnie w III w. Pięćdziesiątnica była pierwotnie uroczystym zakończeniem okresu 50 dni radości, które według Ambrożego "należy obchodzić jak Wielkanoc", biorąc pod uwagę, że "są jak jedna niedziela" . W Azji Mniejszej, Syrii i Palestynie (Jerome, Egeria, Doctr. Addai) wniebowstąpienie Chrystusa obchodzono 50. dnia wraz z zesłaniem Ducha, aż do końca IV w., kiedy wydarzenie to zostało uhistorycznione i samo wniebowstąpienie obchodzono czterdziestego dnia, oddzielając je w ten sposób od kompleksu wydarzenia paschalnego, co również miało miejsce w przypadku zesłania Ducha.

III. Święta i cykl Bożego Narodzenia. Data narodzin Chrystusa była nieznana, a zatem początkowo święta Jego przyjścia na ziemię nie miały na celu uczczenia rocznicy, lecz przeciwstawienia się pogańskim świętom przesilenia zimowego, ustalonym na 6 stycznia w Egipcie i Arabii oraz 25 grudnia w Rzymie. Do nich dodano stare i nowe święta, aby utworzyć drugi, ustalony cykl. 1. Epifania. Obchodzone 6 stycznia, nazwa ta świadczy o wschodnim pochodzeniu, Objawienie Pańskie pojawiło się w Egipcie w II w., ale nie rozpowszechniło się aż do IV w. Mohrmann uważa je za "typowo ideologiczne święto", świętujące różne manifestacje naszego Pana: jego narodziny, adorację pasterzy i magów, jego chrzest, cud w Kanie. Jest ono obchodzone przez błogosławieństwo wód i nazywane ta. fw/ta na Wschodzie, gdzie, gdy rzymskie święto Bożego Narodzenia się rozpowszechniło, zasadniczo upamiętniało chrzest Chrystusa. Na Zachodzie Objawienie Pańskie stało się zasadniczoświętem pokłonu Trzech Króli. 2. Boże Narodzenie. Boże Narodzenie ma pochodzenie rzymskie: pojawia się w Chronografii z 354 r., gdzie kalendarz cywilny podaje je jako 25 grudnia: Natale Invicti (Solis), w Depositio martyrum, z 336 r.: VIII kal. ian. natus Christus w Betlejem Iudeae. Najstarsze ikonograficzne przedstawienia pokłonu pasterzy i Trzech Króli są również rzymskie, ponieważ pierwotnie Boże Narodzenie, podobnie jak Objawienie Pańskie na Wschodzie, było świętem narodzin Chrystusa wraz z jego pokłonem pasterzy i Trzech Króli, znaczeniem nadal zachowanym w Afryce w czasach Optatusa z Milevis. Święto wprowadzono na Wschodzie równocześnie z rozpowszechnieniem się Objawienia Pańskiego na Zachodzie. Trzy msze bożonarodzeniowe są poświadczone w czasach Grzegorza Wielkiego. 3. Cykl bożonarodzeniowy. Obejmuje w pierwszej kolejności oktawę święta. Na Wschodzie, jak poświadcza kalendarz syryjski z 411 r., św. Szczepana obchodzono 26 grudnia, św. Jana i Jakuba 27, a św. Piotra i Pawła 28; na Zachodzie, według Mart. hier., św. Szczepana 26, św. Jana Ewangelisty i św. Jakuba, brata Pańskiego 27, Świętych Młodzianków 28. 1 stycznia, jako ósmy dzień po Bożym Narodzeniu, musiał przeciwstawić się pogańskim obchodom Nowego Roku; jako święto Obrzezania (w Galii od VI w., od X w. w Rzymie), było zgodne z historyzującą tendencją liturgii. Czterdzieści dni po Epifanii, 14 lutego, w Jerozolimie obchodzono Hypapante , spotkanie Pana z Jego ludem, którego symbolami byli Symeon i Anna .Po wprowadzeniu Bożego Narodzenia święto przeniesiono na 2 lutego, definitywnie na lata 561-562 na mocy prawa Justyniana. W V w. święto było połączone z procesją świateł z Betlejem do Jerozolimy, podobną do oficjalnego aktu, w którymmieszkańcy miasta wyruszają, aby powitać ważną osobę ze świecami i pochodniami. Wprowadzone w Rzymie w VII w. święto to, z procesją od św. Hadriana do S. Maria Maggiore, zastąpiło pogańską tradycję amburbale . 4. Adwent . Rozpoczęte w Galii i Hiszpanii, od IV/V w., z powodów ascetycznych: jako przygotowanie zarówno do Objawienia Pańskiego (data chrztu!), jak i do Bożego Narodzenia. Sobory w Tours w 563 r. i w Mâcon w 581 r. oraz niektóre fragmenty Grzegorza z Tours (zm. 594 r.) świadczą o swoistym "Poście" w przygotowaniu do Bożego Narodzenia. Od VI w. znajdujemy formuły de adventu Domini w rzymskich sakramentarzach; podkreślają one oczekiwanie na eschatologiczne przyjście i oczekiwanie na Boga jako Króla. Długość tego okresu była różna: cztery tygodnie wg. do homiliariusza Bedy, pięciu wg Sakramentarza Gelazjańskiego, Amalariusza i Pawła Diakona. W liturgii hiszpańskiej Adwent rozpoczął się 17 listopada; w liturgii ambrozjańskiej 11 listopada. Formularz liturgiczny na ten okres i jego znaczenie zostały ustalone wraz z reformą karolińską. Adwent przede wszystkim upamiętnia przyjście na ziemię Mesjasza, ze szczególnym naciskiem na rolę, jaką odegrała w tym Najświętsza Maryja Panna. Wyjaśnia to liczne czytania i formuły maryjne mszy; w kalendarzach hiszpańskich szczególnie godne uwagi jest święto Expectatio partus B.M.V., 18 grudnia.

IV. Okres zwykły. Większa część roku liturgicznego przypada poza cyklami Wielkanocy i Bożego Narodzenia i otrzymała porządek oparty na różnych kryteriach i w różnych okresach. 1. Quatuor tempora to tygodnie postu, modlitwy i pokuty: tygodnie po Pięćdziesiątnicy, po trzeciej niedzieli września, po trzeciej niedzieli Adwentu i po pierwszej niedzieli Wielkiego Postu (od VII w.). Poganie mieli różne celebracje odpowiadające czterem porom roku jako momenty w życiu rolniczym. Według Janiniego quatuor tempora to celebracje sezonowe, sięgające papieża Syrycjusza (384-399), z okazji kontrowersji dotyczących postu; ich regulacja była kompromisem między ciągłym postem praktykowanym przez ascetów a atakami na nich przeprowadzonymi przez Jowiniana (potępionego w 390 r.). Według Morina ustanowienie tych postów w korespondencji z czterema porami roku miało na celu zbiegnięcie się postu Pięćdziesiątnicy z feriae messis, postu wrześniowego z feriae vindemiales, a postu grudniowego z feriae sementinae. 2. W starożytnej liturgii niedziele w roku po Objawieniu Pańskim i Pięćdziesiątnicy były oznaczane różnymi wyrażeniami: w hiszpańskim Liber commicus dominici quotidiani, w lekcjonarzu Sélestat (dominicae) cottidianae. Rzymskie księgi liturgicznepowiązały je ze świętami najważniejszych świętych: post natale apostolorum, post s. Laurentii, post s. Angeli. Księgi gallikańskie z VIII-IX w. wprowadziły ciągłą numerację 24 niedziel po Pięćdziesiątnicy.

ROZWÓD: W prawie rzymskim rozwód był równie dostępny zarówno dla męża, jak i żony, nawet bez zgody drugiej strony, przynajmniej do 331 r. , kiedy możliwość jednostronnego rozwodu została ograniczona do konkretnych przypadków. Żona mogła zostać odrzucona tylko za cudzołóstwo, czary lub działanie jako stręczycielka; mąż za morderstwo, czary lub kradzież grobów. Osoby skazane za te przestępstwa podlegały już karze śmierci; dlatego jeśli jednostronny rozwód nie został zainicjowany z jednego z tych powodów, strona inicjująca poniosła karę za posag, a kobieta została odesłana. Prawo to zostało uchylone za czasów Juliana, ale przywrócone od połowy V w. Pomimo tego jednostronny rozwód pozostał ważny, podczas gdy rozwód za zgodą obu stron nadal był swobodnie dostępny. To był kontekst, w którym biskupi i teologowie rozpoczęli swoją wielką walkę z praktyką rozwodów. Jeśli teoretycznie nie uznawali jednostronnego rozwodu - ani też rozwodu za obopólną zgodą, opierając się na NT - istniały dwa przypadki, w których separacja była dozwolona: cudzołóstwo i różnica religii jednej ze stron, ta ostatnia w przypadku, gdy osoba, będąca w związku małżeńskim, gdy oboje małżonkowie byli poganami, nawraca się, a drugi małżonek nie jest w stanie żyć z nią w pokoju. Ważność każdego z powodów miała różną moc: w przypadku cudzołóstwa partnera, dla większości Ojców, począwszy od Hermasa, separacja była obowiązkowa; dla innych była jedynie ustępstwem. Według Hermasa, Bazylego z Ancyry, Teodoreta i Augustyna, winna strona, która przyjmuje korektę, musi zostać przyjęta z powrotem; nie można tego zrobić według Jana Chryzostoma, Bazylego z Cezarei, Cyryla Aleksandryjskiego i Hieronima, opierając się na Pwt 24:1-4. W przypadku nawrócenia jednej z dwóch stron pogańskich Augustyn wymaga, aby inicjatywa w separacji nie pochodziła od wierzącego i napomina chrześcijańskiego małżonka, aby zrobił wszystko, co możliwe, aby tego uniknąć. Pomimo polemiki Klemensa Aleksandryjskiego i Orygenesa z heretykami, którzy rozwiązywali małżeństwa z powodów religijnych, Bazyli z Cezarei dopuszczał separację w celu wejścia do życia religijnego. Rozważając jednak rozwód, należy rozróżnić separację małżonków od możliwości zawarcia nowego małżeństwa: ten ostatni problem, przedstawiony współczesnym przez Mt 19,9, w ogóle nie niepokoił starożytnych, z wyjątkiem kilku łacińskich autorów z IV-V w., ponieważ czytali oni ten tekst w formie Mt 5,32 (co mogło być pierwotną formą), gdzie nie ma mowy o nowym małżeństwie inicjatora. Sytuacja jest inna w przypadku drugiego powodu separacji: fragment wyraźnie mówi, że nawrócony partner może ponownie zawrzeć związek małżeński. Paradoksalnie, drugie małżeństwo zawarte po separacji, do której doszło z powodu niewierzącego współmałżonka, jest uznawane tylko przez Ambrosiastera (z tymi samymi warunkami dla obu płci). Z drugiej strony, wraz z innymi Ojcami, Augustyn formalnie się temu sprzeciwiał : według niego niewierzący był również zobowiązany do nieożenności, opierając się na Rdz 2,24: tak więc w starożytności "przywilej Pawłowy" oznaczał nic więcej niż możliwość separacji, ale bez pozwolenia na nowe małżeństwo. Z drugiej strony, biorąc pod uwagę, że w przypadku cudzołóstwa partnera fragmenty ewangelii nie mówią nic o zakazie drugiego małżeństwa, fragmenty te były interpretowane inaczej nawet przez najwcześniejszych Ojców. Wielu potępiało ponowne małżeństwo wprost, jeden zezwalał na nie mężowi, inni nie odnosili się do problemu bezpośrednio, a jeszcze inni, choć potępiali je teoretycznie, akceptowali je jako pasterze. Tak więc Orygenes wspomina, że niektórzy biskupi pozwolili na drugie małżeństwo kobiety, której pierwszy mąż żył: działali wbrew Pismu, ale nie zupełnie bez powodu. Niemniej jednak pod koniec § 24 precyzuje, że nowe małżeństwo jest jedynie fasadą i nie jest ważne; Bazyl oferuje jako zasadę, że "rozpusta" nigdy nie może stać się małżeństwem: niemniej jednak, jeśli nie jest możliwe rozdzielenie fałszywych małżonków, należy zmusić ich do pokuty i pozostawić w spokoju "w obawie, że coś gorszego może się nie wydarzyć". Synod w Arles orzekł, że jeśli młody mąż przyłapał żonę na rażącym cudzołóstwie, nie powinien się ponownie żenić, ale że była to raczej rada niż sankcja kościelna: patrz także Augustyn i list Leona Wielkiego do Nicetasa z Akwilei, a być może Epifaniusz , jeśli nie zajmuje się wyłącznie wdowami, które ponownie wyszły za mąż. Nautin opowiada się za tą interpretacją, podczas gdy Crouzel jest jej przeciwny. Biorąc pod uwagę ekstremalną różnorodność stanowisk doktrynalnych, niektórzy współcześni uczeni, chcąc znaleźć ogólną praktykę stosowaną przez Ojców, argumentują za tezą, że Ojcowie, akceptując separację po cudzołóstwie, nie zezwalali na drugie małżeństwo. Inni twierdzą, że akceptacja separacji za cudzołóstwo obejmowałaby również pozwolenie na ponowne zawarcie związku małżeńskiego. Wydaje się, że problem może zacząć znajdować właściwą równowagę, jeśli weźmiemy pod uwagę, że mogła istnieć różnica w praktyce i/lub doktrynie Ojców, w tym sensie, że podczas gdy niektórzy autorzy wykluczyli teoretyczną możliwość drugiego małżeństwa po rozwodzie z powodu cudzołóstwa partnera, mogli zaakceptować ideę, że niektórzy biskupi zezwoliliby na to ze względów duszpasterskich: w tym samym czasie wielu autorów milczało w tej sprawie, a jeden nawet wyraźnie to zezwala, jak widzieliśmy powyżej. Można zauważyć pewną nierówność w traktowaniu problemu, ponieważ podczas gdy żony, które zostały zdradzone, były surowo zabronione do ponownego zawarcia związku małżeńskiego, przepisy i obowiązki dla mężów były definiowane bardzo rzadko. Niektórzy interpretowali brak recept jako milczącą zgodę udzieloną rozwiedzionym mężczyznom. W każdym razie ta dysproporcja została później wyeliminowana, ale w inny sposób na Zachodzie niż na Wschodzie. Na Zachodzie, pod wpływem zwłaszcza Hieronima i Augustyna, obie strony były zobowiązane do pozostania singlami, podczas gdy na Wschodzie obie strony mogły ponownie wyjść za mąż.

ROZPUSTA: Historia łacińskiego słowa fornicatio pokazuje fundamentalny wpływ judaizmu i chrześcijaństwa. Pierwotnie fornicatio (pochodzące od fornix, "arkada, portyk", gdzie prostytutki uwodziły swoich klientów) i jego gr. odpowiednik pornei,a (prawdopodobnie od pe,rnhmi, "zakup", co oznacza zapłatę za usługę seksualną) opisywało akt seksualny z prostytutką, który był dozwolony w Rzymie. Dlatego należy je starannie odróżnić od tzw. stuprum, które miało miejsce, gdy mężczyzna miał stosunki seksualne z niezamężną dziewczyną lub młodocianą wolnego urodzenia, co z kolei pociągało za sobą surową karę. Pod wpływem ST i rabinizmu znaczenie tego pojęcia w NT rozrosło się, obejmując każdy akt pożądliwości i nielegalną seksualność: prostytucję, kazirodztwo, bałwochwalstwo, rozwiązłe zachowanie i seks pozamałżeński. W Septuagincie porneia mogła być używana w bardzo szerokim sensie, ponieważ zajmowała pole semantyczne hebrajskiego zenut, które oznacza albo samotną kobietę, która utrzymuje stosunki z mężczyzną, albo każdego, kto oddaje swoją córkę w celach seksualnych bez zamiaru poślubienia jej, albo kto nie wydaje córki za mąż po okresie dojrzewania, albo kto ma posag zbyt mały, aby wyjść za mąż. W okresie patrystycznym interpretacja Mt 5:32 i 19:9 przez ojców - która pierwotnie mogła nawiązywać do rzeczywistego współżycia, które z jakiegoś powodu było pozamałżeńskie, pozwalając w ten sposób chrześcijanom wyjść z takich "nieregularnych związków" - interpretowała pornei,a na podstawie Pwt 24:1-4, jakby było synonimem moicei,a (właściwie "cudzołóstwo"). Termin ten ostatecznie obejmował nie tylko pojęcie cudzołóstwa , ale także każdy rodzaj grzechu przeciwko szóstemu przykazaniu. Innym powodem tej identyfikacji był fakt, że wszystkie te nieregularne relacje, o ile nie gwarantowały wyłączności, można było uznać za porównywalne z aktem seksualnym z prostytutką. W tym sensie słowo to zostało również utożsamione ze stuprum i adulterium, biorąc pod uwagę, że w pierwszym przypadku nie ma małżeństwa, które zapewniałoby wyłączność, a w drugim to właśnie wyłączność gwarantowana przez małżeństwo została zepsuta . Te techniczne terminy później kwalifikują nierząd; nazywa się to stuprum, jeśli ktoś śpi z dziewicą lub wdową (gr. fqora,; i może to nastąpić siłą [vis] lub za obopólną zgodą); jest to cudzołóstwo, jeśli dzieje się z kobietą zamężną . W tym szerszym znaczeniu widzimy to słowo używane w odniesieniu do konkubinatu (współżycia bez zamiaru zawarcia małżeństwa), do trzeciego lub czwartego małżeństwa , do małżeństwa bez zgody ojca lub pedagoga dziewczyny , do małżeństwa zakonnic i do innych przypadków. Jeśli chodzi o terminologię łacińską, podczas gdy mężczyzna może być nazywany fornicatorem lub fornicariusem za bycie razem z prostytutką lub za popełnienie stuprum lub adulterium, kobiety mogą być nazywane fornicariae, jeśli są prostytutkami, adulterae, jeśli zgadzają się na stuprum; jeśli się nie zgadzają, będą constupratae, ale nie fornicariae. Obok bardziej ogólnego znaczenia, w IV w. zaczęto nadawać szersze znaczenie pojęciu cudzołóstwa, w którym wkrótce osiągnęło ono punkt, w którym wskazywało na każdy nielegalny akt seksualny z wyjątkiem adulterium .Zaczęto je również kodyfikować w bardziej spójny sposób. Sankcją kościelną za cudzołóstwo w ścisłym tego słowa znaczeniu jest solidny okres wykluczenia ze społeczności (od 3 do 7 lat), w zależności od wagi czynu, ale z pewnością nie tak długi jak za cudzołóstwo. Ponadto, jeśli interpretować je jako utożsamianie cudzołóstwa z cudzołóstwem, fragmenty Mt 5:32 i 19:9 teoretycznie umożliwiają rozwód z powodu cudzołóstwa ze strony współmałżonka .

RYBY : Ryba jest symbolem poświadczonym w starożytnym Egipcie, w kulturze Mezopotamii oraz w Grecji i Rzymie. Symbol ten był związany z misteryjnymi kultami orfejsko-dionizyjskimi i boginią Kybele. Nawet w ST pojawia się wiele obrazów ryb, począwszy od stworzenia stworzeń morskich i każdego rodzaju zwierząt, które pływają i roją się w wodzie z Rdz 1:20-22, po wielkiego potwora morskiego, który połknął Jonasza i wypluł go na ląd . W NT ryba stała się więc obrazem wierzących , podczas gdy apostołowie zostali opisani jako "rybacy ludzi" . Ryba, oprócz chleba, była pokarmem Jezus się rozmnożył . Symbolika została wzbogacona w pismach starożytnych autorów chrześcijańskich, a ryba stała się bardzo silnym symbolem, również dlatego, że greckie słowo, które go wyraża, ICQUS (ichthys), już pod koniec II w. było interpretowane jako akrostych "Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel", tak że w rezultacie Klemens Aleksandryjski zaprosił chrześcijan do ozdabiania swojej pieczęci rybą . Znaleziska archeologiczne potwierdziły starożytność symbolu, który pojawia się, pojedynczo lub powielony, zwłaszcza w kontekstach pogrzebowych, a czasami jest kojarzony z akrostychem ICQUS, jak to ma miejsce np. w graffiti w katakumbach Pryscylli lub na kamieniu nagrobnym Licinia Amia, gdzie można znaleźć formułę ICQUS ZWNTWN (ryba żyjących) i przedstawienie dwóch ryb ustawionych twarzą w twarz i rozdzielonych kotwicą. Uczeni zadają sobie pytanie o związek między symbolem figuralnym ryby w akrostychu, wskazującym na chronologiczne pierwszeństwo w jednym punkcie jednej i w innym punkcie drugiej . Symbol ryby jest zrozumiały tylko wtedy, gdy zaczyna się od znaczenia, jakie przypisano oceanowi, w którym żyła. W istocie, jeśli weźmiemy pod uwagę kluczową identyfikację oceanu ze światem i grzechem, możemy lepiej wyjaśnić, dlaczego ryba była symbolem wierzącego schwytanego, a zatem zbawionego przez Chrystusa i apostołów, chociaż ryba, która pozostaje w otchłani, jest symbolem tych, którzy zostaną potępieni . Akt połowu, który oznacza wyciągnięcie ryby z miejsca grzechu, został w konsekwencji dostosowany do zmartwychwstania, przez co dobrze rozumie się chrystologiczną interpretację ryby: Augustyn powiązał otchłań śmiertelności, w której żył Chrystus, z głębią wód, w których żyją ryby i zdefiniował Chrystusa jako "Wielką Rybę", która jako pierwsza wyłoniła się z wody i wstąpiła do nieba jako nasz orędownik . Zenon z Werony uważał Chrystusa za rybę, która jako pierwsza zmartwychwstała i z której ust wyszły dwa przymierza . W pismach Tertuliana znajdują się dwa symbole wiernej ryby i Chrystusa-ryby: ludzie są rzeczywiście "małymi rybami", które rodzą się w wodzie zgodnie z obrazem prawdziwej ryby (użyto greckiego terminu ichthys) i są zbawieni tylko przez pozostanie w wodzie ; ocean jest tutaj rozumiany w sensie pozytywnym, jako źródło życia; jest to regenerująca woda chrztu. Ta żywa woda byłaby następnie interpretowana jako woda Jordanu, w której Chrystus-ryba rodzi się przez wodę i gdzie po zmartwychwstaniu zapewni żywy pokarm swoim uczniom (Piotr Chryzolog, Sermo 55,5). W sztukach figuralnych jest wiele przedstawień Chrystusa w Jordanie otoczonego rybami, a symbol ryby pojawia się bardzo często w chrzcielnicach (Gambassi, Pesce, 255-256). Symbolika ryby nie ogranicza się jednak do sakramentu chrztu, ale można ją znaleźć także w kontekście eucharystycznym, ponieważ jest pokarmem: wystarczy zastanowić się nad ewangelicznymi opisami rozmnożenia chleba i ryb lub nad czasem, gdy uczniowie ofiarowali pieczoną rybę zmartwychwstałemu Chrystusowi . Augustyn porównał Chrystusa do ryby wyłowionej z głębin oceanu, aby stała się pokarmem na stole, pokarmem przeznaczonym dla ziemi zjednoczonej z Bogiem, temat, który miał stać się tematem tradycyjnym. Chrystologiczna interpretacja ryby zawieszonej na wędce spowodowała, że niektórzy Ojcowie dostrzegli w niej aluzję do męki Pana. Augustyn, np. komentując J 21,9, utożsamił rybę umieszczoną nad ogniem z Chrystusem na krzyżu , ustanawiając tradycję, która miała trwać długo po nim. Spośród różnych ryb na szczególną uwagę zasługuje wieloryb, a raczej duże stworzenie morskie odpowiedzialne za połknięcie Jonasza i wyplucie go po zaledwie trzech dniach. W rzeczywistości ta duża ryba była często mylona z potworami oceanicznymi, protagonistami mitów, lub z biblijnym smokiem, który mieszkał w otchłani: w katakumbach Pryscylli można znaleźć przedstawienie Jonasza w paszczy potwora, który wygląda jak skrzyżowanie smoka i wieloryba. Historia Jonasza, już zinterpretowana jako zapowiedź śmierci i zmartwychwstania Chrystusa w Mt 12:39-41, była często przywoływana przez starożytnych autorów chrześcijańskich. Zenon z Werony, np. (Tractatus I), zidentyfikował w śnie Jonasza na statku symbol ystery Pana, oświadczając, że Jonasz był obrazem Chrystusa; statek obrazem krzyża, o ile był również zrobiony z drewna; sen figurą męki; morze obrazem tego świata, który daremnie walczył z Bogiem, podczas gdy duże morskie stworzenie jest przedstawieniem piekła. Wieloryb wyłonił się zatem jako symbol piekielnego potwora, diabła, i został w ten sposób utożsamiony z Lewiatanem , który jest przeznaczony do schwytania przez Pana . To typ diabła, którego Chrystus oszukał i pokonał przez swoje zmartwychwstanie . W sposób analogiczny do wieloryba Jonasza, inne duże stworzenia morskie i potwory znalezione w Pismach Świętych powinny być identyfikowane z diabłem ; potwory te zostają pokonane, gdy sprawiedliwi opierają się pokusie lub gdy grzesznik żałuje i przyjmuje chrzest . Na koniec, w pismach Orygenesa potwory morskie są czasami symbolem niegodziwych myśli, które wyłaniają się z ludzkiego serca, aby zostać osądzonymi przez Boga .

RYBAK: Z symboliką ryby ściśle wiąże się symbol rybaka, który zajmuje ważne miejsce w NT: wielu apostołów było w rzeczywistości rybakami, powołanymi przez Jezusa, aby stali się "rybakami ludzi" . Ten fragment leży u podstaw soteriologicznej interpretacji połowu, rozumianego jako zdobywanie dusz dla życia wiecznego: Klemens Aleksandryjski zidentyfikował rybaka w tym sensie, a mianowicie rybaka, który przyciąga dusze do bezpieczeństwa, w jednym fragmencie Piotr, w innym Jezus Chrystus , nazwany "rybakiem ludzi". Obraz Piotra, rybaka ludzi, zapożyczony przede wszystkim z Mt 17,27, "idź nad morze i zarzuć wędkę", był ulubionym obrazem łacińskiego Zachodu jako symbol prymatu Piotra. Augustyn dostrzegł w haczyku alegoryczne znaczenie, mianowicie Słowo Boże, które było w stanie przyciągnąć wiernych; Hilary i Zenon z Werony uczynili to samo. Hilary dostrzegł naukę, w której Piotr jest w stanie przyciągnąć męczenników i wiernych Bogu; Zenon, symbol ewangelicznego przepowiadania; Piotr Chryzolog rozróżniał między hakiem świętości a siecią nauki, która prowadzi trzodę ludzi do wiary . W średniowieczu papieże zaczęli pieczętować swoje listy małym haczykiem rybaków (anulus piscatoris), prawdopodobnie począwszy od czasów Klemensa IV, w 1265 r. Ambroży rozwinął obraz Piotra, rybaka dusz, przede wszystkim w swoim Komentarzu do Ewangelii Łukasza: zadziwiający akt cudownego połowu Piotra polega na tym, że ryby zostały złapane, aby żyć, aby wynurzyć się z otchłani morza na wyżyny nieba . Sieci, choć przeciążone, nie pozwalają łodziom Kościoła i Izraela zatonąć: na końcu nawet heretycy zostaną zebrani . Niezgodność między śmiercią ryby a przeznaczeniem ludzkiego życia została zauważona już przez Orygenesa. Komentując Mt 13,47-50, tj. przypowieść, w której królestwo niebieskie jest porównane do sieci zarzuconej w morze, która zbiera wszelkiego rodzaju ryby, Orygenes zauważył, że dla ryby źle jest znaleźć się w sieci, ale w przypowieści źle jest nie znaleźć się w sieci, ponieważ sieć jest symbolem Kościoła, jedynego miejsca zbawienia . Odsiewanie złych ryb z sieci odnosi się jednak do eschatologicznego sądu . Sieć jest ponadto symbolem Pisma Świętego, które jest zdolne do chwytania różnych typów wiernych . Gdzie indziej Orygenes interpretował sieć jako połów podobny do wiary, chociaż inni umieszczali ją w odniesieniu do nauk ewangelii lub z nauką Chrystusa . Na podstawie chrystologicznej interpretacji ryby, która już widzieliśmy, była powszechna, wędka, która osiąga połów w Mt 17:27, stała się symbolem krzyża (jak wydaje się twierdzić Ambroży). Ponadto, podobnie jak w przypadku sieci, jest symbolem Słowa Bożego . Wreszcie, rzadsza jest chrzcielna interpretacja rybaka, która chwaliła apostołów, ponieważ byli rybakami ludzi i chrzcicielami, jak można znaleźć w pismach Efrema; podobne wystąpienia tego skojarzenia idei można znaleźć również w sztukach figuralnych .

RODZINA

I. Relacje między małżonkami - II. Rodzice i dzieci

I. Relacje między małżonkami. Prawo regulujące współżycie osób w związkach małżeńskich zawiera kompleks wzajemnych praw i obowiązków, których główne aspekty są dobrze rozwinięte w doktrynie Ojców. Dwie zasady regulują relacjemiędzy małżonkami: w życiu małżeńskim są one na poziomie parytetu; z drugiej strony w społeczeństwie rodzinnym, które wymaga porządku, jedności dyrektywnej, a zatem hierarchii, naturalnie mąż jest głową; a jednak podział obowiązków, który narzuca wspólnota rodzinna, zgodnie z odpowiednimi cechami każdego z małżonków, nie oznacza żadnej nierówności prawnej. a. Życie małżeńskie. Doktryna chrześcijańska potwierdza, że mężczyzna i kobieta są doskonale równi przed Bogiem pod względem godności i wartości. Filozofia okresu cesarskiego miała już bardzo szlachetne rozumienie małżeństwa jako doskonałego związku ciał i dusz, które tworzy jedyną w swoim rodzaju wspólnotę duchową, opartą na wzajemnej trosce i oddaniu bez zastrzeżeń. Ojcowie powtarzają argumenty tej filozofii: potwierdzają moralną równość płci, naturalną równość obojga w obszarach życia intelektualnego i duchowego; wzmacniają te argumenty osobistymi rozważaniami na temat wrodzonej równości wszystkich ludzi, dzieci Bożych, braci i sióstr w Jezusie Chrystusie. W świetle tych zasad moralność chrześcijańska głosi obowiązek identycznej i wzajemnej wierności ze strony małżonków; potępia z równą surowością wszystko, co ją zdradza - nie tylko czyny, ale także świadome pragnienia i grzeszne myśli. W przeciwieństwie do starożytnych zwyczajów i praw, które były niezwykle pobłażliwe wobec niewierności mężczyzny, Ojcowie - idąc za apostołem - potępiają z tą samą siłą niewierność kobiety i mężczyzny. Ustanawiają równy obowiązek wierności ze strony małżonków wobec prawa Bożego, które od początku ustanowiło małżeństwo monogamiczne. Stopniowo, z biegiem czasu, kościoły walczyły o wykorzenienie cudzołóstwa ze społeczeństwa, przewidując wieczne kary, które miały uderzyć w winnych i ustanawiając bardzo surowe sankcje kanoniczne: w szczególności wieczystą lub czasową ekskomunikę. Pokutne traktowanie cudzołożników różniło się w zależności od regionu i ewoluowało w miarę upływu czasu. Od czasów patrystycznych sytuacja rozwiedzionych, którzy ponownie zawarli związek małżeński, stanowiła jeden z najtrudniejszych problemów duszpasterskich; wahania św. Augustyna świadczą o jej złożoności. Jeśli małżonkowie są zobowiązani do doskonałej wzajemnej wierności, oznacza to, że mają również prawo do żądania stosunków małżeńskich, łącznie z ich udzielaniem. Ojcowie powtarzają naukę apostoła : wypełnianie tego obowiązku jest obowiązkiem sprawiedliwości; odmowa jego wykonania, z powodu pragnienia nadmiernej ascezy, choć ożywionej najlepszymi intencjami, mogłaby - według Orygenesa - przynieść poważne ryzyko dla stabilności związku małżeńskiego. Pisarze kościelni zalecają korzystanie z małżeństwa z umiarem; unikanie egoistycznego poszukiwania przyjemności: jest to temat wspólny dla tradycji filozoficznej i rabinicznej . Odnoszą się one stale do naturalnego celu małżeństwa i wymagają, aby każdy akt małżeński był zgodny z prawem prokreacji (w rezultacie wyklucza się stosunki z kobietami w ciąży, z kobietami w trakcie miesiączki, po menopauzie itd.). Co więcej, żydowska koncepcja małżeństwa wpłynęła na nauczanie patrystyczne, a dokładniej na zwyczaj przestrzegania okresów dobrowolnej wstrzemięźliwości w celach religijnych lub pokutnych. Apostoł również wyjaśnił tę zasadę ; tendencja do enkratyzmu, niezwykle rozwinięta u niektórych pisarzy w II i III w., doprowadziłaby do narzucenia małżeńskiej wstrzemięźliwości przed każdym aktem religijnym, a w szczególności przed postem i przyjęciem Eucharystii. Praktykowanie duchowego małżeństwa (całkowita abstynencja od stosunków małżeńskich) i czyste współżycie z ascetami (agapetoi) to inne aspekty tej tendencji. b. Społeczeństwo rodzinne. Ojcowie potwierdzają absolutną równość małżonków w zakresie praw i obowiązków życia małżeńskiego, ale przyznają się do ich nierówności w obrębie wspólnoty rodzinnej. Idąc za apostołem, podkreślają autorytet mężczyzny i obowiązki podporządkowania i szacunku kobiety wobec męża . Homilie ps.-Clementine kreślą idealny obraz szczęśliwej rodziny: skromna, powściągliwa kobieta uważa swego męża za pana i władcę; dzieli z nim radości i smutki, próby i wyrzeczenia. Syryjska Didascalia oferuje kobietom zamężnym podobną radę, która wyraźnie pokazuje wpływ paternalistycznych zwyczajów wschodnich i długotrwałej dominacji ze strony mężczyzny: dobra żona szanuje i boi się męża; zawsze jest gotowa mu służyć; przebywa w najbardziej ukrytej części domu i, pracując z wełną i lnem, ukrywa się przed wzrokiem każdego z zewnątrz. Wiele czynników sprzyjało temu zwyczajowi: gatunek literacki domowych "luster"; różnica wieku między małżonkami, czasami znaczna; warunki społeczne; ograniczenia i uprzedzenia. Aby uzasadnić obowiązek podporządkowania się kobiety, pisarze czasami przywołują argument (bardzo powszechny wśród greckich filozofów) o naturalnej niższości kobiety, nie tylko z punktu widzenia fizycznego, ale także psychologicznego (mniejszy opór wobec pokus próżności, przyjemności i lekkomyślnych uwodzeń). W duchu 1 Tm 2:14, Tertulian i Orygenes powtarzają rabiniczne komentarze do pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju, przeplatane zaakcentowaną mizoginią: kobieta jako pierwsza porzuciła prawo Boże i popchnęła Adama do grzechu. Autorzy opisujący obowiązki domowe męża są rzadkością; fakt ten podkreśla niezastąpioną rolę kobiety, umieszczonej obok mężczyzny, aby być jego pomocą we wszystkim . II. Rodzice i dzieci. Doktryna patrystyczna zwalcza wszystkie czynniki prowadzące do rozpadu społeczności rodzinnej; bezkompromisowo zwalcza aborcję, dzieciobójstwo i starożytną praktykę wystawiania noworodków na widok publiczny. Kościół zajmuje się również sierotami. Syryjska Didascalia pisze, że rola nauczyciela sierot wspólnoty jest obowiązkiem biskupa; musi on zapewnić im religijne i moralne wykształcenie i powinien nauczyć je zawodu, aby mogły godnie zarabiać na życie. Istnieje wiele zaleceń Ojców odnośnie obowiązków rodziców i dzieci: kontynuują oni tradycję mądrościową i nauki ewangeliczne . Ojcowie Apostolscy podkreślają bojaźń Bożą, która powinna być podstawą wszelkiej formacji moralnej. Spośród cnót, które muszą być praktykowane w młodości, wymieniają w szczególności miłość synowską, posłuszeństwo i szacunek wobec rodziców. Wychowanie ku czystości, poprzez kształtowanie charakteru i ucieczkę od niegodziwego towarzystwa, zajmuje również ważne miejsce w ich zaleceniach. Na koniec przypominają o obowiązku pomocy i wsparcia ze strony dzieci wobec rodziców w potrzebie.

RUNICZNY: Od starożytnego nordyckiego terminu runar, "pismo (tajemnica)", liczby mnogiej od run, gockiego runa, "tajemnica, sekret". Specjalne znaki graficzne ze świata germańskiego, które pojawiły się wśród scytyjskich Gotów nad Morzem Czarnym około 300 r. n.e., osiągając maksymalną cyrkulację w krajach skandynawskich między końcem starożytności a początkiem średniowiecza (400-1100). Wreszcie, używanie run pozostało w modzie w odizolowanym regionie szwedzkiej wsi aż do końca XIX w., kiedy litery tego języka zostały przekształcone, wyparte przez postępowe ustanowienie alfabetu łacińskiego. Słowo runiczny, które było ściśle związane z ideami "sekretu" i "tajemnicy", nawiązywało zarówno do cichej charakterystyki komunikacji (pisma samego w sobie), jak i magicznego zastosowania, jakie z niej czyniono (jak Tacyt zauważył w Germanii; kapłani, przywódcy plemion lub paterfamilias praktykowali wróżenie, odczytując wzór na kawałkach drewna, na których wyryte były runy, rozrzucone losowo na białym prześcieradle). Alfabet runiczny zwany również "futhark", od sekwencji pierwszych sześciu liter, które go tworzą (Fehu, Ur, Thurs, Ansuz, Raido i Ken), był alfabetem używanym przez starożytne ludy germańskie, takie jak Angli i Juti. Alfabet runiczny "futhark" początkowo składał się z 24 pojedynczych znaków zwanych "runami". Znamy późniejsze zmiany w futharku, które różniły się liczbą i formą run. Prostoliniowa kompozycja poszczególnych run wynika z faktu, że znaki były często wykonywane na kamieniu, drewnie i twardych powierzchniach. Germańskie runy prawdopodobnie pochodzą z pisma należącego do grupy pięciu podstawowych odmian północnowłoskiego alfabetu, który pochodził z alfabetu etruskiego. Ten alfabet jest znany tylko z niektórych inskrypcji odkrytych na obszarze alpejskim i prealpejskim. Podobne pisma były używane w lepontyckim, retyckim i weneckim. Najstarsze dokumenty runiczne pochodzą z obszarów na południe od terytorium skandynawskiego, owocu cywilizacji, która została wypchnięta z bardziej południowych regionów w kierunku północnej Europy na początku ery chrześcijańskiej. Inskrypcje runiczne odkryte w Rumunii, Wołyniu i Brandenburgii świadczą o obecności, jaką ta cywilizacja pozostawiła w historii. Wydaje się, że to Goci przynieśli pismo runiczne do Skandynawii około III w. Po 380 r. runy pojawiły się w Danii i południowej Norwegii. Historycy udokumentowali liczne przykłady tego pisma z całego IV w., a następnie, po 500 r., z Danii trafiło ono do zachodnich ziem germańskich i Anglii, przynajmniej według świadectw archeologicznych oraz form samych run. Istnieje około 20 niemieckich inskrypcji rozsianych na terytorium od Westfalii na północy do Szwajcarii na południu, od Burgundii na zachodzie do Węgier na wschodzie. Na początku XX w. w Bośni znaleziono pojedyncze graffiti. Zazwyczaj są one bardzo krótkie i zawierają imiona osób; w większości są wyryte na sprzączkach pasów. Wydaje się jednak, że wśród ludów germańskich runy wyszły z użycia już w VII w. Runy kontynentalne odpowiadały duńskim runom z VI w. pod względem liczby, formy i wartości fonetycznej, a także zakładały niewielką transformację w formy zewnętrzne niektórych znaków, która wcześniej miała miejsce w Danii. Można powiedzieć to samo o angielskich runach z ilości napisów, które znamy; miały one znacznie szersze zastosowanie niż runy germańskie. W Anglii, w rzeczywistości, napisy runiczne nie tylko charakteryzowały ozdoby, broń i inne ruchome przedmioty, ale były również wyryte na kamieniu, a napisy o znaczących wymiarach przetrwały nawet do naszych czasów. Co więcej, anglosaski alfabet runiczny został dostosowany do lokalnego języka z późniejszym wzrostem liczby znaków do tego stopnia, że aby znaleźć coś podobnego, musimy wrócić do północnej Skandynawii, w znacznie późniejszym okresie historycznym. Rezultatem tej adaptacji było przeniesienie alfabetu runicznego z 28 znaków do 33, co wskazuje na bogactwo fonetyczne języka anglosaskiego. Takie angielskie runy były używane do 1000 r. n.e. Z pisma, którego Ulfilas użył do napisania swojego tłumaczenia Biblii, niektórzy wywnioskowali, że znał runy i z nich, oprócz alfabetu greckiego, wyprowadził swoje nowe znaki. Jeśli jednak zbada się jedyne trzy możliwe źródła pisma runicznego, wydaje się, że należy dojść do wniosku, że ze względów historycznych alfabet grecki musi zostać wyeliminowany, chociaż nie można nie łączyć niektórych run z alfabetem łacińskim, ale ten alfabet jest niewystarczający, aby wyjaśnić wszystko. Silnie zlatynizowany alfabet subalpejski prawdopodobnie wydawałby się idealnym prototypem, ale niestety jeszcze go nie znaleziono: można jedynie powiedzieć, że niektórzy uczeni, porównując runy z formą inskrypcji północno-włoskich z terenu alpejskiego (IV i I w. p.n.e.), zauważyli, że około dwudziestu znaków ma idealną korespondencję w tym systemie graficznym; niemniej jednak dla pozostałych czterech run nie można znaleźć źródła w żadnym innym systemie graficznym Europy Południowej. Dwuwartościowość każdego znaku jest charakterystyczna dla pisma runicznego. Ten znak może być używany z wartością fonetyczną lub raczej ideograficzną, czasami dla tej samej inskrypcji. Dlatego udokumentowana od IX w. każda runa ma swoją własną nazwę, której pierwsza litera (dla runy równej z, ostatnia litera) wskazuje na wartość fonetyczną, chociaż znaczenie jest wartością ideograficzną. Na przykład runa, która niesie ze sobą wartość semantyczną o, ma wartość ideograficzną "posiadanie, dziedzictwo", co jest dokładnie znaczeniem jej nazwy odal. Podobnie jak symbole przedruniczne, runy były początkowo używane nie jako środek komunikacji, ale jako narzędzie kultu i, jak mówi Tacyt, proroctwa. I z pewnością tak zwana magia runica (magia runiczna) stanowi najbardziej charakterystyczny i najwyższy aspekt magicznych praktyk północnych Germanów. Wiersz eddyjski opowiada, że bóg Freir zakochał się w młodej olbrzymiej dziewczynie, Gerdhr, i wysłał jej posłańca Skirnira, który, stając w obliczu oporu Gerdhr, zagroził użyciem magii runicznej; pokazuje to, że uważano, że runy posiadają magiczną moc. Po wymazaniu ich działanie natychmiast ustało. Pewnego dnia Egil Skallagrimsson odwiedził chorą dziewczynę; aby ją uzdrowić, wypisał runy. Były źle nałożone i tym samym pogorszyły chorobę. Egil je wymazał, wrzucił do ognia i wytrawił ponownie, ale tym razem umieszczając je pod poduszką chorej dziewczyny. Tym razem runy przyniosły jej uzdrowienie.

RUPERT z Salzburga (zm. po 716): Urodzony w pobliżu Wormacji, należał do rodziny Robertinich, którzy byli hrabiami Franko-Reńskimi, i był spokrewniony z Karolingami. Rupert był prawdopodobnie biskupem Wormacji. Po przeszkoleniu w misyjnych metodach Irlandczyków, wyruszył, aby ewangelizować, według legendy, Ratyzbonę i Lorsch, a z pewnością Salzburg. Przybył do obszaru Salzach nie później niż w 696 r. i założył opactwo św. Piotra (najstarsze w Austrii) w starożytnym rzymskim mieście Iuvavum, a także kolejne opactwo dla kobiet w Nonnberg, gdzie jego siostrzenica Erentrude była przeoryszą. Theodbertus, syn i współwładca Theodo, bawarskiego księcia Agilolfingów, podarował mu miasto, co zapewniło mu stabilną podstawę, z której mógł wyruszyć na swoje misje. Rupert był reformatorem kościoła chrześcijańskiego, który istniał na granicy ze Słowianami i Awarami. Założenie Seekirchen (Wallersee) i Maximilianszelle (Bischofshofen of Pongau) pozostaje świadectwem jego działalności misyjnej. Zmarł około 27 marca po 716 r. w Wormacji. Jego kult rozpoczął się wraz z przeniesieniem jego relikwii do nowej katedry w Salzburgu przez jego następcę Wergiliusza (24 września 774 r.), który nakazał spisanie pierwszego Żywotu Ruperta, który w dużej mierze zachował się w IX-wiecznym dziele Gesta Hrodberti .

RURYCYJUSZ z Limoges (V-VI w.) : Zajmujący wysoką pozycję w rodzinie, przyjaciel Sydoniusza i Fausta z Riez, ale nieco młodszy od nich, działał w drugiej połowie V w. i na początku VI w. Podobnie jak Sydoniusz, spędził dorosłe życie w kościele. W 485 r. został wybrany biskupem Limoges. Z jego pism pozostał ważny zbiór 80 listów epistolarnych. Pisma te z czasów, gdy był świeckim, traktują o zwykłych, zazwyczaj trywialnych tematach typowych dla tego gatunku literackiego. Takich tematów nie brakuje w jego pismach po wstąpieniu do zakonu, ale tematy są przede wszystkim bardziej zaangażowane w kwestie moralne i eklezjologiczne, a cytaty z Pisma Świętego pojawiają się częściej. Forma jest bardzo rozbudowana w każdym zestawie pism.

RUSTYKUS, diakon (VI w.). : Diakon rzymski, syn brata papieża Wigiliusza , któremu towarzyszył do Konstantynopola w 547. Rusticus najpierw przyjął, a potem odrzucił Iudicatum Wigiliusza, opublikowane w Konstantynopolu 11 kwietnia 548, w którym papież potępił Trzy rozdziały, chociaż bronił autorytetu czterech soborów powszechnych, a zwłaszcza Chalcedońskiego. Rusticus został ekskomunikowany przez swojego wuja w 550 (PL 69, 51-53; List do Rusticusa 41-51; ACO IV, 1, 193-194); za krytykę potępienia Trzech rozdziałów przez Sobór Chalcedoński (553), wraz z innymi, został wygnany do Tebaidy . Tutaj napisał Disputatio contra Acephalos i dzieło w obronie Trzech Rozdziałów i przeciw monofizytyzmowi , dzieło, które przetrwało do naszych czasów w formie niekompletnej i zepsutej . Dzieło to jest przedstawione w formie dialogu między samym Rusticusem (Orthodoxus) a monofizytą (Haereticus) i podejmuje złożone problemy chrystologiczne dotyczące dualizmu natury i jedności osoby. Ponadto dyskusja dotyczyła również boskiego macierzyństwa Maryi i tego, dlaczego jest Theotokos. Znał również nauki Sewera z Antiochii. Nie mniej ważna była dyskusja terminologiczna. Przetłumaczył termin hypostasis (który, jak zauważył, mógł oznaczać zarówno persona, jak i substantia) z subsistentia w znaczeniu persona, chociaż substantia oznaczało natura . W tym względzie wyraźnie poprawił definicję terminu "osoba" zaproponowaną przez Boecjusza. Po śmierci Justiniana (565), Rusticus ponownie wkroczył do Konstantynopola i poświęcił się rewizji poprzedniego i kiepskiego tłumaczenia Soborów Efeskiego i Chalcedońskiego na podstawie tekstu greckiego; dodał również inne dokumenty, które przetłumaczył na łacinę, wśród których znalazła się duża część Tragedii Ireneusza z Tyru , napisanej w obronie jego przyjaciela Nestoriusza i siebie samego. Prace te zawierałymnóstwo szczegółów dotyczących Soboru Efeskiego. Rusticus nazwał tę grupę prac Synodicon (nazywaną również Synodicon casinense; ostatnie słowo pochodziło od lokalizacji rękopisu). Praca ta ma być obroną dwóch soborów w Efezie i Chalcedonie oraz Trzech Rozdziałów, a w szczególności ma na celu zademonstrowanie ortodoksji Teodoreta.

RUSTICUS, poeta (V w.). : A. Wilmart (Miscellanea Agostiniani 2, 271-272) przekazał nam cztery dystychy zatytułowane Versus Rustici defensoris sancti Augustini. Pierwszy z tych distychów brzmi następująco: Ter quinos animo suadente per ardua libros / Augustine trahens nobile condis opus. Wyraźnie widać nawiązanie do traktatu Augustyna De Trinitate. Imię autora, które jest prawie nieznane, było często mylone, ponieważ nosili jego nazwisko inni autorzy, jak np. poeta Rusticus Helpidius, autor Carmen de Iesu Christi beneficiis i Tristicha historiarum Testamenti Veteris et Novi . Nie powinniśmy nie zauważyć, że przypisuje mu się także list z podziękowaniami wysłany do Eucheriusza z Lyonu i dołączony do dwóch jego prac; choć w odniesieniu należy on do rzymskiego diakona, który żył po rok 565

RUSTICUS, prezbiter : W odniesieniu do tej mało znanej osoby posiadamy list napisany do Eucheriusa z Lyonu, aby podziękować mu za wysłanie mu kopii jego dwóch ksiąg (być może Instructionum adSalonium libri duo lub Formulae). Powinien prawdopodobnie utożsamiany z Rusticusem, do którego pisał Sidonius Apollinaris (Ep. II, 11). Uważano również, że był to Rusticus z Bordeaux lub Rusticus biskup Narbonne od 427 r., ale ta ostatnia hipoteza ma pewne problemy.

RUSTICUS z Narbonne (zm. 26 października 461) : Być może należy go utożsamiać z mnichem z Marsylii o tym samym imieniu, korespondentem listownym Hieronima. Chociaż Rusticus stracił ojca w młodym wieku otrzymał doskonałe wykształcenie od matki. Następnie ukończył studia w Rzymie, gdzie zyskał reputację dobrego mówcy. Chcąc poświęcić się życiu kontemplacyjnemu, udał się do Lerynów; w 427 r. został konsekrowany na biskupa Narbonne. Był obecny na Soborze w Efezie (431). W latach 441-445 odbudował katedrę w Narbonne, która została zniszczona przez pożar; następnie zbudował kościół Santa Maria i bazylika ku czci męczennika Feliksa z Gerony. Przeciwko gockim arianom, wzmocnił wiarę katolicką w swojej diecezji. W 451 roku zatwierdził list papieża Leona do Flawiana dotyczący nestorianizmu. Jeden z listów Ravenniusza z Arles zalicza go do "najbardziej utalentowanych lekarzy", jakich kiedykolwiek widziano. konsultowany w czasie kryzysu (inter Leonis ep. 99). W 458/459 r. wysłał swojego archidiakona Hermesa (wówczas swojego następcę), aby zadał papieżowi Leonowi serię pytań dyscyplinarnych . Papież zachęcał go, by pozostał na swoim stanowisku i nie izolował się "w milczeniu". Zmarł 26 października 461 r., w dniu, w którym obchodzone jest jego święto. Pozostały trzy jego listy: jeden do Hieronima i dwa inne do papieża Leona I.

ROTHARI : Król Longobardów (636-652). Wyróżnił się przywróceniem swego ludu, rozdzieranego wewnętrznymi wojnami książąt, i kontynuowaniem wojny z Grekami. Pod rządami Rothariego Longobardowie rozszerzyli swoje podboje na upadek terytoriów bizantyjskich. Najważniejszym osiągnięciem Rothariego było ogłoszenie edyktu (643), który nosił jego imię, stanowiącego podstawę późniejszego ustawodawstwa Longobardów. Materiał prawny, który do tego czasu był przekazywany ustnie, był w dużej mierze germański. W niegramatycznej łacińskiej konstrukcji edykt jest podzielony na 388 rozdziałów, nie zawsze ułożonych według rozpoznawalnego porządku; ma podobne cechy do innych barbarzyńskich leges, jako pisemna redakcja starożytnych praw ludu, sporządzona na podstawie różnych dochodzeń zadawanych starszym. Dotyczą one przede wszystkim tłumienia przestępstw przeciwko państwu, bezpieczeństwa osób i rzeczy, prawa dziedzicznego, prawa rodzinnego, istniejących praw, praw obligacyjnych, odpowiedzialności wobec sług, odszkodowań i zobowiązań.

RUFINUS (Przyjaciel Prospera z Akwitanii) (zm. po 429): Informacje o Rufinie istnieją tylko w liście Prospera z Akwitanii Ad Rufinum de gratia et libero arbitrio . Z tego dokumentu dowiadujemy się, że dowiedziawszy się, że niektórzy ludzie, wrogowie augustiańskiej doktryny łaski, oskarżyli również jego przyjaciela Prospera o popadnięcie w herezję, Rufinus wysłał mu list. Prosper odpowiedział, wyjaśniając i broniąc myśli augustyńskiej i obalając tezy pelagiańskie: ta odpowiedź wydaje się być napisana około 429 r., ponieważ uważa Augustyna za wciąż żyjącego, ale w ostatniej fazie swojego życia.

RUFINUS FLAVIUS (ok. 335-395) : Informacje o Rufinie Flawiuszu zawarte w pismach Ambrożego , Symmacha , Hieronima, Zosimusa i Teodoreta czynią go sławną osobą o wielkiej wiedzy. Według Hieronima i Teodoreta, Rufin Flawiusz był bystry, okrutny, zdolny politycznie, a zwłaszcza prześladowcą heretyków. Pochodzący z południowej Galii, gdzie urodził się około 335 r., potrafił wykorzystać swoje umiejętności w oszustwach i polityce najpierw za Teodozjusza, a następnie Arkadiusza. Początkowo, za Teodozjusza, był głową domu cesarskiego; został konsulem w 392 r., a wkrótce potem został prefektem pretorianów na Wschód, stanowisko to piastował również za Arkadiusza do 395 r. Według Teodoreta, którego narracja pozostawia jednak kilka zagadek, za masakrę w Tesalonikach odpowiedzialny był Rufin Flawiusz. Następnie Rufin otrzymał zlecenie, aby przekonać Ambrożego do odwołania potępienia wydanego na Teodozjusza. Po śmierci Teodozjusza rywalizacja między Stylichonem a Rufinem Flawiuszem doprowadziła do śmierci tego drugiego w Konstantynopolu w 395 r.

RUFINUS z Akwilei (345-410): Tyranniusz Rufin, uczeń literatury w Rzymie około 368 r., przyjaciel Hieromeusza, brał z nim udział w grupie ascetycznej, która w latach około 370 r. próbowała odtworzyć w jego rodzinnym mieście Concordia życie monastyczne i intelektualne Wschodu. Po długim pobycie w Egipcie (373-380), gdzie odwiedził również Didymosa, zobaczył Melanię w klasztorze na Górze Oliwnej w Jerozolimie, który był ściśle związany z biskupem Janem II i kręgami orygenistycznymi ( Palladiusz, Ewagriusz). Po bolesnych sporach z Hieronimem na temat tłumaczenia pism Orygenesa (i na temat Biblii z hebrajskiego lub Septuaginty), powrócił na Zachód w 397 r. i był prześladowany w Rzymie, a następnie w Akwilei, z powodu wrogości swojego starego przyjaciela. Uciekł przed Gotami podczas inwazji na Italia i poszedł umrzeć na Sycylii. Był przyjacielem i powiernikiem czołowych jednostek w chrześcijańskiej Italii. Jego praca, choć skromna, składała się głównie z tłumaczeń na łacinę i zachował dla nas główną część tego, co pozostało z dzieł Orygenesa. Jego celem nie było zachowanie wschodnich tekstów, które niestety zaginęły, ale oświecenie łacińskiego świata, który cierpiał z powodu ogromnego opóźnienia kulturowego w stosunku do Wschodu; jego tłumaczenia nie miały na celu zachowania szczegółów oryginału, ale raczej były przydatne dla czytelników z IV w. Miał więcej pobożności niż zmysłu krytycznego. Jego oryginalne prace (zwłaszcza przedmowy do jego tłumaczeń) zostały opublikowane w CCL 20. Jego pierwszym tłumaczeniem był Asceticon Bazylego (397). W 398 roku opublikował O pierwszych zasadach Orygenesa, co wywołało kontrowersję. Następnie Rufin przetłumaczył lub streścił Apologię Orygenesa autorstwa męczennika Pamfila i Euzebiusza z Cezarei; bronił się przed papieżem Anastazym osobistą Apologią składającą się z czterech stron. Następnie miał opublikować dwie książki przeciwko Hieronimowi, ale odmówił kontynuowania tej kontrowersji. Poświęcił się tłumaczeniu wspaniałych homilii Orygenesa na temat Księgi Rodzaju, Wyjścia, Kapłańskiej, Liczb, Pieśni nad pieśniami i Listu do Rzymian; różnych homilii Bazylego i Grzegorza z Nazjanzu; zdań ascetycznych Ewagriusza i Sekstusa (pitagorejczyka, którego pomylił z papieżem Sykstusem); Dialog Adamantiusa, mylony z Orygenesem; Historia ecclesiastica Euzebiusza z Cezarei, która była rozszerzona do śmierci cesarza Teodozjusza Wielkiego; Historia monachorum w Aegypto; ps.- Clementine Recognitiones. Dwie krótkie i bardziej osobiste kompozycje, Komentarz do Wyznania Apostolskiego i Błogosławieństwa Patriarchów, również były inspirowane wzorcami wschodnimi. Jego dzieło wniosło decydujący wkład do biblijnej i niebiblijnej kultury łacińskiego średniowiecza.

RUFINUS Syryjczyk (zm. po 415) : Znamy Rufinusa, ucznia Hieromeusza, kapłana jego klasztoru w Betlejem, który został wysłany do Rzymu w 399 r., aby zanieść listy 81 i 84 oraz tłumaczenie Orygenesa O pierwszych zasadach dokonane przez Hieronima. Według B. Fischera i redaktorów Vetus Latina Institute Beuron, Rufinus poprawił łacińskie tłumaczenie listów Pawła i reszty NT w tekście, który stał się Wulgatą. Tego Rufinusa wielu uczonych utożsamia z Rufinem Syryjczykiem, który według Mariusza Merkatora (ACO I, V, 5) wprowadził pelagiańskie idee w Rzymie w czasach papieża Anastazjusza I (399-402) i którego nauki zostały ogłoszone przez Celestiusa i Pelagiusa. W Kartaginie, w 411 r., Celestiusz wspomniał pewnego Rufinusa, którego usłyszał w Rzymie w domu Pammachiusza (zm. ok. 410 r.), jako źródło jego nauk ( Augustyn, De gratia Chr. 2,3,3). Liber de fide (tak nazwany przez pierwszego redaktora Sirmonda na podstawie jego wyraźnego sformułowania w rękopisach przypisywanych Rufinowi z Palestyny), w którym można znaleźć obronę idei pelagijskich, należy uważać za jego dzieło. Liber ujawnia znajomość greckich tekstów teologicznych (zwłaszcza tych z Kapadocji) i, w odniesieniu do antropologii, szkoły Antiochii. Ponadto, Libellus de fide zawierający dwanaście anathemas jest czasami przypisywany temu samemu Rufinusowi.

RUFUS z Octodurum.: Biskup Octodurum (dziś Martigny, w Szwajcarii), który zmarł prawdopodobnie przed 565 r. W Orleanie wziął udział w soborze w 541 r. i w tym zwołanym przez Childeberta I w 549 r.,na którym zebrało się ponad 50 biskupów i delegatów z różnych miast, wśród których był Nicecjusz z Trewiru. Pewien Rufus napisał do niego list, zawarty w austriackiej kolekcji (Ep. 21), który Gundlach datuje na czasy Chlotara I (ok. 550). W tym liście autor potwierdza, że wysłał włoskie sztuczki, o które prosił Nicecjusz (do którego Rufus zwracał się, nazywając go dominus semper meus i meus particularis dominus), prawdopodobnie na odbudowę kościołów w Trewirze i budowę zamku nad Mozelą . Rufus, który w superscriptio listu odnosi się do siebie jako episcopus, zwraca się do Nicecjusza w tonie całkowicie serdecznym i pokornym, w dorozumianym uznaniu oddanej przyjaźni, poświadczonej w tym samym kontekście listownym wspomnieniem spokojnych chwil wzajemnego dzielenia się. W liście wymieniono również inne osoby: księdza Amabilisa, frater meus, oraz diakonów Sunnoveusa i Catelliona, conservi mei. Duchesne i Gundlach utożsamili nadawcę listu z Rufusem, biskupem Turynu, o którym wspominał Grzegorz z Tours , chociaż Lanzoni i Kentenich - a następnie Malaspina - zaproponowali, aby utożsamić go z biskupem Octodurum.

RUFUS z Shotep (VI-VII w.) : Autor różnych komentarzy do NT w języku koptyjskim, który żył między końcem VI w. a początkiem VII w. Z nielicznych źródeł dotyczących jego życia można wywnioskować, że po okresie życia jako mnich i po odbyciu pielgrzymki do Ziemi Świętej został konsekrowany na biskupa Shotep (Hypsele, miasto Górnego Egiptu, 7 km na południowy wschód od Lykopolis-Siout) przez patriarchę Damiana (578-604). Był siłą napędową znaczącego renesansu literackiego w Kościele koptyjskim, w którym był również jedną z najwybitniejszych postaci. Zachowały się fragmenty z czterech kodeksów zawierających komentarz do ewangelii Mateusza i jeden do ewangelii Łukasza. Teksty zostały opublikowane przez M. Sheridana i nawet w ich dość fragmentarycznym stanie świadczą o jego ogromnej wiedzy teologicznej jak na tamte czasy i uczyniły ich autora godnym przykładem w aleksandryjskiej tradycji egzegetycznej. Egzegeza jest oczywiście alegoryczna, chociaż nie wyklucza to filologicznej uwagi autora na tekst. Rufus nalegał na harmonię ST i NT w kontekście ekonomii zbawienia; tu i ówdzie wplatał kontrowersje z heretyckimi naukami (istnieje znacząca liczba odniesień do Marcjona i manicheizmu); ale jego zainteresowanie koncentrowało się przede wszystkim na moralnej nauce Pisma Świętego, która była skierowana do zróżnicowanej publiczności, ale zwłaszcza do audytorium zakonnego.

RUFUS z Tesaloniki : Biskup Tesaloniki, który w 412 r. został mianowany wikariuszem papieża Innocentego w prowincjach Illyricum ( Achaja, Tesalia, Stary Epir, Nowy Epir, Kreta, Śródziemnomorska Dacja, Dacja Ripensis, Mezja i Dardania Prevalitana). Zawsze utrzymujący bliskie powiązania z kościołem Rzymu, podczas swojego biskupstwa Rufus najpierw zwrócił się do Innocentego w sprawie serii pytań dyscyplinarnych oraz w odniesieniu do przypadku dwóch biskupów Bubaliusza i Tauriana, którzy zwrócili się do Rzymu po uznaniu ich za winnych przez macedońskich biskupów Illyricum . Rufus zacytował następnie papieża Bonifacego w sprawie wyboru Perygenesa w Koryncie . Uwikłany w doktrynalne kontrowersje V w. po Soborze Efeskim (431), Rufus otrzymał od papieża Celestyna informacje o potępieniu Nestoriusza, a w czasie Soboru Chalcedońskiego (451) Ojcowie Wschodni napisali do niego, aby dać znać o swoim przywiązaniu do wiary Soboru Nicejskiego .

REGUŁY, MONASTYCZNE: Reguła, czyli dokument konstytucyjny danego zakonu, to idea, która narodziła się na Zachodzie, wśród jurystów i kurii XII wieku, w wyniku długiej ewolucji. W pierwszych wiekach dziewice, które zostały wpisane na listy (kanon) lokalnego kościoła - i które otrzymywały dotacje i współpracowały w jego liturgii i dziełach miłosierdzia - podlegały naturalnie pewnej niepisanej dyscyplinie. Nawet asceci płci męskiej, którzy byli bardziej wolni, ponieważ nie byli zależni od dotacji, musieli zdawać biskupom sprawę ze swojej działalności. Kiedy dokumenty z tamtego okresu starały się uzasadnić tradycje kościoła, zazwyczaj odwoływały się do autorytetu apostołów; ta ps.- apostolskość wyrażała niepamiętny zwyczaj. Kiedy pojawił się monastycyzm, w epoce, w której kościół konstantyński sekularyzował się i obniżał swoje standardy moralne, kontrasty i zniekształcenia nie były rzadkie. Najlepsi mnisi służyli za wzór; gdy Atanazy napisał Życie Antoniego (zm. 356), dobrze rozumiał, na jakie punkty należy nalegać i zaproponował regułę życia dla wszystkich, nie zobowiązując nikogo naturalnie do powielania cudów Antoniego ani nawet wyczynów surowości świętego. To wspólnoty cenobityczne narzuciły sobie pewną liczbę warunków, aby modlitwa, asceza i praca były wykonywane w harmonii, podejmując w międzyczasie pewne środki przeciwko możliwym nadużyciom władzy przez najsilniejszych: władza biskupia nie interweniowała tutaj, z wyjątkiem milczącego nihil obstat. Nakazy Pachomiusza, być może napisane po jego śmierci (347), aby utrzymać zwyczaje, które rozpoczął, oparte na doświadczeniu, a wcale nie na teoretycznym systemie, miały tendencję do zachowania kanonu wczesnego Kościoła; były tak dobrze pomyślane, że dzięki tłumaczeniu Hieronima wywarły wielki wpływ na Zachód. Chętnie stosowali standard właściwej miary, ale jeszcze bardziej dobro wspólne. W kontekście Kapadocji, gdzie ruch rewolucyjny i społeczny stanął naprzeciw episkopatu dworskiego, Bazyli był w stanie narzucić mediację dzięki swoim Regułom Moralnym (o[roi), dosłownie wziętym z NT, które określają wolę Boga nad wszystkimi jego uczniami ewangelii.Komentarz do tych reguł, Asceticon, odpowiadał na pytania braci i schodził do konkretnego szczegółu; to jest to, co w bardziej rozwiniętej perspektywie Latynowie nazywali Instituta ( Rufinus) lub Regula ( Benedict). Wszystkie te dokumenty zostały przetłumaczone na łacinę (i inne języki) i były podstawą do wprowadzenia monastycyzmu do kościoła episkopalnego. Na Wschodzie sobory i cesarze powoli ustanawiali pewne kanony i prawa, aby zaradzić nadużyciom, a także zdyscyplinować relacje ruchu monastycznego ze światem. Jeśli chodzi o życie wewnętrzne klasztorów, Typica, spisane przez fundatorów, określały ich żądania wobec beneficjentów ich darowizn. Ale istotną rzeczą pozostawała żywa tradycja, przykład świętych, zwłaszcza w przypadku samotników, którzy często byli najbardziej charakterystycznym zjawiskiem. Na Zachodzie, oprócz Reguły Bazylego (przetłumaczonej w 397 r.) i Pachomiusza (przetłumaczonej w 404 r.) oraz Instytucji Jana Kasjana (416-424) - długiego tekstu, który odnosi się do (pseudo-)egipskich tradycji, nie wspominając o Żywocie Marcina, aby doprowadzić do reformy mnichów Galii - należy zauważyć, że około roku 397 św. Augustyn dał (świeckim) mnichom afrykańskim i który opiera się na krótkim wcześniejszym dokumencie znanym jako ordo monasterii, napisanym prawdopodobnie przez Alypiusa. Stało się to później podstawą życia kanonicznego, organicznie zintegrowanego z kultem bazylik i posługą duszpasterską, zgodnie z typową tendencją Zachodu, którą można również znaleźć, mutatis mutandis, w jego wspólnotach monastycznych. Reguła Czterech Ojców należy do drugiej generacji, którą należy umiejscowić prawdopodobnie w Lerynie, około lat 400-410; druga Reguła Ojców, w Lerynnie, około 427 (?), uzupełnia pierwszą, a obie pozostawiły ślady w późniejszych tekstach. Podobnie w południowej Galii, przed rokiem 500, pojawiła się reguła wschodnia i reguła Makarego; w 534 r. reguła Cezariusza z Arles dla dziewic i, w tym samym duchu, inna tego samego autora dla mnichów; około 550 r. dwie Reguły Aureliana. Tradycja, która powstała z Reguły napisanej przez Cezariusza z Arles, nosiła silne piętno augustiańskie. W międzyczasie we Włoszech Regula magistri (napisane przed 530) rościło sobie prawo do swojego charyzmatycznego autorytetu. Reguła cento napisana przez Eugippiusza, w Lukullanum (w pobliżu Neapolu) około roku 530, ponownie wykorzystała Augustyna, Regula magistri, Bazylego itd. Około roku 550 w Monte Cassino Reguła św. Benedykta zachowała doktrynalną część Regula magistri (podsumowaną i dostosowaną do potrzeb Kościoła Rzymu), ale dostosowała praktyki do niektórych z najważniejszych i najbardziej pracowitych klasztorów. Trzecia Reguła Ojców, napisana przez Tarnanta i św. Ferreolus, pochodzi z drugiej połowy VI w.; we Włoszech mamy Regułę Pawła i Szczepana. Z Irlandii do Galii dotarły Regula monachorum i Regola coenobialis św. Kolombana (zm. 615); w Hiszpanii, oprócz (zaginionej) reguły Jana z Biclaro, znamy De institutionse virginum Leandra z Sewilli, Reguły Izydora i Fructuosusa, Regula communis, Pakt św. Fructuosusa i Consensoria monachorum. Ale Reguła św. Benedykta, ze względu na siłę tkwiącą w jej rozumieniu umiarkowania i zaleceniach św. Grzegorza Wielkiego, została przyjęta w Galii i Anglii, najpierw w formie mieszanej (z Regułą św. Kolumbana), a następnie samodzielnie. Wszystkie te teksty, które mają wiele wspólnego, pokazują, że każdy przywódca wzorował swoją własną regułę zgodnie z własnymi okolicznościami (nawet jeśli przyjął, bez modyfikacji, dokument, który został ułożony gdzie indziej). Dopiero w okresie karolińskim władza cesarska (lub synody opatów od niej zależne) dostrzegła w Regule (Benedykta lub, w przypadku kanoników, Chrodegang) precyzyjne prawo, którego przestrzeganie egzekwowali odpowiedni wizytatorzy.

RZYM

I. Historia i archeologia - II. Sobory - III. Liturgia.

I. Historia i archeologia.

1. Pierwsze trzy wieki.

1.1. Istnienie małej wspólnoty w Rzymie przed przybyciem apostoła Pawła (i bez wątpienia Piotra) jest poświadczone przez list do Rzymian (ok. 57-58), który apostoł wysłał do tych, którzy byli przed nim w mieście: mała grupa pochodziła z żydowskiego środowiska, jak wyraźnie potwierdza list (2; 4:1) i jak sugeruje lista imion wiernych (Rz 16, którego tradycja rękopisu jest mniej pewna). Ci wczesni nawróceni, którzy zbierali się w domach prywatnych , otrzymali od Pawła diakona, który nosił list apostolski, ale nie wiadomo, jak ta wczesna wspólnota była zorganizowana, ponieważ była zbierana przez misjonarzy, których tożsamość pozostaje dla nas nieznana. Niektóre dowody wskazują na stan napięcia między tymi chrześcijańskimi Żydami a potężnymi miejskimi synagogami: Paweł spotkał Akwilę w Koryncie, Żyda pochodzącego pierwotnie z Pontu, który przybył z Italii ze swoją żoną Pryscyllą (Dzieje Apostolskie 18:3). Bez wątpienia musimy powiązać to wygnanie ze stwierdzeniem Swetoniusza (Vita Claudii 18,2), że cesarz w roku 49 wygnał z Rzymu niektórych Żydów, którzy zostali podjudzani "przez pewnego Chrestusa"; historyk być może nawiązuje do niektórych chrześcijan, których policja słabo zidentyfikowała. W każdym razie Paweł, który znał również innego żydowskiego chrześcijanina, Epeneta, który przybył do Rzymu z Azji Mniejszej, z pewnością kilka lat po swoim odwołaniu się do Cezara, był tam przetrzymywany w więzieniu przez dwa lata, co nie stłumiło jego zapału misyjnego, ponieważ miał kontakt z żydowskimi chrześcijanami (Markiem, Arystarchem) lub z nawróconymi z pogaństwa (jak być może Tymoteusz: Dz 28:30). Nie można z całą pewnością określić daty okresu męczeństwa Pawła, który z pewnością miał miejsce za panowania cesarza Nerona; niemniej jednak nikt nigdy nie kwestionował jego rzymskiej misji. W przypadku Piotra cała seria kontrowersji działała na rzecz trzymania apostoła z dala od Rzymu, aby osłabić prymat i jurysdykcję papieską. W rzeczywistości, jak wykazał Lietzmann, debata ta została rozstrzygnięta: świadectwa literatury patrystycznej , dowody ujawnione przez archeologię i lokalny kult dwóch apostołów wystarczą, aby ustalić, że Piotr przybył do Rzymu i poniósł tam śmierć męczeńską. Tradycja nalega - ze względów symbolicznych i eklezjologicznych - aby datować męczeństwo Piotra i Pawła na ten sam dzień (29 czerwca) i ten sam rok (często 67 r. n.e.). Trudno jest konkretnie określić zakres tej podwójnej misji, chociaż późniejsze tradycje czasami przypisywały wspólnocie ewangelizowanej przez dwóch apostołów szczególne znaczenie dla przekształcenia dobrej nowiny w spisane ewangelie ( Marek, Łukasz). W każdym razie pewne informacje sugerują, że można dostrzec wpływ, w Liście Klemensa Rzymskiego, motywów chrześcijańsko-żydowskich na opracowanie w Rzymie całej teologii tradycji apostolskiej.

1.2. Kościół ten był w rzeczywistości prawie nieznany przez pierwsze dwa stulecia: Tacyt ledwo uwzględnia go w historii Rzymu (Annali 15,44), gdy wspomina o rzezi chrześcijan, którzy zostali zamordowani po pożarze Rzymu w 64 r. n.e. na rozkaz cesarza Nerona, który szukał kozłów ofiarnych, aby uspokoić oburzenie opinii publicznej po katastrofie, która zniszczyła centrum miasta (od tego momentu chrześcijanie byli wytykani palcami przez policję i rzymską opinię publiczną). Ale trzeba poczekać na świadectwo Klemensa Rzymskiego pod koniec I w. (Ep. Cor.), aby dostrzec organizację tej wspólnoty: była ona już świadoma przynależności do epoki poapostolskiej; ustanowili oni pewne stałe posługi, o których wspomniał Klemens, używając całego słownictwa żydowskich tradycji kapłańskich, a także obrazu wojska Chrystusa (militia Christi). Na czele kościoła, kierowanego przez kolegium ministrów, którzy gwarantowali episkopat i diakonię (jak wskazuje wciąż niedokładne słownictwo), stał Klemens, wiodący członek kolegium, rzecznik i przywódca misji. W połowie II w. mała apokalipsa napisana przez Hermasa, byłego niewolnika, brata biskupa Piusa, prowadzi do przypuszczenia o trwaniu w Rzymie charyzmatycznych posług, ale wspomniał on również o kapłanach i ich kolegium, przypisując obowiązki pomocy diakonom ibiskupom. Świadectwo to należy uzupełnić świadectwem Ireneusza z Lyonu, który wykazał istnienie jednolitej organizacji powierzonej przywódcy, nawet jeśli nie nosił on, w pierwszym lokalnym użyciu, tytułu "biskup". W rzeczywistości Ireneusz dostarczył listę tych mężczyzn, którzy przekazali tradycję apostolską po Piotrze i Pawle: Linus, Kletus, Klemens do końca I w., Ewarystus, Aleksander, Sykstos, Telesfor, Hyginus, Pius, Anicetus, Soter, Eleutherus i Victor (189-199). Opisuje on listę biskupią ante litteram, czyli sukcesję tych, którzy z kolei zapewnili spójność posługi lokalnego kościoła. Ponadto w II w. wyraźniej niż za czasów Klemensa widzimy osobistą interwencję rzymskich biskupów w imieniu ich kościoła: na przykład Sotera, którego w połowie II w. wezwał biskup Dionizy z Koryntu, a później Aniceta, który przyjął w Rzymie Polikarpa ze Smyrny, Eleuterosa i wreszcie Wiktora - wszyscy w kwestii Wielkanocy. Ta kwestia dotycząca obchodzenia Wielkanocy podzieliła chrześcijan żyjących w sercu miasta, stawiając kościoły Azji Mniejszej przeciwko kościołom Rzymu i Aleksandrii w kwestii dotyczącej nie tylko obliczania Wielkanocy, ale zwłaszcza wyboru daty święta, męki lub niedzieli zmartwychwstania. Te interwencje (a zwłaszcza Wiktora, który zerwał komunię z episkopatem azjatyckim) odzwierciedlają już autorytet "w łacińskim znaczeniu tego terminu" tego Kościoła, który był podwójnie apostolski, któremu Ireneusz przypisał konkretną funkcję bycia na Zachodzie uprzywilejowanym centrum odniesienia dla jedności kościelnej. Rozprzestrzenianie się roli Rzymu jako stolicy politycznej i ekonomicznej świata rzymskiego wspomagało tę szczególną misję; ale Kościół rzymski wziął na siebie tę odpowiedzialność ze względu na swoje dwa tytuły apostolskie. Prawdopodobnie był jednocześnie metropolią misyjną dla Galii i być może Afryki, a z pewnością dla Italii. Ponadto Kościół rzymski oferował liczne przykłady (patrz świadectwo Justina Męczennika dotyczące organizacji liturgii; obchodów Wielkanocy); był świadkiem debat na temat apologetyki i teologii, która wraz z Justynem zaczęła używać filozofii jako instrumentu pojęciowego. W ten sposób można wyjaśnić atrakcyjność, jaką Rzym wywierał na wielu wędrownych kaznodziejów i teologów, którzy chcieli się tam osiedlić lub przynajmniej pozyskiwać uczniów: Marcjon, a także gnostyk Walentinus, ale także Teodot z Bizancjum, adopcjonista, który został wygnany w 198 r.; Prakseas, który jednak bronił monarchistycznej teologii i został potępiony przez Eleuterosa; oraz uczniowie Montanusa, którzy doświadczyli tego samego braku sukcesu około 177 r. 1.3. III w. był okresem wielkiej organizacji zdominowanej przez kilku prestiżowych biskupów: po Zefirynie (199-217) należy wspomnieć Kallistusa, byłego niewolnika (217-222), którego następcami byli Urban (221-230), Poncjan (230-235), Anterus (235-236). Ci dwaj ostatni byli ofiarami prześladowań. Fabian (236-250), według Euzebiusza (HE VI, 29), cieszył się wielkim prestiżem duchowym; Korneliusz, który zmarł na wygnaniu (251-253), podjął działania, gdy schizma Nowacjana zagroziła Kościołowi Rzymskiemu; po Lucjuszu (253-254) Stefan (254-257) z autorytarną stanowczością wykazał się prawami swojego prymatu. Sykstus II (257-258) został pokonany przez prześladowania Waleriana, ale Dionizy piastował katedrę od 259 do 268, a po nim Feliks (269-274), Eutychian (275-283) i Gajusz (283-296), o których nie mamy zbyt wielu informacji. Do Miltiadesa (311-314) chronologia jest niepewna z powodu masowych prześladowań Dioklecjana i luki, którą one spowodowały: Marcelin do 304, następnie Marceliusz i Euzebiusz (309 lub raczej 310).Przez cały ten okres świadectwo Tradycji Apostolskiej, małego traktatu o organizacji misyjnej, ilustruje organizację jej synaxis; świadczy o tym, że kapłani w ciągu stulecia byli w stanie przewodniczyć pod nieobecność biskupa i jego delegata. Środki ostrożności podjęte w celu przyjmowania kandydatów do chrztu i ustanowienia katechumenatu świadczą o postępie w próbach nawrócenia miasta. Jednocześnie praca opisuje system pomocy dla potrzebujących, posiłki agape i specjalne formy zbiorowej dobroczynności na pochówek (diakon Kalikst otrzymał zlecenie administrowania cmentarzem kościelnym, katakumbami w pobliżu Via Appia). Był to również okres, w którym siedmiu diakonów otrzymało zadanie zbierania i licznych działań dobroczynnych, aby każdy z nich nadzorował jedną z siedmiu stref ograniczonych w przybliżeniu do obszaru miejskiego. Społeczność ta nie korzystała z kościołów (w znaczeniu, jakie obecnie przypisujemy temu terminowi, jako wyspecjalizowanego miejsca spotkań i na stałe przeznaczonego na liturgię) - w każdym razie nie znamy żadnego - ale do tych licznych nabożeństw Rzym lepiej wykorzystywał wyspecjalizowane duchowieństwo niż jakiekolwiek inne miejsce w imperium: w 251 r. duchowieństwo liczyło co najmniej 46 księży i 7 subdiakonów z taką samą liczbą diakonów, 42 akolitów, 56 elektorów, egzorcystów i odźwiernych, a według tego samego świadectwa kościół żywił 1500 wdów i ubogich . Ta ostatnia liczba wskazuje na znaczącą liczbę nawróconych, którzy stanowili znaczącą mniejszość w dużym mieście (2-5% całej populacji?). Papież Kalikst wykazał się pasterskim wglądem w tę nową sytuację, organizując z większą życzliwością system pokutny dla wiernych, którzy popadli w grzech po chrzcie i starając się ułatwić związek arystokratycznych chrześcijan z małżonkami, którzy podzielali ich wiarę, nawet jeśli nie należeli do tej samej klasy społecznej. Ten ostatni fragment ustawodawstwa odzwierciedla socjologię tego wczesnego kościoła: arystokracja, pomimo kilku znaczących przykładów ( Domitylla pod koniec I w.; Apoloniusz w II w.), była nadal mniej przeniknięta chrześcijaństwem, ale nawrócenie dotknęło różnych obszarów: członków służby palatyńskiej (na przykład Prosenes, którego epitafium jest jedną z najstarszych łacińskich inskrypcji chrześcijańskich, w 217 r.) i całej greckojęzycznej populacji żołnierzy i rzemieślników. Jeśli chodzi o tę wczesną wspólnotę chrześcijańską w III w., wiemy przede wszystkim o cmentarzach i epitafiach, które świadczą o pojawieniu się formuły chrześcijańskiej, wyrażającej, jak w epigrafice żydowskiej, nadzieję na zwycięstwo nad śmiercią z przekonaniem całkowicie nieznanym tekstom pogańskim. W dekoracjach katakumb pojawiają się pierwsze obrazy figuralnejsztuki chrześcijańskiej. Z pewnością wiele procesów wstrząsnęło tą wspólnotą: lokalne prześladowania uderzyły od panowania cesarza Maksymina Traka w 235 r. (deportacja rzymskich biskupów Poncjana i Hipolita); ale stało się bardziej powszechne z edyktem Decjusza w 250 (męczeństwo biskupa Fabiana), prawami Waleriana (257 i 258), które doprowadziły papieża Sykstusa i jego diakona Wawrzyńca do męczeństwa, i wreszcie z edyktami Dioklecjana (303-304), który działał okrutnie . Kościół po tych procesach był podzielony co do tego, jak oceniać liczne przypadki apostazji; w 251 ksiądz Nowacjan zebrał wokół siebie rygorystyczną frakcję, którą przewodził, dopóki on i jego grupa nie znaleźli się w otwartej schizmie z biskupem Korneliuszem, który został wybrany bardziej umiarkowaną większością. Ta ostatnia postać zebrała się przeciwko swojemu rywalowi, który został antypapieżem, sobór biskupów włoskich, który liczył około sześćdziesięciu. Zgromadzenie to świadczy o rozszerzeniu prymatu rzymskiego na półwyspie. W 254 biskup Stefan otrzymał apelację od dwóch biskupów hiszpańskich; został również zaproszony przez Cypriana z Kartaginy do odsunięcia biskupa Arles. Biskup Rzymu zapoznał chrześcijańską Afrykę z zasadami swojej dyscypliny, które zabraniały ponownego chrzczenia nawróconych heretyków: nawet jeśli ta dyscyplina była sprzeczna z bezkompromisowym oporem Cypriana, to wydarzenie to było znaczące, podobnie jak biskup Dionizy, który zajął stanowisko, na prośbę duchowieństwa aleksandryjskiego, przeciwko nadmiernie podporządkowanemu nauczaniu biskupa aleksandryjskiego. Te interwencje wyraźnie wskazały na prymat kościoła, który zamierzał chronić i utrzymywać tradycję apostolską, kościoła cathedra Petri.

2. IV i V w. Po zwycięstwie odniesionym przez Konstantyna w październiku 312 r. na północ od Rzymu, w pobliżu Mostu Mulwijskiego, stosunek władz do kościoła uległ radykalnej zmianie, przechodząc od uprzywilejowanego wsparcia w okresie panowania pierwszego "chrześcijańskiego" cesarza (312-337) do punktu wyłącznego wsparcia za czasów Teodozjusza (379-395). Ewolucja unii politycznej, ale także warunków społecznych i ekonomicznych, z pewnością odegrała znaczącą rolę w rozwoju Kościoła rzymskiego w czasach Cesarstwa Chrześcijańskiego (IV i V w.).

2.1. Zwłaszcza w wielkim ruchu nawracania, który w tym okresie dotknął zwłaszcza populację miejską, Rzym dostarczył przykładu niezwykle owocnej działalności misyjnej, której łaska cesarska udzieliła jedynie pośredniej i drugorzędnej pomocy. Jako konkretny dowód tego mamy liczne kościoły (rozumiane w tym miejscu jako wyspecjalizowane budynki) zbudowane dla zgromadzeń chrześcijańskich w obrębie murów miasta, jak również na terenach podmiejskich. W pierwszej połowie IV w. Rzym zawdzięczał Konstantynowi ustanowienie kościoła biskupiego z baptysterium (basilica constantiniana, wówczas bazylika św. Jana na Lateranie): okazałej bazyliki, w której po raz pierwszy biskup mógł zgromadzić swój lud. Również cesarskiej życzliwości Konstantyna i jego następców zawdzięczano budowę bazyliki w pobliżu grobów rzymskich męczenników: św. Piotra w Watykanie, św. Wawrzyńca w pobliżu Via Tiburtina, wczesnej budowli w pobliżu grobu św. Pawła, a pod koniec wieku dużej bazyliki w pobliżu Via Labicana, gdzie Konstantyn początkowo myślał o budowie własnego grobowca, a także innych martyrii w pobliżu Via Appia (S. Sebastian) lub w pobliżu Via Nomentana (S. Agnes). W całej tej działalności kilka miejskich fundacji zostało sfinansowanych przez cesarza (z wyjątkiem kościoła Palatynatu w pobliżu rezydencji cesarzowej Heleny: Świętego Krzyża w Jerozolimie); zwł. w tym okresie budowa kościołów miejskich była rzeczywiście obowiązkiem biskupów ( Sylwester, Marek, Juliusz i Liberiusz), chociaż widoczny był już prywatny patronat (Lucina), praktyka, która dominowała od połowy IV do połowy V w. W niektórych dekadach budownictwo chrześcijańskie wzniosło ponad 20 budynków (patrz Titulus), zbudowanych zgodnie z intencją darczyńców, co zaowocowało gęstą siecią w przestrzeni miejskiej. W V w. biskupi zawsze uczestniczyli z hojnością w inicjatywach budowlanych, jak wskazuje fundacja z dużej bazyliki na Eskwilinie (S. Maria Maggiore) ze strony Sykstusa III. Niemniej jednak po Sykstusie (zm. 440) rytm nowych konstrukcji zauważalnie zwolnił (wystarczy zauważyć interwencję papieża Simplicjusza w sprawie S. Stefano na Celiusie); nadal upiększanie budynków i renowacje trwały, co stało się konieczne po dwóch grabieżach Rzymu, który został spustoszony przez trzy dni w 410 r. przez Wizygotów i przez trzy tygodnie w 455 r. przez Wandalów. Ponadto biskupi, duchowni, a nawet wierni dbali o katakumby dla kultu swoich męczenników i wizytacji pielgrzymów. Ta działalność, datowana na początek IV w., rozwinęła się szczególnie w czasach papieża Damazego, Syrycjusza, a także w V w. za Innocentego i Bonifacego. Za papieża Leona, arystokracja sfinansowała budowę bazyliki na cześć św. Szczepana w pobliżu Via Latina. W międzyczasie kościół wzbogacił się o darowizny, które, wraz z darowiznami cesarskimi i prywatnymi, pozwoliły mu utrzymać budynki i ich duchowieństwo. Jeśli w połowie IV w. majątek ten stanowił umiarkowane sumy aktywów, tak że biskup wydawał się być związany z kartami fundacyjnymi (stanowiącymi tituli), to w V w. ekonomiczna siła kościoła została potwierdzona, gdy papież przyjął, pomimo oporu darczyńców, władzę kapitalizacji dochodów i organizowania wspólnej własności. Ta materialna instytucja pozwoliła na bardziej wydajną organizację misji: liturgia biskupia została wzbogacona o duże zgromadzenia wspólnotowe w dużych bazylikach (pałacu biskupim, S. Maria Maggiore, a także św. Piotra itp.), z których korzystał biskup, w ciągu roku, od stacji do stacji. Tak więc okres Wielkiego Postu, trwający od trzech do sześciu tygodni, jednoczył katechumenów i pokutników w spotkaniach instruktażowych lub pojednawczych odbywających się w obecności wszystkich ludzi aż do Wielkanocy. Należy również wziąć pod uwagę obchody Bożego Narodzenia, ustanowienie okresów postu i ofiar pieniężnych (patrz sekcja III poniżej, Liturgia). Lokalny personel duszpasterski został zorganizowany w kościołach tytularnych, które powstały pod koniec V w., aby wyposażyć je w baptysteria. Powierzone kapłanom (w liczbie blisko stu w V w.), którzy celebrowali Eucharystię w jedności z biskupem dzięki obrzędowi fermentum, kościoły te posiadały stałe duchowieństwo (akolitów, lektorów). W V w. kościoły te stały się centrami lokalnego życia, które mogły pomieścić zgromadzenia na cele kolekcjonerskie (od czasów papieża Leona), a także pomieścić teraz publiczne ceremonie chrześcijańskich małżeństw. System pomocy, zawsze powierzony diakonom, którzy zostali podzieleni na siedem sektorów, otrzymał wsparcie "tytularnych", a także fundacji charytatywnych wspomaganych przez hojnych wiernych (xenodochia), podczas gdy grabarze (fossores) zapewniali w katakumbach obsługę pochówków. Ponadto organizacja sanctorale (Deposito martyrum z 336 r., a następnie martyrologium hieronimskie dla późniejszego świadectwa) pozwoliła na prawdziwy podbój czasu i ustanowiła, w konkurencji z pogańskimi świętami, celebrację męczenników pochowanych na terenach podmiejskich, a także celebrację relikwii znajdujących się w mieście (łańcuchy Piotra w kościele S. Pietro in Vin coli). Wspólnoty onasyczne zostały założone w pobliżu dużej martyrii (Ad catacumbas; bazylika św. Piotra; bazylika św. Wawrzyńca itp.). Organizacja duchowieństwa miała już wówczas ściśle ustaloną dyscyplinę (patrz dekrety Syrycjusza, Innocentego itp.) i kontrolowany nabór. Praktyka ta określała dwa rodzaje karier: tę, która prowadziła od urzędu egzorcysty lub lektora do urzędu akolity i ostatecznie do kapłaństwa; i tę, która prowadziła do diakonatu, z którego zwykle wybierano biskupów. W tej organizacji duchowieństwo wyróżnia się jako mała wykształcona elita (kapłanów i diakonów), często rekrutowana z rodziny chrześcijańskiej związanej ze służbą kościelną: tak było na przykład w przypadku papieża Damazego. To właśnie z tej elity wywodzili się biskupi, wśród których byli niektórzy o bardzo silnych osobowościach: po Milcjadesie (311-314) byli to Sylwester (314-335), Marek (336), Juliusz (337-352), Liberiusz (352-366) i Damazy (366-384). Wydaje się, że Syrycjusz (384-399) miał nudną osobowość w porównaniu do swojego poprzednika, który był poetą i dyplomatą, ale był także nieugiętym administratorem. Po Anastazjuszu (399-401) sytuacja polityczna zakłóciła biskupstwo wielkiego papieża, Innocentego (401-417), którego następcami byli: toporny i niezdarny Zosimus (417-418), następnie Bonifacy (418-422), Celestyn (422-432), wybitny duch, i wreszcie Sykstus III (432-440). Pontyfikat Leona Wielkiego stanowił decydujący moment, tym bardziej że biskup Rzymu wspiął się na szczyt wielkich teologów Wschodu (440-461). Następnie Hilariusz (461-468), a jeszcze bardziej Simplicjusz (468-483) wydają się mniej barwni. Feliks II (III) był pierwszym biskupem wywodzącym się z rzymskiej arystokracji (483-492). Pod koniec stulecia Gelasius, nieugięty z powodu swego naturalnego usposobienia i ówczesnej sytuacji, należał już do innej epoki, to znaczy takiej, w której cesarz Zachodu definitywnie zniknął. Skuteczność tej posługi pasterskiej mierzył liczbą nawróceń. Jeśli na początku IV w. tylko niektóre rodziny arystokratyczne były chrześcijańskie (Anicici i Probi) i jeśli pod koniec tego samego stulecia zorganizowały one pogański opór wokół Symmacha i Nikomacha Flavianusa, to pod koniec V w. nie byli już otwartymi obrońcami starych bożków, ale po prostu wiernymi skłonnymi do podtrzymywania, czy to poprzez tradycję, czy przez ostrożność, niektórych starożytnych rytuałów, takich jak te z Luperkaliów. Kryzysy, które dzieliły wspólnotę rzymską, zawsze tworzyły pewne frakcje chrześcijańskie: tak było w przypadku konfliktów wywołanych przez Ursyna przeciwko wyborowi Damazego (366-370) lub przez Eulaliusza przeciwko Bonifacemu (418).

2.2. W tym nowym dla Kościoła czasie, w odpowiedzi na liczne prośby, stolica rzymska pełniej korzystała z wpływu swego prymatu: (a) W tradycyjnej zależności od Rzymu, ograniczonej do podmiejskich Włoch po połowie IV w., papież sprawował władzę metropolitalną, co jest cytowane jako przykład na Soborze Nicejskim . Kontrolował wybory biskupów, sądził sprawy kościelne i rygorystycznie narzucał kanony rzymskiej dyscypliny. W północnych prowincjach półwyspu interwencja ta została ograniczona przez wpływ biskupa rezydencji cesarskiej, Mediolanu, szczególnie w czasach Ambrożego (374-397), a następnie, w V w., przez biskupa Rawenny, chociaż z mniejszym znaczeniem. (b) W zachodnich prowincjach misji, Hiszpanii, a nawet bardziej Galii, gdzie organizacja kościelna była jeszcze szczątkowa na początku IV w., Rzym sprawował rodzaj patriarchatu. Z tych regionów pochodziły apele niektórych biskupów: Himeriusza z Tarragony do Syrycjusza, Exuperiusa z Tuluzy lub Victriciusa z Rouen do Innocentego. Przeważnie szukali oni rady w sprawie organizacji swojego duchowieństwa i liturgii; otrzymywali dekretały, czyli małe traktaty o dyscyplinie, które następnie krążyły w formie zbiorów i w ten sposób stanowiły kodeks prawa religijnego. Te prośby rzadziej wymagały od papieża konfliktów teologicznych: Damazy odmówił przyjęcia apelu Pryscyliana, ale Innocenty odpowiedział na Sobór w Toledo, który skonsultował się z nim w sprawie oporu stronników herezjarchy (404), a Leon, w tym samym problemie pryscylianizmu, dał pewne wskazówki Turybiuszowi z Astorgi, biskupowi Gallaecia. Podsumowując, stolica rzymska zajmowała się causae maiores i interweniowała w sprawy biskupów; gdy komunikacja ryzykowała przerwanie przez najazdy barbarzyńców, Zosimus powierzył funkcje wikariusza biskupowi Arles (418). Ale ten system funkcjonował słabo; Bonifacy ograniczył zakres, a Leon ostatecznie zredukował prawa Hilarego, biskupa Arles, do praw zwykłego metropolity.(c) Ten sam system został przyjęty przez biskupów prefektury Illyricum, uchwalony w V w. pod zwierzchnictwem cesarza wschodniego. Zajęty ucieczką przed wpływem rodzącego się patriarchy i "drugiego Rzymu", czyli Konstantynopola, episkopat zaakceptował ustanowienie przez Innocentego wikariatu w Tesalonikach; ten ostatni zniknął w drugiej połowie V w.(d) Afryka, która miała chrześcijańską metropolię, Kartaginę, jako wsparcie i zorganizowane kolegium biskupie, nie tolerowała tego typu praktyk: Konstantyn w 323 r. zlecił rzymskiemu biskupowi Miltiadesowi rozstrzygnięcie sporu między Cecylianem z Kartaginy a jego rygorystycznym przeciwnikiem. Niepowodzenie tej interwencji na początku schizmy donatystów, odstraszyło interwencję Rzymuna jakiś czas. Ale w V w. Aureliusz z Kartaginy i Augustyn z Hippony szukali autorytetu komunii z Rzymem, aby przezwyciężyć niebezpieczeństwo pelagiańskie (417): z dużo większą siłą chwalili wyrok Innocentego, który jego następca Zosimus, jak się zdawało, przez pewien czas był zdecydowany ponownie otworzyć do dyskusji. Dzięki wsparciu cesarskiemu udało im się zmusić Zosimusa do ustępstwa, który postanowił (latem 418) potępić w sposób niebudzący wątpliwości Pelagiusza i jego ucznia Celestiusa. W ten sposób chrześcijańska Afryka uznała prestiż prymatu rzymskiego i coraz bardziej ustępowała autorytetowi swojej komunii, zwłaszcza gdy inwazja ariańskich Wandalów stworzyła groźbę prześladowań. (e) Dla chrześcijańskiego Wschodu prymat rzymski coraz bardziej reprezentował autorytet gwarantujący pewną wolność kościelną, tak że papież nie był już bezpośrednio zaangażowany w konflikty stronnictw wschodnich: na wielkich soborach zwołanych przez cesarza w Nicei (325), Serdice (343), Efezie (431 i 447) i Chalcedonie (451) papież wysyłał część swoich delegatów. Analogicznie, biskupi prześladowani przez politykę cesarską szukali wsparcia w stolicy apostolskiej: tak było w przypadku Atanazego, który został usunięty z Aleksandrii przez działania arian w 339 r. i oczyszczony w 340 r. przez sobór rzymski. Gdy cesarz Walens ponownie sprzyjał arianizmowi, Bazyli z Cezarei starał się uzyskać rzymskie poparcie (372-379), pomimo nieporozumień w słownictwie teologicznym i różnic w polityce kościelnej, które dzieliły go od Damazego. Prośby te skłoniły biskupa Rzymu do interwencji zarówno w kwestiach dyscyplinarnych, jak i w problemach wiary. Na soborze w Rzymie w 377 r. Damazy sformułował zdecydowane potępienie pneumatomachi, które zostało przyjęte w 381 r. przez Sobór Konstantynopolitański. Aby walczyć z Nestoriuszem, biskupem Konstantynopola, Cyryl Aleksandryjski szukał sojuszu ze stolicą rzymską, która w osobie Celestyna przyjęła decyzje Soboru Efeskiego, a Celestyn został powitany "jako nowy Paweł" (431). Za sprawą Leona Wielkiego rzymska interwencja w debaty teologiczne stała się naprawdę decydująca, ponieważ legaci papieża w Chalcedonie byli w stanie doprowadzić do soborowej definicji, która zakładała Chrystologię wyłożoną przez papieża w jego Tomus ad Flavianum (451). Listy papieży ilustrują eklezjologię, która wyjaśnia to sprawowanie prymatu: Damazy był pierwszym, który uzasadnił władzę następców Piotra, odwołując się do Mt 16:18. Leon i Gelazy zespolili ostateczną syntezę teologiczną, aby wyjaśnić rolę stolicy apostolskiej, gdzie następca i wikariusz apostoła, który jest obdarzony szczególną odpowiedzialnością i wybitnym autorytetem w zakresie dyscypliny i wiary, sprawuje swoją posługę w mieście odnowionym przez interwencję dwóch nowych założycieli, Piotra i Pawła. 3. VI i VII w. Klimat polityczny zmienił się, gdy Rzym znalazł się pod rządami gotyckimi na pół wieku, mimo że bizantyjska rekonkwista, która została zakończona w 554 r., nakazała ustanowienie wikariusza in urbe, który reprezentowałby cesarza. 3.1. Dziedzictwo architektoniczne zostało wzbogacone nie tylko o kościoły ograniczone do starożytnej sieci kościołów tytularnych: SS. Apostoli (połowa VI w.), S. Agata odzyskana przez Grzegorza Wielkiego od ariańskich Gotów i, na obrzeżach miasta, S. Pancrazio, który został zbudowany za papieża Symmacha, S. Giovanniego w pobliżu Porta Latina; zajęto jeszcze inną dzielnicę, Forum Romanum, gdzie chrześcijanie osiedlali się w niektórych budynkach publicznych (w VII w. kuria, za Honoriusza I?) i budynkach przylegających do pałacu cesarskiego (S. Maria Antiqua). W VI w. Feliks III (IV) założył kościół na cześć Kosmy i Damiana w miejscu, które kiedyś było biblioteką Forum Pokoju Wespazjana. Wielokrotnie budowano dwa nowe typy budynków: klasztory (około 15 fundacji w VI w., wśród których był klasztor Grzegorza nad Celią; około 10 klasztorów w VII w., wśród których był S. Saba) oraz diakonie, które służyły jako liturgiczne aneksy dla instytucji charytatywnych utworzonych w VII w. Więzi duchowieństwa z arystokracją zdawały się wzmacniać po okresie gotyckim, nawet jeśli relacje papieży z senatorami często przeradzały się w konflikty (o administrację majątkiem, o regulację sukcesji biskupów: w szczególności w okresie papieża Symmacha [498-514]). W każdym razie było teraz więcej prałatów, którzy pochodzili z potężnych rodzin: po skromnym Symmachusie, bogaty Hormisdas (514-523), być może Jan I (523-526); następnie po Feliksie IV (526-530), Bonifacym II (530-532) i Janie II (533-535), Agapitusie, który należał do rodziny duchownej (535-536) i, szczególnie, po Silveriuszu (536-537), Wigiliuszu, który był synem prefekta (537-555). Nie wiemy nic o pochodzeniu papieża Pelagiusza (556-561), Jana III (561-574), Benedykta (575-579) i Pelagiusza II (579-590), ale powszechnie wiadomo, że Grzegorz Wielki (590-604) pochodził ze szlacheckiej rodziny. Niektórzy wielcy biskupi pojawiają się w VII w. lista papieży: po Sabinianie (604-606) i dwóch Bonifacym (III [607] i IV [608-615]), Adeodat, który był synem subdiakona (615-618), Bonifacym V (619-625), Honoriuszu (625-638); Sewerynie i Janie IV, Teodorze (642-649), człowieku Wschodu, i Marcinie (649-655) oraz, po Eugeniuszu i Witalianie, Adeodacie II i Donusie, Agatonie (678-681), Leonie II, Benedykcie II, Janie V, Antiocheńczyku (685-686), który poprzedzał Traka Konona i innego Antiocheńczyka, Sergiusza (687-701). 3.2. W obliczu barbarzyńców biskup był obrońcą miasta, protektorem, który starał się usunąć zagrożenie, podobnie jak papież Leon w czasach Attyli Hun. Grzegorz zilustrował tę rolę w szczególny sposób, gdy Longobardowie spełnili swoje groźby, a na jego epitafium widniał przydomek "konsul Boga". (a) Biskup Rzymu zawsze sprawował jurysdykcję bezpośredniej administracji nad podmiejską Italią: Grzegorz rządził sukcesją biskupów(np. w Neapolu); organizował sobory prowincjonalne (dla Sycylii) i nadał prawdziwą władzę rzymskim duchownym, którzy zarządzali majątkiem św. Piotra. Prowincje N były przez długi czas niepokojone przez schizmę zorganizowaną przez episkopat, który uczynił stolicę Akwilei swoją głową, episkopat, który był wrogi potępieniu Trzech Rozdziałów, potępieniu, które zostało następnie ratyfikowane przez papieża Wigiliusza (553). Jednak w 649 r. sobór laterański zgromadził znaczną liczbę włoskich biskupów, aby potępić monoteletyzm, który został ogłoszony przez drukarnię w Konstantynopolu i odrzucony przez papieża Marcina. (b) Relacje z Afryką, odnowione w czasie rekonkwisty bizantyjskiej, osłabły po podboju muzułmańskim: w V w. Rzym przyjął biskupów prześladowanych przez Wandalów; w VI w. Grzegorz interweniował w Numidii przeciwko odrodzeniu donatystów, a ostatnie przejawy zorganizowanego episkopatu afrykańskiego wsparły Rzym przeciwko monoteletyzmowi. (c) Polityczne zjednoczenie z Hiszpanią stało się natomiast bardziej korzystne dzięki nawróceniu królów gockich, tak bardzo, że więzi między Grzegorzem Wielkim a Leandrem z Sewilli stały się silniejsze. Jednak w celu ustanowienia reguł posługi pasterskiej i misji Półwysep Iberyjski wykorzystał organizację soborową, która dawała mniejsze uzasadnienie dla interwencji rzymskiej: Braulio z Saragossy zauważył to po interwencji papieża Hormisdasa (638), uważanej za nieodpowiednią, w kwestii judaizmu. (d) Galia odgrywała coraz ważniejszą rolę, zwłaszcza po ustanowieniu katolickiej monarchii Franków; episkopat generalnie utrzymywał rzymskie stanowiska podczas konfliktów teologicznych, które stawiały papieża przeciwko cesarzowi (takich jak Trzy Kapituły, monoteletyzm). Z pewnością pełnomocnictwo udzielone biskupowi Arles w czasach Cezariusza (503-543) straciło wszelką moc w ciągu VI w.; ale pomimo organizacji soborów prowincjonalnych, stolica apostolska pozostała modelem, który był często naśladowany. (e) Po Celestynie, który poparł misję Patryka wśród Szkotów (431), Grzegorz zorganizował misję dla Brytanii, na której czele stał mnich z klasztoru Celiusa, Augustyn z Canterbury (597); ponadto w 668 r. Witalian mianował biskupem Canterbury. (f) Jeśli chodzi o Wschód, polityka cesarzy Zenona i Anastazjusza (476-518) spowodowała definitywne zerwanie między Wschodem a Zachodem wraz z ekskomuniką Akacjusza z Konstantynopola z powodu działań Feliksa III w 487 r. Jednak w 518 r. cesarz Justynian narzucił podporządkowanie Janowi, który został zmuszony w "Drugim Rzymie" do przyjęcia komunii z Rzymem; prymat Rzymu wydaje się być lepiej ugruntowany, gdy papież Agapit, który przybył z delegacją, odsunął patriarchę i ustanowił na jego miejsce Menasa. Niemniej jednak od czasów Justyniana papieże walczyli z systemem kościoła cesarskiego: Wigiliusz, po nieudanej próbie oporu, został zmuszony do przyjęcia potępienia Trzech Rozdziałów, potępienia, którego pragnął władca (553); z Grzegorzem Wielkim, który sprzeciwił się biskupowi Konstantynopola posiadającemu tytuł "patriarchy ekumenicznego", Rzym odzyskał swoją władzę. Pomimo kapitulacji papieża Honoriusza, Rzym zwalczał teologię monotelistyczną za pośrednictwem papieży Jana IV, Teodora i Marcina (Sobór Laterański 649), teologię, którą bizantyjski władca chciał narzucić Rzymowi. Pomimo aktów odwetu ze strony cesarza (egzekucja i męczeństwo papieża Marcina w 655), stanowisko Rzymu zostało narzucone na Soborze Konstantynopolitańskim (681). Położony na marginesie rozpadającego się imperium we Włoszech, Rzym radził sobie z coraz większą trudnością uciążliwej ingerencji władz bizantyjskich w wybory papieży. Rzym był zaniepokojony znalezieniem bliskiego i skutecznego środka, aby chronić się przed bezpośrednimi zagrożeniami ze strony Longobardów. Ikonoklastyczna polityka cesarza Leona Izauryjczyka zaostrzyła alienację między Rzymem a Wschodem i coraz bardziej popychała biskupa Rzymu w stronę Francji.

II. Sobory.

193. Oprócz kilku soborów wymienionych w Libellus Synodicus, źródle, któremu nie można całkowicie zaufać, pierwszym soborem rzymskim, o którym uczeni mają pewną wiedzę, był ten, który odbył się za papieża Wiktora I, który potępił praktykę kwartodecymanów dotyczącą dnia obchodów Wielkanocy. Biskupi Azji Mniejszej, pod przewodnictwem Polikratesa z Efezu, oświadczyli, że nie chcą przestrzegać rzymskiej praktyki. Wiktor zamierzał wykluczyć ich ze komunii z Rzymem, ale został od tego odwiedziony przez interwencję niektórych biskupów, wśród których był Ireneusz z Lyonu. 231. Sobór zwołany za pontyfikatu papieża Poncjana w celu ratyfikacji środków podjętych przez biskupa Aleksandra z Aleksandrii przeciwko Orygenesowi z powodu jego nieregularnych święceń i nauk. Orygenes następnie wysłał wyznanie wiary papieżowi Fabianowi . 251. Po schizmie nowacjańskiej papież Korneliusz zwołał sobór, w którym uczestniczyło 60 biskupów oraz duża liczba kapłanów i diakonów . Na tym soborze Nowacjan i jego zwolennicy zostali potępieni; zaakceptowali decyzje podjęte na soborze w Kartaginie (251) dotyczące upadłych (lapsi), dodatkowo precyzując sposób postępowania, który należy podjąć; zbadali sprawę biskupa Trophimusa. 260. Niektórzy członkowie kościołów libijskiego Pentapolis zwrócili uwagę Rzymu na sprawę Dionizego, biskupa Aleksandrii, oskarżając go o subordynacjonistyczne trynitaryzmy i o twierdzenie, że Syn był stworzeniem (poi,hma). W Rzymie odbył się sobór, na którym Dionizy z Rzymu potępił zarówno sabelianizm, jak i triteizm . Dionizy z Aleksandrii odwołał i następnie wyjaśnił niektóre skrajne stanowiska swojej teologii. 313. Sobór dotyczący powstania kontrowersji donatystów. Donatyści, w rzeczywistości, trwając przy podziale kościoła afrykańskiego na dwie części - część, która uczyniła Donata swoim przywódcą i drugą, która uczyniła Caeciliana swoim przywódcą - zwrócili się do cesarza Konstantyna i poprosili go o arbitraż biskupów Galii. Cesarz wyraził zgodę i odbył się sobór w Rzymie, któremu przewodniczył papież Miltiades, w którym uczestniczyło trzech biskupów Galii, 15 biskupów włoskich i przedstawiciele dwóch skonfliktowanych stron, wśród których byli Donat i Cecillian. Sobór potwierdził prawowitość wyboru Cecilliana. 341. Atanazy, który został po raz drugi zdetronizowany z biskupstwa Aleksandrii (338), udał się do Rzymu, aby przedstawić swoją sprawę. Tutaj papież Juliusz I wpadł na pomysł zwołania soboru, aby spróbować rozwiązać problemy spowodowane przez Sobór Nicejski. Zwołał również arian, którym przewodził Euzebiusz z Nikomedii. Euzebiusz zwlekał, ponieważ nie chciał uznać, że biskup Rzymu ma prawo ingerować w sprawy Wschodu. W końcu Juliusz I zwołał sobór wiosną 341 r.: ponownie zbadał sprawę Atanazego i ogłosił go prawowitym biskupem Aleksandrii; ponownie zbadał sprawę Marcellusa z Ancyry, który został oskarżony o abellianizm, i po wysłuchaniu jego wyznania wiary, które uznano za wystarczające, ten papież unieważnił jego depozycję i ekskomunikę. 370. Sobór zwołany za papieża Damazego, o którym mamy informacje dzięki soborowemu listowi Confidimus quidem, który został wysłany do biskupów Illyricum, w którym potwierdził ważność nicejskiego wyznania wiary i podpisał formułę, według której trzy osoby Trójcy są unius substantiae. Auksencjusz, ariański biskup Mediolanu, został potępiony. 374. Sobór ten potępił Eustacjusza z Sebasty za jego naukę o Duchu Świętym i Apolinarego z Laodycei za jego chrystologiczne nauczanie. 378. Sobór zwołany w Rzymie po sprawie wniesionej przeciwko Damazemu przez Izaaka, żydowskiego konwertytę, który, gdy został sprowokowany przez Ursyna, schizmatyckiego papieża z 366 r., oskarżył papieża o poważne przestępstwa; aby uniknąć powtórzenia się takich przypadków, biskupi soborowi przesłali decyzje soboru cesarzowi Gracjanowi wraz z listem Et hoc gloriae, w którym prosili o interwencję w tej sprawie. Gracjan odpowiedział reskryptem Ordinariorum, w którym określił uprawnienia biskupa Rzymu i sfery interwencji, a w rzeczywistości zwiększył zakres jego jurysdykcji. 380. Sobór zbadał sprawę biskupa Maksyma Cynika. Został on nielegalnie wybrany na biskupa Konstantynopola; został więc zdetronizowany, a jego następcą został Grzegorz z Nazjanzu. Maksym przybył do Rzymu, aby bronić swojej sprawy, a ojcowie soborowi, którzy byli słabo poinformowani w tej sprawie, stanęli po jego stronie. 382. Sobór ten zwołano z powodu potrzeby potwierdzenia raz na zawsze prymatu stolicy apostoła Piotra nad wszystkimi kościołami wschodnimi. Sobór w Konstantynopolu (381) poważnie zakwestionował pozycję kościoła rzymskiego i obalił hierarchiczny porządek stolic apostolskich, stawiając kościół w Konstantynopolu przed kościołami Aleksandrii i Antiochii. Biskup rzymski Damazy potwierdził prestiż i autorytet stolicy apostolskiej (apostolica sedes) i potwierdził prestiż i autorytet tej tradycji; w sposób nieomylny porządek pierwszeństwa różnych stolic apostolskich i pozycję prima sedes (Decretum Gelasianum III). Wśród uczestników tego soboru byli Ambroży z Mediolanu, Hieronim, Epifaniusz z Salaminy, Acholiusz z Tesaloniki, Paulinus z Antiochii i trzej przedstawiciele Konstantynopola. Hieronim opracował wyznanie wiary dla tych Apolinarów, którzy pragnęli powrócić do wspólnoty z Kościołem. Flawian z Antiochii, Akacjusz z Berei i Diodor z Tarsu zostali ekskomunikowani (zob. G. Pilara, Problemi ancora aperti nel pontificato damasiano. Lo scisma ursiniano e i concili romani nel pontificato di Damaso: Clio 28/1 [2002] 115-133). 390. Papież Syrycjusz potępił mnicha Jowiniana i jego zwolenników w sprawie niezdolności do grzechu po chrzcie, zaprzeczenia dziewictwu Marii i odrzucenia praktyk pokutnych (Jer., Ad Iovinianum). 417. Papież Innocenty zwołał sobór, aby rozpatrzyć prośby sformułowane przez afrykańskie duchowieństwo o potępienie Pelagiusza i Celestiusza. Decyzje przeciwko dwóm heretykom podjęte na soborach Kartaginy i Milewi (416) zostały uchylone przez sobór Diospolis, gdzie Jan Jerozolimski przyjął Pelagiusza i Celestiusza do wspólnoty kościelnej. Afrykański episkopat zwrócił się do biskupa Rzymu, jako do tego, który jako jedyny miał prawo, jako ostateczność, rozwiązać tę kwestię. Innocenty potwierdził potępienie dwóch heretyków i pozostawił im możliwość pokuty i pojednania z kościołem. 417. Zosimus, następca papieża Innocentego, ponownie zbadał naukę Celestiusza, obecnego w Rzymie, oraz Pelagiusza, który wysłał libellus fidei, i przekonał się o ich prawowierności i przywrócił ich do wspólnoty. Rok później (418), gdy zdał sobie sprawę z pośpiechu, z jakim rozgrzeszył heretyków, w świetle jasnego stanowiska zajętego przez cesarza Honoriusza i duchowieństwo afrykańskie, Zosimus wydał Epistola Tractoria, w którym potępił pelagianizm. 430. Po chrystologicznej kontrowersji, która wybuchła między Nestoriuszem, biskupem Konstantynopola, a Cyrylem Aleksandryjskim, w szczególności w odniesieniu do nadania tytułu Theotokos Maryi Dziewicy, papież Celestyn I interweniował, zwołując sobór. Wcześniej, w 429 r., Nestoriusz napisał do papieża i przedstawił mu swoje stanowisko. Cyryl również napisał do Rzymu i dodał do swojego listu prawdziwe i właściwe dossier dotyczące wydarzenia: niektóre z kazań Nestoriusza, listy, które Cyryl mu wysłał, listę błędów Nestoriusza sporządzoną przez Cyryla oraz zbiór świadectw patrystycznych na temat wcielenia, z których wszystkie zostały już przetłumaczone na łacinę - bardzo ważna usługa dla osób mówiących po łacinie, której Nestoriusz nie wykonał. Na podstawie wszystkich tych dokumentów papież potępił Nestoriusza i dał mu dziesięć dni na odwołanie swojego stanowiska, a wykonanie swojego wyroku powierzył Cyrylowi. Biskup Rzymu wysłał listy do Jana Antiocheńskiego, Juwenalisa Jerozolimskiego, Rufa z Tesaloniki, Flawiana z Filippi oraz duchowieństwa i wiernych Konstantynopola (L.I. Scipioni, Nestorio e il concilio di Efeso, Mediolan 1974, 166-176). 443 lub 444. Sobór pod przewodnictwem Leona I, na którym potępiono manichejczyków i ich doktryny. 445. Sobór ten zbadał sytuację w Galii, gdzie Hilariusz, biskup Arles, wykazał się nadmierną gorliwością i nadmierną koncentracją władzy w swoich rękach. Dwie kontrowersyjne sprawy zostały ponownie zbadane, a Leon odwołał środki podjęte przez Hilarego, który nawet osobiście, głośno bronił swoich racji. Nie podjęto przeciwko niemu żadnych konkretnych środków, z wyjątkiem ograniczenia jego władzy wyłącznie do diecezji Arles. W liście Divinae cultum religionis (Ep. 10), wysłanym do biskupów prowincji Vienne, Leon potwierdził prymat Rzymu nad wszystkimi kościołami. 449. Potępienie decyzji podjętych na Soborze Efeskim (sierpień 449). Leon I wysłał listy do cesarza Teodozjusza II, do jego siostry Pulcherii oraz do duchowieństwa i wiernych Konstantynopola. Prosił cesarza o unieważnienie decyzji synodu i zwołanie soboru powszechnego, który miał się odbyć we Włoszech. 484. W 482 roku cesarz Zenon ogłosił Henoticon lub Edykt o Unii, w którym próbował rozwiązać kryzys monofizycki. Jednak w próbie pojednania edykt miał wyraźną tendencję monofizycką. Aby wyjaśnić sytuację, papież Feliks III wysłał dwóch legatów do Konstantynopola, biskupów Vitalisa i Misenusa, nosicieli listów dla cesarza i Akacjusza, biskupa Konstantynopola. Legaci zlekceważyli instrukcje papieża i ostatecznie przywrócili komunię z Akacjuszem i Piotrem Mongusem. W rezultacie w lipcu 484 roku Feliks zwołał sobór, na którym usunął Akacjusza, ekskomunikując go ze wspólnoty z Rzymem. Po reakcji biskupa Konstantynopola rozpoczęła się tzw. schizma akacjańska, która trwała do roku 519. 499. Po schizmie laurentyńskiej, która sparaliżowała działalność stolicy rzymskiej, papież Symmachus zwołał sobór, aby podjąć środki zapobiegające powtórzeniu się podobnych wydarzeń. Na ten sobór ustanowił szereg kanonów, z których jeden stwierdzał, że papież może mianować swojego następcę. Nawet Laurentius, jego antagonista, podpisał decyzje soboru i został mianowany biskupem Nocery w Kampanii. 501. Pomimo zalegalizowania wyboru Symmachusa, partia sprzyjająca Laurencjuszowi mianowała na swojego przywódcę rzymskiego senatora Festusa i kontynuowała intrygi przeciwko papieżowi, oskarżając go o poważne przestępstwa moralne, a mianowicie zmianę daty Wielkanocy i trwonienie majątku kościelnego. Symmachus zwołał sobór w Rzymie, aby odpowiedzieć na zarzuty podniesione przeciwko niemu i potępić osoby odpowiedzialne za nieporządek spowodowany podczas wyboru papieża. 502. Biskupi przeciwstawnych frakcji, aby rozwiązać poważną sytuację, jaka miała miejsce w Rzymie, zwrócili się do króla Gotów Teodoryka; zwołał on sobór rzymski i wysłał wizytatora, Piotra, biskupa Altinus. Synod, zwołany w celu osądzenia postępowania rzymskiego papieża, był długi i burzliwy, i dodał więcej sesji z powodu niechęci papieża do stawienia się przed sądem i z powodu ciągłych niepokojów, które narażały jego życie. Czwarta sesja synodu (23 października 502) wprowadziła po raz pierwszy zasadę prawną nieosądzalnego statusu papieża. Biskupi soborowi zdecydowali na rzecz przywrócenia papieża Symmacha na tron papieski i ekskomuniki Piotra i Wawrzyńca z Rzymu. Schizma trwała jednak do 506 r., nawet jeśli w rzeczywistości zakończyła się dopiero wraz ze śmiercią Symmacha w 514 r. 531. Sobór ten zbadał apelację złożoną przez Stefana, biskupa Larissy, do Rzymu. Stefan został zdetronizowany przez Epifaniusza z Konstantynopola. Stefan złożył apelację, powołując się na to, że podlegał jurysdykcji metropolity Tesaloniki, wikariusza stolicy apostolskiej, i że tylko papież, a nie biskup Konstantynopola, miał prawo go sądzić. Papież Bonifacy II, wysłuchawszy sufraganów Stefana i zbadawszy dowody w swoim posiadaniu, potwierdził jurysdykcję Rzymu nad Illyricum i potwierdził ponadto prawowitość stanowiska metropolity Tesaloniki wobec stolicy apostolskiej Rzymu. Akta soboru nie przetrwały. 600. Sobór zwołany za pontyfikatu papieża Grzegorza Wielkiego, w obecności 23 innych biskupów, 23 prezbiterów rzymskich kościołów tytularnych, diakonów i duchowieństwa; przez aklamację ludu uzyskano aprobatę dla propozycji papieża, które zostały zatwierdzone w sześciu różnych kanonach dyscyplinarnych dotyczących liturgii, administrowania dobrami kościelnymi i wspólnych norm życia zakonnego. 600. Grzegorz Wielki zwołał drugi sobór rzymski, aby rozstrzygnąć o potępieniu mnicha Andrzeja, oskarżonego o wyznawanie monofizyckich nauk, i rozstrzygnąć sprawę Probusa, opata św. Andrzeja. 601. Sobór odprawiony w bazylice św. Jana na Lateranie. Sobór ten był również ściśle związany z reformatorską działalnością Grzegorza I. Na tym szczególnym forum soborowym papież zadbał o to, aby zająć się kwestiami dotyczącymi monastycyzmu i, najprawdopodobniej, wraz z 24 biskupami i różnymi diakonami Kościoła rzymskiego podpisał constitutum na rzecz monastycyzmu, w którym biskup Rzymu interweniował na rzecz autonomii klasztorów i zakazał wszelkiej ingerencji ze strony duchowieństwa lub lokalnych biskupów w wewnętrzne sprawy poszczególnych wspólnot, zarówno w odniesieniu do zarządzania majątkiem, jak i w odniesieniu do wyboru opatów.

III. Liturgia. W Rzymie, jak i gdzie indziej, należy wyróżnić dwa okresy w historii liturgii: przed i po uznaniu Kościoła przez cesarstwo (314).

1. Przez pierwsze trzy stulecia wiemy o liturgii sprawowanej w Rzymie z dwóch głównych dokumentów: Apologii Justyna Męczennika (napisanej około 150) i Tradycji Apostolskiej (napisanej około 215). Każdej niedzieli chrześcijanie zbierali się na Mszy, podczas której "odczytywano publicznie wspomnienia apostołów (ewangelie) i pisma proroków, o ile pozwalał na to czas". Po homilii przewodniczącego i modlitwie złożonej w imieniu wszystkich wiernych "przynoszono chleb i wino z wodą. Przewodniczący wznosił modlitwy i dziękczynienia do nieba, o ile mógł, a cały lud odpowiadał aklamacjąAmen" (1 Apol. 67). Następnie nastąpiła dystrybucja i podział tych elementów eucharystycznych, które diakoni również zabrali tym, którzy byli nieobecni (1 Apol. 67). Należy zauważyć, że to prerogatywa przewodniczącego, aby improwizować modlitwę eucharystyczną, "tak jak mógł", trzymając się schematu dostarczonego przez tradycję. Sześćdziesiąt lat później Tradycja Apostolska poświadcza tę samą wolność; po przedstawieniu przykładu modlitwy eucharystycznej, dodała tę uwagę: "aby biskup składał dzięki, jak powiedzieliśmy powyżej. Nie jest zatem konieczne, aby mówił te same słowa, które wymieniliśmy, jakby zmuszając ich do mówienia ich z pamięci… ale każdy powinien modlić się według swoich możliwości" (Apost. Trad. 10). Oprócz tej niedzielnej Eucharystii, każdego roku chrześcijanie obchodzili święto Wielkanocy: wspomnienie męki i zmartwychwstania Pana, ale także narodzin nowego pokolenia wierzących, którzy otrzymali chrzest o świcie niedzielnego poranka Wielkanocy. Chrzest był zazwyczaj udzielany dorosłym, po długim katechumenacie, ale mogło się również zdarzyć, że nastolatkowie lub nawet niemowlęta byli chrzczeni razem ze swoimi rodzicami . Dla całej wspólnoty święto Wielkanocy poprzedzały dwa dni postu, a po nim następowało 50 dni celebracji . Rok liturgiczny nie obejmował innych świąt. Jednakże co roku wspólnota obchodziła rocznicę swoich męczenników: po tym następowało sanctorale. Zgodnie ze świadectwem Trad. Apostolskiego, chrześcijanie zbierali się w ciągu tygodnia, aby wspólnie się modlić, słuchać "nauki ze słowa" przekazywanej przez diakonów, kapłanów lub jakiegoś wędrownego nauczyciela . Ta praktyka liturgiczna odpowiadała sytuacji, w której chrześcijanie Rzymu składali się z kilku wspólnot: gromadzili się w sąsiedztwie, w jednym ze swoich domów (domus ecclesiae), a nauczanie, podobnie jak w przypadku nabożeństw, było prowadzone przez wykwalifikowanych duchownych. 2. Począwszy od IV wieku, transformacja relacji między cesarstwem a kościołem miała liczne reperkusje dla liturgii. Od czasów Konstantyna budowano duże bazyliki (Laterańska, św. Piotra na Watykanie, św. Pawła za Murami) i inne kościoły, do których przybywała coraz większa liczba chrześcijan. Eucharystia nie była więc już celebrowana w domowym kontekście domu, ale w sakralnym kontekście kościoła; chrześcijanie nie gromadzili się już wokół stołu, ale wokół ołtarza, który podkreślał ofiarniczy charakter mszy; znaczenie zgromadzenia wymagało większej organizacji; zwiększona liczba duchownych, szybko przeszkolonych, sprawiła, że konieczne stało się wydanie broszur do głoszenia kazań i nabożeństw. Przeszli więc od liturgii ustnej do pisanej, od liturgii elastycznej do ustalonej. Zbiory modlitw (sacramentari) i homilii ( homiliaries) zostały napisane po łacinie, ponieważ między 360 a 380 rokiem Kościół Rzymu przestał odprawiać liturgię po grecku, języku, którego wielu wiernych już nie rozumiało. Uczyniono to w celu dostosowania się do popularnego wówczas języka: łaciny. Rzymski Kanon Mszy, który jest używany nawet do naszych czasów, pochodzi z czasów pontyfikatu św. Damazego (366-384); kładł on duży nacisk na ofiarniczy charakter Mszy, składanie ofiar przez kapłana i zgromadzenie oraz akceptację tych ofiar przez Boga. Od IV do VI wieku w Rzymie ułożono liczne formuły mszy i sakramentów, które najpierw zebrano w anonimowe libelli, a następnie w sakramentarze przypisywane papieżom, którzy nie byli ich rzeczywistymi autorami, ale te dzieła literackie odegrały ważną rolę w rozwoju liturgii rzymskiej. Należy wspomnieć o Sakramentarzu Leonińskim, który został skompilowany w VI wieku. (nazywany ogólnie "Sakramentarzem Werony", ponieważ został przekazany przez rękopis z tego miasta), Sakramentarz Gelazjański, który został skompilowany pod koniec VII w., który zbierał formuły używane w kościołach tytularnych (tituli) lub parafiach Rzymu; Sakramentarz Gregoriański, który miał za podstawę osobisty sakramentarz używany przez papieża Grzegorza Wielkiego (590-604), ale został później rozszerzony i narzucony przez Karola Wielkiego całemu cesarstwu zachodniemu. W VI i VII w. powstały również lekcjonarze do mszy, epistolaria, ewangeliarze i come ( księgi z określonymi odniesieniami do czytania), księgi śpiewów do mszy i oficjum: antyfonarze, a na koniec wskazówki dotyczące celebracji mszy, chrztu i święceń, pojednania penitentów, pogrzebów: ordines romani. Jeśli chodzi o sakramenty, ewolucja kościelna i społeczna również spowodowała niektóre z mniej lub bardziej szybkich transformacji. Kandydaci do chrztu w IV i V w. byli nadal głównie dorosłymi pochodzącymi z pogaństwa: przygotowywali się na początku poprzez katechumenat trwający trzy lata, który był uzupełniany okresem intensywniejszego przygotowania doktrynalnego i liturgicznego w okresie Wielkiego Postu, poprzedzającym ich chrzest. Pod koniec V w. sytuacja uległa zmianie z powodu praktycznie całkowitej chrystianizacji społeczeństwa rzymskiego: wówczas katechumeni pochodzili z każdego środowiska, tak że przygotowanie do ich chrztu zostało zredukowane do skrutinii i obrzędów Wielkiego Postu. Chrzest dorosłych stał się rzadkością, a chrzest niemowląt stał się normą; byli dziećmi rodziców chrześcijańskich: katechumenat nie miał racji bytu, a obrzędy inicjacji i chrztu zostały uproszczone i dostosowane, na dobre lub na złe, do kondycji kandydatów, którzy nie byli w stanie wyznać swojej wiary. Niemniej jednak Rzym bardziej niż inne kościoły opierał się tej transformacji obrzędu chrztu: dopiero w 726 r., za czasów papieża Grzegorza II, można znaleźć zastąpienie tradycyjnego potrójnego pytania "Credis in Deum…" formułą "Ego te baptizo…", którą wypowiadał kapłan . Sakrament pokuty lub pojednania był ściśle związany z chrztem, który starożytność uważała za drugi chrzest. W Rzymie, jak i gdzie indziej, pokuty udzielano tylko raz w życiu. Od IV do VI w. Kościół rzymski żył z ustawodawstwem pokutnym, którego surowość była uzasadniona w czasie prześladowań, ale nie odpowiadała już sytuacji dużej i umiarkowanie żarliwej społeczności. Chrześcijanie winni ciężkich grzechów mieli tendencję do odkładania do ostatniej chwili prośby o pojednanie. Aby je uzyskać, musieli wyznać swoje winy biskupowi, a następnie przystąpić do ordo poenitentium; w niedzielę uczestniczyli we mszy, ale nie przyjmowali Eucharystii; byli ponownie włączani podczas publicznego obrzędu pojednania, który od IV w. był celebrowany w Wielką Sobotę, aby dopuścić ich do komunii wielkanocnej . Obrzędy śmierci i pochówku chrześcijan zostały dokładnie określone w Ordo romanus 49 , który pochodzi z końca VII w. Chrześcijański transitus jest przedstawiany jako paschalny exodus, wejście do ziemi obiecanej z powitaniem aniołów i świętych. Liturgia rzymska została zatem uformowana mniej więcej między 350 a 680 rokiem: papieże Leon I, Gelazy I i Grzegorz I byli jej inspiratorami i głównymi organizatorami. W całości liturgia ta pozostawiała wielką przestrzeń dla słowa, czytań biblijnych, psalmów, modlitw i prefacji. Język modlitwy łączył rzymską trzeźwość z kontrolowanym, ale bogatym liryzmem. Śpiew zajmował ważne miejsce w celebracjach eucharystycznych, ale instrumenty muzyczne nie były dozwolone. Język gestów i symboli był również bardzo dyskretny: postawy modlitewne, gesty ofiarowania czy wkładanie rąk, procesje charakteryzowały się powściągliwością, której nie dałoby się zachować, gdy za czasów Karola Wielkiego liturgia rzymska była szeroko rozpowszechniona i narzucona całemu światu zachodniemu: wówczas pojawiła się liturgia rzymsko-frankońska, którą odziedziczyliśmy.

ROMANIANUS : Bogaty dobroczyńca i współobywatel Augustyna, pochodzący z Tagasty, który pomógł mu, gdy zmarł jego ojciec (371), zapewniając mu środki niezbędne do przeprowadzki do Kartaginy, aby mógł studiować . Gdy odnaleźli się w Mediolanie (385), "to on [Romanianus], nalegał bardziej niż ktokolwiek inny na realizację projektu" (Conf. 6,14,24) wspólnego życia wśród przyjaciół (386). Romanianus miał syna o imieniu Licentius , który bronił nauki akademików w księdze De ord. (1,4,10); był krewnym Alypiusa . Augustyn napisał traktat Contra Academicos, aby nakłonić Romanianusa do studiowania filozofii . Kilka lat później (390) wysłał mu książkę De vera religione, aby przekonać go do przyjęcia wiary chrześcijańskiej jako prawdziwej religii . Romanianus został chrześcijaninem (396) i pozostał uczniem Augustyna (Paulinus z Noli w Rzymie i Licentius). Imię Romanianus pojawia się na inskrypcji w Thagaste , która również nosi imię Cornelius.

ROMANUS, męczennik : Egzorcysta i diakon duchowieństwa Cezarei Nadmorskiej (Palestyna), przejeżdżający przez Antiochię w czasie prześladowań Galeriusza lub Dioklecjana. Został aresztowany z powodu swojej gorliwości w napominaniu chrześcijan doprowadzonych przed sędziego. Został skazany na obcięcie języka, a po długim czasie, z okazji vicennaliów cesarskich w 303 r., został uduszony na śmierć w więzieniu ( Euzebiusz z Cezarei). Spośród późniejszych panegiryków, Jan Chryzostom pozostaje wierny Euzebiuszowi w kwestiach zasadniczych: dodaje tylko szczegół o interwencji lekarza . Następujące źródła jednak oddają się legendom: laureat Euzebiusza z Emesy , poemat Prudencjusza , homilie Sewera, wygłoszone w kościele poświęconym Romanowi w Antiochii . Począwszy od średniowiecza, Passiones świętego mnożyły się. Romanus został upamiętniony 17 listopada w Cezarei , 18 listopada w Antiochii , a tylko 18 listopada w bizantyjskiej synaksaria ). Passiones i martyrologie przedstawiają go jako towarzysza Barule, imienia, które jest zniekształceniem Barlaama.

ROMANUS MELODUS (zm. po 555) : Przez pewien czas toczył się spór o to, czy Romanus, najsłynniejszy bizantyjski hymnograf, żył w czasach cesarza Anastazjusza I (491-518) czy Anastazjusza II (713-716); problem został ostatecznie rozwiązany w 1905 r., kiedy odkryto oryginalny grecki tekst cudów św. Artemiusza, w którym mówił o cudzie, który wydarzył się w czasach cesarza Herakliusza (610-641) na korzyść młodego człowieka, który śpiewał hymny Romana: dlatego też, jeśli w tamtym czasie znane i śpiewane były wiersze Melodusa, nie mógł on żyć w czasach Anastazjusza II. Istnieją fragmenty informacji biograficznych na temat życia Romana: Urodził się w Emesie w Syrii pod koniec V w. w rodzinie żydowskiej, został diakonem, gdy przeniósł się do Konstantynopola pod koniec panowania Anastazjusza I. Wydaje się, że śmierć Romana powinna być datowana przed Justinianem (565) i po 555 r. Roman skomponował dużą liczbę świętych hymnów, kontakiów; mamy ich około 100, ale nie wszystkie są autentyczne. Kontakion, którego pochodzenie było przedmiotem wielu debat, można uznać za metryczną homilię; wprowadzany przez proemium, składa się z kilku strof, zwanych tropariami, z których pierwsza, irmo, jest modelem dla kolejnych strof. Każdy troparion ma refren na końcu zwany efymnionem; różne strofy kontakionu podążają za prawami izosylabizmu i homotonii i są połączone akrostychem, który zazwyczaj podaje imię autora, czasami nawet temat, a rzadziej temat bez imienia autora. Metrum kontakionu nie ma związku z metrum poezji klasycznej, ponieważ jest czysto tonalne i sylabiczne. Melodijna recytacja kontakionu jest wskazana w nadpisie ze specyfikacją tonu. Treści hymnów Romana są powiązane z różnymi tematami celebracji liturgicznej; ich tematem są główne święta Kościoła, osoby i wydarzenia ze ST i NT, męczennicy i święci, a także różne inne tematy. Oprócz Pisma Świętego, źródła poematów Romana można znaleźć w starożytnych pasjach męczenników, greckiej literaturze homiletycznej, a w szczególności w poematach Efrema. Poezja Romana, którego bez przesady nazywano "chrześcijańskim Pindarem", często osiągała momenty wysokiego liryzmu i intensywnego uczestnictwa, jak na przykład w hymnach o Bożym Narodzeniu i lamencie Maryi u stóp krzyża, w których dialog między Dziewicą a cierpiącym Synem zostaje podniesiony tonami ostrego i żywego dramatyzmu i odsłania głębię inspiracji Melodusa.

ROMANUS z Roso (VI w.) : Biskup Roso (lub Rosi nad Zatoką Issos, na północ od Antiochii i Seleucji Pieria, w Syrii Secunda), współczesny patriarsze antiocheńskiemu Severusowi (512-518), którego był przeciwnikiem. Znany jest jedynie z odniesień i cytatów z jego dzieł. W 516 r. Sewer w Liście do Antiocha, opata klasztoru Beth Mar, zganił opata za obronę ortodoksji Romanusa. Z Listu wynika, że Romanus już nie żył. W Liście oraz w Homiliach katedralnych 119 i 124 Sewer przytoczył liczne fragmenty z jednego z pism Romanusa zatytułowanego Scala (seblatha, czyli kli/max), ostro obalając jego absurdalną egzegezę. Romanus rzeczywiście interpretował Maryję na weselu w Kanie jako symbol pożądliwości i w tym kontekście potwierdził rozróżnienie grzechów na następujące kategorie: grzechy naturalne, grzechy dobrowolne i grzechy przeciwko naturze (Hom. 119, 390 i nast.); widział w różnorodności synoptycznych opisów spowiedzi Piotra obraz przyszłych herezji (Hom. 124, 222-223). Sewer poznał treść Scali w Konstantynopolu (503-511) i napisał jej obalenie w książce. Z Listu odkrywamy kolejne pismo Romanusa przeciwko Teopaschitom, z którego zacytował zdanie. Na koniec wspomina, że Roman został potępiony przez sobór biskupów, najpierw w Antiochii, a następnie (wkrótce po 518 r.) w Aleksandrii: Romana porównano do Nestoriusza, Manichejczyków i Borborian

ROGATUS (zm. przed 408): Donatystyczny biskup Cartenny (Ténès) z IV w. Około 370 roku zerwał więzi ze swoimi dawnymi współwyznawcami, to jest w czasach Parmeniana, i założył niezależną sektę zwaną "rogatystami" . To rozstanie było spowodowane faktem, że donatyści zwrócili się do odstępczego cesarza, Juliana, i uciekli się do przemocy. Rogatus uważał swoją społeczność za katolicką, ponieważ przestrzegała przykazań . Zwolennicy Parmeniana zwrócili się następnie do dworów cesarskich, aby odzyskać swoje prawa do swoich kościołów. Wspierani przez Firmusa, który następnie zbuntował się przeciwko władzy cesarskiej, prześladowali rogatystów (pars Rogati), którzy skoncentrowali się w rejonie Kartageny, w Mauretanii. Rogatus zmarł przed 408 rokiem, gdy przywódcą rogatystów był Wincenty, jeden ze szkolnych kolegów Augustyna w Kartaginie , który zmarł około 420/422 roku. Rogatyści i różne wspierające ich grupy skupiały się w Mauretanii . Augustyn osądził ich surowo.

Rzemiosło: Wicca. Czarostwo. Magia ludowa.

Runy: Figury przypominające patyki, niektóre z nich to pozostałości po starych alfabetach teutońskich. Inne to piktogramy. Symbole te ponownie są szeroko stosowane w magii i wróżbiarstwie.

Ręka rzutowa: Ręka, której zazwyczaj używa się do wykonywania czynności manualnych.Czynności takie jak pisanie, obieranie jabłek i wybieranie numerów telefonów symbolicznie uważa się za moment, w którym z ciała wysyłana jest Moc Osobista. W rytuałach moc osobista jest wizualizowana jako wypływająca z dłoni lub palców dłoni, służąca różnym magicznym celom. W tej samej dłoni trzymane są również narzędzia, takie jak athame i różdżka. Osoby oburęczne po prostu wybierają, której ręki użyć do tego celu. Porównaj z Ręką Receptywną.

Ręka odbiorcza: Lewa ręka u osób praworęcznych, odwrotna u osób leworęcznych. To ręka, przez którą energia jest odbierana do ciała. Porównaj z ręką projekcyjną.

Reinkarnacja: Doktryna odrodzenia. Proces powtarzających się wcieleń w ludzkiej postaci, umożliwiający ewolucję bezpłciowej i bezwiekowej duszy.

Rytuał: Ceremonia. Specyficzna forma ruchu, manipulacji przedmiotami lub procesami wewnętrznymi, mająca na celu wywołanie pożądanych efektów. W religii rytuał jest ukierunkowany na zjednoczenie z boskością. W magii wywołuje specyficzny stan świadomości, który pozwala magowi skierować energię ku pożądanym celom. Spelli to magiczny rytuał.

Rachunek za podaż : rachunek za dostarczenie pieniędzy na potrzeby rządu

różne rzeczy : różne drobne dodatkowe pozycje, często o niewielkiej wartości, które nie są ujęte w żadnej z głównych pozycji rachunków

Rada Giełd : komitet który zarządza Londyńską Międzynarodową Giełdą Papierów Wartościowych i reguluje sposób działania jej członków

rachunek na okaziciela : weksel płatny za okazaniem

roszczenie : roszczenie o kwotę mniejszą niż 5000 GBP w Sądzie Okręgowym

renta dożywotnia dla jednej osoby : renta wypłacana tylko jednemu beneficjentowi, która kończy się z chwilą jego śmierci (w przeciwieństwie do "renty dożywotniej dla wszystkich")

ryzyko suwerenne : ryzyko, że rząd nie spłaci swoich długów (rząd nie może zostać pozwany, jeśli nie spłaci)

rozbieżność statystyczna : wielkość, o jaką różnią się zestawy danych

rynek spot : rynek, na którym handluje się towarami lub walutami w celu natychmiastowej, a nie przyszłej dostawy

rozpoczęcie działalności : k 1. rozpoczęcie nowej firmy lub nowego produktu 2. nowa, zazwyczaj mała firma, która dopiero rozpoczyna działalność, zwłaszcza nowa firma wspierana przez kapitał wysokiego ryzyka i działająca w sektorze, w którym wykorzystywane są nowe technologie.

rozpoczęcie działalności : czynność rozpoczęcia

rachunek premii emisyjnej : część funduszy akcjonariuszy w spółce, utworzony z premii zapłaconej za nowe akcje sprzedawane powyżej wartości nominalnej. Wartość nominalna akcji stanowi kapitał nominalny spółki.

rejestr akcjonariuszy : lista akcjonariuszy spółki wraz z ich adresami

rejestracja półkowa : rejestracja korporacji w SEC na jakiś czas (dopuszcza się do dwóch lat) przed oferowaniem jej do sprzedaży publicznej

rozglądać się : czasownik frazowy oznaczający odwiedzanie różnych sklepów lub dostawców i porównywanie cen przed dokonaniem zakupu lub złożeniem zamówienia.

rachunek z krótkim terminem płatności : weksel płatny w ciągu kilku dni

rozliczone konto : porozumienie między dwiema stronami, które uzgadniają między sobą rozliczenia

rozliczony majątek : majątek, który jest powierzony powiernictwu

rozliczenie : 1. płatność konta, którą oferujemy dodatkowe 5% zniżki za szybką płatność 2. umowa po kłótni lub negocjacjach ugoda płacowa w celu zawarcia ugody między dwiema stronami, aby doprowadzić do spotkania dwóch stron w celu zawarcia przez nie porozumienia

rozliczający : osoba, która przekazuje komuś majątek

rachunek akcyjny / : rachunek w kasie budowlanej, gdzie posiadacz rachunku jest członkiem kasy. Kasy budowlane zwykle oferują inny rodzaj rachunku, rachunek depozytowy, gdzie posiadacz rachunku nie jest członkiem. Rachunek akcyjny jest zazwyczaj oprocentowany lepszą stopą procentową, ale w przypadku likwidacji kasy, posiadacze rachunków depozytowych mają pierwszeństwo.

rynek sprzedawcy : rynek, na którym sprzedawca może żądać wysokich cen, ponieważ istnieje duży popyt na produkt. Przeciwieństwo rynek kupującego

rozdzielny : możliwy do oddzielenia

rozdzielne aktywa netto : liczba mnoga aktywa, które można oddzielić od pozostałych aktywów firmy i sprzedać

rozdzielenie : akt odejścia z pracy (zrezygnowanie, przejście na emeryturę, zwolnienie lub redukcja etatów).

różnice w wynagrodzeniach : to samo co wynagrodzenie

rzadka waluta : to samo co twarda waluta

rynek wtórny : rynek, na którym istniejące papiery wartościowe są kupowane i sprzedawane wielokrotnie, w przeciwieństwie do rynku pierwotnego, na którym wprowadzane są nowe emisje

rynek drugiego szczebla : rynek wtórny, taki jak AIM, gdzie można handlować papierami wartościowymi, które nie są notowane na głównej giełdzie

rachunek papierów wartościowych : rachunek, który pokazuje wartość aktywów finansowych posiadanych przez osobę lub organizację

rynek papierów wartościowych : giełda papierów wartościowych, miejsce gdzie można kupować i sprzedawać akcje i udziały

rachunek kosztów odtworzenia : to samo co rachunek kosztów bieżących. Porównaj z rachunkowością kosztów historycznych.

repo : to samo co umowa odkupu (nieformalnie) (UWAGA: liczba mnoga to repos)

raport : 1. oświadczenie opisujące, co się wydarzyło lub opisujące stan rzeczy 2. oficjalny dokument od komisji rządowej ; 1. składać oświadczenie opisujące coś. 2. podlegać komuś. być odpowiedzialnym przed kimś lub podlegać komuś. 3. opublikować wyniki spółki za okres i ogłosić dywidendę

reprezentować : 1. pracować dla firmy, prezentując towary lub usługi potencjalnym nabywcom. 2. działać w czyimś imieniu.

re-present : ponownie coś przedstawić. Dwa tygodnie później reprezentowała czek, aby spróbować uzyskać płatność z banku.

reprezentacja : 1. prawo do sprzedaży towarów w imieniu firmy lub osoba lub organizacja, która sprzedaje towary w imieniu firmy. 2. fakt posiadania kogoś, kto działa w twoim imieniu.

reprezentacja : przymiotnik, który jest przykładem tego, jak wyglądają wszyscy inni. 1. firma, która pracuje dla innej firmy, sprzedając jej towary. 2. osoba działająca w czyimś imieniu.

rerate : zmieniać notowania akcji na giełdzie (w górę lub w dół)

rerating : czynność zmiany wartości akcji na giełdzie, w górę lub w dół

resale : sprzedaż towarów, które zostały kupione w celu odsprzedaży. Umowa zabrania odsprzedaży towarów do USA.

ratować : czynność ratowania kogoś lub czegoś przed niebezpieczeństwem; ratować kogoś lub coś przed niebezpieczeństwem

rezerwa : pieniądze z zysków niewypłacone w formie dywidendy, ale zatrzymywane przez firmę na wypadek, gdyby były potrzebne na rezerwę celową na złe długi pieniądze zatrzymywane przez firmę na pokrycie długów, które mogą nie zostać spłacone

KOMENTARZ: Skumulowane zyski zatrzymane przez firmę zazwyczaj tworzą jej najważniejszą rezerwę.

rezydent : osoba lub firma uważana za zamieszkującą lub prowadzącą działalność w kraju do celów urzędowych lub podatkowych.

rynek rezerwowy : rynek, na którym producenci zgadzają się nie sprzedawać więcej niż określoną ilość, aby kontrolować konkurencję. Nazywany również rynkiem o ograniczonym obrocie

rezerwa na wahania : pieniądze odłożone na wypadek zmian wartości walut

rezerwy : j 1. zapasy przechowywane na wypadek potrzeby 2. pieniądze z zysków nie wypłacane jako dywidenda, ale zatrzymywane przez firmę na wypadek, gdyby były potrzebne na jakiś specjalny cel

rezydencja: 1. dom lub mieszkanie, w którym ktoś mieszka 2. fakt zamieszkania lub oficjalnego prowadzenia działalności w kraju

reorganizacja :proces organizowania firmy w inny sposób

reorganizować : organizować coś w nowy sposób

repatriacja : zwrot zagranicznych inwestycji do kraju ich właściciela

renminbi : jednostka walutowa używana w Chinach

rental : pieniądze płacone za korzystanie z biura, domu, fabryki, samochodu, sprzętu itp. przez określony czas

rente : francuskie określenie rządowej renty

review czynszu : podwyżka czynszu, która jest dokonywana w trakcie trwania umowy najmu. Większość umów najmu zezwala na przegląd czynszów co trzy lub pięć lat.

render : wystawić rachunek wysłać rachunek

renege : oznaczający zerwanie obietnicy nierobienia czegoś, co obiecałeś zrobić (formalny)

renegotiate : oznaczający ponowne negocjowanie czegoś

renew : oznaczający kontynuację czegoś na kolejny okres

reasekuracja: ubezpieczenie, w którym drugi ubezpieczyciel ( reasekurator) zgadza się pokryć część ryzyka ubezpieczonego przez pierwszego ubezpieczyciela

reasekurować : rozłożyć ryzyko ubezpieczeniowe, zlecając innej firmie ubezpieczeniowej pokrycie jego części i otrzymanie części pierwotnej składki

reasekurator : firma ubezpieczeniowa, która zgadza się ubezpieczyć część ryzyka dla innego ubezpieczyciela

repośrednictwo : czynność wycofywania środków z inwestycji, takich jak akcje lub obligacje, i przekazywania ich na depozyty gotówkowe w bankach (UWAGA: Przeciwieństwem jest depośrednictwo).

reinwestować : ponownie inwestować pieniądze

reinwestowanie : 1. czynność ponownego inwestowania pieniędzy w te same papiery wartościowe 2. czynność inwestowania zysków firmy we własną działalność poprzez wykorzystanie ich do tworzenia nowych produktów na sprzedaż

REIT : skrót od amerykańskiego funduszu inwestycyjnego w nieruchomości. REIT kapitałowy, REIT hipoteczny

Regulacja Q : USA federalne rozporządzenie, które ogranicza wysokość odsetek, jakie banki mogą płacić od depozytów

Regulacja S-X : przepis amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, który reguluje roczne raporty spółek

regulator: osoba, której zadaniem jest dopilnowanie, aby przepisy były przestrzegane

regulacyjny : stosujący przepisy

rzeczywista stopa zwrotu : rzeczywista stopa zwrotu, obliczona po uwzględnieniu inflacji

rzeczywisty zwrot po opodatkowaniu : zwrot obliczony po odliczeniu podatku i inflacji

Realtor : / znak towarowy USA znak towarowy używany przez agenta nieruchomości lub brokera będącego członkiem Krajowego Stowarzyszenia Pośredników w Obrocie Nieruchomościami

realne płace: liczbie mnogiej taki sam jak realne zarobki

rozsądny : 1. rozsądny lub niezirytowany 2. umiarkowana lub nie droga

reassese : ponownie oceniać

reassesment : nowa ocena

reassurance : k czynność sprawiania, że ktoś czuje się mniej zmartwiony

reassure : uspokoić kogoś lub zmniejszyć jego niepokój

rabat : 1. obniżenie kwoty do zapłaty 2. zwrot pieniędzy komuś, ponieważ zapłacił za dużo.

rekapitalizacja /: zmiana struktury kapitałowej spółki, np. emisja nowych akcji, zwłaszcza gdy jest przeprowadzana w celu uniknięcia likwidacji spółki

rekapitalizacja : oznaczający zmianę struktury kapitałowej spółki (np. poprzez emisję nowych akcji), zwłaszcza w celu uniknięcia likwidacji spółki

recd : t otrzymany

recesja : okres, w którym występuje spadek handlu lub gospodarki. KOMENTARZ: Istnieją różne sposoby ustalenia, czy ma miejsce recesja: zazwyczaj jest to spadek PKB przez trzy kolejne kwartały.

reckon : obliczyć coś

reclamation : US proces odzyskiwania pieniędzy należnych klientowi od banku lub firmy papierów wartościowych z powodu błędu

recognise : rejestrować pozycję na rachunku lub innym sprawozdaniu finansowym uznawać związek zawodowy zgadzać się, że związek zawodowy może działać w imieniu pracowników w firmie.

rekordowy : lepszy lub gorszy niż wszystko, co wydarzyło się wcześniej.

rejestrowanie : czynność sporządzania notatki o czymś rejestrowanie zamówienia lub skargi

rejestrowanie zastawu : notatka publiczna, rejestry wskazujące zastaw na nieruchomości

rejestry : liczba mnoga dokumenty zawierające informacje

recykling : oznaczający inne wykorzystanie pieniędzy (np. poprzez inwestowanie zysków z przemysłu w rozwój zasobów środowiska)

recykling: działanie banków polegające na wpłacaniu depozytów do banku, który ma trudności, w celu utrzymania go na powierzchni

rentowność z wykupu : rentowność papieru wartościowego, obejmująca odsetki i wartość wykupu

redyskontować : oznaczający dyskontowanie weksla, który został już zdyskontowany przez bank komercyjny

redystrybuować : oznaczający przenoszenie przedmiotów, pracy lub pieniędzy do różnych obszarów lub osób Rząd dąży do redystrybucji bogactwa poprzez opodatkowywanie bogatych i przyznawanie dotacji biednym.

redystrybucja ryzyka :
proces rozkładania ryzyka inwestycji lub ubezpieczenia pomiędzy różnych ubezpieczycieli

redystrybucja bogactwa : proces dzielenia się bogactwem między całą populację redlining : nielegalna praktyka dyskryminacji potencjalnych pożyczkobiorców ze względu na miejsce zamieszkania

redukować : 1. zmniejszyć lub obniżyć coś 2. Aby obniżyć cenę czegoś.

redukcja : czynność zmniejszania lub zmniejszania czegoś

redundancja : zwolnienie osoby, której praca nie jest już potrzebna

redundant staff : pracownicy, którzy stracili pracę ponieważ nie są już potrzebni

re-eksport : eksport towarów, które zostały zaimportowane; eksportować coś, co zostało zaimportowane

reeksport : eksport towarów, które zostały zaimportowane

ref: skrót odniesienie

refer : "odnosić się do wystawcy" słowa napisane na czeku, którego bank odmawia wypłaty i zwraca go osobie, która go wystawiła.

refinansować : udzielać pożyczki poprzez jej wymianę na nową (zwykle robi się to, gdy warunki nowej pożyczki są lepsze)

refinansowanie : refinansowanie pożyczki czynność zaciągnięcia nowej pożyczki w celu spłaty poprzedniej pożyczki

reflate : reflować gospodarkę stymulować gospodarkę poprzez zwiększenie podaży pieniądza lub obniżenie podatków, często prowadząc do wzrostu inflacji. Próby rządu mające na celu reflację gospodarki nie powiodły się.

reflacja : działanie stymulujące gospodarkę poprzezzwiększenie podaży pieniądza lub obniżenie podatków

region: duży obszar kraju Jej terytorium obejmuje całą wschodnią część kraju.

regionalny : odnoszący się do regionu

regionalne centrum przetwarzania czeków : US centrum rozliczeniowe Rezerwy Federalnej, które realizuje czeki z banków na określonym obszarze. Skrót RCPC

regionalna giełda papierów wartościowych : giełda papierów wartościowych, która nie znajduje się w głównym centrum finansowym (np. nie w Nowym Jorkulub Londynie)

rejestr : oficjalna lista wpisanie czegoś do rejestru aktualizowanie rejestru osoby w rejestrze wyborców ;1. wpisać coś do oficjalnej listy, zarejestrować spadek liczby bezrobotnych nastolatków 2. wysłać list polecony.

rejestr dyrektorów: oficjalna lista dyrektorów spółki, którą należy przesłać do Rejestru Spółek

rejestr udziałów w akcjach : lista prowadzona przez spółkę i obejmująca akcjonariuszy posiadających ponad 3% jej akcji

rejestrator: rzeczownik osoba prowadząca oficjalne rejestry

Rejestr Spółek: urzędnik państwowy, którego obowiązkiem jest zapewnienie, że spółki są prawidłowo zarejestrowane i że po rejestracji poprawnie składać sprawozdania finansowe i inne informacje

rejestracja : czynność odnotowania czegoś

regularne : występujący o tej samej porze każdego dnia, każdego tygodnia, każdego miesiąca lub każdego roku.

regularny dochód : dochód, który przychodzi co tydzień lub miesiąc. Pracuje jako freelancer, więc nie ma regularnego dochodu.

regulować : 1. dostosować coś, aby działało dobrze lub było poprawne 2. zmienić lub utrzymać coś zgodnie z prawem

regulowana umowa o kredyt konsumencki : umowa kredytowa zgodnie z definicją zawartą w Ustawie o kredycie konsumenckim regulacja : 1. ustawa lub rozporządzenie nowe przepisy rządowe 2. stosowanie przepisów lub zasad określonych przez rząd lub organ regulacyjny, w celu zapewnienia uporządkowanych procedur i ochrony konsumentów i inwestorów.

retencja : czynność utrzymywania lojalności obecnych klientów, w przeciwieństwie do akwizycji, która polega na pozyskiwaniu nowych klientów. Oba te pojęcia mogą być celami kampanii reklamowych.

restrukturyzować : oznaczający reorganizację bazy finansowej firmy

restrukturyzacja : proces reorganizacji bazy finansowej firmy

rynek z ograniczeniami : to samo co rynek zastrzeżony

rezolucja : decyzja podjęta na zebraniu w celu przedłożenia zebraniu rezolucji w celu zwrócenia się do zebrania o głosowanie nad propozycją

KOMENTARZ: Istnieją trzy rodzaje uchwał, które można przedstawić. WZA: "uchwała zwyczajna", zazwyczaj odnosząca się do jakiejś ogólnej kwestii proceduralnej i wymagająca zwykłej większości głosów; oraz "uchwała nadzwyczajna" i "uchwała szczególna", taka jak uchwała o zmianie statutu spółki w jakiś sposób, z których obie wymagają 75 procent głosów, aby mogły zostać przyjęte.

rozstrzygnąć : postanowić coś zrobić

restytucja :1. akt zwrotu majątku 2. odszkodowanie lub zapłata za szkodę lub stratę

redukcja etatów : redukcja wydatków lub nowych planów.

retroaktywny : który obowiązuje od czasu w przeszłości.

retroaktywnie : cofający się do czasu w przeszłości

retentions : . to samo co zarobki zatrzymane

retiral : to samo co emerytura

retire : 1. przestać pracować i przejść na emeryturę. 2. zmusić pracownika do zaprzestania pracy i przejścia na emeryturę. 3.dobiec końca kadencji.

rachunek dochodów : system księgowy, który rejestruje przychody i wydatki poniesione przez firmę w trakcie zwykłej działalności

rewaluacja : 1. czynność rewaluacji 2.wzrost wartości waluty R

rewaluować : ponownie wyceniać coś, zwykle ustalając wyższą wartość niż wcześniej

rezerwy dochodów: zyski zatrzymane które są wykazywane w bilansie spółki jako część funduszy akcjonariuszy. Nazywane również rezerwami spółki

rachunki dochodów : rachunki firmy, w których rejestruje się pieniądze otrzymane ze sprzedaży, prowizji itp.

reverse bid : oferta złożona przez firmę, która jest celem oferty przejęcia firmy, która próbuje ją przejąć

reverse leverage: pożyczanie pieniędzy po stopie procentowej wyższej niż oczekiwana stopa zwrotu z zainwestowania pożyczonych pieniędzy

reverse mortgage : umowa, w której właściciel nieruchomości zastawia ją hipoteką w celu otrzymywania regularnego dochodu od pożyczkodawcy hipotecznego (a nie odwrotnie), w oparciu o wartość kapitałową nieruchomości

reverse takeover : przejęcie, w którym przejęta firma staje się właścicielem firmy, która ją przejęła.

renta odwrócona : renta wypłacana komuś po śmierci innej osoby

rial : jednostka walutowa używana w Iranie i innych krajach Bliskiego Wschodu, takich jak Oman i Jemen Północny. rial terytorium bogate w ropę terytorium, które posiada cenne złoża ropy

-rich : sufiks oznaczający "który zawiera lub ma dużą ilość czegoś"

rider : dodatkowa klauzula dodania klauzuli do umowy

RIE : od uznanej giełdy inwestycyjnej

riel : jednostka walutowa używana w Kambodży

rig : nielegalnie lub nieuczciwie zorganizować zmianę wyniku

right : nie left Informacje o autorach znajdują się po prawej stronie ; tytuł prawny do czegoś

ring : 1. grupa ludzi, którzy próbują ustalić ceny, aby nie konkurować ze sobą i nadal osiągać duży zysk 2. parkiet giełdowy na giełdzie towarowej

ringgit : jednostka walutowa używana w Malezji (zwana również "dolarem malezyjskim")

rising screen : panel, który porusza się w górę, aby chronić kasjera w banku przed rabusiami

risk : 1. możliwa szkoda lub ryzyko niebezpieczeństwa, narażać się na ryzyko być narażonym na szkodę podjąć ryzyko zrobienia czegoś, co może spowodować utratę pieniędzy lub szkodę 2. na ryzyko właściciela sytuacja, w której towary wysyłane lub przechowywane są ubezpieczone przez właściciela, a nie przez firmę transportową lub magazynową Towary pozostawione tutaj są na ryzyko właściciela. 3. strata lub uszkodzenie, od których jesteś ubezpieczony. 4. jest on dobrym lub złym ryzykiem, jest mało prawdopodobne lub bardzo prawdopodobne, że firma ubezpieczeniowa będzie musiała wypłacić odszkodowanie

ryzyko skorygowane : obliczany po uwzględnieniu ryzyka

ryzykowność : fakt bycia ryzykownym

ryzykowne : niebezpieczny lub mogący wyrządzić szkodę

rywal : osooba lub firma konkurująca na tym samym rynku konkurencyjna firma, która ma na celu podcięcie cen konkurenta

riyal : jednostka walutowa używana w Arabii Saudyjskiej, Katarze i Jemenie

ROA : skrót od zwrotu z aktywów

rabuś: osoba dokonująca rabunku

rabunek : przestępstwo kradzieży czegoś od kogoś użycie siły lub groźba użycia siły

ROCE : skrót -zwrot z zaangażowanego kapitału

rock : firma jest na krawędzi załamania firma jest w poważnych trudnościach finansowych

rock bottom: sprzedaż osiągnęła dno , sprzedaż osiągnęła najniższy możliwy poziom

rocket : szybko rosnąć Inwestorzy spieszą się, aby zarobić na gwałtownie rosnących cenach akcji.

ROE: skrót od zwrotu z kapitału własnego

ROI: skrót od zwrotu z inwestycji

roll : coś, co było wielokrotnie obracane, aby owinąć się wokół siebie ; sprawić, aby coś ruszyło do przodu, obracając to lub wpychając na kółkach

roll over : rolować kredyt udostępniać kredyt przez ciągły okres rolować dług pozwolić, aby dług pozostał po dacie spłaty

roll up : czasownik frazowy udzielać pożyczki, dodając odsetki należne do zapłaty do kapitału

RPB : skrót uznanej organizacji zawodowej

RPI : skrót indeksu cen detalicznych

RPM : skrót utrzymania ceny odsprzedaży

RRP : skrót zalecanej ceny detalicznej

RSP : skrót dostawcy usług detalicznych

RTGS : skrót rozliczenia brutto w czasie rzeczywistym

rubber check : w USA czek, którego nie można zrealizować, ponieważ osoba go wystawiająca nie ma wystarczającej ilości pieniędzy na koncie, aby go zapłacić (UWAGA: w Wielkiej Brytanii termin ten to bouncing cheque). rubber stamp: pieczątka z gumowymi literami lub cyframi, aby umieścić datę lub notatkę na dokumencie.; zgadzać się na coś bez omawiania tego.

reguła : oświadczenie, które określa, jak ludzie powinni się zachowywać. 1. wydać oficjalną decyzję. 2. obowiązywać lub odpowiadać aktualnym cenom obowiązującym w danym momencie.

run : 1. okres czasu, w którym pracuje maszyna 2. pośpiech kupowania czegoś; 1. być w określonym stanie lub odbywać się w określony sposób Spotkanie się opóźniało. 2. kontynuować lub trwać

run into : 1. zadłużyć się zacząć mieć długi 2. wynieść

run up : który powoduje szybki wzrost długów lub kosztów.

rentowność bieżąca : rentowność papierów wartościowych o stałym oprocentowaniu, gdzie odsetki są przedstawiane jako procent zapłaconej ceny

rupia : jednostka walutowa używana w Indiach, na Mauritiusie, w Nepalu, Pakistanie i na Sri Lance

rupia : jednostka walutowa używana w Indonezja

rzeczywista stopa procentowa : stopa procentowa po uwzględnieniu inflacji

realizacja : realizacja rzeczownik akt urzeczywistnienia

realizacja aktywów : czynność sprzedaży aktywów za pieniądze

realizować : 1. sprawić, by coś stało się realne zrealizować projekt lub plan wprowadzić projekt lub plan w życie 2. sprzedać za pieniądze

rzeczywisty : (o cenach lub kwotach) wyrażony w pieniądzach skorygowany o inflację w ujęciu realnym faktycznie lub realnie

real: jednostka walutowa używana w Brazylii

realne zarobki , realne płace : dochód dostępny na wydatki po opodatkowaniu i innych składkach po odliczeniu, skorygowany o inflację. Nazywany również dochodem realnym, realne płace

RDG : skrót odnoszący się do regionalnego grantu na rozwój

re-: prefiks ponownie

reach : dotrzeć do czegoś osiągnąć porozumienie z wierzycielami uzgodnić warunki ugody z wierzycielami

react :k reagować na zrobić lub powiedzieć coś w odpowiedzi na to, co ktoś zrobił lub powiedział

reakcja : zmiana lub działanie w odpowiedzi na coś, co powiedziano lub zrobiono

ratingi : szacunkowa liczba osób oglądających programy telewizyjne

RCPC : skrót regionalnego centrum przetwarzania czeków

racket : nielegalna transakcja, na której można zarobić dużo pieniędzy.

racketeer : osoba prowadząca proceder

racketeering : USA przestępstwo prowadzenia nielegalnej działalności w celu zarobienia pieniędzy

rabuś : osoba lub firma, która kupuje udziały w innej spółce przed złożeniem wrogiej oferty przejęcia. Nazywany również korporacyjnym rabunkiem

raised check : czek, którego kwota została nielegalnie powiększona ręcznie

rake : w czasowniku frazowym zebrać coś razem, aby zgarnąć gotówkę, zgarnąć ją, aby zarobić dużo pieniędzy

rake-off : udział danej osoby w zyskach z transakcji, zwłaszcza jeśli uzyskano je nielegalnie

rally : wzrost ceny, gdy trend był spadkowy

rampa: kupowanie akcji w celu wymuszenia wzrostu ceny

rand: jednostka walutowa używana w Republice Południowej Afryki

R&D : skrót: badania i rozwój

range forward : terminowy kontrakt walutowy, który zawiera opcję zakupu walutowych kontraktów terminowych, a tym samym ma na celu ograniczenie potencjalnych strat kursowych

rank : stanowisko w firmie lub organizacji, zwłaszcza takie, które pokazuje, jak ważna jest dana osoba w porównaniu z innymi ; 1. klasyfikować według ważności 2. zajmować stanowisko

rata : pro rata

rate : 1. kwota pobierana za przepracowany czas lub pracę wykonaną 2. kwota pieniędzy wypłacona, np. jako odsetki lub dywidenda, wyrażona w procentach 3. wartość jednej waluty względem drugiej

rocznie : w roku

rok szczytowy : rok, w którym wyprodukowano największą ilość produktów lub w którym sprzedaż była najwyższa

rynki równoległe : liczba mnoga rynki pieniężne, gdzie instytucje takie jak banki lub organizacje takie jak władze lokalne mogą pożyczać lub pożyczać pieniądze bez konieczności korzystania z głównych rynków pieniężnych

różnice w wynagrodzeniach: liczba mnoga różnica w wynagrodzeniu między pracownikami na podobnych stanowiskach.

rekomendacja prasowa : akcja, która została wskazana jako dobra inwestycja w kolumnie finansowej gazety

relacje prasowe : doniesienia o czymś w gazetach, czasopismach i innych mediach Firma miała dobre relacje prasowe z premiery nowego modelu.

różowy list : US oficjalne pismo o zwolnieniu wręczane pracownikowi (zamiast ostatniej rozmowy kwalifikacyjnej)

ropa naftowa : surowa naturalna ropa naftowa, wydobywana z ziemi

rynek fizyczny : rynek towarowy, na którym nabywcy faktycznie kupują towary, w przeciwieństwie do rynku kontraktów terminowych, gdzie kupują i sprzedają prawa do zakupu towarów w przyszłości

reklama produktu: reklama konkretnego produktu, a nie firmy, która go produkuje

rejestr zakupów : księga, w której rejestrowane są zakupy

realizowanie zysków : akt sprzedaży inwestycji w celu zrealizowania zysku, zamiast ich zatrzymywania

rachunek zysków i strat : sprawozdania finansowe firmy wykazujące wydatki i dochody w danym okresie, zwykle jednego roku kalendarzowego, zbilansowane w celu wykazania ostatecznego zysku lub straty. Nazywane również skonsolidowanym rachunkiem zysków i strat, rachunkiem zysków i strat

rentowność : 1. zdolność do generowania zysku. Wątpimy w rentowność projektu. 2. kwota osiągniętego zysku jako procent kosztów

rentowny : generowanie zysku.

rentownie : generowanie zysku.

rozwój produktu : proces ulepszania istniejącej linii produktów w celu zaspokojenia potrzeb rynku

rynek pierwotny: rynek, na którym emitowane są nowe papiery wartościowe lub obligacje. Nazywany również rynkiem nowej emisji

ruch cen : zmiana cen akcji lub towarów

różnica cen : różnica w cenie między produktami w przedziale

rozdzielone zyski: zyski przekazywane akcjonariuszom w formie dywidendy.

restrukturyzacja zadłużenia: proces reorganizacji sposobu spłaty długów. Reorganizacja długów może być konieczna, jeśli firma nie jest w stanie regulować swoich zobowiązań i może wiązać się z odroczeniem spłaty długów, odroczeniem płatności odsetek lub negocjowaniem nowej pożyczki.

rynek dotknięty kryzysem: rynek, na którym towarów jest więcej niż klientów

rozcieńczać: czasownik zmniejszać wartość

rozwodnienie akcjonariatu: rzeczownik sytuacja, w której zwykły kapitał zakładowy spółki został podwyższony, ale bez zwiększenia aktywów, tak że każda akcja jest warta mniej niż wcześniej

raport dyrektorów: rzeczownik roczne sprawozdanie zarządu dla akcjonariuszy

reklama pocztą bezpośrednią: rzeczownik reklama poprzez wysyłanie ulotek pocztą

rynek dyskontowy: rynek pożyczania i udzielania pożyczek pieniężnych za pośrednictwem bonów skarbowych, certyfikatów depozytowych itp.

rozbieżność: brak zgodności między kwotami na fakturach lub rachunkach

rozwiązanie: zakończenie spółki

rozwiązać: zakończyć rozwiązać spółkę

Rynek krajowy: rynek w kraju, w którym ma siedzibę firma.

ryzyko spadku: ryzyko, że inwestycja straci na wartości. Przeciwieństwo potencjału wzrostu.

rodzina : grupa osób utworzona z rodziców i dzieci

raport wykonalności: dokument, który stwierdza, czy warto coś podjąć

Rezerwa Federalna , System Rezerwy Federalnej : system kontroli rządu federalnego nad bankami USA w którym Rada Rezerwy Federalnej reguluje podaż pieniądza, drukuje pieniądze, ustala stopę dyskontową i emituje obligacje rządowe

KOMENTARZ: System Rezerwy Federalnej jest bankiem centralnym USA .Systemem zarządza Rada Rezerwy Federalnej pod przewodnictwem przewodniczącego i siedmiu członków komisji (lub "gubernatorów"), którzy są mianowani przez prezydenta. Dwanaście banków Rezerwy Federalnej działa jako pożyczkodawcy ostatniej instancji dla lokalnych banków komercyjnych. Chociaż rada jest mianowana przez prezydenta, cały system jest względnie niezależny od rządu USA.

Rada Rezerwy Federalnej : organizacja rządowa zarządzająca bankami centralnymi w USA. Skrót FRB

rynek finansowy : miejsce, gdzie można pożyczać lub pożyczać duże sumy pieniędzy

Rada Sprawozdawczości Finansowej : niezależny brytyjski regulator ds. sprawozdawczości korporacyjnej i ładu korporacyjnego

ryzyko finansowe : możliwość utraty pieniędzy

rok finansowy : dwunastomiesięczny okres, za który spółka sporządza sprawozdania finansowe. Rok finansowy niekoniecznie jest tym samym co rok kalendarzowy.

rok fiskalny : dwunastomiesięczny okres, w którym naliczane są podatki. W Wielkiej Brytanii jest to okres od 6 do 5 kwietnia.

Rezerwy walutowe : Rezerwy kraju przechowywane w walutach innych krajów. Nazywane również rezerwami walutowymi, rezerwami międzynarodowymi

rynek walutowy :1. rynek gdzie ludzie kupują i sprzedają waluty obce. 2. transakcje walutami obcymi.

rezerwy walutowe : pieniądze obce przechowywane przez rząd w celu wspierania własnej waluty i spłacania jego długów

rynek terminowy : rynek zakupu walut obcych, ropy naftowej lub towarów z dostawą w późniejszym terminie

rezerwa ułamkowa : rezerwa utrzymywana przez bank stanowiąca niewielką część jego całkowitych depozytów

rachunkowość funduszy : sporządzanie sprawozdań finansowych dla jednostki, takiej jak organizacja non-profit, w celu pokazania, jak wydano pieniądze, a nie ile zysku osiągnięto

rozwój gospodarczy : poprawa poziomu życia i zamożności obywateli kraju

rozwijający się : który zaczyna się pojawiać i rozwijać

rozwijający się fundusz wzrostu : fundusz wzrostu, który inwestuje w rynki wschodzące

rynek wschodzący: nowy rynek, np. w Azji Południowo-Wschodniej lub Europie Wschodniej, który szybko się rozwija i jest postrzegany jako potencjalnie opłacalny dla zarządzających funduszami

rozrywka: oferować takie rzeczy, jak posiłki, hotel zakwaterowanie i bilety do teatru dla wygody i przyjemności odwiedzających w celach biznesowych

rozrywka : praktyka oferowania posiłków lub innych form rekreacji odwiedzającym w celach biznesowych

równy : dokładnie taki sam

równo : przysłówek tak, aby każdy miał lub płacił tyle samo lub w tym samym stopniu

równanie : zbiór reguł matematycznych stosowanych do rozwiązania problemu

równowaga : stan równowagi w gospodarce gdzie podaż równa się popytowi lub bilans płatniczy kraju nie jest ani w deficycie, ani w nadmiarze

rachunkowość kapitałowa : metoda rachunkowości, która część zysków spółki zależnej wpisuje do ksiąg spółki dominującej

REIT kapitałowy : fundusz powierniczy inwestujący w wynajmowane nieruchomości. Pełna forma: fundusz inwestycyjny w nieruchomości kapitałowe

rachunek powierniczy : rachunek, na którym pieniądze są przechowywane w depozycie do momentu podpisania umowy lub dostarczenia towarów

Rachunek Wyrównania Walut : rachunek w Banku Anglii używany przez rząd podczas kupowania lub sprzedawania waluty obcej w celu wpłynięcia na kurs funta szterlinga

rozwijać się : powiększać się lub czynić coś większym

rozszerzenie : zwiększenie rozmiaru

restytucja eksportowa : (w UE) dotacje dla europejskich eksporterów żywności

rozległy : bardzo duży lub obejmujący szeroki obszar

rachunkowość fuzji : sposób prezentacji sprawozdań finansowych nowo przejętej spółki w ramach sprawozdań finansowych grupy, aby przedstawić je w jak najlepszym świetle

rezerwy minimalne: najmniejsza kwota rezerw, jaką bank komercyjny musi utrzymywać w banku centralnym

ryzyko modelu: możliwość, że model komputerowy używany podczas inwestowania może mieć wadę, która sprawia, że działa on nieprawidłowo w ekstremalnych warunkach rynkowych

rynek pieniężny: 1. miejsce, gdzie pożycza się lub pożycza duże sumy pieniędzy 2. rynek kupna i sprzedaży krótkoterminowych pożyczek lub instrumentów finansowych, takich jak bony skarbowe i certyfikaty depozytowe, które można łatwo wymienić na gotówkę Międzynarodowe rynki pieniężne są nerwowe. podstawa

refinansowanie kredytu hipotecznego: czynność polegająca na zorganizowaniu podwyższenia kredytu hipotecznego na nieruchomość w celu sfinansowania jej ulepszeń

Reit hipoteczny: fundusz powierniczy udzielający kredytów hipotecznych deweloperom. Pełna forma: hipoteka (Real Estate Investment Trust)

ruch: akt zmiany pozycji lub ruchu w górę lub w dół, ruchy na rynkach pieniężnych, cykliczne ruchy handlowe

rynek główny: Londyńska Giełda Papierów Wartościowych, w przeciwieństwie do rynku AIM

Rachunki zarządcze: informacje finansowe przygotowywane dla menedżera, aby umożliwić mu podejmowanie decyzji, w tym miesięczne lub kwartalne sprawozdania finansowe, często bardzo szczegółowe, z analizą rzeczywistych wyników w porównaniu z budżetem.

rynek : 1. obszar, na którym można sprzedawać produkt lub grupa osób, które mogą go kupić. 2. miejsce, w którym handluje się pieniędzmi lub towarami. 3. kupować akcje na otwartym rynku kupować akcje na giełdzie papierów wartościowych, nie prywatnie wejść na rynek (spółki) ubiegać się o notowanie na giełdzie, oferując istniejące akcje do sprzedaży lub wprowadzając je jako nowe.

rata : część płatności, która jest regularnie uiszczana, aż do momentu spłacenia całej kwoty. Pierwsza rata to płatne przy podpisaniu umowy.

rozwój przemysłu : planowanie i budowa nowych gałęzi przemysłu na specjalnych obszarach

rachunkowość inflacyjna : system księgowy, w którym inflacja jest uwzględniana przy obliczaniu wartości aktywów i sporządzaniu sprawozdań finansowych

roszczenie ubezpieczeniowe: wniosek do firmy ubezpieczeniowej o wypłatę odszkodowania za szkodę lub stratę

rachunek rynku pieniężnego ubezpieczone : konto o wysokiej rentowności, na którym inwestor musi wpłacić określoną minimalną kwotę, która jest ubezpieczona przez dostawcę od strat kapitałowych.

rynek międzybankowy : rynek, na którym banki udzielają sobie nawzajem pożyczek

raport okresowy , sprawozdanie okresowe : raport sporządzony na koniec półrocza

Rynek wewnętrzny : UE postrzegana jako jeden rynek, bez barier taryfowych między państwami członkowskimi.

rezerwy międzynarodowe: liczba mnoga to samo co rezerwy walutowe

rotacja zapasów : zwłaszcza w USA, całkowita wartość zapasów sprzedanych w ciągu roku, podzielona przez wartość towarów pozostałych w zapasie

rachunek szczegółowy: szczegółowy zapis zapłaconych lub należnych pieniędzy

rynek docelowy : rynek, na którym firma planuje sprzedawać swoje towary

rozliczenie podatkowe : rzeczownik: obliczenie przez inspektora podatkowego kwoty należnego podatku.

rachunek podatkowy: kwota podatku (do zapłaty)

Raj podatkowy : kraj lub obszar, w którym podatki są niskie, co zachęca firmy do zakładania głównych siedzib tam

Rzecznik podatnika : rzeczownik, urzędnik państwowy którego obowiązkiem jest orzekanie w sprawach, w których zwykli podatnicy skarżą się na traktowanie przez organy podatkowe

Rok podatkowy: dwunastomiesięczny okres, w którym naliczane są podatki.

Rynek trzeci: to samo co rynek pozagiełdowy

rynek szczupły : rynek, na którym nie ma wielu akcji dostępnych do sprzedaży, więc cena jest zniekształcona (UWAGA: Przeciwieństwem jest rynek płynny).

rachunek handlowy : weksel między dwiema firmami będącymi partnerami handlowymi. Jest wystawiany przez jedną firmę i indosowany przez drugą.

rabat handlowy : obniżka ceny oferowana klientowi w tej samej transakcji

rachunek handlowy : firmowy rachunek bankowy zarządzany przez dealera inwestycyjnego i wykorzystywany do zarządzania działalnością handlową, a nie niż w celach inwestycyjnych

Rachunek skarbnika: rachunek klubu lub stowarzyszenia w banku.

rozwiązywacz problemów: osoba, której zadaniem jest rozwiązywanie problemów w firmie. Zatrudniono osobę rozwiązującą problemy, aby spróbowała rozwiązać problemy zarządcze.

rynek dwupoziomowy : rynek wymiany, na którym obowiązują dwa kursy (zwykle jeden dla turystów i jeden dla firm)

rynek dwustronny: rynek, na którym odbywa się aktywny handel i sprzedaż

RIMINI, Sobór : Zwołany przez cesarza Konstancjusza, równolegle z Soborem Wschodnim Seleucji, aby zaprowadzić pokój w kościele, który został głęboko wstrząśnięty wydarzeniami związanymi z kontrowersją ariańską z lat 357-358, Sobór w Rimini rozpoczął się około początku czerwca 359 r. z udziałem ok. 400 biskupów. Restitutus z Kartaginy przewodniczył soborowi, chociaż Liberiusz z Rzymu, który był nieobecny, nie wydaje się być reprezentowany. Proarianie Walens, Ursacjusz i Germiniusz, którzy przewodzili ok. 80 biskupom, nalegali na ratyfikację przygotowawczej formuły wiary opublikowanej w Sirmium 22 maja 359 r. i powtórzyli potępienie terminu homonousios Soboru Nicejskiego. Ale zdecydowana większość na soborze była zdecydowanie przeciwna i po długich dyskusjach potwierdziła ważność nicejskiej formuły wiary z 325 r. i włączyła do niej termin homoousios. Walens i jego zwolennicy porzucili pracę soboru i zostali potępieni 21 lipca 359 r.; podczas tej okazji ojcowie soboru powtórzyli potępienie podstawowych zasad ariańskich, wraz z innymi wierzeniami sabelskimi i fotyniańskimi. W tym momencie, zgodnie z rozkazem Konstancjusza, delegacja soboru pod przewodnictwem Restitutusa udała się, aby złożyć raport cesarzowi w Konstantynopolu, gdzie poprzedzał ją Walens. Na rozkaz Konstancjusza, który nie chciał zaakceptować terminu homoousios i zażądał formuły teologicznej charakteryzującej się ogólnym kompromisem, delegacja soboru została zatrzymana w pobliżu Konstantynopola i przeniesiona do Nike, stacji pocztowej w Tracji. Tutaj Walens i jego współpracownicy poddali zachodnich ludzi długiej serii prób i użyli gróźb i pochlebstw, aby osłabić ich opór i przekonać ich do podpisania formuły wiary, w której Syn został nazwany jedynie "podobnym do Ojca według Pisma". Walens i delegacja wrócili do Rzymu, gdzie biskupi zachodni zostali zmuszeni do pozostania na rozkaz cesarza. Przywołując imię cesarza, prefekt Taurus ogłosił, że nikt nie może opuścić miasta bez uprzedniego podpisania, tak jak uczynili to delegaci. Początkowo pojawił się opór, ale powoli rozpacz i zniechęcenie ich pokonały i każdy z delegatów podpisał tak zwaną Formułę Rimini, krótki tekst, w którym Syn został nazwany "podobnym do Ojca według Pisma", podczas gdy termin ousia (a w konsekwencji dwa złożone terminy homoousios i homoiousios) został zakazany. Ostatnim biskupem, który podpisał, pod koniec listopada, był Phoebadius z Agen, który otrzymał pozwolenie na dodanie do formuły, w swoim imieniu, kilku anatem, które potępiały główne zasady arianizmu. Formuła z Rimini była całkowicie ogólna i dlatego można ją było interpretować w harmonii z nauką ariańską. Z tego powodu w całym chrześcijaństwie sobór ten był uważany za wielkie zwycięstwo arianizmu, a arianie następnie odwołali się do tego organu jako do uroczystej decyzji soborowej.

RIEZ, Sobór W tym alpejskim mieście (Reii) Górnej Prowansji w Galii, 29 listopada 439 r. zebrał się sobór pod przewodnictwem Hilarego z Arles, który rozwiązał problemy, jakie pojawiły się po nieregularnej ordynacji świeckiego Armentariusa na biskupstwo Embrun (Ebrodunum).

REVERENTIUSZ : Żył w Galii między V a VI wiekiem i można go umieścić w kontekście hagiografii Merowingów, ponieważ napisał około 475 r. Życie Hilariusza z Arles (Vita S. Hilarii Arelatensis), dzieło pochlebcze przypisywane w przeszłości Honoratowi z Marsylii , które wśród różnych odniesień historycznych i antykwarycznych podkreśla skuteczność kazań i głębię nauk świętego, który był głową klasztoru Lerynów.

< RECJA (Raetia) : Prowincja rzymska między Alpami Trydenckimi a Dunajem, leżąca w częściach dzisiejszej Szwajcarii i wyżyn Bawarii. W wyniku reorganizacji imperium Dioklecjana, Rhaetia została włączona do regiones Italii i podzielona na Rhaetia prima i Rhaetia secunda. Niewiele informacji zachowało się na temat rozprzestrzeniania się chrześcijaństwa w tym regionie, które pochodziło z pobliskiego Noricum. Należy jednak wnioskować, że religii trudno było się rozprzestrzeniać, ponieważ odkrycia archeologiczne w regionie ujawniły powszechne przywiązanie do kultów tubylczych, a także kultów ze Wschodu, zwłaszcza w Rhaetia prima. Do chwili obecnej posiadamy jednoznaczne informacje na temat trzech starożytnych episkopatów: (a) Augusta Vindelicorum (Augsburg), gdzie za Dioklecjana doszło do męczeństwa św. Afry ; (b) Kuria (Chur), jeśli na Synodzie w Mediolanie (451) Abundius, biskup Como, podpisany w imieniu nieobecnego Asiniusa lub Asimusa, episcopus ecclesiae Curiensis (Mansi 6.144); (c) Sabiona (Säben), której biskup, Ingenuus lub Ingenuinus, wziął udział w synodzie w Marianus (590) . Ponadto, można uzyskać ogólne pojęcie o warunkach Rhaetia secunda w połowie V w. z Eugippius ′s Vita s. Severini, zwł. rozdz. 15, 19-20, 22 i 27, gdzie dowiadujemy się o istnieniu niektórych wspólnot chrześcijańskich w Quintanis (Künzing) i w Batavis (Passau), których bazylika znajdowała się jednak w pobliżu Boiotrus (Innstadt), za rzeką Inn, a zatem w Noricum. Kilka wątpliwości zostało wyrażonych odnośnie innego świadectwa z Vita, mianowicie odnośnie postaci biskupa Recji o imieniu Walentyn. Niedługo potem, pod ciągłymi inwazjami ludności germańskiej, Recja prima przestała istnieć. Nawet Recja secunda, po włączeniu do włoskiego królestwa Odoakera, znalazła się pod panowaniem Alamanów i Bawarów. W czasach Merowingów i Karolingów cały region zachował przynależność do chrześcijaństwa.

RETORYKA. Retoryka obejmuje tę samą koncepcję życia w świecie klasycznym i chrześcijańskim. W Grecji ludzi, których Latynosi nazywali "oratorami", nazywali "retorykami" lub "retorami". W potocznej, codziennej mowie termin retoryka jest często używany w sensie pejoratywnym, odnosząc się co najwyżej do ozdobnej formy dyskursu niezależnie od jej treści. W ostatnich latach jednak retoryka przezwyciężyła negatywną fazę identyfikacji ze swoimi wadami i została odzyskana jako nexus treści i decydująca forma oceny zjawisk ekspresji artystycznej, literackiej i figuratywnej. Znani niemieccy uczeni, począwszy od E.R. Curtiusa do L. Arbusowa i H. Lausberga, odkryli znaczenie tekstów teologicznych i liturgicznych dla literatury oraz znaczenie zjawisk językowych w życiu publicznym starożytności. V. Florescu podkreślił dylemat, który pojawił się w okresie wczesnej ery patrystycznej, "kiedy Słowo Boże uważano za tak bogate w wewnętrzną penetrację, że mogło gardzić subtelnymi i skomplikowanymi wypowiedziami werbalnej debaty". Dla starożytnych, oprócz szkoły bezpośrednio następującej po szkole gramatycznej, która wzięła swoją nazwę od retoryki, retoryka była stałym związkiem formy i treści. Wspólnym dla klasycznej retoryki pogańskiej i starożytnej retoryki chrześcijańskiej było potępienie wartości formalnych bez wartości moralnych. Istniała uniwersalna retoryka, której istoty ludzkie nie mogły uniknąć, retoryka, która nie przestrzega sztywnych norm podręczników. Wówczas powszechnie uważano, że w sztukach figuralnych normy uniwersalnej retoryki są przesiąknięte różnymi sposobami ekspresji artystycznej. Szczególnie dotyczy to ikonografii, która jak literacka strona nie może być postrzegana w oderwaniu od naturalnych wzorców semantyki - to znaczy znaków, które ujawniają spontaniczność pewnych stanów umysłu. To była linia ojców Kościoła, dobrze opisana przez św. Paulina z Noli i Jana z Damasceńskiego, aby wyjaśnić, w jaki sposób doszło do tak szerokiego przywłaszczenia Biblii, tak zwanej Biblii ubogich. Związek między słowem a działaniem był bardzo ścisły, nierozerwalny dla chrześcijanina. Zasady ewangeliczne potwierdzają, że istoty ludzkie zdadzą sprawę z każdego próżnego słowa w Dniu Sądu. Ojcowie Kościoła wydawali się mówić, że gdyby prawda rzeczy zależała od zdolności mówcy, świat skończyłby się triumfem kłamstw. Nalegając na prawdziwe słowo pokornego i prostego ducha, ST i NT nieustannie potwierdzają, że przewrotne słowo wyraża przewrotne zwyczaje. Centralnym punktem całego patrystycznego chrześcijaństwa były Święte Pisma, które z duchowego punktu widzenia zastąpiły pisma Homera i Wergiliusza. Starożytni autorzy chrześcijańscy myśleli i pisali biblijnie, wymiar, który nie może umknąć uczonym starożytnej retoryki. Ojcowie Kościoła nie są przedstawicielami dekadenckiej formy chrześcijańskiej greckiej i łacińskiej, ale bogatej kultury, która generowała nowe formy i nową treść. Poprzez biblijną egzegezę Ojcowie podążali bardziej za ideą sapientia niż elokwentia. Używali również pięknych metafor, aby odnieść się do ogromnej sapientia zawartej w Biblii. Z Jezusem Chrystusem otworzył się nowy świat; studia liberalia nie miały być wykluczone, ale nie miały być wymagane. Można było dotrzeć do Chrystusa z każdej dziedziny życia, od pracy fizycznej po naukę. Pokorny niewolnik, rolnik, rybak, rzemieślnik, młodzi i starzy, mężczyźni i kobiety, ci z każdej sytuacji społecznej mogli żyć tak jak Chrystus, co oznacza zrozumienie Pisma Świętego. Przenikanie do tekstu biblijnego przez ojców Kościoła i wspólnoty wywarło wielki wpływ na język, który przechodził stopniową transformację, aby wyrazić inną cywilizację. Nowe formy i elementy, których świat klasyczny nigdy nie znał, zaczęły wchodzić do powszechnej mowy. W terminologii retorycznej można powiedzieć, że istniało elocutio pełniące funkcję biblijnego inventio. Był to język tłumaczeń biblijnych, liturgii i katechezy, innymi słowy, język wspólnoty. Same formy również rozwijały się wraz z językiem. Kazania chrześcijańskie musiały mówić językiem codziennym. Przeważały właściwe cechy różnych genera dicendi, które mają swoje korzenie w głoszeniu ewangelii. Komentarze biblijne, filologicznie rzecz biorąc, były bogatsze niż pogańskie komentarze do dzieł klasycznych. W porównaniu do Hierome ′a, Serwiusz był ubogi w elementy porównawcze i słownictwo i nie miał historycznego poczucia języka ani wiedzy Hieronima na temat hebrajskiego. W pismach każdego autora chrześcijańskiego można zidentyfikować umiejętność nabytą w szkole retoryki, która teraz zmierzała w kierunku Pisma Świętego, znajdując tam dalsze elementy do rozwinięcia. Deklamacje w formie kontrowersji - przemówień o sprawach sądowych - i suasoria - debat na tematy historyczne, mitologię i różne aspekty kultury - były przedstawiane jako ćwiczenia propedeutyczne dla życia moralnego. Wiele aspektów deklamacji stało się tematami dla autorów chrześcijańskich. Nawet chrześcijańscy czytelnicy powrócili do stosowania deklamacji i czytania na głos, aby święte teksty mogły być zrozumiane w celu ich praktykowania. W transformacji języków greckiego i łacińskiego wiele nowych elementów metrum cicho weszło w to, co dotyczyło ilości i akcentu. Augustyn zbadał zjawisko, wyjaśniając wiele rzeczy na temat modyfikacji akcentów w odniesieniu do ilości, która zanikała, i na temat melos. Napisałby sześć ksiąg na temat melos, gdyby okoliczności na to pozwalały. Zamiast tego "ciężar troski o kościół na jego barkach", który jako biskup musiał dźwigać, uniemożliwił mu to. Trivium (gramatyka, retoryka i filozofia) zaczęło przechodzić głębokie zmiany. Lektura czwartej księgi De doctrina christiana Augustyna jasno to ukazuje. Ojcowie byli pierwszymi, którzy dostrzegli elementy wspólne wszystkim ludziom naturaliter rhetorici - wzorce takie jak antyteza, paralelizm, gradatio, auxesis itp., ale te elementy stały się również środkiem egzegezy biblijnej. Nawet quadrivium (arytmetyka, geometria, muzyka i astronomia) rozszerzyło się i rozwinęło w pismach starożytnych autorów chrześcijańskich. Encyklopedyzm Izydora z Sewilli jest z pewnością zupełnie odrębnym przypadkiem. Od III w. Anatoliusz, biskup Laodycei, osiągnął szczyt wiedzy matematycznej. Kilka fragmentów przetrwało do naszych czasów z jego pism. Był w kontakcie z Pappusem, któremu zawdzięczamy wiele, jeśli cokolwiek wiemy dzisiaj o pracach Euklidesa i Apolloniusza na temat wyższej geometrii. Pappus był konwertytą, jak można wywnioskować z przysięgi, w której potwierdził, że wierzy w Boga, autora ST i NT. Przewidując kierunek geometrii analitycznej, Augustyn uważał liczby za podstawę matematyki i nauk przyrodniczych. Teolog Jan Filoponus był autorem znanych ksiąg o matematyce. Matematyka V i VI w. podąża ścieżką starożytnego chrześcijaństwa. Jako mówca, Boecjusz został nakłoniony do pisania o arytmetyce, geometrii, muzyce i astronomii, co kończy quadrivium, przygotowanie do filozofii; jego ostatnią księgą była Consolatio Philosophiae. Starożytna retoryka chrześcijańska wciąż wymaga zbadania w celu głębszego zrozumienia ewolucji nauk ścisłych, które również miały swoje praktyczne zastosowania.

RHODANIUS z Tuluzy : Źródła mówiące o Rhodaniuszu, biskupie Tuluzy, jednomyślnie potwierdzają, że Rhodaniusz sprzeciwiał się proariańskim celom cesarza Konstancjusza II, który po zostaniu jedynym cesarzem po 350 r. starał się uzyskać podpisy biskupów zachodnich, aby potępić Atanazego, wywierając na nich presję, z wyjątkiem sześciu biskupów: Paulina z Trewiru, Euzebiusza z Vercelli, Lucyfera z Cagliari, Dionizego z Mediolanu, Rhodaniusza z Tuluzy i Hilarego z Poitiers, którzy zostali z tego powodu wygnani. Później źródła podają nam sprzeczne informacje na temat soboru, na którym wygnano Rodaniusza: Hieronim wydaje się identyfikować go jako sobór w Arles (353), chociaż Rufin i Sozomen mówią tylko o jednym synodzie (mediolańskim) poprzedzającym synod w Rimini, na który wygnano pięciu biskupów (wśród nich Rodaniusza), i dodają Hilarego, jakby został wygnany przy innej okazji; pierwszych pięciu odbyło się jednak w Mediolanie (355). Sulpicius Sewer , wspominając trzy synody (w Arles, Béziers i Mediolanie, w tej kolejności), nie sprecyzował, kiedy Rodaniusz sprzeciwił się cesarzowi (wydaje się, że po Mediolanie), ale mówił o nim razem z Hilarym, potwierdzając, że Rodaniusz, który był słabszej natury, zawdzięczał przykładowi Hilarego siłę, jaką wykazał w opozycji i powiedział, że idąc za radą Arbitio i Lollianusa, zostali wygnani, chociaż zostali zmuszeni do podpisania potępienia Atanazego pod warunkiem jednak, że tylko biskupi mają prawo zbadać oskarżenia. Od Sulpicjusza wiemy również, że Rodaniusz zmarł na wygnaniu we Frygii (Kron. 2,45,9). Być może informacja dostarczona przez samego Hilarego jest najbardziej precyzyjna ; zidentyfikował on Sobór w Béziers (356) jako okazję do sprzeciwu dla Rodaniusza. Hilary, opisując te wydarzenia, nazwał Rodaniusza Chrystusem: nie w tym sensie, że Rodaniusz odtworzył mękę Chrystusa, ale że tak jak namaszczeni przez Pana w ST, on również był ofiarą agresji bezbożnego króla (Doignon). To sam Hilary opisał cierpienia, przez które przeszedł kościół w Tuluzie, których echo znajdujemy w mszy o translacji męczennika Saturninusa z Tuluzy (1 listopada), która została zachowana w Sakramentarzu Mozarabskim. Mimo śmierci na wygnaniu, która była równoznaczna z męczeństwem, Rodaniusz nie pojawił się jako święty na liście biskupów Tuluzy: kościół tego miasta, które 50 lat później stało się stolicą wizygockich ariańskich królów, nie mógł uczcić go jako świętego i przeciwnika arianizmu; w rezultacie Rodaniusz został zapomniany przez swoich rodaków.

RHODON : Jedynym źródłem, jakie mamy na temat Rodonu i jego twórczości, jest Euzebiusz. Aktywny w czasach cesarza Kommodusa (180-192) i pochodzący z Azji Mniejszej, Rodaniusz był uczniem Tacjana w Rzymie, jak sam Tacjan zaświadcza. Euzebiusz mówi, że był autorem różnych dzieł; omawia jednak szeroko jedno ze swoich dzieł przeciwko Marcjonowi, podając obszerne fragmenty z niego. Rhodon zarysowuje tam herezję maciońską swoich czasów, ilustrując, jak podzieliła się na kilka różnych sekt, z których każda jest przez niego indywidualnie analizowana i obalana. Wydaje się w szczególności, że skierował swoją polemikę do Apellesa, którego odwiedził osobiście. Rhodon wyłożył swoją doktrynę na temat jednej zasady dotyczącej Boga i zrelacjonował spór, jaki odbył z heretykiem, który zakończył się otwartą drwiną z braków w argumentach jego przeciwnika. Rhodon potraktował swoje uczniostwo pod Tacjanem w tej samej antymarcjonickiej pracy, gdy zwrócił się do Kallistoja, w innym przypadku nieznanej osoby. Rhodon w szczególności obiecał dostarczyć mu z własnych pism rozwiązania Problemów Tacjana, które dotyczyły niejasnych fragmentów w Pismach, które Tacjan ujawnił. Nie wiemy, czy ukończył ten projekt. Euzebiusz z Cezarei wspomniał także o komentarzu Rhodona do Hexameronu, z którego mógł zebrać informacje o wystawnej i bezbożnej pracy egzegetycznej Apellesa nad prawem Mojżeszowym. Twierdzenie Hieronima , że Rhodon był aktywny w kontrowersjach antymontanistycznych nie ma żadnego oparcia w faktach.

RETICIUS z Autun (zm. ok. 334) : Reticius z pewnością nie był pierwszym biskupem Autun, ale pojawia się jako taki na średniowiecznych listach wcześniejszych biskupów miasta. Był autorem jednego z pierwszych łacińskich komentarzy do Pisma Świętego i Pieśni nad Pieśniami oraz dokumentu przeciwko Nowacjanowi. Jerome wspomniał o swoim komentarzu do Pieśni nad Pieśniami , ale utrzymywał, że jego styl był jego jedyną cechą odkupieńczą. Jego treść wydawała mu się "śmieszna i absurdalna". Komentarz do Pieśni nad Pieśniami był jednak znany w XII wieku Berengariuszowi z Poitiers, który zachował jego fragment (Liber apologeticus pro Petro Abaelardo). W pismach św. Augustyna zachował się cytat zaczerpnięty z traktatu Reticiusa przeciwko Nowacjanowi. Augustyn chwalił Reticiusa, ponieważ otwarcie przyznał się do idei grzechu pierworodnego . Oba traktaty, jak się wydaje, zaginęły. Reticius cieszył się również szacunkiem Konstantyna, który wysłał go wraz z kilkoma innymi biskupami Galii na sobór Rzymski (313), a następnie na sobór Arles (314). Grzegorz z Tours wygłosił entuzjastyczną elegię o swoim życiu. Wydaje się, że zmarł około 334 roku. Został pochowany w tym samym sarkofagu co jego żona na cmentarzu w Autun. Mart. hier. ustalili jego święto na 15 lipca, choć w Autun obchodzono je 20 lipca, a bollandyści umieścili je na 19.
c
REUSE Termin reuse (z jego synonimem reemployment) wszedł do archeologicznego i historyczno-artystycznego leksykonu w odniesieniu do praktyki, w której starożytne materiały architektoniczne, rzeźbiarskie, epigraficzne, a także budynki, przestrzenie i formy leksykonu artystycznego stają się przedmiotem całkowitego lub częściowego odzyskania, które umieszcza je w kontekście miejsca docelowego funkcjonalnie odmiennego od ich oryginalnych, nadając im nowe znaczenia. Jako takie, jest to zjawisko odrębne od ich najbardziej elementarnego wykorzystania jako materiału budowlanego lub do kalcynacji całych lub fragmentarycznych elementów architektonicznych pochodzących z rozbiórek i różnych sposobów zajmowania miejsca obecnych w każdym kontekście dla ciągłości życia. Ponowne wykorzystanie nie było niczym niezwykłym w dominującej spekulatywnej perspektywie epoki rzymskiej i było dobrze znane w średniowieczu, kiedy ponowne wykorzystanie rzymskich sarkofagów do grobowców wysoko postawionych osób lub do pochówku relikwii (a w konsekwencji jako podstaw ołtarza) lub w ścianach, widoczna obecność starożytnych elementów (Kopuła w Pizie, katedry w Modenie i Genui; kolegiata św. Feliusza w Geronie; katedra w Tarragonie) nabyły precyzyjne wartości ideologiczne, jak również estetyczne. Nie inaczej było w późnej starożytności (III-VI w.), okresie najbardziej znaczących przykładów materiałów, które zyskiwały nowe zastosowania i znaczenia, które od czasu do czasu były praktyczne, ekonomiczne, ideologiczne, kulturowe i łączone w termin "łupy", od łacińskiego terminu spolia, czyli los, grabież itp., którym ludzie określali ponownie wykorzystane materiały. Najbardziej znanym i najczęściej omawianym przykładem ponownego wykorzystania jest łuk Konstantyna w Rzymie (315), gdzie ponownie wykorzystano rzeźby i płaskorzeźby z czasów Trajana, Hadriana i epoki Antoniusza. Jednakże odzyskane reliefy i elementy architektoniczne były również używane w Rzymie w arcus novus i w termach Dioklecjana (koniec III-początek IV w.), a następnie, między IV a V w., do renowacji budynków publicznych po splądrowaniu dokonanym przez Wizygotów w 410 r., a także jako wsparcie dla pamiątkowych, celebrujących, a nawet cesarskich epigrafów. Niemniej jednak to w chrześcijańskiej produkcji artystycznej praktyka ponownego wykorzystania stała się najbardziej widoczna. Uwaga uczonych początkowo skupiała się na przekształcaniu świątyń w kościoły i ponownym wykorzystaniu materiałów architektonicznych w budynkach z pierwszej i średniej epoki cesarstwa, co zostało udokumentowane zwłaszcza w Rzymie ze względu na znaczny zasięg wczesnochrześcijańskich fundamentów i stan ich zachowania. Kolumny, fundamenty, kapitele, nadproża i dekoracyjne elementy architektoniczne z II-III w. zostały użyte w głównych budowlach Konstantyna, znanych dziś ze swoich wysokich standardów (bazylika Lateranensis, S. Giovanni in Laterano, ze starożytnym baptysterium S. Giovanni in Fonte; Bazylika św. Piotra); w mauzoleum S. Costanza, która była córką cesarza (obecnie kościół S. Costanza); w kolejnych kościołach S. Sabina (422-432), S. Maria Maggiore (432-440), S. Pietro in Vincoli (432-440), S. Stefano Rotondo (3. ćwierć V w.), w przebudowie, krótko po 441 r., bazyliki św. Pawła za Murami. Obecność widocznych materiałów ponownie wykorzystanych w kościele S. Lorenzo w Mediolanie (w środkowych dekadach V w.: marmurowy portal zastosowany w wejściu do kaplicy św. Akwilina, z 2. połowy I w. n.e., kolumny i kapitele z I-II w. w kościele św. Hipolita oraz w kolumnadzie zwróconej w stronę ulicy) świadczy o tym, że praktyka ta nie ograniczała się do Rzymu, biorąc pod uwagę fakt, że gdzie indziej potwierdzają ją fragmenty rzymskich materiałów architektonicznych znalezione w połączeniu z pozostałościami wczesnochrześcijańskich kościołów. Przez długi czas ponowne wykorzystanie było uważane za oznakę upadku świata rzymskiego, który nie był już w stanie zapewnić zachowania własnego dziedzictwa monumentalnego ani wyprodukować czegoś ex novo, poza wyjątkowymi przypadkami. To rozumienie nie jest już uważane za poprawne; raczej ponowne wykorzystanie jest rozumiane jako wynik złożonych motywów generowanych przez dynamikę transformacji porządku politycznego, społecznego, ekonomicznego, religijnego i kulturalnego, która charakteryzowała późną starożytność. Marmurowe materiały architektoniczne (choć nie zapominając o ponownym wykorzystaniu cegieł) były ponadto szeroko dostępne z powodu pogorszenia stanu rzymskich zabytków, które nie były już utrzymywane po utracie ich funkcji; fora, bazyliki, portyki i inne budynki publiczne nie stanowiły już centrów gromadzenia się społeczności, których styl życia uległ zmianie. Ponadto, w odniesieniu do Rzymu, materiały były dostępne z zapasów magazynów, dostarczanych do II-III w., z regularnością i w stopniu większym niż było to potrzebne, z głównych stref kamieniołomów (Alpy Apuańskie, Wyspy Egejskie i Azja Mniejsza). Nie zawsze łatwo jest określić, czy to z tych złóż, czy też systematycznego odzierania wnętrz przypadkowych budynków publicznych wyłoniły się jednorodne konglomeraty kolumn i kapiteli (takie jak te ponownie użyte w S. Sabina i część ponownie użytej w S. Stefano Rotondo). Prawdziwe i właściwe pozostałości charakteryzowały się zazwyczaj łączeniem materiałów, które różniły się formą, wykonaniem i chronologią; mówiąc ogólnie, układ nie był przypadkowy, ale podążał za kryteriami symetrii, rytmicznej korespondencji - jakkolwiek pojmowanej - często "hierarchicznej", w tym sensie, że materiały o największej wartości umieszczono w najbardziej znaczących pozycjach z architektonicznego i liturgicznego punktu widzenia (kolumnada w mauzoleum Konstancji, obszar łuku triumfalnego w Bazylice św. Piotra, prezbiterium bazyliki św. Wawrzyńca za Murami). W koncepcji całkowicie odmiennej od okresu klasycznego, wielość form i porządków kapiteli (varietas) należy rozumieć jako znak ostentacji i skrupulatnego wyrafinowania. Choć nie należy lekceważyć aspektu ekonomicznego ponownego wykorzystania (choć demontaż, przenoszenie i ponowne składanie materiałów architektonicznych wymagało nakładów, których nie można zignorować), oczywiste jest, że ponowne wykorzystanie wiązało się z przewagą nowego wymiaru estetycznego, a zawłaszczanie monumentalnych znaków przeszłości nabrało precyzyjnego znaczenia kulturowego i symbolicznego: nie przypadkiem spolia zostały uwypuklone w odniesieniu do materiałów wyprodukowanych ex novo. Przekształcenie pogańskich świątyń w kościoły powinno być umiejscowione w panującej perspektywie ideologicznej, nawet jeśli jest bardziej zniuansowane, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Cesarskie ustawodawstwo, które w 391 r. narzuciło zamknięcie świątyń , nie zawierało przepisów dotyczących ich zburzenia, z wyjątkiem wiejskich sanktuariów, gdzie zburzenie miało na celu zapobieżenie celebracji pogańskich obrzędów; raczej wymagało ich bezpiecznego przechowywania jako dobra publicznego w sensie estetycznym jako wkładu do wyposażenia miejskiego, jak również wyposażenia patrymonialnego, jako jurysdykcji władzy podatkowej (ius patrimonii lub ius publicum), która sama mogła z niego korzystać, ostatecznie nawet na korzyść kościoła; to, oczywiście, nie wykluczało pewnych nadużyć. W tekstach hagiograficznych powtarzającym się motywem była budowa kościołów w miejscach zniszczonych świątyń, począwszy od Żywotu św. Marcina z Tours, który został napisany krótko po jego śmierci (397) przez Simplicjusza Sewera. W rzeczywistości niszczenie pogańskich sanktuariów jest poświadczone począwszy od oficjalnego uznania kościoła i jego stopniowej konsolidacji w imperium aż do momentu, gdy stał się oficjalną religią państwa rzymskiego (380). Jednak przez dość długi czas pozostawał faktem przejściowym, częstszym we wschodnich prowincjach Cesarstwa Rzymskiego i związanym z konkretnymi sytuacjami ( Syria, Egipt) i momentami (jak w przypadku dramatycznego końca IV w., gdy reakcja pogańska była najsilniejsza), i nie zawsze wiązało się z budową miejsca kultu chrześcijańskiego. Kiedy to nastąpiło, wiązało się z całkowitą zamianą, jak w Jerozolimie, gdzie struktura Grobu Pańskiego zbudowana przez Konstantyna (między 326 a 336) zajęła miejsce świątyni przypisywanej greckiej bogini Afrodycie (Euzebiusz, Vita Constantini 3,26), której ruiny zostały usunięte, lub w Gazie, w przypadku kościoła zbudowanego przez cesarzową Eudoksję na miejscu Marnejonu (który został zniszczony w 402 r. na rozkaz cesarza), który został oczyszczony ogniem; materiały ze świątyni Baala i Baalbeku zostały jednak ponownie wykorzystane do budowy kościoła; znaczenie zamiany zostało podkreślone w Gazie poprzez wykorzystanie marmurowych elementów świątyni do wybrukowania atrium zwróconego w stronę kościoła, a w Baalbeku poprzez umieszczenie nawy nad pogańskim ołtarzem. Pomimo dowodów tych i innych podobnych zdarzeń, głęboko zakorzeniona i tradycyjna opinia, która została nawet potwierdzona (Vaes 1984-1986 i 1989), która utrzymywałaby, że rozprzestrzenianie się chrześcijaństwa przyniosło ze sobą silny, a nawet gwałtowny sprzeciw wobec wszelkich oznak pogaństwa, a zatem w szczególności wobec świątyń, z przedwczesną i uogólnioną profanacją pogańskich sanktuariów, nie jest potwierdzona ani przez źródła tekstowe, ani przez odkrycia archeologiczne. W wielu przypadkach wymienionych w bibliografii sekwencja świątyni-kościoła jest potwierdzona na podstawie przesłanki, która uważa tę sukcesję za oczywistą; nawet Konstytucja z 435 r., która teoretycznie zobowiązywała do zniszczenia świątyń, zawierała przepisy dotyczące ich oczyszczenia poprzez umieszczenie tekstu venerandae Christianae religionis signum, z formą egzorcyzmów, a nie przekształceniem ich użycia, jak się zwykle twierdzi. Dopiero między V a VI wiekiem praktyka odzyskiwania świętych budowli pogańskich poprzez konsekrowanie ich z odpowiednimi adaptacjami do kultu chrześcijańskiego stała się częstsza, zwłaszcza w Grecji i na Zachodzie, często podejmowana po okresie opuszczenia na krótszy lub dłuższy czas (np. przekształcenie następujących budynków w kościoły: Kapitolu w Trieście; świątyni Ateny w Syrakuzach; świątyni Concordii w Agrigento na Sycylii w roku 597; świątyń Akropolu, Erechtejonu i Partenonu oraz Hefajstejonu w Atenach między końcem VI a VII wiekiem; świątyni Apollina w Delfach; Panteonu w 608 roku przez papieża Bonifacego IV, po otrzymaniu upoważnienia od cesarza Fokasa). W tym samym horyzoncie chronologicznym należy umiejscowić budowę przez Benedykta oratorium św. Marcina na akropolu Monte Cassino nad świątynią Apollina i kościoła św. Jana Chrzciciela na szczycie góry w pobliżu ołtarza pogańskiego boga, a także napomnienie Grzegorza Wielkiego skierowane do Augustyna z Canterbury, misjonarza wśród Anglów, aby przekształcił lokalne pogańskie świątynie w miejsca kultu chrześcijańskiego. W rzeczywistości dokumentacja archeologiczna wyraźnie potwierdza, że zwłaszcza w IV-V w. kościoły budowano przede wszystkim na miejscach budowli, które wcześniej były świeckie, publiczne lub prywatne, z których bardzo często ponownie wykorzystywano elementy zaprawy w różnych ilościach w zależności od rodzaju budynku i jego zgodności z chrześcijańskimi wymogami liturgicznymi: adaptowano bazyliki ( Tipasa; Sabratha; Leptis Magna; Bostra), budynki publiczne o określonej funkcji (Rzym, św. Kosma i Damian), pomieszczenia termalne (Rzym, św. Pudentiana; Madauros; Cimiez; Albenga; ale dotyczyło to również nawet XVI w. rzymskiego kościoła S. Maria degli Angeli, który został zbudowany przez Michała Anioła w chłodni term Dioklecjana), magazyny (Akwileja), zwłaszcza budynki mieszkalne, które często były domami (domi) arystokracji (Florencja; Parentium; Luni; Martigny; Narbonne; rzymskie kościoły św. Chryzogona; św. Klemensa, Świętego Krzyża w Jerozolimie, św. Andrzeja w Katabarbarze, który już nie istnieje), czasami należące do urzędników publicznych (Aosta; Genewa), z pomieszczeniami wystarczająco szerokimi, aby zapewnić ramy odpowiednie do budowy kościoła. Zazwyczaj ponowne wykorzystanie przez kościół wcześniejszych budynków lub zajmowanych przez nie obszarów musiało nastąpić w ramach obowiązującego ustawodawstwa dotyczącego własności, zarówno publicznej, jak i prywatnej, które wydaje się być szczególnie uważne na ochronę zabytków każdego miasta, którego świątynie były integralną częścią. Ustawodawstwo miało również na celu zapobieganie nadużyciom w przejmowaniu przez obywateli gruntów i budynków publicznych, przy jednoczesnym zachowaniu możliwości przyznawania obywatelom budynków publicznych leżących w ruinie lub bezużytecznych lub przekazywania ich - wszystko na korzyść kas miejskich (Janvier 1969; Cantino Wataghin 1999, z analizą zwłaszcza Kodeksu Teodozjańskiego XV i XVI). Częstotliwość, z jaką powtarzano restrykcyjne przepisy, prawdopodobnie wskazuje na poważne nadużycia; nie jest to jednak powód, aby sądzić, że kościół był za nie odpowiedzialny. Przyznanie przez Konstantyna terenów castra nova equitum singularium, gwardii kawalerii cesarza, na budowę bazyliki laterańskiej i przekazanie nekropolii temu samemu organowi wojskowemu, aby służyła jako cmentarz dla bazyliki św. Marcelin i Piotr przy Via Labicana, otworzyli drogę do dalszych ustępstw zarówno ze strony cesarza, jak i lokalnych administracji (np. na przekształcenie bazylik cywilnych w miejsca kultu chrześcijańskiego). Budowa wczesnych kościołów chrześcijańskich nad domami prywatnymi - bardzo istotnych liczbowo, nawet pomijając ponowne wykorzystanie ich murów - świadczy o ważnej roli prywatnych darowizn w organizacji "struktury materialnej" i ustanowieniu posiadłości kościelnych w postaci nieruchomości, co jest szeroko potwierdzone, co więcej, przez źródła tekstowe. Nieprzypadkowo najbardziej znany starożytny budynek do kultu chrześcijańskiego powstał z adaptacji domu prywatnego, to jest domus ecclesiae Dura Europos ( Syria, około 240). Dystrybucję majątku publicznego i hojność wiernych można ocenić na podstawie liczby budynków publicznych i prywatnych w gęsto zaludnionych ośrodkach miejskich, które udostępniono do ponownego wykorzystania lub dewastacji, choć przynajmniej formalnie uregulowano je normami prawnymi. W grę wchodziło wiele czynników, w tym utrata funkcjonalności budynków publicznych; różne prywatne kryzysy demograficzne; wiele rezydencji w rękach indywidualnego właściciela; oraz ascetyczne wybory stylu życia z następującą po tym rezygnacją z własnych dóbr. Ponowne wykorzystanie budynków prywatnych lub publicznych wpisuje się w najszerszy kontekst ponownego wykorzystania (lub chrystianizacji) przestrzeni, który miał miejsce za każdym razem, gdy budynek do kultu chrześcijańskiego zastępował inną konstrukcję o innym przeznaczeniu funkcjonalnym, zmieniając w ten sposób konotację odpowiedniego obszaru (miejskiego lub wiejskiego, gdzie często z inicjatywy właścicieli ziemskich sektory dużych willi były przekształcane w miejsca kultu do użytku prywatnego, ale również otwarte dla sąsiednich grup ludzi) i jego rolę w życiu społeczności. Nawet w tym aspekcie pragmatyzm i ideologia przeplatały się w powiązaniu, w którym stanowisko Grzegorza Wielkiego wydaje się bardzo wymowne. Grzegorz uzasadniał konsekrację pogańskich świątyń, sugerując Augustynowi z Canterbury, że praktyka ta będzie okazją do nawrócenia niektórych osób, ponieważ zwyczaj odwiedzania miejsc tradycyjnie uznawanych za święte przyciągał pogan do kościoła. Dalszy i odmienny aspekt ponownego użycia dotyczy tematów rzymskiej ikony, przejętych do chrześcijańskiej ikonografii z ponownym przypisaniem ich znaczeń: tematy takie jak pasterz niosący rannego baranka lub rybak, które często występują w sielankowych sceneriach tradycji hellenistycznej. Figura orans jest znakiem pietas (pobożności), która od czasu do czasu staje się reprezentacją życia pozagrobowego i symbolem zmarłego i Chrystusa, chociaż mitologiczne obrazy są traktowane jako modele chrześcijańskich postaci, takich jak Endymion dla Jonasza odpoczywającego pod drzewem altany, Muzy dla Cnót, Deukalion dla Mojżesza w arce. Proces ten włączył się z niewielkim zakłóceniem w dojrzewanie języka chrześcijańskiego od starożytnej tradycji i kultury figuralnej. W przejściu od późnej starożytności do średniowiecza praktyka ponownego użycia była kontynuowana, ale modyfikowała przynajmniej częściowo własne obiekty i ich znaczenia. Wspólnoty monastyczne często przejmowały wiejskie struktury rzymskie, które prawdopodobnie zostały opuszczone i jako takie nie były niezgodne z obrazem "pustyni", w której duchowość monastyczna rozpoznawała swoje uprzywilejowane miejsce. Rzymskie klejnoty i kamienie szlachetne obecne w skarbcach katedr i opactw były ponownie wykorzystywane w relikwiarzach (Krzyż "Dezyderiusza": Brescia, S. Giulia-Museo della citt?) i oprawach książek; kość słoniowa była ponownie wykorzystywana do celów liturgicznych, jak na przykład kość słoniowa Barberiniego (Paryż, Luwr), przedstawiająca triumf cesarza, być może Justyniana (527-565), wyrzeźbiona w VII w. na liściu, na którym znajduje się lista imion, wśród których były takie osoby, jak król Austrazji, których należy wspominać w modlitwach podczas celebracji liturgicznych. Zastosowanie starożytnych kolumn nadało budynkom szczególny prestiż: do wewnętrznej wartości materiału dodano ich wartość jako znaku przeszłości, która była postrzegana jako niosąca rozpoznawalne auctoritas.

REFRIGERIUM : Od łacińskiego refrigerare, refrigerium, "chłodzić, odświeżać" i "pocieszać" (odpowiada greckim terminom: avnayu,cw, avna,pausij, "odprężyć się, odpocząć", "odświeżenie" i "ulga"). Termin ten był używany w literaturze klasycznej zarówno w sensie fizycznym , jak i moralnym ("uspokoić", "ostudzić płomienie namiętności"). W starożytnej tradycji chrześcijańskiej, zwłaszcza na łacińskim Zachodzie, miało to odnosić się do dwóch bardzo precyzyjnych i bardzo szerokich pojęć: Z jednej strony refrigerium, które było szeroko stosowane w pismach Ojców, oznaczało tę eschatologiczną rzeczywistość, która miała odnosić się albo do błogosławionego trwania dusz zmarłych w stanie pośrednim przed sądem, albo do wiecznego odpoczynku w raju, wiecznej szczęśliwości. Z drugiej strony odnosiło się również do kultu pogrzebowego, który chrześcijanie składali swoim zmarłym i męczennikom, którzy znajdowali się w pobliżu ich grobów, z nadzieją na przywrócenie ich pamięci do życia w ich umysłach. W ramach tego kultu - który rozwijał się w ramach świętego posiłku, jak w przypadku pogańskich parentaliów (od 13 do 21 lutego, święto mające na celu przebłaganie dusz przodków) - oprócz przywoływania zmarłych do pamięci, modlili się o ich stan i wieczne pocieszenie. W ten sposób wydawali się również bardzo powiązanymi koncepcjami w tradycji chrześcijańskiej. Początkowo w tym bankiecie uczestniczyli tylko krewni zmarłego, ale ponieważ został ustanowiony jako praktyka kościelna wspierana pieniędzmi wspólnotowymi , nawet biedni brali w nim udział. Niemniej jednak nie należy mylić tej praktyki z agape, która była obecna również do IV w. Semantyczne pochodzenie terminu wśród wspólnot chrześcijańskich, w znaczeniu "wiecznego odpoczynku" lub raczej "błogosławionego stanu" sprawiedliwych po śmierci, zostało zaczerpnięte nie tylko z literatury klasycznej, ale także i przede wszystkim z samego Pisma Świętego. Od II w. znajdujemy użycie w jego eschatologicznym sensie. Różne graffiti potwierdzają jego użycie i stanowią pewne źródła chrześcijańskich znaczeń przypisywanych temu terminowi. Te graffiti znaleziono przede wszystkim w katakumbach, które mówią o tym oczekiwanym odpoczynku rodziców dla ich ukochanych i sprawiedliwych krewnych: in pace et in refrigerium, spiritus in refrigerium. Istnieją również wyraźne świadectwa rozpowszechniania się tej koncepcji, ściśle powiązanej z praktyką pogrzebową stosowaną wśród chrześcijan, zwłaszcza w pomieszczeniach podziemnych cmentarzy (Katakumby Domitylli). Tam dostrzega się semantyczne przejście od orzeźwienia w sensie fizycznym do eschatologicznego sensu wiecznego pocieszenia. Patrystyczna dokumentacja jego stosowania jest pokaźna zarówno w oficjalnych dokumentach kościelnych (list do papieża Damazego, Sobór Konstantynopolitański 381), jak i w tekstach literackich: np. Tertulian , Cyprian , Ambroży, Paulinus z Noli , Zenon z Werony , Augustyn i Hieronim. Refrigerium jako rytuał pogrzebowy jest ściśle związany z hellenistycznym euergetyzmem, zarówno z ucztami, które tam znajdowano wśród pogan i Żydów - ucztami, na których uczestnicy nawiązywali relacje ze światem zmarłych i "odświeżali" swój obecny stan i pamięć. W rytuałach rzymskich posiłki pogrzebowe miały na celu ustanowienie roli zmarłego w grupie rodzinnej; we wspólnotach chrześcijańskich ich praktyka była wzbogacana zarówno o elementy eucharystyczne (w odniesieniu do uczty niebieskiej), jak i o składnik braterski, który wyraźnie uwypuklał miłość bliźniego. Uczta ta przypominała rocznicę narodzin zmarłego do życia niebieskiego i była obchodzona w pobliżu jego grobu. Wkrótce uczta ta stała się również pobożnym sposobem oddawania czci męczennikom i szybko rozprzestrzeniła się w III i IV w., w szczególny sposób w kościele afrykańskim, gdzie stała się szczególnym i popularnym nabożeństwem (sierpień, Conf. VI, 2). Pod koniec IV i na początku V w. praktykowanie tego kultu popadło w różne wady i zasymilowało praktyki pogańskie. W rezultacie zostało potępione i zakazane przez wielu biskupów, chociaż sami zachęcali do tej praktyki jako kultu oddania zmarłym i męczennikom jako należnego wyrazu wiary i dzieł miłosierdzia, które wyrażały solidarność z najbardziej potrzebującymi. Początkowo zostało zakazane w kościele w Mediolanie, a następnie w kościele afrykańskim .

REGINUS. (V w.) : Biskup Konstancji (Salaminy), Cypr. Uczestniczył w III soborze powszechnym (Efez 431). Wraz ze swoimi kolegami Zenonem z Kurionu i Ewagriuszem z Soli, przedstawił soborowi broszurę, w której oskarżał patriarchę Antiochii o naruszenie autokefalii Kościoła Cypru. W homilii wygłoszonej podczas tej samej okazji, homilii, która została również przekazana w wersji etiopskiej, zajął stanowisko na rzecz wydalenia Nestoriusza z patriarchatu Konstantynopola.

REGULA FIDE: To wyrażenie w starożytności wskazywało, wśród innych podobnych wyrażeń, takich jak professio fidei (krótka formuła wyznania wiary) i symbola fidei (wyznania wiary związane z chrztem), normę chrześcijańskiego poszukiwania prawdy. Mamy wyraźne świadectwo dotyczące regula fidei w pismach Tertuliana i Ireneusza z Lyonu. Tertulian mówił o tym w De virginibus velandis 1 (regula fidei credendi scilicet), szczególnie w De praescriptione, gdzie w rozdz. 13 podał również wyliczenie artykułów wiary (jest ich 13). Ireneusz nazwał to regula veritatis , a regula fidei w Demonstr. apost. (rozdz. 3). Istnieją trzy trudności inherentne w rozumieniu frazy regula fidei: (1) szczegółowe określenie jej treści, rozpoznanie, ogólnie rzecz biorąc, substratu, który graniczy z wyznaniami wiary chrzcielnej, ponieważ obejmuje ona nie tylko wyznanie wiary, ale także przestrzeganie zwyczajów praktykowanych w kościele (kanon kościelny lub reguła tradycji, jak nazywa to Klemens Aleksandryjski, "kazanie kościoła"). (2) Drugi problem dotyczy jej pochodzenia (jak powstała i pod jaką normą dyrektywną) i jej funkcji (czy ta norma wiary - można zapytać - jednocześnie ustanowiła również jej syntezę?). Miała ona odpowiednią ocenę na początku refleksji teologicznej, to jest w sporze z gnostycyzmem i w czasie przekładu chrześcijańskiego przesłania na kategorie myśli greckiej. Odwołano się do regula fidei jako metodycznej normy do studiowania: w czytaniu Pism ; w języku, który ma być używany ; w tradycjach, aby szanować, na przykład, datę ustanowioną w obchodach Wielkanocy przez przywódców kościelnych Azji Mniejszej; a także w trynitarnej formule, która ma być używana w udzielaniu chrztu). Ogólnie rzecz biorąc, reguła ta została zidentyfikowana jako norma przewodnia do badania wiary w przeciwieństwie do i dystansująca się od filozofii i poglądów chrześcijańskich ocenianych jako heterodoksyjne. (3) W rzeczywistości regula fidei, choć trudne do wyjaśnienia, pełniły funkcję normy regulującej wiarę w dialektyce ortodoksyjno- herezji, która zaostrzała się z każdym kontaktem z chrześcijańską akulturacją. Odzyskanie tego znaczenia regula fidei dałoby dowód na jej pozytywną funkcję w opozycji do jej negatywnej funkcji eliminacji (chociaż jest ona w niej inherentna) i pomogłoby stworzyć bardziej odpowiednią dialektykę w relacji między magisterium a badaniami teologicznymi, proponując bardziej znaczące sformułowania dla wszystkich wiernych, a zatem nie tylko dla teologów. Różne regulae fidei starożytnego chrześcijaństwa nie były zatem retrospektywnymi zapisami służącymi ochronie wiary chrześcijańskiej, ale włączając się w podróż historii chrześcijańskiej, stanowiły przewodnią metodę przekazywania istotnego jądra prawd chrześcijańskich, zapewniając orientację dla badań pośród ciągłego procesu akulturacji i inkulturacji wiary. Koncepcję tę zaczęto powoli utożsamiać z tradycją chrześcijańską, nurtem wędrówki wspólnot chrześcijańskich przez ciągle zmieniające się kultury, które ostatecznie osiągnęły własną, niepowtarzalną kulturę chrześcijańską.

REIMS : Durocorturum, wówczas w późnej starożytności Urbs Remensis (miasto Reims), stało się metropolią Belgiki II za Dioklecjana oraz ośrodkiem gospodarczym i tętniącym życiem wojskowym. Pierwszy biskup, którego z pewnością zidentyfikowano, Imbetausius, którego na liście biskupiej poprzedzało trzech nieznanych tytularnych (Sykstus, Sinicius i Amausius), pojawia się w 314 r. (Sobór w Arles). Świadectwo Grzegorza z Tours o dwóch lokalnych męczennikach Tymoteuszu i Apolinarym nie gwarantuje historyczności obu świętych; ich historyczność jest tak hipotetyczna, jak historyczność domniemanego założyciela Sykstusa, który jest pierwszy na liście biskupów. Po Imbetausiusie na tej liście znajdują się Aper, Maternianus, Donatianus, Viventius, Severus i Nicasius (nie wiadomo, czy padł ofiarą Wandalów w 407 r., czy Hunów w 451 r.), Baruc (Barucius), Barnabas, Bennasius, którzy wszyscy byli mało ważni przed pracą Remigiusza (biskupa alemańskiego w latach 457-518). W 482 r. powitał on nadejście Chlodwiga, którego ochrzcił w latach 496-508 w Reims, które stało się metropolią katolickiej Galii dla kościołów , które już znajdowały się pod rządami królów ariańskich. Ale jego następcy Romanus, Flavius (… 535…), Mappinius …549) wydają się być wymazani z zapisu; Egidius oddał się pod koniec VI w. na służbę interesów politycznych króla Sigeberta i Fredegunda, ale został zdetronizowany przez Childeberta w 590 r. Wskazuje to, że w tym czasie biskupi w pewien sposób pełnili rolę prałatów pałacowych. Jeśli chodzi o biskupów z VIII w., nasza wiedza ogranicza się niemal wyłącznie do świadectwa Flodoarda, który odnosi się do ich darowizn; Romulf, Sonnatius (…614-627), Laudigesilus, Angelbert, Landon, Nivon i Reolus (dawny hrabia Szampanii); dla VIII w. Rigobertus (który został zdetronizowany w 717 r. przez Karola Młota, który narzucił Reims biskupa Trewiru, Milo), następnie irlandzki mnich, Abel, w 743 r., który poprzedził innego mnicha (z Saint-Denis) Tilpinusa (748-794). Z budynków wspólnoty chrześcijańskiej pozostały tylko świadectwa dostarczone przez teksty: intra muros (w obrębie murów), katedra (pierwotnie poświęcona apostołom), podwojona przez drugi budynek (poświadczony od VI w. i poświęcony św. Marii), baptysterium i kościół św. Piotra (VII w. według Flodoarda); poza murami: Mauzoleum Jowina, dowódcy wojskowego (magister militum), które później nosiło tytuł św. Nikazego, trzy bazyliki poświęcone Tymoteuszowi i Apolinaryemu, w St. Julian i St. Remigiusz, poświadczone przez Grzegorza z Tours, a także, od VII w., ecclesia Sancti Sixti et Sinicii: budynki te były zgrupowane na południe od castrum, na terenie cmentarnym, który stał się później wioską St.-Rémy.

RELIKWIE : Termin reliquiae, lei,yana, nabrał znaczenia technicznego dopiero od połowy IV w. (kan. 8 Soboru Kartagińskiego z 397 r. i Greg. Naz., Or. 5,29); termin ten pojawia się stopniowo później (452) w indykacjach IN HOC LOCO DEPOSITAE SUNT RELIQUIAE SANCTI LAURENTI MARTYRIS . Praktyka zbierania szczątków męczenników jest starożytna: już w II w. kościoły starały się uzyskać restytucję ciał męczenników, upoważnienie, którego urzędnik mógł odmówić, jeśli męczennicy zostali oskarżeni o obrazę majestatu, w rzeczywistości było to jedyne przestępstwo, za które urzędnik mógł odrzucić ich prośbę. Martyrium Policarpi 18,1-3 jest najstarszym świadectwem w tym względzie: pomimo próśb, ciało Polikarpa zostało spalone i nie zostało zwrócone; wierni jednak mogli zebrać kości i pochować je w miejscu, w którym zebrali się, aby uczcić jego urodziny "na pamiątkę i dla ćwiczenia i przygotowania" przyszłych męczenników. Męczennicy z Lyonu i Vienne nie mieli swoich szczątków pochowanych, ponieważ wierni nie byli w stanie zastosować niezbędnych środków - ofiar pieniężnych, zabrania ciał w ciągu nocy - za pomocą których próbowali obejść zakaz urzędników . Nadzwyczajny sukces kultu męczenników i świętych, który rozpoczął się w IV w., uwypuklił liczne problemy prawne, polityczne i liturgiczne związane z obecnością relikwii w miejscach kultu. Humatum corpus nemo ad alterum locum transferat, nemo martyrem distrahat, nemo mercetur: tak brzmi jedna z konstytucji Teodozjusza (386), która rozszerzyła na ciała świętych tradycyjne prawodawstwo, które traktowało naruszenie grobów jako poważne przestępstwo; konstytucja ta została powtórzona w 439 r. przez Kodeks Teodozjański (IX, 17,7). Pomimo tych praw praktyki - nawet samego dworu cesarskiego - były bardzo różne, nawet jeśli z czasem różnice te miały tendencję do zmniejszania się. Na Zachodzie, co najmniej do VII w., oficjalnym stanowiskiem Kościoła było wykluczenie możliwości dotykania ciał świętych, a tym bardziej ich podział w celu rozdysponowania relikwii: Grzegorz Wielki, odpowiadając Konstantynie, żonie cesarza Maurycego, która poprosiła go o głowę św. Pawła lub jakąś inną część jego ciała, stwierdził, że "wśród Rzymian i całego Zachodu" dotykanie ciał świętych jest niedopuszczalne i świętokradcze i w efekcie wydaje się, że Kościół Zachodu pozostał wierny tym wytycznym, kontynuując budowę kościołów i kaplic w miejscach, w których znaleziono ciała świętych. Nie brakuje jednak nawet znanych wyjątków, zarówno jeśli chodzi o translację, jak i fragmentację ciał świętych: pomyślmy na przykład o Ambrożym, biskupie Mediolanu, któremu zawdzięczamy translację ciał świętych Gerwazego i Protazego, Nazariusza i Celsusa do Mediolanu, Witalisa i Agrykoli do Bolonii (Ep. 22; De exhort. Virg. 1.2; Paulinus, Vita Ambrosii 29), a sam Grzegorz Wielki, jak się wydaje, wysłał Recaredowi, królowi Gotów, włosy Jana Chrzciciela. Przemieszczanie się i fragmentacja ciała świętych pozostawały jednak wydarzeniami otoczonymi środkami ostrożności i szczególnymi obawami, ponieważ w literaturze hagiograficznej było mnóstwo historii dotyczących bezpośredniej interwencji świętych (w wizji, śnie lub za pomocą innych cudownych znaków) w celu uzasadnienia lub zapobieżenia ich usunięciu: św. Fructuosus, męczennik z Tarragony, ukazał się we śnie wiernym, którzy podzielili jego szczątki, aby nakazać ich właściwą restytucję w jednym miejscu; prezbiter próbował usunąć część relikwii Tymoteusza i Apolinarego, ale nie był w stanie się od nich uwolnić i został zmuszony do zwrócenia ich na ich miejsce (Grzegorz z Tours, Libri mirac. I, 55). Na Wschodzie jednak widzimy ważnych zwolenników kościołów publicznie wypowiadających się na rzecz praktyki rozprowadzania relikwii świętych: Bazyli z Cezarei zatwierdził, aby relikwie Czterdziestu Męczenników z Sebasty znajdowały się w większej liczbie kościołów i aby chroniły takie relikwie ; Teodoret i Grzegorz z Nazjanzu potwierdzili, że chociaż zostały poćwiartowane i podzielone na różne groby, ciała świętych nadal posiadają swoją niepodzielną virtus. Użycie relikwii podczas poświęceń kościołów, a nawet ołtarzy drugorzędnych między IV a VII wiekiem było najważniejszym katalizatorem coraz bardziej pewnej siebie praktyki dotyczącej ciał świętych. Ceremonia ta obejmowała właśnie złożenie relikwii pod ołtarzem: uczynił to na przykład w Mediolanie Ambroży z relikwiami Gerwazego i Protazego podczas inauguracji kościoła Porta Romana. Na Wschodzie posiadanie słynnych relikwii, mogących konkurować z tymi, które posiadały najważniejsze miasta, takie jak Rzym, Antiochia i Aleksandria, było uważane przez cesarzy za istotny aspekt zarówno ich własnego prestiżu, jak i Konstantynopola. Z tego powodu starali się uzyskać gdzie indziej te relikwie, których nie udostępniła niedawna historia miasta: gdy w 360 r. Konstancjusz zainaugurował Hagia Sophia, nakazał, aby ciała Pamfila i jego towarzyszy, którzy zostali straceni za Dioklecjana w Cezarei, Palestyna, zostały sprowadzone z Antiochii. Uzyskanie dla własnego miasta ciał świętych lub ich części było uważane nawet przez biskupów za niezbędny element legitymizacji ich władzy. Przeniesienie relikwii przerodziło się w zbiorowe obrzędy, które były celebrowane podczas każdego święta; motywacje polityczne były nierozerwalnie splecione z wiarą religijną w skuteczną ochronę oferowaną przez świętego miastu, w którym spoczywały relikwie: De laude sanctorum Wiktrycjusza z Rouen (zm. 410) dokładnie opisał ceremonię tego typu. Źródłem nowych relikwii były "inventiones", odkrycia i identyfikacja ciał świętych, dla których nie istniała jeszcze tradycja kultu. Sen objawił papieżowi Damazemu (366-386) miejsce, w którym spoczywały szczątki Eutychusa; a Ambrożemu szczątki świętych Gerwazego i Protazego. Inventio (odkrycie) relikwii św. Szczepana (415) i ich rozbicie wśród wielu kościołów cesarstwa były wydarzeniami o takim rezonansie, że zmieniły nastawienie Augustyna do kultu relikwii, który początkowo był obojętny, a następnie stał się aktywnym zwolennikiem (Saxer). Inne sposoby pozyskiwania relikwii były łatwiejsze: widzieliśmy już, że chrześcijanie nie mieli żadnych skrupułów, aby używać wszelkich niezbędnych środków, aby uzyskać szczątki męczenników od władz pogańskich, które często odmawiały im takich relikwii. Wkrótce relikwie zostały skradzione innym chrześcijanom; najstarsze świadectwo wydaje się być zapisane w Chronografii z 354 r., Depositio Martyrum, 10 lipca: Hunc Silanum martyrem Nouati furati sunt . Często dochodziło do sporów między kościołami w różnych miejscach o to, który z nich ma prawo przyjąć doczesne szczątki świętego. Często sposobem na rozwiązanie tego sporu była po prostu kradzież ciała za pomocą różnych forteli. Tak było w przypadku szczątków Martina, o które walczyły Poitiers i Tours: pierwsze było stolicą miejską klasztoru założonego przez Marcina, a drugie stolicą biskupią samego świętego. Dzięki oszustwu i pewnej przemocy mieszkańcy drugiego miasta zyskali przewagę, ponieważ - jak zauważa Grzegorz, który był następcą Marcina na tej samej stolicy biskupiej - "Wszechmogący Bóg nie chciał, aby miasto Tours straciło swojego patrona" (Hist. Franc. I, 48). W każdym razie prośby - nawet osób prywatnych - o relikwie były takie, że nie mogły zostać zaspokojone ani przez tłumaczenia, ani nawet przez fragmentację ciał świętych: od końca IV w. Kościół uważał za godne czci te przedmioty, które miały rzeczywisty kontakt z ciałem świętych; były to przedmioty, które albo były pożądane przez świętych za ich życia, albo miały kontakt z ich relikwiami w późniejszym czasie. Do pierwszego typu należały takie przedmioty, jak szaty świętych: Simplicius Sewer opowiada, że nici z szat Marcina uzdrawiały chorych (Vita Martini 18). Po śmierci św. Honorata tłum wiernych, którzy pragnęli posiadać relikwie świętego, zdjął szaty ze zwłok . Zadowalające były nawet mniej "intymne" przedmioty: na przykład narzędzia używane do tortur były obiektami wielkiej czci: chociaż odmówił wysłania Konstantynie głowy św. Pawła, Grzegorz Wielki wysłał jej ogniwa łańcuchów, którymi więziono Pawła. Drugi typ relikwii dotyczył wszystkich tych przedmiotów, które miały różne nazwy - brandea, pignora, sanctuaria, beneficia - które miały kontakt z kośćmi męczennika lub zostały uświęcone przez ciągłą obecność w pobliżu jego grobu (jak np. olej z lamp wotywnych). Z punktu widzenia "obecności" świętego były one uważane za równoważne samym ciałom). W tej kategorii relikwii należy szczególnie wspomnieć o paliolach, czyli kawałkach materiału uświęconych przez kontakt z ciałem świętego, a następnie rozdawanych wiernym. Szczególne nabożeństwo otaczało te relikwie kontaktowe, które przypominały o życiu i męce Jezusa: od krzyża - według tradycji znanej Ambrożemu i Paulinowi z Noli - odkrytego przez Helenę, matkę Konstantyna, na Golgocie, po włócznię, która przebiła Jego bok, gąbkę, która została umieszczona przy Jego ustach, skały studni, przy której Jezus zatrzymał się, aby porozmawiać z Samarytanką itd. (lista dotycząca szczególnie Konstantynopola znajduje się w H. Leclerq). Bardzo delikatnym problemem, z którym biskupi musieli się zmierzyć na początku, była kontrola kultu relikwii: Kościół afrykański był najbardziej aktywny w naciskaniu na konieczność ukrócenia kultu męczenników donatystów; w Tours, Marcin nakazał zburzenie oratorium poświęconego męczennikowi, który okazał się bandytą zabitym za swoje zbrodnie: jego dochodzenie wśród duchowieństwa nie przyniosło rezultatów i tylko dzięki boskiemu objawieniu uzyskanemu poprzez modlitwę udało mu się uzyskać wyjaśnienie w tej sprawie; oprócz budującego rezultatu, środki użyte przez Marcina do zdemaskowania fałszywego męczennika były raczej wskaźnikiem praktycznej niemożności episkopatu sprawdzenia wszelkimi zwykłymi środkami, jakimi dysponował, rozprzestrzeniania się kultów relikwii o wątpliwej autentyczności. W rzeczywistości epizod z Marcinem pozostaje raczej odosobnionym wydarzeniem w dokumentacji dotyczącej kościoła późnoantycznego i wczesnośredniowiecznego . Ogólnie rzecz biorąc, kult relikwii w starożytnym kościele uzyskał poparcie wszystkich jego członków: biskupów, mnichów, prostych wiernych, a wśród nich przede wszystkim przedstawicieli najwyższych warstw społecznych; wystarczy przytoczyć dla nich wszystkich przypadek Paulina z Noli i jego działalność na rzecz promowania kultu św. Feliksa. Stosowanie pochówku ( depositio) ad sanctos, to znaczy w pobliżu relikwii świętych w przekonaniu, że praktyka ta pomoże duszy zmarłego w podróży w zaświaty, stało się powszechne począwszy od 2. połowy IV w., zwłaszcza w odniesieniu do uprzywilejowanych klas społecznych, które mogły podjąć inicjatywę w budowaniu kaplic, ustanawiając kolejne potężne źródło kultu relikwii. Byłoby zatem błędem uważać to za wyraz jedynie ludowego kontyngentu społeczeństwa. Ten sukces znalazł jeden ze swoich najbardziej znaczących wyrazów w hagiograficznym dziele Grzegorza z Tours: jego osiem Libri miraculorum składa się z obszernego repertuaru cudów, które miały miejsce w pobliżu relikwii świętych. Z drugiej strony, przed kryzysem ikonoklastów, który również dotyczył relikwii, było niewiele głosów sprzeciwu: jedynym głosem o pewnym znaczeniu, który spowodował odpowiedź Hieronima, był głos Wigilantiusa (C. Vigilan.). Brak spójnej i powtarzającej się krytyki wyjaśnia brak głębokiej refleksji teologicznej na temat relikwii, nawet jeśli z kilkoma wyjątkami: Wiktrycjusz z Rouen stwierdził, że "ten, kto uzdrawia, również żyje, i żyje w relikwiach. Apostołowie i męczennicy uzdrawiają i oczyszczają, a zatem przebywali w relikwiach zamkniętych więzią całej wieczności" . Rozważania Jana Damasceńskiego były głębsze teologicznie: poprzez intelekt świętych Bóg zamieszkał w ich ciałach, "czyż zatem nie należałoby czcić świątyń i przybytków ożywionych przez Boga?" .

RESTITUTUS (Restutus) (IV w.) : Biskup katolicki Kartaginy, następca Gratusa przed 359 r., rokiem, w którym uczestniczył w soborze Rimini, któremu prawdopodobnie przewodniczył. Przeciwnik formuły Sirmium z 22 maja 359 r. (znanej jako credo datato), został mianowany szefem delegacji większości nicejskiej, która została poproszona o podróż do Konstantynopola, aby podsumować dokumenty soboru i przedstawić list cesarzowi Konstantynopolowi. Ta delegacja, której poprzedzała delegacja pro- ariańska, nie została nawet przyjęta i zmuszona została do zatrzymania się w Nike (w Tracji), gdzie 10 października 359 r. została zmuszona do ustąpienia i podpisania nowej formuły wiary (formuły Nike). W tym czasie Restitutus podyktował list, aby uzasadnić odrzucenie przez niego - i delegacji, której przewodniczył - formuły wiary Nicejczyków w Rimini i przyjęcie komunii z proariańską stroną, która została wcześniej potępiona (patrz Hilary z Poitiers, Frag. hist. 8,5-6: PL 10, 702). Postawa Restitutusa została skrytykowana w Afryce (patrz PLS 1, 303-304), ale wydarzenie to musiało zostać wkrótce zapomniane. Nie wiemy nic więcej o życiu Restitutusa, poza tym, że w 39 0 Geneclius był biskupem Kartaginy.

RATIO PASCHAE (lub Cyclus paschalis annorum LXXXIV) : Kodeks Watykański 2077 (incipit: Dicente Domino ad Moysen Mensis hic), napisany pod koniec VI w., zachowuje rejestr wielkanocny, który zaczyna się w 354 r., roku, w którym kończy się Chronografia z 354 r., i kończy się w 437 r. Przez kilka lat (tj. 414, 424, 428 i 433) wymienia tylko konsulów zachodnich i pomija konsulów wschodnich. Po wykazaniu, że Wielkanoc można obchodzić tylko od 22 marca do 20 kwietnia, przedstawia cykl 84 lat: tabela podaje dzień tygodnia dla 1 stycznia, wiek księżyca, datę Wielkanocy i konsulów roku. Na przykład dla roku 354: 1 stycznia to sobota, 21. dzień księżyca; Wielkanoc, 27 marca; konsulowie, Constantius emp. po raz siódmy i Constantine the Gaul po raz czwarty.

RATIONE EMBOLISMORUM, De : Ta krótka praca została napisana w Anglii na początku VIII w., prawdopodobnie około roku 720. W wyniku historii pewnych rękopisów, C.W. Jones umieścił ją w tomie poświęconym dziełom Czcigodnego Bedy , a konkretnie w części zatytułowanej Alia opuscula coaeva. W rzeczywistości nie należy wykluczać związku z płodnym Bedą lub z jakimś autorem tego środowiska. Termin embolismus był używany przez starożytnych Greków w odniesieniu do miesięcy, do których dodawano dni interkalarne, aby cykl księżycowy pokrywał się z cyklem słonecznym. Starożytni Rzymianie, biorąc pod uwagę greckie zwyczaje, używali rzeczownika embolismus w odniesieniu do dnia interkalarnego (dnia przestępnego) dla miesiąca lutego. Praca została podzielona na siedem krótkich rozdziałów odpowiadających siedmiu latom; poszczególne fragmenty interkalarne rozpoczynają się formułą: in primo anno embolismi (in secundo… itd.) lub podobnymi wyrażeniami. Dzieło można uznać za rodzaj kalendarza, który w sposób chronologiczny wskazuje datę obchodów Wielkanocy. Celem całego tekstu jest zdanie końcowe: Illa enim luna quae secundo non. Aprilibus initiatur prima, et Extenditur usque in sexto non. Maiis vigesima nona, Aprilis est; et ipsa est paschalis, etevenit decima quarta in decimo sexto kal. Maiis. Et nisi ita fecisse,evenisset tibi in termino paschali luna decima quinta, et fuisset error in pascha et in aetatibus lunae.

RATIONE PASCHAE, De (lub Computus Carthaginensis AD 455) : Patrologia Latina Migne ′a wspomina tekst Anonymi libellus de computo Paschali (59, 545-560), podzielony na dwie krótkie księgi. Pierwsza zaczyna się od słowa Dum mens curiosa in re tam gravior &helli[p; Dzieło jest osadzone w kontekście kontrowersji między Afrykanami a Rzymianami na temat daty obchodów Wielkanocy. W tekście użyto wielu terminów odnoszących się do kalendarza, a zatem do miesięcy, dni i godzin. Anonimowy autor wspomina i komentuje pewne fragmenty świętego Pisma, które w szczególny sposób opisują twórcze dzieło Boga, które zostało ukończone w ciągu sześciu dni i opisane w Księdze Rodzaju. Podkreśla znaczenie postu, wspominając niektóre fragmenty Biblii, a w szczególności słowa, które Bóg skierował do Mojżesza. Kodeks zawierający dokument jest w bardzo złym stanie, dlatego trudno jest, przynajmniej w niektórych fragmentach, zrozumieć poszczególne frazy, które czasami są komponowane bez przestrzegania reguł gramatyki łacińskiej. Liber secundus ma jako podtytuł qui in se omnia ornamenta continet circulorum (kolumna 549) i jest poświęcony wyjaśnieniu czasu, jaki upłynął od sacratissimo Paschae die in Aegypto immolato. Tekst wspomina między innymi o Juliuszu Cezarze i cesarzu Augustie, z odpowiednimi datami chronologicznymi otaczającymi ich rządy (kolumna 552). Po podaniu różnych informacji chronologicznych, biblijnych i teologicznych autor kończy następującymi słowami: Haec omnia sollicitius observabis, et dies paschae in integro invenies (kolumna 560).

RATIONE PASCHAE, Prologus de (lub Ratione Paschae, Praefatio de) : Tak zwane Anonimi liber de computo rozpoczyna się od Prologus sancti Cyrilli Alexandrini episcopi de ratione Paschae . Łaciński termin compotus lub computus należy rozumieć jako odnoszący się do faz księżyca, a także do nauki o biegu słońca i księżyca. Sam rzeczownik pochodzi od łacińskiego czasownika computare (tj. obliczać, liczyć, sumować). Konieczne było liczenie lat, miesięcy i dni, odnoszenie się do różnych wydarzeń w historii ludzkości, a w szczególności do dokładnego dnia, w którym należy obchodzić Wielkanoc. Znaki na tym kodeksie (Bibliotheca Ambrosiana), które przekazują tekst, nie pozwoliły uczonym na dokładne określenie okresu, w którym powstał ten krótki traktat (początek IX w.?). Uczeni zauważyli pewne elementy występujące w pismach Czcigodnego Bedy, co sugeruje, że tekst ten musi być późniejszy niż Bedy. Prolog zaczyna się od frazy: Sanctum Paschae mysterium, eiusque sacra solemnitas… . Autor staje przed słynnym pytaniem o datowanie Wielkanocy, w opozycji do niektórych, którzy nie są "oświeceni przez boskie objawienie, ale którzy zostali nadęci ludzkim domniemaniem wiedzy" - divina revelatione inluminati, sed humana scientiae praesumptione elati sunt (kolumna 1275). Autor utrzymuje, że "na mocy apostolskiego autorytetu, Kościół powszechny na całym świecie znał konkretny dzień Wielkanocy bez żadnej dyskusji" - apostolica auctoritate universalis Ecclesia per totum orbem definitam Paschae diem sine ulla disceptatione cognosceret (tamże). Następnie przypomina cesarza Teodozjusza (o którym mówiono jako o religiosissimus), który, biorąc pod uwagę wielkie zamieszanie na ten temat, zwrócił się do św. Teofila, biskupa Aleksandrii, aby uzyskać dokładne informacje na temat daty Wielkanocy. Autor krótkiego traktatu, ponieważ biskup wskazał 428 lat, dostrzegł teraz konieczność ponownego zajęcia się tą kwestią: "Szukałem objawienia u Pana i ponieważ wiedziałem, że żaden z tych ludzi nie zrozumiał, wśród których widziałem samą orbitę, podjąłem się włączenia do tej książeczki tej rzeczy, którą zasłużyłem wyprowadzić z samego źródła", Revelationem Domini postulavi. Et hoc, quod de ipsofonte haurire promerui, in ipso libello praesumens, quia nec illos, apud quos ipsum circulum vidi, intellexisse cognovi (kol. 1276). Następuje Liber de computo, prawdziwy i właściwy kalendarz z wieloma technicznymi terminami chronologicznymi, który kończy się Versus w poezji, podsumowującym poprzedni tekst (1369-1372).

RATIONE PASCHAE, Traktat de. Incipit: Pleriqui [qui] mysterium Paschae : Dzieło to przetrwało do nas pod różnymi nazwami i w dwóch wersjach: wersja ambrozjańska przypisuje je Atanazymu ; jest on również przypisywany innym autorom, takim jak Niceta z Remezjany, Hieronim , ale szczególnie Marcin z Bragi (zm. 572). Jones i Barlow uważali, że tekst był dziełem tego ostatniego, chociaż inni uczeni ogólnie uważali go za anonimowy (z Hiszpanii, Galii lub nawet Irlandii). Datowano go na okres po połowie VI w. Autor cytował Pismo Święte według Itala (wczesnej łacińskiej wersji Biblii) i czerpał z Acta concilii Caesareae, znanego również jako Epistula Synodica, który przypisywany jest Teofilowi z Cezarei. Anonimowy autor potwierdził, że do niedawna w Galii Wielkanoc obchodzono 25 marca, w dniu zmartwychwstania Chrystusa, chociaż chciał podążać za tradycją przodków, dla których stworzenie nastąpiło 22 marca. Dlatego Wielkanoc nie powinna być obchodzona przed 22 marca ani po 21 kwietnia.

RATIONE PASCHALI, Disputatio de : Nieco niejasny tekst, który przedstawia się jako list Morianusa (Moranusa, Maurinusa itd.), biskupa Aleksandrii (incipit: [Eo quod senserunt alii discere] de eo quod scriptum est), jest cytowany przez Kummineusa. Anonimowy autor - który śledził 19-letni cykl księżycowy - utrzymywał, że w równonocy wiosennej, 25 marca, następujące wydarzenia dobiegły końca: stworzenie świata, żydowska Pascha, ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa: była to feria sexta i 14. księżyc; zmartwychwstanie nastąpiło 16. księżyca, czyli w niedzielę 27 marca. Terminus post quem kompozycji to era Dionizego Exiguusa, o którym wspomina autor. Jones uważał, że obecny dokument jest połączeniem dwóch różnych tekstów i umiejscowił go w Irlandii na początku VIII w.

RATIONES SEMINALES : Koncepcja rationes seminales (lo,goi spermatikoi) pojawia się po raz pierwszy w pismach stoików, którzy używali jej do wyjaśniania pochodzenia i rozwoju świata. Rozbity na wiele cząstek Logos jest zatem obecny, organizując kosmos i tworząc harmonię między wszystkimi rzeczami. Stoicy lepiej rozumieli więc proroctwo, opatrzność i życie w zgodzie z naturą ludzką. W pismach patrystycznych (Lampe 1248- 1249) temat ten był przyjmowany w różnych formach: Justin Męczennik używał go, aby podkreślić, że wszyscy ludzie, uczestnicząc w Logosie, przynajmniej znają część prawdy ; Orygenes, aby pomóc zrozumieć walkę przeciwstawnych sił w istocie ludzkiej; Metodiusz, aby wykazać zmartwychwstanie ; Euzebiusz z Cezarei, aby zdefiniować pojęcie Logosu; Augustyn, aby podkreślić związek przyczynowości naturalnej z wolą Bożą

RAWENNA

I. Miasto i archeologia - II. Sobory.

I. Miasto i archeologia. Wznosząc się na grupie leżących na zewnątrz piaszczystych pagórków, które tworzyły starożytną linię brzegową, Rawenna miała bezpośredni kontakt z otwartym oceanem i była broniona przez bagna, które izolowały ją od lądu. Ze względu na swoje wyjątkowe położenie geograficzne, które czyniło ją niemal nie do zdobycia, miasto, które długo rozkwitało jako centrum handlowe po rzymskim podboju doliny Padu, stało się strategiczną twierdzą o dużym znaczeniu. Aby lepiej zapewnić obronę Morza Adriatyckiego i wschodniej części Morza Śródziemnego, August zbudował bazę dla floty pretoriańskiej składającej się z 250 statków na południowy zachód od słynnego portu wojskowego miasta, Classis. August pragnął również, aby port został połączony kanałem, który przecinałby Rawennę i łączył się z południową odnogą rzeki Pad: fossa Augusta (rów Augusta) zapewniała w ten sposób, że miasto pełniło funkcję węzła między szlakami adriatyckimi a wewnętrzną żeglugą lagun i Padu. Od tego momentu rozwijało się pracowite życie stoczni, zgodnie ze świadectwem steli grobowej Publiusza Longidienusa, cieśli floty (faber navalis), który został przedstawiony jako trzymający siekierę w pobliżu statku w trakcie budowy. Na początku II w. Trajan zbudował akwedukt, który transportował wodę z pobliskich Apeninów do Rawenny, ponieważ brakowało jej zasobów wodnych. Miasto nadal powoli rosło pod względem znaczenia i liczby ludności, i rozszerzyło się poza starożytne oppidum miejskie na obszarze, który później nazwano Regio Caesarum. Ale godna uwagi ekspansja centrum miejskiego i otaczających murów, oprócz ogromnej działalności budowlanej, rozpoczęła się w 402 r., kiedy przed niebezpieczeństwem inwazji Alaryka, Honoriusz strategicznie przeniósł tam stolicę zachodniego imperium z Mediolanu ze względów bezpieczeństwa: od tego momentu miasto przybrało wygląd wystawnej rezydencji cesarskiej z zadziwiającymi budynkami do celów kultu, które były pokryte od wewnątrz wspaniałymi mozaikami, takimi jak baptysterium na północ od katedry, które biskup Neon (451-475) ozdobił stiukiem i mozaikami, tzw. Mauzoleum Galli Placydii przyłączone do kościoła Świętego Krzyża, bazylika Placidiana św. Jana Ewangelisty, którą wzniosła Augusta na ślub, który złożyła podczas burzy morskiej, wracając do Rawenny ze Wschodu (424 r.), oraz bazylika poświęcona apostołom przez biskupa Neona, dziś zwana bazyliką św. Franciszka, w pobliżu którego znajduje się grób Dantego. Pierwsza katedra, zastąpiona obecną w XVIII w., jest identyfikowana w pięcionawowej bazylice konsekrowanej przez biskupa Ursusa, być może w 386 r. (Deichmann) pod osłoną muru w okresie Republiki, która została, przynajmniej w tym czasie, częściowo zburzona przez nałożenie budynków mieszkalnych (Bermond Montanari); poświadcza to również, oprócz odkryć archeologicznych, znacznie późniejsza informacja Andrei Agnello (IX w.), według którego bazylika Ursusa miała flankować już istniejący pałac biskupi. Z tekstu protohistorycznego "listu Ravennate" wynika, że bazylika ta była pierwszym budynkiem kultu dla wspólnoty chrześcijańskiej Rawenny, która ponadto, zorganizowana już od dawna, musiała zostać obdarowana nieznanym nam miejscem spotkań, które jednak powinno znajdować się w samej Rawennie, być może w pobliżu Bazyliki Ursiana (Cantino Wataghin). W rzeczywistości, wbrew tendencji historiograficznej reprezentowanej przez Testi Rasponi i Lanzoni i powszechnie przyjmowanej do kilku dekad temu, tradycja, która umieszczała początki lokalnej społeczności chrześcijańskiej w pobliżu portu Classis, z którego pierwsza siedziba biskupia przeniosła się do Rawenny, która w tym czasie stała się siedzibą cesarską (Deichmann), wydaje się teraz pozbawiona jakichkolwiek historycznych podstaw. Ten naukowy wniosek wydaje się znajdować potwierdzenie w stosunkowo późnej chronologii budynków kultu, które zostały zidentyfikowane w obszarze Classis (Farioli), chociaż niektóre obszary cmentarne również używane przez chrześcijan, zgodnie ze świadectwami nielicznych, ale znaczących epigrafów, które ujrzały tu światło dzienne, wraz z wieloma ponownie używanymi statkami należącymi do floty, wydają się odnosić do pierwszej osady chrześcijańskiej na obszarze floty i całego regionu Emilia do końca II w. lub w pierwszych dekadach III w. Odniesienie dotyczy przede wszystkim tytułów nagrobnych Flawiusza Anastazego, Walerii Marii i Antyfona, które pochodzą z obszaru "Probian" i obecnie znajdują się w Museo Arcivescovile; szczególnie te dwa ostatnie, jeśli w ogóle uznamy ich chrześcijański charakter - co wydaje się rozsądne - stanowią dowód, którego nie można zignorować w tym względzie. Niemniej jednak niewiele wiemy o św. Apolinarym, protobiskupie i jedynym męczenniku kościoła w Rawennie, który został natychmiast otoczony nimbem legendy, poza skąpymi informacjami, które dotarły do nas z kazania 128 Piotra Chryzologa, najstarszego pisarza kościelnego z Rawenny i pierwszego biskupa Rawenny, który został obdarzony autorytetem metropolity około roku 430. O reszcie wiemy ze starożytnych list biskupich, które dotarły do nas autentyczne i nienaruszone: między Apolinarym a Sewerem, który był obecny na Soborze w Serdica (343), nastąpiło dziesięciu kolejnych biskupów, którzy, jak utrzymywała przyjęta i zaakceptowana tradycja Andrea Agnello, zostali pochowani w tych grobowcach Classis, poza murami castrum (twierdzy), gdzie Probus I lub, według innych, Probus II rzekomo zbudował pierwszą katedrę (bazylikę Probi) i znacznie później Maksymian poświęcili majestatyczną bazylikę S. Apollinare (549). Gdy Cesarstwo Rzymskie na Zachodzie upadło w 476 r., a eksperyment Odoakera, pierwszego rzymsko-barbarzyńskiego króla w Italii, dobiegł tragicznego końca, Rawenna odnotowała swój drugi moment politycznej wielkości i aktywności budowlanej podczas gotyckiego królestwa Teodoryka (493-526). Mądry i oświecony władca, w pierwszych dekadach swojego królestwa starał się realizować polityczny program pokojowego współistnienia zdobywców i podbitych. Odrestaurował akwedukt Trajana; podwyższył swoją rezydencję, to znaczy Palatium przedstawione na mozaice na prawej ścianie bazyliki S. Apollinare Nuovo, bazyliki palatyńskiej, która pierwotnie była poświęcona Zbawicielowi i o którą prosił Teodoryk obok swojego pałacu królewskiego; zbudował kościoły dla swojego ludu, który wyznawał wiarę ariańską, takie jak Anastasis Gothorum (dziś kościół Ducha Świętego), który pełnił funkcję katedry z przyległym baptysterium. Po podboju Italii przez Justyniana miasto, które stało się siedzibą egzarchy, który zachował władzę cywilną i wojskową w imieniu cesarza wschodniego, ożyło w trzecim okresie władzy politycznej i obywatelskiego splendoru. Bizantyjczycy energicznie potwierdzili dogmaty ortodoksji; pogodzili kościoły ariańskie z nabożeństwem katolickim i wnieśli do miasta wspaniałe zasoby Wschodu, ozdabiając budynki marmurem z Prokonnezu i mozaikami wykonanymi przez siłę roboczą, która być może została przeszkolona w Bizancjum. Z najważniejszymi zabytkami tego okresu - wśród których należy wymienić bazylikę S. Vitale i imponującą bazylikę S. Apollinare in Classe - wiążą się imiona Juliana Argentariusa, który prawdopodobnie był wysłannikiem Justyniana w Rawennie, starającym się uzyskać publiczną aprobatę dla cesarza, oraz Maksymiana z Poli, który, gdy został mianowany, aby wytrwale przewodzić walce z nierozpoznaną schizmą spowodowaną Trzema Kapitułami, jako pierwszy przyjął tytuł arcybiskupa. Niestrudzony budowniczy i reorganizator swojego kościoła, należy go uważać, obok Chryzologa, za jednego z najbardziej prestiżowych następców Apolinarego i architekta wpływów kościoła w Rawennie, który w swojej rywalizacji o władzę z biskupstwem rzymskim, zapowiadał swoje późniejsze roszczenia do autokefalii. To biskup Maurus, w 666 r., był w stanie uzyskać uznanie od cesarza wschodniego dla hierarchicznej niezależności Rawenny od Rzymu na podstawie domniemanej apostolskości jego biskupstwa, która wynikała z legendarnej passio, która uczyniła św. Apolinarego uczniem św. Piotra.

II. Sobory. 419. Po śmierci papieża Zosimusa (27 grudnia 418), mała grupa diakonów i prezbiterów w Rzymie wybrała archidiakona Eulaliusza, podczas gdy większość prezbiterów wybrała Bonifacego (418-422) na nowego papieża. Cesarz Honoriusz, który w tym czasie przebywał w Rawennie, zwołał sobór na początku lutego 419 r. w celu rozstrzygnięcia kwestii, na którym obecni byli obaj kandydaci. Sobór ten jednak nie był w stanie dojść do rozwiązania z powodu nieporozumień, jakie istniały między uczestniczącymi biskupami. Następnie cesarz zlecił Achilleusowi ze Spoleto odprawienie obrządków wschodnich w Rzymie, a wkrótce potem, z powodu niesubordynacji wykazanej przez Eulaliusza, cesarz uznał Bonifacego za papieża.

RAVENNIUSZ z Arles (zm. 460/461) : Następca Hilarego na katedrze Arles w 449 r., której sprawę, będąc jeszcze prezbiterem, bronił w Rzymie przed papieżem Leonem I w 446 r., ale bez, jak się wydaje, wielkiego sukcesu. Podczas jego wyboru i konsekracji dwunastu biskupów Galii, wśród których był Rusticus z Narbonne, zebrało się w Arles i napisało list do papieża Leona o tym wydarzeniu. Odpowiedział i wyraził zadowolenie, że wybrali osobę za zgodą wszystkich, a mianowicie biskupów, ludu i szlachty. Podczas tej samej okazji Leon napisał list do Ravenniusza i poprosił, aby informował go częściej o swojej ostatniej działalności. Wbrew rozkazom papieża Leona skierowanym do hierarchii Galii, w 449 r. wyświęcił biskupa Vaison i wywołał reakcję biskupa Vienne. Biskup ten napisał do papieża i uzyskał poparcie 19 biskupów, którzy poprosili Leona o uznanie wszystkich poprzednich praw Arles. W 450 r., aby rozwiązać spór, papież został zmuszony do zorganizowania prowincji kościelnych w inny sposób, aby narzucić biskupom inne decyzje, a praktycznie rzecz biorąc, Leon zastosował się do decyzji Soboru Turyńskiego z 398 r. Papież wysłał Ravenniusowi Tome, aby przekazał je biskupom Galii; list poparcia otrzymano dopiero w styczniu 452 r. Ravennius ze swoimi roszczeniami nie spodobał się biskupom centralno-północnej Galii. Przewodniczył Soborowi w Arles w 453 r.

REBAPTISMATE, De : Ten niewielki traktat omawia "heretycki chrzest": czy konieczne jest ponowne chrzczenie tych, którzy ochrzczeni przez heretyków, proszą o wstąpienie do Kościoła katolickiego? Napisany przez biskupa, który był wrogi tej praktyce, traktat ten atakuje innego biskupa, który opowiadał się za ponownym chrztem. Praca została zachowana pod imieniem Cypriana: atrybucja, którą należy odrzucić, ponieważ Cyprian opowiadał się za ponownym chrztem. Rekonstrukcja tekstu była trudna do osiągnięcia ze względu na stan tradycji rękopisów: De rebaptismate zostało przekazane tylko przez cztery późne i zepsute źródła, rękopisy i wydania drukowane (XVII-XVIII w.). Herezje, do których nawiązuje ( marcjonizm) i wzmianka o męczeństwie skłoniły uczonych do datowania go na okres III w. kontrowersja chrzcielna i czasy Cypriana (255-256; przeciwko Baluze i Rauschenowi, którzy umiejscawiają ją w IV w.); jest mniej prawdopodobne, że oskarżenia, które traktat kieruje do Cypriana i w pewien sposób mu przypisuje, mogły zostać wysunięte po jego męczeństwie (14 września 258), a nawet po jego wygnaniu (sierpień 257). Kolejna uwaga: De rebaptismate pokazuje, że znał nie tylko Cypr., Ep. 69-72 , ale także Ep. 73 i 74 (non liquet w odniesieniu do Ep. 75 i Sent. LXXXVII episcop.); został zatem napisany po Ep. 74 (lato 256) i mógł być przed rozpowszechnieniem Sent. i Ep. 75 (jesienią 256?). Na rzecz włoskiego, a nie afrykańskiego pochodzenia dzieła, niektórzy uczeni powoływali się na prawdopodobne wykorzystanie Ep. 72 Cypriana, listu synodalnego popierającego ponowne chrzty, który został wysłany do Rzymu - o którym Afrykanin, który nie był świadomy jego brzmienia, a o którym nawet Augustyn, podczas sporu donatystów, nie wspomniał - nie mógł, jak twierdzą, wiedzieć (Campeau). Ale niepoprawne jest twierdzenie, że Ep. 72 nie był rozpowszechniany w Afryce: w rzeczywistości został odczytany razem z innymi listami na soborze odbytym 1 września 256 r. Afrykańskie pochodzenie De rebaptismate można wywnioskować z jego tekstu biblijnego i jego milczenia na temat prymatu Rzymu; to znaczy, nie zakłada, że anonimowy autor pochodził z Mauretanii . Byli jednak biskupi w Prokonsularnej Afryce Północnej i Numidii, którzy nie dokonywali powtórnego chrztu. De rebaptismate rozróżniał wodę chrzcielną (obmycie chrzcielne) i chrzest Ducha ( nałożenie rąk przez biskupa); heretycy i katolicy udzielają pierwszego,ale drugi nie ma żadnej wartości poza Kościołem katolickim; heretyckie obmycie nie udziela żadnej łaski, a pokutujący heretyk, który nie otrzymuje niczego więcej niż impositio manus (nałożenie rąk), przynajmniej tym gestem uzyskuje całą skuteczność sakramentów inicjacji; katolickie obmycie również nie przynosi żadnej łaski, chyba że następuje po nim chrzest Ducha (lub pragnienie tego chrztu, jak w przypadku osoby prawosławnej, która umiera przed interwencją biskupa). Jest to "pewne wtajemniczenie w tajemnicę Pana", initium quoddam mysterii dominici (rozdział 7), które samo w sobie jest niewystarczające (Ernst); "chrzest krwi" (zgodnie z prawdziwą wiarą) rekompensuje wszystkie inne formy chrztu (przypadek męczennika katechumena). Pojęcie kościoła De rebaptismate pozwala zmierzyć paradoksalny wpływ Cypriana na niego: ponieważ skupiał się na swoim przeciwniku, anonimowy autor słabo bronił odnowionej teologii sakramentalnej, której intuicję był w stanie dostrzec; jeśli antycypował ideę opus operatum, formuła Cypriana extra ecclesiam nulla salus, którą zaakceptował, odzwierciedla jedynie ambicję autora do oryginalności bez faktycznego jej zapewnienia (Mattei). Niejasność dzieła wynika z niezdolności autora do przedstawienia jednolitej doktryny. Co więcej, literacka kultura anonimowego autora sytuuje go pomiędzy Cyprianem a resztą episkopatu afrykańskiego.

REBEKA (ikonografia) : Za kedyną scenę związaną z Rebeką, żoną Izaaka , uważa się za scenę z Mauzoleum Exodusu znajdującego się w El-Bagawat, Egipt (początek V w.). Przedstawieni są tam Rebeka i Eliezer przy studni Nahora. Rebeka (z podtytułem PENBEKA) stoi twarzą do studni, dając Eliezerowi coś do picia, obok którego są dwa wielbłądy i sługa, który prowadzi osiodłanego osła. Często jednak Rebeka pojawia się w miniaturach. Jedną z najstarszych jest Genesis z Wiednia (VI w.), w której znajduje się na trzech stronach. W pierwszym (VII, 13) Rebeka przychodzi do Nachora z dzbanem na ramionach, a w dolnej części daje coś do picia słudze Abrahama, który ma ze sobą dziesięć wielbłądów. W drugim (VII, 14) Rebeka otrzymuje złoty naszyjnik jako prezent od sługi; w dolnym rejestrze, po lewej stronie, zadaje jej pytanie, a po prawej, we wstawce, rozmawia z Labanem. Na koniec (VIII, 16) w scenie zawierającej Izaaka i Abimeleka Rebeka stoi obok Izaaka, za którym stoją dwaj Gerarenowie; w dolnym kwadrancie obejmuje Izaaka, pod pałacem Abimeleka. W łacińskim Pentateuchu z Tours (obecnie znanym jako Ashburnham), z Biblioth?que Nationale de France (Paryż) (VIII w.), zainspirowanym modelem z VI w., na f. 22v, znajduje się wydarzenie porodu Rebeki; obok niej stoją trzy osoby.

REKAPITULACJA : Zgodnie z klasycznym i biblijnym użyciem terminu avnakefalai,wsij , a zwłaszcza trzymając się Pawłowego tematu dwóch Adamów, Ireneusz rozwinął swoją słynną doktrynę rekapitulacji w ramach swojej prezentacji historii zbawienia, która charakteryzowała się ponadto koncepcjami oivkonomi,a, wzajemnego dostosowania Boga i człowieka oraz postępu i edukacji. Przez avnakefalai,wsij rozumiał wcielenie, ponieważ podsumowuje i uzupełnia wcześniejszą historię ludzkości, ustanowienie Chrystusa jako głowy całego wszechświata, fakt, że Chrystus i Maryja, poprzez swoje posłuszeństwo, naprawili nieposłuszeństwo Adama i Ewy. Nawet jeśli późniejsi autorzy nie przyjęli tej teorii soteriologicznej w całości, to jednak czerpali z niej, zwłaszcza ze względu na ideę niewyrażalnej wymiany między grzeszną ludzkością a Bogiem Zbawicielem.

: Król Wizygotów w Hiszpanii. Zastąpił swojego ojca, Leowigilda, który umierając powierzył go biskupowi Leandrowi z Sewilli, aby mógł zostać pouczony w wierze katolickiej. Już wstrząśnięty gwałtowną śmiercią swojego brata Hermenegilda, który zbuntował się przeciwko swojemu ariańskiemu ojcu, odrzucił herezję i tym samym doprowadził swoich poddanych do przyjęcia ortodoksji. Zwołał III Sobór w Toledo (589). Leander prawdopodobnie zredagował przemówienia wygłoszone przez Recareda podczas tego zgromadzenia. Jego nawrócenie oznaczało ostateczny zwrot w politycznej i religijnej historii Hiszpanii. Zmarł w Toledo w 601 r.

RECTA IN DEUM FIDE, De : Po przetłumaczeniu De principiis Orygenesa, Rufin, prawdopodobnie w celu zdystansowania się od wszelkich możliwych oskarżeń o herezję, przetłumaczył dialog De recta in Deum fide i przypisał go Orygenesowi pod pseudonimem Adamantius. Bazyli z Cezarei i Grzegorz z Nazjanzu ( Philocalia 24) oraz wcześniejszy Euzebiusz już wcześniej zidentyfikowali Orygenesa pod imieniem Adamantius. W rzeczywistości tego Adamantiusa, głównego rozmówcę, jeśli nie samego autora dialogu, trudno uznać za współczesnego Orygenesowi, ale można by go umieścić w IV w., a zatem współczesnego Metodiuszowi z Olimpu. Podobnie jak Metody, Adamantius był wrogo nastawiony do nauk Orygenesa. Praca była skierowana przeciwko zwolennikom Marcjona, Bardesanesa i Walentynka i składała się z dwóch części: pierwsza wspominała o ideach Marcjona i była broniona przez jego dwóch uczniów (Megancjusza i Marka); druga zawierała poglądy Bardesanesa, których bronił jego uczeń Marinus. Adamantius zaciekle bronił ortodoksyjnej doktryny i na koniec uzyskał zgodę pewnego Eutropiusza, który, choć poganin, został wybrany na arbitra w sporze. Nadal istnieje oryginalny tekst grecki napisany prawdopodobnie w Syrii, z którego dokonano łacińskiego tłumaczenia

RABBAN SHABUR : Urodził się we wsi w górach Bet Huzaye (Susania lub Chuzestan, na południu współczesnego Iranu), między miastami Al-Ahwaz i Szusztar, prawdopodobnie w drugiej ćwierci VII w. założył klasztor obok tego ostatniego miasta, który później stał się bardzo sławny i zaczęto go nawet nazywać "klasztorem Rabbana Szabura". Czczony za swoją świętość, Szabur przyciągnął wielu uczniów i został odwiedzony przez Katolikosa Iszo ′jaha III w latach 650-660. W jego klasztorze, przynajmniej przez pewien czas, żyli tacy sławni autorzy, jak jego uczeń Szymon z Tajbuta, Izaak z Niniwy (który zmarł i został tam pochowany) i Dadiszo z Bet Katraja. Ten ostatni, w swoim komentarzu do przemówień Abby Izajasza, opowiada różne epizody z życia Rabbana Szabura.

RABBULA z Edessy (zm. 435): Życie syryjskie pozwala nam odtworzyć profil biograficzny Rabbuli, biskupa Edessy w czasach Soboru Efeskiego. Po nawróceniu się na chrześcijaństwo jako dorosły, dzięki wpływowi Akacjusza z Berei, porzucił rodzinę i karierę, aby przyjąć życie monastyczne. Wybrany na biskupa Edessy (ok. 415), skierował swój pasterski zapał na reformę duchowieństwa i monastycyzmu oraz walkę z heretykami, poganami i Żydami. Podczas kryzysu nestoriańskiego, najpierw stanął po stronie wschodnich, podpisując w Efezie decyzje podjęte przeciwko Cyrylowi Aleksandryjskiemu i jego zwolennikom. Później jednak zbliżył się do stanowiska Cyryla, do tego stopnia, że potępił pisma Teodora z Mopsuestii. Studiowanie pism Teodora było do tego czasu promowane przez Ibasa w szkole w Edessie. Stanowiska te wywołały napięcia w stosunkach z episkopatem antiocheńskim. W 432 r. Andrzej z Samosaty, odrzucony przez Rabbulę za obalenie Kefalai, zwrócił uwagę na zachowanie metropolity Edessy u patriarchy Jana, który poprosił biskupów Osroene o zerwanie komunii z nim. Rabbula zwrócił się do Cyryla i otrzymał jego poparcie, ale później również przyłączył się do unii z 433 r. Niemniej jednak, wraz z Akacjuszem z Mityleny, czuwał nad kościołami pobliskiej Armenii przed błędami Teodora. Pomimo głębokiego zaangażowania w działalność charytatywną, która ożywiała jego działania jako biskupa, dzięki ascetycznej surowości i doktrynalnej nieustępliwości Rabbula narobił sobie wielu wrogów. To właśnie jeden z tych wrogów, Ibas, którego wygnał z miasta, został wybrany na jego następcę po jego śmierci (8 sierpnia 435). Rządy jego diecezji nie pozostawiały wiele miejsca na rozwój jego działalności literackiej. Mamy kilka śladów w homilii wygłoszonej w Konstantynopolu przeciwko Nestoriuszowi , syryjskim liście do Andrzeja z Samosaty ) i fragmentach listu do Gemellinusa z Perrhae, który również przetrwał do nas w języku syryjskim. Ponadto przetrwały tylko fragmenty listu do Cyryla Aleksandryjskiego, ale Rabbula pomógł rozpowszechnić nauki Cyryla, tłumacząc na język syryjski traktat De fide orthodoxa. Jak pokazują cytaty z ewangelii zawarte w tym dokumencie (które zostały również przyjęte przez Diatessaron), teza, która widziała Rabbulę jako promotora osobnego tłumaczenia ewangelii, nie wydaje się już możliwa do utrzymania. Jednakże jego najważniejszym dziedzictwem były kanony dla duchowieństwa świeckiego i mnichów . Cechuje je szczególna troska, a także forma ich relacji ad extra i przekazują nam obraz jeszcze dość starożytnego stanu syryjskiego monastycyzmu w stylu cenobickim. Epistula ad Gemellinum episcopum Perrhae, w której Rabbula krytykował używanie Eucharystii jako substytutu codziennego pożywienia przez niektórych mnichów, była skierowana do tych grup monastycznych. Jeśli chodzi o nauki chrystologiczne biskupa Edessy, obok Życia, najbardziej znaczącym tekstem jest Epistula ad Andream Samosatenum, w którym Rabbula odrzuca podział Jezusa Chrystusa na dwie natury po zjednoczeniu. Analogiczne podkreślenie jedności hipostazy znajdujemy w Epistula ad Cyrillum w kontekście krytyki skierowanej na dyofizytyzm Teodora z Mopsuestii. W rzeczywistości Rabbula wydaje się nawiązywać przede wszystkim do spuścizny chrystologii Efrema Syryjczyka, nie zauważając zatem kwestii dotyczących duszy Chrystusa, które zostały przede wszystkim rozwinięte przez Antiochenów.

RADEGUNDA (520-587) : Urodziła się w 520 r. w Erfurcie (?), córka Bertara, króla Turyngii, została wzięta jako zakładniczka we Francji po klęsce Turyngii w 531 r. Nie jest pewne, czy była już chrześcijanką, ale z pewnością była nią, gdy poślubiła Chlotara I (przed 540 r.). Gdy jej mąż zabił jej brata około 555 r., najpierw uciekła do St. Medard, biskupa Noyon, który konsekrował ją na zakonnicę (diakonę), następnie do królewskiego pałacu w Saix (w rejonie Turenii i Poitou), gdzie wykonywała dzieła miłosierdzia, a na koniec do Poitiers, gdzie Chlotar zbudował dla niej klasztor w mieście. Klasztor ten przyjął nazwę "Świętego Krzyża", gdy Radegunda otrzymała od Justina II, w 569 r., relikwię świętego krzyża. Przy tej okazji Venantius Fortunatus skomponował hymn Pange lingua i Vexilla Regis. Klasztor przestrzegał Reguły Caesariusa z Arles. Zachował się list przełożonej Cezarii do Richilda i Radegundy. Radegunda zmarła 13 sierpnia 587 w swoim klasztorze Świętego Krzyża i została pochowana w Notre Dame poza miastem, które później przyjęło nazwę "Św. Radegunda". Venantius Fortunatus (zm. 601) napisał pierwszą biografię jej życia ; Drugie dzieło napisała zakonnica Baudonivia z Poitiers (VI-VII w.), a trzecie w XII w. napisał Hildebert z Lavardin.

rynek pracy: liczba osób, które są dostępne do pracy.

rejestr gruntów : lista działek, wskazująca, kto jest właścicielem każdej z nich i jakie budynki się na niej znajdują

rejestracja gruntów : system rejestracji gruntów i ich właścicieli

Rada ds. Uczenia się i Umiejętności: organizacja rządowa odpowiedzialna za edukację i szkolenie osób powyżej 16. roku życia

Roszczenie prawne: oświadczenie, że ktoś jest prawnym właścicielem czegoś. Nie ma on żadnych prawnych roszczeń do nieruchomości.

Rynek o ograniczonym obrocie: /?l?m?t?d ?m??k?t/ rzeczownik rynek, który może przyjąć tylko określoną ilość towarów

rynek ofertowy : rynek, na którym jest więcej sprzedających niż kupujących

rynek urzędowy : rynek akcji na London Stock Exchange, w przeciwieństwie do szarej strefy

rynki zagraniczne : w liczbie mnogiej rynki zagraniczne kraje

rynek pozagiełdowy : rynek wtórny akcji, które nie są notowane na głównej giełdzie papierów wartościowych

rezerwy złota: zapas złota w danym kraju przechowywany w celu spłaty długów międzynarodowych

Rząd: organizacja zarządzająca krajem.

Rządowy: odnoszący się do rządu.

Rządowe Narodowe Stowarzyszenie Hipoteczne: pełna nazwa: GNMA.

Regulowane przez rząd: którego sprawy podlegają regulacjom rządowym.

Rażące zaniedbanie: akt wykazujący bardzo poważne zaniedbanie obowiązków wobec innych osób

rosnąć: stawać się większym.

Rynek wzrostu: rynek, na którym sprzedaż szybko rośnie.

rynek ciężki: giełda, na której ceny spadają

ręka : 1. część ciała na końcu każdego ramienia do uścisku dłoni trzymać kogoś za rękę podczas spotkania, aby pokazać, że jesteś zadowolony ze spotkania lub aby pokazać, że osiągnięto porozumienie 2. ręcznie, używając rąk, a nie maszyny 3. w ręku trzymane w rezerwie 4. towary pozostałe w rękach niesprzedane towary pozostawione u sprzedawcy detalicznego lub producenta 5. wręczyć tutaj lub przedstawić 6. zmienić właściciela sprzedać nowemu właścicielowi 7. na dowód czego składam swoją rękę

rachunek kosztów historycznych : sporządzanie sprawozdań finansowych na podstawie kosztu historycznego, z aktywami wycenianymi według ich pierwotnego kosztu zakupu. Porównaj bieżące rozliczenie kosztów

rynek krajowy : rynek w kraju, w którym ma siedzibę firma sprzedająca

rozprzestrzenianie poziome : kupowanie i sprzedawanie dwóch opcji po tej samej cenie, ale z różnymi terminami zapadalności

rozpoczęcie budowy domu , rozpoczęcie budowy mieszkań : w liczbie mnogiej: liczba nowych prywatnych domów lub mieszkań, których budowa rozpoczęła się w ciągu roku

rynek nowej emisji : rynek, na którym firmy mogą pozyskiwać finansowanie poprzez emisję nowych akcji lub poprzez wprowadzenie na giełdę

rachunek numerowany : rachunek bankowy, zazwyczaj w Szwajcarii, oznaczony jedynie numerem, a nazwisko osoby, która go prowadzi, jest utrzymywane w tajemnicy

rozdział : 1. proces oddzielania firm od konglomeratu (firmy były w przeszłości niezależne i zostały przejęte przez konglomerat na przestrzeni czasu) 2. Stany Zjednoczone praktyka pobierania oddzielnych opłat za każdą świadczoną usługę

rozumienie : prywatne porozumienie w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie podziałów rynku

regulator unitarny : pojedynczy regulator, tam gdzie wcześniej było ich kilka. indeks Unitas indeks cen na Giełdzie Papierów Wartościowych w Helsinkach

Rynek Nienotowanych Papierów Wartościowych : dawniej rynek kupna i sprzedaży akcji nienotowanych na głównej giełdzie, obecnie zastąpiony przez Alternatywny Rynek Inwestycyjny (AIM).

rozładować : 1. zdjąć towary ze statku, ciężarówki itp. 2. sprzedać akcje, które nie wydają się atrakcyjne.

rynek akcji : rynek akcji, który rośnie lub jest na najwyższym poziomie To, jak Twój fundusz wzrostu wschodzi na rynku spadkowym, jest równie ważne, jak na rynku wzrostowym.

roszczenie płacowe: żądanie podwyżki wynagrodzenia

rozwodnione akcje : akcje, których wartość jest niższa niż całkowity kapitał zainwestowany w spółkę

Rynek hurtowy: międzybankowy rynek pieniężny, na którym banki i inne instytucje finansowe współpracują ze sobą.

rok: okres dwunastu miesięcy

Roczna:, wydana raz w roku.

rabat wolumenowy: rabat udzielany klientowi kupującemu dużą ilość towarów.

realny:, który może działać w praktyce

rzeczoznawca: osoba szacująca, ile coś jest warte

rabat ilościowy: zniżka udzielana osobom kupującym duże ilości

renta dożywotnia: renta, która obowiązuje do śmierci obojga małżonków. Są one atrakcyjne dla par małżeńskich, ponieważ zapewniają osobie pozostającej przy życiu dochód do końca życia.

Rynek kerb: , handel kerbami : nieoficjalny rynek akcji, obligacji lub towarów poza godzinami pracy.

rachunek powierniczy : rachunek, na którym przechowywane są pieniądze dla kogoś, zwykle dziecka, przez powiernika

rachunek bieżący : 1. rachunek w banku, z którego klient może wypłacić pieniądze, kiedy tylko chce. Rachunki bieżące nie zawsze są oprocentowane. Nazywany również rachunkiem czekowym (UWAGA: w USA termin ten to rachunek czekowy). 2. rachunek bilansu płatniczego kraju dotyczący sprzedaży lub zakupu surowców, towarów i dóbr niematerialnych rachunek bieżący bilans płatniczy zapis importu i eksportu, płatności za usługi i dobra niematerialne itp.

rachunkowość kosztów bieżących : metoda księgowości, w której aktywa wyceniane są według kwoty, jaką trzeba by zapłacić za ich wymianę, a nie według pierwotnego kosztu. Skrót CCA. Nazywany również rachunkowością kosztów odtworzeniowych

rezerwy walutowe : zagraniczna waluta utrzymywana przez rząd w celu wspierania własnej waluty i spłacania długów wahania wartości światowych walut, które zachodzą w trakcie obrotu nimi

rejestr karny : taki sam jak rejestr policyjny

referencje kredytowe : szczegóły dotyczące osób, firm lub banków, które w przeszłości udzieliły kredytu danej osobie lub firmie, podawane jako referencje przy otwieraniu rachunku kredytowego u nowego dostawcy stopa procentowa rynkowa

ryzyko kredytowe : ryzyko, że pożyczkobiorca nie będzie w stanie spłacić pożyczki

racjonowanie kredytu : sytuacja, w której pożyczkodawcy nie są skłonni udzielić pożyczkobiorcom dodatkowych środków na obowiązujących warunkach

rada : oficjalna grupa wybrana do zarządzania czymś lub doradzania w jakiejś sprawie

Rada Kredytodawców Hipotecznych : organizacja reprezentująca firmy udzielające kredytów hipotecznych na rynku mieszkaniowym

rachunkowość kosztów : proces przygotowywania specjalnych rachunków kosztów produkcji i sprzedaży

rabat konwersyjny , premia konwersyjna : różnica między ceną akcji zamiennych i akcji zwykłych, na które mają zostać zamienione (UWAGA: jeśli akcje zamienne są tańsze, różnica stanowi premię konwersyjną; jeśli akcje są droższe, różnica stanowi dyskonto konwersyjne.)

rada konsumentów : grupa reprezentująca interesy konsumentów

rezerwy warunkowe : pieniądze odłożone na pokrycie nieprzewidzianych płatności

rachunek przeciwstawny : rachunek, który kompensuje inny rachunek, np. gdy dostawca firmy jest nie tylko wierzycielem w księgach tej firmy, ale także dłużnikiem, ponieważ kupił towary na kredyt

rejestrator spółki : osoba prowadząca rejestr akcji spółki

rezerwy spółki : to samo co przychody

rama kompetencji : zbiór obowiązków lub zadań wykonywanych w ramach pracy, ze standardami, które powinny być osiągnięte w ramach tych obowiązków

rozważyć : poważnie zastanowić się nad czymś rozważyć warunki umowy zbadać umowę i omówić, czy jej warunki są akceptowalne

rozważenie : 1. poważna myśl Rozważamy przeniesienie siedziby głównej do Szkocji. 2. coś cennego wymienianego w ramach umowy

rachunek klienta : rachunek w banku

rynek zamknięty : rynek, na którym dostawca współpracuje tylko z jednym agentem lub dystrybutorem i nie zaopatruje bezpośrednio innych Podpisali umowę o rynku zamkniętym z egipską firmą.

RWPG : dawniej sojusz gospodarczy krajów Europy Wschodniej, w tym Bułgarii, Czechosłowacji, Węgier, Polski, Rumunii i ZSRR, a także obejmujący Kubę, Wietnam i Mongolię. Pełna nazwa Rada Wzajemnej Pomocy Gospodarczej

ruchomości : dobra, majątek ruchomy, ale nierzeczywisty

rachunek czekowy : taki sam jak rachunek bieżący

redaktor miejski : redaktor ds. biznesu i finansów brytyjskiej gazety

roszczenie : 1. czynność polegająca na proszeniu o coś, do czego uważasz, że masz prawo 2. czynność polegająca na stwierdzeniu, że coś jest faktem 3. czynność polegająca na proszeniu firmy ubezpieczeniowej o pieniądze, gdy wydarzyło się coś, co ubezpieczyłeś , złożyć roszczenie oficjalnie poprosić firmę ubezpieczeniową o wypłatę

rezerwa na roszczenia : pieniądze odłożone przez firmę ubezpieczeniową w celu pokrycia kosztów roszczeń, które już powstały, ale nie zostały jeszcze rozliczone

rachunek aktywów centralnych : taki sam jak rachunek zarządzania aktywami

rząd centralny : główny rząd kraju w odróżnieniu od rządów municypalnych, lokalnych, prowincjonalnych lub stanowych

rachunek obciążeniowy : w USA to samo, co rachunek kredytowy

(UWAGA: Klient będzie dokonywał regularnych miesięcznych wpłat na rachunek, a przyznawany jest mu kredyt stanowiący wielokrotność tych wpłat).

rynek kasowy : rynek papierów wartościowych o charakterze pozłacanym, na którym zakupy są opłacane niemal natychmiast, w przeciwieństwie do rynku kontraktów terminowych

rezerwy gotówkowe : rezerwy firmy w postaci depozytów gotówkowych lub weksli przechowywanych na wypadek nagłej potrzeby

rabat gotówkowy : rabat udzielany przy płatności

rachunek przepływów pieniężnych : zapis przepływów pieniężnych firmy w określonym okresie czasu, zwykle roku

rachunek kasowy : rachunek, na którym rejestruje się otrzymywane i wydawane pieniądze

rynek zamknięty : rynek, na którym jeden dostawca ma monopol, a kupującynie ma wyboru co do produktu, który musi kupić

rezerwy kapitałowe : 1. pieniądze z zysków, które stanowią część kapitału spółki i mogą być wykorzystane do dystrybucji do akcjonariuszy tylko wtedy, gdy spółka jest likwidowana. Nazywane również rezerwami niepodlegającymi dystrybucji 2. kapitał zakładowy spółki, który pochodzi ze sprzedaży aktywów, a nie z ich zwykłego obrotu

rynek kapitałowy : rynek międzynarodowy, na którym można pozyskać pieniądze na inwestycję w przedsiębiorstwo

reguła kupna : cena ustalona na giełdzie papierów wartościowych pod koniec dnia handlowego, która obowiązuje do rozpoczęcia handlu następnego dnia

rok kalendarzowy : rok od 1 stycznia do 31 Grudzień

rachunek kapitałowy : 1. rachunek, który przedstawia wartość funduszy i aktywów zainwestowanych w przedsiębiorstwo przez właścicieli lub udziałowców 2. część bilansu płatniczego kraju odnosząca się do inwestycji, a nie do kupna i sprzedaży towarów 3. zestawienie wartości netto organizacji w danym momencie

rozbić : oznaczający podzielenie czegoś dużego na mniejsze sekcje Firma została rozbita, a oddzielne działy sprzedane.

rabaty maklerskie : w liczbie mnogiej procent prowizji wypłacanej brokerowi, który jest zwracany klientowi jako zachęta do dalszych transakcji

rezerwacja grupowa : czynność rezerwacji kilku miejsc lub pokoi w tym samym czasie .

robotnik fizyczny : pracownik fizyczny w fabryce

rada dyrektorów : 1. grupa dyrektorów wybierana przez akcjonariuszy w celu prowadzenia firmy . 2. US grupa osób wybieranych przez akcjonariuszy w celu opracowywania polityki firmy i wyznaczania prezesa oraz innych dyrektorów wykonawczych odpowiedzialnych a zarządzanie firmą

KOMENTARZ: Dyrektorzy są wybierani przez akcjonariuszy na WZA, chociaż zazwyczaj wybiera ich prezes lub dyrektor generalny. Zarząd składa się z prezesa (który może być niewykonawczy), prezesa lub dyrektora zarządzającego oraz szeregu dyrektorów specjalistów odpowiedzialnych za różne działania firmy (takich jak dyrektor produkcji lub dyrektor sprzedaży). Sekretarz firmy będzie uczestniczył w posiedzeniach zarządu, ale nie będzie dyrektorem. Oprócz dyrektorów wykonawczych, którzy są w rzeczywistości pracownikami firmy, może być kilku dyrektorów niewykonawczych, mianowanych albo ze względu na ich wiedzę specjalistyczną i kontakty, albo jako przedstawicieli ważnych akcjonariuszy, takich jak banki. Ci dyrektorzy niewykonawczy otrzymują wynagrodzenie. Zarząd amerykańskiej spółki może składać się z dużej liczby dyrektorów niewykonawczych i tylko jednego lub dwóch dyrektorów wykonawczych; zarząd brytyjski ma większą liczbę dyrektorów wykonawczych.

rozwijający się : rozwijający się lub stający się zamożnym rozwijająca się branża lub firma Technologia to rozwijający się sektor gospodarki.

rynek obligacji : rynek, na którym handluje się obligacjami rządowymi lub komunalnymi

rentowność obligacji : dochód generowany przez obligację, wyrażony jako procent ceny zakupu

rzeczywisty właściciel : osoba będąca właścicielem nieruchomości, z której korzysta ktoś inny

rynek ofert : rynek, na którym jest więcej ofert kupna niż sprzedaży. Przeciwieństwo oferowany rynek

rozliczenia dwustronne : system rocznych rozliczeń między niektórymi krajami, gdzie rozliczenia są dokonywane przez banki centralne

rachunek sprzedaży : dokument, który sprzedawca wręcza kupującemu, aby wykazać, że sprzedaż miała miejsce

rok bazowy : pierwszy rok indeksu, względem którego mierzone są zmiany zachodzące w latach późniejszych

rynek niedźwiedzia : rzeczownik okres, w którym ceny akcji spadają, ponieważ akcjonariusze sprzedają je, gdyż uważają, że rynek będzie dalej spadał.. Przeciwny rynkowi byka

rynek byka : okres, w którym ceny akcji rosną, ponieważ ludzie są optymistycznie nastawieni i kupują akcje. Przeciwieństwo rynku niedźwiedzia

rozmowa biznesowa : wizyta w celu porozmawiania z kimś o interesach>

rozłożenie motyla : czynność kupna dwóch opcji kupna i sprzedaży dwóch opcji kupna, z różnymi datami i cenami, wszystko w tym samym czasie

rynek kupującego : rynek, na którym produkty są sprzedawane tanio, ponieważ jest mało osób, które chcą je kupić. Przeciwieństwo rynku sprzedawcy

rezerwa na złe długi : pieniądze odkładane na rachunkach w celu pokrycia potencjalnych złych długów

rachunek bankowy : 1. weksel wystawiony przez jeden bank nakazujący innemu bankowi, zwykle w innym kraju, wypłacenie pieniędzy komuś 2. to samo co weksel bankowy 3. amerykański to samo co banknot

rachunek bankowy: polecenie jednego banku nakazujące innemu bankowi, zwykle w innym kraju, wypłacenie pieniędzy komuś. Nazywany również rachunkiem bankowym

referencje bankowe : 1. dane banku firmy, numer konta itp., podawane w celu umożliwienia klientowi sprawdzenia, czy firma stanowi ryzyko 2. pisemny raport wydany przez bank dotyczący zdolności kredytowej konkretnego klienta

referencja bankowa : taki sam jak referencja bankiera

rezerwy bankowe : w liczbie mnogiej gotówka i papiery wartościowe przechowywane przez bank w celu pokrycia depozytów

Runy: (niemieckie, runa; anglosaski bieg; islandzki bieg). Słowo to pochodzi od starego dolnoniemieckiego słowa raunen "ciąć" lub "rzeźbić", a ponieważ w starożytności runy były niezmiennie rzeźbione, a nie pisane, później zaczęło oznaczać same znaki. Jak powiedziano, stosunkowo niewielu potrafiło je rozszyfrować, a wyjaśnienie pozostawiono ciekawskim, ambitnym kobietom i nielicznym, którzy mieli dużo wolnego czasu, w tym być może kapłanom i stróżom prawa. W związku z tym uważamy, że zdolność do ich rozszyfrowania jest przedmiotem tajemniczej czci wśród ignorantów i przekonania, że zdolność do ich wyjaśnienia oznacza posiadanie magicznych mocy. Posiadacze tej zdolności w żaden sposób nie umniejszaliby jej, więc wiara w ich kunszt rozkwitałaby. Ponownie, jest jasne, że do nabycia tak skomplikowanego pisma potrzebna była pewna doza cierpliwości i naturalnych zdolności. Tradycja, że były one związane z czarami, ledwo wygasła w niektórych częściach Islandii. W późniejszych czasach słowo runy zaczęto stosować do wszystkich systemy alfabetyczne stosowane przez ludy teutońskie przed wprowadzeniem chrześcijaństwa. Ich pochodzenie jest niejasne, niektórzy autorytety zaprzeczają, że są teutońskie i twierdzą, że są jedynie transformacją lub adaptacją znaków greckich, a inni, że mają fenickie lub nawet klinowe pochodzenie. To, że nie są pochodzenia teutońskiego, jest wysoce prawdopodobne, jak można wnioskować z ich silnego podobieństwa do innych pism i z okoliczności, że jest wysoce nieprawdopodobne, aby mogły zostać oddzielnie rozwinięte przez rasę teutońską w stanie względnego barbarzyństwa, w którym znajdowały się, gdy po raz pierwszy weszły do powszechnego użytku. Zostały podzielone na trzy systemy - angielski, niemiecki i skandynawski, ale różnica między nimi jest jedynie lokalna. Nie były stosowane we wczesnych czasach do celów literackich, ale tylko do inskrypcji, które zwykle znajdują się na kamiennych pomnikach, broni, narzędziach oraz osobistych ozdobach i meblach. W Anglii inskrypcje runiczne znajdują się tylko na północy, gdzie wpływy skandynawskie były najsilniejsze. Pierwsze symbole alfabetu runicznego mają moc liter f, u, t, h, a, r, k, dlatego kolejność liter runicznych nazywa się nie alfabetem, ale futharkiem. System jest symboliczny. Tak więc jego pierwsza ilość lub litera przedstawia głowę i rogi wołu i nazywa się feoh od tego zwierzęcia, druga nazywa się ur od słowa "byk", trzecia thoru, drzewo, pozostałe po os, drzwi; rad, siodło, caen, pochodnia, wszystko z powodu pewnego wyimaginowanego podobieństwa do obiektów lub, mówiąc ściślej, ponieważ prawdopodobnie zostały wyprowadzone lub rozwinęły się z czysto obrazowego systemu, w którym obrazy zwierząt lub obiektów wymienionych powyżej oznaczały litery alfabetu. Ponieważ zostały one wycięte, można dopuścić pewne powiązanie między anglosaskim secgan, powiedzmy, a łacińskim secare, wyciąć, szczególnie gdy znajdujemy tajne podpisy wykonane ze starych dokumentów przez proste wycięcie odprysku z kory rękopisu. Na przykład w pisowni stare znaczenie słowa "zaklęcie" było cienkim wiórem lub wiórem. Tacyt wspomina, że w teutońskim wróżbiarstwie pręt wycięty z owocującego drzewa był cięty na paski, a paski, mające na sobie znaki, były rzucane bezładnie na białą szatę, aby być wziętym z modlitwą do bogów i interpretowanym w miarę ich brania. Specjalne użycie lekkich nacięć do takich fatalnych krzyżowych odczytów lub "wergiliuszowych losów" mogło nadać zaklęciom ich szczególne skojarzenie ze słowami maga.

Rosen, Paul: Suwerenny Wielki Inspektor Generalny 33 stopnia francuskiego rytu masonerii, który w 1888 r. uznał, że masoneria jest diaboliczna w swej koncepcji i aby udowodnić swoje ograniczenia, opublikował dzieło zatytułowane Satan et Cie. Satanizm przypisany masonerii przez Rosena to anarchia społeczna i zniszczenie religii katolickiej.

Różokrzyżowcy: Idea Bractwa Różokrzyżowców wzbudziła prawdopodobnie większe zainteresowanie w umyśle ludu niż jakiekolwiek inne tajne stowarzyszenie o pokrewnej naturze: ale większość powszechnie uznawanej legendy o bractwie jest niezwykle wątpliwa. Sama nazwa Różokrzyżowców wydaje się wywierać urok na ludziach o wyobraźniowej naturze przez prawie dwieście pięćdziesiąt lat, a wiele romantycznych fikcji skupiło się wokół bractwa: na przykład romans Lorda Lyttona o Zanoni; powieść Shelleya St. Iroyne the Rosicrucian, Auyiol Harrisona Ainswortha i podobne dzieła. Nazwa Różokrzyżowcy jest wykorzystywana przez mistyków w pewnym stopniu jako odpowiednik maga, ale w bardziej szczegółowym zastosowaniu była tytułem członka stowarzyszenia domniemań, które powstało pod koniec XVI wieku. Istnieje kilka teorii dotyczących pochodzenia nazwy. Najbardziej powszechnie akceptowana wydaje się być ta, że pochodzi od nazwiska domniemanego założyciela, Christiana Rosenkreuze; ale ponieważ jego historia okazała się całkowicie bajeczna, teoria ta musi upaść. Mosheim, historyk, wyraził opinię, że nazwa została utworzona z łacińskich słów ros, dew, - crux krzyż; zakładając, że alchemiczna rosa filozofów była najsilniejszym rozpuszczalnikiem złota, podczas gdy krzyż był równoważny światłu. Bardziej prawdopodobne jest, że nazwa Rosicrucian pochodzi od rosa róża i crux krzyż, i odkrywamy, że ogólnym symbolem domniemanego zakonu była róża ukrzyżowana w środku krzyża. W starej książce Rosicrucian z ubiegłego wieku znajdujemy ponadto symbol czerwonego krzyża - serca oznaczonego w środku otwartej róży, co pan A. E. Waite uważa za rozwinięcie monogramu Marcina Lutra, który był krzyżem - sercem ukoronowanym wyrastającym ze środka otwartej róży. Do pewnego stopnia można przypuszczać, że różokrzyżowcy reprezentują ezoteryczno-intelektualne ramię Reformacji, tak jak templariusze reprezentują ramię Kościoła katolickiego, a masoneria oświecenia. Jednak ideał różokrzyżowców powrócił do świata katolickiego, znajdując najbardziej urodzajny punkt oparcia w katolickiej Francji. Historia domniemanego bractwa. - Praktycznie nic pewnego nie było wiadomo na temat Bractwa Różokrzyżowców przed publikacją dzieła pana Waite′a The Real History of the Rosicrucians w 1887 roku. Przedtem napisano wiele na temat bractwa, a na krótko przed tym, jak pan Waite wydał swoją dobrze znaną książkę, ukazała się inna pod tytułem The Rosicrucians, their Rites and Mysteries autorstwa zmarłego pana Hargrave′a Jenningsa. Ta książka była jedynie miszmaszem najdzikszych absurdów, uczynionych śmiesznymi przez śmieszną postawę autora, który udawał, że jest opiekunem otchłannych okultystycznych sekretów. Był typowy dla większości pism dotyczących bractwa Różokrzyżowców, a jak dowcipnie zauważył Westminster Review w swojej notatce o tomie, dotyczy on praktycznie wszystkiego pod słońcem, z wyjątkiem Różokrzyżowców. Praca pana Waite′a, będąca wynikiem żmudnych osobistych badań, zebrała wszystko, co można wiedzieć o Różokrzyżowcach, a jego fakty zaczerpnięto z rękopisów, w niektórych przypadkach odkrytych przez niego samego, oraz zręcznych analogii. Ponieważ jest to jedyny autorytet w tej dziedzinie, o którym warto mówić, spróbujemy nakreślić jego wnioski. Odkrywamy zatem, że nazwa "Różokrzyżowcy" była nieznana przed rokiem 1598. Historia ruchu ma swoje początki w Niemczech, gdzie w mieście Cassel w roku 1614 profesorowie magii i mistycyzmu, teozofowie i alchemicy zostali zaskoczeni publikacją broszury noszącej tytuł Fama Bractwa Zasłużonego Zakonu Różokrzyża skierowanej do uczonych w ogólności i gubernatorów Europy. Miała być to wiadomość od pewnych anonimowych adeptów, którzy byli głęboko zaniepokojeni stanem ludzkości i którzy bardzo pragnęli jej odnowy moralnej i doskonałości. Proponowała, aby wszyscy ludzie nauki na całym świecie połączyli siły w celu ustanowienia syntezy nauki, dzięki której odkryto by doskonałą metodę wszystkich sztuk kaflowych. Kłótnie i kłótnie literatów tamtego okresu miały zostać zapomniane, a przestarzałe autorytety starszego świata miały zostać zdyskredytowane. Wskazano, że w religii nastąpiła reformacja, że kościół został oczyszczony i że podobna nowa kariera jest otwarta dla nauki. Wszystko to miało zostać dokonane przy pomocy oświeconych dzieci światła Bractwa, które zostały zainicjowane w tajemnice Wielkiego Orientu i poprowadzą wiek do doskonałości. Bractwo uprzejmie dostarczyło sprawozdanie ze swojej historii. Głową i frontem ruchu był jeden C.R.C. rasy teutońskiej, magiczny hierofant najwyższej rangi, który w piątym roku życia został umieszczony w klasztorze, gdzie uczył się nauk humanistycznych. W wieku piętnastu lat towarzyszył jednemu, bratu P. A. L. w jego podróżach do Ziemi Świętej; ale brat zmarł na Cyprze ku wielkiemu żalowi C.R.C., który jednak postanowił sam podjąć trudną podróż. Przybywszy do Damaszku, uzyskał tam wiedzę o tajnym kręgu teozofów, którzy mieszkali w nieznanym mieście Arabii zwanym Damcar, którzy byli ekspertami we wszystkich sztukach magicznych. Odwracając się od poszukiwań Grobu Pańskiego, chłopak postanowił wyśledzić tych iluminatów i odszukał pewnych Arabów, którzy zabrali go do miasta Damear. Tam przybył w wieku szesnastu lat i został uprzejmie powitany przez magów, którzy dali mu do zrozumienia, że od dawna go oczekiwali i opowiedzieli mu kilka fragmentów z jego poprzedniego życia. Przystąpili do wtajemniczenia go w tajemnice tajemnej nauki i szybko zapoznali się z językiem arabskim, z którego to języka przetłumaczył boską księgę M na łacinę. Po trzech latach mistycznej nauki opuścił tajemnicze miasto i udał się do Egiptu, skąd popłynął do Fezu, tak jak polecili mu to mędrcy z Damcar. Tam spotkał innych mistrzów, którzy nauczyli go, jak przywoływać duchy żywiołów. Po kolejnych dwóch latach pobytu w Fezie okres wtajemniczenia dobiegł końca i udał się do Hiszpanii, aby naradzić się z mądrością tego kraju i przekonać jego profesorów o błędach ich dróg. Niestety, hiszpańska społeczność akademicka odwróciła się od niego z głośnym śmiechem i zasugerowała mu, że zasady i praktykę czarnej sztuki zdobyła od znacznie wyższego autorytetu, a mianowicie samego Szatana, który odsłonił im sekrety nekromancji w murach uniwersytetu w Salamance. Z szlachetnym oburzeniem strząsnął kurz Hiszpanii ze swoich stóp i zwrócił twarz ku innym krajom, aby niestety znaleźć takie samo traktowanie w ich granicach. W końcu udał się do swojej ojczyzny, Niemiec, gdzie studiował wielkie prawdy, których nauczył się w samotności i odosobnieniu, i sprowadził swoją uniwersalną filozofię do pisma. Pięć lat życia pustelnika jednak tylko umocniło go w jego poglądach i nie mógł nie czuć, że ten, kto osiągnął transmutację metali i wyprodukował eliksir życia, został stworzony do szlachetniejszego celu niż rozmyślanie w samotności. Powoli i ostrożnie zaczął gromadzić wokół siebie asystentów, którzy stali się zalążkiem bractwa różokrzyżowców. Gdy zgromadził cztery z tych osób w bractwie, wymyślili wśród nich magiczny język, pismo szyfrowe o równie magicznej mocy i duży słownik pełen tajemnej mądrości. Wznieśli Dom Ducha Świętego, uzdrawiali chorych i inicjowali kolejnych członków, a następnie udali się jako misjonarze do różnych krajów Europy, aby szerzyć swoją mądrość. Z biegiem czasu ich założyciel, C.R.C., odetchnął i przez sto dwadzieścia lat tajemnica jego miejsca pochówku była ukrywana. Pierwotni członkowie również umierali jeden po drugim i dopiero gdy powstało trzecie pokolenie adeptów, grób ich znakomitego założyciela został odkopany podczas odbudowy jednego z ich tajnych mieszkań. Krypta, w której znaleziono ten grób, była oświetlona słońcem magów i pokryta magicznymi znakami. Ciało znakomitego założyciela zostało odkryte w idealnym stanie, a obok niego odkryto szereg cudów, co przekonało obecnych członków bractwa, że ich obowiązkiem jest upublicznienie ich - światu. To odkrycie natychmiast zainspirowało bractwo do upublicznienia swojego istnienia w okólniku, o którym wspomniano powyżej, i zaprosili wszystkie godne osoby do ubiegania się u nich o inicjację. Odmówili jednak podania swoich nazwisk i adresów i chcieli, aby ci, którzy chcieliby inicjacji, mogli wyrazić swój zamiar poprzez publikację drukowanych listów, które z pewnością zauważą. Na zakończenie zapewnili opinię publiczną o okolicznościach, w których byli wyznawcami zreformowanego Kościoła Chrystusowego i w najbardziej uroczysty sposób potępili wszystkich pseudo-okultystów i alchemików. Rozumiana jako symboliczna legenda, a nie dosłowny fakt, Fama jest poruszającą opowieścią o wzroście racjonalistycznej magii w późnośredniowiecznej Europie. Ta Fama wywołała ogromne poruszenie wśród okultystów Europy, a wiele broszur zostało opublikowanych krytykujących i broniących stowarzyszenia i jego manifestu, w których wskazano na szereg rozbieżności. Na początek, nie istniało takie miasto jak Damcar w granicach Arabii: Gdzie, zapytano, znajdował się Dom Ducha Świętego, który według Różokrzyżowców widziało 100 000 osób, a który był jeszcze ukryty przed światem? C.R.C., założyciel, jako piętnastoletni chłopiec musiał osiągnąć wielkie umiejętności okultystyczne, aby zadziwić magów z Damcar. Ale pomimo tych sprzeciwów publikacja Różokrzyżowców zyskała znaczną sławę. Po upływie roku ukazało się Wyznanie Bractwa Różokrzyżowców, skierowane do uczonych w Europie. Oferowało ono inicjację stopniowo wybranym kandydatom i odkryło swój ultraprotestancki charakter przez to, co stary szkocki teolog zwykł nazywać "przytykiem do papieża", którego publicznie przeklinał, wyrażając pobożną nadzieję, że jego "głupie ryczenie" zostanie w końcu powstrzymane przez rozszarpanie go na strzępy gwoździami. W następnym roku, 1616, opublikowano Chemiczne zaślubiny Christiana Rosencruetza, rzekomo będące incydentami z życia tajemniczego założyciela Bractwa Różokrzyża. Ale chemiczne zaślubiny sprawiają, że Christian Rosencreutz jest już starym człowiekiem, gdy osiągnął inicjację, a to ledwie zgadza się z oryginalną relacją o jego życiu podaną w Fama. W tym czasie wiele osób złożyło wniosek o inicjację, ale nie otrzymało odpowiedzi na swój wniosek. Ponieważ wielu z nich uważało się za alchemicznych i magicznych adeptów, wśród bractwa powstało wielkie rozdrażnienie i powszechnie uważano, że cała sprawa była oszustwem. Do 1620 roku Różokrzyżowcy i ich publikacja popadli w absolutne zapomnienie. Przedstawiono liczne teorie dotyczące prawdopodobnego autorstwa tych manifestów i ogólnie uważano, że teolog Andreae stworzył je jako rodzaj pracochłonnego żartu; ale pogląd ten jest otwarty na tak wiele sprzeciwów, że można go odrzucić w całości. Ich autorstwo przypisuje się również Taulerusowi Joachimowi Jange i Egidiusowi Guttmannowi; ale osoba, w której wyobraźni powstało Bractwo Różokrzyża, prawdopodobnie na zawsze pozostanie nieznana. Jest jednak mało prawdopodobne, aby manifest miał charakter mistyfikacji, ponieważ na swojej powierzchni nosi ślady intensywnej powagi i pragnienia reformy filozoficznej i duchowej; i nie jest mało prawdopodobne, że zrodził się od jakiegoś mistyka ze szkoły luterańskiej, który pragnął współpracy osób o podobnych poglądach. Pan Waite uważa, że istnieją uczciwe domniemane dowody wskazujące na istnienie jakiejś korporacji, takiej jak Bractwo Różokrzyżowców: ale ponieważ stwierdza, że dokumenty, które są podstawą tej wiary, dostarczają również dowodów na to, że stowarzyszenie nie powstało w sposób, w jaki rzekomo się wydawało, i było pozbawione uprawnień, do których rościło sobie prawo, hipoteza ta wydaje się w najwyższym stopniu mało prawdopodobna. Taki dokument prawdopodobnie pochodziłby od jednej osoby i prawie niemożliwe jest pojąć, że grupa ludzi wyznających takie cele i obiekty, jak twierdzi manifest, mogłaby być przyczyną takiego miszmaszu absurdów, jak historia C.R.C. Wielu pisarzy przypisywało bractwu ogromną starożytność; ale ponieważ wydawca manifestu umieszcza jego początki tak późno, jak w piętnastym wieku, nie ma potrzeby brania tych teorii pod uwagę. Na ile można wywnioskować z ich publikacji, różokrzyżowcy, lub osoba, w której wyobraźni istnieli, wierzyli w doktryny Paracelsusa. Wierzyli w alchemię, astrologię i tajemne siły w naturze, a ich wiara w nie jest identyczna z doktrynami wielkiego mistrza współczesnej magii. Byli zatem zasadniczo nowocześni w swoich teozoficznych wierzeniach, tak jak byli nowocześni w swoich ideach religijnych. Pan Waite uważa za możliwe, że w Norymberdze w roku 1598 mistyk i alchemik o nazwisku Simon Studion założył Towarzystwo Różokrzyżowców, prawdopodobnie we współpracy z Egidiusem Guttmannem, pod nazwą Alilitia Crucifera Evangelica, które odbywało okresowe spotkania w tym mieście. Jego obrady zostały opisane w nieopublikowanym dziele Studiona, a pod względem opinii i obiektów było ono identyczne z rzekomym Towarzystwem Różokrzyżowców. "Oczywiście", mówi, "Towarzystwo Różokrzyżowców z 1614 r. było transfiguracją lub rozwinięciem sekty założonej przez Simona Studiona". Nie ma jednak dobrych dowodów na poparcie tego stwierdzenia. Po upływie prawie wieku Różokrzyżowcy pojawili się ponownie w Niemczech. W 1710 r. pewien Sincerus Racatus lub Sigmund Richter opublikował A Perfect and True Preparation of the Philosophical Stone zgodnie z tajnymi metodami Bractwa Złotego i Różanego Krzyża, a do tego traktatu załączono zasady Towarzystwa Różokrzyżowców dotyczące inicjacji nowych członków. Pan Waite uważa, że zasady te są równoważne dowodowi istnienia stowarzyszenia w tamtym okresie i pomagają ustalić ważny fakt, że nadal odbywało ono swoje spotkania w Norymberdze, gdzie zostało pierwotnie założone przez Studiona. W 1785 roku w Altonie ukazała się publikacja The Secret Symbols of the Rosicrucians of the Sixteenth and Seventeenth Centuries, która według pana Waite′a wykazała, że tajemnicze bractwo wciąż istniało; był to jednak ich ostatni manifest. Te rzeczy z pewnością mają charakter dowodu, ale są tak skąpe, że jakakolwiek rozsądna i wykonalna hipoteza, że takie stowarzyszenie kiedykolwiek istniało, ledwie może być na nich oparta. Z tego, co wiemy, przeciwnie, mogą to być publikacje entuzjastycznych i lekko niezrównoważonych pseudo-mistyków, a z ich istnienia nie można wywnioskować niczego konkretnego. W 1618 roku Henrichus Neuhuseus opublikował łacińską broszurę, w której stwierdził, że adepci różokrzyżowców wyemigrowali do Indii, a współcześni teozofowie twierdzą, że istnieją teraz w stołecznych krainach Tybetu. To właśnie tego rodzaju rzeczy całkowicie dyskredytują okultyzm w oczach opinii publicznej. Bez najmniejszego cienia dowodu jakiegokolwiek rodzaju, takie oświadczenia są szeroko rozpowszechniane; i nawet twierdzi się, że Różokrzyżowcy rozwinęli się w Bractwo Tybetańskie i zamienili protestanckie chrześcijaństwo na ezoteryczny buddyzm. Pan Waite żartobliwie stwierdza, że nie był w stanie prześledzić wschodniego postępu Bractwa dalej niż na Wyspę Mauritius, gdzie w ciekawym rękopisie opisano, że pewien Comte De Chazal wprowadził doktora Sigismunda Bacstrorna w tajemnice Zakonu Różokrzyża w 1794 r.; ale nie wiemy nic o Comte de Chazal ani jego charakterze, i jest całkiem możliwe, że doktor Bacstrom mógł być jedną z tych oszukanych osób, które we wszystkich czasach i krajach były chętne do kupowania problematycznych zaszczytów. Z Fama i Confessio wyłuskujemy pewne określone idee okultystycznych koncepcji Różokrzyżowców. W tych dokumentach znajdujemy doktrynę Mikrokosmosu (wyraźnie wpływ kabalistyczny), która uważa, że człowiek zawiera potencjały całego wszechświata. Jest to wyraźnie paracelsowskie przekonanie. Znajdujemy również przekonanie o doktrynie Duchów Żywiołów, którą wiele osób błędnie uważa za pochodzącą od różokrzyżowców; ale która prawdopodobnie została ponownie wprowadzona przez Paracelsusa. Znajdujemy również, że manifesty zawierają doktrynę Signatura Rerum, która również ma pochodzenie paracelsowskie. Jest to magiczne pismo, o którym mowa w Fama; i mistyczne znaki tej księgi natury, która według Confessio stoi otwarta dla wszystkich oczu, ale może być przeczytana lub zrozumiana tylko przez bardzo niewielu. Te znaki są pieczęcią Boga odciśniętą na cudownym dziele stworzenia, na niebie i ziemi, i na - wszystkich zwierzętach. Wydaje się również, że Bractwo znało jakąś formę praktycznej magii. Byli też, jak sami mówili, alchemikami, gdyż potrafili transmutować metale i wytwarzać eliksir życia. W Anglii ideę różokrzyżowców przejął Fludd, który napisał żarliwą obronę Bractwa; Vaughan, który przetłumaczył Famę i Confessio; i John Heydon, który dostarczył osobliwie osobliwego i interesującego opisu różokrzyżowców w The Wise Man′s Crown; i dalsze traktaty dotyczące ich umiejętności alchemicznych i zdolności medycznych w El Hauayevna, or The English Physitian′s Tutor, and A New Method of Rosie Crucian Physich, Londyn 1658. We Francji różokrzyżowcy podążali podobnym kursem. Bulile i inni stwierdzili, że istniało wiele powiązań między różokrzyżowcami a masonami. Pseudo-różokrzyżowe stowarzyszenie istniało w Anglii przed rokiem 1836 i zostało przekształcone około połowy ubiegłego wieku pod nazwą "Rosicrucian Society of England". Aby do niego dołączyć, trzeba być masonem. Oficerowie stowarzyszenia składają się z trzech magów, generała pierwszego i drugiego stopnia, zastępcy generała, skarbnika, sekretarza i siedmiu starożytnych. Oficerowie pomocniczy to precentor, organista, pochodniarz, herold itd. Stowarzyszenie składa się z dziewięciu stopni lub klas. Wydawało mały kwartalnik od 1868 do 1879 r., który we wczesnym numerze stwierdzał, że stowarzyszenie zostało "skonstruowane tak, aby sprostać wymaganiom tych godnych masonów, którzy chcieli studiować naukę i starożytności rzemiosła i prześledzić je przez jego kolejne etapy rozwoju aż do czasów obecnych; również w celu wydobycia informacji ze wszystkich zachowanych zapisów tych tajemniczych stowarzyszeń, które istniały w mrocznych wiekach świata, gdy siła oznaczała prawo". Cele te zostały jednak spełnione w bardzo pobieżny sposób, jeśli czasopismo stowarzyszenia jest jakimkolwiek kryterium jego pracy. Ponieważ ta publikacja jest wypełniona okultystycznymi historiami w odcinkach, sprawozdaniami ze spotkań masońskich i wierszami. Pan Waite stwierdza, że najbardziej godną uwagi okolicznością związaną z tym stowarzyszeniem jest całkowita ignorancja, jaka, jak się wydaje, panowała wśród jego członków, ogólnie rzecz biorąc, w odniesieniu do wszystkiego, co dotyczyło różokrzyżowców. Głównymi inicjatorami stowarzyszenia byli Robert Wentworth Little, Frederick Hockley, Kenneth Mackenzie i Hargrave Jennings, a w roku 1872 zdawali się oni zdawać sobie sprawę, że ich stowarzyszenie nie zrealizowało swojego pierwotnego zamiaru. W tym czasie założono Yorkshire College i East of Scotland College w Edynburgu - nie wiadomo, z jakimi rezultatami. "To nieszkodliwe stowarzyszenie", mówi pan Waite, "zasługuje na łagodną sympatię ze strony studenta okultyzmu. Jego charakter, kontynuuje, "nie mógł oszukać najbardziej łatwowiernych z jego postulantów. Niektórzy z jego członków owinęli się w ciemność i tajemnicę, ogłosili się różokrzyżowcami z zamiarem oszukiwania. Osoby te znalazły niewielu - bardzo niewielu - wyznawców i wielbicieli. Inni twierdzą, że stowarzyszenie jest płaszczem dla czegoś innego - ostatniego zasobu osaczonej łatwowierności i ujawnionego oszustwa. Niemniej jednak musimy stwierdzić, że wśród fakirów i oszustów niektórzy z tych dżentelmenów, szczególnie Hockley, mieli przebłyski większej wiedzy. Podobne stowarzyszenia istnieją w innych częściach Europy, a także w Ameryce: np. Societas Rosicruciara z Bostonu" i współczesna nowojorska organizacja założona przez Antona Lomaya w 1897 r., który był również mocno związany z ezoterycznymi elementami "Małego Świata" (patrz) Ale na końcowych stronach książki pana Waite′a znajdujemy następujący fragment: "Na wiarę zwolennika Honnesa mogę obiecać, że nic nie zostanie powstrzymane przed tymi prawdziwymi Synami Doktryny, szczerymi poszukiwaczami światła, którzy są upoważnieni do głoszenia najwyższych Arkanów świata psychicznego z czystym sercem i szczerym celem. Prawdziwi Różokrzyżowcy i prawdziwi adepci alchemii, jeśli tacy istnieją w dzisiejszych czasach, nie będą oburzeni nową procedurą, gdy okoliczności zostaną radykalnie zmienione. - Pan Waite apeluje do tych studentów okultyzmu, którzy są ludźmi metodycznymi, a także wyobraźni, aby pomogli mu uprzątnąć kurz i śmieci, które nagromadziły się przez wieki zapomnienia w cichych sanktuariach nauk transcendentalnych, aby tradycyjne sekrety natury mogły zabłysnąć w ciemności wątpliwości i niepewności, aby oświetlić proste i wąskie aleje, które komunikują się między widzialnym i niewidzialnym.

Rosja: Carowie od dawna interesowali się ezoteryką i pomimo długiego związku z Kościołem Wschodnim, zachowali elementy pan-słowiańskiego pogaństwa charakterystycznego dla Wielkiego Księstwa Litewskiego (gdzie przetrwał do stosunkowo późnych czasów średniowiecza), wraz z resztkowymi elementami z przykrytej lodem północy, skąd pochodzi Russ, noszącymi pozory praktyk lapońskich. Wiele świętych i świeckich artefaktów carów uważano za mające magiczne znaczenie, być może najbardziej znaczącym były Kryształy Ruryka, o których mówiono, że przybyły z najdalszej północy wraz z Rurykiem, założycielem dynastii carskiej. Wiele napisano o stopniu, w jakim zmarły car był tak bardzo pochłonięty mistycznym Rasputinem, co stanowi ostateczne upokorzenie długiej linii władców, którzy utrzymywali dworskich czarodziejów różnego rodzaju, aby utrzymać swoje rządy. Spirytualizm został po raz pierwszy wprowadzony do Rosji przez osoby, które zainteresowały się tym tematem podczas pobytu za granicą, będąc świadkami manifestacji zjawisk psychicznych i zapoznając się z dziełami Allana Kardeca, francuskiego propagatora spirytualizmu. Od samego początku nowa doktryna znajdowała swoich zwolenników głównie wśród przedstawicieli wolnych zawodów i arystokracji, włączając w to panującego wówczas monarchę, Aleksandra H., z wieloma członkami jego rodziny i otoczenia jako oddanymi wyznawcami. Dzięki ogromnemu wpływowi takich konwertytów postęp spirytualizmu w Rosji przebiegał sprawniej, niż byłoby to możliwe w kraju, w którym prawa Kościoła i Państwa są niczym innym, jak despotyczne i skłonne do postrzegania wszystkiego, co nowe w sprawach religijnych, intelektualnych lub po prostu w ogólnym interesie, jako mającego charakter rewolucyjny. Mimo to, wiele spirytualistycznej propagandy, manifestacji i publikacji było ściganych pod różnymi fortelami i podstępami, takimi jak obieg gazety zatytułowanej "Rebus", rzekomo poświęconej niewinnym rebusom i szaradom, a jedynie przypadkowo wspominającej o spirytualizmie jako prawdziwym celu jego istnienia. Głównym spośród wybitnych wyznawców tego tematu był książę Wittgenstein, adiutant i zaufany przyjaciel Aleksandra, który nie tylko otwarcie wyznawał swoje przekonania, ale także zorganizował różne media, aby dawały seanse przed cesarzem, jednym z nich był dobrze znany D. D. Home. Car był tak pod wrażeniem, że, jak się mówi, od tego czasu konsultował się z mediami i ich prorocze moce co do zasadności lub braku jakiejkolwiek planowanej zmiany lub kroku w jego życiu niewątpliwie przyczyniły się do takiej zależności od mediów lub doprowadziły do niej ze względu na niepewne warunki, w jakich, jak się wydaje, żyją osoby zasiadające na tronie rosyjskim. "Inny Rosjanin o wysokiej pozycji społecznej i oficjalnej, M. Aksakof, interesował się tą sprawą na wiele i różnorodnych sposobów, organizując seanse, na które zapraszał naukowców z uniwersytetu, redagując pismo Psychische Studien, koniecznie publikowane za granicą; tłumacząc prace Swedenborga na rosyjski, obok różnych francuskich, amerykańskich i angielskich prac na ten sam temat i stając się w ten sposób liderem ruchu. Później, ze swoimi przyjaciółmi, M. M. Boutlerofem i Wagnerem, profesorami chemii i zoologii na uniwersytecie w Petersburgu, specjalnie rozpoczął serię seansów w celu zbadania zjawisk w sposób eksperymentalny i utworzono komitet naukowy pod przewodnictwem profesora Mendleyefa, który później wydał niekorzystny raport w tej sprawie, oskarżając media o oszustwo, a ich zwolenników o łatwą łatwowierność i zwykłą wojnę między badaczami naukowymi a entuzjastami duchowymi". Komisja M. Aksafa została negatywnie oceniona przez M. Mendelejefa, ale ten pierwszy zaprotestował przeciwko raportowi. Na drugim krańcu drabiny społecznej, wśród chłopstwa i klas niewykształconych, panuje najgorsza przesądność: nieuleczalna wiara w siły nadprzyrodzone; w rosyjskich gazetach często donosi się o przypadkach cudów, obsesji i różnych cudownych zdarzeniach, przypisywanych, w zależności od charakteru, wpływom demonicznym lub anielskim, lub o rejonach, których mieszkańcy wciąż wierzą w lokalne bóstwa i czary.

Robert Diabeł: był synem księcia i księżnej Normandii. Był obdarzony cudowną siłą fizyczną, której używał tylko do zaspokajania swoich złych namiętności. Wyjaśniając mu przyczynę jego niegodziwych impulsów, jego matka powiedziała mu, że narodził się w odpowiedzi na modlitwy skierowane do diabła. Teraz szukał religijnej porady i został skierowany przez papieża do pustelnika, który nakazał mu zachować całkowite milczenie, zabierać jedzenie psom, udawać szaleństwo i prowokować obelgi ze strony zwykłych ludzi, nie próbując odwzajemniać się. Został nadwornym błaznem cesarza rzymskiego i trzykrotnie wybawił miasto od najazdów Saracenów, za każdym razem będąc zachęcanym do walki przez niebiańskie przesłanie. Głupia córka cesarza otrzymała mowę, aby utożsamić zbawcę miasta z nadwornym błaznem, ale odmówił należnej mu zapłaty, a także jej ręki i wrócił do pustelnika, swojego byłego spowiednika. Francuski romans Roberta Diabła jest jedną z najstarszych form tej legendy.

Rocail: Mówi się, że był młodszym bratem Seta, syna Adama. Okoliczności towarzyszące jego historii są malownicze i wyjątkowe. Pewien Dive, lub. olbrzym z Góry Kaukaz, znalazłszy się w tarapatach, zwrócił się o pomoc do rasy ludzkiej. Rocail zaoferował swoje usługi olbrzymowi, a okazały się one tak akceptowalne, że Dive uczynił jego dobroczyńcę wielkim wezyrem. Przez długi czas rządził królestwem olbrzyma z całkowitym sukcesem i osiągnął pozycję godności i honoru. Jednak gdy poczuł, że się starzeje, zapragnął pozostawić po sobie. trwalszy pomnik niż szacunek publiczny, więc zbudował wspaniały pałac i grobowiec. Pałac zaludnił posągami, które mocą magii sprawił, że chodziły, mówiły i działały na wszystkie sposoby, jakby były żywymi ludźmi, jak zresztą wszyscy, którzy je widzieli, oceniali je.

Rochester Rappings: Wybuch stuknięć, który miał miejsce w Hydesville, niedaleko Rochester, N.Y., w 1848 roku i który jest powszechnie znany jako Rochester Rappings, ma szczególne znaczenie, nie ze względu na jego wewnętrzną wyższość nad jakimkolwiek innym poltergeistycznym zaburzeniem, ale dlatego, że inauguruje ruch nowoczesnego spirytualizmu. Hydesville to mała wioska w Arcadii, w hrabstwie Wayne, N.Y., i tam, w 1848 roku, mieszkał pewien John D. Fox z żoną i dwiema małymi córkami, Margarettą, w wieku piętnastu lat, i Kate, w wieku dwunastu lat. Ich dom był małą drewnianą konstrukcją, którą wcześniej zajmował pewien Michael Weekman, który później przyznał, że często niepokoiły go pukania; i inne dziwne dźwięki w domu w Hydesville. Pod koniec marca 1848 roku rodzina Foxów była bardzo zaniepokojona tajemniczymi pukaniami i wieczorem 31 położyli się wcześnie spać, mając nadzieję na spokojny sen. Jednak pukania wybuchły jeszcze bardziej energicznie niż poprzednio, a pani Fox, bardzo zaniepokojona i podekscytowana, gdy pukania ujawniły oznaki inteligencji, postanowiła wezwać sąsiadów, aby byli świadkami zjawiska. Sąsiedzi usłyszeli pukania tak wyraźnie, jak sami Foxowie. Gdy dźwięki wskazywały, że były kierowane przez jakiś rodzaj inteligencji, nie było trudno nawiązać kontakt z niewidzialnym. "Uczestnicy" tego nieformalnego "seansu" zadawali pytania i jeśli odpowiedź była twierdząca, pukanie było słyszalne, jeśli przecząca, cisza pozostawała nieprzerwana. W ten sposób pukacz wskazywał, że był duchem, duchem handlarza, który został zamordowany dla pieniędzy przez byłego mieszkańca domu. Prawidłowo odpowiedziało również na inne pytania, dotyczące wieku obecnych i innych szczegółów dotyczących osób mieszkających w okolicy. W ciągu kilku dni bezpośrednio po tym setki ludzi przybyło do Hydesville, aby być świadkami cudu. Żonaty syn Foxa, David, który mieszkał około dwóch mil od domu ojca, pozostawił oświadczenie, że rodzina Foxów, postępując zgodnie ze wskazówkami z pukania, które wskazywały, że handlarz został pochowany w piwnicy, zaczęła kopać tam na początku kwietnia, ale została zatrzymana przez wodę. Później jednak w piwnicy znaleziono włosy, kości i zęby. Krążyły niejasne pogłoski, że handlarz odwiedził wioskę pewnej zimy, został zauważony w kuchni domu, który później zamieszkiwali Foxowie, i tajemniczo zniknął, nie spełniając obietnicy danej mieszkańcom wioski, że wróci następnego dnia. Ale nie było ani krztyny prawdziwych dowodów, czy to za morderstwo, czy za istnienie handlarza, którego szczegóły życia zostały dostarczone przez pukanie. Niedługo po tych wydarzeniach Kate Fox udała się do Auburn, a Margaretta do Rochester w stanie Nowy Jork, gdzie mieszkała jej zamężna siostra, pani Fish (dawniej pani Underhill), a w obu miejscach wybuchły wybuchy pukania. Pojawiły się nowe media, powstały kręgi, a wkrótce spirytualizm zaczął się rozwijać.

Rzym: Praktyki magiczne były powszechne wśród Rzymian. Magia była siłą napędową ich kultu, który był po prostu zorganizowanym systemem magicznych obrzędów dla wspólnego celu;. Była podstawą ich sposobu myślenia i poglądu na świat, wkraczała w każdą chwilę i działanie ich codziennego życia, wpływała na ich prawa i zwyczaje. Ta zakorzeniona tendencja zamiast zanikać, rozwinęła się w ogromnym stopniu w wielki system przesądów, a w późniejszych latach doprowadziła do szału na punkcie obcych bogów, zapożyczonych ze wszystkich krajów. W czasach nieszczęść i katastrof Rzymianie byli zawsze gotowi pożyczyć boga, jeśli tylko jego łaski obiecywano im więcej niż ich własnych bóstw. Chociaż w rodzimym charakterze był silny element konserwatywny, chociaż "zwyczaj starszych" był mocno podtrzymywany przez kapłańskie bractwo, to jednak zwykle ustępowało to woli i temperamentowi ludu. Tak więc, jak skała pokazuje swoją historię geologiczną poprzez różne warstwy, tak teogonia rzymskich bogów opowiada historię rasy, która ją poczęła. Istnieją przedhistoryczne bóstwa natury, zapożyczone od tubylczych plemion, bogowie Sabinów, od których młoda kolonia ukradła swoje żony; bogowie Etrusków, Egipcjan, Greków i Persów. Świątynia Jowisza na Kapitolu zawierała ołtarz prymitywnego bóstwa, kamiennego boga, Terminusa, ducha granic: w świątyni Diany z Gaju czczono nimfę fontanny. Przykłady tego opisu są liczne. Duchy. Oprócz bogów istniały duchy, które należało przebłagać. Rzeczywiście, przedmioty ofiarowywane Rzymianom do adoracji były niezliczone. Apulejusz opisuje to, opowiadając o wiejskiej drodze, gdzie można spotkać ołtarz uwieńczony kwiatami, jaskinię obwieszoną girlandami, dąb obciążony rogami bydła, wzgórze oznaczone płotami jako święte, kłodę ociosaną w kształt surowy, ołtarz z torfu dymiący ofiarami lub kamień namaszczony olejem. Każdej czynności codziennego życia człowieka przewodził duch; handel i rolnictwo również. Była Ednea jedząca, Potina pijąca; były duchy odejścia, podróżowania, zbliżania się i powrotu do domu. W handlu był Xlercurius, duch zysku, pieniędzy, Pecunia; w rolnictwie duchy cięcia, mielenia, siewu i pszczelarstwa. Bóstwo przewodniczyło ulicom i szosom; była bogini kanałów, Cloacina; duch nieprzyjemnych zapachów, Mephitis. Duchy zła muszą być również przebłagane przez obrzędy pacyfikacyjne, takie jak Robigo, duch pleśni; w Rzymie był ołtarz Gorączki i Złego Losu. Ze wsi przybył Silvanus, bóg gospodarstw i lasów, i jego Fauny i nimfy z Picusem, bogiem dzięcioła, który nakarmił bliźniaków Romulusa i Remusa jagodami - wszyscy oni byli opętani wpływami i zbliżano się do nich za pomocą osobliwych obrzędów. Imiona tych duchów były wypisane na tabliczkach, indigitamenta, które były pod opieką papieży, którzy w ten sposób wiedzieli, którego ducha przywołać w zależności od potrzeb. Większość tych duchów miała pochodzenie animistyczne. Kult rzymski składał się z magicznych obrzędów, których celem było przebłaganie mocy kontrolujących ludzkość; nawiązanie z nimi kontaktu, odnowienie jego życia i tego, co je podtrzymywało, ziemi z jej drzewami, zbożem i bydłem, zatrzymanie procesu degeneracji, który stale wprawiały w ruch złe wpływy. Wszystko, co było z tym związane, było uosobieniem tej odnowy. Kapłani, którzy reprezentowali życie społeczności, byli zatem zobowiązani do przestrzegania ścisłych zasad, aby nie narażać jej w żaden sposób. Zasady dotyczące ubioru, jedzenia i dotyku były liczne. Ofiary były systematyzowane zgodnie z pożądanym celem i przywoływanym bóstwem. Istniały zasady dotyczące tego, czy ofiara musi być młoda czy dorosła, męska czy żeńska; woły miały być składane w ofierze Jowiszowi i Marsowi; świnie Junonie, Ceres, bogini zboża i Silvanusowi. W jednej świątyni składano w ofierze cielę, a prochy nienarodzonych młodych miały szczególną magiczną skuteczność. Ofiary z ludzi istniały w czasach historycznych. Po bitwie pod Cannoe Rzymianie próbowali odwrócić nieszczęście, grzebiąc dwóch Greków żywcem na targu bydła, podczas gdy w czasach Juliusza Cezara dwóch mężczyzn zostało uśmierconych podczas uroczystości ofiarnych przez Pontyfa i Flamena Marsa. Ponownie, w czasach Cycerona i Horacego chłopcy byli zabijani w celach magicznych. Ogień posiadał wielką moc i był uważany za święty w kulcie Westy, we wczesnej wierze Westa była samym ogniem; przewodził rodzinnemu ognisku; przywracał czystość i zapewniał ochronę. Krew miała tę samą jakość i rozsmarowana na twarzy boga symbolizowała i powodowała jedność bóstwa ze społecznością. Podczas wielkich okazji Statua Jowisza była traktowana w ten sposób: kapłani Bellony robili nacięcia na ramionach i skrapiali krwią posąg; twarz triumfującego generała była malowana cynobrem, aby reprezentować krew. Klęczenie i pokłon wprowadzały osobę w bezpośredni kontakt z ziemią świętego miejsca. Muzyka była również używana jako rodzaj zaklęcia, prawdopodobnie wywodząc się z dźwięku wydanego w celu odpędzania złych duchów. Taniec również miał magiczną skuteczność. W Rzymie istniały kolegia tancerzy dla celów religijnych, młodzieńcy, którzy tańczyli uroczyście wokół ołtarzy, którzy w świętym miesiącu Marsa brali udział w festiwalach i przemierzali miasto, tańcząc i śpiewając. Jeden autorytet wymienia cztery rodzaje "świętej uroczystości": ofiary, święte uczty, festiwale publiczne i igrzyska. Przedstawienia teatralne również należały do tej kategorii, w jednym przypadku były używane jako środek odwrócenia zarazy. Święte uczty były często dekretowane przez Senat jako dziękczynienie bogom. Stoły były zastawiane z wystawnym posiłkiem w miejscach publicznych i najpierw były ofiarowywane posągom bóstw siedzących wokół. Festiwale były liczne, wszystkie o charakterze magicznym i symbolicznym. Wiosną odbywały się Parilia, kiedy rozpalano ogniska ze słomy, przez które przechodzili ludzie, aby się oczyścić; Cerealia, obchodzone z ofiarą i darami dla Ceres, bogini zboża, a następnie ucztowano. Lupercalia, święto raunusa, odbywało się w lutym i symbolizowało przebudzenie wiosny i wzrostu. Kozy były zabijane jako ofiara, a ich krwią Luperci, młodzieńcy odziani w skóry, smarowali swoje twarze. Wzięli rzemienie z koziej skóry i śmiejąc się dziko pobiegli przez miasto, uderzając tłum, rzymskie matrony wierzyły, że otrzymane w ten sposób ciosy uczyniły je płodnymi. Junona, bogini małżeństwa i porodu, również miała swoje święto, Matronalia, obchodzone przez kobiety Rzymu. Były święta zmarłych, gdy otwierano drzwi prowadzące do innego świata, usuwano kamień z wejścia w Comitium, a wychodzące cienie były uspokajane ofiarami. W te dni trzy razy w roku, gdy bogowie mroku byli na zewnątrz, dekretowano całkowite zaprzestanie wszelkiej pracy, nie można było stoczyć żadnej bitwy ani wypłynąć statkiem, ani mężczyzna nie mógł się ożenić. Do Świętych Gainesów zabrano posągi bogów w wspaniałej procesji, rydwany ze srebra, kompanie kapłanów, młodzieńców śpiewających i tańczących. Bogowie oglądali igrzyska leżąc na sofach. Wyścigi rydwanów również miały charakter obrzędów. Po wyścigach na Polu Marsowym nadszedł jeden z najważniejszych rzymskich obrzędów, poświęcenie Konia Październikowego. Prawy koń zwycięskiej drużyny został złożony w ofierze Marsowi, a ogon zwierzęcia, skąpany we krwi, został zaniesiony na Ołtarz Regii. Krew przechowywano w świątyni Westy do następnej wiosny i wykorzystywano w ofierze podczas święta Parilia. Ta ofiara była w istocie magiczna, wszyscy obecni obywatele byli postrzegani jako oczyszczeni przez pokropienie krwią i ognisko lustracyjne. Rzymski pogląd na życie był całkowicie zabarwiony magią. Wrogowie cielesni mieli swoje odpowiedniki w niewidzialnym świecie, błąkające się duchy zmarłych, duchy zła, gniew niewinnie obrażonych bóstw, groźbę złego oka. Znaki i cuda były wszędzie. Na niebie można było zobaczyć dziwne rzeczy. Wiadomo było, że słońce podwajało się, a nawet potrajało; jego światło zamieniało się w krew lub wokół kuli pojawiała się magiczna aureola. Grzmoty - i błyskawice zawsze były pełne przeczuć; Jowisz był rozgniewany, gdy otwierał niebiosa i ciskał piorunami w ziemię. Widma również unosiły się pośród chmur; - wielka flota statków była widziana żeglująca nad bagnami. Na Kampanii obserwowano bogów w konflikcie, a później ślady walczących były widoczne na równinie. Nieziemskie głosy były słyszane pośród gór i gajów; krzyki znaków zabrzmiały w świątyniach. Krew nawiedzała rzymską wyobraźnię. Czasami mówiono, że pokrywała ziemię niczym płaszcz, stojące zboże było barwione krwią, rzeki i fontanny płynęły nią, podczas gdy ściany i posągi były pokryte krwawym potem. Lot i śpiew ptaków mogły przepowiadać wyroki losu; wiadomo było, że nieutulone duchy zmarłych czaiły się w pobliżu i kradły dusze ludzi, a oni również byli "umarli". Wszystkie te wydarzenia przypisywano bogom i duchom, których, jeśli znak był groźny, należało przebłagać, jeśli był to znak szczęścia, podziękować ofiarami. Aż do późniejszych czasów ta głęboka wiara w występowanie cudów przetrwała. Kiedy Otho wyruszył do Italii, Rzym rozbrzmiewał doniesieniami o gigantycznym widmie wybiegającym ze świątyni Junony; o posągu Juliusza obracającym się ze wschodu na zachód. Augury - Wróżenie polegało na odczytywaniu auspicjów w locie ptaków. Augurowie towarzyszyli również armiom i flotom i czytali znaki przed podjęciem zobowiązania. Wróżenie praktykowano również poprzez czytanie jelit zwierząt, snów, opętania przez bóstwo, jak w przypadku wyroczni, gdy wypowiadano proroctwa. Zostały one zebrane w księgach sybillińskich (patrz), i były konsultowane jako wyrocznie przez państwo. Z kultem Fortuny wiązały się Losy Prameste. Na pytania zadawane bogini odpowiadano za pomocą dębowych losów, które chłopiec wyciągał ze skrzynki wykonanej ze świętego drewna. Wróżbici używali również urny o wąskiej szyjce, która wypełniona wodą pozwalała na podniesienie się tylko jednego losu na raz. Astrologowie z Chaldei byli również bardzo poszukiwani i byli związani z królewskimi i szlacheckimi domami. Znane rzeczy codziennego życia miały magiczne znaczenie. Słowa, liczby, nieparzyste, szczególnie na Kalendy, Nony i Idy, były tak ułożone, aby przypadały na nieparzyste dni; louch był wiążący i tak uznawany w prawie Rzymu, jako uścisk rzeczy sprzedanej, od niewolnika do ziemi dalekiej posiadłości; a wiązanie i skręcanie nici było szkodliwe, tak że kobiety nigdy nie mogły przechodzić obok pól zbożowych, skręcając swoje wrzeciona, nie mogły nawet zostać odkryte. Istniała dziwna sympatia między drzewami a ludzkością, a świętym drzewom Rzymu oddawano wielką cześć. Na dębie Jowisza triumfujący generał zawiesił tarczę i broń poległego wroga; podczas gdy żywopłoty wokół Świątyni Diany w Nemi były pokryte wota. Drzewa również kryły duchy zmarłych, które przychodziły jako sny do dusz ludzi. Pliniusz Starszy mówi w tej sprawie: "Drzewa mają duszę, ponieważ nic na ziemi nie żyje bez niej. Są świątyniami duchów, a prosta wieś wciąż poświęca szlachetne drzewo jakiemuś bogu. Różne rodzaje drzew są święte dla ich opiekuńczych duchów: dąb dla Jowisza, wawrzyn dla Apollina, oliwka dla Minerwy, mirt dla Wenus, biała topola dla Herkulesa". Drzewa te zatem uczestniczyły w naturze swoich przewodnich duchów i pożądane było doprowadzenie do komunii z ich magicznym wpływem, jak na wiosnę, gdy gałązki laurowe były wieszane u drzwi flamenów i papieży, a w świątyni Westy, gdzie wisiały do następnego roku. Drzewa i ich liście posiadały również wartość uzdrawiającą i oczyszczającą; wawrzyn był używany do tej ostatniej cechy, jak w rzymskich triumfach fasces dowódcy, włócznie i oszczepy legionistów były owijane jego gałęziami, aby oczyścić je z krwi wroga. Sam człowiek miał ducha przewodniego, swojego geniusza, każda kobieta swoją "junnę", Saturnalia były w rzeczywistości świętem dla tego "innego ja". Rzymianin obchodził urodziny na cześć swojego geniuszu, ofiarowując kadzidło, ciasta i nie zmieszane wino na ołtarzu ozdobionym girlandą kwiatów i odmawiając uroczyste modlitwy na nadchodzący rok. Miasto i wieś miały swoich geniuszy, a także ciała mężczyzn od senatu do kuchcików. Wierzono, że śmierć jest życiem i duszą zwabionymi przez mściwe duchy, stąd śmierć nigdy nie nastąpiłaby bez udziału takich sił. Dlatego zmarłych należy udobruchać ofiarami, w przeciwnym razie będą wędrować, czyniąc zło wśród żywych. Ta wiara jest obecna w wersach Owidiusza: "Dawno, dawno temu nie obchodzono wielkiego święta zmarłych, a manes nie otrzymały zwyczajowych darów, owoców, soli, kukurydzy moczonej w niezmieszanym winie, fiołków. Zranione duchy zemściły się na żywych, a miasto zostało otoczone ogniskami pogrzebowymi ich ofiar. Mieszkańcy miasta słyszeli, jak ich dziadkowie narzekają w cichych godzinach nocy, i opowiadali sobie nawzajem, jak nieistotny oddział potwornych widm powstających ze swoich grobów wrzeszczał wzdłuż ulic miasta i w górę i w dół pól". Fasola była używana na ucztach pogrzebowych. Miała ona kryć dusze zmarłych, a fasola - kwiat, na którym umieszczano napisy żałobne. Rzymianie uważali sny za niezwykle ważne; można znaleźć wiele historycznych przykładów snów proroczych. Uważano, że są jak ptaki, "brązowe" jastrzębie; uważano je również za dusze ludzi odwiedzające innych we śnie; a także dusze zmarłych powracające na ziemię. U Wergiliusza można znaleźć wiele na ten temat; Lukrecjusz próbował znaleźć naukowe uzasadnienie dla nich; Cyceron, choć pisał w sposób lekceważący o powszechnym przekonaniu o tych przejawach snu, zapisał jednak własne sny, które okazały się prawdziwe. Czary we wszystkich swoich formach, miłość - magia i śmierć - magia były powszechne wśród wszystkich klas, oprócz praktyk nekromantycznych. Istniały zaklęcia i czary na wszystko pod słońcem; deszcz - zaklęcie papieży polegające na wrzucaniu kukiełek do Tybru; zaklęcie przeciwko piorunom - pioruny złożone z cebuli, włosów i szprotek; urok przeciwko epidemii, gdy matrony Rzymu zamiatały świątynię - podłogi włosami; i wiele więcej aż do prostego uroku miłości zawieszonego na szyi wiejskiej panny. Wiedźmy były powszechne. Poeci często wybierali te złowrogie postacie jako swoje tematy, jak wtedy, gdy Horacy opisuje przerażające obrzędy dwóch czarownic na cmentarzu Eskwilinu. W świetle nowiu pełzają w poszukiwaniu trujących ziół i kości; wzywają widma na ucztę składającą się z czarnego baranka rozszarpanego zębami, a potem te widma muszą odpowiedzieć na pytania czarownic. Tworzą wizerunki swoich ofiar i modlą się do piekielnych mocy o pomoc; psy i węże suną po ziemi, księżyc zamienia się w krew, a gdy wizerunki się topią, tak samo życie ofiar uchodzi. Wergiliusz przedstawia obraz czarownicy wykonującej miłość - magię - za pomocą woskowego wizerunku młodzieńca, którego miłości pragnęła. Lukan w swoim Pharsalia traktuje o Tesalii, znanej we wszystkich epokach z czarów i rysuje przerażającą postać - Erichtho, czarodziejkę o nieograniczonych mocach, której nawet bogowie byli posłuszni, której siły ziemi i nieba były niewolnikami; i Los czekający na jej najmniejszy rozkaz. Zarówno Neron, jak i Agrypina, jego matka, mieli uciekać się do niesławnych sztuk czarów; podczas gdy w Nowym Testamencie można znaleźć świadectwo tych praktyk w Rzymie. Postawę klasy kulturalnej wobec magii ilustruje oświecający fragment, który można znaleźć w pismach Pliniusza Starszego. Mówi: Sztuka magii panowała w większości epok i w większości części globu. Niech nikt się nie dziwi, że miała ona bardzo wielki autorytet, ponieważ obejmuje trzy inne źródła wpływu. Nikt nie wątpi, że wzięła swój początek w medycynie i starała się okryć płaszczem nauki głębszej i świętszej niż powszechna. Dodała do swoich kuszących obietnic siłę religii, po której ludzkość błądzi, szczególnie w tym czasie. Ponadto wprowadziła sztuki astrologii i wróżbiarstwa. Ponieważ każdy pragnie wiedzieć, co go czeka i wierzy, że pewność można uzyskać, konsultując się z gwiazdami. W ten sposób, biorąc w niewolę uczucia człowieka potrójnym łańcuchem, osiągnęła taki poziom, że rządzi całym światem, a na Wschodzie rządzi Królem Królów.

Rahu: którego imię oznacza "dręczyciel", jest jednym z hinduskich diabłów. Jest czczony jako środek odstraszający ataki złych duchów; i wydaje się mieć prawdziwie diabelski charakter.

Rakshasa: indyjski demon. W jednej z indyjskich baśni ludowych pojawia się czarny jak sadza, z włosami żółtymi jak błyskawica, wyglądający jak chmura burzowa. Zrobił sobie wieniec z wnętrzności; nosił ofiarny sznur włosów; gryzł skórę głowy mężczyzny i pił krew z czaszki. W innej historii ci Brahma Rakshasas mają potężne kły, płonące włosy i nienasycony głód. Wędrują po lasach, łapią zwierzęta i je zjadają. Pan Campbell opowiada legendę Mahrata o mistrzu, który został Brahmapayusha, aby uczyć ucznia gramatyki. Nawiedzał dom w Benares, a uczeń poszedł do niego, aby wziąć lekcje. Obiecał nauczyć go całej nauki w ciągu roku pod warunkiem, że nigdy nie opuści domu. Pewnego dnia chłopiec wyszedł i dowiedział się, że dom jest nawiedzony i że uczy go duch. Chłopiec wrócił i został poinstruowany przez nauczyciela, aby zaniósł swoje kości do Gayi i wykonał niezbędne ceremonie dla wyzwolenia swojej duszy. Tak też uczynił, a niespokojny duch uczonego człowieka został złożony.

Rafael, Anioł: W proroctwie Henocha powiedziano, że: "Rafael przewodniczy duchom ludzi". W żydowskiej rabinicznej legendzie o hierarchiach anielskich Rafael jest medium, przez które moc Tsebaotha, czyli Pana Zastępów, przechodzi do sfery słońca, nadając mu ruch, ciepło i jasność

rachunek za ugodę : weksel, na którym osoba podpisująca ("trasat") pomaga innej firmie ("wystawca") w zaciągnięciu pożyczki

rachunkowość : praca księgowego .Studiują rachunkowość lub Są studentami rachunkowości.

raport audytora : raport sporządzony przez audytorów firmy po zbadaniu przez nich kont firmy. Nazywany również raportem z audytu (UWAGA: Jeśli audytorzy są zadowoleni, raport potwierdza, że ich zdaniem konta dają "prawdziwy i uczciwy" obraz sytuacji finansowej firmy).

raport z audytu : to samo co raport audytora

rachunek zarządzania aktywami : rachunek u maklera papierów wartościowych, który działa również jako rachunek bankowy i ma kredyt również udogodnienia w postaci kart. Nazywane również centralnym rachunkiem aktywów.

rachunek środków asygnowanych : część rachunku zysków i strat, która pokazuje, jak rozdysponowano zysk, np. ile przekazano akcjonariuszom w formie dywidendy, a ile wpłacono do rezerw

roczne spotkanie : w USA to samo co Walne Zgromadzenie Roczne

roczna stopa procentowa : stopa procentowa (np. w umowie sprzedaży ratalnej) podawana w ujęciu rocznym, obejmująca opłaty i prowizje. Skrót APR

roczna stopa procentowa : roczna stopa odsetek złożonych naliczana przez konto. Skrót APY

roczne sprawozdanie : raport o sytuacji finansowej firmy na koniec roku, wysyłany do wszystkich udziałowców

roczny system odpoczynku : system, w którym dodatkowe płatności lub nadpłaty dokonane w celu zmniejszenia kwoty pożyczki hipotecznej są księgowane na rachunku tylko raz w roku

roczny zwrot : oficjalny raport, który zarejestrowana firma musi składać każdego roku Rejestratorowi Spółek

rencista : osoba otrzymująca rentę

roczna renta : pieniądze wypłacane co roku emerytowi, zwykle w zamian za jednorazową wypłatę. Wartość renty zależy od tego, jak długo dana osoba żyje, ponieważ zazwyczaj nie można jej przekazać innej osobie. Renty są stałymi płatnościami i tracą na wartości wraz z inflacją, podczas gdy emerytura może być indeksowana. kupić lub wypłacić rentę Ma rentę rządową lub rentę od rządu.

renta pewna : renta, która zapewnia płatności przez określoną liczbę lat, niezależnie od życia lub śmierci rencisty

roczny : oznaczający jeden rok roczne sprawozdanie z dochodów

roczna amortyzacja : redukcja wartości księgowej składnika aktywów według określonej stawki rocznie. liniowa amortyzacja

roczna stawka równoważna : liczba pokazująca, jaka byłaby stopa procentowa na rachunku, gdyby odsetki były płacone przez cały rok i kapitalizowane. Skrót AER

roczne walne zgromadzenie :roczne zgromadzenie wszystkich udziałowców spółki, na którym sytuacja finansowa spółki jest przedstawiana i omawiana z dyrektorami, gdy zatwierdzane są sprawozdania finansowe za poprzedni rok oraz gdy ogłaszane i audytowane są dywidendy. Skrót AGM (UWAGA: amerykański termin to roczne spotkanie lub roczne spotkanie akcjonariuszy).

roczny dochód brutto : całkowity roczny dochód przed odliczeniami lub wykluczeniami. Skrót AGI

roczny dochód : pieniądze otrzymane w ciągu roku kalendarzowego

rocznie , roczny : pokazywany na podstawie rocznej

roczna stopa procentowa : roczna stopa procentowa, obliczana przez pomnożenie miesięcznej stopy przez dwanaście. Skrót APR

rocznie : każdego roku

rachunek alternatywny :rachunek bankowy, na którym kilku sygnatariuszy może podpisywać czeki bez proszenia innych o weryfikację ich podpisu

ryzyko łączne : ryzyko, jakie ponosi bank przy pożyczaniu klientowi

rachunek agencyjny : weksel wystawiony na lokalny oddział zagranicznego banku

rynek wtórny : rynek nowych akcji, który rozpoczyna się natychmiast po rozpoczęciu handlu akcjami

rada doradcza : grupa doradców

rada przeciwko : czasownik frazowy sugerujący, że czegoś nie należy robić

rada : opinia na temat tego, jakie działania podjąć

rzeczoznawca: osoba, która oblicza straty dla firmy ubezpieczeniowej

rozjemca : osoba, która wydaje orzeczenie w sprawie problemu

regulowany : łatwo dostosowywany

regulowany kołek : metoda ustalania powiązania jednej waluty z drugą, która umożliwia okresową korektę kursu wymiany

regulowana stopa procentowa kredytu hipotecznego : kredyt hipoteczny, w którym stopa procentowa zmienia się zgodnie z aktualnymi stawkami rynkowymi. Skrót ARM

rozstrzygać : wydawać orzeczenie między dwiema stronami w prawie lub rozstrzygać problem prawny rozstrzygać roszczenie

rozstrzyganie : czynność wydawania orzeczenia lub rozstrzygania problemu prawnego

rzeczywisty : prawdziwy lub poprawny

rzeczywista cena : cena towaru przeznaczona do natychmiastowej dostawy

rzeczywiste : liczba mnoga rzeczywiste liczby

rachunkowość przejęć : pełna konsolidacja, w której aktywa spółki zależnej, która została zakupiona, są uwzględniane w bilansie spółki dominującej, a premia zapłacona za wartość firmy jest odpisywana od zysków za dany rok

Rozmowa starożytnych: Zbiór legend Osjana, zmontowany w jedną z XIII lub XIV wieku. Opowiada, jak bohaterowie Fian, Keelta i Oisin, każdy z ośmioma wojownikami, spotkali się, aby porozmawiać o chwalebnej przeszłości po raz ostatni. Następnie Oisin wraca do Kopca Wróżek swojej matki, a Keelta spotyka się ze św. Patrykiem i jego mnichami w Drumdreg. Keelta opowiada świętemu wiele opowieści, przeplatanych tekstami, które go zachwycają, a ostatecznie chrzci Keeltę i jego wojowników i udziela im rozgrzeszenia.

rainbow table : Tabela wyszukiwania wartości skrótów haseł, która umożliwia niektórym programom łamanie haseł znacznie szybciej niż przy użyciu metod siłowych.

ransomware : Rodzaj złośliwego oprogramowania, które blokuje dostęp do systemu komputerowego lub jego danych do czasu zapłacenia określonej kwoty pieniędzy.

RC4 : Szyfr strumieniowy stworzony przez Ronalda L. Rivesta, używany w szyfrowaniu bezprzewodowym WEP.

RC5 : Szyfr blokowy stworzony przez Ronalda L. Rivesta, który może działać na różnych rozmiarach bloków: 32, 64 i 128 bitów. Rozmiar klucza może osiągnąć 2048 bitów.

red team : Grupa odgrywająca rolę wroga lub konkurenta i dostarczająca informacji zwrotnych na temat bezpieczeństwa z tej perspektywy. Zespoły czerwone są wykorzystywane w wielu dziedzinach, szczególnie w cyberbezpieczeństwie, bezpieczeństwie lotnisk, wojsku i agencjach wywiadowczych.

Rootkit: program utworzony po ataku do późniejszego wykorzystania przez atakującego; zwykle jest ukryty w narzędziach systemu operacyjnego i trudno go wykryć.

Rentowność do wykupu: Wewnętrzna stopa zwrotu obligacji, stopa stosowana do dyskontowania przepływów pieniężnych obligacji w celu uzyskania ceny.

Rynek wtórny: Rynek instrumentów po ich wyemitowaniu. Obligacje są kupowane i sprzedawane po ich pierwotnej emisji przez pożyczkobiorcę, a rynek tego kupna i sprzedaży jest określany jako rynek wtórny. Rynek nowych emisji jest rynkiem pierwotnym.

Ryzyko rozliczeniowe: Ryzyko występujące, gdy nie następuje jednoczesna wymiana wartości. Znane również jako "ryzyko dostawy" i "ryzyko Herstatta".

Rozliczenie: Proces przenoszenia akcji od sprzedawcy do kupującego i organizowania odpowiedniego przepływu środków między obiema stronami.

Rzeczywista stopa zwrotu: stopa zwrotu z obligacji skorygowana o wpływ inflacji.

Ryzyko reinwestycji: Ryzyko, że kupon obligacji zostanie reinwestowany po niższej stopie procentowej niż obowiązująca w przypadku emisji obligacji.

Redenominacja: Zmiana jednostki walutowej, w której wyrażona jest wartość nominalna papieru wartościowego (na przykład z funta szterlinga na euro).

Rejestr: Rejestr własności papierów wartościowych. W przypadku obligacji skarbowych, z wyłączeniem obligacji na okaziciela, wpis do oficjalnego rejestru nadaje tytuł.

Rump: Emisja obligacji skarbowych tak oznaczona, ponieważ jest niepłynna, zazwyczaj dlatego, że pozostała bardzo mała kwota nominalna.

Rynek pierwotny: rynek nowego długu, na którym emitowane są nowe obligacje. Rynek pierwotny tworzą pożyczkobiorcy, inwestorzy i banki inwestycyjne, które wprowadzają na rynek nowy dług, zwykle ze swoimi klientami. Obligacje, które są przedmiotem obrotu po ich wyemitowaniu, są uważane za część rynku wtórnego.

Rozkład prawdopodobieństwa: matematyczny opis tego, jak prawdopodobne jest, że wartość czegoś jest mniejsza lub równa określonemu poziomowi.

Rozpoznawalność nazwy: Ryzyko kredytowe pożyczkobiorcy oparte na postrzeganym pojęciu jakości jego nazwy, na przykład w przypadku znanej firmy, takiej jak Marks & Spencer plc, a nie jako wynik jakiejkolwiek formalnej analizy.

Ryzyko rynkowe: Ryzyko związane ze zmianami cen zmiennych makroekonomicznych podlegających obrotowi, takich jak ryzyko kursowe.

Rynek pieniężny: Rynek depozytów gotówkowych i pożyczek o terminie zapadalności do 12 miesięcy.

Rozkład logarytmicznie normalny: Założenie, że logarytm dzisiejszej stopy procentowej, na przykład, pomniejszony o logarytm wczorajszej stopy ma rozkład normalny.

Ryzyko emitenta: Ryzyko dla instytucji, gdy posiada ona papiery dłużne wyemitowane przez inną instytucję.

Reoferta po ustalonej cenie: Termin oznaczający, że po ustaleniu ceny oferty euroobligacji na potrzeby pierwotnej sprzedaży na rynku pierwotnym, cena ta będzie wspierana przez konsorcjum przez resztę dnia.

Ryzyko kredytowe: Ryzyko, że pożyczkobiorca nie spłaci pożyczki. Również ryzyko straty z powodu pogarszającej się jakości kredytowej instytucji. Na przykład ryzyko kredytowe związane z zakupem obligacji wyemitowanych przez British Airways plc to ryzyko obniżenia ratingu kredytowego British Airways lub niewypłacalności.

Ryzyko call: Ryzyko, że obligacja callable zostanie call.

Ryzyko bazowe: Forma ryzyka rynkowego, która pojawia się, gdy jeden rodzaj narażenia na ryzyko jest zabezpieczony instrumentem, który zachowuje się w podobny, ale niekoniecznie identyczny sposób. Na przykład biuro handlowe banku może użyć trzymiesięcznych kontraktów terminowych na stopy procentowe, aby zabezpieczyć swój program papierów komercyjnych lub euronot. Chociaż kursy eurowalut, na które reagują ceny kontraktów terminowych, są dobrze skorelowane ze stopami papierów komercyjnych, nie zawsze zmieniają się one w tym samym tempie. Jeśli zatem stopy papierów komercyjnych zmienią się o 10 punktów bazowych, a ceny kontraktów terminowych spadną tylko o 7 punktów bazowych, luka 3 bp będzie ryzykiem bazowym.

Raj podatkowy: Kraj, który oferuje wyjątkowo niskie stawki podatkowe osobom fizycznym lub firmom, jest nazywany rajem podatkowym. Poprzez zmniejszenie lub wyeliminowanie podatków od zysków lub dochodów raj podatkowy - taki jak małe wyspy na Karaibach lub Pacyfiku - jest w stanie przyciągnąć biznes i duże ilości prywatnego majątku. Niektóre kraje, takie jak Monako i Szwajcaria, są uważane za raje podatkowe, mimo że ich stawki podatkowe nie są tak niskie jak na wielu wyspach przybrzeżnych; są po prostu niższe niż u sąsiadów.

Rynek spot: Transakcja realizowana z natychmiastową dostawą i płatnością nazywana jest transakcją spot. Alternatywą dla handlu spot jest kupowanie lub sprzedawanie na rynkach terminowych lub kontraktów futures, gdzie transakcje są realizowane po stałych cenach z dostawą lub płatnością w określonej przyszłej dacie.

Rating długu suwerennego: dług suwerenny składa się głównie z obligacji lub innych papierów wartościowych emitowanych przez rządy centralne. W przeciwieństwie do firm, dług suwerenny jest wspierany przez pełne zaufanie i bezpieczeństwo rządu i dlatego jest uważany za najbardziej mało prawdopodobny do niezapłacenia w czasach kryzysu. Jeśli dług suwerenny jest emitowany w walucie kraju, praktycznie niemożliwe jest ogłoszenie niewypłacalności: wszystko, co rząd musiałby zrobić, to wyemitować walutę w celu zabezpieczenia długu. Najwyżej oceniany dług suwerenny pochodzi z bogatych krajów Europy, Ameryki Północnej i Azji. Na przykład amerykańskie obligacje skarbowe, brytyjskie obligacje skarbowe i szwajcarskie obligacje rządowe otrzymały ocenę AAA - najwyższą dostępną ocenę.

Rescheduling: mówi się, że kiedy klient jest winien bankowi niewielką kwotę pieniędzy i nie może zapłacić, ma kłopoty, ale kiedy klient jest winien bankowi dużą kwotę pieniędzy i nie może zapłacić, bank ma kłopoty. W obliczu problematycznych pożyczkobiorców, którzy nie są w stanie spłacić swoich pożyczek, banki wierzycielskie - lub państwa wierzycielskie - często zmieniają harmonogram spłaty pożyczek, zasadniczo dając dłużnikom więcej czasu na zdobycie pieniędzy. Jeśli kraj nie ma nadziei na wzrost bez dodatkowych funduszy - jak wiele krajów afrykańskich w pierwszych latach XXI wieku - pożyczki są umarzane, usuwane z ksiąg wierzycieli.

Recesja: Recesja to przedłużające się spowolnienie gospodarcze. Zazwyczaj recesja jest "oficjalna", jeśli gospodarka przestaje rosnąć przez dwa kolejne kwartały. Kiedy gospodarka zmierza w kierunku recesji, banki centralne zwykle obniżają stopy procentowe, aby stymulować zakup towarów i usług oraz inwestycje biznesowe -celem jest pobudzenie wzrostu gospodarczego i zmniejszenie bezrobocia. Niestety, nie zawsze tak się dzieje. Na początku XXI wieku niektóre kraje obniżyły stopy procentowe do zera, a ich gospodarki nadal znajdowały się w kryzysie.

Racjonalne oczekiwania: Duża część współczesnej teorii ekonomicznej opiera się na koncepcji racjonalnych oczekiwań: ludzie uzbrojeni we wszystkie dostępne informacje będą podejmować racjonalne decyzje. Niższe ceny, na przykład, zawsze skłonią ludzi do kupna równoważnego produktu. Niestety, konsumenci i ludzie biznesu nie zawsze działają racjonalnie - często kupują produkt, który im się podoba, nawet jeśli może to nie być w ich najlepszym interesie ekonomicznym. Errare humanum est, "błądzić jest rzeczą ludzką", nawet w świecie ekonomii.

Rzeczywiste: Zwykle o wiele ważniejsze, zwłaszcza w czasach wysokiej inflacji, jest spojrzenie na rzeczywiste liczby - te, które uwzględniają wpływ inflacji. Na przykład dochód rzeczywisty może spaść, nawet jeśli kwota nominalna wzrośnie - pod warunkiem, że inflacja jest wystarczająco wysoka, aby zrównoważyć wszelkie zyski z wyższej pensji. Wszelkie wartości skorygowane o inflację są określane jako rzeczywiste.

Real Estate Investment Trust (REIT): Zamiast kupować nieruchomość i trzymać ją przez lata przed sprzedażą za pośrednictwem brokera nieruchomości, inwestor REIT kupuje papier wartościowy, kawałek papieru, który reprezentuje własność w "koszyku" inwestycji w nieruchomości, takich jak centra handlowe i domy mieszkalne. Zaletą funduszy inwestycyjnych w nieruchomości, oprócz pewnych korzyści podatkowych, jest to, że inwestor może kupować i sprzedawać swoje udziały jak akcje lub obligacje - na rynku notowanym - i nie musi się martwić o koszenie trawnika lub naprawę dachu.

Rachunek zysków i strat (P&L): Przegląd finansowy działalności firmy w danym okresie czasu nazywany jest rachunkiem zysków i strat lub, częściej, rachunkiem zysków i strat. Typowy rachunek zysków i strat zaczyna się od dochodu, zwanego przychodem, a następnie odejmuje wszystkie koszty i wydatki związane z prowadzeniem działalności, aby uzyskać wynik końcowy: dochód netto, który jest tym, co pozostaje po odliczeniu podatków i innych opłat od zysku.

Rynek pierwotny: Kiedy emitowane są nowe akcje i obligacje, często są one przedmiotem obrotu na rynku pierwotnym, zanim zostaną dopuszczone do grona doświadczonych papierów wartościowych na rynkach światowych. Rynek pierwotny obligacji, na przykład, zwykle istnieje do daty płatności, kiedy rozpoczyna się naliczanie odsetek i rozpoczyna się prawdziwy okres obowiązywania obligacji. Obrót na rynku pierwotnym odbywa się zazwyczaj między bankami i dealerami papierów wartościowych, a nie na ustalonych giełdach.

Ryzyko moralne: określane jako główny powód niepowodzeń finansowych w trudnych czasach gospodarczych, ryzyko moralne odnosi się do skłonności graczy w gospodarce światowej do podejmowania niepotrzebnego ryzyka. Zapewnieni wyraźnymi lub dorozumianymi gwarancjami, że rządy nie pozwolą na upadek niektórych instytucji, menedżerowie mają tendencję do podejmowania znacznie większego ryzyka niż normalnie. Niektórzy obwiniają kryzys subprime o ryzyko moralne, w wyniku którego banki i firmy finansowe udzielały nierozsądnych pożyczek, ponieważ zakładały - słusznie - że jeśli kredyt hipoteczny nie zostanie spłacony, ktoś inny ostatecznie za niego zapłaci.

Rynek pieniężny: Rynek, który łączy krótkoterminowych pożyczkobiorców i pożyczkodawców, nazywany jest rynkiem pieniężnym. Większość krótkoterminowych inwestycji (takich jak bony skarbowe lub depozyty powiernicze i CD) jest przedmiotem obrotu na giełdach elektronicznych i specjalnych parkietach utworzonych w bankach i domach maklerskich rozsianych po całym świecie. W Stanach Zjednoczonych rachunek depozytowy na rynku pieniężnym to taki, który zapewnia wyższą stopę procentową niż normalne konto oszczędnościowe - i z relatywnie niską karą za przedwczesne wypłacenie środków.

Relacje inwestorskie. : Obszar komunikacji korporacyjnej związany z relacjami firmy z jej inwestorami nazywany jest relacjami inwestorskimi. Chodzi o skuteczną komunikację z całą społecznością inwestycyjną, prezentowanie pozytywnego wizerunku firmy i, miejmy nadzieję, zachęcanie do nowych inwestycji.

Rynek międzybankowy.: Stawka międzybankowa, którą banki pobierają za pożyczki dla innych banków, jest zazwyczaj najniższą stopą procentową na rynku. Te międzybankowe stopy procentowe są następnie wykorzystywane jako punkt odniesienia lub standard dla innych pożyczek.

Rewolucja przemysłowa : Szybka industrializacja w Wielkiej Brytanii pod koniec XVIII i na początku XIX wieku, kiedy to energia parowa pozwoliła wcześniej rolniczej gospodarce na ogromną ekspansję i wzrost, jest określana jako rewolucja przemysłowa. Zmiany te wkrótce rozprzestrzeniły się na cały świat, nazywane po prostu industrializacją.

Rezerwy walutowe. : Rezerwy walutowe, lub rezerwy forex, to waluta obca i inne rezerwy, takie jak złoto i standardowe prawa ciągnienia, będące w posiadaniu banku centralnego danego kraju. Tradycyjnie większość krajów utrzymywała większość swoich rezerw walutowych w dolarach amerykańskich, które były wykorzystywane do zabezpieczenia zobowiązań, takich jak lokalna waluta wyemitowana lub rezerwy złożone w depozycie przez instytucje finansowe lub rząd danego kraju. Od początku XXI wieku wiele banków centralnych zdywersyfikowało jednak swoje pozycje rezerw walutowych, aby uwzględnić duże części euro, jenów i innych walut międzynarodowych.

Rynki terminowe, handel terminowy. : Kontrakt terminowy ustala cenę transakcji, która ma zostać zrealizowana w określonym dniu w przyszłości. Na przykład rolnik uprawiający pszenicę może sprzedać przyszłoroczne zbiory, udając się na rynki terminowe, aby znaleźć kogoś, kto zgodzi się ustalić cenę już dziś. W przeciwieństwie do kontraktów terminowych (patrz handel kontraktami terminowymi), które są przedmiotem obrotu na giełdach po stałych cenach i datach, kontrakty terminowe są tworzone na miarę, aby sprostać potrzebom zarówno kupującego, jak i sprzedającego.

Raj podatkowy. Kraj, który oferuje wyjątkowo niskie stawki podatkowe osobom fizycznym lub firmom, nazywany jest rajem podatkowym. Poprzez obniżenie lub wyeliminowanie podatków od zysków lub dochodów raje podatkowe - takie jak małe wyspy na Karaibach lub Pacyfiku - są w stanie przyciągnąć biznes i duże ilości prywatnego majątku. Niektóre kraje, takie jak Monako i Szwajcaria, są uważane za raje podatkowe, mimo że ich stawki podatkowe nie są tak niskie jak wielu wysp przybrzeżnych; są po prostu niższe niż u ich sąsiadów.

Rzeczywista wartość netto. Rzeczywisty pogląd na firmę. Wartość netto rzeczywista to narzędzie księgowe, które ocenia firmę, patrząc tylko na jej aktywa materialne i zobowiązania, które obejmują wszystko, od samochodów i gotówki po depozyty bankowe i pożyczki. Pomijane są aktywa niematerialne, takie jak nazwy marek i dobra wola, które nie mają żadnej mierzalnej wartości.

Rynek spot. Transakcja realizowana z natychmiastową dostawą i płatnością nazywana jest transakcją spot. Alternatywą dla handlu spot jest kupowanie lub sprzedawanie na rynkach terminowych lub kontraktów futures, gdzie transakcje są realizowane po stałych cenach z dostawą lub płatnością w określonej przyszłej dacie.

Recesja. Recesja to przedłużające się spowolnienie gospodarcze. Zazwyczaj recesja jest "oficjalna", jeśli gospodarka przestaje rosnąć przez dwa kolejne kwartały. Kiedy gospodarka zmierza w kierunku recesji, banki centralne zazwyczaj obniżają stopy procentowe, aby stymulować zakup towarów i usług oraz inwestycje biznesowe -celem jest pobudzenie wzrostu gospodarczego i zmniejszenie bezrobocia. Niestety, nie zawsze tak się dzieje. W pierwszych latach XXI wieku niektóre kraje obniżyły stopy procentowe do zera, a ich gospodarki nadal podupadły.

Racjonalne oczekiwania. Duża część współczesnej teorii ekonomicznej opiera się na koncepcji racjonalnych oczekiwań: ludzie uzbrojeni we wszystkie dostępne informacje podejmą racjonalne decyzje. Niższe ceny, na przykład, zawsze skłonią ludzi do zakupu równoważnego produktu. Niestety, konsumenci i przedsiębiorcy nie zawszedziałają racjonalnie - często kupują produkt, który im się podoba, nawet jeśli nie leży to w ich najlepszym interesie ekonomicznym. Errare humanum est, "błądzić jest rzeczą ludzką", nawet w świecie ekonomii.

Rzeczywiste. Zazwyczaj o wiele ważniejsze jest, zwłaszcza w czasach wysokiej inflacji, spojrzenie na rzeczywiste liczby - te, które uwzględniają wpływ inflacji. Na przykład dochód rzeczywisty może spaść, nawet jeśli kwota nominalna wzrośnie - o ile inflacja jest wystarczająco wysoka, aby zrównoważyć wszelkie zyski z wyższej pensji. Wszelkie wartości skorygowane o inflację są określane jako rzeczywiste.

Rachunek zysków i strat (P&L). Finansowy przegląd działalności firmy w danym okresie czasu nazywa się rachunkiem zysków i strat. Typowy rachunek zysków i strat zaczyna się od dochodu, zwanego przychodem, a następnie odejmuje wszystkie koszty i wydatki związane z prowadzeniem działalności, aby uzyskać wynik końcowy: dochód netto, który pozostaje po odliczeniu podatków i innych opłat od zysku.

Rynek pierwotny. Kiedy emitowane są nowe akcje i obligacje, często są one przedmiotem obrotu na rynku pierwotnym, zanim zostaną dopuszczone do grona doświadczonych papierów wartościowych na rynkach światowych. Rynek pierwotny obligacji, na przykład, zwykle istnieje do daty płatności, kiedy rozpoczyna się naliczanie odsetek i rozpoczyna się prawdziwy okres obowiązywania obligacji. Obrót na rynku pierwotnym odbywa się zazwyczaj między bankami i dealerami papierów wartościowych, a nie na ustalonych giełdach.

Ryzyko moralne. Wymieniane jako główny powód niepowodzeń finansowych w trudnych czasach gospodarczych, ryzyko moralne odnosi się do skłonności graczy w gospodarce światowej do podejmowania niepotrzebnego ryzyka. Zapewnieni wyraźnymi lub dorozumianymi gwarancjami, że rządy nie pozwolą na upadek niektórych instytucji, menedżerowie mają tendencję do podejmowania znacznie większego ryzyka niż normalnie. Niektórzy obwiniają kryzys subprime o ryzyko moralne, w wyniku którego banki i firmy finansowe udzielały nierozsądnych pożyczek, ponieważ słusznie zakładały, że jeśli kredyt hipoteczny nie zostanie spłacony, ktoś inny ostatecznie za niego zapłaci.

Rynek pieniężny. Rynek, który łączy krótkoterminowych pożyczkobiorców i pożyczkodawców, nazywany jest rynkiem pieniężnym. Większość krótkoterminowych inwestycji (takich jak bony skarbowe lub depozyty powiernicze i certyfikaty depozytowe) jest przedmiotem obrotu na giełdach elektronicznych i specjalnych parkietach utworzonych w bankach i domach maklerskich rozsianych po całym świecie. W Stanach Zjednoczonych rachunek depozytowy na rynku pieniężnym to taki, który zapewnia wyższą stopę procentową niż normalne konto oszczędnościowe - i z relatywnie niską karą za przedwczesne wypłacenie środków.

Relacje inwestorskie. Obszar komunikacji korporacyjnej związany z relacjami firmy z jej inwestorami jest nazywany relacjami inwestorskimi. Chodzi o skuteczną komunikację z całą społecznością inwestycyjną, prezentowanie pozytywnego wizerunku firmy i, miejmy nadzieję, zachęcanie do nowych inwestycji.

Rynek międzybankowy. Stawka międzybankowa, którą banki pobierają za pożyczki dla innych banków, jest zazwyczaj najniższą stopą procentową na rynku. Te stawki międzybankowe są następnie wykorzystywane jako punkt odniesienia lub standard dla innych pożyczek.

Rewolucja przemysłowa. Szybka industrializacja w Wielkiej Brytanii pod koniec XVIII i na początku XIX wieku, kiedy to energia parowa pozwoliła wcześniej rolniczej gospodarce na ogromną ekspansję i wzrost, jest określana jako rewolucja przemysłowa. Zmiany te wkrótce rozprzestrzeniły się na cały świat, nazywane po prostu industrializacją.

Rezerwy walutowe. Rezerwy walutowe, lub rezerwy forex, to waluta obca i inne rezerwy, takie jak złoto i standardowe prawa ciągnienia, będące w posiadaniu banku centralnego danego kraju. Tradycyjnie większość krajów utrzymywała większość swoich rezerw walutowych w dolarach amerykańskich, które były wykorzystywane do zabezpieczenia zobowiązań, takich jak lokalna waluta wyemitowana lub rezerwy zdeponowane przez instytucje finansowe lub rząd kraju. Jednak od początku XXI wieku wiele banków centralnych zdywersyfikowało swoje pozycje rezerw walutowych, aby uwzględnić duże części euro, jenów i innych walut międzynarodowych.

Rynki terminowe, handel terminowy. Kontrakt terminowy ustala cenę transakcji, która ma zostać zrealizowana w określonym dniu w przyszłości. Na przykład rolnik uprawiający pszenicę może sprzedać przyszłoroczne zbiory, udając się na rynki terminowe, aby znaleźć kogoś, kto zgodzi się ustalić cenę dzisiaj. W przeciwieństwie do kontraktów terminowych (patrz handel terminowy), które są przedmiotem obrotu na giełdach z ustalonymi cenami i datami, kontrakty terminowe są tworzone na zamówienie, aby sprostać potrzebom zarówno kupującego, jak i sprzedającego.

Równowaga. Ekonomia opiera się na teorii, że wszystkie siły w gospodarce zmierzają w kierunku równowagi. Na przykład, gdy cena produktu jest zbyt wysoka, ludzie mają tendencję do ograniczania zakupów. Aby sprzedać więcej zapasów, producenci muszą zatem obniżyć cenę, aż popyt i podaż się zrównają. Równowaga istnieje w przypadku większości pojęć ekonomicznych, takich jak oszczędności, inwestycje i zatrudnienie.

Runda z Doha. Próba Światowej Organizacji Handlu zorganizowania globalnej umowy handlowej została zainicjowana w Dosze w Katarze w 2001 roku. Głównym celem było nakłonienie bogatych krajów uprzemysłowionych w Europie i Ameryce Północnej, wraz z Japonią, do usunięcia barier w handlu produktami rolnymi, a krajów rozwijających się do usunięcia barier w handlu produktami wytworzonymi.

Rachunek bieżący. Miara międzynarodowego handlu towarami i usługami danego kraju w danym okresie czasu. Rachunki bieżące mierzą widoczny handel, taki jak ryż i telewizory, a także niewidoczny handel, taki jak usługi bankowe i filmy. Rachunek bieżący obejmuje również transfery finansowe, takie jak pieniądze wysyłane do domu przez obywateli pracujących za granicą i odsetki płacone od długu zagranicznego. Rachunek bieżący jest równoważony przez rachunek kapitałowy kraju, który sumuje wszystkie międzynarodowe zakupy i sprzedaże aktywów finansowych, takich jak akcje lub obligacje.

Rozdział siódmy, rozdział jedenasty. Dwie najważniejsze koncepcje w księdze upadłości . W Stanach Zjednoczonych rozdział jedenasty (nazywany w Wielkiej Brytanii administracją) pozwala upadłej firmie spróbować rozwiązać swoje problemy. Rozdział siódmy (w Wielkiej Brytanii nazywany zarządem komisarycznym) to moment, w którym firma w trudnej sytuacji zostaje zlikwidowana - aktywa są sprzedawane w celu spłacenia jak największej liczby długów firmy.

Rynek kapitałowy. Gdzie inwestorzy kupują lub sprzedają papiery wartościowe. Rynek kapitałowy to giełda lub grupa giełd, na których handluje się obligacjami i innymi instrumentami dłużnymi. Większość transakcji na rynku kapitałowym odbywa się na parkietach banków rozsianych po całym świecie i połączonych elektronicznie, tworząc jeden duży rynek międzynarodowy.

Rachunek kapitałowy. Wszystkie międzynarodowe przepływy inwestycji związanych z pieniędzmi są grupowane w rachunku kapitałowym kraju. Rachunki kapitałowe zazwyczaj obejmują bezpośrednie inwestycje zagraniczne i inwestycje portfelowe, takie jak zakupy i sprzedaż akcji i obligacji. Rachunek kapitałowy i rachunek bieżący (patrz rachunek bieżący), po zsumowaniu, określają całkowitą międzynarodową aktywność gospodarczą kraju, zwaną bilansem płatniczym (patrz bilans płatniczy).

Rynek niedźwiedzia/rynek byka. Rynek niedźwiedzia, jak przysłowiowy zrzędliwy niedźwiedź, ma zmierzać w dół. Rynek byka, ryczący do przodu, jest używany do opisania rynku zmierzającego w górę. Rynek doświadczający ponad 20-procentowego spadku wartości jest zwykle definiowany jako rynek niedźwiedzia.

ROLNICTWO Egipt był krajem rolniczym, w którym większość ludności stanowili chłopi zajmujący się pracą na roli. Żyzność ziemi spowodowana powodziami Nilu zapewniła obfite plony, a głód, chociaż występował, był rzadki. Głównymi uprawami była pszenica i jęczmień, z których wytwarzano chleb i piwo, stanowiące podstawowe pożywienie ludu. Produkowano także warzywa, a winnice są atestowane. Sadziono len na płótno na odzież i uprawiano paszę dla bydła. Życie na wsi było zdominowane przez harmonogram rolniczy. Sadzenie nastąpiło po powodzi na Nilu wczesnym latem, a pod koniec sezonu wegetacyjnego chłopi byli dostępni do pracy przymusowej przez rząd. Inspektorzy rządowi ustalali wysokość podatku należnego od poszczególnych działek, a zebrane zboże magazynowano i wykorzystywano do wyżywienia pracowników rządowych, podobnie jak w Deir el-Medina. W egipskiej gospodarce barterowej do wyceny tańszych towarów używano miary pszenicy. Większość ziemi była własnością dworu królewskiego, świątyń i biurokracji, ale oprócz dużych posiadłości poświadczone są również małe działki prywatne. Większość ludności stanowili prawdopodobnie chłopi bezrolni, którzy pracowali w dużych majątkach jako dzierżawcy lub robotnicy, ale niektórzy chłopi posiadali własną ziemię w drodze dziedziczenia lub daru korony. Przedsiębiorczy rolnicy posiadali część ziemi, większą część dzierżawili od majątków i zatrudniali robotników, zatem status ludności rolniczej może być zróżnicowany.

Ruha: Duch mądrości, który upada i rodzi syna, pana ciemności. Razem tworzą potęgi tego świata. Znany również jako Ruha dQudsha, "duch święty", jak w myśli chrześcijańskiej, choć wcale nie jest święta.
Reszta: greckie anapausis. Boski odpoczynek lub spoczynek, błogosławiony stan tych, którzy cieszą się pokojem. W myśli gnostyckiej odpoczynek zarezerwowany jest dla ludzi, którzy osiągnęli gnozę. W Sekretnej Księdze Jana jest powiedziane, że Transcendentny jest w ciszy i spokoju.
Rea: Boska żona Kronosa w mitologii greckiej.
Rebouel: Kobieta ścięta, w parafrazie Sema. Być może należy to interpretować alegorycznie jako oddzielenie od powstającej cerkwi i jej praktyk chrzcielnych.
Refleksja: grecka epinoia, którą można przetłumaczyć jako "myśl, inteligencja, kreatywność". Emanacja boskiego i niebiańskiego eonu ściśle związana z Sofią w tekstach Setyjczyków. Refleksja nazywa się życiem (Zoe) i jest wysyłana jako objawiciel, aby oświecić Adama w Tajemnej Księdze Jana.

Rahab: Imię lub tytuł potwora związanego z pierwotnym morzem.

Re: Ważny egipski bóg-stwórca, ściśle powiązany z władzą królewską. Jego imię oznacza "słońce".

Reshef: bóstwo wojny i chorób, dobrze znane w starożytnej południowo-zachodniej Azji i Egipcie.

ruah: Hebrajskie określenie, które może oznaczać "oddech", "wiatr" lub "duch".

recesja : Dwa lub więcej kolejnych kwartałów spadku PKB.

rozwój zasobów: nauka o tym, jak zwiększyć zasoby i stworzyć warunki, które umożliwią lepsze wykorzystanie tych zasobów.

ryzyko: (1) Szansa, z jaką przedsiębiorca traci czas i pieniądze na biznes, który może okazać się nieopłacalny. (2) Szansa na stratę, stopień prawdopodobieństwa straty i kwota możliwej straty. standard życia: ilość towarów i usług, które ludzie mogą kupić za posiadane pieniądze.

Ruha: Dusza w języku i mitologii Mandejczyków. Ruha jest zwykle tłumaczona jako duch zgodnie z podobnymi słowami w innych językach semickich, takich jak hebrajski i arabski, ale jest to środkowy termin i odpowiednik duszy w tradycji gnostyckiej. Ruha jest personifikowana jako mandejski odpowiednik Sophii, która spada z królestwa światła do ciemności. Została kochanką własnego syna, kochanka Ur, i poczęła siedem planet i dwanaście domów zodiaku.
Rishamma: "Przywódca ludu", najwyższy stopień kapłaństwa mandejskiego. Obecnie stanowisko jest nieobsadzone.
Robert Bułgar: Inkwizytor, prawdopodobnie były katar lub były Bogomil. Był odpowiedzialny za spalenie 180 heretyków w regionie Szampanii we Francji w 1239 roku.
Robinson, James M .: (1924-2016) Akademik, znawca literatury Q i gnostyckiej, emerytowany profesor religii, Claremont Graduate University, Claremont, Kalifornia. Robinson był redaktorem naczelnym Biblioteki Nag Hammadi w języku angielskim, pierwszej publikacji zawierającej tłumaczenia wszystkich materiałów z Nag Hammadi w wydaniu dla ogółu społeczeństwa.
Roché, Déodat: (1877-1978) XX-wieczny francuski autor, który opublikował kilka książek o katarach, w tym dwutomową pracę pt. Catharism i czasopismo Cahiers d′Études Cathares.
Roeror: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył ścięgna.
Rzymian, List do: (ok. 57) Jeden z siedmiu niekwestionowanych listów Pawła i najdłuższy list Pawła. Tradycyjnie uważano, że była skierowana do wspólnoty chrześcijańskiej w Rzymie, ale mogła również służyć jako ogólne przedstawienie światopoglądu Pawła. List jest bardzo naładowany, dotyczy między innymi stosunku chrześcijaństwa do judaizmu i znaczenia wiary. Podobnie jak inne listy Pawła, List do Rzymian był interpretowany przez Walentynian, a sam Teodot i Walentyn mogli się do niego odwoływać.
Rheginos/Rheginus: gnostyk żyjący w II wieku i odbiorca Traktatu o zmartwychwstaniu, który występuje również pod nazwą List do Rheginosa, list skierowany do niego przez nieznanego pisarza w odpowiedzi na jego pytania dotyczące znaczenia zmartwychwstania.
Rhodon: teolog chrześcijański z II wieku, który debatował ze starszymi marcjonitami Apelles. Ich konfrontację opisuje Euzebiusz.
Riaramnacho: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który rządzi wszelkim impulsem do działania.
Richram: Jeden z siedmiu aniołów, którzy rządzą wszystkimi innymi aniołami, którzy aktywują ciało w Tajemnej Księdze Jana.
reinkarnacja: Reinkarnacja lub wędrówka dusz jest sugerowana w wielu systemach gnostyckich. Zwykle jest to wynikiem martwej duszy przywiązanie do świata materialnego, na przykład w systemie karpokratańskim, gdzie dusza musi przejść przez wszystkie możliwe odmiany doświadczeń, aby wydostać się z cyklu istnienia. Katarowie wierzyli w reinkarnację i wierzyli, że katar, który zmarł jako doskonały, nie będzie już musiał reinkarnować, podczas gdy wierzący katar odrodzi się jako doskonały.
Rahamim: Współczucie, szósta sefira Drzewa Życia w Kabale, znana również jako Tiferet.
Raheas: XI-wieczny misjonarz Bogomil, znany z infiltracji ortodoksyjnych klasztorów.
Rahmia: seria mandejskich modlitw, które należy odmawiać każdego dnia rano, w południe i o zachodzie słońca.
Ratson: Will, alternatywna nazwa pierwszej sefiry Drzewa Życia w Kabale.
Raymond Gros: katar, który przeszedł na katolicyzm i pomógł Inkwizycji.
Rajmund z Pereille: wyznawca katarów i pan Montségur w czasie jego oblężenia.
Raymond Roger z Foix: (zm. 1223) Brat Esclarmonde the Cathar i żonaty z Catharem, walczył za Langwedocję i był sympatyczny dla sprawy katarów.
Raymond Roger Trencavel : (1188-1209) wicehrabia Béziers i Carcassonne, sympatyzował z sprawą katarów i walczył z północnymi krzyżowcami.
Raymond Trencavel: Syn Raymonda Rogera, który próbował odzyskać Carcassonne z rąk krzyżowców, ale mu się nie udało.
Rajmund VI: (1156-1222) hrabia Tuluzy i przywódca Langwedocji; trzykrotnie ekskomunikowany i ostatecznie wywłaszczony ze swoich ziem na Soborze Laterańskim w 1215 r.
Rajmund VII: (1197-1249) hrabia Tuluzy i syn Rajmunda VI, subsydiował Inkwizycję w zamian za porozumienie pokojowe.
Rba: mandejski uthra zajmujący się czynnikami magicznymi, takimi jak egzorcyzmy i talizmany; także termin mandajski oznaczający "wielki" lub "nauczyciel".
Rebouel: kobieta w parafrazie Sema, która została zrodzona przez Zbawiciela; krzyżuje Soldasa, demoniczną personifikację fizycznego ciała Jezusa; i zostaje ścięty.
Republika Platona: (NHC VI,5) Luźne, koptyjskie tłumaczenie krótkiego fragmentu Republiki, Platona analizy idealnego społeczeństwa, znajduje się w Nag Hammadi Codex VI. Wyciąg z Księgi 9 dotyczy duszy widzianej jako wielogłowa bestia, lew i człowiek.
religie misteryjne: Inicjacyjne kulty religijne starożytnego świata hellenistyczno-rzymskiego, część intelektualnego i religijnego tła, na którym ukształtował się gnostycyzm. W niektórych kultach misteryjnych ekstatyczne zjednoczenie z bogiem było ostatecznym celem religii i środkiem do zbawienia; ten nacisk na zbawienne doświadczenie wewnętrzne jest również wspólny dla gnostycyzmu. Każdy kult misteryjny był poświęcony określonemu zestawowi bogów lub mitów. Głównymi religiami misteryjnymi były mitraizm; tajemnice eleuzyńskie; tajemnice andańskie; tajemnice orfickie i dionizyjskie; tajemnice Kybele, Attis i Sabazios; oraz tajemnice Izydy i Ozyrysa. Niektórzy uczeni sugerowali, że chrześcijaństwo, ze swoim świętym posiłkiem oraz umierającym i zmartwychwstałym bogiem, również powinno zostać uznane za religię misteryjną. Gnostyccy Naaseńczycy korzystali z mitów i pism wielu religii misteryjnych i być może uczestniczyli w pogańskich misteriach.
Ruchome i nieruchome: zaginione dzieło Bardaisana.
Rozprawa o Ósmej i Dziewiątej: (NHC VI,6) Pouczający dialog między Hermesem Trismegistusem a nienazwanym uczniem, którzy zwracają się do siebie per "ojciec" i "syn". Hermes uczy wchodzenia do ogdoady i enneady, ósmego i dziewiątego poziomu. Dyskurs zawiera barbarzyńskie imiona, sekwencje samogłosek i hymny.
Rada albigensów: (1167) odbyła się w Saint-Felix-de-Caraman pod przewodnictwem bułgarskiego biskupa, aby pomóc sformalizować organizację katarów.
Rytuały katarskie: (1240-1250) Nazwa zachowanych tekstów zawierających opisy rytuałów katarskich. Jedna wersja przetrwała po łacinie, a druga w języku prowansalskim. Teksty opisują modlitwy i inwokacje katarów oraz szczegółowo opisują rytuał consolamentum.

Rodzina Struve′ów

Struve, Friedrich Georg Wilhelm (1793-1864); Struve, Otto Wilhelm (1819-1905), syn Fryderyka; Struve, Karl Hermann (1854-1920), starszy syn Otto Wilhelm, brat Gustawa; Struve, Gustav Wilhelm Ludwig (1858-1920), młodszy syn Otto Wilhelm, brat Karola; Struve, Otto (1897-1963) [Otto Struve II], syn Gustawa.

Ramiona spiralne

Pasy gazu, pyłu i gorących młodych gwiazd, które spiralnie wychodzą z centralnych zgrubień galaktyk spiralnych i spiralnych z poprzeczką. Najbardziej widocznymi cechami ramion spiralnych są gromady i asocjacje gwiazd typu O i B (wysoce jasne gwiazdy o wysokiej temperaturze) oraz obszary HII (jasne mgławice), z których oba wskazują na niedawne i trwające formowanie się gwiazd. Przy długości fali radiowej ramiona spiralne można zidentyfikować, mierząc rozmieszczenie neutralnych chmur wodoru, które promieniują na długości fali 21 cm, oraz chmur molekularnych. Obserwacje w podczerwieni ujawniają obłoki ciepłego pyłu ogrzewane przez nowo utworzone gwiazdy wzdłuż ramion spiralnych. W niektórych galaktykach (spirale "wielkiego projektu") ramiona spiralne są długie, wąskie i dobrze zdefiniowane, w innych (spirale "kłaczkowate") są bardziej zbite i pofragmentowane, składają się z dużej liczby krótszych segmentów ramion. W naszej własnej galaktyce, Drodze Mlecznej, pasma pyłu pochłaniają światło gwiazd i uniemożliwiają astronomom optycznym dostrzeżenie gwiazd w płaszczyźnie galaktyki z odległości znacznie przekraczających około 10 000 lat świetlnych. Niemniej jednak można zobaczyć wystarczającą liczbę asocjacji O, B i regionów HII, aby zidentyfikować ramiona spiralne w sąsiedztwie Słońca. Obserwacje emisji na falach radiowych i milimetrowych z chmur wodorowych, aw szczególności z chmur molekularnych, ujawniają ogólną strukturę spiralną. Spiralny wzór naszej galaktyki składa się z dwóch lub więcej głównych ramion i kilku krótszych segmentów, z których jeden - ramię Oriona lub "ostroga" - zawiera Słońce. Ramię Strzelca, które obejmuje gwiazdy i obłoki międzygwiezdne, które leżą w ogólnym kierunku konstelacji Strzelca, leży bliżej centrum Galaktyki niż ramię Oriona, a ramię Perseusza leży dalej. Galaktyka NGC 4622, sfotografowana przez Kosmiczny Teleskop Hubble′a w 2002 roku, wydaje się obracać w kierunku przeciwnym do oczekiwanego. Obrót zgodnie z ruchem wskazówek zegara jest zagadkowy ze względu na kierunek, w którym skierowane są zewnętrzne ramiona spiralne. Większość galaktyk spiralnych ma ramiona gazu i gwiazd, które podążają za nimi, gdy się obracają, ale ta galaktyka ma dwa wiodące zewnętrzne ramiona, które wskazują kierunek obrotu galaktyki zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Aby dodać do zagadki, NGC 4622 ma również tylne ramię wewnętrzne, które jest owinięte wokół galaktyki w kierunku przeciwnym do jej obrotu. Astronomowie podejrzewają, że NGC 4622 oddziałała z inną galaktyką, ponieważ jej dwa zewnętrzne ramiona są przekrzywione, co oznacza, że coś ją zakłóciło. NGC 4622 mogła pochłonąć małą galaktykę towarzyszącą. Jądro galaktyki dostarcza dodatkowych dowodów na połączenie NGC 4622 z mniejszą galaktyką. Ta informacja może być kluczem do zrozumienia niezwykłej wiodącej rms.

Rozbłyski słoneczne: związek z koronalnymi wyrzutami masy

ROZBŁYSKI SŁONECZNE i SŁONECZNE WYRZUCENIA MASY KORONALNEJ zostały powiązane z aktywnością geomagnetyczną, taką jak AURORA, interferencja radiowa i "burze geomagnetyczne" powodowane przez duże prądy przepływające przez ziemską magnetosferę. Oba są również związane z dużymi strumieniami cząstek energetycznych ("zdarzeniami protonowymi") w przestrzeni bliskiej Ziemi. Są to jednak różne rodzaje imprez. Rozbłyski słoneczne to nagłe, intensywne wzrosty jasności poszczególnych cech Słońca. Obserwowano je od ponad wieku w świetle widzialnym i można je wykryć za pomocą radioteleskopów. Wraz z pojawieniem się obserwacji kosmicznych rozbłyski obserwowano w całym krótkim zakresie widma elektromagnetycznego, od ultrafioletu po promienie gamma. Rozbłyski pojawiają się, gdy małe, intensywne obszary słonecznego pola magnetycznego ulegają reorganizacji, nagle uwalniając energię do słonecznej plazmy koronalnej i chromosferycznej. W środowisku kosmicznym bliskim Ziemi rozbłyski powodują natychmiastowe zwiększenie strumienia promieniowania jonizującego, takiego jak wysokoenergetyczne elektrony (promienie β), protony i fotony (promienie γ). Są one również skorelowane z opóźnionymi efektami geomagnetycznymi na Ziemi: zorza polarna i tymczasowy ruch ziemskiego pola magnetycznego są częściej obserwowane trzy dni po rozbłysku słonecznym niż w innym czasie. Ten czas opóźnienia odpowiada czasowi przejścia powolnego WIATRU SŁONECZNEGO, który rozchodzi się od Słońca z prędkością ˜400 km s^-1. Jednak nie wszystkie rozbłyski są związane z zorzą polarną lub burzami geomagnetycznymi; a niektóre zorze występują nawet bez poprzedzającego rozbłysku słonecznego. Koronalne wyrzuty masy (CME) to erupcje dużych, masywnych ciał plazmy z korony. CME mogą obejmować 120°szerokości lub długości geograficznej słonecznej i obejmować do 10¹⁶ gramów (10¹⁰ ton metrycznych). Zostały odkryte dopiero po wynalezieniu CORONAGRAFA, a szczegółowo zbadane dopiero po pojawieniu się SKYLAB i innych kosmicznych koronografów, takich jak koronograf Solar Maximum Mission, a ostatnio koronograf LASCO na pokładzie statku kosmicznego SOHO. Koronalne wyrzuty masy są skorelowane z rozbłyskami, ale wydają się być ściślej związane z odrywaniem WŁÓKN od powierzchni Słońca. Ponieważ tylko połowa powierzchni Słońca jest widoczna w danym momencie, połowa wszystkich CME pochodzi z drugiej strony Słońca. Około połowy obserwowanych CME można przypisać zniknięciu włókna lub wypukłości na widocznym dysku Słońca; statystyki te wskazują, że wszystkie CME pochodzą z włókien. Sekwencje obrazów w ultrafiolecie o wysokiej rozdzielczości z satelity Transition Region i Coronal Explorer (TRACE) oraz z instrumentu SOHO/EIT pokazały, że "odrywanie się" włókna ma kluczowe znaczenie dla powstawania CME. Związek między rozbłyskami a CME nie jest przypadkowy. Koronalne wyrzuty masy wydają się być spowodowane niestabilnościami na dużą skalę w strukturach magnetycznych (włóknach) o rozmiarach do 300 000 km, podczas gdy rozbłyski są spowodowane niestabilnościami na mniejszą skalę, które powodują nagłe ponowne połączenie linii pola w bardzo małych (<1000 km) objętościach . Odrywanie się włókien i związana z nim reorganizacja pola powoduje dodatkowe miejscowe naprężenia w polu magnetycznym, które czasami mogą wywołać rozbłysk; a rozbłyski powodują rekonfiguracje pola, które mogą wywołać niestabilności na dużą skalę. Który (jeśli którykolwiek) z tych mechanizmów jest poprawny, jest obecnie nieznany.

Rzeźbiarz

(Rzeźbiarz; skrót Scl, gen. Sculptoris; powierzchnia 475 st. kw.). Południowa konstelacja, która leży między Wielorybem a Feniksem i kończy się o północy pod koniec września. Został wprowadzony jako Apparatus Sculptoris (Warsztat Rzeźbiarza) przez francuskiego astronoma Nicolasa Lde Lacaille (1713-1762), który sporządził mapy południowego nieba w latach 1751-1722. Niepozorna konstelacja, najjaśniejszą gwiazdą w Sculptor jest ? Sculptoris o jasności 4,3mag. Do interesujących gwiazd w Sculptor należą ? Sculptoris, układ podwójny z bladożółtymi (F2) i żółtymi (G9) składnikami, jasności 5,4 i 8,8 magnitudo, separacja 4,9″, okres około 1200 lat, oraz R Sculptoris, bardzo czerwona (C6) półregularna zmienna gwiazda (zakres 9,1-12,9, okres około 370 dni). Inne interesujące obiekty to NGC 288, gromada kulista 8mag, Galaktyka Karłowata Rzeźbiarza (ESO 351-G30), szeroko rozproszona sferoidalna galaktyka karłowata w Grupie Lokalnej, odległa o około 260 000 lat świetlnych, NGC 253 i NGC 55, 8. galaktyki spiralne skierowane krawędzią wielkości (obie członkinie grupy Sculptor, która jest najbliższym zbiorem galaktyk do Grupy Lokalnej, odległa o około 12 milionów lat świetlnych) oraz Galaktyka Koło Wozu (ESO 350-G400), galaktyka pierścieniowa o jasności czternastej magnitudo z słabymi, promienistymi "szprychami" będącymi świadkami poprzedniej kolizji. Południowy biegun galaktyczny znajduje się w Rzeźbiarzu.

Radioastrofizyczne Obserwatorium Dominium

Dominion Radio Astrophysical Observatory rozpoczęło działalność w 1959 r., a w 1970 r. dołączyło do KRAJOWEJ RADY BADAWCZEJ. W 1975 r. stało się częścią Instytutu Astrofizyki Herzberga. W pobliżu Penticton w Kolumbii Brytyjskiej znajduje się 26-metrowy radioteleskop, siedmioantenowy teleskop syntezujący na 600 m linii bazowej i dwa teleskopy przeznaczone do monitorowania słonecznego strumienia radiowego na 10,7 cm. Ta część Instytutu wspiera również rozwój korelatorów i projektowanie przyszłych radioteleskopów.

Ruch dzienny

Pozorny dzienny ruch ciała niebieskiego po niebie ze wschodu na zachód, spowodowany osiowym obrotem Ziemi. Ruch dobowy powoduje, że gwiazdy wydają się kreślić kręgi wyśrodkowane na biegunach niebieskich. Dla obserwatora z północnego lub południowego bieguna Ziemi dobowy ruch gwiazd odbywa się po okręgach równoległych do horyzontu, podczas gdy widziane z równika gwiazdy wyznaczają ścieżki, które przecinają horyzont pod kątem prostym. Ogólnie rzecz biorąc, łuki, wzdłuż których wydają się poruszać gwiazdy, przecinają horyzont pod kątem równym 90° minus szerokość geograficzna obserwatora.

Ruch bezpośredni

Ruch kątowy w dominującym kierunku, znany również jako ruch postępowy (w przeciwieństwie do ruchu wstecznego w przeciwnym kierunku). Ruch ciała w Układzie Słonecznym, albo obrót osiowy, albo obrót orbitalny, jest prosty, jeśli odbywa się w tym samym kierunku, co obrót Słońca: przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, patrząc z bieguna północnego Słońca. Większość obiektów Układu Słonecznego wykazuje ruch prosty, który jest reliktem ruchu wirującego dysku materii, z którego powstało Słońce i planety. Ciała na bezpośrednich orbitach mają nachylenie orbity mniejsze niż 90° ciała obracające się bezpośrednio mają nachylenia osiowe mniejsze niż 90°. Wszystkie główne planety, większość satelitów planetarnych, asteroidy z wyjątkiem kilku i większość komet mają orbity bezpośrednie. Spośród głównych planet Merkury, Ziemia, Mars, Jowisz, Saturn i Neptun obracają się w sensie bezpośrednim. Większość satelitów obraca się bezpośrednio; rotacje asteroid i komet są znane tylko w niewielkiej liczbie przypadków. Termin ten jest również używany do określenia regularnego ruchu ciał Układu Słonecznego z zachodu na wschód na sferze niebieskiej.

Rotacja różnicowa

Zmiana wraz z szerokością geograficzną kątowej szybkości obrotu Słońca. Na podstawie badań ruchu plam słonecznych po dysku słonecznym, przeprowadzonych w latach 1853-1861, angielski astronom Richard Carrington (1826-75) wykazał, że prędkość obrotu kątowego powierzchni Słońca maleje, a okres rotacji wydłuża się wraz ze wzrostem szerokości geograficznej północnej lub na południe od równika słonecznego. Chociaż plamy słoneczne są rzadko obserwowane na szerokościach geograficznych znacznie większych niż około 30?, pomiary szybkości rotacji w szerokim zakresie szerokości geograficznych można uzyskać, mierząc przesunięcia Dopplera w długościach fal linii widmowych w różnych punktach Słońca. Ostatnie dane obserwacyjne wskazują, że gwiezdny okres rotacji fotosfery zwiększa się z 24,8 dnia na równiku słonecznym do 26,1 dnia na 30? szerokości geograficznej, około 31 dni na 60? szerokości geograficznej i około 35 dni na biegunach. struktura i ruchy wnętrza Słońca) wskazuje, że rotacja różnicowa rozciąga się aż do podstawy strefy konwekcyjnej, która znajduje się na głębokości równej 29% promienia Słońca, ale poniżej tego poziomu wnętrze Słońca ma niemal jednorodną okres rotacji poniżej 27 dni.

Różnicowanie

Proces, w wyniku którego ciało planetarne (planeta stała lub główny satelita) uzyskuje strukturę warstwową z gęstymi materiałami w środku, w jądrze i mniej gęstymi materiałami w pokrywającym je płaszczu i skorupie. Ciało, które powstało w wyniku akrecji, ma jednorodny skład, z materiałami o różnej gęstości rozmieszczonymi równomiernie w całej jego objętości. Aby jego materiały składowe zaczęły się oddzielać, wnętrze ciała musi zacząć się topić. Ciepło potrzebne do topienia pochodzi z wielu źródeł. Obejmują one kompresję grawitacyjną (temperatura wzrasta wraz z ciśnieniem, nagrzewanie środka), energię kinetyczną dalszych uderzeń (która zamienia się w energię cieplną, ogrzewając powierzchnię), nagrzewanie radiogeniczne (energia uwalniana podczas rozpadu pierwiastków promieniotwórczych, nagrzewająca całe ciało) oraz siły pływowe (wywierane przez planetę na satelicie, deformujące go i tym samym ogrzewające wnętrze). Gdy ciało jest przynajmniej częściowo stopione, gęste materiały mogą zacząć grawitować w kierunku centrum, gdzie tworzą rdzeń, podczas gdy mniej gęste materiały zaczynają unosić się w kierunku powierzchni, gdzie tworzą płaszcz i skorupę. Różnicowanie jest więc napędzane przez grawitację, która również odgrywa rolę w topieniu, które to umożliwia, więc proces ten może zachodzić tylko w ciałach, które urosły wystarczająco duże. Temperatura, w której może rozpocząć się topnienie, zależy od temperatury topnienia materiałów składowych ciała. Zróżnicowanie planet typu ziemskiego zwykle rozpoczynało się od utworzenia jądra. Po stopieniu w środku, gęsty materiał (w przypadku Ziemi, głównie żelazo i nikiel) dość szybko segregowałby się w kierunku środka. Energia potencjalna grawitacji uwolniona przez formowanie się jądra zostałaby przekształcona w wystarczającą ilość ciepła, aby stopić wszystkie leżące nad nią warstwy, tworząc skalisty płaszcz. Po tej początkowej fazie, gdy zewnętrzne warstwy zestalały się, gdy ciepło zostało wypromieniowane w przestrzeń, inne czynniki odegrały większą rolę. Ogrzewanie radiogeniczne w płaszczu spowodowało częściowe stopienie, tworząc kieszenie lżejszej magmy, która wynurzyła się na powierzchnię, wybuchając jako wulkany, proces, który trwa nadal na Ziemi i, całkiem prawdopodobnie, na Wenus. Uderzenia, szczególnie w okresie znanym jako późne ciężkie bombardowanie, które zakończyło się około 3,9 miliarda lat temu, dostarczyły energii do stopienia całej powierzchni, tworząc globalne oceany magmy, w których lżejsza materia utworzona w wyniku segregacji chemicznej wypływała na powierzchnię (w bardzo podobny sposób jak żużel tworzy się na szczycie wielkiego pieca), zestalać się w postaci skorupy. Uważa się, że większe satelity w zewnętrznym Układzie Słonecznym również uległy zróżnicowaniu. W przypadku galileuszowych satelitów Jowisza ogrzewanie pływowe mogło równie dobrze być czynnikiem przyczyniającym się na pewnym etapie ich wewnętrznej ewolucji. Uważa się, że Io, Europa i Ganimedes są w pełni zróżnicowane, z przeważnie żelaznymi rdzeniami otoczonymi krzemianowymi płaszczami (w przypadku Io stopionymi) i skorupą lodową, Ganimedes ma dodatkowo znaczny lodowy płaszcz zewnętrzny. Uważa się, że najbardziej odległa z czterech, Callisto, ma tylko częściowo zróżnicowane wnętrze skały i lodu. Średniej wielkości lodowe satelity Saturna i Urana mogły równie dobrze doświadczyć różnicowania, głównie poprzez ogrzewanie radiogeniczne i pływowe. Byłoby to możliwe dzięki powstaniu tak zwanego eutektycznego stopu amoniaku i wody, który topi się w temperaturze zaledwie 176 K i zachowuje się w panujących warunkach raczej jak magma na Ziemi. Uważa się, że dziwna powierzchnia Mirandy była częściowo wynikiem niepełnego zróżnicowania, które dotyczyło tylko niektórych części powierzchni. W pasie asteroid Westa jest jedynym obiektem, w przypadku którego istnieją dobre dowody na występowanie różnicowania i który przetrwał nienaruszone katastrofalne zderzenia, które całkowicie zniszczyły inne zróżnicowane ciała, tworząc na przykład asteroidy klasy Mand R i meteoryty jonowe.

Rok świetlny (l.y.)

Jednostka miary odległości równa odległości przebytej przez promień światła w próżni w ciągu jednego roku. Ponieważ światło porusza się z prędkością 299 792 458 m s-1 (186 282 mil s-1), odległość ta odpowiada 9,46?1012 km (tj. 9,46 miliona milionów km) lub 63 240 jednostkom astronomicznym. Jednostka jest powszechnie używana do wyrażania dużych odległości we wszechświecie i reprezentuje czas potrzebny promieniowi światła na pokonanie tych odległości. Około 3,262 lat świetlnych to jeden parsek.

Rodzina Hirayama

Dowolna z kilku grup asteroid, z których każdy ma podobne elementy orbity, w szczególności bardzo podobną półoś wielką i nachylenie orbity. Przypuszcza się, że te podobieństwa wskazują, że członkowie określonej rodziny Hirayama mają wspólne pochodzenie w kolizyjnym rozpadzie dużego ciała macierzystego. Na istnienie takich grup po raz pierwszy zwrócił uwagę Kiyotsugu Hirayama w 1918 roku. Z dużą dozą pewności zidentyfikowano kilkadziesiąt rodzin Hirayama. Widmowe podobieństwa w obrębie niektórych rodzin potwierdzają ideę wspólnego pochodzenia. Dotyczy to najliczniejszych rodzin. Na przykład rodzina Themis krąży po orbicie 3,13 AU z nachyleniem 1?. Ma kilku głównych członków, w tym Temidę o średnicy 228 km (24) i wiele mniejszych członków, z których wszystkie są obiektami typu C o niskim albedo (węglisty chondryt). Istnieją jednak rodziny, które zawierają różne typy: na przykład rodzina Alexandra krąży między 2,6 a 2,7 AU z nachyleniem od 11? do 12?, ale ma członków typu C, G i T - trudnych do pogodzenia z początkiem jako pojedynczym obiektem.

Region H I

Obłok materii międzygwiazdowej składający się głównie z neutralnych atomów wodoru. "Neutralny" oznacza niezjonizowany - każdy atom wodoru składa się z protonu i jego samotnego elektronu; to właśnie sugeruje "H I" (wymawiane "H jeden"). W regionach H II ("H dwa") wodór jest zjonizowany, a każdy atom utracił swój elektron. Pod względem masy i objętości neutralny wodór stanowi około połowy całej materii międzygwiazdowej. Typowy region H I ma średnicę 15-20 lat świetlnych i zawiera 50 mas Słońca wodoru w temperaturze około 100 K. Regiony H I nie emitują światła widzialnego, ale są wykrywalne dzięki emisji radiowej o długości fali 21 cm (częstotliwość około 1420 GHz). To tak zwane promieniowanie 21 cm umożliwiło po raz pierwszy odwzorowanie kształtu naszej Galaktyki w połowie XX wieku: neutralny wodór jest obecny w dysku Galaktyki, skoncentrowany w ramionach spiralnych, a promieniowanie 21 cm ma niewielki wpływ przez interwencję materii międzygwiezdnej. Regiony H I zostały również wykryte w innych galaktykach spiralnych i nieregularnych, chociaż są one w dużej mierze nieobecne w galaktykach eliptycznych.

Rodzina komet

Grupa komet o zasadniczo podobnych elementach orbitalnych. Rozkład aphelii członków grupy komet osiąga szczyt przy wartości odpowiadającej odległości określonej głównej planety od Słońca. Perturbacje tej planety były odpowiedzialne za zmianę różnych pierwotnych orbit komet na te, które obecnie zajmują. Kiedyś uważano, że wszystkie główne planety posiadają rodziny komet. Tylko rodzina komet Jowisza jest obecnie uznawana za prawdziwą, a komety Saturna, Urana i Neptuna są wyjaśniane w kategoriach rezonansów orbitalnych z Jowiszem. Sama rodzina komet Jowisza zawiera ponad dwie trzecie wszystkich komet oficjalnie uznanych za krótkookresowe. Przykładem niedawno przechwyconej przez Jowisza komety do swojej rodziny jest 16P/Brooks 2, która w 1886 roku minęła zaledwie dwa promienie Jowisza od planety, co zmieniło jej okres z około 30 lat na 7 lat. Orbity rodziny komet Jowisza nieustannie się zanikają, a członkowie są ostatecznie wyrzucani z Układu Słonecznego przez grawitacyjną "procę" lub zakłócane przez pływy. Świeże zdobycze uzupełniają zapasy.

Równik niebieski

Koło wielkie na sferze niebieskiej otrzymane przez przecięcie się z kulą płaszczyzny równika ziemskiego. Kiedy Słońce leży w płaszczyźnie, dzień i noc są wszędzie równej długości. Znane jako równonoc, zdarza się to dwa razy w roku, kiedy Słońce znajduje się w jednym z dwóch punktów

Rak

(Krab; w skrócie Cnc, dopełniacz Cancri; powierzchnia 506 stopni kw.) Północna konstelacja zodiakalna, która leży między Bliźniętami a Lwem, a kulminuje o północy pod koniec stycznia. Przedstawia kraba, którego w mitologii greckiej Herkules zmiażdżył podczas walki z wielogłową Hydrą. Nazwa α Cancri, jej najjaśniejszej gwiazdy, to Acubens, co pochodzi od arabskiego słowa oznaczającego "pazur". Najjaśniejsze gwiazdy Raka zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest. Niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Raku to β Cancri o jasności 3,5 magnitudo, δ Cancri (Asellus Australis) o jasności 3,9 magnitudo i ι Cancri, szeroka gwiazda podwójna z żółtymi (G8) i niebieskawo-białymi (A3) składnikami, jasności 4,0 magnitudo i 6,6, rozdział 30″. Inną interesującą gwiazdą jest ζ Cancri (Tegmine), poczwórny układ złożony z dwóch żółtych (F8 i G5) składowych, jasności 5,4 i 6,0, separacja 0,6″, okres 59,7 lat, z trzecim składnikiem, również żółtym (F9), magnitudo 6.2, separacja 6.2″, która obraca się wokół pozostałych w około 1150 lat, oraz czwarty, niewidoczny składnik, który, jak się uważa, obraca się wokół trzeciego w ciągu około 17,6 lat. Konstelacja zawiera również gwiazdę zmienną typu Mira R Cancri (zakres 6,1-11,8, okres około 362 dni). W połowie odległości i nieco na zachód od γ i δ Cancri znajduje się Praesepe (Ul lub Żłóbek; M44, NGC 2632), jedna z najwspanialszych otwartych gromad gwiazd na niebie, która w odległości około 160 szt. widoczne dla nieumarłych oczu jako słaba mglista plama. Inną interesującą gromadą otwartą jest M67 (NGC 2682), która zawiera około 200 gwiazd między ósmą a czternastą magnitudo.

Rozszerzający się wszechświat

Wszechświat, który rozszerza się z czasem. Chociaż możliwość została podniesiona wcześniej w ramach prac teoretycznych przeprowadzonych przez Willema de Sittera (1872-1934), Aleksandra Friedmanna (1888-1925) i księdza Georgesa Lemaître′a (1894-1966), fakt, że nasz wszechświat się rozszerza, był pierwszym zademonstrowany obserwacyjnie w 1929 r. przez Edwina P. Hubble′a (1889-1953), poprzez jego pomiary przesunięć ku czerwieni w widmach galaktyk. W naszym rozszerzającym się wszechświecie każda galaktyka (lub gromada galaktyk) oddala się od każdej innej, a szybkość recesji jednej galaktyki względem drugiej zależy od odległości między nimi. Jeśli pominie się ruchy wywołane lokalnymi skupieniami masy, galaktyki i gromady zachowują się tak, jakby znajdowały się w spoczynku w rozszerzającej się przestrzeni. Użyteczną analogią jest rozważenie, że cała trójwymiarowa przestrzeń jest reprezentowana przez (dwuwymiarową) powierzchnię balonu i przedstawienie galaktyk i gromad przez plamki przyklejone do tej powierzchni. Gdy balon się rozszerza, każda "galaktyka" oddala się od każdej innej, ale nie ma unikalnego centrum tego rozszerzenia (każda kropka jest równoważna każdej innej, a powierzchnia balonu nie ma środka).

Równonoc

Chwila, w której Słońce przecina równik niebieski; Słońce znajduje się wówczas pionowo nad równikiem, a dzień i noc mają taki sam czas trwania w każdym punkcie powierzchni Ziemi. Pozorna roczna droga Słońca po sferze niebieskiej jest nachylona do równika niebieskiego i przecina go w dwóch punktach. Terminy równonoc wiosenna i do tych punktów stosuje się równonoc jesienną. Pozycje gwiazd są mierzone we współrzędnych niebieskich w oparciu o konkretną równonoc wiosenną, np. równonoc z roku 2000. Tak więc słowo "równonoc" użyte w kontekście pozycji gwiazdy definiuje używany układ współrzędnych.

Równanie czasu

Równanie określające różnicę między pozornym czasem słonecznym (lub czasem zegara słonecznego) a czasem średnim. Zatem:

równanie czasu (E) = pozorny czas słoneczny (AT) - czas średni (MT).

Dodatnia wartość E oznacza, że czas pozorny wyprzedza czas średni. Ujemna wartość E oznacza, że pozorny czas jest opóźniony w stosunku do czasu średniego. Różnica wynika z dwóch powodów. Po pierwsze, ponieważ Ziemia porusza się wokół Słońca po orbicie eliptycznej, kiedy Ziemia znajduje się w pobliżu peryhelium, porusza się szybciej niż w pobliżu aphelium; w konsekwencji pozorny ruch Słońca względem gwiazd tła jest szybszy w pobliżu peryhelium niż w pobliżu aphelium. Ta zmiana pozornego ruchu Słońca wpływa na długość pozornego dnia słonecznego. Po drugie, chociaż pozorny ruch Słońca odbywa się wzdłuż ekliptyki, zmiana długości pozornego dnia słonecznego zależy od dziennej zmiany rektascensji Słońca. Ta zmiana RA jest równa rzutowi ruchu ekliptyki Słońca na równik niebieski i jest maksymalna w pobliżu przesilenia, a minimalna w pobliżu równonocy. W wyniku połączenia tych dwóch efektów, średni czas i pozorny czas słoneczny mogą różnić się nawet o 16,3 minuty. Czas pozorny wyprzedza czas średni między około 16 kwietnia a około 15 czerwca i ponownie między około 2 września a około 26 grudnia, różnica osiąga maksima około 3,75 i 16,3 min odpowiednio 15 maja i 4 listopada. Pozorny czas pozostaje w tyle za średnim czasem w pozostałej części roku, różnica osiąga maksimum 14,3 minuty i 6,3 minuty odpowiednio 12 lutego i 27 lipca.

Radioteleskop Effelsberga

Radioteleskop o średnicy 100 m jest obsługiwany przez MAX-PLANCK-INSTITUT FU¨ RRADIOASTRONOMIE od 1972 roku w pobliżu Effelsberg w Niemczech. Teleskop jest w pełni sterowalny, a jego pionierska "homologiczna" konstrukcja minimalizuje deformacje grawitacyjne zależne od wysokości, umożliwiając rutynowe obserwacje na falach o długości zaledwie 6 mm. Programy naukowe obejmują badania kontinuum o wysokiej czułości, szeroko zakrojone badania polaryzacji naszych własnych i zewnętrznych galaktyk, badania pulsarów oraz atomową i molekularną spektroskopię liniową. Teleskop często uczestniczy w obserwacjach VLBI.

Rok Galaktyczny

Termin używany czasem do opisania okresu obiegu Słońca wokół centrum Galaktyki, około 225 milionów lat.

Ryle, Sir Martin (1918-84)

Brytyjski radioastronom, laureat Nagrody Nobla (1974) za pionierskie badania w dziedzinie radioastrofizyki, w szczególności za wynalezienie techniki syntezy apertury. Podczas II wojny światowej pracował nad rozwojem radaru i dołączył do Cavendish Laboratory w Cambridge, gdzie został profesorem. W 1972 roku został mianowany Królewskim Astronomem, co było pierwszym takim mianowaniem na honorowe stanowisko niezwiązane z Królewskim Obserwatorium. Wynalazł interferometrię radiową i wyznaczył dokładne pozycje i strumienie dla źródeł radiowych. Doprowadziło to do identyfikacji wielu źródeł z galaktykami, które można było badać w świetle widzialnym, ujawniając ich naturę. Skompilował katalogi źródeł radiowych, które dostarczyły zbioru informacji statystycznych o liczbie źródeł o słabszych i słabszych strumieniach (a tym samym coraz większych odległościach), które dowiodły, że wszechświat ewoluował, tj. rozpoczął się od Wielkiego Wybuchu. Był to pierwszy z kilku niemal śmiertelnych ciosów dla wiarygodności modelu stanu stacjonarnego, bronionego przez jego kolegę z Cambridge, FRED HOYLE′a, zanim teoria została dokończona przez odkrycie mikrofalowego promieniowania tła. Ryle wynalazł syntezę apertury, dzięki której interferometr obracający się na Ziemi mógłby wypełnić aperturę wirtualnego dużego radioteleskopu. Stworzyło to metodę, dzięki której radioastronomowie mogą uzyskać niezrównaną rozdzielczość kątową, badając na przykład zjawiska w pobliżu centralnych czarnych dziur w galaktykach radiowych.

Russell, Henry Norris (1877-1957)

Astronom, urodzony w Oyster Bay w stanie Nowy Jork, prawie całe życie spędził pracując na Uniwersytecie Princeton. Badał spektroskopowo zaćmieniowe gwiazdy podwójne, aby określić masy ich gwiazd składowych. Początkowo współpracując z brytyjskim astronomem Hinksem w Cambridge, zaczął mierzyć paralaksy gwiazd i wykreślając wielkości bezwzględne gwiazd, których odległość w ten sposób zmierzył, w odniesieniu do ich typów widmowych, znalazł korelację znaną obecnie jako ciąg główny Hertzsprunga - Diagram Russella. Rozróżniał gigantyczne gwiazdy i karły. Zaproponował, że gwiazdy ochładzają się zgodnie z tą korelacją. Ta teoria ewolucji gwiazd została zastąpiona, ale diagram H - R nadal dostarcza narzędzia do testowania teorii ewolucji gwiazd. Russell zastosował teorię jonizacji MEGHNAD SAHA do gwiezdnych atmosfer i określił obfitość pierwiastków w gwiazdach, w tym, po pracach fundamentowych CECILII PAYNEGAPOSCHKIN, wielką obfitość wodoru. W teorii budowy gwiazd wykazał, że rozmiar, temperaturę itp. gwiazdy na każdym etapie jej ewolucji można określić wyłącznie na podstawie jej masy, składu chemicznego i wieku (twierdzenie Vogta-Russella).

Rosyjska Agencja Lotnictwa i Kosmosu

Rosyjska Agencja Kosmiczna (RKA) została utworzona 25 lutego 1992 roku dekretem Prezydenta Federacji Rosyjskiej. Powstał po rozpadzie byłego Związku Radzieckiego i rozwiązaniu sowieckiego programu kosmicznego. RKA korzysta z technologii i miejsc startowych, które należały do byłego radzieckiego programu kosmicznego. Obejmuje to opłatę dla Kazachstanu za korzystanie z kosmodromu Bajkonur. Oficjalne obowiązki RKA zostały skodyfikowane w sierpniu 1993 r. W ustawie Federacji Rosyjskiej o kosmosie. Określa politykę państwa w zakresie badań i eksploracji kosmosu w celach pokojowych oraz realizacji federalnego programu kosmicznego. Obejmuje to promocję interesów Rosji na międzynarodowej arenie kosmicznej. RKA sprawuje scentralizowaną kontrolę nad rosyjskim cywilnym programem kosmicznym, w tym wszystkimi załogowymi i bezzałogowymi lotami kosmicznymi. Agencja nadzoruje obecnie rosnącą liczbę umów dwustronnych i wielostronnych z innymi krajowymi agencjami kosmicznymi, m.in. program Shuttle-Mir i Międzynarodowa Stacja Kosmiczna. Od 1994 roku agencja zyskała większą władzę nad rosyjskimi koncernami przemysłowymi. Na mocy dekretu rządowego z 1994 r. do RKA przekazano 38 przedsiębiorstw przemysłu rakietowego i kosmicznego. W 1998 r. RKA uzyskała kontrolę nad 38 kolejnymi spółkami państwowymi i federalnymi udziałami w 22 spółkach akcyjnych. 11 marca 1999 r. ogłoszono, że RKA przejmie kontrolę nad 350 firmami przemysłu lotniczego i zmieni nazwę na "Rosyjską Agencję Lotnictwa i Kosmosu".

Rubin, Vera Cooper (1928-2016)

Astronomka, urodzona w Filadelfii, pracowała w Instytucie Carnegie nad problemami badań pozagalaktycznych, w tym nad ciemną materią, która stanowi główny składnik galaktyk i ujawnia swoje istnienie poprzez oddziaływanie grawitacyjne na ich gwiazdy.

Rue, Warren de la (1815-89)

Urodzony na Guernsey, astronom w Kew Observatory, pionier astrofotografii. Podczas całkowitego zaćmienia Słońca w 1860 r. wykazał, że protuberancje widoczne na krawędzi Słońca i Księżyca były niezależne od ruchu Księżyca, a tym samym przydatków Słońca.

Rossi X-ray Timing Explorer (RXTE/Explorer 69)

Misja NASA polegająca na badaniu zmian emisji promieniowania rentgenowskiego w skali czasowej od mikrosekund do lat. Nazwany na cześć pioniera astronomii rentgenowskiej Bruno B Rossi, byłego profesora fizyki w Massachusetts Institute of Technology. Wystrzelony w grudniu 1995 r. Posiada proporcjonalną tablicę liczników i wysokoenergetyczny eksperyment pomiaru czasu w promieniowaniu rentgenowskim do badania zwartych obiektów w zakresie energii 2-200 KeV. Posiada również All Sky Monitor, który skanuje ponad 70% nieba na każdej orbicie. Kluczową cechą jest elastyczność operacji dzięki szybkiemu wskazywaniu, dużej szybkości przesyłania danych i prawie ciągłemu odbieraniu danych. Odkrył milisekundowe pulsary rentgenowskie i impulsy rentgenowskie o wysokiej częstotliwości z gwiazd neutronowych w układach podwójnych.

Rossi, Bruno Benedetto (1905-93)

Fizyk promieniowania kosmicznego, urodzony w Wenecji, Rossi studiował i pracował we Włoszech, dopóki reżim faszystowski go nie zwolnił. Zajmował stanowiska w Europie i dołączył do Laboratorium Los Alamos w Nowym Meksyku, aby opracować bombę atomową. Został profesorem na MIT. Opracował obwód koincydencji Rossiego, który rejestrował jednoczesne występowanie impulsów elektrycznych w promieniu kosmicznym i innych detektorach w celu odróżnienia rzeczywistych zdarzeń od szumu. Badał naturę i energie promieni kosmicznych i umieścił detektory w kosmosie do badań promieni kosmicznych, odkrywając za pomocą satelity Explorer X w 1961 roku magnetopauzę, granicę zawierającą ziemskie pole magnetyczne. Wraz z RICCARDOGIACCONIm wystrzelił rakietę do wykrywania kosmicznego promieniowania rentgenowskiego (z Księżyca), która przypadkowo odkryła za Księżycem źródło promieniowania rentgenowskiego Scorpius X-1, które zostało odkryte jako pierwsze. Jego imieniem nazwano satelitę do astronomii rentgenowskiej , Rossi X-ray Timing Explorer (RXTE).

ROSAT (satelita Röntgen)

Niemiecko-amerykańsko-brytyjskie obserwatorium rentgenowskie ROSAT zostało wystrzelone na orbitę kołową o długości 550 km w czerwcu 1990 roku. Zawierało ono dwa teleskopy obrazujące pracujące w miękkim promieniowaniu rentgenowskim (0,1-2,4 keV) i ekstremalnym UV (EUV) (006- 0,2 keV). Teleskop rentgenowski składał się z czterech zagnieżdżonych lusterek Woltera typu I. Produkcja luster rentgenowskich - największych i najdokładniejszych w tamtych czasach - była pionierem w zastosowaniu Zerodur (ceramika o zerowej rozszerzalności cieplnej) i wyjątkowo niskiej chropowatości powierzchni (0,25 nm rms). W ognisku teleskopu znajdowały się dwa proporcjonalne liczniki czułe na pozycję (PSPC, 20 sekund łuku) i jeden przetwornik obrazu o wysokiej rozdzielczości (HRI, 5 sekund łuku). Teleskop EUV składał się z trzech zagnieżdżonych zwierciadeł Woltera-Schwarzschilda oraz dwóch detektorów płyt kanałowych (3 arcmin). Satelita i teleskop rentgenowski zostały zaprojektowane, zbudowane i obsługiwane przez Niemcy. NASA dostarczyła start Delta i kamerę o wysokiej rozdzielczości podczas gdy Wielka Brytania zbudowała i obsługiwała teleskop EUV. Główne centra danych ROSAT znajdowały się i znajdują się w Instytucie Fizyki Pozaziemskiej im. Maxa Plancka w Garching (promieniowanie rentgenowskie) oraz na Uniwersytecie w Leicester (EUV), z lustrzanymi lokalizacjami w Goddard Space Flight Center i innych instytucjach naukowych. ROSAT przeprowadził pierwsze przeglądy całego nieba za pomocą teleskopów rentgenowskich i EUV, co doprowadziło do odkrycia 125 000 źródeł promieniowania rentgenowskiego i 479 źródeł EUV. Ponadto rozproszona galaktyczna emisja rentgenowska została zmapowana z niespotykaną dotąd rozdzielczością kątową (≤ 1 arcmin). Większość czasu misji poświęcono celnym obserwacjom wybranych celów. W sumie 4580 pól PSPC i 4482 HRI ?eld zostało objętych czasem obserwacji od ~ 2000 s do ~ 1 Ms. Siedmiuset naukowców (Principal Investigators) z 24 krajów byli zaangażowani w te obserwacje. Całkowita liczba publikacji opartych na ROSAT wynosi 4787, z czego 54,9% w recenzowanych czasopismach (sierpień 2001). Wszystkie dane ROSAT są skalibrowane i zarchiwizowane i są dostępne na stronie http://wave.xray.mpe.mpg.de/rosat/catalogues. Ogromna liczba odkryć została dokonana przy użyciu zarówno przeglądu całego nieba, jak i precyzyjnych obserwacji ROSAT:

* cienie rentgenowskie rzucane przez chłodne obłoki międzygwiazdowe na miękkie promieniowanie rentgenowskie tła Galaktyki i pobliskich galaktyk;
* promieniowanie rentgenowskie i światło EUV z nasłonecznionej strony Księżyca;
* promieniowanie rentgenowskie brązowych karłów;
* promieniowanie rentgenowskie gwiazd T Tauri znajdujących się w dużej odległości od ich miejsc narodzin;
* niedoświetlenie pojedynczych białych karłów w promieniach rentgenowskich i EUV, spowodowane metalami w ich atmosferach;
* emisja podobna do ciała czarnego z biegunów pośrednich;
* supermiękkie źródła promieniowania rentgenowskiego spalanie jądrowe na akreujących białych karłach;
* emisja rentgenowska z fotosfer pojedynczych gwiazd neutronowych;
* emisja promieniowania rentgenowskiego z pulsarów milisekundowych;
*pulsacje rentgenowskie enigmatycznego γ ray srce Geminga i jej identyfikacja jako gwiazdy neutronowej;
* promieniowanie rentgenowskie i emisja EUV z komet (np. Hyakutake, Levi);
* emisja miękkiego promieniowania rentgenowskiego z fali uderzeniowej SN 1987A;
* fragmenty eksplozji emitujące promieniowanie rentgenowskie w pozostałości po Supernowej Vela;
* silna i wysoce zmienna emisja promieniowania rentgenowskiego z wąskich galaktyk linii Seyferta;
* 80% kosmicznego promieniowania rentgenowskiego zostało rozdzielone na dyskretne źródła, głównie aktywne jądra galaktyczne (AGN); * nadświetlne ßare w centrach normalnych galaktyk wskazujące na epizodyczną akrecję na supermasywne czarne dziury;
* diagnostyka rentgenowska łączących się gromad galaktyk;
* interakcja między dżetami AGN a ośrodkiem wewnątrz gromady galaktyk;
* pomiar struktury wielkoskalowej do skali ~ 700 Mpc przy użyciu dużych próbek gromad galaktyk wykrytych w promieniowaniu rentgenowskim.

ROSAT został wyłączony w lutym 1999 roku po 81Ú2 latach pomyślnej operacji.

Ritchey, George Willis (1864-1945)

Początkowo meblarz i stolarz, został wytwórcą instrumentów, a zwłaszcza optykiem, kiedy otrzymał pracę w niepełnym wymiarze godzin w obserwatorium na Uniwersytecie w Cincinnati. Spotkałem GEORGE ELLERY HALE w Chicago i zgłosiłem się na ochotnika do pomocy mu w przygotowywaniu klisz fotograficznych, uczeniu się fotografowania gwiazd i mgławic aparatem. Został pełnoetatowym optykiem i kierownikiem sklepu z przyrządami w Obserwatorium Yerkes i sprawił, że jego 40-letni teleskop refrakcyjny działał poprawnie. Zbudował teleskop zwierciadlany 24 w Ritchey, za pomocą którego odkrył rozszerzającą się mgławicę wokół Nova Persei 1901. Zbudował także poziomy teleskop słoneczny i poziomy teleskop Snow, który go zastąpił. Ritchey podążył za Hale'em do Obserwatorium Mount Wilson i wykonał 60-calowe i 100-calowe lustra dla dużych teleskopów kalifornijskich. Odkrył nową w galaktyce spiralnej NGC 6946, ukazując odległości galaktyk jako "wyspowych wszechświatów". Hale pokłócił się z Ritcheyem i zwolnił go. Ritchey zamieszkał we Francji, gdzie wdrożył projekt teleskopu Ritchey-Chréetien, wariant Cassegraina z paraboloidalnym wklęsłym zwierciadłem głównym i elipsoidalnym zwierciadłem wtórnym oraz zakrzywioną płaszczyzną ogniskową (podobnie jak teleskop anglo-australijski). Wrócił do Stanów Zjednoczonych i zaczął budować 40-calowy teleskop Ritchey-Chrétien dla Obserwatorium Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie, ale kiedy upuścił lustro, nad którym pracował, projekt stracił do niego zaufanie i Ritchey przeszedł na emeryturę.

Rittenhouse, David (1732-96) i Rittenhouse, Benjamin (1740-1825)

David był konstruktorem przyrządów i astronomem, urodzonym w Paper Mill Run, Pensylwania, samoukiem, jako młody człowiek konstruował zegary i teleskopy, wprowadził wykorzystanie pajęczyn jako krzyży nitkowych w teleskopach tranzytowych i wykonał orreres, aby pokazać planetarne ruchy. Używał własnych instrumentów do astronomii. Pracował nad badaniem linii MASON i DIXON oraz wykładał astronomię na Uniwersytecie w Pensylwanii. Został mężem stanu i był dyrektorem mennicy amerykańskiej. Benjamin, jego brat, urodzony w Norriton, był rzemieślnikiem, który wykonywał zdobione kompasy i zegary.

Robinson, Thomas Romney (1792-1882)

Irlandzki astronom, był dyrektorem Obserwatorium Armagh przez 59 lat (prawdopodobnie rekord świata dla dyrektora obserwatorium). Skoncentrowano się na określaniu pozycji gwiazd za pomocą nowo zainstalowanych teleskopów południkowych i tranzytowych. Do obserwatorium Robinson zakupił od THOMASA GRUBBA, producenta przyrządów i założyciela firmy budującej teleskopy, która nosiła jego imię, reflektor o średnicy 15 cali. Był to pierwszy duży teleskop Cassegraina zbudowany w Wielkiej Brytanii i pierwszy duży teleskop zwierciadlany zamontowany na równiku z napędem zegarowym. Miał nowatorski system podparcia dźwigni, który utrzymywał kształt głównego zwierciadła wziernika przed wygięciem spowodowanym grawitacją, gdy lustro zmieniało położenie. Ten projekt komórki zwierciadlanej został później wykorzystany w sześciostopowym reflektorze Lorda ROSSE'a oraz w Wielkim Teleskopie Południowym w Melbourne, którego budowę nadzorował również Robinson, a także w stuleciu późniejszych teleskopów Grubba-Parsona. Robinson obserwował z "Lewiatanem z Parsonstown". Do obowiązków obserwatorium należała meteorologia, a Robinson wynalazł anemometr kubkowy do pomiaru prędkości wiatru.

Rhea

Największy ze średniej wielkości lodowych satelitów Saturna, o średnicy 1528 km, odkryty przez Giovanniego Cassini w 1672 roku. Krąży w odległości 527 000 km. Powierzchnia została dobrze sfotografowana przez sondę Voyager 1. W przeciwieństwie do innych zwykłych satelitów Saturna średniej wielkości, Rhea wykazuje niewielkie zróżnicowanie terenu - powierzchnia jest nasycona kraterami. Wyjątkiem jest krater Izanagi o średnicy 250 km: większość kraterów Rhea ma rozmiar około 20 km. Sugerowano, że ta równa populacja kraterów powstała w wyniku zderzenia, które pozostawiło orbitującego dalej satelitę Hyperion o nieregularnym kształcie. Istnieją pewne grzbiety i skarpy, interpretowane jako wynik globalnej kompresji, która prawdopodobnie miała miejsce na Merkurym. Brak jakichkolwiek rezonansów orbitalnych z innymi satelitami jest tym, co pozostawiło Rhea w większości geologicznie nieaktywną.

Rheticus [Rhaeticus; Lauchen, Georg Joachim von] (1514-74)

Urodził się w Feldkirch w Austrii i rozpoczął niezwykłe życie pod nazwiskiem Georg Iserin. Po straceniu ojca za czary i porzuceniu nazwiska, Iserin przyjął zgermanizowaną formę nazwiska panieńskiego matki, a następnie imienia Retyk (rzymska nazwa prowincji, w której się urodził). Wykładał matematykę i astronomię na uniwersytecie w Wittenberdze, przez dwa lata gościł KOPERNIKA, na podstawie którego opublikował i wprowadził do teorii heliocentrycznej Narratio prima, czyli pierwszy raport do Johanna Schönera o księgach o obrotach uczonych Dżentelmen i Zasłużony Matematyk, Wielebny Doktor Mikołaj Kopernik z Oruna, Kanonik Warmiński, przez Pewien Młodzież oddaną Matematyce, który wiarygodnie ustalił hipotezę Kopernika. Retyk negocjował z władzami publikację De Revolutionibus Kopernika, publikując najpierw przekroje trygonometryczne, z własnym obliczeniem tablicy cosinusów (pierwszy opublikowany). Gdy zbliżał się koniec przygotowania tekstu De revolutionibus, zaproponowano mu posadę na uniwersytecie w Lipsku ze znacznie podwyższoną pensją, a wykonanie zadania pozostawił OSIANDERowi. Retyk musiał uciekać przed aferą homoseksualną w Lipsku i znalazł się w Krakowie jako lekarz, pracując w wolnym czasie iz grupą pomocników przy tablicach trygonometrycznych, budując instrumenty i prowadząc obserwacje w astronomii.

Riccioli, Giambattista [Giovanni Battista] (1598-1671)

Włoski astronom, urodzony w Ferrarze, został jezuitą i popadł w konflikt z systemem kopernikańskim, tak jak OSIANDER obalił go, uznając jednocześnie jego zastosowanie jako hipotezy matematycznej. Sporządził mapę Księżyca i wprowadził niektóre nadal używane nazwy na wykresie opublikowanym w New Almagest w 1651 r. Jako zwolennik systemu ptolemejskiego nazwał główne kratery księżycowe imionami HIPPARCHUSA, PTOLEMEUSZA i BRAHE (a duży krater jego imieniem) , a mniejszym nadawał imiona KOPERNIK i ARYSTARCH. Eksperymentował ze spadającymi ciałami, zamierzając obalić GALILEO i pokazać, że Ziemia spoczywa. Jego eksperymenty potwierdziły jednak koncepcję ruchu jednostajnie przyspieszonego Galileusza. Dokonywał ogólnych obserwacji astronomicznych - plam słonecznych, Jowisza i Saturna, refrakcji atmosferycznej i pozycji gwiazd. Jego obserwacja w 1650 r., że Mizar jest gwiazdą podwójną, była pierwszym odkryciem takiej gwiazdy za pomocą teleskopu. Odkrył zjawisko popielatego światła Wenus.

Ryszard z Wallingford (1291/2-1336 (?))

Urodzony w Wallingford w hrabstwie Oxfordshire w Anglii, został opatem St Albans, udał się do Awinionu, aby papież potwierdził jego nominację, i zaraził się trądem (a może syfilisem, skrofulą lub gruźlicą), umierając młodo. Skonstruował i opisał zegar astronomiczny oraz rozbudowane equitorium zwane Albion, rodzaj komputera analogowego, który mógł wykonywać ptolemejskie obliczenia pozycji Księżyca, Słońca i planet, w tym przewidywania zaćmień.

Richer, Jean (1630-96)

Urodzony we Francji, został "astronomem" Królewskiej Akademii Nauk. Przeprowadzał misje dla Académie, mierząc wysokości przypływów w La Rochelle w czasie równonocy, a podczas podróży do Kanady testował dwa zegary firmy HUYGENS (zatrzymały się, ku rozczarowaniu Huygensa). W 1671 roku udał się do Cayenne w Gujanie Francuskiej w ramach kampanii mającej na celu zmierzenie paralaksy Marsa i zbadanie okresów wahań w różnych punktach jego podróży, aby określić grawitację Ziemi. NEWTON i Huygens wykorzystali dane do określenia kształtu Ziemi.

Rigel

Gwiazda β Orionis. Przy pozornej jasności 0,18 magnitudo jest siódmą najjaśniejszą gwiazdą na niebie i chociaż oznaczono ją jako β, jest w rzeczywistości najjaśniejszą gwiazdą w Orionie. Betelgeuse (α Orionis), obecnie zmienna nieregularna, mogła być jaśniejszą gwiazdą, kiedy litery Bayera zostały przydzielone w 1603 r. Rigel ("Lewa noga olbrzyma") jest niebiesko-białym nadolbrzymem typu widmowego B8Ia. Z bezwzględną wielkością -6,7 jest to najbardziej jasna znana gwiazda. Jest to zmienna pulsacyjna typu α Cygni, z okresem 2,07 dnia, zakres wielkości około 0,0-0,3. Ma słabego towarzysza, który sam jest spektroskopowym układem podwójnym, oddzielonym od pierwotnego o 9,5″ okres orbitalny nie jest mierzalny. Układ znajduje się w odległości 770 lat świetlnych, a jego paralaksa wynosi 0,004″.

Rektascensja (RA)

Kąt między okręgami godzinowymi przechodzącymi przez równonoc wiosenną a ciało niebieskie, mierzony na wschód (tj. przeciwnie do ruchu wskazówek zegara) od równonocy wiosennej i wyrażony w jednostkach czasu (godzinach, minutach i sekundach), gdzie 24 godziny odpowiadają 360°. Innymi słowy, jest to kąt między równonocą wiosenną a punktem na równiku niebieskim, taki że kąt między równonocą wiosenną, tym punktem a gwiazdą jest kątem prostym. Pozycja gwiazdy jest zwykle wyrażana w kategoriach rektascensji i deklinacji.

Rille

Długie wąskie zagłębienie na powierzchni Księżyca. Istnieje kilka typów. Potoki liniowe (lub potoki proste), potoki rozwidlone i potoki łukowate to przeważnie rowki - płaskodenne pasy ziemi, które zapadły się między parą równoległych linii uskoków. Jak sugerują ich nazwy, mogą być proste lub łukowate i często kojarzone są z dużymi elementami uderzeniowymi. Przykładami są te nazwane Rimae Mersenius i Rimae Hippalus, po przeciwnych stronach Mare Humorum (rima to termin używany do nazywania tego typu obiektów). Różnego pochodzenia są kręte strumienie. Są to długie, strome kanały, czasem nieciągłe, które wiją się przez dno księżycowej marii. W rzeczywistości są to zapadnięte rury lawowe, podobne do tych znalezionych na Ziemi. Powierzchnia wąskiego strumienia lawy może zestalić się, podczas gdy lawa pod spodem wciąż płynie, tak że po ustaniu przepływu pozostaje pusta rura. Wijąca się fala powstaje, gdy całość lub część stropu rury zapada się. Przykładem księżycowego krętego strumienia jest Hadley Rille, odwiedzany przez załogę Apollo 15. Faliste strumyki zidentyfikowano również na Wenus i Marsie. Niektóre struktury na satelicie Urana Ariel bardzo przypominają kręte strumienie i mogą mieć podobne pochodzenie w procesie "kriowulkanicznym", w którym stopiony lód może zachowywać się jak lawa.

Relikt

Dwie sowieckie misje astronomiczne. Relikt-1 został wystrzelony na satelicie PROGNOZ-9 w lipcu 1983 roku. Dwa małe radioteleskopy posłużyły do poszukiwania jakiejkolwiek anizotropii (nierówności) w kosmicznym promieniowaniu tła. Relikt 2 został wystrzelony na orbitę halo w punkcie Lagrange′a L2, 1,5 miliona km w kierunku przeciwnym do Słońca, w styczniu 1994 roku. Przesłał dane astrofizyczne i warkocze magnetyczne o długości fali submilimetrowej.

Reticulum

(sieć; w skrócie Ret, gen. Reticuli; powierzchnia 114 st. kw.) . Konstelacja południowa, która leży (na północny zachód od Wielkiego Obłoku Magellana) między Dorado a Horologium, a jej kulminacja przypada na północ w połowie listopada. Po raz pierwszy został pokazany jako Reticulum Rhomboidalis (sieć romboidalna) na globusie niebieskim Izaaka Habrechta II w 1621 r. I został przemianowany przez francuskiego astronoma Nicolasa L de Lacaille (1713-1762), na cześć celownika w okularze teleskopu, którym mierzył pozycje gwiazd nieba południowego w latach 1751-1752. Skrócona forma została przyjęta przez IAU w 1922 roku. Mała, niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Reticulum to α Reticuli o jasności 3,3mag i β Reticuli o jasności 3,8mag. Nie ma innych gwiazd jaśniejszych niż czwartej wielkości. Interesującymi obiektami są ζ Reticuli, widoczna gołym okiem gwiazda podwójna z dwoma żółtymi składnikami (G1 i G2), jasności 5,2 i 5,5 magnitudo, odległość 5,1′, które mają ten sam ruch własny (który jest bardzo podobny do ruchu Słońca), θ Reticuli, bliski układ podwójny z niebiesko-białymi (B9) i białymi (Am), jasnościami 6,0 i 7,8 magnitudo, separacją 4,1 oraz NGC 1559, galaktyka spiralna z poprzeczką o jasności 11 magnitudo.

Ruch wsteczny

Ruch kątowy w kierunku przeciwnym do dominującego kierunku (w przeciwieństwie do ruchu prostego lub postępowego, który jest w tym samym kierunku). Ruch ciała w Układzie Słonecznym, obrót osiowy lub obrót orbitalny, jest wsteczny, jeśli odbywa się w kierunku przeciwnym do obrotu Słońca: zgodnie z ruchem wskazówek zegara, patrząc z bieguna północnego Słońca. Ciała w nekrogradach wstecznych mają nachylenie orbit między 90° i 180° ciała z obrotem wstecznym mają nachylenie osiowe między 90° a 180°. Ruch wsteczny jest wyjątkiem od normy, ponieważ jest przeciwny do ruchu wirującego dysku materiału, z którego uformowało się Słońce i planety, a zatem wskazuje, że jakieś zdarzenie w historii ciała zmodyfikowało jego ruch. Z głównych planet Wenus, Uran i Pluton mają rotację wsteczną, być może w wyniku zderzeń, których doznali w przeszłości. Najbardziej oddalone satelity Jowisza, Saturna i Urana, a także największy satelita Neptuna, Tryton, mają orbity wsteczne, co wskazuje, że są to obiekty przechwycone. Wiele komet długookresowych ma orbity wsteczne w wyniku okoliczności, w których zostały zaburzone do wewnątrz ze zbiorników kometarnych w odległych zewnętrznych krańcach Układu Słonecznego. Termin ten jest również używany do tymczasowego pozornego ruchu ze wschodu na zachód na sferze niebieskiej wyższej planety lub mniejszej planety, w przeciwieństwie do jego zwykłego bezpośredniego ruchu na wschód. Ten ruch wsteczny występuje w czasie opozycji planety. Gdy planeta zbliża się do opozycji, Ziemia zbliża się do niej i porusza się szybciej, a pozorne tempo ruchu planety zwalnia, a następnie zmienia kierunek. Jego ruch wsteczny jest najszybszy w opozycji. Odwrotna sytuacja ma miejsce po opozycji, kiedy Ziemia oddala się od planety: ruch wsteczny zwalnia, zatrzymuje się i powraca do kierunku bezpośredniego. Dwa punkty, w których ruch zmienia kierunek, nazywane są punktami stacjonarnymi. Ponieważ orbity planet są nachylone do ekliptyki, która określa płaszczyznę orbity Ziemi, sekwencja prosta-wsteczna-bezpośrednia powoduje, że planeta opisuje tak zwaną pętlę wsteczną na sferze niebieskiej lub czasami w kształcie litery S. krzywa. Im bardziej odległa planeta, tym mniejsza jest jej pętla wsteczna.

Reiche, Maria (1903-98)

Niemiecka matematyk i archeolog, urodzona w Dreźnie, uciekła przed nazistowskim reżimem do Peru, zidentyfikowała i zbadała ogromne postacie Nazca narysowane na pustyni i ujawnił wiedzę astronomiczną starożytnych mieszkańców nadmorskiego regionu Peru.

Reinhold, Erazm (1511-53) i Reinhold, Erazm (1538-92)

Urodzony w Saalfeld w Niemczech, został profesorem mathematicum superiorum (astronomii) na Uniwersytecie w Wittenberdze. Wpływowy na BRAHE i KEPLER. Zrewidował pracę GEORG PEURBACHA o ruchu planet i obliczył tablice pruskie (Prutenicae Tabulae Coelestium Motuum) zawierające obliczenia dotyczące ruchów ciał niebieskich. Pierwsze tego typu obliczenia wykonane według teorii Kopernika stały się podstawą reformy kalendarza w 1582 roku.

Reber, Grote (1911-2002)

Amerykański inżynier radiowy, urodzony w Chicago, IL. Po przeczytaniu artykułów JANSKY′ego na temat radioastronomii zbudował (1937) pierwszy na świecie radioteleskop (9-metrową przechylną paraboloidę) na swoim podwórku w Wheaton w stanie Illinois. Za jego pomocą wykrył emisję radiową ("statykę kosmiczną") na długości fali 1,9 m z Drogi Mlecznej. Dzięki ulepszonemu odbiornikowi w 1941 roku wykrył Słońce i silne źródło w Kasjopei (Cas A). Jako samozatrudniony badacz na Hawajach i Tasmanii sporządził mapę promieniowania tła o częstotliwości 1-2 MHz. Stworzył pierwsze radiowe mapy nieba.

Redman, Richard Oliver (1905-75)

Angielski astronom, został dyrektorem Cambridge Observatories. Jako astronom astronom i instrumentalista, analizował chromosferę słoneczną, a także odgrywał aktywną rolę w określaniu i nadzorowaniu budowy Teleskopu Anglo-Australijskiego.

Rees, Sir Martin John (1942-)

Brytyjski kosmolog, został Plumiańskim profesorem astronomii w Cambridge, aw 1995 Astronomem Królewskim (urząd honorowy oddzielony wówczas od dyrekcji Królewskiego Obserwatorium w Greenwich). Jego mocną stroną jest umiejętność modelowania dowolnego zjawiska astrofizycznego z fizycznym wglądem iz powodzeniem zastosował tę technikę do kwazarów, źródeł promieniowania rentgenowskiego, wybuchów promieniowania gamma, formowania się galaktyk, grupowania galaktyk i kosmicznego promieniowania tła. Skuteczny lobbysta i popularyzator nauki

Reeves, Hubert (1932-)

Francuski astrofizyk, urodzony w Montrealu, Quebec, został dyrektorem De Recherche Scientifique, Centre Nationale de la Recherche Scientifique w Paryżu i specjalizował się w astrofizyce jądrowej, badając reakcje w centrach gwiazd.

Refraktor

Teleskop optyczny wykorzystujący załamanie światła w soczewce do tworzenia obrazu odległego obiektu. Zasadniczo refraktor składa się z dwóch soczewek, obiektywu (lub szkła przedmiotowego) i okularu. Obiektywem jest soczewka o długiej ogniskowej, która zbiera światło i tworzy obraz odległego obiektu w ognisku lub płaszczyźnie ogniskowej. Okular to soczewka o krótkiej ogniskowej, która umożliwia obserwatorowi oglądanie powiększonego obrazu, a także może służyć do rzutowania powiększonego obrazu na ekran, emulsję fotograficzną lub detektor elektroniczny. W praktyce zarówno obiektyw, jak i okular są soczewkami złożonymi, z których każda składa się z dwóch lub więcej elementów. Wynalazek refraktora lub teleskopu refrakcyjnego przypisuje się zwykle holenderskiemu twórcy spektakli Hansowi Lippersheyowi (ok. 1570-1619), który podobno odkrył tę zasadę w 1608 r., kiedy przypadkowo zauważył, że odległe obiekty były widoczne jako powiększone, gdy umieścił jedną soczewkę przed drugą. Pierwszym astronomem, który poważnie wykorzystał refraktor, był włoski naukowiec Galileo Galilei (1564-1642), który za pomocą teleskopu własnego projektu i konstrukcji dokonał szeregu epokowych odkryć w latach 1609-10. Refraktor Galileusza wykorzystywał wypukły ("dodatni") obiektyw i wklęsły ("ujemny") okular, który został umieszczony przed płaszczyzną ogniskową obiektywu. Wytwarzał wyprostowane obrazy, ale jego pole widzenia było bardzo małe, a instrument był trudny w użyciu. Ulepszony projekt, który jest podstawą współczesnego refraktora, opublikował w 1611 roku Johannes Kepler (1571-1630). Refraktor keplerowski lub "astronomiczny" wykorzystuje wypukły obiektyw i wypukły okular, który jest umieszczony za płaszczyzną ogniskową obiektywu. Chociaż wytwarza odwrócony obraz, ma szersze pole widzenia niż instrument Galileusza. Ponieważ okular znajduje się na płaszczyźnie ogniskowej po stronie obserwatora, możliwe jest jednoczesne ogniskowanie obrazu i drutów mikrometrycznych umieszczonych w płaszczyźnie ogniskowej. Wydajność wczesnych refraktorów została poważnie obniżona przez kilka defektów optycznych, w szczególności aberrację chromatyczną i aberrację sferyczną (niezdolność prostej soczewki do skupienia wszystkich długości fal i wszystkich promieni ze źródła punktowego w tym samym ognisku). Ponieważ efekty tych aberracji można było zredukować stosując obiektywy o bardzo długiej ogniskowej, próby przezwyciężenia tych problemów doprowadziły w XVII wieku do opracowania niezwykle długich i nieporęcznych instrumentów, takich jak refraktor o długości 46 m skonstruowany w Gdańsku przez Jana Heweliusza (1611-87). Holenderski astronom Christiaan Huygens (1629-1695) całkowicie zrezygnował z tubusu teleskopu. Jego "teleskop powietrzny" składał się z obiektywu, który był trzymany w krótkiej rurce, która była podnoszona na maszt, połączona z okularem i wyrównana z nim za pomocą naprężonego sznurka. Wynalezienie dubletu achromatycznego (soczewki składającej się z dwóch elementów, których połączenie znacznie zmniejszyło skutki aberracji chromatycznej) zmieniło rozwój refraktora i sprawiło, że teleskop powietrzny stał się zbędny. Po serii eksperymentów z różnymi rodzajami szkła, które przeprowadził w latach 1729-1733, angielski optyk-amator, Chester Moor Hall (1703-1771), polecił profesjonalnemu optykowi George′owi Bassowi skonstruować pierwszy obiektyw achromatyczny w 1733 roku. Od 1754 roku twórcy teleskopów, zwłaszcza John Dollond, zaczęli konstruować dobrej jakości refraktory achromatyczne. Znacznie udoskonalone techniki szklarskie, opracowane przez niemieckiego astronoma Josepha von Fraunhofera (1787-1826), umożliwiły wytwarzanie większych obiektów o wyższej jakości. Rozwój refraktora zakończył się budową refraktora 1 m ("40 cali") w Obserwatorium Yerkes w stanie Wisconsin w USA, który został oddany do użytku w 1897 roku i do dziś pozostaje największym działającym refraktorem na świecie. Ponieważ teleskopy zwierciadlane są łatwiejsze i tańsze w budowie, montażu i utrzymaniu oraz nie cierpią z powodu aberracji chromatycznej (której nie można całkowicie wyeliminować z refraktora), duże refraktory nie są już konstruowane, a wszystkie duże nowoczesne instrumenty są typu zwierciadlanego.

Regiomontanus [Müller, Johann lub Johannes] (1436-76)

Urodzony w Königsberg (nazwa handlowa zlatynizowana), Mainz (obecnie Niemcy), uczeń PEURBACH. Zastąpił go jako profesor astronomii na Uniwersytecie Wiedeńskim i został astronomem króla Węgier Macieja Korwina. Zbudował obserwatorium i warsztat instrumentów w Norymberdze. Zaobserwowano kometę Halleya w 1472 i zaćmienia Księżyca. To skłoniło go do zasugerowania, że czas zaćmienia i techniki, których używał do śledzenia komet, mogą być skutecznie wykorzystywane jako zegar do określania długości geograficznej. Zaćmienia były w rzeczywistości zbyt rzadkie, aby mogły być przydatne jako znaczniki czasu, ale ogólny pomysł został podjęty przez JOHANNA WERNERA z Norymbergi i rozwinięty w metodę odległości Księżyca (tj. Ciągłe mierzenie odległości Księżyca od Słońca). Regiomontanus napisał o reformie kalendarza i został wezwany przez papieża Syksusa IV do Rzymu, aby doradzić w tej sprawie, ale zmarł (z powodu zarazy lub otruty przez wrogów), zanim mógł to zrobić.

Regolit

Luźny materiał pokrywający powierzchnię skalistego ciała planetarnego. Regolit składa się z pyłu i drobnych fragmentów skał powstałych w wyniku uderzenia małych meteorytów i mikrometeorytów i jest charakterystyczny dla światów, które nie mają atmosfery i były geologicznie nieaktywne przez kilka miliardów lat. Regolit księżycowy ma głębokość 2-8 metrów na mariach i aż 15 metrów na wyżynach, które były dłużej narażone na bombardowanie meteorytami. Jego skład w dużej mierze odzwierciedla skład leżącej pod nim skały. Merkury ma bardzo podobne albedo do Księżyca i na tej podstawie zakłada się, że posiada podobny regolit. Obrazy przedstawiające głazy na powierzchni asteroidy Ida sugerują, że ma ona regolit.

Rayet, Georges Antoine Pons (1839-1906)

Francuski astronom, który był współodkrywcą gwiazd Wolfa-Rayeta (WR), został dyrektorem Obserwatorium Floriac Bordeaux.

Ramsden Jesse (1735-1800)

Twórca przyrządów, urodzony w Halifax, Yorkshire, Anglia, najwybitniejszy twórca precyzyjnych przyrządów naukowych XVIII wieku, wytwarzający niezwykle precyzyjne koła w skali. W 1775 r. skonstruował pierwszą maszynę dzielącą, która mogła zapisywać precyzyjne podziały na granicach kół o małej średnicy. Wykonał teodolity z okręgami o średnicy 3 stóp, używane w triangulacji do łączenia sieci geodezyjnych Francji i Anglii, oraz duży instrument azymutalny z pionowym kołem o średnicy 5 stóp, zbudowany dla PIAZZI. Jego teleskopy wykorzystywały soczewki achromatyczne według projektu DOLLOND (Ramsden był żonaty ze swoją młodszą siostrą). Jego imię zostało upamiętnione w konstrukcji okularu Ramsdena.

Ranger

Seria misji NASA rozpoczętych w latach 1961-65. Zaprojektowany do wysyłania szczegółowych zdjęć Księżyca przed lądowaniem awaryjnym na powierzchni Księżyca. Tylko trzy ostatnie, Rangers 7, 8 i 9, odniosły sukces.

Radioteleskop

Instrument używany do zbierania i pomiaru fal radiowych ze źródeł kosmicznych. Zasadniczo radioteleskop składa się z kolektora promieniowania, detektora, wzmacniacza (w celu wzmocnienia słabych sygnałów kosmicznych) oraz urządzenia do przechowywania, monitorowania i wyświetlania danych wyjściowych z systemu. Chociaż najbardziej znany typ radioteleskopów wykorzystuje wklęsłą czaszę do zbierania promieniowania, radioteleskopy mogą przybierać inne formy, na przykład układy anten lub anten ułożonych w rzędach lub siatkach. Archetypowy kolektor to paraboliczna czasza, która podobnie jak zwierciadło główne teleskopu optycznego odbija padające promieniowanie do ogniska. Fale radiowe docierające do płaszczyzny ogniskowej wywołują zakłócenia elektryczne w antenie lub antenie, która jest doprowadzana do odbiornika dostrojonego do częstotliwości będącej przedmiotem zainteresowania, co wzmacnia słaby sygnał przychodzący o współczynniki do około 10 ¹⁵ . Dane wyjściowe z odbiornika mogą być następnie wyświetlane bezpośrednio przez urządzenie wyjściowe, takie jak rejestrator wykresów, lub przechowywane i przetwarzane w postaci cyfrowej przez komputer. Obraz rozszerzonego źródła radiowego można uzyskać, skanując antenę tam i z powrotem, aby zarejestrować intensywność sygnału pochodzącego z różnych punktów źródła, zapisać dane, a następnie zbudować mapę, na której wartości intensywności są wykreślone jako linie konturowe lub są kodowane kolorami, aby stworzyć obraz w fałszywych kolorach. Większość czasz można sterować i można je skierować w dowolne miejsce na niebie, ale niektóre są stałe. Największą sterowaną czaszą jest 100-metrowy instrument w Effelsberg, niedaleko Bonn w Niemczech. Największym stałym talerzem jest instrument o długości 300 m (1000 stóp), który jest wbudowany w naturalne zagłębienie w Arecibo w Puerto Rico. Podobnie jak w przypadku reflektora optycznego, zdolność rozdzielcza czaszy radiowej wynosi 1,22λ/D, gdzie λ jest długością fali promieniowania, a D aperturą instrumentu. Ponieważ długości fal badane przez radioteleskopy są o rzędy wielkości dłuższe niż długości fal optycznych, zdolność rozdzielcza radioteleskopu jest o rzędy wielkości gorsza niż w przypadku teleskopu optycznego o tej samej aperturze. Na przykład zdolność rozdzielcza czaszy radiowej o aperturze 100 m, działającej na długości fali 0,5 m (około milion razy dłuższej niż długość fali widzialnej) wynosiłaby około 20 minut kątowych (jedna trzecia stopnia), znacznie słabsza niż ludzkie oko. Teoretyczna rozdzielczość teleskopu optycznego o aperturze 1 m wynosi około 0,1 sekundy kątowej. Aby osiągnąć taką rozdzielczość, radioteleskop działający na długości fali 0,5 m wymagałby apertury 1000 km; nawet przy krótszej długości fali 1 cm wymagana byłaby apertura 20 km. Oczywiście nie można tego osiągnąć za pomocą jednego naczynia. Znacznie lepsze rozdzielczości można jednak osiągnąć za pomocą interferometrów radiowych i systemów syntezy apertur, instrumentów łączących sygnały odbierane przez pary lub zestawy czasz. Ponieważ długości fal radiowych są znacznie dłuższe niż fale światła widzialnego, anteny radiowe nie wymagają kształtowania z taką samą precyzją, jak powierzchnie zwierciadeł optycznych. Na przykład nieregularności w powierzchni odbijającej centymetra, odpowiadają odchyleniom mniejszym niż jedna dwudziesta długości fali (dobry poziom precyzji dla powierzchni odbijającej) dla instrumentu badającego emisje z chmur wodoru przy długości fali 21 cm. Przy krótszych długościach fal (fale centymetrowe lub milimetrowe) tolerancje są proporcjonalnie mniejsze. Przy dłuższych falach radiowych (powyżej, powiedzmy, 20 cm), powierzchnia z siatki drucianej, a nie solidna metalowa powłoka, może zapewnić dobre odbicie. To znacznie rozjaśnia naczynie i zmniejsza wpływ wiatru.

Radioaktywność

Spontaniczny rozpad niektórych niestabilnych jąder atomowych poprzez emisję cząstek alfa (jąder helu), cząstek beta (elektronów) lub promieniowania gamma. Proces ten, zwany inaczej rozpadem radioaktywnym, zmienia ("transmutuje") pierwotne ("macierzyste") jądro atomowe w ("córkę") jądra innego pierwiastka. Jeśli powstałe jądro samo w sobie jest niestabilne, nastąpi dalszy rozpad promieniotwórczy, aż po serii etapów pierwotne jądro zostanie przekształcone w jądro stabilne i radioaktywność ustanie. Dla jądra pierwiastka X o liczbie atomowej Z (równej liczbie protonów w jądrze) i liczbie masowej A (równej całkowitej liczbie protonów i neutronów w jądrze), co oznacza A ZX, emisja alfa (emisja jądra helu, 42 He, które zawiera dwa protony i dwa neutrony) zmniejsza A o 4 i Z o 2. Emisja beta, najpowszechniejsza forma radioaktywności zwykle wynika ze spontanicznego rozpadu w jądrze jednego z neutronów składowych na proton, elektron i antyneutrino. Ten proces (rozpad beta) zwiększa liczbę atomową o 1, liczba masowa pozostaje niezmieniona (liczba protonów wzrasta o jeden, a liczba neutronów maleje o jeden) i towarzyszy temu emisja elektronu i antyneutrina. W przypadku każdego rodzaju rozpadu, jeśli powstałe jądro jest uformowane w stanie wzbudzonym, "odbuduje się" (spadnie do niższego poziomu energii) poprzez emisję promieniowania gamma. Czas potrzebny do rozpadu połowy jąder w próbce materiału radioaktywnego jest znany jako okres półtrwania, a każdy radioaktywny nuklid (jądro określonego izotopu) ma swój własny charakterystyczny okres półtrwania. Okresy półtrwania różnych radioaktywnych nuklidów wahają się od ułamków mikrosekundy do miliardów lat. Na przykład 238/92 U, zdecydowanie najobficiej występujący z 14 różnych izotopów pierwiastka uranu, ulega rozpadowi alfa z okresem półtrwania wynoszącym 4,5 miliarda lat. Proces rozpadu jest kontynuowany poprzez serię znacznie szybszych rozpadów, kończących się ostatecznie wytworzeniem stabilnego izotopu ołowiu, 206/82 Pb. Rozpad promieniotwórczy można wykorzystać do oszacowania czasu, jaki upłynął od zestalenia się próbki materiału (np. skały). Na przykład, jeśli przeanalizuje się próbkę ołowiu, utworzoną w wyniku radioaktywnego rozpadu uranu, i porówna się względne proporcje pozostałej ilości uranu macierzystego i ołowiu pochodnego, to znając okres półtrwania uranu, wiek próbkę można obliczyć. Za pomocą tej techniki obliczono wiek Ziemi, meteorytów i próbek skał księżycowych. Młodsze materiały można datować za pomocą izotopów promieniotwórczych o krótszym czasie życia, takich jak węgiel-14 (14/6C), który rozpada się poprzez emisję beta z okresem półtrwania wynoszącym 5570 lat.

Radioastron (Spectrum-R)

Rosyjsko-amerykański satelita radioastronomiczny, który może zostać wystrzelony w latach 2000-2001. Zaprojektowany jako część bardzo długiego programu interferometrii bazowej, który obejmuje połączenie satelity z odbiornikami naziemnymi. Satelita ma 10-metrową antenę i będzie obserwował z wysoce eliptycznej orbity o wymiarach 4000×77 000 km. Przeznaczony do badania zwartych źródeł radiowych, takich jak kwazary i jądra galaktyczne, w bardzo wysokiej rozdzielczości (3 × 10^-5 sekund kątowych).

Radiant

Punkt na sferze niebieskiej, od którego wszystkie meteory danego roju wydają się rozbiegać. Meteoroidy w określonym strumieniu meteorytów uderzających w ziemską atmosferę robią to po zasadniczo równoległych ścieżkach. To, że obserwatorowi wydają się promieniować z jednego punktu, jest efektem perspektywy. Niektóre roje mają więcej niż jeden radiant, reprezentujący różne pasma meteoroidów w strumieniu meteorów. Radianty poruszają się na wschód z szybkością 4 min RA dziennie w wyniku ruchu orbitalnego Ziemi.

Rømer [Römer, Roemer], Ole [Olaf] Christensen (1644-1710)

Urodzony w Aarhus w Danii, studiował na Uniwersytecie w Kopenhadze u Thomasa i Erazma Bartholinów, którzy podarowali mu do redagowania rękopisy TYCHO BRAHE oraz własną córkę do poślubienia. R?mer towarzyszył Bartholinowi i JEANowi PICARDOWI w drodze do Hven, aby zmierzyć pozycję obserwatorium Tychona, aby lepiej ograniczyć obserwacje Tychona. Udał się do Obserwatorium Paryskiego, gdzie wykonał i używał instrumentów do pomiaru pozycji gwiazd. Podczas pobytu w Paryżu mierzył czas zaćmień Io, najgłębszego z księżyców Jowisza. Odkrył, że zmienia się okres między zaćmieniami. Zmiana okresu była spowodowana przesunięciem Dopplera, spowodowanym zmianą prędkości Ziemi względem Jowisza i doprowadziła R?mera do wartości 11 minut dla wartości czasu podróży światła ze Słońca na Ziemię ("równanie światła" ). Współczesna wartość to 499 s. Wyjaśnienie R?mera dotyczące zaćmień Io zostało skrytykowane przez CASSINI, który nie mógł powtórzyć tego z innymi satelitami Galileusza, oraz przez niedowierzającego Roberta HOOKE′a. Hooke utrzymywał, że światło porusza się natychmiast i jest tak niezwykle szybkie, że wykracza poza wyobraźnię; jak dotąd uważa za niewątpliwe, że porusza się on o przestrzeń równą średnicy Ziemi, czyli blisko 8000 mil, w czasie krótszym niż jedna sekunda, czyli w tak krótkim czasie, jak tylko można wymówić 1, 2, 3, 4: A jeśli tak, to dlaczego nie być równie natychmiastowym Nie znam powodu…′. Rømer był wspierany przez HUYGENSA i NEWTONA. Rø?mer został profesorem astronomii i matematyki w Kopenhadze, astronomem królewskim królów Danii Christiana V i Fryderyka IV oraz dyrektorem Obserwatorium Kopenhaskiego. Przeprowadził szereg zadań państwowych, w tym opracowanie zreformowanego systemu miar dla Danii.

Ryby

(Ryby; skrót Psc, gen. Piscium; powierzchnia 889 st. kw.). Północna konstelacja zodiaku, która leży między Pegazem a Wielorybem, a jej kulminacja następuje o północy pod koniec września. Jego pochodzenie sięga czasów babilońskich i mówi się, że przedstawia Afrodytę, boginię miłości z mitologii greckiej, i jej syna Erosa, którzy wskoczyli do Eufratu, aby uciec przed wielogłowym Tyfonem i zostali przemienieni w ryby. Jego najjaśniejsze gwiazdy zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Duża, ale raczej niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Rybach to η Piscium, wielkość 3,6, γ Piscium, wielkość 3,7, α Piscium (Alrescha), bliski układ podwójny z niebieskawo-białymi (A0 i A3) składnikami, wielkości 4,2 i 5,3, separacja 1,9″ i ω Piscium, wielkość 4,0. Inne interesujące obiekty to ζ Piscium, gwiazda podwójna składająca się z białych (A7) i bladożółtych (F7) składników, jasności 5,2 i 6,4 magnitudo, separacja 23″ , które dzielą ten sam ruch własny, z których każdy ma bardzo bliskie (oddzielenie) <0,05″ ) towarzysz, 19 Piscium (zwana także TX Piscium), jedna z niewielu tak zwanych "gwiazd węglowych" widocznych gołym okiem (zakres jasności 4,8-5,2) oraz M74 (NGC 628), dziewiąta galaktyka spiralna o wielkości błędnie skatalogowana przez Johna Herschela jako gromada kulista. Ryby zawierają również Pierwszy Punkt Barana lub równonoc wiosenną (patrz Pierwszy Punkt Barana), który, gdy został nazwany, znajdował się w sąsiedniej konstelacji Barana, ale od tego czasu przeniósł się do Ryb w wyniku precesji.

Rada Fizyki Cząstek i Badań Astronomicznych

PPARC to agencja, przez którą pieniądze brytyjskich podatników przepływają w celu finansowania astronomii (a także fizyki cząstek elementarnych). PPARC wspiera Europejską Agencję Kosmiczną, a także teleskopy z udziałem Wielkiej Brytanii, takie jak 8-metrowe Teleskopy Gemini, Brytyjski Teleskop Infra-Red (UKIRT), Teleskop Jamesa Clerka Maxwella (JCMT), Teleskop Williama Herschela (WHT) i Anglo-Australian Telescope (AAT) wraz z Jodrell Bank i Joint Institute for VBLI in Europe (JIVE). Centrum Technologii Astronomicznych w Edynburgu jest placówką PPARC i zapewnia szkielet technologiczny instrumentów dla teleskopów. PPARC, z siedzibą w Swindon, prowadzi system wzajemnej oceny i alokacji finansowania badań astronomicznych, w szczególności poprzez przyznawanie grantów uniwersytetom w Wielkiej Brytanii, i argumentuje za finansowaniem do Biura Nauki i Technologii oraz Ministra Nauki. Jej budżet przeznaczony na astronomię zbliża się do 100 milionów funtów rocznie.

Region Beta

Wybitny region wyżynny Wenus, położony na północ od równika planety, ze środkiem 25,8°N i 77,2°W. W największym wymiarze mierzy 2869 km. Jest to jedna z niewielu cech wenusjańskich, które nie noszą żeńskiego imienia. Pierwsze obiekty, które pojawiły się we wczesnych badaniach radarowych planety, otrzymały nazwy liter alfabetu greckiego. Kiedy przyjęto konwencję nadawania imion żeńskich, pozwolono przetrwać kilku imionom, które stały się dobrze ugruntowane. Beta Regio jest zdominowane przez trzy elementy: dwie duże kaldery wulkaniczne, Rhea Mons i położoną na południu Theia Mons oraz wyraźną szczelinę znaną jako Devana Chasma. Ta szczelina przechodzi przez obie kaldery i biegnie dalej na południe, o łącznej długości 1616 km. Za taki uważa się cały region jedna z najmłodszych cech planety i prawdopodobnie znajduje się na szczycie lokalnego upwellingu leżącego poniżej płaszcza. Wypływy lawy tutaj są jednymi z najnowszych na Wenus i być może region ten jest obecnie aktywny wulkanicznie.

Ramię Oriona

Lokalne ramię spiralne Drogi Mlecznej, w którym osadzone jest Słońce i obszar gwiazdotwórczy Oriona. Gwiazdy i obłoki gazu i pyłu, które tworzą ramię Oriona, zakrzywiają się na zewnątrz (w stosunku do centrum galaktyki) z ogólnego kierunku konstelacji Łabędzia do konstelacji Żagla. Region Oriona, który obejmuje gorące, młode gwiazdy asocjacji Oriona O, B, Mgławicę Oriona i obłok molekularny Oriona, jest najbardziej widocznym kompleksem gwiazdotwórczym w lokalnym ramieniu. Czasami określane jako "ostroga Oriona", uważa się, że ramię Oriona jest raczej przedłużonym segmentem ramienia niż głównym ramieniem, które wywodzi się bezpośrednio z centralnego zgrubienia Galaktyki.

Rozbłysk

Lokalne wybuchowe uwolnienie energii, zwykle z miejsca znajdującego się w złożonym obszarze aktywności słonecznej, w którym w ciągu kilku tysięcy sekund można wyzwolić do 1025 J. Typowy rozbłysk osiąga szczytową jasność w ciągu pierwszych 5 minut zdarzenia i spada wolniej w ciągu następnych 20 minut. Niektóre rozbłyski mogą trwać do trzech godzin. Rozbłyski emitują promieniowanie w praktycznie całym spektrum elektromagnetycznym, od twardego (krótkofalowego) promieniowania rentgenowskiego, a nawet promieni gamma, po fale radiowe, przy czym większość energii jest emitowana w zakresie długości fal x i ekstremalnego ultrafioletu. Wyrzucają strumienie wysokoenergetycznych cząstek subatomowych, w tym elektronów, które w niektórych przypadkach są przyspieszane do prędkości przekraczających połowę prędkości światła), protonów i niewielkiej liczby cięższych jąder oraz wyrzucają duże chmury plazmy przez koronę do przestrzeni międzyplanetarnej. Gdy strumienie cząstek o dużej prędkości i obłoki plazmy przedzierają się przez koronę, stymulują emisję promieniowania mikrofalowego i radiowego w szerokim zakresie częstotliwości. Te dramatyczne wydarzenia wysyłają również fale uderzeniowe przez powierzchnię Słońca do jego wnętrza i wyzwalają różnego rodzaju zjawiska protuberancji. Uważa się, że rozbłyski są spowodowane nagłym uwolnieniem energii magnetycznej, która wcześniej była zmagazynowana w skręconych polach magnetycznych złożonych grup plam słonecznych lub aktywnych obszarów za pomocą procesu zwanego rekoneksją magnetyczną. Dzieje się tak, gdy przeciwne linie pola stykają się, przecinają i łączą, tworząc nowe struktury pola - na przykład zamkniętą pętlę z "stopami" połączonymi z powierzchnią słoneczną i otwartą strukturą w kształcie litery U powyżej. W procesie tym część energii zawartej w polu magnetycznym jest zamieniana na inne formy energii, takie jak energia cieplna (ciepło) i energia kinetyczna strumieni cząstek. Zlokalizowane ogrzewanie w miejscu ponownego połączenia wytwarza większość miękkiego (o większej długości fali) promieniowania rentgenowskiego i ekstremalnego promieniowania ultrafioletowego, podczas gdy elektrony przyspieszane w pętlach wytwarzają impulsy twardego promieniowania rentgenowskiego i promieniowania wodorowego ? (optycznego), gdy wdzierają się do chromosfera. Twarde promieniowanie rentgenowskie jest również wytwarzane nad miejscem rozbłysku przez fale uderzeniowe, które podgrzewają plazmę koronalną do temperatury około 2 × 10⁸ K. Podobnie jak elastyczna struna, linia pola magnetycznego ma w sobie napięcie. W konsekwencji, gdy struktura pola magnetycznego rozrywa się i ponownie łączy, katapultuje masową plazmę na zewnątrz. Flary mają różny wpływ na Ziemię. Cząstki o dużej prędkości z rozbłysków słonecznych podróżują na Ziemię w około 30 minut. Niskoenergetyczne cząstki i zakłócenia wytwarzane w wietrze słonecznym przez rozbłysk docierają na miejsce w ciągu od kilku godzin do kilku dni. Naładowane cząstki wpadające w górne warstwy atmosfery dają początek zorzom polarnym. Promieniowanie rentgenowskie i ultrafioletowe generowane przez rozbłyski zakłócają jonosferę Ziemi i dlatego mogą zakłócać naziemną komunikację radiową. Chmury wyrzuconej plazmy oraz zakłócenia wiatru słonecznego i międzyplanetarnego pola magnetycznego ściskają i rozciągają magnetosferę Ziemi, powodując burze magnetyczne i skoki napięcia w liniach przesyłowych.

Rozszczepienie

Rozbijanie ciała na mniejsze części. W kontekście fizyki jądrowej termin rozszczepienie jądrowe odnosi się do rozszczepienia ciężkiego jądra atomowego na dwa lub więcej lżejszych jąder z uwolnieniem energii. Masa jądra przed rozszczepieniem jest większa niż łączna masa fragmentów, a różnica mas m jest uwalniana jako ilość energii ΔE ( ΔE = Δmc², gdzie c oznacza prędkość światła ). Na przykład przechwycenie neutronu przez jądro uranu-235 powoduje rozpad tego jądra na dwa fragmenty (jądro molibdenu-98 i jądro ksenonu-136), razem z dwoma neutronami i znaczną ilością energii (212 MeV). Ponieważ reakcja uwalnia dodatkowe neutrony, możliwa jest reakcja łańcuchowa w masie uranu. Jeśli pozwoli się na narastanie reakcji bez kontroli, nastąpi wybuch jądrowy (jest to podstawa bomby atomowej), natomiast jeśli szybkość reakcji jest kontrolowana poprzez regulację dopływu neutronów, zapewniona zostanie stała produkcja energii można osiągnąć (jest to podstawa reaktora jądrowego).

Rok

Okres obiegu Ziemi wokół Słońca lub pozornego ruchu Słońca po ekliptyce. Można go zdefiniować na wiele sposobów, z których każdy prowadzi do nieco innej wartości: rok gwiezdny. Przedział czasu, w którym Słońce najwyraźniej wykonuje jeden obrót sfery niebieskiej względem gwiazd (które w tym celu uważa się za nieruchome w przestrzeni). Odpowiada to okresowi obiegu Ziemi wokół Słońca mierzonemu względem gwiazd i odpowiada 365,2564 średnim dniom słonecznym. Rok tropikalny. Odstęp czasu między dwoma kolejnymi przejściami Słońca przez równonoc wiosenną. Jego długość wynosi 365,2422 dni słonecznych, około 20 minut krócej niż rok gwiezdny. Różnica wynika ze skutków precesji. Ponieważ ta definicja roku jest związana z powtarzalnością pór roku, termin "rok", jeśli nie jest określony, ogólnie przyjmuje się, że oznacza "rok zwrotnikowy". Rok anomalistyczny. Odstęp między dwoma kolejnymi przejściami Ziemi przez peryhelium jej orbity, który ze względu na powolną zmianę położenia peryhelium nie jest dokładnie taki sam jak rok gwiezdny. Jego długość wynosi 365,2596 dni słonecznych. Rok kalendarza gregoriańskiego. Jest to wartość roku przyjęta do celów kalendarzowych i równa się 365,2425 dniom słonecznym. Ze względów praktycznych można go przyjąć jako równy rokowi zwrotnikowemu (różnica wynosi 0,0003 średniej dni słonecznych).

Refrakcja atmosferyczna

Promienie światła wchodzące w atmosferę ziemską (tj. przechodzące z próżni kosmicznej do ośrodka w powietrzu) są załamywane, czyli załamywane. W rezultacie pozorne pozycje gwiazd są przesunięte o niewielką wartość w kierunku zenitu. Innymi słowy, efektem refrakcji atmosferycznej jest zwiększenie pozornych wysokości gwiazd. Przy stosunkowo małych wartościach odległości zenitu efekt jest niewielki i proporcjonalny do tangensa odległości zenitu. Jednak przy dużych odległościach zenitu efekty są dość odczuwalne. Na horyzoncie (odległość zenitalna = 90?) refrakcja zwiększa pozorną wysokość o około 35 minut kątowych. Oznacza to na przykład, że w momencie, gdy dolna krawędź Słońca wydaje się dotykać horyzontu o zachodzie słońca, cała tarcza Słońca znajduje się pod horyzontem.

Rozmaitości

Rozmaitość to specyficzny typ przestrzeni topologicznej. W skali lokalnej rozmaitości wyglądają jak codzienna przestrzeń euklidesowa i mówi się, że są lokalnie homeomorficzne z przestrzenią euklidesową. Lokalne powiązanie z przestrzenią euklidesową daje nam wykres: współrzędne, za pomocą których można opisać obiekty w rozmaitości. Ponieważ jednak ma to znaczenie tylko lokalnie, muszą istnieć warunki zapewniające spójność nakładających się map lokalnych. Klasyfikacja rozmaitości zależy od wymiaru odpowiedniej przestrzeni euklidesowej. Jeśli rozmaitość ma pięć lub więcej wymiarów, to klasyfikacja jest stosunkowo prosta i opiera się na procesie chirurgicznym, w którym nowe struktury, takie jak dziury, są dodawane do dobrze rozumianej rozmaitości. Dwu- i trójwymiarowe rozmaitości mają bardziej skomplikowany opis, a cztery wymiary są jeszcze dziwniejsze.

Różniczkowanie zespolone

Pochodna funkcji zespolonej jest definiowana w taki sam sposób, jak funkcja rzeczywista: mierzy sposób, w jaki funkcja zmienia się wraz ze zmianą danych wejściowych. Zatem pochodna ? w z , jeśli istnieje, to f'(z) ,miejsce, w którym ?(w) - ? (z) dąży do f'(z)(w-z) tego, jak zmienna zespolona w dąży do z . Oznacza to, że jeśli f(z) = z², to pochodna f′(z), wynosi 2z, czego byśmy się spodziewali. Ze względu na dwuwymiarowy charakter granicy i szczególną postać funkcji zespolonej, spełnienie tej definicji nakłada na funkcję o wiele więcej ograniczeń, niż można by się spodziewać. Na przykład, jeśli z = x + iy i ?(z) = u + iv , to ? jest różniczkowalną zespoloną wtedy i tylko wtedy, gdy reguły zwane relacjami Cauchy′ego-Riemanna są spełnione dla pochodnych cząstkowych


i

To z kolei implikuje, że u i v są funkcjami harmonicznymi, które spełniają
. To jest równanie Laplace′a, które jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych równań w fizyce matematycznej.

Rozwiązywanie równań macierzowych

Równania macierzowe to równania matematyczne, w których cała macierz macierzowa jest reprezentowana przez pojedynczą zmienną. Te uproszczone wyrażenia są używane w wielu różnych kontekstach, w tym w przekształceniach liniowych. Jeśli Mr opisuje wpływ przekształcenia liniowego na wektor r, to wektory odwzorowujące dany wektor b w ramach przekształcenia są podane przez rozwiązania równania macierzowego Mr = b. Aby rozwiązać ten problem, musimy użyć odwrotnej macierzy M, jeśli istnieje. Odwrotność M^?1 jest macierzą, która pomnożona przez M daje macierz jednostkową I. Stosując M^?1 do równania Mr = b, możemy powiedzieć, że M^?1Mr = M^?1b. Skoro M^?1M = I, to Ir = M^?1b. A po0nieważ macierz identyczności pozostawia wektor niezmieniony, więc r jest równe M^?1b. Oczywiście nie jest to pomocne, jeśli nie znamy M^?1, ale przynajmniej w przypadku 2 × 2 jest to łatwe do obliczenia. Dla ogólnej macierzy



, odwrotność wynosi



, pod warunkiem, że ad ? bc nie jest równe zeru. Jeśli pomyślimy o reprezentacji współrzędnych równania macierzowego Mr = b, to jest to właśnie zbiór jednoczesnych równań liniowych. W ten sposób zataczamy koło: problem znalezienia przecięcia trzech płaszczyzn jest równoważny rozwiązaniu trzech równoczesnych równań liniowych za pomocą wektorowej reprezentacji płaszczyzn , a także jest równoważny rozwiązaniu równań macierzowych. Nasza macierz odwrotna pozwala nam zobaczyć, że w dwóch wymiarach, gdzie płaszczyzny są tym samym co linie, istnieje unikalne rozwiązanie pod warunkiem, że ad ? bc nie jest równe zeru. Jeśli tak, to albo nie ma rozwiązań, albo jest ich nieskończenie wiele. Wielkość ad ? bc nazywana jest wyznacznikiem macierzy. W wyższych wymiarach wyrażenie jest bardziej skomplikowane, ale istnieją standardowe sposoby jego obliczania.

Różniczkowanie częściowe

Różniczkowanie cczęściowe to uogólnienie różniczkowania na funkcje kilku zmiennych. Podobnie jak w przypadku różniczkowania jednowymiarowego, pomysł polega na rozważeniu szybkości, z jaką funkcja zmienia się w określonym punkcie. Ale tutaj istnieje wiele różnych sposobów zmiany punktu początkowego. Jednym wyborem na płaszczyźnie (x, y) jest utrzymanie stałego y i zmiana x. To definiuje pochodną cząstkową względem x, zapisaną



, którą można obliczyć dokładnie tak, jak pochodną standardową względem x, traktując y jak stałą. Podobnie pochodną cząstkową względem y



uzyskuje się przez różniczkowanie względem y przy stałym x. Te pochodne cząstkowe opisują efekt niewielkich zmian w dwóch określonych kierunkach. Efekt zmian w innych kierunkach można z nich uzyskać, stosując ważone sumy pochodnych cząstkowych w x i y lub bardziej ogólnie, stosując wektor gradientu funkcji, grad (f), często reprezentowany przez symbol ∇

Równania różniczkowe

Równania różniczkowe wyrażają związki między funkcjami i pochodnymi. Służą do modelowania wielu procesów w ekonomii, biologii, fizyce i chemii, gdzie łączą tempo zmian wielkości z samą wielkością. Na przykład szybkość rozpadu promieniotwórczego w próbce chemicznej jest proporcjonalna do liczby atomów w próbce, jak pokazuje równanie rozpadu promieniotwórczego:



, gdzie N jest liczbą atomów, a jest stałą związaną z pół- życia elementu, a t to czas. To ma rozwiązanie N(t) = N(0)e^-at. Wyrażenie zawiera wyraz w postaci ex, pokazujący, że rozkład jest wykładniczy. Równania różniczkowe zwyczajne to takie, które obejmują tylko jedną zmienną niezależną, taką jak czas w powyższym przykładzie. Zwykle nie jest możliwe ich jawne rozwiązanie, dlatego należy zastosować metody aproksymacyjne lub symulacje numeryczne.

Różniczkowanie

Rózniczkowanie jest kluczowym pojęciem rachunku różniczkowego. Jest to sposób wykorzystania równań do obliczenia nachylenia lub gradientu funkcji, a tym samym jej szybkości zmian w określonym punkcie. Najprostszym związkiem między dwiema zmiennymi jest związek liniowy, f(x) = mx + c, gdzie m oznacza nachylenie. Jeśli ustalimy wartość na osi x x₀, to nachylenie funkcji w dowolnym punkcie x jest związane z wielkością zmian w kierunkach x i y lub f(x). Wielkości te są reprezentowane odpowiednio jako x - x₀ i f(x) - f(x₀). Znalezienie nachylenia w x₀ polega na znalezieniu wartości m, dla której f(x) - f(x₀) jest w przybliżeniu równe m(x - x₀), ponieważ x dąży do wartości x₀ Jeśli granica przy x dążącym do x₀0 i że ta granica jest pochodną f w x₀. Jeśli f jest różniczkowalna, to wartość m będzie się zmieniać wraz z wartością x₀ Innymi słowy, stworzyliśmy nową funkcję x, zwaną pochodną f i zapisaną jako df/dx lub f′(x).

Równania kwadratowe

Równanie kwadratowe to równanie obejmujące wyrazy aż do kwadratów zmiennej, więc jest to równanie dla zer wielomianu drugiego stopnia. Geometrycznie odpowiada to przecięciu paraboli z osią x (y = 0), a ogólna postać równania kwadratowego to ax² + bx + c = 0, gdzie a jest niezerowe. Jeśli b = 0, to rozwiązanie równania jest łatwe. Przestawiając ax² + c = 0 stwierdzamy, że ax² = ?c, czyli x² = -c/a . Nasze rozwiązanie to zatem x = ±√-c/a. Zwróć uwagę na symbol ±, wskazujący, że istnieją rozwiązania dodatnie i ujemne, z których oba można podnieść do kwadratu, aby uzyskać wynik -c/a . Oczywiście, jeśli -c/a samo jest ujemne, nie będziemy w stanie znaleźć pierwiastka kwadratowego z liczby rzeczywistej. Nieco bardziej ogólny argument pozwala wyprowadzić dobrze znaną formułę pokazaną obok. Wielkość b² - 4ac nazywana jest wyróżnikiem równania, a jej znak określa, ile rzeczywistych rozwiązań ma to równanie.

Równania

Równanie to wyrażenie matematyczne, które mówi, że jedna rzecz jest równa drugiej. Zatem 2 + 2 = 4 to równanie, podobnie jak E = mc² lub x + 3 = 26. Każdy z tych przykładów jest nieco inny. Pierwsza to tożsamość - zawsze jest prawdziwa. Druga jest relacją definiującą E w kategoriach mi c, podczas gdy trzecia jest równaniem, które jest prawdziwe tylko dla pewnych wartości x. W większości kontekstów algebraicznych co najmniej jedna strona równania zawiera nieznane elementy, zwykle oznaczane przez x, y lub z. Wiele technik algebraicznych dotyczy manipulacji i rozwiązywania równań w celu znalezienia tych niewiadomych. Większość dyscyplin ilościowych, takich jak nauka, ekonomia oraz obszary psychologii i socjologii, opisuje sytuacje ze świata rzeczywistego za pomocą równań. Na przykład w fizyce prawa ruchu Newtona, opisujące wzajemne oddziaływanie mas i sił, można zapisać jako równania obejmujące zarówno pochodne, jak i liczby, a w niektórych modelach ekonomicznych równania wiążą cenę towarów z podażą i popytem.

Równania symultaniczne

równania imultaneous to zestawy równań zawierające kilka niewiadomych. Przykładem mogą być dwa równania zawierające dwie niewiadome, takie jak: 2x + y = 3, x ? y = 1. Rozwiązując te dwa równania razem, możemy znaleźć każdą z niewiadomych. Jeśli przekształcimy drugie równanie, zgodnie z zasadami manipulacji algebraicznych, możemy wyrazić x jako 1 + y. Używając tej wartości dla x w pierwszym równaniu, widzimy, że 2(1 + y) + y = 3, więc 2 + 2y + y = 3 lub 2 + 3y = 3. Przekładając to wyrażenie, widzimy, że 3y = 3 ? 2 lub y = 1/3 . Jeśli wstawimy tę wartość dla y do drugiego równania, możemy teraz wyliczyć, że x ma wartość 4/3. Ogólnie rzecz biorąc, na każdą niewiadomą potrzebne jest jedno równanie, chociaż nie gwarantuje to rozwiązania ani tego, że rozwiązanie jest unikalne. Z geometrycznego punktu widzenia dwa powyższe równania są liniowe: opisują linie proste. Zatem rozwiązanie pary równań liniowych jest tym samym, co znalezienie przecięcia dwóch prostych.

Równania i wykresy

Wykreślenie równania w postaci wykresu pokazuje, w jaki sposób wartość jednej zmiennej zmienia się wraz ze zmianą drugiej. Wykorzystuje to ideę, że każde równanie odnoszące się do dwóch zmiennych rzeczywistych może być zobrazowane jako związek między dwuwymiarowymi współrzędnymi kartezjańskimi, x i y. Równanie można zatem interpretować jako krzywą reprezentującą odpowiednie wartości x i y określone przez to równanie. Równanie y = x2 generuje paraboliczną krzywą punktów, jak pokazano. Bardziej skomplikowane równania mogą tworzyć bardziej skomplikowane krzywe, chociaż dla każdego x może istnieć żadna lub wiele odpowiadających wartości y. Gdy para równoczesnych równań jest wykreślona na tych samych osiach, przecięcia oznaczają punkty, w których x i y spełniają oba równania. Zatem rozwiązanie równoczesnych równań jest w istocie kwestią wyznaczenia punktów przecięcia krzywych: spotykają się algebra i geometria.

Równanie prostej

Każda linia prosta w płaszczyźnie może być zapisana jako x = a, gdzie a jest stała (jest to szczególny przypadek linii pionowej) lub bardziej standardowa forma y = mx + c, gdzie m i c są stałymi. Stała m reprezentuje nachylenie linii, a c jest wartością y, gdzie linia styka się z osią y. Nachylenie lub nachylenie linii oblicza się, biorąc pod uwagę dowolne dwa punkty na linii. Jest równa zmianie wysokości między punktami, podzielonej przez zmianę położenia poziomego między punktami. Matematycznie, biorąc pod uwagę dowolne dwa różne punkty (x₁, y₁) i (x₂, y₂), to m = y₂ - y₁ / x₂ - x₁ . Oba równania x = a i y = mx + c można zapisać w bardziej ogólnej postaci rx + sy = t dla odpowiednio dobranych stałych r, s i t. W tej postaci równanie prostej często pojawia się w równoczesnych równaniach liniowych.

Równanie płaszczyzny

Płaszczyzna to dwuwymiarowa płaska powierzchnia w przestrzeni trójwymiarowej. Równanie płaszczyzny jest trójwymiarowym uogólnieniem równania prostej: a x + przez + cz = d, gdzie a, b, c i d są stałymi, a przynajmniej jedno z a, b lub c jest niezerowe. Zauważ, że ponieważ pracujemy teraz w trzech wymiarach, do opisania trzeciego kierunku potrzebna jest dodatkowa zmienna z. W szczególnym przypadku, gdy a = b = 0, równanie redukuje się do cz = d lub z = d/c . Ponieważ c i d są stałymi, z również jest stałe, więc ta płaszczyzna jest poziomą powierzchnią o stałej wysokości z, na której x i y mogą przyjmować dowolne wartości. Rozwiązanie trzech równoczesnych równań liniowych w trzech zmiennych reprezentuje przecięcie trzech płaszczyzn. Zwykle jest to punkt, ale mogą istnieć przypadki, w których nie ma rozwiązań (dwie płaszczyzny równoległe i nie pokrywają się) lub nieskończenie wiele rozwiązań: albo linia rozwiązań, albo płaszczyzna rozwiązań.

Równanie koła

Okrąg definiuje się jako zbiór punktów, które leżą w stałej odległości od danego punktu. Można go również opisać w terminach algebraicznych, w postaci równania. Jeśli środek okręgu jest zdefiniowany jako początek kartezjańskiego układu współrzędnych (0, 0), to możemy użyć twierdzenia Pitagorasa, aby znaleźć współrzędne dowolnego punktu na obwodzie okręgu (x, y). Dowolny promień r łączący środek z punktem (x, y) można traktować jako przeciwprostokątną trójkąta, którego pozostałe boki mają długość x i y. Zatem dla ustalonego promienia r możemy napisać x² + y² = r² i zdefiniować okrąg jako zbiór punktów, których współrzędne spełniają ten warunek. To jest równanie koła. Stanowi punkt wyjścia dla równań, które wynikają z różnych przekrojów stożkowych

Równania przekrojów stożkowych

Krzywa przekroju stożkowego jest definiowana geometrycznie przez przecięcie płaszczyzn z dwustronnym stożkiem . Wzór algebraiczny na taki stożek o symetrii wokół osi z to |z| = x² + y², gdzie |z| jest modułem z, więc |z| równa się z, jeśli z jest dodatnie, oraz ?z, jeśli z jest ujemne. Moduł nigdy nie jest ujemny i mierzy wielkość z. Współrzędna z płaszczyzny poziomej jest stałą, na przykład c, a jej przecięcie ze stożkiem pionowym jest określone przez x² + y² = |c|. Odpowiada to równaniu okręgu o promieniu √|c|. W przypadku przecięcia z płaszczyzną pionową współrzędna y jest stała, co daje x² + cy² = |z|. Jest to równanie pary parabol, jedna dla z < 0 i jedna dla z > 0. Elipsa i hiperbola są tworzone przez przecięcia z nachylonymi płaszczyznami. Jeśli płaszczyzna przecina stożek tylko na jednej zamkniętej krzywej, wynikiem jest elipsa o formie x²/a² + y²/b²= 1. Jeśli tnie dwa razy, wynikiem jest para hiperbol, dla której x²/a² - y²/b²= 1= 1

Rodzaje trójkąta

Istnieje kilka specjalnych typów trójkątów, z których każdy ma swoje własne specyficzne nazwy. W każdym trójkącie suma kątów wewnętrznych wynosi π radianów (lub 180°) i istnieje wyraźna zależność między wielkością kątów a względną długością boków. Trójkąt równoboczny ma wszystkie trzy boki równe, co oznacza również, że wszystkie trzy kąty są równe. Ponieważ kąty sumują się do radianów ?, każdy z nich musi być równy π/3 , czyli 60°. Trójkąt równoramienny ma dwa boki równe i dlatego musi mieć dwa równe kąty. Trójkąt prostokątny ma jeden kąt, który jest kątem prostym, π/2 czyli 90°, a trójkąt pochyły ma trzy boki o różnej długości i trzy kąty o różnych rozmiarach.

Robienie dobrych rzeczy

•  Egipscy jubilerzy wytwarzali przedmioty takie jak amulety, pierścionki, naszyjniki i pasy ze złota, srebra i kamieni półszlachetnych.
•  W Państwie Środka złoto było najcenniejszym surowcem w Egipcie. Pierwsza w historii mapa geologiczna to schemat kopalni złota i kamieniołomów w Wadi Hammamat.
•  Proces odlewania został wykorzystany do wykonania wielu metalowych przedmiotów. Metal był podgrzewany, aż stał się płynny, a następnie wlewany do form.
•  Starożytni Egipcjanie eksploatowali kopalnie między Nilem a wybrzeżem Morza Czerwonego. Złoto wydobywano zarówno z Pustyni Wschodniej, jak i z Nubii, gdzie egipskie inskrypcje pochodzą z 3100 r. p.n.e.
•  W Nubii robotnicy wydobywali złoto na dwa sposoby. Rozbijano skały i usuwano grudki rudy złota. Więcej złota zostało wypłukane i złapane przez sito - prawdopodobnie wykonane z owczego runa.
•  Technikę spawania stosowali jubilerzy począwszy od Państwa Środka. Różne metale były podgrzewane, aż stały się użyteczne. Całość połączono następnie nad piecem ceramicznym i palnikiem służącym do podgrzewania do momentu zespawania obu elementów.
•  Technika lutowania była używana od IV dynastii. Lutowanie twarde było preferowane od lutowania miękkiego, ponieważ artefakt można było ponownie nagrzać bez topienia spoiny.
•  Najlepszym przykładem sztuki złotniczej są maski pogrzebowe faraonów. Piękna maska pośmiertna Tutanchamona jest wspaniałym świadectwem ich umiejętności i pomysłowości.
•  Pierwsze szklane paciorki powstały w czasach przeddynastycznych. W czasach Starego i Średniego Królestwa artyści wykonywali szklane amulety, figurki zwierząt i inne przedmioty. Za panowania Totmesa I w Nowym Państwie powstały pierwsze naczynia szklane.
•  Większość ceramiki została wykonana z czerwono-brązowej gliny i nazywana jest mułem Nilu. Nie był wysoko ceniony i pozostawiony bez dekoracji.


Rolnictwo

•  Rolnictwo było bardzo ważne w starożytnym Egipcie. Większość Egipcjan z klasy robotniczej pracowała na roli przynajmniej przez część roku. Okres wegetacyjny trwał 8-9 miesięcy.
•  Egipscy rolnicy podzielili rok na trzy pory roku - 'Akhet' (czerwiec-wrzesień) to pora powodzi. "Peret" (październik-luty) był okresem wegetacji, a "Shemu" (marzec-maj) był okresem zbiorów.
•  Ziemia należała do króla lub instytucji takich jak świątynie. Granice pól wytyczono kamieniami. Urzędnicy sprawdzali je co dwa lata, aby upewnić się, że żadna ziemia nie została skradziona, a także aby upewnić się, że rolnik oddał królowi odpowiednią ilość plonów w postaci podatków.
•  Najważniejszymi uprawami były pszenica płaskurka i jęczmień, z których wyrabiano chleb i piwo. Ważny był także len do wyrobu lnu i papirus do wyrobu papieru.
•  Rolnicy uprawiali warzywa, w tym cebulę, czosnek, pory, rzodkiewki, sałatę, ogórki, soczewicę, fasolę i wiele rodzajów przypraw.
•  Owoce zawierały melony, granaty, winorośl, figi, daktyle i jabłka. Kiedy owoc drzewa daktylowego dojrzał, mężczyźni wspinali się po pniu, niosąc noże między zębami, aby ściąć plony.
•  Dobre zbiory zależały od wysokości powodzi na Nilu. Gdyby była za niska, plony byłyby spieczone. Za wysoko i zostaną zmyte.
•  Nawadnianie było niezbędne dla dobrego rolnictwa. Pola były nawadniane przez system kanałów "shaduf" (szufelka) lub "sakkia" (koło wodne).
•  Zwierzęta służyły do wdeptywania nasion w ziemię lub do orania pól po sezonie powodziowym.


Rabusie grobowców

•  Rabusie grobowców byli stałym zagrożeniem w starożytnym Egipcie. Grabież grobów prawdopodobnie rozpoczęła się wkrótce po ustanowieniu praktyki grzebania bogatych i ważnych z biżuterią i innymi pięknymi przedmiotami do użytku w życiu pozagrobowym.
•  Inskrypcje ze Starego Królestwa zawierały ostrzeżenia, że w przyszłym życiu złodzieje zostaną osądzeni przez bogów.
•  Budowniczowie grobowców opracowali szereg środków, aby pokrzyżować plany niedoszłym złodziejom. Towary składowano w podziemnych komorach, a wejścia blokowano płytami kamiennymi lub gruzem.
•  Piramida króla Amenemhata III w Hawarze z XII dynastii miała wiele ślepych przejść i ukrytych zapadni. Złodziejom udało się przedostać przez jeden z bloków dachowych, aby dostać się do sarkofagu!
•  Niektóre rabunki były dokonywane w tak subtelny sposób, że archeolodzy nie mogli od razu stwierdzić, co zostało zrobione. Grupa mumii z XXI dynastii w grobowcu w Tebach początkowo wydawała się nie przeszkadzać. Bliższe badanie wykazało, że pozłacane twarze zostały usunięte z trumien.
•  Niektóre napady na groby były skomplikowanymi operacjami. Amenpenofer, budowniczy pracujący dla Amenhotepa, zorganizował napad na piramidę Sobekmesefa. Zebrali złote maski na twarz i inne kosztowności, a szczątki spalili.
•  Grobowiec Tutanchamona również mógł zostać splądrowany. Howard Carter odnotował co najmniej dwa napady rabunkowe, do których prawdopodobnie doszło podczas zakopywania ciała.
•  Pomimo bogactwa znalezionego przez Cartera, większość skarbów faraona prawdopodobnie zniknęła.
•  Biorąc pod uwagę ich przekonanie, że nienaruszona mumia otoczona zapasami była niezbędna, aby zmarły mógł przeżyć życie pozagrobowe, jest zaskakujące, że niektórzy Egipcjanie byli gotowi pozbawić tego prawa przodków, rabując grobowce.


Rodzina i małżeństwo

•  Rodzina była centrum życia starożytnego Egiptu. Malowidła nagrobne przedstawiają różne pokolenia Egipcjan mieszkających razem. Służący i niewolnicy byli często uważani za członków rodziny w bogatych domach.
•  Głową domu był zawsze mężczyzna. Był odpowiedzialny za sprawy finansowe i dyscyplinę. Jego żona była nazywana "panią domu" i była odpowiedzialna za codzienne prowadzenie domu.
•  Małżeństwo w starożytnym Egipcie było dość nieformalne. Nie była wymagana żadna ceremonia prawna, a umowy małżeńskie powstały dopiero w Okresie Późnym. Para po prostu zamieszkała razem, jeśli obie rodziny się zgodziły.
•  Małżeństwa zawierały zwykle osoby z tej samej klasy społecznej. Wydaje się, że było niewiele ograniczeń dotyczących rasy lub narodowości. Odnotowano związki między północnymi Egipcjanami i Nubijczykami, a nawet z ludźmi z odległych krajów.
•  Dzieci miały kluczowe znaczenie dla życia rodzinnego, a małżeństwa miały mieć kilkoro dzieci.
•  Jeśli zmarło dziecko, rodzina opłakiwała, a czasami chowała je pod domem. Niektóre egipskie domy były wyposażone w fałszywe drzwi zwane mastabami, aby mogły przychodzić i odwiedzać duchy zmarłych.
•  Powszechną praktyką było płacenie przez przyszłego męża pewnej sumy pieniędzy ojcu panny młodej. Później ta praktyka została odwrócona i ojciec panny młodej zapłacił przyszłemu mężowi za utrzymanie córki.
•  Dziewczęta z biednych rodzin wyszły za mąż już w wieku 12 lat. Chłopcy zazwyczaj pracowali przed ślubem, więc rzadko wychodzili za mąż przed 15 rokiem życia. W królewskich małżeństwach uczestnicy byli często znacznie młodsi. Tutanchamon ożenił się, gdy miał około ośmiu lub dziewięciu lat.
•  Wiele portretów, posągów i malowideł ściennych sugeruje, że zwykli Egipcjanie osiedlali się w małżeństwach na całe życie tylko z jednym partnerem.


Ramzes II

•  Ramzes był najpopularniejszym imieniem wśród starożytnych egipskich członków rodziny królewskiej - w sumie nosiło je jedenastu faraonów. Najsłynniejszym był Ramzes II, który żył w latach 1279-1213 p.n.e.
•  Faraon Ramzes był zdecydowany uwiecznić się poprzez ożywienie wcześniejszego kolosalnego stylu budowania. Nakazał budowę wielu wielkich posągów samego siebie w całym Egipcie.
•  Imponująca świątynia stała w Abu Simbel, nad górnym Nilem. Został zbudowany na cześć Ramzesa i bogów Amona, Re-Harakhty i Ptaha.
•  Kolejna świetna konstrukcja stoi w Karnaku. Ten ogromny kompleks świątynny obejmuje setki akrów współczesnego Luksoru i był poświęcony bogom Amun-ra, Mut i Montu. Otaczały go tętniące życiem Teby.
•  W obliczu narastającego zagrożenia militarnego ze strony Hetytów, Ramzes II osobiście objął dowodzenie nad armią egipską. Ramzes twierdził, że to jego odwaga uratowała jego ludzi przed zniszczeniem.
•  Zarówno Hetyci, jak i Egipcjanie ogłosili zwycięstwo pod Kadesz, ale Ramzes później postanowił zawrzeć pokój. Poślubił hetycką księżniczkę w ramach traktatu pokojowego.
•  Oprócz programu budowy świątyni w Egipcie, Ramzes II zbudował nową stolicę o nazwie Piramesse w delcie Egiptu.
•  Kompleks kostnicowy na zachodnim brzegu Teb znany jest jako Ramesseum. Dziś stoi tam gigantyczny posąg faraona.
•  Po jego śmierci mumia Ramzesa II została przeniesiona do tajnego miejsca, aby uniemożliwić kradzież z grobowca.


Radio

jest skierowany do konsumentów, stosując głównie kryteria psychograficzne. Rolnictwo rotacyjne: Prosty sposób na zaszczepienie lojalności wobec marki poprzez zapewnienie zachęty do kupowania produktów, które nadają się do okresowych zakupów. Przykłady: myjnia samochodowa, wymiana oleju, strzyżenie, solarium itp.

Rozpoznawanie problemu

Pierwsza część procesu zakupu. Pojawia się wtedy, gdy czujemy, że czegoś nam w życiu brakuje. Mamy potrzebę, problem, który chcemy rozwiązać.

Rynek niszowy

Niewielki segment rynku, węższy. Klienci mają specyficzne potrzeby i pragnienia i zapłacą wyższą cenę, aby je zaspokoić.

Rynek masowy

Obejmuje wszystkich kupujących w kategorii.

Rzeczywisty produkt

Konkretna rzecz, którą otrzymujesz w zamian za pieniądze (lub handel wymienny). Jeśli kupujesz szampon, to jest to pojemnik i sam płyn. Jeśli kupisz wiertło, będzie to skręcający się kawałek z hartowanej stali.

Rodziny liczb

Liczby można podzielić na rodziny liczb, które mają określone właściwości. Istnieje wiele sposobów umieszczania liczb w klasach w ten sposób. W rzeczywistości, tak jak istnieje nieskończoność liczb, istnieje nieskończona różnorodność sposobów, na jakie można je dzielić i rozróżniać. Na przykład liczby naturalne, liczby całkowite, za pomocą których liczymy obiekty w świecie rzeczywistym, są po prostu taką rodziną, podobnie jak liczby całkowite-liczby całkowite, w tym liczby mniejsze od zera. Liczby wymierne tworzą inną rodzinę i pomagają zdefiniować jeszcze większą rodzinę, liczby nieracjonalne. Rodziny liczb algebraicznych i transcendentalnych są definiowane przez inne zachowania, podczas gdy członkowie wszystkich tych różnych rodzin są członkami liczb rzeczywistych, zdefiniowanych w opozycji do liczb urojonych. Stwierdzenie, że liczba jest członkiem pewnej rodziny, jest skróconym sposobem opisania jej różnych właściwości, a tym samym wyjaśnienia, jakiego rodzaju pytania matematyczne możemy na jej temat zadać. Często rodziny powstają w wyniku utworzenia funkcji, które opisują sposób konstruowania sekwencji liczb. Alternatywnie możemy skonstruować funkcję lub regułę opisującą rodziny, które intuicyjnie rozpoznajemy. Na przykład instynktownie rozpoznajemy liczby parzyste, ale czym one są? Matematycznie moglibyśmy zdefiniować je jako wszystkie liczby naturalne w postaci 2 × n, gdzie n samo jest liczbą naturalną. Podobnie liczby nieparzyste są liczbami naturalnymi w postaci 2n + 1, podczas gdy liczby pierwsze to liczby większe od 1, których jedynymi dzielnikami są 1 i siebie. Inne rodziny powstają naturalnie w matematyce - na przykład w liczbach Fibonacciego (1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, …, każda liczba jest sumą dwóch poprzednich. Ten wzorzec pojawia się naturalnie zarówno w biologii, jak iw matematyce (patrz strona 86). Liczby Fibonacciego są również ściśle związane ze złotym podziałem. Inne przykłady obejmują tablice mnożenia, które są tworzone przez pomnożenie dodatnich liczb całkowitych przez określoną liczbę oraz kwadraty, w których każda liczba jest iloczynem liczby naturalnej ze sobą: n razy n lub n2 lub n do kwadratu.


Rzymski styl życia

•  W dużych miastach bogaci Rzymianie prowadzili wygodne życie.
•  Na śniadanie Rzymianie zazwyczaj jedli chleb lub herbatniki pszenne z miodem, daktylami lub oliwkami oraz wodą lub winem.
•  Rzymski obiad (prandium) składał się z tych samych rzeczy, co śniadanie
•  Rzymianie mieli cenę (główny posiłek) po południu, po wizycie w łaźni. Stało się to bardzo wystawnym wydarzeniem z trzema daniami głównymi, każde z wieloma potrawami.
•  Bogaci Rzymianie mieli dużo wolnego czasu, ponieważ całą pracę wykonywali niewolnicy. Zajęcia rekreacyjne obejmowały hazard poprzez rzucanie monet (capita et nauia) i kostek (tali).
•  Rozrywki publiczne nazywano ludi (gry). Obejmowały one teatr, wyścigi rydwanów oraz walki z gladiatorami (wytrenowanymi wojownikami) i zwierzętami.
•  Cesarz Trajan wziął udział w konkursie gladiatorów, który trwał 117 dni i obejmował 10 000 gladiatorów.
•  Rzymianie mieli więcej niewolników niż jakiekolwiek imperium w historii. Wielu traktowano okrutnie, ale niektórzy żyli całkiem dobrze.
•  W 90 rpne człowiek zwany Spartakusem przewodził buntowi niewolników, który trwał dwa lata, dopóki nie został zmiażdżony przez wojska rzymskie.


Rozprzestrzenianie się chrześcijaństwa

•  Pierwsi chrześcijanie byli Żydami w Palestynie, ale zwolennicy tacy jak Paweł wkrótce rozszerzyli wiarę na Gojów (nie-Żydów) i kraje poza Palestyną.
•  Na początku władcy rzymscy tolerowali chrześcijan, ale po roku 64 postrzegali chrześcijan jako zagrożenie i prześladowali ich.
•  Prześladowania wzmocniły chrześcijaństwo poprzez stworzenie męczenników, takich jak św. Alban.
•  W 313 cesarz Konstantyn dał chrześcijanom wolność kultu i zwołał pierwszy wielki ekumeniczny (generalny) sobór kościelny w 325.
•  Do 392 roku chrześcijaństwo było oficjalną religią imperium.
•  Kiedy Imperium Rzymskie podzieliło się na Wschód i Zachód, tak samo stało się z chrześcijaństwem, a Zachód skoncentrował się na Rzymie i Konstantynopolu.
•  Głową kościoła zachodniego był papież, głową kościoła wschodniego nazywano patriarchę. Pierwszym papieżem był apostoł Jezusa, św. Piotr, i od zawsze istnieje nieprzerwana linia papieży. Ale władza papieży tak naprawdę zaczęła się od św. Grzegorza w 590 roku.
•  Aby oddzielić się od oficjalnej religii, niektórzy chrześcijanie, tacy jak św. Benedykt, zaczęli żyć osobno jako mnisi w klasztorach.
•  Po AD500 mnisi szerzyli chrześcijaństwo w północno-zachodniej Europie.
•  Klasztory stały się głównymi przystaniami nauki na Zachodzie w średniowieczu, który nastąpił po upadku Rzymu.


Rozprzestrzenianie się islamu

•  Muzułmanie wierzą, że ich religia rozpoczęła się w dniu, w którym prorok imieniem Mahomet opuścił Mekkę w 622 r. n.e., ale dopiero po jego śmierci w 632 r. zaczęła się ona naprawdę rozwijać.
•  Rozprzestrzenianie się islamu było prowadzone przez kalifów (co oznacza słusznie kierowanych).
•  Islam rozszerzył się przez podbój, a wiele narodów stało się muzułmanami dopiero po ich podbiciu. Ale muzułmańscy zdobywcy byli tolerancyjni dla innych religii.
•  Muzułmanie uważali podbój za dżihad (świętą wojnę) i to dało im potężną gorliwość.
•  Arabowie muzułmańscy podbili Irak (637), Syrię (640), Egipt (641) i Persję (650).
•  Do roku 661 Imperium Islamskie rozciągało się od Tunezji po Indie. Jej stolicą był Damaszek.
•  Pierwsi muzułmanie byli Arabami, a wraz z rozprzestrzenianiem się islamu rozwinęli się także Arabowie, ale imperium obejmowało wiele narodów.
•  Mahomet nakazał ludziom 'szukać wiedzy, nawet w Chinach'. Wielu muzułmanów zostało wielkimi uczonymi.
•  Sztuka i nauka rozkwitły pod islamem, czyniąc go najbardziej kulturalnym, zaawansowanym społeczeństwem na świecie.

---

[ 468 ]

---