Towarzystwo Światowej Międzybankowej Telekomunikacji Finansowej : organizacja międzynarodowa, która umożliwia szybką wymianę płatności między bankami a domami maklerskimi na skalę światową. Skrót SWIFT

tereny wtórne : rzeczownik w liczbie mnogiej mniej cenne tereny komercyjne. Porównaj najlepsze strony

tajny : celowo ukrywany przed ludźmi lub o którym wiele osób nie wie.

tajne głosowanie : wybory, w których wyborcy głosują tajne

tajne rezerwy : liczba mnoga rezerwy, które są nielegalnie przechowywane ukryte w bilansie firmy, w przeciwieństwie do "ukrytych rezerw", których po prostu niełatwo zidentyfikować

trybunał ds. czynszów : sąd, który może orzec, czy czynsz jest zbyt wysoki lub zbyt niski

tempo produkcji : szybkość, z jaką towary są wytwarzane. Nazywana również wskaźnikiem produkcji

tantiemy : pieniądze płacone wynalazcy, pisarzowi lub właścicielowi ziemi za prawo do korzystania z ich własności, zazwyczaj określony procent sprzedaży lub określona kwota od sprzedaży.

telefon publiczny : telefon publiczny, który działa po wrzuceniu monet

terminal punktu sprzedaży : elektroniczna kasa , terminal w kasie, który rejestruje transakcje i ruchy magazynowe automatycznie po zakupie towaru. Skrót Terminal POS

trucizna : działanie podejmowane przez firmę w celu uczynienia się mniej atrakcyjnym dla potencjalnego przejęcia. KOMENTARZ.W niektórych przypadkach kadra zarządzająca firmy uchwala sobie wyjątkowo wysokie odprawy, jeśli przejęcie się powiedzie; lub firma zaciąga duże pożyczki i przekazuje je akcjonariuszom w formie dywidend, przez co poziom zadłużenia firmy jest niedopuszczalnie wysoki.

Taryfa ochronna: taryfa, która ma na celu zakazanie importu, aby uniemożliwić mu konkurowanie z produktami lokalnymi

tymczasowy : tymczasowy, nieostateczny ani stały

tymczasowo: nieostateczny

tempo produkcji : to samo co tempo produkcji

towary pierwotne : liczba mnoga produkty rolne uprawiane w dużych ilościach, np. kukurydza, ryż lub bawełna

teoria portfela : podstawa zarządzania portfelem inwestycji, tj. połączeniem bezpiecznych akcji i bardziej ryzykownych jedynki

teraźniejszość : 1. dzieje się teraz 2. być obecnym, gdy coś się dzieje

transakcja : umowa biznesowa, romans lub kontrakt 2. kupować i sprzedawać

sprzedaż w trudnej sytuacji: sprzedaż towarów po niskich cenach w celu spłaty długów spółki

trudność: czynność odebrania czyjegoś mienia w celu spłaty długów

sprzedaż w trudnej sytuacji: sprzedaż towarów po niskich cenach w celu spłaty długów spółki

trudniony: doświadczający trudności ekonomicznych lub finansowych

towary w trudnej sytuacji: towary amerykańskie sprzedawane tanio w celu spłaty długów spółki

tuzin: dwanaście

towary podlegające ocleniu: towary, od których należy uiścić cło

towary z opłaconym cłem: towary, od których cło zostało opłacone

Trybunały Finansowe i Podatkowe : zbiorcza nazwa czterech trybunałów utworzonych w 2006 r. w celu rozpatrywania odwołań od decyzji HM Customs and Excise oraz Inland Revenue oraz orzekania w sprawach związanych z niektórymi decyzjami Financial Services Authority i Pensions Regulator

twardość : fakt stabilności przy określonej cenie lub prawdopodobnie wzrost twardości dolara na giełdach walutowych

transakcja walutowa : zakup lub sprzedaż waluty obcej

transfer walutowy : wysyłanie pieniędzy z jednego kraju do drugiego

transakcje terminowe : czynność kupna lub sprzedaży towarów terminowo

teoria efektywnego rynku : teoria, że ceny funkcjonujące na danym rynku odzwierciedlają wszystkie znane informacje o rynku i dlatego uniemożliwiają osiągnięcie anormalnych zysków

transakcje walutowe : kupowanie i sprzedaż waluty obcej

Traktat z Maastricht: traktat podpisany w 1992 r., który określa zasady Unii Europejskiej i kryteria konwergencji dla państw pragnących przystąpić do UGW

trendy rynkowe: stopniowe zmiany zachodzące na rynku

termin zapadalności : 1. trzeci etap cyklu życia produktu, kiedy produkt jest już dobrze znany na rynku, choć nie cieszy się już rosnącą sprzedażą, po czym prędzej czy później zaczyna podupadać. 2. moment, w którym coś staje się wymagalne lub kwota spłaty płatna w terminie zapadalności kwota otrzymana przez ubezpieczonego w momencie zapadalności polisy

test środków: badanie zarobków danej osoby w celu sprawdzenia, czy kwalifikuje się ona do świadczeń państwowych

test środków: sprawdzający, ile ktoś ma oszczędności i aktywów.

tryb : rzeczownik sposób robienia czegoś tryb płatności ,sposób dokonywania płatności, np. gotówką lub czekiem

towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych : firma należąca do posiadaczy polis ubezpieczeniowych. Nazywana również spółką wzajemną

trybunał arbitrażowy ds. przemysłu : sąd, który rozstrzyga spory pracownicze

towarzystwo ubezpieczeniowe : firma, której działalność polega na ubezpieczeniach

termin pośredni: okres jednego lub dwóch lat

trust inwestycyjny: spółka, której akcje można kupić na giełdzie i której działalność polega na zarabianiu pieniędzy poprzez kupowanie i sprzedawanie akcji i udziałów

tap : to samo co tap stock, czasownik oznaczający uzyskanie finansowania poprzez pożyczkę od inwestorów, pożyczkodawców itp.

taper , tapering relief : nowy system obniżania podatku od zysków kapitałowych płatnego przy sprzedaży akcji, w zależności od czasu ich posiadania

tap stock : akcje rządowe emitowane bezpośrednio do Banku Anglii w celu sprzedaży inwestorom

KOMENTARZ: Akcje rządowe są zazwyczaj emitowane w transzach na sprzedaż w drodze przetargu, ale niewielkie ilości są przechowywane jako "akcje tap stock" do bezpośredniej sprzedaży inwestorom; termin ten stosuje się do wszystkich akcji rządowych sprzedawanych w ten sposób.

TARGET : system utworzony przez Europejski Bank Centralny w celu obsługi płatności transgranicznych między państwami członkowskimi UE. Pełna nazwa: Transeuropejski Zautomatyzowany Ekspresowy Transfer Rozliczeń Brutto w Czasie Rzeczywistym. system rozliczeń brutto w czasie rzeczywistym

taryfa : stawka opłaty za coś, np. prąd, pokoje hotelowe lub bilety kolejowe

tie: wiązać coś z czymś.

tie in: łączyć polisę ubezpieczeniową z kredytem hipotecznym

tie up: 1. wiązać coś lub mocno coś spinać. 2. Inwestować pieniądze w jeden sposób, tak aby nie można ich było przeznaczyć na inne inwestycje.

trzy czwarte: 75%

trzeci kwartał: okres trzech miesięcy od lipca do września

Threadneedle Street: ulica w City of London, gdzie mieści się Bank Anglii. Starsza Pani z Threadneedle Street

trzeci : jedna część czegoś podzielona na trzy części

TESSA : zwolnione z podatku specjalne konto oszczędnościowe

terms of trade : stosunek cen importowych danego kraju do cen eksportowych

termin CD : certyfikat depozytowy, którego termin zapadalności wynosi ponad dwanaście miesięcy

tenge : rzeczownik jednostka walutowa używana w Kazachstanie.

tenor : okres ważności instrumentu finansowego, od momentu jego zaciągnięcia do daty zapadalności.

termin: 1. okres, w którym coś jest prawnie ważne . 2. część roku akademickiego lub uniwersyteckiego

T-bill : w USA to samo co bony skarbowe (nieformalnie)

T-bond /: rzeczownik to samo co obligacje skarbowe

teaser, teaser ad : reklama, która podaje podstawowe informacje o produkcie, aby przyciągnąć klientów, wzbudzając ich ciekawość i chęć dowiedzenia się więcej

teaser rate : szczególnie korzystna stopa procentowa nowego produktu, stosowana w celu zachęcenia oszczędzających do przejścia na ten produkt. Zostaje ona zastąpiona standardową stopą procentową, gdy wystarczająca liczba subskrybentów w niego zainwestuje.

techniczny: 1. odnoszący się do konkretnej maszyny lub procesu. 2. odnoszący się do wpływów wewnątrz rynku

tabela : 1. diagram lub tabela 2. lista liczb lub faktów przedstawiona w kolumnach

Tabela A : wzorcowy statut spółki z ograniczoną odpowiedzialnością określony w Ustawie o spółkach z 1985 r.

Tabela B : wzorcowy statut spółki z ograniczoną odpowiedzialnością określony w Ustawie o spółkach z 1985 r.
v Tabela C : wzorcowy statut i umowa spółki określone w Ustawie o spółkach z 1985 r. dla spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nieposiadającej kapitału zakładowego

Tabela D : wzorcowy statut i umowa spółki publicznej z kapitałem zakładowym z ograniczoną odpowiedzialnością, określonym w Ustawie o spółkach z 1985 r.

Tabela E : wzorcowy memorandum i statut spółki z nieograniczoną odpowiedzialnością z kapitałem zakładowym, określone w Ustawie o spółkach z 1985 r.

tabelaryczny : w formie tabelarycznej ułożony w tabeli

tabulować : umieścić coś w tabeli

tabulacja : układ cyfr w tabeli

tabulator : funkcja komputera, która automatycznie ustawia słowa lub cyfry w kolumnach

tael : miara wagi złota, używana na Dalekim Wschodzie (= 1,20 uncji/38 g)

tail : 1. różnica między ceną kupna a najniższą akceptowalną ceną amerykańskich bonów skarbowych 2. liczby po przecinku (w notowanej cenie obligacji)

taka : jednostka monetarna używana w Bangladeszu

take : 1. pieniądze otrzymane w sklepie. 2. zysk z jakiejkolwiek sprzedaży ;czasownik 1. otrzymywać 2. wykonywać czynność 3. potrzebować czasu lub ilości

take away: czasownik frazowy oznaczający usunięcie jednej liczby z sumy.

take off: czasownik frazowy 1. usunąć lub odliczyć coś. 2. zacząć szybko rosnąć.

take out: czasownik frazowy 1. usunąć coś. 2. opatentować wynalazek.

take over: czasownik frazowy 1. zacząć coś robić w zastępstwie kogoś innego. 2. przejąć firmę kupić przedsiębiorstwo, oferując odkupienie większości jego akcji

take up: czasownik frazowy oznaczający przyjęcie opcji, zaakceptowanie opcji, która została zaoferowana i wprowadzona w życie

take down : czasownik w języku amerykańskim oznaczający otrzymanie przydziału akcji

take-out: czynność usuwania kapitału, który pierwotnie zainwestowano w nową firmę poprzez sprzedaż akcji

take-private :umowa, na mocy której spółka notowana na giełdzie opuszcza giełdę i staje się inwestycją prywatną.

taker : osoba, która chce coś kupić. Na specjalną ofertę zgłosiło się bardzo niewielu chętnych.

take up rate : procent akceptacji emisji praw poboru

takings : pieniądze otrzymane w sklepie lub firmie.

tala : jednostka walutowa używana w Samoa

tally : notatka z liczonymi lub rejestrowanymi rzeczami, służąca do prowadzenia rejestru ruchów zapasów lub wydatków ;czasownik zgadzać się, być tym samym

TAO: skrót od Taxpayer Assistance Order

trillion : milion milionów

treble : zwiększyć trzykrotnie lub uczynić coś trzykrotnie większym.

trend : ogólny sposób, w jaki rozwijają się rzeczy

trend spadkowy : w inwestycjach Istnieje trend odchodzący od tradycyjnych

trend line : linia na wykresie lub diagramie, która pokazuje, w którą stronę zmierza trend

trial : 1. sprawa sądowa mająca na celu osądzenie osoby oskarżonej o przestępstwo. 2. test sprawdzający, czy coś jest dobre ; testować produkt, aby sprawdzić, jak dobry jest

tłumaczenie : zmieniać coś w inną formę

transnarodowy : to samo co wielonarodowy

tranzyt: przemieszczanie się pasażerów lub towarów w drodze do miejsca przeznaczenia.

tranche : jedna z serii rat, używane w odniesieniu do pożyczek dla firm, rządowych papierów wartościowych emitowanych przez określony czas lub pieniędzy wycofanych przez kraj z MFW.
tranchette : niewielka ilość rządowych akcji wprowadzona na rynek w celu sprzedaży inwestorom

transact : to transact business przeprowadzać transakcję

transaction : przypadek prowadzenia działalności gospodarczej, np. zakup w sklepie lub wypłata pieniędzy z oszczędności transakcja na giełdzie zakup lub sprzedaż akcji na giełdzie

transfer rzeczownik: czynność przeniesienia pracownika do innej pracy w tej samej organizacji. czasownik , przenieść kogoś lub coś w inne miejsce lub przenieść kogoś do innej pracy w tej samej organizacji.

teren handlowy: obszar ziemi w pobliżu miasta specjalnie przeznaczony pod budowę fabryk i magazynów

targi: duża wystawa i spotkanie reklamowe i sprzedażowe określonego rodzaju produktów.

trade gap: to samo co trade deficit

trade-in: to samo co part exchange

trade in: czasownik frazowy oddać stary przedmiot jako część płatności za nowy

tout : osoba sprzedająca bilety (na mecze lub pokazy) po cenie wyższej niż wydrukowana na nich

toksyczny dług : dług, który jest toksyczny dla osoby lub instytucji, która otrzyma płatności, ponieważ ma mniejsze szanse na spłatę wraz z odsetkami

track : śledzić kogoś lub coś; śledzić, jak coś się rozwija, na przykład jeden z indeksów giełdowych.

tracker PEP : PEP inwestowany w fundusze śledzące indeks giełdowy

tracking: proces ścisłego śledzenia rynku akcji

tracking unit trust: fundusz powierniczy, który śledzi ściśle jeden z indeksów giełdowych

track record : sukces lub porażka firmy lub sprzedawcy w przeszłości.

tombstone: oficjalne ogłoszenie w gazecie informujące o zawarciu dużej pożyczki lub emisji obligacji, z podaniem danych banków, które ją gwarantowały (nieformalnie)

top : najwyższy punkt lub najważniejsze miejsce Wspięła się na szczyt w swoim zawodzie. najwyższy lub najważniejszy nadać czemuś najwyższy priorytet uczynić coś najważniejszym elementem, tak aby zostało wykonane bardzo szybko

tolar: jednostka walutowa używana w Słowenii

tytuł : prawo do posiadania nieruchomości.

token: coś, co działa jak znak lub symbol

tempo pracy: stawka za pracę obliczana jako pieniądz za godzinę lub tydzień, a nie pieniądz za wykonaną pracę

timeshare: system, w którym kilka osób jest właścicielami części nieruchomości (np. mieszkania wakacyjnego), z których każda może korzystać przez określony czas w roku.

timesharing: 1. to samo co timeshare 2. umowa o dzieleniu systemu komputerowego, z różnymi użytkownikami korzystającymi z różnych terminali.

timetable: lista spotkań lub wydarzeń.

tin : cenny metal, dawniej notowany na rynkach towarowych po sztucznie zawyżonej cenie międzynarodowej, zarządzanej przez International Tin Council w celu ochrony producentów cyny przed wahaniami cen.

tip: 1. pieniądze przekazane komuś, kto ci pomógł. 2. rada dotycząca kupna lub zrobienia czegoś, co może być zyskowne. ; czasownik 1. dać pieniądze komuś, kto ci pomógł. 2. powiedzieć, że coś prawdopodobnie się wydarzy lub że coś może przynieść zysk.

tight market : rynek, na którym występuje tylko niewielka różnica między cenami bid i offer.

tight money : to samo co expensive money.

tight money policy : polityka rządu mająca na celu ograniczenie podaży pieniądza.

till : szuflada do przechowywania gotówki w sklepie.

tick: 1. kredyt (nieformalny). 2. znak na papierze, który pokazuje, że coś jest poprawne lub że coś jest zatwierdzone. (UWAGA: w tym znaczeniu amerykańskim terminem jest check). 3. jeden krok (w górę lub w dół) w cenie obligacji rządowych lub kontraktów terminowych na instrumenty finansowe.

ticker : maszyna (obsługiwana za pomocą telegrafu), która szybko drukuje szczegóły cen akcji i transakcji (dawniej drukowane na taśmie papierowej zwanej "ticker tape", ale obecnie jest wyświetlane online na terminalach komputerowych)

terminy handlowe : specjalny rabat dla osób z tej samej branży

turnround : 1. wartość towarów sprzedanych w ciągu roku podzielona przez średnią wartość towarów przechowywanych w magazynie 2. czynność opróżniania statku, samolotu itp. i przygotowywania go do kolejnej podróży handlowej 3. czynność przywracania firmie rentowności .

turn round: czasownik frazowy oznaczający zmianę firmy ze stratnej na zyskowną.

turnkey operation : umowa, w której firma bierze na siebie całą odpowiedzialność za budowę, wyposażenie i obsadę personelu w budynku (takim jak szkoła, szpital lub fabryka), tak aby był on w pełni gotowy do przejęcia przez nabywcę.

turnover : 1. wielkość sprzedaży towarów lub usług przez firmę. 2. liczba użyć lub sprzedać coś w danym okresie, zazwyczaj roku, wyrażona jako procent całkowitej wartości

trustbusting : w USA rozbijanie monopoli w celu zachęcenia do konkurencji

trust company: w USA organizacja nadzorująca sprawy finansowe prywatnych trustów, sporządzająca testamenty i działająca jako bank dla ograniczonej liczby klientów

trust deed: dokument określający szczegóły prywatnego trustu

trustee: osoba zarządzająca pieniędzmi w powiernictwie powiernicy funduszu emerytalnego

trust fund: aktywa, takie jak pieniądze, papiery wartościowe lub majątek powierzony komuś w powiernictwo

Truth in Lending: Act ustawa USA z 1969 r., która wymaga od pożyczkodawców podania pełne warunki ich stóp procentowych pożyczkobiorcom

tugrik : jednostka walutowa używana w Republice Mongolskiej

tune : bank udziela mu wsparcia w wysokości 10 000 funtów, bank pomaga mu pożyczką w wysokości 10 000 funtów

turkey zła inwestycja, inwestycja, która okazała się bezwartościowa (nieformalnie)

turn : 1. ruch w okręgu lub zmiana kierunku 2. zysk lub prowizja

true : przymiotnik poprawny lub dokładny

trough : najniższy punkt cyklu gospodarczego

triplelicate : w trzech egzemplarzach z oryginałem i dwiema kopiami.

trybunał : oficjalny sąd, który bada szczególne problemy i wydaje wyroki

trigger : rzecz, która rozpoczyna proces ;czasownik rozpoczynać proces

trigger point : moment w nabywaniu udziałów w spółce, w którym nabywca musi zadeklarować interes lub podjąć określone działanie KOMENTARZ: Jeśli osoba fizyczna lub spółka kupi pięć procent udziałów w spółce, ten udział musi zostać zadeklarowany spółce. W przypadku nabycia 15% akcji przyjmuje się, że zostanie złożona oferta przejęcia i nie można nabyć więcej akcji przez siedem dni, aby dać spółce przejmowanej czas na odpowiedź. Na tym etapie nie ma obowiązku składania oferty, ale jeśli udziały wzrosną do 30%, należy złożyć ofertę przejęcia pozostałych 70%. Jeśli spółka posiada 90% akcji, może ona wykupić wszystkie akcje w obrocie przymusowo. Te punkty krytyczne często nie są przekraczane i często zdarza się, że spółka nabyła 14,9% lub 29,9% akcji innej spółki.

transakcja repo nocnego: umowa odkupu, w ramach której banki sprzedają papiery wartościowe za gotówkę i odkupują je następnego dnia po wyższej cenie (stosowana przez banki centralne jako środek regulacji rynków pieniężnych)

typ go-ahead: Pracuje dla firmy odzieżowej, która działa zgodnie z planem.

Towary: przedmioty, które można przemieszczać i są przeznaczone do sprzedaży.

Towary i ruchomości: ruchomy majątek osobisty.

Tonaż brutto: całkowita ilość miejsca na statku

Tempo wzrostu: szybkość, z jaką coś rośnie GST (podatek od towarów i usług)

trzymać : czynność przechowywania czegoś te akcje są trzymane te akcje powinny być trzymane, a nie sprzedawane 1. posiadać lub przechowywać coś 2. sprawić, że coś się wydarzy 3. nie sprzedawać

teoria rąbka : teoria, że ruchy na giełdzie odzwierciedlają aktualnie modną długość damskich spódnic (im krótsza spódnica, tym bardziej hossowy rynek)

targować się : oznaczający omawianie cen i warunków oraz próbę ich obniżenia targować się o szczegóły umowy

twardy : 1. silny, nie słaby 2. trudny 3. solidny 4. po tygodniach twardych negocjacji po tygodniach trudnych dyskusji

twardy układ : układ z trudnymi warunkami wynegocjować twarde warunki być trudnym negocjatorem zawrzeć twarde warunki uzgodnić umowę, na której warunki są dla ciebie korzystne

twarda gotówka : pieniądze w banknotach i monetach, w przeciwieństwie do czek lub kart kredytowych


twarda waluta : waluta kraju o silnej gospodarce, którą można łatwo wymienić na inne waluty płacić za import w twardej walucie sprzedawać surowce zarabiać twardą walutę Nazywana również rzadką walutą. Przeciwieństwo miękkiej waluty

twardnieć : stawać się bardziej sztywnym lub nieelastycznym

twardnienie : 1. (o rynku) powoli rosnący 2. (o cenach) stabilizujący się na wyższym poziomie
twarde lądowanie : zmiana strategii gospodarczej mająca na celu przeciwdziałanie inflacji, która ma poważne konsekwencje dla społeczeństwa, takie jak wysokie bezrobocie, rosnące stopy procentowe itp.

twardy rynek : rynek, który jest silny i raczej nie spadnie

twardość : twardość rynku stan rynku, gdy jest silny i mało prawdopodobne jest, aby spadł

testament: dokument prawny, w którym ktoś określa, co powinno stać się z jego/jej majątkiem po jego/jej śmierci.

KOMENTARZ: Testament najlepiej powinien być sporządzony przez radcę prawnego; można go również spisać na formularzu, który można kupić w sklepie papierniczym. Aby był ważny, musi być opatrzony datą i poświadczony przez osobę trzecią (tj. przez kogoś, kto nie jest wymieniony w testamencie).

Tydzień pracy: typowa liczba godzin pracy tygodniowo.

togetherly: wspólnie z jedną lub kilkoma innymi osobami posiadać wspólnie nieruchomość wspólnie zarządzać firmą.

tworzenie : proces tworzenia czegoś

transgraniczny : z jednego kraju do drugiego, obejmujący kilka krajów

taryfa celna : lista podatków do zapłaty za importowane towary

towar : coś sprzedawanego w bardzo dużych ilościach, zwłaszcza surowiec, taki jak metal, lub żywność, taka jak pszenica. KOMENTARZ: Towary są sprzedawane albo z natychmiastową dostawą (jako "rzeczywiste" lub "fizyczne"), albo z dostawą w przyszłości (jako "kontrakty terminowe").

tani : nie kosztujący dużo pieniędzy lub nie drogi

taniość : fakt bycia tanim

tania stawka : stawka, która nie jest droga

tanie pieniądze : pieniądze, które można pożyczyć po niskiej cenie

tania siła robocza : pracownicy, którzy nie zarabiają dużo pieniędzy firmy sprzedają je tanio i ponownie z zyskiem.

terminy gotówkowe : terminy niższe, które mają zastosowanie, gdy klient płaci gotówką

transakcja gotówkowa : transakcja opłacana gotówką, w odróżnieniu od transakcji opłacanej za pomocą przeniesienia instrumentu finansowego

towary pieniężne : towary sprzedawane za gotówkę

transakcja gotówkowa : sprzedaż za gotówkę

transakcja księgowa : transakcja obejmująca zmiany w księgach rachunkowych spółki, ale w żaden sposób nie zmieniająca wartości spółki, np. emisja akcji bonusowych

trust ślepy : trust powołany do zarządzania sprawami danej osoby bez ujawniania szczegółów transakcji danej osobie (UWAGA: Trusty ślepe są tworzone przez polityków w celu uniknięcia potencjalnych konfliktów interesów).

transakcja biznesowa: akt kupna lub sprzedaży

tylne drzwi : tylnymi drzwiami poprzez zakup spółki notowanej na giełdzie w celu uzyskania notowania na giełdzie (co jest tańsze niż ubieganie się o nowe notowanie)

targować się 1. umowa co do ceny czegoś dobić targu lub zrobić interes twardo targować się być trudną osobą do negocjacji 2. coś, co jest tańsze niż zwykle Ten samochód jest (prawdziwą) okazją za 500 dolarów. 3. sprzedaż i zakup jednej partii akcji na giełdzie czasownik : próbować osiągnąć porozumienie w sprawie czegoś, zwłaszcza ceny, zwykle każda osoba lub grupa zaangażowana przedstawia sugestie lub oferty, które są omawiane aż do osiągnięcia kompromisu

targowanie się : próba osiągnięcia porozumienia w jakiejś sprawie, np. co do ceny lub podwyżki płacy dla pracowników

Turning Back of Hades and Hecate: magiczny papirus z kolekcji Harry′ego Elkinsa Widenera, dawniej eksponowany w Allen Library of Harvard University, dopóki nie został skradziony. Manuskrypt demotyczny z II wieku dosłownie opisuje siebie jako "ochronę przed klątwą śmierci", ale papirus ma charakter militarny i twierdzi, że jest bardzo potężnym narzędziem obronnym, mającym moc uczynienia sił zbrojnych niemal niezwyciężonymi. Podobnie jak większość tekstów magicznych, pochodzenie zaklęcia jest owiane historią i mitem. Zaklęcie w koncepcji nazywa się "Sztuką hiszpańską", od pojedynczej kopii, która istniała w Hiszpanii w czasach księcia Medina Sidona i która rzekomo została zdobyta od kabalisty za cenę jego życia. Twierdzi się, że prawdopodobnie pochodzi (jak większość wielkich zaklęć) od króla Salomona. O zaklęciu tym pisał Jamblich, a forma, w jakiej zostało wykonane w Aleksandrii, może zasadnie pochodzić z czasów Aleksandra Wielkiego. Inna kopia znajdowała się w XIX wieku w Bibliotece Arsenale w Paryżu, ale zaginęła na jakiś czas przed Komuną.

Tusz tyfoniański: Często używany w starożytnych greckich papirusach magicznych, ognistoczerwony mak, sok z karczocha, nasiono egipskiej akacji, czerwona ochra tyfona, niegaszone wapno palone, piołun z pojedynczą łodygą, guma, deszczówka.

Towarzystwo Triady: Starożytne ezoteryczne stowarzyszenie w Chinach. Kandydat skąpo ubrany zostaje przyprowadzony do ciemnego pokoju przez dwóch członków, którzy prowadzą go do Prezydenta, przed którym klęka. Dostaje żywego koguta i nóż, a w tej postawie składa skomplikowaną przysięgę, że będzie pomagał swoim braciom w każdej sytuacji awaryjnej, nawet ryzykując życie. Następnie odcina głowę koguta i miesza ją ze swoją własną, a trzy osoby pomagające dodają trochę własnej krwi. Po otrzymaniu ostrzeżenia, że śmierć będzie jego udziałem, jeśli wyjawi sekrety stowarzyszenia, zostaje do nich wtajemniczony i powierzone zostają mu znaki rozpoznawcze, które występują w triadach. Na przykład członek musi podnieść dowolny przedmiot tylko trzema palcami. To stowarzyszenie, pierwotnie altruistyczne, ma teraz charakter polityczny.

True Black Magic: A Grimoire, który jest po prostu zaadaptowaną wersją Key of Salomon (patrz) Tsithsith, The: Artykuł odzieżowy, o którym uważa się, że ma właściwości talizmaniczne. W Talmudzie zapisano zdanie: "Ktokolwiek ma tefilin przywiązany do głowy i ramienia, a Isithsith zarzucony na szaty, jest chroniony przed grzechem". Trithemius: Syn niemieckiego plantatora winorośli, o nazwisku Heidenberg, otrzymał zlatynizowane nazwisko od Trittheim, wioski w okręgu wyborczym Trewiru, gdzie urodził się w 1462 roku. Można by go słusznie zaliczyć do tych gorliwych i entuzjastycznych dusz, które wytrwały w dążeniu do wiedzy w obliczu trudności; jego matka bowiem, wychodząc za mąż po raz drugi, nie kochała potomstwa z pierwszego małżeństwa. Młody Trithemius był niedożywiony, źle ubrany i przepracowany. Cały dzień pracował w winnicach; ale noce mógł poświęcić na zdobywanie wiedzy, a potem wykradał się ze swojego nędznego domu i przeglądał książki, które mógł wyprosić lub pożyczyć, w świetle księżyca. W miarę jak jego umysł się rozwijał, zaczął zdawać sobie sprawę z ogromnych zasobów wiedzy, do których jego okoliczności uniemożliwiły mu dostęp. Nie mógł spocząć na laurach z kilkoma ziarenkami piasku, które zebrał na brzegu morza. Wyłudzając niewielką część majątku przekazanego mu przez ojca, udał się do Trewiru, zapisał się na studia na tamtejszym słynnym uniwersytecie i przyjął imię Trithemius. Jego postępy były teraz tak szybkie, jak można by wnioskować z intensywności jego aspiracji i bystrości jego intelektu. W wieku dwudziestu lat zdobył reputację uczonego, reputację, która była bardziej korzystna w XV wieku niż w XX wieku. Teraz pragnął raz jeszcze zobaczyć matkę, której nie kochał tym mniej, że źle go traktowała, i zimą 1482 roku opuścił klasztorny cień Trewiru, wyruszając w samotną podróż do Trittheim. Był to ponury dzień, kończący się ponurą, szybko padającą śnieżną nocą, a dobry uczeń, po przybyciu w pobliże Spannheim, stwierdził, że drogi są nieprzejezdne. Schronienia szukał w sąsiednim klasztorze. Tam pogoda uwięziła go na kilka dni. Uwięzienie okazało się tak bardzo - bardzo do gustu Trithemiusa, że dobrowolnie złożył śluby zakonne i wycofał się ze świata. W ciągu dwóch lat został wybrany opatem i poświęcając cały swój niewielki majątek na naprawę i ulepszenie klasztoru, zyskał miłość i szacunek bractwa, które zainspirował własną miłością do nauki. Ale po rządach trwających jeden - i - dwadzieścia lat mnisi zapomnieli o wszystkich jego dobrodziejstwach i pamiętali tylko o surowości jego dyscypliny. Wybuchli buntem i wybrali innego opata. Zdetronizowany Tritheinius opuścił Sparmheim i wędrował z miejsca na miejsce, aż w końcu został wybrany opatem St. James of Würzburg, gdzie zmarł w 1516 roku. Jego sława jako magika opiera się na bardzo niewinnych fundamentach. Wymyślił rodzaj krótkiej stenografii zwanej steoganografią, którą ignoranci piętnowali jako pismo kabalistyczne i nekromantyczne, ukrywające najstraszniejsze sekrety. Napisał traktat na ten temat; inny o rzekomym zarządzaniu światem przez jego aniołów stróżów - odrodzenie dobrych i złych geniuszy Starożytnych, który William Lilly przetłumaczył na język angielski w 1647 r.; trzeci o geomancji, czyli wróżeniu za pomocą linii i okręgów na ziemi; czwarty o czarach; i piąty o alchemii. W swojej pracy o czarach najwcześniej wspomina popularną historię doktora Fausta i opisuje męki, których sam czasami doświadczał z powodu złośliwości ducha o imieniu Hudekin. Mówi się, że uszczęśliwił cesarza Maksymiliana wizją swojej zmarłej żony, pięknej Marii Burgundzkiej, i miał pokryć koszty swojego klasztoru w Spannheim ze środków, które oddał mu do dyspozycji Kamień Filozoficzny. Jego pisma pokazują, że był miłym i łatwowiernym entuzjastą, ale jego szczera i żarliwa pasja do wiedzy może skłonić nas do wybaczenia głupot, którymi dzielił się tylko z większością uczonych i mędrców swoich czasów.

Tower of London: Podobno komnata klejnotów w Tower of London jest nawiedzona, a w 1860 roku opublikowano w Notes and Queries przez zmarłego Edmunda Lenthala Swifte′a, Keepera of the Crown Jewels, relację o widmowej iluzji, której sam był świadkiem w Tower. Mówi, że w październiku 1817 r. jadł kolację z żoną, jej siostrą i małym synkiem w salonie domu jubilerskiego. Cytując jego własne słowa: Zaoferowałem żonie kieliszek wina i wody, gdy podniósłszy go do ust, zawołała: "O mój Boże! Co to jest?" Spojrzałem w górę i zobaczyłem cylindryczną postać przypominającą szklaną rurkę, o grubości mojego ramienia, unoszącą się między sufitem a stołem; jej zawartość wydawała się gęstym płynem, białym i bladoniebieskim. Trwało to około dwóch minut, gdy zaczęła się poruszać przed moją bratową; gdy podążając za podłużną stroną stołu, przed moim synem i mną, przechodząc za moją żoną, zatrzymała się na chwilę nad jej prawym ramieniem. Natychmiast przykucnęła i obiema rękami zakryła ramię, krzycząc: "Chryste! To mnie pochwyciło!", "Stwierdzono", dodaje pan Swifte, "że żadne działanie optyczne z zewnątrz nie mogło wywołać żadnego manifestu wewnątrz, stąd tajemnica pozostała nierozwiązana". Pomieszczenie z klejnotami jest uważane za miejsce przechowywania pewnych artefaktów o starożytnej i tajemnej naturze, które są w posiadaniu Korony. Mówiąc o Wieży, dowiadujemy się z tego samego źródła, jak "jeden z nocnych strażników w domu z klejnotami został zaniepokojony postacią przypominającą ogromnego niedźwiedzia wychodzącą spod drzwi pomieszczenia z klejnotami. Pchnął go bagnetem, który utkwił w drzwiach. Upadł w ataku i został zaniesiony nieprzytomny do pomieszczenia straży... Po kolejnym dniu lub dwóch odważny i wytrwały żołnierz zmarł".

Tybet: W tym kraju, bastionie buddyzmu, wszystkie przesądy krążą wokół religii narodowej, która w w tym samym czasie wchłonął w siebie tubylcze wierzenia i demonologię. Nigdzie indziej nie skrystalizowała się tak wielka ilość czystej przesądności wokół jądra buddyzmu - którego czyste doktryny, jak odkryli hinduscy zdobywcy Tybetańczyków, były całkowicie nieodpowiednie dla huńskich tubylców tego kraju, którzy przed pojawieniem się buddyzmu znajdowali się w aministycznym stadium religii. Pozwolono mu się odrodzić, a obrzędy i ceremonie, uroki i zaklęcia, tej samej natury, którą Budda tak stanowczo potępił, szybko skupiły się wokół jego filozofii w Tybecie. Z tego wyrósł system lantya, który jest niemal czysto magiczny. Została założona przez Asangę, mnicha z Peszawaru, który w VI wieku n.e. ułożył jej ewangelię, Yogachchara Bhumi Sastra. Opierając swój panteon na zdegradowanym systemie buddyzmu, który wówczas panował, Asanga pogodził go z rodzimymi wymaganiami, umieszczając szereg demonicznych bogów i bogiń Saivite w niższych niebiosach buddyjskich. Uczynił ich podległymi Buddzie. Jego religia została szybko przyjęta przez barbarzyńskie plemiona Tybetu, które chętnie składały ofiary bóstwom tej nowej religii. Bardzo naturalnie wyolbrzymili jej magiczną stronę, ich głównym celem było uzyskanie nadprzyrodzonej mocy za pomocą mówionych zaklęć i słów mocy. Bardzo obszerna literatura pojawiła się w związku z nową wiarą, która została miażdżąco skomentowana przez uczniów czystszego buddyzmu jako nic więcej i nic mniej niż kolejna barbarzyńska magia. Oczywiście mnisi lamowie nie mogli całkowicie zignorować systemu tantry, ale Tsongkapa w połowie XIV wieku bez wahania potępił cały system. Lamowie mieli i mają ezoteryczną formę buddyzmu, która ma niewiele wspólnego z systemem tantry ludu, ale znajdujemy ich na festiwalach i tak dalej nieugiętych, tak dalece, że reprezentują różnych diabłów i demonów tej wiary. Jako literatura, tantry mogą być uważane za późniejszy rozwój puran, ale nie mają żadnej wartości poetyckiej. Są uważane za ewangelie przez Saktas, czyli czcicieli Kali, Durgi lub Purvati, żony Siwy, lub jakiejś innej twórczej agencji. Obfitują w magiczną formę dialogu między Siwą a jego żoną. Pierwotnie było sześćdziesiąt cztery tantry, ale jak dotąd nie przeprowadzono na nich żadnego zadowalającego naukowego badania.

Teomancja: Część żydowskiej kabały, która bada tajemnice boskiego majestatu i poszukuje świętych imion. Ten, kto posiada tę naukę, zna przyszłość, rozkazuje naturze, ma pełną władzę nad aniołami i demonami oraz może czynić cuda. Rabini twierdzili, że dzięki temu Mojżesz dokonał tylu cudów; że Jozue był w stanie zatrzymać słońce; że Eliasz sprowadził ogień z nieba i wskrzesił zmarłych; że Daniel zamknął paszcze lwom; i że trzej młodzieńcy nie zostali strawieni w piecu. Jednakże, chociaż byli bardzo biegli w boskich imionach, żydowscy rabini nie dokonują już żadnego z cudów dokonanych przez ich ojców.

Towarzystwo Teozoficzne: zostało założone w 1875 roku przez Helenę Pietrowną Bławatską i Henry′ego Steele′a Olcotta. Poznali się w Ameryce w 1874 roku, gdzie pułkownik Olcott zajmował się badaniami spirytystycznymi w domu braci Eddy w Vermont. Madame Blavatsky - była oczywiście głęboko oczytana we wszystkim, co dotyczyło okultyzmu, a podobieństwo gustów bardzo naturalnie ich do siebie zbliżyło. Materializm naukowy przyciągał wówczas powszechną uwagę i czynił niemałe postępy, a ponieważ teozofia jest antytezą materializmu jakiegokolwiek rodzaju, postanowiono, że należy utworzyć jakieś stowarzyszenie, aby zwalczać ten ruch. W maju 1875 r. utworzono Miracle Club, ale zakończył się on porażką. Później w tym samym roku, we wrześniu, uzgodniono jednak nową próbę, którą podjęto w listopadzie z płk. Olcottem jako prezesem, a Madame Blavatsky jako sekretarzem korespondencyjnym i dwudziestoma członkami. Ta próba również wydawała się skazana na niepowodzenie, wielu członków odpadało, ponieważ nie przejawiały się żadne zjawiska i rzeczywiście tylko płk Olcott i Madame Blavatsky pozostali z dwoma założycielami stowarzyszenia i kilkoma innymi członkami. Nie zniechęceni tym postanowili jednak połączyć się z Indian Society, ale nawet to nie odniosło większego sukcesu i dopiero dzięki szczęśliwej inspiracji towarzystwo zostało przeniesione do Indii, gdzie zaczęło przyciągać uwagę i robić postępy. Od tego czasu jego sukces był zapewniony i, niezależnie od opinii, jakie można mieć na temat słuszności nauczania teozoficznego, nie ma wątpliwości co do zakresu i wpływu towarzystwa, które ma licznych członków w krajach tak odległych i tak różnych duchowo jak Ameryka i Indie, oprócz każdego innego cywilizowanego kraju na świecie. Zgodnie z duchem teozofii, od członków nie wymaga się żadnego dogmatu, poza akceptacją wiary w braterstwo człowieka, tak aby chrześcijanie i muzułmanie mogli spotykać się na równych warunkach bez konieczności zmieniania swoich szczególnych przekonań religijnych. Jego działalność obejmuje badanie wszystkiego, co jest istotne dla teozofii, religii, filozofii, praw natury, czy to oczywistych dla całej ludzkości, jak w dziedzinie nauki, czy ukrytych jeszcze przed wszystkimi, z wyjątkiem tych ze szczególną wiedzą, jak w dziedzinie okultyzmu. (Zobacz Teozofia.) Towarzystwo Teozoficzne Agryppy: Agryppa (patrz) założył w Paryżu i innych ośrodkach tajne towarzystwo teozoficzne, którego obrzędy przyjęcia miały szczególny charakter. Bractwo posiadało również oznaki uznania. Agryppa odwiedził Londyn w 1510 r. i podczas pobytu tam założył w tym mieście oddział zakonu. Zachował się list Landulpha, w którym przedstawia Agryppie rodowitego Norymberczyka, zamieszkałego w Lyonie, którego, jak ma nadzieję, "może uznać za godnego zostania członkiem bractwa".

Teozofia: Od greckiego theos, bóg i sophia, mądrość, filozoficzno-religijny system, który rości sobie absolutną wiedzę o istnieniu i naturze bóstwa, i nie należy go mylić z późniejszym systemem opracowanym przez założycieli Towarzystwa Teozoficznego. Twierdzi się, że wiedza ta może być uzyskana poprzez specjalne indywidualne objawienie lub poprzez działanie jakiejś wyższej zdolności. To transcendentny charakter boskości systemów teozoficznych odróżnia je od systemów filozoficznych typu spekulatywnego lub absolutnego, które zwykle wywodzą się dedukcyjnie z idei Boga. Bóg jest postrzegany w systemach teozoficznych jako transcendentne źródło bytu, od którego człowiek w swoim naturalnym stanie jest bardzo oddalony. Teozofia jest praktycznie inną nazwą spekulatywnego mistycyzmu. Tak więc kabalistyczne i neoplatońskie koncepcje boskich emanacji są w rzeczywistości teozoficzne, podobnie jak mistyczne systemy Bochmego i Baadera. Teozofia zaczęła również oznaczać zasady i nauki założycieli Towarzystwa Teozoficznego. Towarzystwo to zostało założone w Stanach Zjednoczonych w 1875 r. przez Madame H. P. Blavatsky , płk H. S. Olcott

Thomas the Rhymer: Szkocki Wróżbita (około 1220 r.) Nie sposób podać dokładnej daty, która była świadkiem pojawienia się szkockiego wróżbity, Thomasa the Rhymera, który jest dobrze znany z powodu swojej roli w pięknej starej balladzie, należycie włączonej do Minstrelsy of the Scottish Border Sir Waltera Scotta. Jednak powszechnie uważa się, że Thomas żył na początku XIII wieku, okres ten jest przypisywany, ponieważ nazwisko "Thomas Rimor do Ercildun" jest dołączone jako świadectwo do aktu, w którym pewien "Petrus de Haga do Bemersyde" zgadza się płacić pół kamienia wosku rocznie opatowi Melrose, a ten "Petrus" został zidentyfikowany z osobą o tym nazwisku, o której wiadomo, że żyła około 1220 r. Ercildun to po prostu stary sposób pisania Earlston, wioski na krańcu zachodniego Berwickshire, tuż przy linii oddzielającej to hrabstwo od Roxburgh; i wydaje się, że Thomas posiadał majątki w tym regionie, ponieważ jest on wymieniany jako właściciel ziemski przez kilku wczesnych pisarzy, z których większość dodaje, że nie posiadał swoich ziem od Korony, ale od hrabiów Dunbar. Jakkolwiek by było, Thomas prawdopodobnie spędził większą część swojego życia w Earlston i jego okolicach, a zrujnowana wieża tam, wyjątkowo bogata w bluszcz, jest nadal wskazywana jako jego dom i nosi jego imię; podczas gdy w ścianie wiejskiego kościoła znajduje się porośnięty porostami kamień z napisem "Stara rasa Rhymoura spoczywa w tym miejscu", a według miejscowej tradycji kamień ten został przeniesiony na obecne miejsce spoczynku z kamienia w znacznie starszym kościele, dawno zburzonym. Nie są to jednak jedyne relikwie wróżbity, piękna dolina kilka mil na zachód od Earlston jest nadal znana jako "Rhymer′s Glen"; i ciekawe jest, że Turner namalował akwarelę przedstawiającą to miejsce. Andro z Winton w Originale Cronykil of Scotland również wspomina o Thomasie jako o nieustraszonym proroku, podczas gdy Walter Bower, kontynuator Scolicromicon Forduna, opowiada, jak kiedyś Rhymer został zapytany przez hrabiego Dunbar, co przyniesie kolejny dzień, po czym przepowiedział śmierć króla, Aleksandra III, a już następnego ranka wieści o zgonie Jego Królewskiej Mości rozeszły się szerokim echem. Wallace Blind Harry′ego, napisany w połowie piętnastego wieku, również zawiera aluzję do zdolności proroczych Thomasa. Wiele przepowiedni przypisywanych Thomasowi Rymerowi jest nadal aktualnych, na przykład dziwny werset, który Sir Walter Scott uczynił mottem The Bride of Lammeymuir; a także powiedzenie dotyczące rodziny z pogranicza, z którą, jak widzieliśmy, wróżbita był kiedyś związany: Podczas gdy niektóre powiedzenia przypisywane Thomasowi, takie jak Betide, betide, whate′er betide, There′ll aye be Haigs at Bemersyde, są sformułowane w metrum, jednak nie ma żadnego pewnego dowodu na to, że wróżbita był poetą. Zwykle przypuszcza się, że uzyskał przydomek Rhymer, ponieważ był popularnym pieśniarzem w swoich czasach, ale faktem pozostaje, że Rymour było przez długi czas stosunkowo powszechnym nazwiskiem w Berwickshire i chociaż mogło pochodzić od Thomasa, założenie to ma jedynie niewielkie podstawy. Ponownie, prorokowi z Earlston przypisuje się poemat o historii Sir Tristrama, należący do arturiańskiego cyklu romansów, a Biblioteka Adwokacka zawiera kopię rękopisu 6f, prawdopodobnie napisaną tak wcześnie, jak w 1300 roku. Jednakże, podczas gdy Sir Walter Scott i inni autorytety wierzyli w to przypisanie, jest całkiem prawdopodobne, że wiersz jest jedynie parafrazą jakiegoś francuskiego trubadura. Jednakże przez pokolenia szkockie chłopstwo pozostawało pod wpływem i powiedzeń przypisywanych "Prawdziwemu Thomasowi", jak go nazywali, o czym świadczy publikacja w stosunkowo współczesnych czasach 1ooks zawierających proroctwa, które miał wygłosić. Uważa się, że Thomas zmarł około 1297 r. i jest jasne, że zyskał szeroką sławę jako prorok, wiele odniesień do jego umiejętności w tej dziedzinie można znaleźć u pisarzy, którzy żyli stosunkowo niedługo po nim. Rękopis Harleian w British Museum, o którym wiadomo, że został napisany przed 1320 r., ujawnia znaczącą frazę: "La Comtesse de Donbar demanda a Thomas de Essedoune quant la guere descoce prendreit fyn"; - ale kobieta, o której mowa, nie była współczesną prorokowi. Thian - ti - hil - lub Liga Nieba i Ziemi; starożytne ezoteryczne stowarzyszenie w Chinach, o którym mówi się, że istniało jeszcze w 1674 r. Kandydat przed przyjęciem musiał odpowiedzieć na 333 pytania. Twierdziło ono, że kontynuuje system braterstwa wywodzący się ze starożytnych zwyczajów.

Tulpa: Słowo "tulpa" pochodzi z buddyzmu tybetańskiego i jest rodzajem formy myślowej, która po stworzeniu przyjmuje istnienie niezależne od swojego twórcy. Tulpy są zazwyczaj tworzone przez doświadczenie skrajnych emocji i po zamanifestowaniu mogą być niezwykle trudne (a czasami "niemożliwe") do zniszczenia. Te, które są tworzone celowo, mają tendencję do podążania za schematem wypełniania swoich obowiązków zgodnie z oczekiwaniami na początku, stopniowo przyjmując metody wykraczające poza zamierzone parametry i ostatecznie albo spełniając swoje cele w sposób całkowicie wykraczający poza życzenia ich twórców, albo całkowicie je ignorując. Tulpy nie zawsze są "złe", ale niemal niezmiennie stają się kłopotliwe.

Thule Society: Germanenorden i Thule Society Germanenorden i Thule Society to niskiego szczebla fronty rekrutacyjne dla bardziej wyrafinowanych i doświadczonych pro-nazistowskich Czarnych Lóż. Pod koniec XIX i na początku XX wieku w Niemczech i Austrii istniało wiele kwitnących ezoterycznych zakonów, które dążyły do ustanowienia odrodzonej germańskiej tożsamości i ponownego połączenia volk z jego stłumionymi archetypami. Jeden z najważniejszych z tych zakonów został założony w Niemczech w 1912 roku - Germanenorden lub German Order. Z tego wyrosło Thule Gesellschaft lub Thule Society, którego siłą napędową był Rudolf von Serbottendorff. Uczył się okultyzmu, mistycyzmu islamskiego, alchemii, różokrzyżowców i wielu innych rzeczy w Turcji, gdzie również został wtajemniczony w masonerię. Thule służyło jako front rekrutacyjny i polityczny Germananorden. Serbottendorff kupił upadającą monachijską gazetę Beobachter, którą przemianował na Volkische Beobachter i stała się ona oficjalną gazetą NSDAP (Partii Nazistowskiej). W 1918 r. powstał ruch mający na celu promowanie idei thulowskich wśród robotników przemysłowych i przeciwstawienie się marksizmowi - Workers′ Political Circle - z thulist Karlem Harrerem jako przewodniczącym. Z tego powstała Niemiecka Partia Robotnicza w 1919 r. Rok później stała się ona NSDAP pod przywództwem Adolfa Hitlera. Towarzystwo Thule działało jako organizacja polityczna i wojskowa podczas krótkiego zamachu stanu w Barvarii w latach 1919-1920. 6 kwietnia 1919 r. w Bawarii lewicowi socjaliści i anarchiści proklamowali Bawarską Republikę Socjalistyczną. Mózgami rewolucji była grupa pisarzy, którzy mieli niewielkie pojęcie o administracji. Życie w Monachium stało się chaotyczne. Kontrrewolucyjne siły, biali, składające się z różnych grup wycofanych żołnierzy znanych jako "Frei Corps", pokonały Bawarską Radę w ciągu kilku tygodni. Towarzystwo Thule odegrało kluczową rolę w tym wysiłku. Ich propagandowe wysiłki były wspomagane przez dziennikarza, poetę i studenta okultyzmu Dietricha Eckarta, który był głównym intelektualnym wpływem na Hitlera we wczesnych latach. Flaga ze swastyką przyjęta przez NSDAP była pomysłem innego thulisty, dr Krohna. Dziennikarz Karl Harrer otrzymał zadanie założenia politycznego "kręgu robotniczego". Zdał sobie sprawę, że robotnicy odrzucą każdy program, który zostanie im przedstawiony przez członka konserwatywnej "uprzywilejowanej" klasy. Harrer wiedział, że mechanik Anton Drexler, który pracował dla kolei, był znanym antysemitą, szowinistą i proletariuszem. Z drexlerem jako nominalnym przewodniczącym, Harrer założył Niemiecką Partię Robotniczą w styczniu 1919 r. Niemiecka Partia Robotnicza była tylko jednym z wielu stowarzyszeń założonych i kontrolowanych przez Towarzystwo Thule. Thule było "matką" Niemieckiej Partii Socjalistycznej, kierowanej przez Juliusa Streichera, i prawicowego radykalnego Oberland Free Corps. Wydawało Munich Observer, który później stał się National Observer. Hitler stał się najbardziej prominentną postacią w partii. Spowodował, że Harrer odszedł, a Drexlera, nominalnego przewodniczącego, zepchnął na margines. Kluczowe stanowiska obsadził własnymi przyjaciółmi z Towarzystwa Thule i armii. Latem 1920 r., na jego wniosek, partia została przemianowana na Narodowosocjalistyczną Niemiecką Partię Robotniczą (NASDAP). Nowa nazwa miała w równym stopniu przyciągnąć nacjonalistów i proletariuszy. Wewnętrzne grono Towarzystwa Thule wyznawało następujące przekonania:

1) Thule było legendarną wyspą na dalekiej północy, podobną do Atlantydy, rzekomo centrum zaginionej, wysoko rozwiniętej cywilizacji. Ale nie wszystkie sekrety tej cywilizacji zostały całkowicie wymazane. Te, które pozostały, były strzeżone przez starożytne, wysoce inteligentne istoty (podobne do "Mistrzów" teozofii lub Białego Bractwa). Rzymski historyk Polibiusz (ok. 150 p.n.e.) po raz pierwszy wspomniał o "wyspie lub punkcie lądu, sześć dni żeglugi na północ od Orkad" [Orkady, Brytania], zaobserwowanym podczas podróży Pyteasza pod koniec IV wieku p.n.e.
2) Prawdziwie wtajemniczeni mogli nawiązać kontakt z tymi istotami za pomocą magiczno-mistycznych rytuałów.
3) "Mistrzowie" lub "Starożytni" rzekomo byli w stanie obdarzyć wtajemniczonych nadprzyrodzoną siłą i energią.
4) Za pomocą tych energii celem wtajemniczonych było stworzenie rasy Nadludzi pochodzenia "aryjskiego", którzy wytępiliby wszystkie "niższe" rasy.
5) Wniebowstąpiony mistrz lub siła boska "Król Strachu" jest patronem Zakonu.

Teraphim: O naturze wyroczni. Teraphim zostały zabrane Jakubowi przez jego córkę Rachelę, a ta wzmianka o nich w Biblii jest najwcześniejszym zapisem o "magicznym" aparacie, jaki mamy. Ich forma nie jest znana, ani dokładne zastosowanie, do którego były używane; ale z aluzji do nich w Ozeaszu wynika, że najwyraźniej nie były bożkami. Spencer utrzymuje, że były takie same jak "Urim" rytuału mojżeszowego; w każdym razie wydaje się prawdopodobne, że były używane jako środek wróżbiarski.

The Temple Church: The Temple Church w Londynie przedstawia wiele mitycznych postaci, które mają różokrzyżowy wyraz twarzy. W spandrelach łuków długiego kościoła, oprócz "Beaus6ant", który powtarza się w wielu miejscach, znajdują się następujące postacie herbowe; "srebrny", na czerwonym krzyżu, Agnus Dei, czyli Baranek Paschalny, lub "czerwony Agnus Dei, pokazujący nad prawym ramieniem sztandar Świątyni; lub sztandar, potrójnie rozdwojony, niosący czerwony krzyż; "Błękitny, wydłużony potężny krzyż wystający z półksiężyca argent, rogi, w górę, po obu stronach krzyża, gwiazda. Ta ostatnia figura oznacza Dziewicę Marię i przedstawia krzyż wznoszący się jak słup lub maszt statku (argha) ze środka półksiężyca lub navis biprora, zakrzywiony na obu końcach; "błękitny, scmee estoiles lub". Laska Wielkiego Mistrza Templariuszy, przedstawiała zakrzywiony krzyż z czterema rozpostartymi ramionami lub ostrzami, czerwony na białym. Ośmioramienny czerwony krzyż buddyjski był również jednym z symboli Templariuszy. Łuki Świątyni obfitują w wymachiwane estoiles, lub gwiazdy, z falistymi lub zakrzywionymi płomieniami. Ołtarz na wschodnim krańcu Kościoła Świątyni ma frędzle krzyża, z przedłużonym dolnym ramieniem lub, na polu estoiles, falistym; po prawej stronie znajduje się Dekalog, zwieńczony inicjałami A.O. (Alfa i Omega), po lewej monogramy Zbawiciela, I. C., X. C.; poniżej Modlitwa Pańska. Cały ołtarz ukazuje żeńskie kolory i emblematy, a Temple Church jest poświęcony Dziewicy Marii. Skrzydlaty koń, lub Pegaz, srebrny, na polu czerwonym, jest odznaką Templariuszy. Grobowce Templariuszy, rozmieszczone wokół okrągłego kościoła w Londynie, mają wczesnonormański kształt zwany dos d′ane; ich szczyty są trójkątne; grzbiet - listwa przechodzi przez skronie i wychodzi z ust maski na górnym końcu i wychodzi z rogatej czaszki, najwyraźniej celowo zdeptanej istoty. Głowa na górze jest pokazana w "punkcie honorowym" pokrywy grobowca. W każdym zakręcie tych grobowców Templariuszy kryje się pewna ilość niespodziewanego znaczenia. Tefilin: W języku hebrajskim oznacza "przywiązania". Pierwotnie były to rzemienie modlitewne noszone przez Żydów podczas porannej modlitwy - jeden na lewym ramieniu, a drugi na głowie. Zaczęto je uważać za talizmany i używano ich podczas wielu tradycyjnych ceremonii. Talmud mówi: "Ktokolwiek ma tefilin przywiązany do głowy i ramienia... jest chroniony przed grzechem".

Teutoni: Narody teutońskie lub "germańskie", obejmujące ludy mówiące językiem wysoko- i dolnoniemieckim, Holendrów, Duńczyków i Skandynawów, zawsze wykazywały i nadal wykazują wyraźne skłonności do studiowania i rozważania okultyzmu. Nas jednak interesuje tutaj ich stosunek do ukrytych nauk w czasach starożytnych i musimy odesłać czytelnika do artykułu o "Niemczech" i innych krajach, do których nawiązano, aby uzyskać informacje na temat średniowiecznego i nowożytnego okultyzmu w nich. Jednak niewiele można wywnioskować z pism klasycznych autorów na ten temat, a dopiero gdy zbliżymy się do średniowiecza, współczesnych rękopisów dotyczących tradycji wcześniejszych dni oraz dzieł takich pisarzy jak Snorre Sturluson i Segmund (Eddy) Saxo-Gramatyk oraz takich eposów lub pseudohistorii jak Pieśń o Nibelungach, znajdziemy jakiekolwiek światło rzucone na ciemne miejsca teutońskiej praktyki magicznej i wiary. Z rozważań takich autorytetów dochodzimy do kilku podstawowych wniosków: (i) Że magia u Teutonów nie była hierofantyczna i nie była w żadnym razie domeną kapłaństwa, jak u celtyckich druidów; (2) Że kobiety były jej głównymi konserwatorkami; (3) Że głównie polegała na badaniu i wyjaśnianiu pisma runicznego, w taki sam sposób, w jaki we wczesnym Egipcie była nieodłączną częścią zdolności do odczytywania znaków hieroglificznych. Przechodząc od pierwszego wniosku, który jest oczywisty, gdy odkrywamy wszelkiego rodzaju i warunki ludzi zajmujących się praktyką magiczną, odkrywamy, że w dużym stopniu czary, których wysiłki wydają się być ograniczone głównie do czarnej magii - były głównie domeną kobiet. Można to wyjaśnić, być może, okolicznością, że tylko ci, którzy potrafili czytać runy - to znaczy ci, którzy potrafili czytać w ogóle - byli w stanie podjąć się studiowania okultyzmu, a zatem niepiśmienny wojownik, zbyt niespokojny, by odpoczywać w nauce, był wykluczony z jakiegokolwiek postępu w tym temacie. Znajdujemy kobiety we wszystkich rangach życia uzależnione od praktykowania czarów, od królowej na tronie do mądrej kobiety lub czarownicy mieszkającej z dala od społeczności. Tak więc teściowa Siegfrieda czaruje go eliksirem i można by przytoczyć dziesiątki podobnych przypadków. Jednocześnie ogólny typ starożytnej magii teutońskiej nie jest zbyt wysoki, jest bardzo utrudniony przez ludzkie względy i jest w dużej mierze zdany na łaskę ludzkiego elementu, na który działa, i samych ludzkich pragnień, które ją wywołują. Rzeczywiście, w wielu przypadkach jest ona pozbawiona znaczenia przez samą przebiegłość obiektu, na który jest rzucana. Krótko mówiąc, nie wznosi się on wiele ponad typ czarów w modzie wśród ludów barbarzyńskich w dzisiejszych czasach. Zaskakujące jest jednak, biorąc pod uwagę wszystkie te słabości, jak potężny wpływ udało mu się zdobyć na wyobraźnię ludu, która była dosłownie "przesiąknięta wiarą w nadprzyrodzoną naukę".

Talizman: Nieożywiony przedmiot, który ma posiadać nadprzyrodzoną zdolność przynoszenia korzyści lub mocy w przeciwieństwie do amuletu (patrz), którego celem jest odpędzanie zła. Zwykle był to dysk z metalu lub kamienia z wygrawerowanymi astrologicznymi lub magicznymi figurami. Talizmany były powszechne w starożytnym Egipcie i Babilonie. Cnoty astrologicznych talizmanów były następujące: Astrologiczna figura Merkurego, wygrawerowana na srebrze, które jest odpowiadającym metalem i zgodnie z przepisanymi rytuałami, dawała sukces w handlu; figura Marsa dawała zwycięstwo żołnierzowi; figura Wenus piękno i tak dalej. Wszystkie takie talizmany są również potężniejsze w godzinie wznoszenia się ich planety. Istnieją trzy ogólne odmiany tych potężnych amuletów: Astronomiczne, mające cechy znaków niebieskich lub konstelacji. 2. Magiczne, z niezwykłymi figurami, przesądnymi słowami lub imionami aniołów. 3. Mieszane ryciny z niebiańskimi znakami i barbarzyńskimi słowami. Fosbrook w swojej Encyclopredia of Antiquities dodaje dwa inne: - 4. Sigilla planelarum, złożone z hebrajskich liter liczbowych, używane przez astrologów i wróżbitów; i 5. Hebrajskie imiona i znaki. Jako przykład najpotężniejszego z tych ostatnich można wymienić święte imię Jehowy. Słynne tefilin lub filakterie, używane w żydowskiej pobożności i które były wiązane na głowie, ramieniu i dłoni, można uważać za talizmany i były przedmiotem wielu tradycyjnych ceremonii. Możemy również wspomnieć o mezuzocie lub harmonogramach dla odrzwi, a także o innym artykule tego typu wymienionym w następującym cytacie z Talmudu: - "Ktokolwiek ma telfillin przywiązany do głowy i ramienia, a tsitsith zarzucony na szaty, a mezuzę przymocowaną do odrzwi, jest chroniony przed grzechem". Pisząc o talizmanach w swojej książce Occult Sciences, pan A. E. Waite mówi: 1. Talizman Słońca musi być wykonany z czystego i szlachetnego złota, uformowany w okrągłą płytkę i dobrze wypolerowany z obu stron. Na awersie musi być wygrawerowany wężowaty okrąg otoczony pentagramem za pomocą diamentowego narzędzia do grawerowania. Rewers musi przedstawiać ludzką głowę w centrum sześcioramiennej gwiazdy Salomona, która sama w sobie ma być otoczona imieniem słonecznej inteligencji Pi-Rho, zapisanym znakami Mędrców. Ten talizman ma zapewnić swemu nosicielowi życzliwość wpływowych osób. Jest to środek konserwujący przed śmiercią z powodu choroby serca, omdlenia, tętniaka i chorób epidemicznych. Musi być złożony w niedzielę podczas przejścia księżyca przez Lwa i gdy ten luminarz znajduje się w korzystnym aspekcie z Saturnem i Słońcem. Konsekracja polega na wystawieniu talizmanu na działanie dymu perfum składającego się z cynamonu, kadzidła, szafranu i czerwonego sandału, spalonego z drewnem laurowym i gałązkami wysuszonego heliotropu, w nowym naczyniu do podgrzewania, które musi zostać zmielone na proszek i zakopane w odosobnionym miejscu, po zakończeniu operacji. Talizman musi być następnie zamknięty w torbie z jasnożółtego jedwabiu, która musi być przymocowana do piersi przeplataną wstążką z tego samego materiału, zawiązaną w formie krzyża. We wszystkich przypadkach ceremonia powinna być poprzedzona zaklęciem Czwórki, do którego czytelnik został już skierowany. Formę poświęcenia, wraz z pokropieniem wodą święconą, można oddać w następujący sposób: "W imię Elohim i przez ducha wód żywych, bądź mi znakiem światła i pieczęcią woli". Przedstawiając go dymowi perfum: - Przez miedzianego węża, przed którym upadły węże ognia, bądź mi znakiem światła i pieczęcią woli. " Oddychając siedem razy na talizman: - Przez firmament i ducha głosu, bądź mi znakiem światła i pieczęcią woli. " Na koniec, umieszczając kilka ziaren oczyszczonej ziemi lub soli na pentagramie: - W imię soli ziemi i przez moc życia wiecznego, bądź mi znakiem światła i pieczęcią woli.

II. Talizman Księżyca powinien być złożony z okrągłej i dobrze wypolerowanej płytki z najczystszego srebra, o wymiarach zwykłego medalu. Obraz półksiężyca, zamkniętego w pentagramie, powinien być wyryty na awersie. Na rewersie kielich musi być otoczony podwójną pieczęcią Salomona, otoczoną literami księżycowego geniusza Pi - Hioba. Ten talizman jest uważany za ochronę dla podróżników i przybyszów w obcych krajach. Chroni przed śmiercią przez utonięcie, epilepsję, puchlinę wodną, apopleksję i szaleństwo. Niebezpieczeństwa gwałtownego końca, które są przepowiadane przez aspekty Saturna w horoskopach urodzeniowych, mogą zostać usunięte za jego pomocą. Powinien być skomponowany w poniedziałek, gdy Księżyc przechodzi przez pierwsze stopnie teri Koziorożca lub Panny i jest również dobrze aspektowany z Saturnem. Jego poświęcenie polega na wystawieniu na działanie perfum składających się z białego sandału, kamfory, aloesu, anibera i sproszkowanych nasion ogórka, spalonych z wysuszonymi łodygami bylicy pospolitej, bylicy księżycowej i raminculusa, w nowym glinianym naczyniu do podgrzewania, które po zabiegu należy rozdrobnić na proszek i zakopać w opuszczonym miejscu. Talizman musi być zaszyty w torbie z białego jedwabiu i przymocowany do piersi wstążką tego samego koloru, przeplataną i zawiązaną w formie krzyża. III. Talizman Afarsa musi być złożony z dobrze wypolerowanej okrągłej płytki z najdrobniejszego żelaza i mieć wymiary zwykłego medalu. Symbol miecza w centrum pentagramu musi być wygrawerowany na awersie. Na rewersie musi znajdować się głowa lwa otoczona sześcioramienną gwiazdą, z literami imienia Erotosi, planetarnego geniusza Marsa, nad zewnętrznymi kątami. Talizman ten działa jako środek konserwujący przeciwko wszelkim kombinacjom wrogów. Odwraca możliwość śmierci w bójkach i bitwach, w epidemiach i febrach oraz przez żrące wrzody. Neutralizuje również niebezpieczeństwo gwałtownego końca jako kary za przestępstwo, gdy jest przepowiedziane w horoskopie narodzenia. "Ten talizman musi być złożony we wtorek, podczas przejścia księżyca przez dziesięć pierwszych stopni Barana lub Strzelca, a ponadto, gdy jest korzystnie aspektowany z Saturnem i Marsem. Poświęcenie polega na wystawieniu go na dym perfum składających się z suszonego absyntu i ruty, spalonych w glinianym naczyniu, którego nigdy wcześniej nie używano, i które musi zostać rozbite na proszek i zakopane w odosobnionym miejscu, gdy operacja zostanie ukończona. Na koniec talizman musi zostać zaszyty w torbie z czerwonego jedwabiu i przymocowany na piersi wstążkami z tego samego materiału, złożonymi i zawiązanymi w formie krzyża. "IV. Talizman Merkurego musi być wykonany z okrągłej płytki z nieruchomej rtęci, lub według innego opisu z amalgamatu srebra, rtęci i cyny, o wymiarach zwykłego medalionu, dobrze wypolerowanego z obu stron. Skrzydlaty kaduceusz, otoczony dwoma wężami, musi być wygrawerowany w środku pentagramu na awersie. Drugi musi mieć głowę psa w środku gwiazdy Salomona, ta ostatnia otoczona jest imieniem geniusza planetarnego, Pi - Hermes, zapisanym w alfabecie Mędrców. Ten talizman musi być ułożony w środę, kiedy księżyc przechodzi przez dziesięć pierwszych stopni Bliźniąt lub Skorpiona i jest dobrze aspektowany z Saturnem i Merkurym. Konsekracja polega na wystawieniu go na działanie dymu perfum składającego się z benzoesu, macisu i styraksu, spalonego z wysuszonymi łodygami lilii, narcyza, furnitory i marjolanu, umieszczonego w glinianym naczyniu do podgrzewania, które nigdy nie było przeznaczone do żadnego innego celu, a które po zakończeniu zadania musi zostać sproszkowane i zakopane w nienaruszonym miejscu. Talizman Merkurego jest uważany za obronę we wszystkich rodzajach handlu i przemysłu biznesowego. Zakopany pod ziemią w domu handlowym, przyciągnie klientów i dobrobyt. Chroni wszystkich, którzy go noszą, przed epilepsją i szaleństwem, zapobiega śmierci przez morderstwo i truciznę; jest zabezpieczeniem przed planami zdrady i zapewnia prorocze sny, gdy jest noszony na głowie podczas snu. Jest on zapięty na piersi wstążką z fioletowego jedwabiu złożoną i zawiązaną w formie krzyża, a sam talizman jest zamknięty w torbie z tego samego materiału. "V. Talizman Jowisza musi być - uformowany z okrągłej płytki z najczystszej angielskiej cyny, mającej wymiary zwykłego medalionu i wysoce wypolerowanej z obu stron. Obraz czteroramiennej korony w centrum pentagramu musi być wygrawerowany na awersie. Na drugiej stronie musi być głowa orła w centrum sześcioramiennej gwiazdy Salomona, która musi być otoczona imieniem planetarnego geniusza Pi - Zeusa, zapisanym w tajemnym alfabecie. "Ten talizman musi zostać złożony w czwartek, podczas przejścia księżyca przez pierwsze dziesięć stopni Wagi, a także gdy jest on w korzystnym aspekcie z Saturnem i Jowiszem. Poświęcenie polega na - wystawieniu go na działanie dymu perfum składającego się z kadzidła, ambry; balsamu, ziaren raju, szafranu i macis, które są drugą warstwą gałki muszkatołowej. Muszą one zostać spalone z drewnem dębowym, topolowym, figowym i granatem, a następnie umieszczone w nowym glinianym naczyniu, które musi zostać zmielone na proszek i zakopane w cichym miejscu, na koniec ceremonii. Talizman musi zostać owinięty w torbę z błękitnego jedwabiu, zawieszony na piersi za pomocą wstążki z tego samego materiału, złożonej i zapiętej w formie krzyża. "Talizman Jowisza jest trzymany, aby przyciągnąć do noszącego go życzliwość i współczucie wszystkich. Odpędza niepokoje, sprzyja honorowym przedsięwzięciom i zwiększa dobrobyt w stosunku do warunków społecznych. Jest ochroną przed nieprzewidzianymi wypadkami i niebezpieczeństwami gwałtownej śmierci, gdy grozi mu Saturn w horoskopie narodzin. Chroni również przed śmiercią z powodu chorób wątroby, zapalenia płuc i okrutnego schorzenia szpiku kostnego, które w medycynie nazywane jest tabes dorsalis. VI. Talizman Wenus musi być wykonany z okrągłej płytki z oczyszczonej i dobrze wypolerowanej miedzi. Musi mieć zwykłe wymiary medalu, idealnie wypolerowane z obu stron. Musi mieć na awersie literę G wpisaną w alfabet Trzech Króli i zamkniętą w pentagramie. Na rewersie musi być wygrawerowany gołąb, w środku sześcioramiennej gwiazdy, która musi być otoczona literami tworzącymi imię planetarnego Geniusza Suroth. Ten talizman musi być wykonany w piątek, podczas przejścia księżyca przez pierwsze dziesięć stopni Byka lub Panny, a gdy to światło jest dobrze w aspekcie z Saturnem i Wenus. Jego poświęcenie polega na wystawieniu go na działanie dymu perfum składającego się z fiołków i róż, spalonego drewnem oliwnym w nowym glinianym naczyniu do podgrzewania, które musi zostać zmielone na proszek pod koniec operacji i zakopane w odosobnionym miejscu. Talizman musi być ostatecznie zaszyty w torba z zielonego lub różowego jedwabiu, którą należy zapiąć na piersi paskiem z tego samego materiału, złożonym i zawiązanym w formie krzyża. Talizman Wenus jest uznawany za posiadający niezwykłą moc w cementowaniu więzów miłości i harmonii między mężami i żonami. Odwraca od tych, którzy go noszą, złośliwość i machinacje nienawiści. Chroni kobiety przed strasznymi i śmiertelnymi chorobami znanymi jako rak. Odwraca zarówno mężczyzn, jak i kobiety od wszelkiego niebezpieczeństwa śmierci, na które mogą zostać przypadkowo lub celowo wystawieni. Równoważy niefortunne przepowiednie, które mogą pojawić się w horoskopie urodzeniowym. Jego ostatnią i najbardziej niezwykłą cechą jest jego moc zmiany wrogości wroga w miłość i oddanie, które będą odporne na wszelkie pokusy, i opiera się na jedynym warunku, że taka osoba zostanie przekonana do spożycia płynu, w którym zanurzono talizman. " VII. Talizman Saturna musi być złożony z okrągłej płytki z rafinowanego i oczyszczonego ołowiu, o wymiarach zwykłego medalionu, starannie wypolerowanego. Na awersie musi być wygrawerowany diamentowym narzędziem, które jest niezbędne we wszystkich tych operacjach talizmanicznych, wizerunek sierpa zamknięty w pentagramie. Rewers musi zawierać głowę byka, zamkniętą w gwieździe Salomona i otoczoną tajemniczymi literami, które tworzą w alfabecie Mędrców imię planetarnego Geniusza Temphy. Osoba, która ma nosić ten talizman, musi go sama wygrawerować, bez świadków - i nie powierzając nikomu swojego zaufania. " Ten talizman musi być złożony w sobotę, kiedy księżyc przechodzi przez pierwsze dziesięć stopni Byka lub Koziorożca i jest korzystnie aspektowany z Saturnem. Musi zostać poświęcony przez wystawienie na działanie dymu perfum składającego się z ałunu, asafetydy, kammonu i siarki, które muszą zostać spalone z cyprysem, drewnem jesionu i gałązkami czarnego ciemiernika, w nowym glinianym naczyniu do podgrzewania, które musi zostać zredukowane do proszku pod koniec przedstawienia i zakopane w opuszczonym miejscu. Talizman musi zostać na koniec zaszyty w torbie z czarnego jedwabiu i przymocowany do piersi wstążką z tego samego materiału, złożoną i zawiązaną w formie krzyża. Talizman Saturna został potwierdzony jako zabezpieczenie przed śmiercią z powodu apopleksji i raka, rozkładu kości, gruźlicy, puchliny wodnej, paraliżu i spadku; był również środkiem konserwującym przed możliwością pochowania w transie, przed niebezpieczeństwem gwałtownej śmierci z powodu tajnej zbrodni, trucizny lub zasadzki. Gdyby dowódca armii w czasie wojny zakopał Talizman Saturna w miejscu, co do którego istniała obawa, że może wpaść w ręce wroga, granica wyznaczona przez obecność talizmanu nie mogłaby zostać przekroczona przez wrogie wojska, które szybko wycofałyby się zniechęcone lub w obliczu zdecydowanego ataku.

Talmud: Od hebrajskiego lamad, uczyć się; nazwa wielkiego kodeksu żydowskiego prawa cywilnego i kanonicznego. Jest podzielony na dwie części - Miszna i Gemaya; pierwsza stanowiła tekst, a druga była komentarzem i suplementem. Ale oprócz tego, że jest podstawą kodeksu prawnego, jest również zbiorem żydowskiej poezji i legendy. Miszna jest rozwinięciem praw zawartych w Pięcioksięgu. Jest podzielona na sześć sedayim lub porządków, z których każdy zawiera szereg traktatów, które z kolei są podzielone na peraqim lub rozdziały. Sedarim to: (1) Zeraim, który zajmuje się rolnictwem; (2) Moed, ze świętami i ofiarami; (3) Nashim, z prawem dotyczącym kobiet; (4) Nezaqin, z prawem cywilnym; (5) Qodashim, z prawem ofiarnym; i (6) Tohoyoth lub Tah, z oczyszczeniami. Miszna miała być przekazana przez Ezdrasza i być częściowo dziełem Jozuego, Dawida lub Salomona, a pierwotnie przekazana ustnie przez Bóstwo w czasach Mojżesza. Istnieją dwie wersje - Talmud Jerozolimski i - Talmud Babiloński; ta ostatnia oprócz wspomnianych sedarim zawiera siedem dodatkowych traktatów, które są uważane za pozakanoniczne. Pierwsza miała zostać ostatecznie zredagowana pod koniec IV wieku n.e., a druga przez rabina Ashi, prezesa Akademii Syro w Babilonie, gdzieś w IV wieku. Chociaż były od czasu do czasu rewidowane przedtem, obie wersje zostały znacznie zniekształcone przez interpolację grubych tradycji. Rabiniczne decyzje w Misznie noszą tytuł helakoth, a tradycyjne narracje hagadah. Kosmogonia Talmudu zakłada, że wszechświat został rozwinięty za pomocą serii kataklizmów: świat po świecie był niszczony, aż Stwórca stworzył obecny glob i uznał, że jest dobry. W cudownym traktacie na ten temat autorstwa Deutscha, który po raz pierwszy ukazał się w Quarterly Review w 1867 roku i został przedrukowany w jego Lite7ary Remains, pojawia się następujący fragment: "Sposób stworzenia nie był jedynie przedmiotem spekulacji. Współpraca aniołów, których istnienie było uzasadnione przez Pismo Święte, a cała hierarchia została zbudowana pod wpływami perskimi, została wyraźnie zaprzeczona. W dyskusji na temat dnia ich stworzenia wszyscy zgadzają się, że na początku nie było żadnych aniołów, aby ludzie nie mogli powiedzieć: "Michał rozpostarł firmament na południu, a Gabriel na północy". Istnieje wyraźna zapowiedź gnostycznego Demiurga, starożytnego związku między Duchem Boskim a światem materii - można znaleźć w Talmudzie. Co dla Platona było Ideami, u Filona Logosem, u kabalistów "Światem Azilutha", co gnostycy nazywali bardziej dobitnie mądrością (sophit) lub mocą (dunamis), a Plotyn nousem, co autorzy talmudyczni nazywają Metatronem. W post-niewoli Talmudzie jest sporo o Aniołach, zapożyczonych z perskiego. Archaniołów lub książąt anielskich jest siedmiu: w liczbie, a ich hebrajskie imiona i funkcje odpowiadają niemal dokładnie tym ich perskich pierwowzorów. Istnieją również zastępy służebnych aniołów, perskich Jazatów, których funkcje, oprócz bycia posłańcami, były dwojakie - Niemożliwe byłoby w tym miejscu przedstawienie streszczenia tradycyjnej materii zawartej w Talmudzie. Wystarczy powiedzieć, że jest w dużym stopniu. Niektórzy autorytety uważają, że wiele tradycyjnych opowieści ma magiczne podstawy i że zawierają magiczne sekrety; ale zależy to całkowicie od interpretacji, a temat wymaga możliwie najdokładniejszego zbadania.

Tappan-Richmond : być może najbardziej znany ze wszystkich inspirujących mówców, którzy pojawili się od początku ruchu spirytualistycznego. Jako dziecko, pani Tappan-Richmond - wówczas panna Scott - spędziła trochę czasu w Hopedale Community (patrz), dzięki czemu wcześnie została wtajemniczona w tajemnice spirytualizmu. W wieku szesnastu lat wyjechała do Nowego Jorku, gdzie przez jakiś czas mieszkała w pobliżu Carthage i została "natchnionym" wykładowcą spirytualizmu, dzięki czemu wkrótce stała się sławna w całej Ameryce. Przybywszy do Wielkiej Brytanii w 1873 r., została ciepło przyjęta przez tamtejszych spirytualistów i przez wiele lat wygłaszała częste transowe przemówienia, charakteryzujące się rytmem i płynnością, a także względną jasnością przekazywanych idei.

Tarot: Tarot, lub Tarots, to francuska nazwa gatunku kart do gry, pierwotnie używanych do wróżenia, a nadal używanych przez wróżbitów. Stanowią część zwykłej talii w niektórych krajach południowej Europy, skąd pochodzi nazwa tarocchi nadana włoskiej grze. Pochodzenie słowa jest niepewne. Jedna z sugestii jest taka, że karty te zostały tak nazwane, ponieważ były tarotami na odwrocie; to znaczy oznaczone prostymi lub przerywanymi liniami przecinającymi się po przekątnej. Potwierdzenie tej teorii można znaleźć w niemieckiej formie słowa; tarock-karte to karta w kratkę na odwrocie. Nie jest jednak nieprawdopodobne, że występuje tutaj pomylenie przyczyny i skutku. De L′Hoste Ranking, który odrzuca jako "oczywiście bezwartościowe" wyjaśnienia hrabiego de Gebelina, Vaillanta i Mathersa, odnosi nazwę do węgierskiej talii kart Gipsy tar, a stamtąd do Hindustani. Postacie na tych kartach są symboliczne i wielu uważa, że uosabiają ezoteryczną religię starożytnego Egiptu i Indii, ale w tej kwestii istnieją duże różnice zdań. "Najczęściej używany zestaw tarota", zauważa Ranking, "składa się z siedemdziesięciu ośmiu kart, z których dwadzieścia dwie są bardziej właściwie znane jako tarota i są uważane za "klucze" tarota; odpowiadają one dwudziestu dwóm literom alfabetu hebrajskiego lub, według Falconniera i Margiotty, "alfabetowi magów". Kolory są cztery: różdżki, berła lub trefle, odpowiadające karo; puchary, kielichy lub czary, odpowiadające kierom; miecze, odpowiadające pikom; pieniądze, koła lub pentagramy, odpowiadające treflom. Każdy kolor składa się z czternastu kart, asa i dziewięciu innych, oraz czterech kart dworskich: króla, królowej, rycerza i waleta. Cztery asy tworzą klucze do odpowiednich kolorów". Jak już wskazano, dwadzieścia dwa "klucze tarota", które składają się z różnych symbolicznych figur, są uważane za hieroglificzne symbole okultystycznych znaczeń liter alfabetu hebrajskiego; lub, alternatywnie, "alfabetu Trzech Króli". Twierdzi się, że symbole te mają ogromną starożytność, "zauważa Ranking". Alliette lub (przez transpozycję) Etteilla, francuska mistyczka z początku XIX wieku, przypisała ich pochodzenie Hermesowi Trismegistusowi pod nazwą Księga Thota lub Złota Booh Hermesa. Inni próbowali utożsamiać tarota z liśćmi sybillińskimi. Raymond Lully (1235 - 1315) miał oprzeć swoje wielkie dzieło, Ars Generalis sive Magna, na zastosowaniu filozofii okultystycznej zawartej w tarocie. Pomysł, że tarot został wprowadzony do Europy przez Cyganów, wydaje się być po raz pierwszy poruszony przez Vaillanta, który przez wiele lat żył wśród Cyganów, od których został przeszkolony w ich tradycyjnej wiedzy. Wiele z uzyskanych w ten sposób informacji zostało włączonych do Les Romes, histoire vraie des vrais Bohemiens (ok. 1853), La Bible des Bohemiens (1860) i La Clef Magique de la Fiction et du Fait (1863). Teoria Vaillanta została w pełni zaakceptowana przez pisarza Eench, Papusa, "który opublikował w 1889 roku Le Tarot des Bohemiens Le Plus Ancien Livre du Monde; opisując ją jako "la clef absolue de la science occulte". "Cyganie posiadają Biblię", twierdzi; "tak, ta gra karciana zwana Tarotem, którą posiadają Cyganie, jest Biblią Biblii. Jest to cudowna księga, jak zdali sobie sprawę hrabia de Gebelin, a zwłaszcza Vaillant. Pod nazwami Tarot, Thora, Rota gra ta stanowiła kolejno podstawę syntetycznej nauki wszystkich starożytnych ludów". Chociaż nie można zaakceptować tego dictum w całości, warto zauważyć, że Ranking dochodzi do wniosku, że te i wszystkie inne karty do gry zostały wprowadzone do Europy przez Cyganów. "Chciałbym przedstawić", mówi, pisząc w 1908 r., "że z wewnętrznych dowodów możemy wywnioskować, że taroty zostały wprowadzone przez rasę mówiącą dialektem indyjskim; że forma papieża (przedstawiona na tarotach) pokazuje, że od dawna znajdowały się w kraju, w którym dominował prawosławny Kościół Wschodni; a forma nakrycia głowy króla, wraz z kształtem orła na tarczy, pokazuje, że rządzili tym rosyjscy wielcy książęta, którzy jeszcze nie przyjęli insygniów cesarskich. Wydaje mi się, że potwierdza to powszechne przekonanie, że to Cyganom zawdzięczamy naszą wiedzę o kartach do gry." Zobaczymy, że wniosek ten opiera się na niezależnej ocenie. Jednak już w 1865 r. - dwa lata po ukazaniu się ostatniej książki Vaillanta - E. S. Taylor poparł tę samą hipotezę w swojej Historii kart do gry. Willshire (Descriptive Catalogues of Cards in the British Museum, 1877) podważa wniosek Taylora, powołując się na to, że niezależnie od tego, czy Zingari mieli pochodzenie egipskie czy indyjskie, nie pojawili się w Europie przed 1417 r., kiedy karty były znane od jakiegoś czasu." Ale ten sprzeciw jest unieważniony przez fakt, że obecność Cyganów w Europie jest obecnie datowana znacznie wcześniej niż 1417 r. Na przykład, istniała dobrze ugruntowana Jeudum cinganorum, czyli baronia cygańska, na wyspie Korfu w XIV wieku. Aby szczegółowo zbadać różne symboliczne postacie tarota, potrzeba by nieproporcjonalnie dużo miejsca. Odniesienie Rankinga do Papieża i Króla wskazuje na dwie z tych dwudziestu dwóch postaci. Pozostałe to: Papież Kobieta, Królowa, Ozyrys Triumfujący, Koło Fortuny, Sprawiedliwość, Roztropność, Umiarkowanie, Siła, Małżeństwo, Filozof, Kuglarz, Śmierć, Diabeł, Głupiec, Wieża uderzona piorunem, Słońce, Księżyc, Gwiazda, Wszechświat, Sąd Ostateczny. Istnieje wielka różnorodność opinii, nawet wśród "wtajemniczonych", co do znaczenia tych symboli. Są one bardzo szczegółowo omówione w cytowanej już pracy "Papusa", do której czytelnik jest szczególnie odsyłany. Ogólnie rzecz biorąc, wiele można powiedzieć na korzyść teorii, że pochodzenie tarota można prześledzić do ezoterycznej filozofii szkół starożytnego Egiptu i Chaldei, niezależnie od tego, w jaki sposób znalazła się ona w Europie. Oprócz prac już cytowanych, zobacz Le Monde Primitif, hrabiego de Gebelina, tom VIII, Paryż, 1781 Les Origines des Cartes a Jouer, Merlina, Paryż, 1869 The Tarot, Mathersa, Londyn, 1888; L′Art de Tirer les Cartes, Magusa, Paryż, 1895; Le Walladisme, Margistta, Grenoble, 1895; Magie, Bourgeat, Paryż, 1895; Les XXIII. Lames Hermetiques du Tarot, Falconniera, Paryż, 1896; A. E. Waite, Klucz do Tarota, 1900; i J. W. Brodie - Innes, Karty Tarota, w "Occult Review" Tannhauser: średniowieczna niemiecka legenda opowiadająca o tym, jak pieśniarz i rycerz o tym imieniu, przechodząc obok Herselber, czyli Wzgórza Wenus, wszedł tam w odpowiedzi na wezwanie i pozostał tam z czarodziejką, prowadząc nieświęte życie. Po pewnym czasie znudził się grzechem i pragnąc powrócić do czystego życia, wyrzekł się czci Wenus i ją opuścił. Następnie odbył pielgrzymkę do Rzymu, aby prosić papieża o przebaczenie, ale gdy sam Urban IV powiedział mu, że papieska laska zakwitnie, gdy tylko taki grzesznik jak Tannhauser zostanie przebaczony, powrócił do Wenus. Trzy dni później laska papieża faktycznie zakwitła i wysłał posłańców do każdego kraju, aby odnaleźli zrozpaczonego pieśniarza, ale bezskutecznie, Tannhauser zniknął. Historia ma mitologiczne podstawy, które zostały nałożone przez średniowieczną myśl chrześcijańską, a pierwotny bohater który został zastąpiony przez bardziej współczesną postać, tak jak Wenus z istniejącej legendy jest mitologiczną Wenus tylko z nazwy. Jest ona w rzeczywistości Lady Holda, niemiecką boginią ziemi. Tannhauser był "minnesingerem" lub pieśniarzem miłosnym w połowie XIII wieku. Był bardzo popularny wśród śpiewaków deszczu w tamtym czasie, a niespokojne i nieumiarkowane życie, jakie wiódł, prawdopodobnie wyróżniało go jako bohatera takiej legendy, jaka została opowiedziana. Był autorem wielu ballad o znacznej doskonałości, które są publikowane w drugiej części "Minnesinger" (Von der Hagen, Lipsk, 1838) i w szóstym tomie Zeitschrift fur deutsches Altheytum Haupta. Najbardziej autentyczna wersja tej legendy jest podana w Alte hoch weid niedeydeutsche Volkslieder Uhlanda (Stuttgart 1845)

Tatwic Yoga: oznacza "Nauka o oddechu". Tytuł małej książeczki przetłumaczonej z sanskrytu kilka lat temu przez Pandita Ramę Prasada. "Oddech", o którym mowa, to życiodajny oddech Brahmana, a w nim zawarte są pięć elementarnych zasad natury, odpowiadających pięciu zmysłom człowieka. Zasady te znane są jako Tatwas, a z nich składa się ciało. Uważa się, że wiedza o Tatwas daje cudowną moc; w tym celu wszystkie przedsięwzięcia muszą być rozpoczynane w czasach, o których wiadomo, że są sprzyjające dzięki ruchom Tatwas w ciele. W książce podano ważną metodę praktyki jogi, która z pewnością zapewni cudowne rezultaty.

Temeraire, Karol Książę Burgundii: Zniknął po bitwie pod Morat; a jego kronikarze powiedzieli, że został porwany przez diabła, podobnie jak Roderick. Niektórzy jednak twierdzili, że wycofał się w odległe miejsce i został pustelnikiem.

Templariusze: Oficjalnie Biedni Rycerze Chrystusa i Świątyni Salomona byli religijnym zakonem rycerskim ustanowionym w czasach wypraw krzyżowych. Został założony w początkowych latach istnienia królestwa Jerozolimy, gdy krzyżowcy kontrolowali tylko kilka twierdz w Ziemi Świętej, a pielgrzymi do miejsc świętych byli często narażeni na niebezpieczeństwo ze strony grasujących band muzułmańskich. Współczując losowi takich pielgrzymów, ośmiu lub dziewięciu francuskich rycerzy pod wodzą Hugona de Payensa ślubowało pod koniec 1119 lub na początku 1120 roku poświęcić się ich ochronie i utworzyć w tym celu wspólnotę religijną. Baldwin II, król Jerozolimy, dał im kwaterę w skrzydle pałacu królewskiego na terenie dawnej Świątyni Żydowskiej, od czego wzięła się ich nazwa. Templariusze byli podzieleni na cztery klasy: rycerzy, sierżantów, kapelanów i służących. Tylko rycerze nosili charakterystyczne insygnia templariuszy, białą surkotę oznaczoną czerwonym krzyżem. Zakon templariuszy był kierowany przez wielkiego mistrza, a każda świątynia lub filia (lokalna) zakonu była rządzona przez dowódcę, który był zobowiązany do posłuszeństwa wielkiemu mistrzowi. Każdy indywidualny templariusz składał śluby ubóstwa i czystości. Templariusze pełnili odważną służbę w Ziemi Świętej, a ich liczba szybko rosła, częściowo z powodu propagandy św. Bernarda z Clairvaux, który napisał ich regułę życia. Templariusze pierwotnie ślubowali posłuszeństwo patriarsze Jerozolimy, ale papież Innocenty II w 1139 r. umieścił templariuszy bezpośrednio pod władzą papieża: templariusze zostali w ten sposób zwolnieni spod jurysdykcji każdego biskupa, w którego diecezji mogliby posiadać majątek. Od tego czasu templariusze szybko zróżnicowali swoją działalność. Wkrótce stali się istotnym elementem obrony chrześcijańskich państw krzyżowców w Ziemi Świętej i obsadzili garnizonem każde miasto, niezależnie od jego wielkości. W szczytowym okresie templariusze liczyli około 20 000 rycerzy. Templariusze również zgromadzili znaczne bogactwo. Królowie i wielcy arystokraci Hiszpanii, Francji i Anglii dawali zakonowi lordostwa, zamki, senioria i posiadłości, tak że w połowie XII wieku templariusze posiadali posiadłości rozsiane po całej zachodniej Europie, na Morzu Śródziemnym i w Ziemi Świętej. Siła militarna templariuszy umożliwiała im bezpieczne gromadzenie, przechowywanie i transportowanie sztabek do i z Europy i Ziemi Świętej, a ich sieć magazynów skarbów i sprawna organizacja transportu sprawiły, że templariusze byli wykorzystywani jako bankierzy zarówno przez królów, jak i pielgrzymów do Ziemi Świętej. W ten sposób zakon, z jego ogromnymi zasobami rozsianymi po każdym kraju chrześcijańskim, stał się posiadaczem wielkiej potęgi finansowej. Templariusze nie byli jednak bez wrogów. Od dawna toczyli zaciętą rywalizację z innym wielkim zakonem wojskowym Europy, Szpitalnikami, a pod koniec XIII wieku pojawiły się propozycje połączenia dwóch spornych zakonów w jeden. Upadek Akki, ostatniej pozostałej twierdzy krzyżowców w Ziemi Świętej, w 1291 roku, z rąk muzułmanów, pozbawił templariuszy sensu istnienia. Ponadto, do 1304 roku po Europie zaczęły krążyć pogłoski o praktykach niereligijnych i bluźnierstwach popełnianych przez templariuszy podczas ich tajnych obrzędów inicjacji. W tym momencie król Francji Filip IV Piękny kazał aresztować wszystkich templariuszy we Francji 13 października 1307 roku i skonfiskować cały majątek templariuszy we Francji. Powody, dla których Filip chciał zniszczyć templariuszy, są niejasne; mógł szczerze obawiać się ich władzy lub mógł po prostu dostrzec okazję do przejęcia ich ogromnego bogactwa, ponieważ sam chronicznie cierpiał na niedobór pieniędzy. W każdym razie Filip oskarżył templariuszy o herezję i niemoralność i wielu z nich torturował, aby uzyskać fałszywe zeznania w tych sprawach. Papież Klemens V, sam Francuz, znalazł się w tym czasie pod silną presją Filipa, a w odpowiedzi papież nakazał aresztowanie templariuszy w każdym kraju w listopadzie 1307 r. Filipowi ostatecznie udało się zmusić papieża do zniesienia zakonu (22 marca 1312 r.), a majątek templariuszy w całej Europie został przekazany szpitalnikom lub skonfiskowany przez państwo. Wielu templariuszy zostało straconych lub uwięzionych, a w 1314 r. ostatni wielki mistrz zakonu, Jacques de Molay, został spalony na stosie. Kwestia winy templariuszy była przedmiotem zaciekłych kontrowersji przez stulecia, ale współczesna opinia skłania się ku idei, że templariusze byli ofiarami wysoce niesprawiedliwych i oportunistycznych prześladowań. Przetrwanie do dziś - powiązania masońskie Szeroko rozpowszechnione są pogłoski lub przekonanie, że Zakon Templariuszy przetrwał do dziś. Jedna z teorii wskazuje na silny związek między masonerią a templariuszami, sugerując, że centralne tajemnice masonerii, krążące wokół Hirama, architekta Świątyni Salomona, mają silny związek z masonerią. Fakt, że niektórzy templariusze szukali i otrzymali schronienie na dworze Roberta Bruce′a ze Szkocji, daje początek potencjalnemu powiązaniu z masonerią obrządku szkockiego. Nie można również pominąć oczywistych konotacji templariuszy z Rycerzami chrześcijańskiego mitu Rosenkruetza o różokrzyżowstwie. Przetrwanie templariuszy i Kościoła rzymskokatolickiego Część współczesnej literatury przedstawia templariuszy jako zaciekłych przeciwników Kościoła katolickiego - mistrzów, którzy wynaleźli masonerię i którzy bezwzględnie sprzeciwiają się kościołowi, który ich zdradził, podążając świecką lub demoniczną ścieżką. Inne źródła przedstawiają templariuszy jako watykańską "tajną policję" - ściśle tajny zakon bojowników mający na celu obronę papiestwa i Kościoła. To oczywiście dość głupie - papież w czasach templariuszy miał stałą armię (lojalną i opłacaną przez niego jako świeckiego księcia Państwa Watykańskiego, wcale nie lojalną wobec Kościoła) i nie potrzebował "tajnej policji" - dopiero w czasach stosunkowo współczesnych papiestwo miało potrzebę ukrywania aktów siły i broni w tajemnicy. W rzeczywistości sytuacja jest o wiele bardziej zagmatwana. Bez wątpienia templariusze istnieli poza kościołem przez kilka lat po ich represjach. Cokolwiek innego można o tym powiedzieć, represje były prawdziwe - co dowodzi nawet najbardziej pobożnemu katolickiemu uczonemu niczego więcej niż tego, że niektórych papieży można było kupić lub przekupić, aby postępowali źle. Templariusze nigdy "oficjalnie" nie pojawili się ponownie. Istnieje kilka powodów tego. Pierwszym jest prawdopodobnie tradycja tajemnicy, która rozwijała się przez około sto lat aktywnego tłumienia. W tym okresie większość rycerzy, którzy byli mocno zaangażowani w Templariuszy, straciła kontakt - można zasadnie założyć, że to Templariusze niższej rangi, szczególnie Kapelani, z których prawie wszyscy mogli dołączyć do innych zakonów, podtrzymywali tradycję. Z biegiem lat Templariusze stali się swego rodzaju "masonerią" w katolicyzmie rzymskim. "Bracia" Templariusze robili przysługi innym "Bracia". Prawdopodobnie kilku Papieży było powiązanych z Templariuszami, ale od XV wieku organizacja czerpała znaczną część swojej mocy ze swojej tajemniczej tajemnicy. Ujawnienie jej oznaczałoby dostosowanie jej do ustalonych zasad i zmuszenie jej członków - z których prawie wszyscy należeli do innego zakonu w kościele, a spora liczba z nich była świeckimi posiadaczami jakiejś doczesnej władzy - do opuszczenia lub oficjalnego "przyłączenia się" do pół-mniszego zakonu. Nie można sugerować, że po późnym XV wieku Templariusze kiedykolwiek pragnęli być "zalegalizowani". Można by rzec, że Kościół byłby lepszy bez Templariuszy. Tak jak pojawiają się oskarżenia, że masoni są niczym więcej niż "siecią starych chłopców", która żeruje na wszystkich innych, można zasugerować, że Templariusze nie są niczym więcej niż politycznym systemem "sojuszu dla wygody" w Kościele rzymskokatolickim, rodzajem nielegalnego związku zawodowego mającego na celu konsolidację władzy politycznej. Ale gdyby tak było, Templariusze zostaliby wytępieni lub udałoby im się w dużej mierze przejąć kontrolę nad Kościołem. Żadne z tych twierdzeń nie jest prawdą. Grupa pozostaje tajemnicza, dobrze powiązana i (od XIX wieku) coraz bardziej świecka, i najwyraźniej realizuje cele, do których Kościół jest jedynie dodatkiem. Jednak jej siła i powiązania sprawiają, że jest kusząca i pozwala jej łatwo rekrutować członków. Sugerowano, całkiem rozsądnie, że Templariusze umożliwiają "ujście" potężnym pozostałościom kartaryzmu, arianizmu i innych gnostyckich herezji w Kościele. Pozwalając na istnienie nieoficjalnego stowarzyszenia, w którym można dyskutować i wyznawać te kwestie, podczas gdy to stowarzyszenie z definicji zachowuje swoją "tajemnicę" przed światem, Kościół zapewnia, że doktryny te nie będą szeroko rozpowszechnione, jednocześnie opierając się potrzebie usunięcia niektórych najbardziej mistycznych i dynamicznych myślicieli w Kościele, którzy mają tendencję do skłaniania się ku nieortodoksyjnym ideom.

Organizacja Templariuszy

Współczesny zakon ma cztery stopnie - rycerzy, sierżantów, kapelanów i służących, jednak pierwszy stopień funkcjonuje jako nominalny stopień "próbnika" lub "gościa" i może być swobodnie nadawany bez żadnych zobowiązań poza tajemnicą. Tylko trzy wyższe stopnie mają współczesne znaczenie, a stopnie sierżanta i kapelana - dwie pierwsze tajemnice - są często nadawane w tym samym czasie.

Sługa - praktykant i mistrz pierwszej tajemnicy Wschodu Kapelan - czeladnik i mistrz drugiej tajemnicy
Południe Sierżant - rycerz i mistrz trzeciej tajemnicy Zachodu
Rycerz - wielki mistrz i mistrz ostatniej tajemnicy
Północ Ustawienie świątyni Wschód - pieczęć masońska - symbol świątyni i tajemnica Hirama Azifa Południe - bożek Baphometa - symbol tajemnicy Sofii Zachód - krzyż - symbol tajemnicy krwi Północ - czaszka - symbol tajemnicy życia i śmierci Legendy o templariuszach

Towarzystwo Badań Psychicznych Historia krytyki zjawisk okultystycznych w Wielkiej Brytanii od 1882 r. do chwili obecnej jest ściśle związana z Towarzystwem Badań Psychicznych i nie ma żadnego rozwoju godnego odnotowania, którego nie zbadaliby jego członkowie. Było to pierwsze ciało, które podjęło zjednoczoną i zorganizowaną próbę zajęcia się tym, co z braku lepszej nazwy nazywano zjawiskami psychicznymi, w czysto naukowym i bezstronnym duchu, wolnym od uprzedzeń wynikających z uprzednio przyjętych idei na ten temat. W ich prospekcie wyraźnie stwierdzono, że członkowie w żaden sposób nie zobowiązują się do przyjęcia jakiegokolwiek wyjaśnienia ani do uznania w zjawiskach działania jakiejkolwiek niefizycznej agencji. Pierwszym prezesem Towarzystwa był profesor Henry Sidgwick, a w skład Rady wchodzili Edmund Gurney, Frank Podmore, Frederic W. H. Myers i profesor Barrett; a także pastor W. Stainton Moses, Morell Theobald, dr George Wild i Dawson Rogers, przy czym ci ostatni czterej byli spirytualistami. Należy jednak wspomnieć, że członkowie Towarzystwa, którzy otwarcie mówili o duchowości, stopniowo odchodzili. Inni prezydenci Towarzystwa to profesor Balfour Stewart, Rt. Hon. A. J. Balfour, profesor William James, sir William Crookes, sir Oliver Lodge i profesor Barrett, z których kilku było wśród pierwotnych członków. Zakres Psychical Research Society został określony przez powołanie sześciu komitetów, w następujący sposób: - (Y) Komitet ds. Przenoszenia Myśli; (2) Komitet ds. Hipnotyzmu; (3) Komitet ds. Eksperymentów Reichenbacha; (4) Komitet ds. Objawień, (5) Komitet ds. Zjawisk Fizycznych (spirytualistycznych); i (6) Komitet ds. Rozważania Historii i istniejącej literatury na ten temat. Obszar działania Towarzystwa był zatem szeroki i został jeszcze bardziej rozszerzony w późniejszych latach, kiedy komitet, na czele którego stał dr Richard Hodgson, przeprowadził dochodzenie w sprawie Teozofii (q.v.). A metody badań psychicznych były stosowane również do innych spraw, które wykraczały poza pierwotny zakres Towarzystwa. Aby znaleźć wyjaśnienie tego, zajmowaliśmy się zjawiskami spirytualistycznymi, jego domeną psychologii, i badaliśmy automatyzm, halucynacje i przenoszenie myśli, z których jedno lub drugie okazało się mieć istotne znaczenie dla większości zjawisk spirytualistycznych, jeśli nie dla wszystkich. Były one również instrumentalne w wykrywaniu wielu oszustw w związku z występami mediumistycznymi, szczególnie w takich zjawiskach jak pisanie na tablicach (patrz) i inne "fizyczne" manifestacje. Wyjaśnienie ich stanowiło w rzeczywistości jeden z głównych celów Towarzystwa. Chociaż w czasie jego założenia publiczne mediumizm wydawał się zanikać, istniało nadal więcej niż wystarczająco zjawisk, które Towarzystwo mogło zbadać, a zeznania Sir Williama Crookesa i innych osób o ugruntowanej pozycji i sile intelektualnej wskazywały, że sprawa była przynajmniej odpowiednim tematem do zbadania. W związku z pisaniem na łupkach, które wiele osób uważało za autentyczne i tak proste, że oszustwo było niemożliwe, pan S. J. Davey, członek Towarzystwa, zorganizował szereg pseudoseansów. Będąc przez pewien czas oszukanym przez występy w tej linii znanego medium, Williama Eglintona, i w końcu odkrywając modus jego wyczynów pisania na tablicy, pan Davey postanowił naśladować manifestacje medium." W interesie badań psychicznych podjął się przeprowadzenia sesji, które zostały starannie zarejestrowane przez dr Hodgsona. Tak dobrze odtworzono środki profesjonalnych mediów, że żaden z uczestników nie był w stanie wykryć modus operandi występów Daveya, nawet jeśli wcześniej zapewniono ich, że to tylko sztuczka magiczna. Taka demonstracja nie mogła nie zrobić nic więcej niż jakakolwiek ilość argumentów, aby obnażyć "zjawisko" pisania na tablicy. (Zobacz artykuł na temat pisania na tablicy). Towarzystwo wykonało doskonałą pracę w zbieraniu dowodów dotyczących zjaw zmarłych i żywych, z których wiele jest ucieleśnionych w Phantasms of the living, autorstwa panów Myersa, Podmore′a i Gurney. W 1889 r. Komitet Towarzystwa przeprowadził badanie statystyczne na szeroką skalę. Komitet i jego asystenci zebrali około 17 000 przypadków objawień. Głównym celem przeprowadzenia takiego spisu było uzyskanie dowodów na działanie telepatii w prawdziwych lub przypadkowych objawieniach, a aby takie dowody miały wartość naukową, dołożono wszelkich starań, aby zapewnić bezstronność i odpowiedzialny charakter wszystkich, którzy brali udział w dochodzeniu. W rezultacie, po podjęciu wszelkich środków ostrożności, stwierdzono, że objawienia zbiegające się ze śmiercią lub innym kryzysem znacznie przekraczały liczbę, którą można przypisać wyłącznie przypadkowi. Ale najbardziej owocne z badań Towarzystwa dotyczyły telepatii (patrz), czyli przenoszenia myśli, i to dzięki wpływowi jego członków doktryna przenoszenia myśli, tak długo znana niejasnym spekulacjom starych magnetystów i mesmeryków, została po raz pierwszy umieszczona na określonej podstawie jako problem godny naukowego badania. Badania w tej sprawie wciąż trwają, a wiarygodny dowód takiego sposobu komunikacji wpłynąłby na naukowy pogląd na spirytualizm w niezwykłym stopniu. Spośród indywidualnych wysiłków członków Towarzystwa Badań Psychicznych najbardziej kompletne i najbardziej udane były te przeprowadzone przez Profesora i Panią Sidgwick w latach 1889-91. Jednocześnie było wiele, co zachęcało do wiary w jakąś "nadprzyrodzoną" agencję, zwłaszcza w ostatniej dekadzie XIX wieku. Dwoma mediami, których manifestacje doprowadziły wielu zdolnych ludzi w tym kraju, w Ameryce i na kontynencie do wniosku, że duchy zmarłych były zaangażowane w ich zjawiska, były włoskie medium Eusapia Palladino (patrz) i Amerykanka Mrs. Piper. W 1885 roku profesor James z Harvardu badał przypadek Mrs. Piper (patrz), a kilka lat później dr Richard Hodgson z American Society for Psychical Research również zbadał jej przypadek, ten ostatni rozpoczynając swoje dochodzenia w całkowicie sceptycznym duchu. Ze wszystkich mediów transowych ona oferuje najlepszy dowód na nadprzyrodzoną agencję. Sam dr Hodgson oświadczył, że wierzy, że duchy zmarłych przemawiały ustami medium, a wśród innych, którzy twierdzili, że samo oszustwo nie wyjaśnia objawień przekazywanych przez Mrs. Piper w stanie transu, byli profesor James, sir Oliver Lodge, pan Myers i profesor J. H. Hyslop. Z drugiej strony, pan Podmore, nie przyznając się do żadnej nadprzyrodzonej siły, sugeruje, że telepatia może pomóc wyjaśnić sprawę, prawdopodobnie wspomagana przez umiejętną obserwację i starannie przeprowadzone dochodzenia dotyczące spraw potencjalnych modelek. Pani Sidgwick ponownie zasugerowała, że prawdopodobnie pani Piper otrzymywała telepatyczne komunikaty od duchów zmarłych, które odtwarzała w swojej automatycznej mowie i piśmie. Drugim medium była Eusapia Palladino, która po przyciągnięciu znacznej uwagi profesorów Lombroso, Richeta, Flammariona i innych na kontynencie, przybyła do Wielkiej Brytanii w 1895 roku. Kilku angielskich naukowców było już świadkami jej telergicznych mocy na kontynencie, na zaproszenie profesora Charlesa Richeta - sir Olivera Lodge′a, pana Myersa i innych - i z nich przynajmniej sir Oliver Lodge wyraził przekonanie, że żadna znana siła nie była odpowiedzialna za jej niezwykłe manifestacje. Angielskie sesje odbyły się w Cambridge i ponieważ ostatecznie udowodniono, że medium posługiwało się oszustwem, większość badaczy przypisała jej "objawy" wyłącznie temu. Później jednak, w 1898 r., w Paryżu odbyła się kolejna seria seansów, tak udana, że Richet, Myers i Sir O. Lodge ponownie oświadczyli, że są przekonani o autentyczności zjawisk. Dalszy opis tego medium można znaleźć w osobnym nagłówku. Być może najbardziej przekonujący dowód na działanie jakiejś nadprzyrodzonej agencji można znaleźć w słynnych eksperymentach z korespondencją krzyżową przeprowadzonych w ostatnich latach. Pan Myers zasugerował przed śmiercią, że gdyby kontrola przekazała tę samą wiadomość dwóm lub więcej mediom, w dużym stopniu przyczyniłoby się to do ustalenia niezależnego istnienia takiej kontroli. Po śmierci profesora Sidgwicka (w sierpniu 1800 r.) i pana Myersa (w styczniu 1801 r.) uważano, że jeśli media są przez nie kontrolowane, można by szukać pewnej zgody w skryptach. Pierwsze odpowiedniki znaleziono w piśmie pani Thomson i panny Rawson, pierwsza w Londynie, druga na południu Francji. Kontrola Sidgwicka pojawiła się po raz pierwszy tym paniom tego samego dnia, 11 stycznia 1801 r. 8 maja 1801 r. kontrola Alyersa pojawiła się w piśmie pani Thompson i pani Verrall, a później w piśmie pani Piper i innych. Tak niezwykłe były uzyskane odpowiedniki w niektórych przypadkach, w których nie mogło być zmowy między mediami, że trudno uwierzyć, że jakaś bezcielesna inteligencja nie była odpowiedzialna za niektóre, przynajmniej niektóre pisma. Zobacz także biografie różnych wybitnych spirytualistów, mediów i badaczy, o których mowa w tej pracy, oraz artykuły na temat telepatii, halucynacji, obracania stołu itp. Zdecydowanie najbardziej niezwykłe eksperymenty związane ze zjawiskami psychicznymi przeprowadził Sir William Crookes. Pracując w najbardziej rygorystycznych warunkach, on i jego koledzy eksperymentatorzy upewnili się, że wejście lub wyjście z pokoju, w którym odbywały się ich seanse, było niemożliwe. Mimo to udało mu się uzyskać z pomocą medium jak najlepsze dowody obecności duchów lub innych bytów w mieszkaniu. Były one namacalne i zostały faktycznie zważone przez Sir Williama, któremu przy jednej okazji udało się nawet uzyskać część materii protoplazmatycznej, z której zbudowane były te byty, którą trzymał w pudełku przez kilka dni. Byty te wyłaniały się z ciała medium lub jednego z uczestników, chodziły, mówiły, a nawet głośno i hałaśliwie dyskutowały z Sir Williamem i innymi uczestnikami na wiele różnych tematów przez dłuższy czas. Często znikały przez podłogę. Sir William stwierdził, że ich średnia waga wynosiła około jednej trzeciej wagi człowieka. Zjawiska te były obserwowane przez liczne osoby o najwyższej inteligencji i uczciwości, wśród nich, jak wiadomo, niektóre o wysokiej randze. Pełne oświadczenie dotyczące zjawisk ze wszystkimi szczegółami można znaleźć w ciekawym małym tomie pana Gambiera Boltona Ghosts in Solid Form. Żadne dzieło z ostatnich czasów nie dostarcza studentowi badań psychicznych tak mistrzowskiego konspektu tematu, jak Sir William F. Barrett On the Threshold of the Unseen (1917). Rozszerzone o przemówienie na temat zjawisk spirytualistycznych wygłoszone około dwadzieścia lat temu, obejmuje całą historię badań psychicznych w tym okresie, a wzmianka o nim może dobrze posłużyć do uzupełnienia tego artykułu i dostarczenia czytelnikowi danych dotyczących badań psychicznych w obecnym stuleciu. Rozdział wprowadzający krótko omawia prace wybitnych naukowców i przedstawia szczere oświadczenie na temat obecnego stanu badań psychicznych. Opinia publiczna dotycząca poszukiwań oraz sprzeczne zarzuty nauki i religii są krótko omawiane w rozdziałach II i III, po których następuje esej na temat zjawisk fizycznych spirytualizmu, który zawiera niewiele, czego nie zauważono w niniejszym artykule. Rozdział VII, "O pewnych bardziej spornych zjawiskach spirytualizmu", zajmuje się przykładami bezpośredniego głosu i bezpośredniego pisma, materializacji i fotografii duchowej, z których wszystkie zjawiska zostały nazwane ektoplazmami przez profesora Ochorowicza z Warszawy. "Przez ektoplazję", mówi Sir William, "rozumie się zdolność tworzenia poza ciałem medium koncentracji energii życiowej lub ożywionej materii, która działa tymczasowo w taki sam sposób jak ciało, z którego jest czerpana, tak że powstają widoczne, słyszalne lub namacalne zjawiska przypominające ludzkie". Jest to bardzo podobne do hipotezy "siły psychicznej" pod nową nazwą. Rozdział "O kanonach dowodów w badaniach psychicznych" zawiera zdanie, które może zostać wzięte do serca przez zbyt sceptycznych: "To zupełnie niefilozoficzne wyśmiewać lub zaprzeczać dobrze potwierdzonym zjawiskom, ponieważ są niewytłumaczalne". Sir William pokazuje, jak krytyczna analiza zjawisk psychicznych zanikła z powodu braku wyszkolonych naukowych obserwatorów, ci, którzy poświęcają się temu tematowi, są w większości osobami o większym entuzjazmie niż osądzie. Rozdział o teoriach jest niezwykle przydatny. "Nigdy jeszcze", mówi autor, "nie spotkałem nikogo, kto poważnie studiował dowody lub angażował się w przedłużone badania tego tematu, kto utrzymywałby, że wszystkie media są oszustami". Teorie badane w celu wyjaśnienia zjawisk nadprzyrodzonych obejmują te dotyczące halucynacji, które są tylko częściowo uznawane za przyczynę. Działanie pozaneuralne mózgu, które jest jednak działaniem podświadomym, efektem podświadomego ja, ale być może najbardziej interesująca z hipotez, które wyjaśniają te cudowne zdarzenia, jest opisana następująco: "Może być tak, że inteligencja działająca na seansie jest projekcją myśli nas samych - że każdy z nas ma swoje odbicie w niewidzialnym; że wraz z rozwojem naszego życia i charakteru tutaj, w niewidzialnym świecie, wyrasta nam duchowy obraz samego siebie". Problem mediumizmu jest tematem dziesiątego rozdziału. Sprzeciwiamy się słowu "medium", nie tylko ze względu na jego skojarzenia, ale z bardziej naukowych powodów. Osobny dział książki zajmuje się fenomenalnym dowodem dostarczonym przez zjawy, pismo automatyczne, nadprzyrodzone wiadomości oraz dowodem tożsamości w stanie bezcielesnym i przetrwania po śmierci. Ostatnia część tomu aktualizuje kwestię ludzkiej osobowości, zwłaszcza w odniesieniu do jej wyższych aspektów, a konkluzją jest, że tylko bariera naszych percepcji zmysłowych, "próg wrażliwości", dzieli nas od świata poza naszą normalną świadomością, tak jak "organizm ostrygi stanowi próg, który odcina ją od większej części naszego zmysłowego świata". Jeśli chodzi o kwestię nieśmiertelności, stwierdza się, że "życie może istnieć w niewidzialnym", ale nie wynika z tego, że komunikacja duchowa uczy nas koniecznej i inherentnej nieśmiertelności duszy. "Jeśli zaakceptujemy dowody na "tożsamość", że niektórzy, których znaliśmy na ziemi, nadal żyją i są blisko nas, "musimy nadal pamiętać, że "wejście w życie po śmierci niekoniecznie oznacza nieśmiertelność, czyli wieczne trwanie naszej osobowości, ani nie dowodzi, że przetrwanie po śmierci rozciąga się na wszystkich. Oczywiste jest, że żadne dowody eksperymentalne nie mogą nigdy wykazać żadnego z tych przekonań, chociaż mogą i usuwają sprzeciwy podniesione co do możliwości przetrwania". Pod koniec 1916 roku wielką sensację wywołała nie tylko w okultyzmie, ale i w kręgach ogólnych publikacja Sir Olivera Lodge′a wspomnień o jego synu, zmarłym poruczniku Raymondzie Lodge′u, który zginął w pobliżu Ypres we wrześniu 1915 roku. Książka składa się z trzech części, z których pierwsza zawiera historię krótkiego życia bohatera wspomnień. Druga część szczegółowo opisuje liczne zapisy posiedzeń zarówno w towarzystwie mediów, jak i przy stole, w których uczestniczył Sir Oliver Lodge i członkowie jego rodziny. Twierdzi się, że w tych licznych dowodach osobistego przetrwania jego syna uzyskano, że cały kierunek przekazów był wymowny w odniesieniu do jego osobowości i że chociaż gdyby rozłożyć materiał dowodowy na części w celu zbadania, pojedyncze, odizolowane dowody nie zostałyby uznane za rozstrzygające, to jednak gdy rozpatruje się je w całości, dostarczają one materiału dowodowego o istotnej naturze. Istnieją z pewnością podstawy do tego twierdzenia i należy przyznać, że dowody tożsamości są cenniejsze, gdy doświadczają ich ci, którzy znali temat podczas jego ziemskiej kariery. Ale dla tych, którzy nie mieli takiej okazji, bilans dowodów wydaje się nikły i godne uwagi jest to, że w tym szczególnym przypadku większość testów o rzeczywistej wartości załamała się, gdy wprowadzono je w życie. Trzecia część książki zajmuje się materiałem naukowym dotyczącym życia po śmierci, który jest omawiany i podsumowywany w duchu wielkiej uczciwości, chociaż naturalne uprzedzenie do wiary w nieśmiertelność nie jest trochę oczywiste. Pod tym względem praca różni się od pracy Sir Williama Barretta, z jej całkowicie naukowym nastawieniem i większą naturalną zdolnością do dostrzegania słabości dialektycznych, ale jest daleka od bycia nienaukową w charakterze. Z drugiej strony praca Sir Olivera-Lodge′a jest inspirowana przez cały czas entuzjazmem, który jeśli nie jest całkowicie nieobecny u Sir Williama Barretta, to z pewnością nie jest widoczny w traktacie tego pisarza. Entuzjazm Sir Olivera jest rzeczywiście entuzjazmem Kolumba lub Galileusza. Przez wieki pionier i odkrywca byli podnoszeni i wspomagani bardziej przez wiarę niż przez rozum, i prawdopodobnie z powodu jego obfitej wiary w ludzką nieśmiertelność Sir Oliver Lodge będzie w przyszłości uważany za być może największego pioniera nauk psychicznych, nie tylko swojego pokolenia, ale wielu pokoleń. Spirytualizm jako religia - Spirytualizm był i jest uważany przez swoich wyznawców za religię lub dodatek do istniejącej religii, narzucający pewne zobowiązania moralne i oferujący nowe i dalekosiężne objawienia na temat warunków istnienia poza grobem. Ciągłość życia po śmierci jest oczywiście jedną z jego najważniejszych zasad, choć nie jest ona odrębna; ponieważ od niej zależy większość światowych wyznań i religii. Ale idee spirytualisty dotyczące natury życia uwolnionej duszy są charakterystyczne dla jego wyznania. Dusza, lub duch, składa się z pewnego rodzaju rozrzedzonej materii, zamieszkującej ciało i przypominającej je pod względem formy. Po śmierci ciała dusza wycofuje się, nie przechodząc jednak żadnej bezpośredniej zmiany i przez dłuższy lub krótszy okres pozostaje na "planie ziemskim". Ale myślą przewodnią świata duchowego jest postęp; więc po pewnym czasie duch przechodzi na najniższy "plan bezcielesny", a z niego na coraz wyższy, stopniowo ewoluując w czystszy i szlachetniejszy typ, aż w końcu osiąga sferę czystego ducha. Innym centralnym przekonaniem spirytualizmu jest to, że tak zwani umarli "mogą i komunikują się z żywymi za pośrednictwem mediów i mogą wywoływać w świecie fizycznym pewne zjawiska, których działanie zależy od nieznanych praw fizycznych. Dla szczerego spirytualisty, nie wymagającego dalszych dowodów na prawdziwość modnego credo, subiektywne zjawiska, jak się je nazywa, obejmujące transowe mówienie, pisanie itd., mają o wiele większe znaczenie niż fizyczne manifestacje, tak jak te ostatnie są bardziej preferowane przez badaczy psychicznych, ze względu na lepsze możliwości, jakie oferują do badań. Z transowego mówienia medium zbierane są te szczegóły świata duchowego, które dla osoby z zewnątrz przedstawiają jeden z najbardziej nieatrakcyjnych obrazów istniejących w tej domenie. Życie duchowe jest w rzeczywistości przedstawiane jako blada i rozrzedzona reprodukcja życia ziemskiego, prowadzona w wysoce rozrzedzonej atmosferze. Rysunki transowe, rzekomo przedstawiające sceny duchowe, dostarczają opisu nie mniej pochlebnego niż obraz pisany. Ze swoich wzniosłych sfer duchy są świadome czynów swoich bliźnich - ludzi wciąż na ziemi i są w każdej chwili gotowe pomóc i doradzić tym ostatnim. Mogą to zrobić tylko za pośrednictwem medium, które jest łącznikiem między widzialnym i niewidzialnym, być może poprzez jakąś cechę nadprzyrodzonej wrażliwości. Są tacy, którzy twierdzą, że media, które prowadzą seanse spirytystyczne i stają się bezpośrednimi rzecznikami duchów, są jedynie nadzwyczajnie obdarzone zdolnością wspólną dla całej ludzkości - że wszyscy ludzie są mediami w większym lub mniejszym stopniu i że wszelka inspiracja, dobra czy zła, pochodzi od duchów. W związku z tą ideą powszechności mediumizmu najwyraźniej widać wpływ spirytualizmu na moralność i codzienne życie jego wyznawców. Duchy są bowiem naturalnie przyciągane do tych mediów, których cechy przypominają ich własne. Oświecone duchy z najwyższych sfer szukają wzniosłych i szczerych mediów, poprzez które mogą się wyrazić, podczas gdy media, które wykorzystują swoje boskie dary do niskiego celu, są poszukiwane przez najniższe i najgorsze ludzkie duchy lub przez istoty zwane "elementalami", które nawet nie osiągają ludzkiego standardu dobroci. Rzeczywiście, stwierdza się, że niższe duchy komunikują się z żywymi o wiele łatwiej niż wyższe, z powodu pewnej grubej lub materialnej jakości, która wiąże je z ziemią. Ścieżka medium jest zatem najeżona wieloma trudnościami i jest istotne, aby był on zasadowy i szczery, istotą czystego życia i wysokich ideałów, tak aby krąg jego "kontroli" był wybrany. Ponieważ nie tylko przebiegłe "elementale" oszukują siedzących i badaczy swoimi kłamliwymi sposobami, ale często doprowadzają samo medium do oszustwa, tak że pod ich kontrolą ukrywa on "aporty" na temat swojej osoby i materializuje fałszywe brody i brudny muślin. I tak jak jest z pełnoprawnym medium, tak jest ze zwykłym człowiekiem. Jeśli ma zapewnić, że źródło jego inspiracji będzie wysokie, musi żyć w taki sposób, aby kontrolowały go tylko najlepsze duchy, a więc jego impulsy będą dla jego własnego dobra i poprawy rasy. W ten sposób widać, że spirytualizm jest sam w sobie kompletną religią; ale dobrze łączy się również z innymi religiami i wyznaniami. W Ameryce elementy spirytualistyczne i socjalistyczne mieszały się harmonijnie, a wiele społeczności socjalistycznych zostało założonych przez spirytualistów. Inne sekty, które wiązały się ze spirytualizmem w początkowej historii ruchu w Ameryce, a plotki - trzeba przyznać, że nieco niesprawiedliwe - wiązałyby z nim niektóre mniej wiarygodne, takie jak ta, która propagowała wolną miłość. Ale wiele form, jakie przybrał spirytualizm w Ameryce, było, jak powiedziano, produktem kraju i czasu. W innych krajach formy były inne. Na przykład w Anglii, gdzie zwyczaj i tradycja były bardziej szczęśliwie ustalone, spirytualizm nie był uważany za w żaden sposób niezgodny z chrześcijaństwem, ale raczej za dający pełniejsze objawienie religii chrześcijańskiej, pogląd, który potwierdzały transowe wypowiedzi medium. We Francji ponownie doktryna reinkarnacji Allana Kardeca szczęśliwie połączyła się z doktrynami spirytualizmu, aby wytworzyć spirytyzm. Następnie mamy bardziej współczesny przykład teozofii (patrz), połączenie spirytualizmu z religiami orientalnymi. Ale wszystkie te zróżnicowane formy zawierają centralne wyznanie spirytualizmu; wiarę w kontynuację życia po "wielkim rozkładzie" lub śmierci ciała i w ciągły postęp; i w fakt komunikacji między uwolnionym duchem a żyjącymi ludźmi. Ogólnie rzecz biorąc, spirytualiści okazali się raczej tolerancyjni niż w inny sposób wobec tych, którzy nie należeli do ich grupy. Z jednej strony ich media nie wahały się twierdzić, że są spokrewnieni z czarodziejami, szamanami i czarownikami z dzikich krajów, których czcili jako naturalne media; a z drugiej strony było wielu zdolnych i szczerych spirytualistów, którzy połączyli siły z Psychicznym Badaczem, w niezachwianym wysiłku ujawnienia oszustwa i dotarcia do prawdy.

Tajemna tradycja: Od dawna jest artykułem wiary wśród studentów okultyzmu, że tajemne zasady różnych nauk w nim zawartych zostały zachowane do czasów współczesnych przez szereg adeptów, którzy przekazywali je z pokolenia na pokolenie w całości. Nie ma powodu wątpić w to przekonanie, ale to, że adepci, o których mowa, istnieli w jednej nieprzerwanej linii i że wszyscy wyznawali podobne zasady, jest nieco mało prawdopodobne. Ale jedna rzecz jest dość pewna, a mianowicie, że biegłość w którejkolwiek z nauk okultystycznych wymaga nauki u mistrza tej dziedziny. Wszyscy poważni autorzy na ten temat są zgodni co do tego. Jest prawdopodobne, że w czasach neolitu istniały społeczeństwa wśród naszych barbarzyńskich przodków, podobne w charakterze do Midiwiwin Indian Ameryki Północnej, tancerzy węży Hopi z Nowego Meksyku lub licznych tajnych stowarzyszeń rdzennych Australijczyków. Wynika to z pewności, że totemizm istniał wśród ludów neolitycznych. Kasty hikrofantyczne naturalnie przekazywały tradycję tajnych rzeczy Towarzystwa z pokolenia na pokolenie. Wczesne misteria Egiptu, Eleuzys, Samotraki, Kabiri itd. były jedynie rozwinięciem takich dzikich misteria. Wydaje się, że przez wieki istniało to, co można by nazwać fuzją okultystycznych wierzeń: że gdy hierofanci jednego systemu znaleźli się w zestawieniu, a nawet w konflikcie, z profesorami innego, systemy w kwestii, jak się wydaje, wiele od siebie otrzymały. Powiedziano, że gdy mówi się o starożytnych misteriach, należy rozumieć, że zamierzona jest jedna i ta sama seria świętych ceremonii, jeden i ten sam proces inicjacyjny i objawienia, i że to, co jest prawdą w odniesieniu do jednego, odnosi się z równą pewnością do wszystkich innych. Tak więc Strabon zapisuje, że dziwne orgie na cześć mistycznych narodzin Jowisza przypominały te Bachusa, Ceres i Kybele; a poematy orfickie utożsamiały orgie Bachusa z orgiami Cerery, Rei, Wenus i Izydy. Eurypides wspomina również, że obrzędy Kybeleary są obchodzone w Azji Mniejszej w identyczny sposób z greckimi misteriami Dionizjusza i kreteńskimi obrzędami Kabirów. Czcigodny Geo Oliver w swojej Historii wtajemniczenia potwierdza, że obrzędy nauki, która jest obecnie przyjmowana pod nazwą wolnomularstwa, były praktykowane w świecie przedpotopowym, przyjęte przez Noego po potopie, praktykowane przez człowieka przy budowie Babel, udogodnienia dla których były niewątpliwie zawarte w tej budowli, a przy rozproszeniu rozprzestrzeniały się z każdą osadą już zdegradowaną przez stopniowe innowacje kapłanów Kabirów i uformowaną w formę, której wielkie zarysy można wyraźnie prześledzić w misteriach każdego narodu pogańskiego i wykazują rozbite pozostałości jedynego prawdziwego systemu, z którego się wywodzą. Ta teoria jest oczywiście całkowicie złośliwa i chociaż mogły istnieć podobieństwa między obrzędami społeczeństw pewności, pomysł, że wszystkie wywodzą się z jednego wspólnego źródła, jest absurdalny. Jedno jest jednak dość pewne: antropologia pozwala nam wierzyć, że koncepcje człowieka, religijne i mistyczne, są praktycznie identyczne w dowolnej części świata, w której może on istnieć, i istnieje wszelkie prawdopodobieństwo, że podobieństwo między wczesnymi misteriami skutkuje w ten sposób i że spowodowało to silne podobieństwo między mistycznymi systemami starszego świata. Mamy zadowalające dowody na to, że starożytne misteria były pojemnikami dużej ilości okultystycznej mądrości, symboliki, magicznych lub półmagicznych rytuałów i mistycznych praktyk w ogóle; i jesteśmy dość pewni, że gdy popadły w zapomnienie wśród bardziej intelektualnych klas różnych krajów, w których się pojawiły, zostały przejęte i praktykowane w tajemnicy przez niższe warstwy społeczeństwa, nawet te najniższe, które są we wszystkich obszarach najbardziej konserwatywne i które wiernie trzymały się starożytnych systemów, odmawiając udziału w obrzędach religii, które je wyparły. To samo można założyć w odniesieniu do praktyki magicznej. Zasady magii są uniwersalne i nie ma powodu wątpić, że były przekazywane przez długie wieki przez dziedziczne kasty kapłanów, szamanów, szamanów, magów, czarowników i czarownic. Ale te same dowody nie istnieją w odniesieniu do wyższej magii, co do której pojawiają się znacznie trudniejsze pytania. Czy była ona przekazywana za pośrednictwem tajnych stowarzyszeń, okultystyczn ych szkół lub uniwersytetów, czy też od adepta do adepta? Nie mówimy o czarach empiryków i dzikusów, ale o tej duchowej magii, która, pojmowana w najlepszym tego słowa znaczeniu, przechodzi w mistycyzm. Szkoły w Salamance, mistyczne kolegia Aleksandrii, nie mogły przekazać wielkich prawd tej nauki swoim uczniom: jej natura jest taka, że komunikacja za pomocą wykładu byłaby gorsza niż bezużyteczna. Należy zatem założyć, że została przekazana przez jednego adepta drugiemu. Ale jest mało prawdopodobne, aby powstała w bardzo wczesnym okresie w historii człowieka. W swoim wczesnym stanie psychicznym nie potrzebowałby jej; i nie widzimy powodu, aby sądzić, że jej profesorowie pojawili się wcześniej niż około trzy lub cztery tysiące lat p.n.e. Niezakłócona natura egipskiej i babilońskiej cywilizacji prowadzi do przekonania, że kraje te wydały na świat długą serię adeptów wyższej magii. Wiemy, że Aleksandria odziedziczyła dzieła tych ludzi, ale mało prawdopodobne jest, aby ich nauki były publicznie rozpowszechniane w jej szkołach publicznych. Osoby o wysokiej pozycji magicznej byłyby jednak w posiadaniu tajemnej wiedzy starożytnego Egiptu i to, że przekazali ją Grekom z Aleksandrii, jest pewne. Późniejsza helleńska i bizantyjska teoria magiczna ma wyraźnie egipski charakter i wiemy, że jej ezoteryczne formy były rozpowszechniane w Europie stosunkowo wcześnie i że umieściły wszystkie inne rodzime systemy w tle, gdzie były ścigane w cieniu przez tubylcze czarownice i czarowników. W ten sposób zarysowaliśmy genealogię wyższej magii od wczesnych czasów egipskich do europejskiego okresu średniowiecza. Jeśli chodzi o alchemię, dowody z analogii są o wiele bardziej pewne, a to samo można powiedzieć o astrologii. Są to nauki, w których szczególnie konieczne jest uzyskanie pomocy adepta, jeśli ma zostać osiągnięta jakakolwiek doskonałość w ich praktyce; i wiemy, że pierwsza powstała w Egipcie, a druga w starożytnym Babilonie. Nie znamy imion tych wczesnych adeptów, którzy rozwijali nauki aż do czasów Aleksandrii, ale po tym okresie tożsamość praktycznie każdego praktyka alchemii i astrologii jest w pełni znana. W historii żadnej nauki kolejność jej profesorów nie jest tak jasna, jak w przypadku alchemii, i to samo można by niemal powiedzieć o astrologii, której bohaterowie, jeśli nie byli tak sławni, byli przynajmniej równie sumienni. Musimy pominąć w naszych rozważaniach, w jaki sposób przetrwała nauka okultystyczna, absurdalne legendy, które mają twierdzić, że takie stowarzyszenia jak masoni, istniały od czasów przedpotopowych; i zadowolimy się stwierdzeniem, że "prawdopodobnie w przypadku mistycznych bractw istniała długa linia takich bractw od zamierzchłych czasów, których tradycje były praktycznie podobne. Wiele osób byłoby członkami kilku z nich i importowałoby koncepcje jednego społeczeństwa do serca innego, tak jak wiemy, że idee różokrzyżowców zostały zaimportowane do masonerii. (Zobacz wolnomularstwo). Wydaje się, że widzimy w mistycznych stowarzyszeniach średniowiecza odbicia starszych egipskich i klasycznych tajemnic i nie ma nic absurdalnego w teorii, że duch, a w niektórych przypadkach nawet litera tych zstąpiła do czasów średniowiecznych, a może i do czasów współczesnych. Takie organizacje umierają znacznie ciężej, niż się im za to przyznaje. Wiemy na przykład, że masoneria w pewnym momencie swojej kariery, mniej więcej w połowie XVII wieku, została zrewolucjonizowana przez napływ alchemików i astrologów, którzy wyparli czynnych członków i wzmocnili mistyczną pozycję bractwa. Można z pewnością założyć, że wraz z upadkiem lub wymarciem starożytnych tajemnic ich uczniowie, gorączkowo poszukujący sposobu na uratowanie swych kultów przed całkowitym wyginięciem, dołączyliby do szeregów podobnego stowarzyszenia lub podtrzymywali płomień w tajemnicy. Faktem jest jednak, że okultystyczna idea niewątpliwie przetrwała przez wieki, że była w swej istocie taka sama wśród wierzących we wszystkich religiach i misteriach oraz że w dużym stopniu jej tendencja była jednokierunkowa, tak że połączenie starszych mistycznych stowarzyszeń i ich odrodzenie się jako nowego bractwa nie jest bynajmniej mało prawdopodobną hipotezą. W artykule poświęconym templariuszom staraliśmy się na przykład wykazać, że bractwo to mogło przejąć swoje zasady ze Wschodu, gdzie przebywało przez tak długi okres. Wydaje się bardzo prawdopodobne, z tego, czego dowiadujemy się o ich obrzędach, że były orientalne w pochodzeniu i wiemy, że okultystyczne systemy Europy wiele zawdzięczały templariuszom, którzy prawdopodobnie po upadku własnego Zakonu potajemnie tworzyli inne lub dołączali do istniejących stowarzyszeń. Masoni mają hipotezę, że poprzez starsze pochodzenie odziedziczyli po dionizyjskich rzemieślnikach, rzemieślnikach z Bizancjum i budujących bractwach Europy Zachodniej. Stwierdzenie tego dogmatycznie jako faktu nie przyniosłoby im tyle wiarygodności, ile ta dotycząca rozpowszechniania wiedzy okultystycznej przez templariuszy; ale jest to o wiele bardziej wykonalne pod każdym względem niż absurdalna legenda dotycząca powstania masonerii w czasie budowy Świątyni. Tajne stowarzyszenia dowolnego rodzaju posiadają silne przyciąganie dla pewnej klasy umysłowej, w przeciwnym razie jedynie działające stowarzyszenie rzemieślnicze, takie jak średniowieczna masoneria, nie byłoby w tak dużym stopniu wykorzystywane przez mistyków tamtych czasów. Jednym z głównych powodów, dla których tak mało wiemy o tych bractwach w czasach średniowiecza, jest to, że zarzut parania się sztukami okultystycznymi był poważny w oczach prawa i kościoła, dlatego też uznali za konieczne kontynuowanie swoich praktyk w tajemnicy. Ale po reformacji, nowoczesny duch opanował Europę, a główni bohaterowie nauk okultystycznych wyszli ze swoich jaskiń i praktykowali w świetle dziennym. W Anglii na przykład, wiele osób deklarowało się jako alchemicy; w Niemczech Różokrzyżowcy "wysłali manifest; w Szkocji pojawił się Seton, wielki mistrz sztuki hermetycznej: nigdy okultyzm nie miał tak rozkwitu. Ale minęło prawie sto lat, zanim powstały kolejne tajne stowarzyszenia, takie jak Akademia Starożytnych i Tajemnic w 1767 r.; Rycerze Prawdziwego Światła założeni w Austrii około 1780 r.; Rycerze i Bracia Azji, którzy pojawili się w Niemczech w tym samym roku; Zakon Jerozolimski, który powstał w Ameryce w 1791 r.; Towarzystwo Uniwersyteckie - l′Aurora założone w Paryżu w 1783 r. Oprócz tego, że były masońskie, stowarzyszenia te praktykowały magnetyzm zwierzęcy, astrologię, kabalizm, a nawet magię ceremonialną. Inne były polityczne, takie jak Iluminaci, którzy spotkali tak niechlubny koniec. Ale indywidualną tradycję podtrzymywała znakomita linia adeptów, którzy odegrali o wiele większą rolę w podtrzymywaniu płomienia mistycyzmu niż nawet takie społeczeństwa, jak te, które wymieniliśmy. Mesmer, Swedenborg, St. Martin, Pasqually, Willermoz, wszyscy pracowali w tym celu. Możemy uważać ich wszystkich za należących do szkoły chrześcijańskich magów, jako odrębnych od tych, którzy praktykowali rytuały grimuarów lub żydowski kabalizm. Linię tę można przeciągnąć wstecz przez Lavatera, Eckartshausena i tak dalej do XVII wieku. Ci ludzie byli mistykami, oprócz tego, że byli praktykami magii teurgicznej, i łączyli w sobie wiedzę praktycznie wszystkich nauk okultystycznych. Wraz z Mesmerem rozpoczęło się odrodzenie nauki, której nie można całkowicie uznać za okultystyczną, gdy weźmie się pod uwagę jej współczesne osiągnięcia, ale która wywarła potężny wpływ na mistyczne życie jego i wielu późniejszych dni. Hipnotyzerowie pierwszej ery są w bezpośredniej linii z martimstami i mistycznymi magami Francji z końca XVIII wieku. Rzeczywiście, w osobach niektórych angielskich mistyków, takich jak Greatrakes, mistycyzm i magnetyzm są jedną i tą samą rzeczą. Ale gdy "hipnotyzm", by nadać mu współczesną nazwę, stał się zaliczany do bardziej praktycznych nauk, osoby o mistycznym nastawieniu umysłu, w dużym stopniu go porzuciły. Hipnotyzm nie ma takiego samego związku z mesmeryzmem i magnetyzmem, jak współczesna chemia z alchemią; ale osoby, które praktykują go obecnie, są tak różne od starszych profesorów tej nauki, jak współczesny praktyk chemii od średniowiecznego alchemika. Jest to symptomatyczne dla nauk okultystycznych, że gardzą wiedzą, która jest "dokładna" w powszechnym znaczeniu tego terminu. Ich praktykujący nie lubią trudzić się nad nauką, której prawa są już znane, wycięte i wysuszone. Student okultyzmu, z reguły, posiada wszystkie atrybuty odkrywcy. Nauki tajemne od czasu do czasu głęboko wzbogacały nauki ścisłe, ale te wzbogacenia były aktami intelektualnej hojności. W efekcie okultysta podarował je naukowcowi, ale nie chciał być w żaden sposób niepokojony ich przyszłym rozwojem. Okultyzm wyższego rzędu

tablice aktuarialne : listy pokazujące, jak długo ludzie prawdopodobnie będą żyć, używane do obliczania składek na ubezpieczenie na życie i rent

TYDZIEŃ. Tydzień chrześcijański to zbiór elementów żydowskich, strologicznych i chrześcijańskich.

1. Tydzień izraelicko-żydowski, który składał się z siedmiu dni, a ostatnim dniem był szabat, pozostał fundamentem tygodnia chrześcijańskiego. Wczesne chrześcijaństwo po prostu go przyjęło: chrześcijaństwo nazywało ostatni dzień "szabatem", a przedostatni dzień paraskeu? (tj. dzień przygotowania do świętowania żydowskiego szabatu, czyli wigilię szabatu lub piątek) lub dzień przed szabatem, chociaż pozostałe dni tygodnia nazywano po prostu dniem pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym. Niedziela była zatem nazywana "pierwszym dniem tygodnia", zanim otrzymała nowy tytuł "dnia Pańskiego".
2. Szabat w starożytności grecko-rzymskiej był stawiany równolegle do dnia boga Kronosa/Saturna . Kronos/Saturn stał się następnie pierwszym dniem "planetarnego tygodnia", który został tak nazwany, ponieważ każdy dzień tygodnia znajdował się pod panowaniem jednej z siedmiu planet, które, zgodnie ze starożytną perspektywą, krążyły wokół Ziemi i wpływały pozytywnie lub negatywnie na bieg świata. Co dziwne, zachodni kościół chrześcijański przyjął te nazwy, które miały pogańsko-astrologiczne pochodzenie: dies Solis ("dzień słońca") stało się po niemiecku Sonntag (ang. "niedziela"); dies Lunae ("dzień księżyca") stało się po włosku luned? (fr. lundi; niem. Mon[d] tag; ang. "poniedziałek"); dies Martis ("dzień Marsa") stało się po włosku marted? (fr. mardi; w niem., od boga Thingus, odpowiednio Tyr/Ziu, stało się Dienstag; ang. "wtorek"); dies Mercurii ("dzień Merkurego") stało się po włosku mercoled? (fr. mercredi; w krajach północnych nadano mu nazwę Wotan - por. ang. "środa"; niem. termin Mittwoch jest nowszym stworzeniem); w ten sam sposób dies Jovis ("dzień Jowisza") stało się po włosku gioved? (fr. jeudi; w krajach północnych nazwa Donnerstag [niem.], "czwartek" [ang.] pochodzi od boga Donara, odpowiednio Thora); na koniec, dies Veneris ("dzień Wenus") stało się po włosku venerd? (fr. vendredi; w krajach północnych Freitag [niem.], "piątek" [ang.], jest dniem bogini Fr(e)ia, północnej Wenus). W angielskim obszarze językowym dies Saturni ("dzień Saturna") stało się sobotą. Porządek tygodnia pozostał jednak porządkiem żydowskim (niedziela jest pierwszym dniem, a nie drugim dniem tygodnia).
3. W przypadku elementów chrześcijańskich związanych z tygodniem, Niedziela; Post i abstynencja (na środę i piątek).

Triada: Grupa trzech bóstw - boga, bogini-małżonki i syna - z których jedno było często królem.

Teksty piramid: Zbiór zaklęć i recytacji, niektóre w formie antyfonalnej i dramatycznej, umieszczone na wewnętrznych ścianach piramid z późnego Starego Państwa, ale prawdopodobnie pochodzące z czasów predynastycznych. Są to najstarsze zachowane teksty rytualne, które stały się inspiracją dla TEKSTÓW TRUMNNYCH w Średnim Państwie i różnych KSIĄG związanych z Nowym Państwem i późniejszymi czasami z podróżą duchów do zaświatów.

Teksty trumien: Teksty pogrzebowe, pochodzące z TEKSTÓW PIRAMID, wyryte we wnętrzach trumien i sarkofagów zamożnych Egipcjan z okresu Średniego Państwa.

TRIUMWIR : Członek rzymskiego triumwiratu (rada trzech mężczyzn), który został utworzony w celu wykonywania określonego obowiązku.

testowanie: Proces przeprowadzany na zmiennej, która zwraca wartość true lub false.

trzyetapowe uzgadnianie: Wymiana pakietów używana w sieci TCP/IP w celu nawiązania połączenia między dwoma urządzeniami. Trzyetapowe uzgadnianie używa pakietów SYN, SYN-ACK i ACK, w tej kolejności.

tryb użytkownika: Domyślna metoda na routerze Cisco, używana do wykonywania podstawowych testów rozwiązywania problemów i wyświetlania informacji przechowywanych na routerze. W tym trybie nie można wprowadzać żadnych zmian w konfiguracji routera.

test bezpieczeństwa: Analiza polityki i procedur organizacji; luki w zabezpieczeniach są zgłaszane kierownictwu. Często odbywa się to w ramach testów penetracyjnych.

test penetracyjny : działanie wykonywane przez testera penetracyjnego/etycznego hakera w celu znalezienia luk w zabezpieczeniach systemów komputerowych lub sieci.

tryb uprzywilejowany: tryb w routerach Cisco, który umożliwia administratorom wykonywanie pełnych zadań konfiguracji routera; nazywany również trybem włączania.

tryb infrastruktury: Tryb, w którym działa sieć bezprzewodowa, w którym scentralizowane połączenie jest nawiązywane z jednym lub większą liczbą punktów dostępowych. Jest to najpopularniejszy typ sieci WLAN i różni się od sieci ad-hoc, która nie wymaga punktu dostępowego.

Tail: W aukcji obligacji różnica między najwyższą ofertą rentowności obligacji a średnią rentownością wszystkich otrzymanych ofert.

Term: Czas między początkiem a końcem transakcji lub inwestycji.
TIPS: Nazwa papierów wartościowych powiązanych z indeksem skarbowym USA.

Tom/next: Transakcja od następnego dnia roboczego ("jutro") do dnia następnego (następnego dnia - czyli spot na rynku walutowym).

Tranche: Jedna z serii dwóch lub więcej emisji o tej samej stopie kuponu i dacie zapadalności. Transze stają się zamienne w przyszłej dacie, zwykle tuż po pierwszej dacie kuponu.

Transaction Risk: Stopień, w jakim wartość transakcji, które zostały już uzgodnione, jest dotknięta ryzykiem rynkowym.

Transparentny: Termin używany do określenia, jak przejrzyste są ceny aktywów na rynku. Przejrzysty rynek to taki, na którym większość uczestników rynku wie, na jakim poziomie obraca się dana obligacja lub instrument.

Teoria preferencji płynności: Teoria krzywej dochodowości, mówiąca, że dłuższe stopy procentowe powinny być wyższe niż krótsze, ponieważ są mniej płynne.

Teoria odsetek Fishera: Teoria pieniądza i inflacji opracowana przez Irvinga Fishera w 1930 r., która wykazała związek między zwrotem pieniądza a inflacją.

Trzeci Świat: Kraje rozwijające się są czasami określane mianem Trzeciego Świata, ponieważ świat był kiedyś podzielony na trzy odrębne obszary gospodarcze: Pierwszy Świat rozwiniętych krajów kapitalistycznych, Drugi Świat krajów komunistycznych lub radzieckich oraz gospodarki wschodzące trzeciej części świata. Jednak na początku XXI wieku termin ten stracił wiele ze swojego pierwotnego znaczenia. Radziecki "drugi" świat upadł, a wiele gospodarek wschodzących, takich jak Chile, Singapur i Korea, osiągnęło poziom rozwoju przewyższający niektóre z bardziej rozwiniętych krajów Pierwszego Świata.

Transparency International (TI): Międzynarodowa organizacja z siedzibą w Berlinie, Transparency International ma na celu walkę z korupcją i przekupstwem w światowej gospodarce poprzez współpracę z innymi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak OECD, w celu ujawniania, badania i demaskowania korupcji na całym świecie. Jednym z jej najskuteczniejszych narzędzi jest publikowanie list krajów i firm, które zachęcają i tolerują korupcyjne praktyki biznesowe.

Trucizna: Kiedy firma chce się bronić przed wrogim przejęciem, może próbować uczynić się nieatrakcyjną poprzez pewne "niezdrowe" manewry finansowe. Obrona w postaci pigułki trucizny może obejmować drastyczny wzrost zadłużenia lub wyprzedaż wartościowych części firmy w celu odparcia złych przejęć. Niestety, nawet jeśli obrona oparta na "trującej pigułce" okaże się skuteczna i pozwoli utrzymać firmę w rękach pierwotnych właścicieli, często kończy się nieodwracalną szkodą dla firmy - i jej menedżerów - którą miała chronić.

Tarcie : Tarcie odnosi się do przeszkód, które mogą powstrzymać konsumentów lub firmy przed zakupem określonego dobra lub usługi. Zasadniczo mniejsze tarcie prowadzi do większego popytu. Na przykład sprzedaż muzyki online przez wiele lat kulała, ponieważ kupowane utwory podlegały ograniczeniom, takim jak DRM, zarządzanie prawami cyfrowymi, które ograniczały liczbę razy, w których konsumenci mogli je kopiować lub udostępniać znajomym. Kiedy te ograniczenia zostały zniesione, sprzedaż gwałtownie wzrosła.

Transparency International (TI). Międzynarodowa organizacja z siedzibą w Berlinie, Transparency International ma na celu walkę z korupcją i przekupstwem w światowej gospodarce poprzez współpracę z innymi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak OECD, w celu ujawniania, badania i demaskowania korupcji na całym świecie. Jednym z jej najskuteczniejszych narzędzi jest publikowanie list krajów i firm, które zachęcają i tolerują korupcyjne praktyki biznesowe.

Taryfa. Taryfa to podatek od importu. W większości przypadków taryfy są procentową "karą" dla importera i mogą wynosić od kilku procent do ponad 100 procent zadeklarowanej wartości. Pieniądze trafiają do kieszeni rządu - w celu zniechęcenia do importu towarów, które mogłyby konkurować z tymi na rynku lokalnym. Jeśli chodzi o bariery handlowe (patrz dotacje i kwoty), taryfy są w rzeczywistości najłatwiejsze do obejścia - o ile masz wystarczająco dużo pieniędzy, aby zapłacić dodatkowe koszty importu produktu. Celem większości umów o wolnym handlu jest wyeliminowanie kwot i zmniejszenie taryf i dotacji.

Trzeci Świat. Kraje rozwijające się są czasami nazywane Trzecim Światem, ponieważ świat był kiedyś podzielony na trzy odrębne obszary gospodarcze: Pierwszy Świat rozwiniętych krajów kapitalistycznych, Drugi Świat narodów komunistycznych lub radzieckich oraz gospodarki wschodzące trzeciej części świata. Jednak na początku XXI wieku termin ten stracił wiele ze swojego pierwotnego znaczenia. Radziecki "drugi" świat upadł, a wiele gospodarek wschodzących, takich jak Chile, Singapur i Korea, osiągnęło poziom rozwoju przewyższający niektóre z bardziej rozwiniętych krajów Pierwszego Świata.

Trucizna. Kiedy firma chce się bronić przed wrogim przejęciem, może próbować uczynić się nieatrakcyjną poprzez pewne "niezdrowe" manewry finansowe. Obrona za pomocą trucizny może obejmować drastyczny wzrost zadłużenia lub sprzedaż cennych części firmy, aby odeprzeć złych przejęć. Niestety, nawet jeśli obrona za pomocą trucizny odniesie sukces w utrzymaniu firmy w rękach pierwotnych właścicieli, często kończy się nieodwracalną szkodą dla firmy - i menedżerów - których miała chronić.

Tarcie. Tarcie odnosi się do przeszkód, które mogą powstrzymać konsumentów lub przedsiębiorstwa przed zakupem określonego dobra lub usługi. Zasadniczo mniejsze tarcie prowadzi do większego popytu. Na przykład sprzedaż muzyki online przez wiele lat kulała, ponieważ kupowane utwory podlegały ograniczeniom, takim jak DRM, zarządzanie prawami cyfrowymi, które ograniczały liczbę razy, kiedy konsumenci mogli je kopiować lub udostępniać znajomym. Kiedy te ograniczenia zostały zniesione, sprzedaż gwałtownie wzrosła.

Towar. Surowce, takie jak ropa naftowa, gaz czy sok pomarańczowy, są określane jako towary. Większością towarów można łatwo handlować na rynkach światowych, ponieważ są one stosunkowo jednorodne: złoto z Syberii jest zasadniczo takie samo jak złoto z Nevady. Towarami można handlować na wiele sposobów: w transakcjach spot, z natychmiastową dostawą; lub na rynku kontraktów terminowych, gdzie są one handlowane po ustalonej cenie, która będzie obowiązywać w późniejszym terminie. Inne towary obejmują kukurydzę, srebro, cynę, wołowinę, pszenicę - i przysłowiowe boczki wieprzowe.

Trzysta sześćdziesiąt pięć: Liczba dni w roku słonecznym i wartość liczbowa imienia Abrasax. W Tajemnej Księdze Jana trzysta sześćdziesiąt pięć aniołów składa ciało Adama.
Tibil: Ziemia, świat fizyczny w myśli Mandajczyków.
Tora: po hebrajsku "nauczanie", prawo żydowskie.
Trismegistos: po grecku "trzykrotnie największy". Najwyższy epitet Hermesa w tekstach hermetycznych.
Tartaros: Hades, podziemie, królestwo umarłych. Często Tartaros jest niższym królestwem Hadesu, stąd piekło, miejsce kary.
Tartarouchos: "Władca Hadesu", władca Tartaros. Wspomniane w Księdze Tomasza.
Tat: Od Thota, egipskiego boga mądrości i boskiego pisarza. W tekstach hermetycznych Tat jest opisywany jako wtajemniczony i uczeń.
Telmachael Telmachael Eli Eli Machar Machar Seth: Imię lub epitet niebiańskiego Seta w Ewangelii Egipcjan.
Teogonia: relacja o stworzeniu bogów i bogiń.
Theona: Męczenniczka, o której mowa, wraz z Marią i innymi osobami, w Śpiewniku koptyjskim manichejskim. Imię Theona może pochodzić od formy greckiego słowa theos, "bóg" lub słowa pokrewnego.
Thomas: po aramejsku lub syryjsku "bliźniak"; porównaj Didymos, po grecku "bliźniak". Przydomek Judasza, brata Jezusa, uważanego przez Syryjczyków za brata bliźniaka Jezusa, autora Ewangelii Tomasza i współpracownika Księgi Tomasza.

taryfa: podatek nakładany na import. kontyngent importowy Ograniczenie liczby produktów w określonych kategoriach, które naród może importować.

teoria przewagi komparatywnej: Teoria, która głosi, że kraj powinien sprzedawać innym krajom te produkty, które produkuje najskuteczniej i wydajniej oraz kupować od innych krajów te produkty, których nie jest w stanie wyprodukować równie skutecznie lub wydajnie.

Tałes: Szal modlitewny.

Talmud: Zbiór komentarzy do Miszny, opracowany w okresie od III do VI wieku n.e. Istnieją dwie wersje: Talmud babiloński (Bavli) i Talmud palestyński (Jerozolima) (Yerushalmi).

Tanach: Akronim żydowskiej Biblii zaczerpnięty z trzech głównych części: Tory, Neviim (Prorocy) i Ketuvim (Pisma).

tannin: Hebrajskie określenie potwora morskiego lub smoka.

Tarhun: hetyckie imię huryckiego boga burzy Teszuba.

Tashmetu: Boska żona mezopotamskiego boga Nabu.

tefilin: Małe skórzane woreczki lub pudełka zawierające fragmenty Tory, noszone na głowie i ramieniu podczas modlitwy. Znane również jako filakterie.

Tefnut: egipska bogini słodkiej wilgoci. Jest siostrą i partnerką boga powietrza Shu.

Tehom: Hebrajska nazwa pierwotnej "Głębi", czyli kosmicznego morza.

Telipinu: anatolijskie bóstwo związane z rolnictwem i płodnością, najlepiej potwierdzone w tradycjach hetyckich.

Teshub: Hurryjski bóg burzy, który uzurpuje sobie prawa do swojego ojca, Kumarbi.

Thanatos: Grecka nazwa przypominająca bóstwo lub uosobienie Śmierci.

Thot: egipski bóg pisma, mądrości i wiedzy tajemnej.

Tiamat: Bogini lub boska personifikacja pierwotnego słonego morza, przedstawiona w babilońskim eposie Enuma Elish jako niebezpieczny przeciwnik Marduka.

Tishpak: Mezopotamski bóg-wojownik i boski patron miasta Esznunna.

Tora: Pierwsze pięć ksiąg Biblii hebrajskiej, tradycyjnie rozumianej jako zawierająca boską "naukę" (torę).

technologia: wszystko, od telefonów i kopiarek po komputery, urządzenia do obrazowania medycznego, osobiste asystenty cyfrowe i różne programy, które zwiększają efektywność, wydajność i produktywność procesów biznesowych.

towary : Produkty materialne, takie jak komputery, żywność, odzież, samochody i urządzenia.

Typhon: Archon z twarzą osła w Księgach Jeu.
typologia: sposób interpretacji, w którym historia lub postać jest postrzegana jako uniwersalny symbol zasady religijnej. Typologia chrześcijańska postrzega postacie i wydarzenia w Biblii hebrajskiej jako zapowiedź przybycia Chrystusa. Typologia gnostycka często odczytuje gnostycki mit i podział ludzi na ciało, duszę i ducha w Biblii. Walentynianie szeroko posługiwali się typologią, a Ewangelia Filipa stwierdza, że "prawda nie przyszła na świat naga, ale przyszła w typach i obrazach".
Tupelon: W Sekretnej Księdze Jana anioł, który stworzył lewą goleń.
Treneu: W Sekretnej Księdze Jana anioł, który stworzył palce prawej ręki.
triacontad: Grupa trzydziestu eonów podzielona przez Markusa na ogdoad (osiem), duodecad (dwanaście) i decad (dziesięć).
Tribe of Souls: nazwa Mandejczyków.
trychotomia: podział na trzy części. W wielu systemach gnostyckich człowiek składa się z trzech części, trychotomii ciała, duszy i ducha, w których duch jest pokrewny boskości, a dusza jest pośrednikiem między ciałem a duchem. W wielu antropologiach chrześcijańskich nie ma rozróżnienia między duszą a duchem, a zamiast tego istnieje dychotomia która proponuje ciało i duszę/ducha.
Trimorphic Protennoia: inna nazwa trzech form pierwszej myśli.
Traktat trójdzielny: (NHC I,5; koniec III wieku) Długi walentynianski tekst w trzech częściach, w którym Logos spełnia funkcję często przypisywaną Zofii i jest odpowiedzialny za upadek i stworzenie tego świata. Część pierwsza zawiera dokładną kosmogonię Walentyniana, śledzącą hierarchię wszechświata od jedynego Ojca poprzez eony i inne istoty. Stworzenie wszechświata materialnego i istnienie demiurga wynikają z upadku Logosu, a sfery duchowe, psychiczne i materialne są rozróżniane. Druga część szczegółowo opisuje stworzenie i upadek ludzkości. W ostatniej części utrzymuje się, że religia Hebrajczyków była wyższa od filozofii Greków i barbarzyńców i rozróżnia ludzi pneumatycznych, psychicznych i hylicznych. Tekst kończy się szczegółami ostatecznego zbawienia i końca czasów.
Triptolemos: mityczny oracz w misteriach eleuzyjskich.
Tora: Pięć pierwszych ksiąg Biblii hebrajskiej: Rodzaju, Wyjścia, Kapłańska, Liczb, Powtórzonego Prawa.
Trachoun: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył lewą stopę.
traktat: Traktat lub esej, używany zwłaszcza do oznaczania tekstów z biblioteki Nag Hammadi.
Traditions of Matthias: (110-160) Zaginiony tekst z II wieku cytowany przez Klemensa Aleksandryjskiego w Stromacie. Główną postacią w tym dziele jest Maciej, znany też jako Zacheusz, zwierzchnik poborców podatkowych. Według Klemensa nauki Macieja były używane przez Bazylidesów, a jedna z tradycji głosiła, że Bazylides był nauczany przez Macieja.
transcendencja: pogląd, że natura Boga jest poza światem fizycznym i że wiedza o Bogu wymaga wyjścia poza świat materialny.
Traktat o zmartwychwstaniu: (NHC I,4) Walentyński tekst skierowany do Rheginosa, który interpretuje zmartwychwstanie jako duchowe wydarzenie, które ma miejsce w indywidualnym gnostyku, a nie jest dosłownym fizycznym powrotem Jezusa z martwych. W przeciwieństwie do ciała i świata iluzji, zmartwychwstanie jest rzeczywiste i niezmienne. Dla gnostyków, takich jak Rheginos, zmartwychwstanie już nastąpiło.
Toechtha: W Sekretnej Księdze Jana anioł, który ożywiał lewą goleń.
Toledot Yeshu: (hebr. "zwój Jezusa") Wczesnośredniowieczna żydowska relacja z życia Jezusa. Jest satyryczny, ale wciąż nieco w tradycyjnym stylu opowieści rabinicznych. Jezus jest przedstawiany jako magik nieślubnego urodzenia, który nielegalnie odzyskał imię Boga ze Świątyni Jerozolimskiej. Jego magiczne moce pozwalają mu latać i toczy powietrzną bitwę z Judaszem Iskariotą. Kiedy zostaje ukrzyżowany, jego uczniowie zdejmują ciało, aby udawać, że zmartwychwstał.
Tibil: (Mandaic, "ziemia") Fizyczny lub materialny świat w mandeanizmie.
Tiferet: Piękno, szósta sefira Drzewa Życia w Kabale, znana również jako Rahamim, Współczucie.
Tymoteusz, Pierwszy List do: (koniec pierwszego wieku - początek drugiego wieku) Jeden z trzech listów znanych jako listy pasterskie lub listy pasterskie (1 Tymoteusza, 2 Tymoteusza i Tytusa). 1 List do Tymoteusza nie jest uważany za autentyczny list Pawła, ale za pismo pseudoepigraficzne lub fałszerstwo późniejszych chrześcijan próbujących naśladować styl Pawła w celu promowania powstającej ortodoksji. Nie znalazł się w kanonie dziesięciu listów Pawłowych Marcjona.
Tymoteusz, Drugi List do: (koniec I wieku) Jeden z trzech listów znanych jako listy pasterskie lub pasterskie (1 Tymoteusza, 2 Tymoteusza i Tytusa). Podobnie jak 1 List do Tymoteusza, 2 List do Tymoteusza nie został włączony do kanonu dziesięciu listów Pawła przez Marcjona i nie jest uważany za autentyczny list Pawła, ale za pseudoepigraficzne pismo późniejszych chrześcijan próbujących naśladować styl Pawła w celu promowania powstającej ortodoksji. 2. Tymoteusz wzywa adresata do odrzucenia fałszywych nauk.
Thouro: W Zostrianos, anioł, który prowadzi chmury.
Tracja: starożytne królestwo bałkańskie, które obejmowało południową Bułgarię, część północno-wschodniej Grecji i graniczący z Turcją obszar. Była to pogańska twierdza aż do drugiego tysiąclecia i schroniła się, oprócz pogan, paulicjan i bogomilów.
Trazyllus: (ok. 60) filozof średnioplatoński z Aleksandrii, który był oficjalnym filozofem dworu Tyberiusza.
Trzy formy pierwszej myśli: (NHC XIII,1) Traktat z Nag Hammadi znany również jako Trimorphic Protennoia. Protennoia, pierwsza myśl, opowiada o swoich trzech zejściach na świat jako postać zbawiciela. Najpierw zstępuje jako Głos Pierwszej Myśli, potem jako Mowa, a na koniec jako Słowo (Logos). Każde z tych zejść jest opisane w formie hymnu z użyciem stwierdzeń "jestem". Ona jest pierwszą myślą Ojca, obrazem Ducha Niewidzialnego, Barbelo, Światła itd. Wreszcie jest Jezusem, którego "zrodziła z przeklętego drzewa", czyli z krzyża. trzysta sześćdziesiąt: W przybliżeniu liczba dni w roku, a zatem numerologicznie istotna liczba. W Błogosławionym Eugnostosie dwanaście mocy i niebios podzieliło się na * sześć, tworząc siedemdziesiąt dwie moce i niebiosa, które podzieliły się na dalsze pięć, co równa się trzystu sześćdziesięciu. W Ekspozycji Walentynian różne grupy eonów łączą się w liczbę trzysta sześćdziesiąt, "pleroma roku".
Three Steles of Set: (NHC VII,5) Ważny setyjski tekst rzekomo nagrany przez Dositheosa, który nie ma zauważalnego wpływu chrześcijańskiego. Pierwsza stela zawiera hymny Seta do Pigeradamasa, niebiańskiego Adama, do Autogenesa i do Barbelo. Drugi zawiera hymny do eonu Barbelo, a trzeci zawiera doksologie Najwyższego. Trzy stele są przeznaczone do mistycznego wchodzenia i schodzenia.
Thopithro: W Tajemnej Księdze Jana, anioł, który stworzył jelita.
Tot: egipski bóg liter i skryba bogów. Grecy utożsamiali go z Hermesem i był wzorem dla Hermesa Trismegistusa.
Thalanatheus: W Trzech Stelach Seta, imię związane z najwyższym Przedegzystującym.
Thartharaoth: Na diagramie Ophite opisanym przez Orygenesa, siódmy anioł w kształcie osła, znany również jako Onoel.
Thaspomocha: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył lewe oko.
Thauthabaoth: Na diagramie Ophite opisanym przez Orygenesa, piąty anioł w kształcie niedźwiedzia.
Theletus: ("Doskonały") Zgodnie z systemem Walentyniana w "Przeciwko Walentynianom" Tertuliana, eon emanował z Anthropos i Ecclesia, połączonych w syzygię z Sophią.
Theoderet of Cyrrhus: herezjolog z V wieku, który napisał Podsumowanie bajek heretyckich (453).
teodycea: teologiczne studium problemu dobra i zła oraz kwestii, gdzie przypisać winę za cierpienie, śmierć i zło. Teologia gnostycka z łatwością rozwiązała ten problem, czyniąc demiurga i archontów odpowiedzialnymi za ciągłe cierpienia ludzkości i za uczynienie upadku Sofii przyczyną zła świata materialnego.
Theodore bar Konai: biskup nestoriański z VIII/IX wieku, którego adnotacje do wcześniejszych dzieł herezjologicznych dostarczają cennego świadectwa późnym sektom gnostyckim.
Teodor z Asine: żyjący w IV wieku uczeń neoplatonika Jamblichusa.
Teodot: Wiodący Walentynian ze szkoły wschodniej od połowy do końca II wieku. Wyciągi z jego pism zachował Klemens Aleksandryjski.
teogonia: mityczny lub kosmologiczny opis stworzenia bogów.
Theona: męczennica manichejska z koptyjskiego psalmu manichejskiego.
Theopemptos: Wielki dowódca eonu w Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha i strażnik chwały w Zostrianos.
teofania: Manifestacja lub pojawienie się boga dla osoby.
Teofil z Antiochii: (zm. ok. 185) patriarcha Antiochii, mniej znany herezjolog, który napisał dzieła przeciwne Marcjonowi i Hermogenesowi; pierwszy znany pisarz, który użył terminu Trójca Bóstwa.
Theophylact Lecapenus : X-wieczny ortodoksyjny chrześcijański patriarcha Konstantynopola, który ogłosił, że Bogomilowie byli odmianą manichejczyków.
theosis: (gr. "przebóstwienie") W tradycji prawosławnej doświadczenie istoty Boga, danej przez łaskę; zbawienie poprzez udział w życiu Boga.
Towarzystwo Teozoficzne: Towarzystwo założone przez Mme Helenę P. Blavatsky w Nowym Jorku w 1875 roku jako powszechne bractwo w celu studiowania pism głównych religii w poszukiwaniu duchowej prawdy. Wkrótce założyła swoją siedzibę główną w Adyar w Indiach i stała się organizacją o zasięgu światowym.
teozofia: (z greckiego "mądrość Boża") termin używany w neoplatonizmie, prawosławiu i renesansowym okultyzmie w odniesieniu do mądrości rzeczy boskich, zanim stał się synonimem nauczania pani Bławatskiej i Towarzystwa Teozoficznego.
Theotimus: (ok. 200) mało znana postać, która według Tertuliana specjalizowała się w alegorycznej interpretacji Tory.
Theotokos: (z greckiego "niosący Boga") Tytuł nadawany katarowi Doskonałemu, który właśnie otrzymał consolamentum; także epitet Marii Dziewicy we wschodnim prawosławiu.
Therapeutae: (z greckiego therapeuō, "leczyć, czcić") Żydowska sekta w pobliżu Aleksandrii na początku naszej ery, prawdopodobnie powiązana z esseńczykami. Filon odnosi się do nich w De vita contemplative, w którym opisuje ich jako zaangażowanych w praktyki kontemplacyjne i mieszkających nad jeziorem Mareotis w pobliżu Aleksandrii.
Tesaloniczan, Pierwszy List do: (ok. 51) adresowany do chrześcijan w Tesalonice w Macedonii, najstarszy tekst w Nowym Testamencie, najwcześniejszy list Pawła i jeden z jego siedmiu autentycznych listów. Słynny końcowy fragment opisuje eschatologię, którą można interpretować jako "zachwyt".
Tesaloniczan, Drugi List do: (75-90) W przeciwieństwie do 1 Listu do Tesaloniczan, większość współczesnych uczonych nie uważa tego za autentyczny list Pawła, ale został zaakceptowany przez Marcjona w jego kanonie. Theudas: (1) (Aleksandria, koniec I do początku II wieku) Zgodnie z tradycją Walentyniana, uczeń św. Pawła, który przekazał Walentynowi tajemną tradycję paulińską. Nic więcej o nim nie wiadomo. (2) W Drugim Objawieniu Jakuba Theudas jest nazwany mężem Marii (matki Jezusa) i ojcem Jakuba, co może oznaczać, że Theudas ma być drugim mężem Marii po śmierci Józefa. To uczyniłoby Jakuba albo przyrodnim bratem, albo przyrodnim bratem Jezusa.
teurgia: Magiczne praktyki, które odwołują się do działania wyższych bogów poprzez ludzi, co może prowadzić do cudów. Neoplatonicy, zwłaszcza Jamblich, promowali teurgię jako formę wyższej lub świętej magii.
trzydziesty dziewiąty list świąteczny: List arcybiskupa Atanazego z Aleksandrii z 367 r., potępiający dzieła apokryficzne. Być może tak był wpływowy ,że zdeponowano go w bibliotece Nag Hammadi, aby usunąć teksty z pobliskiego klasztoru bez ich niszczenia. Zawiera również pierwszą kompletną listę kanonu Nowego Testamentu, jaki mamy dzisiaj.
Tomasz: (po aramejsku "bliźniak") Jeden z dwunastu apostołów i ważna postać w tradycji chrześcijańskiej i gnostyckiej. Ewangelia Tomasza jest przedstawiona jako tajne wypowiedzi Jezusa spisane przez Tomasza, a mówiąc 13, Tomasz jest uczniem, który odpowiednio odpowiada na żądanie Jezusa: "Powiedz mi, kim jestem", i w ten sposób upił się z bulgoczącego źródła, które Jezus odmierzył. W Dialogu Zbawiciela Tomasz wraz z Marią i Mateuszem jest jednym z trzech uczniów rozmawiających z Jezusem, a w Księdze Tomasza prowadzi długą rozmowę z Jezusem i jest opisany jako bliźniak Jezusa i prawdziwy przyjaciel. Tradycyjnie, Tomasz udał się do Indii i został pochowany w Edessie w Syrii.
tetrad: W kosmologii Walentyniana Ptolemeusza pierwsze cztery eony: Bythos, Sige, Caen i Akhana.
tetragrammaton: cztery litery imienia Bożego w języku hebrajskim, Yod-He-Vau-He, przepisywane jako YHVH w języku angielskim.
Texerant: ("Tkacze") Nazwa używana przez Eckberta ze Schönau dla francuskich dualistów, wywodząca się z francuskiego terminu oznaczającego tkactwo, zawód często kojarzony z alternatywnymi sektami chrześcijańskimi.
Tertulian: (150-223/225) herezjolog i pierwszy ojciec kościoła, który obszernie pisał po łacinie. Był synem rzymskiego żołnierza, dorastał w rzymskiej Afryce, a po nawróceniu był kapłanem w Kartaginie. Napisał wiele prac, z których wiele, takich jak Przeciw Walentynianom lub Przeciw Hermogenesowi, atakuje określone grupy lub jednostki gnostyckie. Około 207 roku Tertulian przyłączył się do heretyckiej sekty montanistów, ale ostatecznie odłączył się i założył własną sektę ascetyczną, Tertulianistów. Tertulianiści nadal istnieli w Kartaginie po jego śmierci, ale Augustyn z Hippony poinformował, że sekta została prawie wygaszona za jego czasów w IV wieku, kiedy przekazali swój kościół i zostali przyjęci do Kościoła katolickiego.
Tesphoiode: Pomocnik siedmiu dziewic światła w Księgach Jeu.
Tebar: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył prawe ramię.
Tebessa Codex: kodeks manichejski w języku łacińskim z około IV wieku, który koncentruje się na rolach wybranych i słuchaczy w manicheizmie.
Telmachael Telmachael Eli Eli Machar Machar Seth: Barbarzyńskie imię używane jako epitet Seta lub potrójnego Dziecka w Świętej Księdze Wielkiego Niewidzialnego Ducha.
Templariusze: Zakon mnichów wojskowych założony w 1119 r., aby pomagać w wyprawach krzyżowych; znani również jako Templariusze lub Ubodzy Rycerze Chrystusa. Zostali rozwiązani przez papieża Klemensa V w 1312 roku po aresztowaniu i egzekucji wielu francuskich templariuszy w 1307 roku.
Talmud: Podstawowy tekst judaizmu rabinicznego, obszerna kompilacja tradycyjnych materiałów i uczonych komentarzy. W centrum Talmudu znajduje się Miszna, rdzeń nauczania rabinicznego. Każda część Miszny jest komentowana przez późniejszych rabinów, a komentarze te tworzą drugą część Talmudu, znaną jako Gemara. Istnieją dwie wersje Talmudu, Talmud Babiloński (V w. n.e.) i Talmud Palestyński (IV w. n.e.).
Talmud Jmmanuela: Współczesna sfałszowana ewangelia rzekomo odkryta przez Billy′ego Meiera i księdza w 1963 roku w rzeczywistej jaskini, w której pochowano Jezusa. Niestety, po przetłumaczeniu na język niemiecki i angielski, oryginalny zwój aramejski zaginął. W historię zaangażowane są UFO, podobnie jak proroctwa dotyczące współczesnego Izraela. Mówiono, że Jezus przebywał jakiś czas w Indiach i nie został zdradzony przez Judasza Iskariotę, który był lojalnym uczniem i autorem Talmudu Jmmanuela, ale przez podobnie zwanego Judę Ihariotę. Juda Ihariot połączył siły z Saulem/Pawłem, który spotkał Jezusa, ale został przepędzony przez dzierżącego kij Mesjasza.
Taphreo: W Sekretnej Księdze Jana, anioł, który stworzył kręgosłup.
Taricheas: Trzecia moc wielkich archontów, syn Adamasa Sabaotha.
Tarmida: (Mandaic) Pierwszy stopień kapłaństwa Mandejczyków.
Tartarouchos: Kontroler Hadesu w Księdze Tomasza.
Tartar: W mitologii greckiej część podziemi, Hades, najbardziej przypominająca chrześcijańskie piekło. Na diagramie Ophite opisanym przez Celsusa Tartarus (lub Gehenna) jest grubą czarną linią, która dzieli diagram na dwie części. W naturze władców Yaldabaoth jest związany przez anioła utworzonego z ognistego oddechu Zoe i wrzuconego do Tartaru.
Tat: Uczeń Hermesa w Hermetica. Imię Tat powstało jako greckie zniekształcenie egipskiego boga Thota, ale Tat stał się postacią samą w sobie jako syn Thota-Hermesa.
Tacjan: (zm. ok. 185) Ojciec kościoła z II wieku, o którym mówi się, że pochodził z "ziemi Asyryjczyków", który studiował u Justyna Męczennika. Skompilował Diatessaron, pierwszą harmonię czterech Ewangelii, wybierając i porządkując materiał z Ewangelii Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Ale później został enkratytą, a może i walentynianinem, i wprowadził gnostycki system eonów do nauczania Encratite. Jego przemówienie do Greków broniło chrześcijaństwa przed pogańską nauką.
Tau: litera alfabetu greckiego używana jako tytuł dla współczesnego duchowieństwa gnostyckiego ze względu na podobieństwo do ankh. Np. Stephan Hoeller to Tau Stephanus.
Tauri′il: mandejski duch lub uthra, często przywoływany w egzorcyzmach i magii. Czasami jest utożsamiany z Yawarem i jest wymieniany w Ginza Rabba, Niania i innych świętych tekstach.
Tavernier, Prades: (? -1310) doskonały katar, który z zawodu był tkaczem i częścią Odrodzenia Autier. Był znany z tego, że dawał consolamentum każdemu, kto tego chciał, podczas gdy inni doskonali katarzy chcieli ocenić, czy odbiorca jest godny bycia doskonałym. Został aresztowany w 1309 i spalony żywcem przez Inkwizycję w 1310.
Tekst bez tytułu: Krótki gnostycki traktat kosmologiczny w Kodeksie Bruce′a.
tradycja ustna: Metoda przekazywania wiedzy za pomocą pamięci i nauczania ustnego, a nie pisemnego. Przykłady tradycji ustnej obejmują wypowiedzi Jezusa, szczególnie te, które znajdują się w Ewangelii Tomasza, lub wiedzę rabiniczną zawartą w Misznie.
Ten, który jest: Identyfikator Boga w kilku tekstach gnostyckich, w tym w Pierwszym Objawieniu Jakuba, Eugnostosie Błogosławionym i Mądrości Jezusa Chrystusa.
teologia negatywna: koncepcja Boga jako przekraczającego ludzką myśl do tego stopnia, że można go opisać tylko negatywnie.
Traktat "manichejski": Tekst, który przetrwał dzięki cytatowi z wrogiej relacji Liber contra Manicheos autorstwa Duranda z Huesca. Tytuł jest mylący, ponieważ jest to tekst katarów z początku XIII wieku, a nie manichejski. Traktat jest przykładem absolutnego dualistycznego kataryzmu i prawdopodobnie pochodzi z Włoch. Kontrastuje Boga, twórcę świata duchowego, z *Szatanem, stwórcą i władcą świata materialnego.
Ten, który jest / Istniejący: imię ostatecznego i prawdziwego Boga w wielu traktatach gnostyckich.
Towarzystwo Gnostyckie: Założone w Los Angeles w 1928 roku przez autora Jamesa Morgana Pryse′a i jego brata Johna Pryse′a w celu studiowania gnostycyzmu i zachodniej tradycji ezoterycznej; ostatecznie połączył się z Ecclesia Gnostica.
Tajemnice andańskie: Odbywające się w mieście Andania w południowo-zachodnim Peloponezie tajemnice andańskie były uważane za drugie miejsce do tych z Eleusis. W świętym gaju czczono kilku bogów, w tym Apolla, Hermesa, Kore i Wielką Boginię.

Trójkąt Letni

Wyraźny asteryzm, który dominuje latem na północnym niebie, składający się z jasnych gwiazd Wega (α Lyrae, pozorna jasność 0,03 magnitudo), Deneb (α Cygni, pozorna jasność 1,25 magnitudo) i Altair (α Aquilae, pozorna jasność 0,76 magnitudo). Vega, zdecydowanie najjaśniejsza gwiazda na północnym letnim niebie, jest również najjaśniejszą gwiazdą, która przelatuje nad naszymi głowami (w odległości 13° od zenitu), z wyjątkiem Capelli (α Aurigae), która jest obiektem zimowym. Trójkąt Letni przecina podwójne pasmo Drogi Mlecznej (równik galaktyczny przechodzi prawie osiowo przez trójkąt). W jej granicach znajduje się wiele bogatych pól gwiazdowych i interesujących obiektów, ale mało jasnych gwiazd. Wewnątrz trójkąta znajdują się tylko dwie gwiazdy trzeciej wielkości lub jaśniejsze (β i γ Cygni), a trzy kolejne wzdłuż jego boków. Dlatego gołym okiem wydaje się nieco pusty, ale jest satysfakcjonującym obszarem do badania przez lornetkę lub mały teleskop.

Teleskop Subaru, Hawaje

Teleskop Subaru na Hawajach to optyczny teleskop na podczerwień o aperturze 8,2 m, obsługiwany przez NATIONAL ASTRONOMICAL OBSERVATORY, JAPONIA (NAOJ) na szczycie Mauna Kea na Hawajach. Jest to jeden z teleskopów nowej generacji z aktywnie sterowanym dużym monolitycznym zwierciadłem i od tego czasu dostarcza wyników obserwacji w fazie testów dotyczących Układu Słonecznego, formowania się gwiazd, aktywnych jąder galaktycznych i kwazarów, grup galaktyk, soczewkowania grawitacyjnego i kosmologii itp. swoje pierwsze światło w styczniu 1999 r. Teleskop Subaru ma na celu głębszą i szerszą eksplorację wszechświata dzięki bardzo wysokim możliwościom obrazowania i bogatym instrumentom obserwacyjnym zamontowanym w czterech ogniskach. Po dziewięciu latach budowy od 1991 roku Teleskop Subaru rozpocznie swoją otwartą działalność w roku 2000. Baza Teleskopu Subaru w Hilo na Hawajach zatrudnia 50 pracowników, 20 gości, duży system komputerowy i laboratoria do prac rozwojowych.

Teoria strun/teoria superstrun

Teoria cząstek elementarnych i sił, w której podstawową jednostką jest wyjątkowo krótka jednowymiarowa struktura ("struna"), a nie cząstka punktowa. Przewiduje się, że struny te mają długość około 10^-36 m, a różne tryby drgań strun odpowiadają różnym typom cząstek o różnych energiach i masach. Kiedy idee supersymetrii stosuje się do teorii strun, wynikiem jest teoria superstrun. Teoria superstrun wymaga dziesięciowymiarowej czasoprzestrzeni, z wyjątkiem czterech wymiarów (długości, szerokości, wysokości i czasu), które są ukryte we współczesnym wszechświecie. Teoria superstrun jest jednym z głównych kandydatów na "teorię wszystkiego", która obejmuje wszystkie siły i cząstki przyrody.

Teoria stanu stacjonarnego

Teoria, która postuluje, że wielkoskalowy wygląd Wszechświata nie zmienia się w czasie. Teoria, opracowana w 1948 roku przez Hermanna Bondiego, Thomasa Golda i Freda Hoyle′a, spełnia tak zwaną "doskonałą zasadę kosmologiczną", zgodnie z którą wszechświat jest wszędzie taki sam przez cały czas. Teoria ta uniknęła konieczności powstania Wszechświata "Wielkiego Wybuchu", ale wymagała ciągłego tworzenia materii w celu utrzymania stałej, jednolitej gęstości we Wszechświecie przez cały czas (nowe galaktyki powstawały, gdy starsze się oddalały, utrzymując w ten sposób taka sama średnia liczba galaktyk w każdej dużej objętości przestrzeni). Odkrycie w 1965 roku kosmicznego mikrofalowego promieniowania tła, którego w naturalny sposób nie można było wyjaśnić teorią stanu stacjonarnego, doprowadziło do odrzucenia tej teorii

Tarcza

(Tarcza; skrót Sct, gen. Scuti; powierzchnia 109 st. kw.). Konstelacja południowa, która leży na południowy zachód od Orła i kończy się o północy na początku lipca. Został wprowadzony jako Scutum Sobiescianum (Tarcza Sobieskiego) przez astronoma Jana Heweliusza (1611-1687) z Gdańska w 1684 roku na cześć króla Polski Jana Sobieskiego III. Mała, niepozorna konstelacja, najjaśniejszą gwiazdą Tarczy jest α Scuti o jasności 3,9mag. Nie ma innych gwiazd jaśniejszych niż 4,0 magnitudo. Do interesujących obiektów należą gwiazdy zmienne R Scuti (zakres 4,2-8,6, okres około 147 dni), gwiazda RV Tauri oraz δ Scuti (zakres 4,6-4,8, okres 0,19 dnia), prototyp klasy gwiazd pulsujących, oraz M11 (NGC 6705, Gromada Dzikiej Kaczki), gromada otwarta w kształcie wachlarza, która zawiera ponad 400 gwiazd między ósmą a czternastą wielkością. Droga Mleczna przechodzi przez Tarczę i jest szczególnie jasna w północno-wschodniej części gwiazdozbioru, gdzie jest znana jako Gwiezdny Obłok Tarczy.

Teleskop Schmidta-Cassegraina

Forma teleskopu, która łączy w sobie niektóre cechy systemów Schmidta i Cassegraina. Główne elementy optyczne Schmidta-Cassegraina to wklęsłe zwierciadło główne, cienka soczewka korektora umieszczona blisko ogniska soczewki podstawowej oraz wypukła wtórna (często przymocowana bezpośrednio do wnętrza soczewki korektora), która odbija światło przez centralny otwór w pierwotnym ognisku. Zakrzywiona soczewka wtórna zmienia kąt, pod jakim zbiegają się promienie światła ze zwierciadła głównego i, podobnie jak w przypadku konwencjonalnego obiektywu Cassegraina, zwiększa efektywną ogniskową instrumentu, jednocześnie zmniejszając jego całkowitą długość. Soczewka korektora zapewnia szersze pole ostrości niż konwencjonalna soczewka Cassegraina. Schmidt-Cassegrain jest przykładem systemu katadioptrycznego, który wykorzystuje zarówno soczewki, jak i lustra do zbierania światła.

Teleskop Schmidta

Rodzaj teleskopu, wynaleziony przez estońskiego optyka Bernharda Schmidta (1879-1935), który służy do fotografowania dużych obszarów nieba. Ponieważ w swoim pierwotnym projekcie nadawał się tylko do fotografowania, instrument ten jest również znany jako aparat Schmidta. Schmidt wykorzystuje wklęsłe zwierciadło sferyczne jako kolektor światła i koryguje wadę optyczną, znaną jako aberracja sferyczna, która jest wprowadzana przez zwierciadło o tym kształcie, za pomocą specjalnie ukształtowanej cienkiej soczewki lub płytki korekcyjnej, która znajduje się w przedni koniec tubusu teleskopu. Przyrząd taki jak ten, który wykorzystuje zarówno soczewki, jak i zwierciadła do zbierania światła, nazywany jest instrumentem katadioptrycznym. minut kątowych pole widzenia teleskopu Schmidta może mieć szerokość od sześciu do dziesięciu stopni. Jego szerokie pole widzenia sprawia, że doskonale nadaje się do badania dużych obszarów nieba. Wadą tego systemu jest to, że powierzchnia ostrego ogniska (płaszczyzna ogniskowa) jest raczej zakrzywiona niż płaska. Problem ten można rozwiązać, wyginając kliszę fotograficzną, kliszę lub detektor, aby dopasować ją do kształtu powierzchni ostrości. Ponieważ płytka korekcyjna musi znajdować się w środku krzywizny zwierciadła głównego, jej odległość od zwierciadła jest dwa razy większa niż ogniskowa tego zwierciadła. W konsekwencji tubus teleskopu Schmidta jest co najmniej dwa razy dłuższy niż ogniskowa jego zwierciadła głównego. Ponieważ soczewka korekcyjna powoduje pewien stopień rozbieżności w padających promieniach świetlnych, średnica zwierciadła głównego musi być większa niż średnica płytki korekcyjnej. Maksymalny rozmiar aparatu Schmidta jest ograniczony praktycznymi problemami związanymi z podtrzymywaniem cienkiej soczewki (którą można podeprzeć tylko wokół jej krawędzi). Największe teleskopy Schmidta na świecie, jeden znajdujący się w Mount Palomar w Kalifornii, a drugi w Siding Spring w Australii, mają soczewki korekcyjne o średnicy 1,2 m.

Teleskop Syntetyczny Obserwatorium Molonglo

Australijski radioteleskop, znajdujący się w pobliżu Canberry i obsługiwany przez Uniwersytet w Sydney. W 1966 roku zbudowano tam duży interferometr radiowy Mills Cross. Jedno ramię krzyża zostało przekształcone w Teleskop Syntezacyjny Obserwatorium Molonglo (MOST). MOST składa się z dwóch cylindrycznych paraboloid o wymiarach 778 m × 12 m, oddalonych od siebie o 15 m i ustawionych w kierunku wschód-zachód. Sterowanie teleskopem polega na mechanicznym obracaniu cylindrycznych paraboloidów wokół ich długiej osi oraz na fazowaniu elementów zasilających wzdłuż ramion. Powstały układ może podążać za polem nieba przez ą6 godzin, jeśli leży na południe od deklinacji -30°.

Teleskop Maksutowa

Modyfikacja teleskopu Schmidta, opracowanego na początku lat czterdziestych przez DD Maksutowa w Moskwie i niezależnie przez AA Bouwersa w Holandii. Maksutow wykorzystuje cienką wklęsłą soczewkę menisku, umieszczoną z przodu tubusu teleskopu, aby skompensować aberrację sferyczną (wadę optyczną), która w przeciwnym razie zostałaby wprowadzona przez wklęsłe sferyczne zwierciadło główne. Ponieważ soczewka jest cienka, ma znikomą aberrację chromatyczną. Wypukła strona soczewki menisku, która sama ma kulistą krzywiznę, jest skierowana w stronę zwierciadła głównego. Ponieważ jego soczewka korektora może być umieszczona bliżej ostrości niż konwencjonalny Schmidt, Maksutov jest niższy i bardziej zwarty niż Schmidt. Podobnie jak Schmidt, Maksutov ma niską ogniskową i szerokie pole widzenia, co czyni go szczególnie przydatnym jako fotograficzny instrument pomiarowy. Podobnie jak Schmidt, Maksutow ma zakrzywioną płaszczyznę ogniskową, która leży wewnątrz instrumentu. W związku z tym w swojej pierwotnej postaci może być używany tylko do fotografii i nie może być używany do obserwacji wizualnych. Można go przystosować do obserwacji wizualnej, wprowadzając małe zwierciadło wtórne, które odbija światło do ogniska z boku tuby (Matsutov-Newton) lub przez otwór w zwierciadle głównym do ogniska z tyłu tuby ( Maksutowa-Cassegraina). W projekcie Maksutowa - Cassegraina zwierciadło wtórne można przedstawić jako małą środkową odbijającą powierzchnię z tyłu soczewki menisku.

Teleskop Dobsona

Prosta, tania i przenośna forma teleskopu zwierciadlanego Newtona zamocowana na montażu azymutalnym. Przymocowany do prostego mocowania widełkowego, które obraca się na wysokości (w elewacji) i azymucie (równolegle do horyzontu), z paskami teflonu jako powierzchniami nośnymi, teleskop Dobsona, pod warunkiem, że jest dobrze wyważony, może być szybko i płynnie przesuwany ręcznie do punktu w kierunku dowolnej części nieba. Ze względu na prosty sposób budowy, apertura za aperturą, Dobson jest znacznie tańszy w budowie niż inne konstrukcje. W rezultacie konstrukcja ta umożliwia astronomom-amatorom nabywanie instrumentów o stosunkowo dużej aperturze i mocy zbierania światła przy stosunkowo niskich kosztach.

Teleskop Cassegraina

Typ lunety zwierciadlanej oparty na projekcie, który został wyprodukowany w 1672 roku przez Francuza Guillaume′a Cassegraina. Wykorzystuje wklęsłe paraboloidalne zwierciadło główne i wypukłe elipsoidalne zwierciadło wtórne, które znajduje się w niewielkiej odległości wewnątrz ogniska głównego. Zbiegający się stożek światła z pierwotnego jest odbijany przez wtórny, w dół tubusu teleskopu i przez otwór w środku pierwotnego do okularu. Ponieważ zakrzywiona powierzchnia soczewki wtórnej powoduje, że promienie światła zbiegają się pod mniejszym kątem niż promienie odbite bezpośrednio od soczewki pierwotnej, zwiększa to efektywną ogniskową instrumentu, umożliwiając w ten sposób umieszczenie instrumentu o długiej efektywnej ogniskowej w stosunkowo krótka rurka. Chociaż ogniskowa zwierciadła głównego Cassegraina mieści się zazwyczaj w zakresie od f:3 do f:4, efekt zwierciadła wtórnego umożliwia tym instrumentom działanie przy ogniskowych w zakresie od f:10 do f:30. Standardowa konstrukcja Cassegraina zapewnia ostre obrazy tylko w centralnej części pola widzenia, obrazy oddalone od środka ("obrazy poza osią") podlegają różnym zniekształceniom lub aberracjom, takim jak koma. Dobrej jakości obrazy, w polach widzenia o średnicy kilkudziesięciu minut łuku, można uzyskać za pomocą teleskopów projektu Ritchey-Chrétien, w których główny jest wklęsłą hiperboloidą (a nie paraboloidą), a drugorzędny ma bardziej stromy krzywą hiperboliczną niż konwencjonalna krzywa wtórna Cassegraina. Innym wariantem projektu Cassegraina jest Dall-Kirkham, który wykorzystuje wklęsłą elipsoidalną pierwotną i sferyczną wypukłą drugorzędną, krzywe, które są łatwiejsze do wykonania niż paraboloidy i hiperboloidy konwencjonalnych Cassegraina. Jednak pole widzenia Dall-Kirkham wynosi zwykle tylko około jednej trzeciej pola widzenia normalnego Cassegraina. Większość dużych współczesnych teleskopów bazuje na konstrukcji Cassegraina lub jednym z jej wariantów.

Teleskop Carlsberg Meridian

Refraktor o średnicy 7 cali (17,8 cm), wcześniej znany jako Carlsberg Automatic Meridian Circle. Jest częścią OBSERVATORIO DEL ROQUE DE LOS MUCHACHOS na La Palmie i jest przeznaczony do przeprowadzania bardzo precyzyjnej astrometrii optycznej. Jest obsługiwany wspólnie przez Obserwatorium Uniwersytetu Kopenhaskiego, Instytut Astronomii w Cambridge oraz Real Instituto y Observatorio de la Armada en San Fernando. Kiedy po raz pierwszy przeniesiono go na La Palmę w 1984 roku, był to jeden z pierwszych w pełni automatycznych teleskopów na świecie. Od 1997 roku teleskop jest obsługiwany zdalnie przez Internet z Wielkiej Brytanii, Danii czy Hiszpanii. Ostatnie ulepszenia obejmują instalację przetwornika CCD, który może obserwować około 70 000 gwiazd w ciągu nocy do jasności wizualnej 17 magnitudo. Jest on używany do mapowania północnego nieba między -3° a +30° w deklinacji.

Teleskop Kanada - Francja - Hawaje

Kanadyjsko-Francusko-Hawajski Teleskop (CFHT) to 3,6-metrowy teleskop optyczny na podczerwień, znajdujący się na szczycie Mauna Kea na Hawajach. W dniu 20 czerwca 1974 r. przedstawiciele National Research Council of Canada (NRC), Centre National de la Reserche Scientifique of France (CNRS) i University of Hawaii (UH) podpisali Porozumienie Trójstronne, którego kulminacją było poświęcenie obiektu na 28 września 1979 r. Czas jest przydzielany partnerom proporcjonalnie do ich wsparcia finansowego, przy czym Kanada i Francja otrzymują po 42,5% czasu. Siedziba Obserwatorium znajduje się w mieście Waimea i mieści około 50 osób. Teleskop ma wymienne końcówki górne obsługujące ogniskowanie stałoogniskowe (f/4), ogniska Cassegraina (f/8 i f/35 IR) oraz ogniska Coud´e z dużym zestawem przyrządów do obrazowania i spektroskopii. CFHT jest pionierem wielu metod stosowanych do poprawy jakości obrazu w teleskopach naziemnych. Zaczęło się to od kontroli środowiska kopuły, poprzez pierwszy operacyjny system korekcji czoła fali typu tip-tilt (1988) oraz wdrożenie systemu optyki adaptacyjnej w obiekcie w 1996 roku. Niedawno CFHT wdrożył plan obrazowania szerokiego pola. Obsługuje CFH12K, największą na świecie kamerę CCD typu mosiac, aw połowie 2001 roku wdroży kamerę CCD o pełnym kącie kwadratowym

Tycho (krater)

Wybitny młody krater księżycowy na południowych wyżynach Księżyca i centrum najbardziej uderzającego systemu promieni Księżyca. Jego średnica wynosi 102 km, a jego środek znajduje się na 43,4°S, 11,1°W; nosi imię astronoma Tycho Brahe. Krater jest jednym z najmłodszych obiektów na Księżycu, ma prawdopodobnie zaledwie 100 milionów lat. Jego system promieni rozciąga się do 1500 km we wszystkich kierunkach i jest najbardziej widoczny podczas pełni księżyca, kiedy świeże wyrzuty, z których się składa, odbijają światło słoneczne z powrotem w kierunku Ziemi, a promienie rozciągają się na większą część bliższej strony Księżyca . Sam krater ma tarasowe ściany, spowodowane częściowym zapadnięciem się odcinków wewnętrznej krawędzi, które wznoszą się do 4,5 km, oraz wyraźny centralny szczyt. Przez ponad 80 km poza krawędzią we wszystkich kierunkach występuje ciągłe osadzanie się ejekta (koc wyrzutowy). Skała stopiona przez uderzenie spłynęła na zewnątrz, aby zakrzepnąć w kałużach, a następnie po wewnętrznej stronie krawędzi strumykami w kierunku dna krateru. Materiał wyrzucony na wyższych trajektoriach wytworzył promienie, a także wiele kraterów wtórnych.

Turner, Herbert Hall (1861-1930)

Urodzony w Anglii, został Savilian profesorem astronomii na Uniwersytecie Oksfordzkim. Idąc za sugestią E Moucheza (Paryż) zorganizował międzynarodowy projekt naukowy Carte du Ciel, mający na celu tworzenie map astrograficznych za pomocą fotografii.

Tucana

(Tukan; w skrócie Tuc, gen. Tucanae; powierzchnia 295 st. kw.) południowa konstelacja, która leży między Indusem a Hydrusem, a kulminuje o północy w połowie września. Po raz pierwszy został pokazany na globusie niebieskim przez holenderskiego teologa i geografa Petrusa Planciusa około 1598 r., chociaż zwykle przypisuje się go holenderskim nawigatorom Pieterowi Dirkszoon Keyserowi (znanemu również jako Petrus Theodorus) i Frederickowi de Houtmanowi, którzy sporządzili mapy tej części południowej niebo w latach 1595-7. Mała, raczej niepozorna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy w Tucana to α Tucanae o jasności 2,9mag, β? Tucanae, układ wielokrotny składający się z szerokiej pary niebiesko-białych (B9 i A2) składników o jasności 4,4 i 4,5mag (łączna wielkość 3,7) , separacja 27&Pirme;, z których obie mają słabszego towarzysza, pierwsza o jasności 13,6mag, separacja 2,4″, druga biała (A7), magnitudo 6,0, separacja 0,1-0,6″, okres 44,4 lat i inna niebieskawo-biała (A2) składnik 10′ na południowym zachodzie, który również jest podwójny, ze składnikami o jasnościach 5,8 i 6,0 (łączna wielkość 5,2), separacja 0,1″, wszystkie sześć gwiazd ma podobny ruch własny, oraz γ Tucanae o jasności 4,0. Inną interesującą gwiazdą jest ? Tucanae, układ poczwórny składający się z bladożółtych (F6) i pomarańczowych (K1) składników, jasności 5,0 i 7,7, separacja 5,0″ oraz żółtego (G5) składnika, 7,9mag, 320″ odległy, który ma towarzysza o jasności 8,4 magnitudo, separacja 0,9-1,1″, okres 86,2 lat. Inne interesujące obiekty w Tucana to Mały Obłok Magellana, 47 Tucanae (NGC 104), druga co do wielkości imponująca gromada kulista na niebie (po ? Centauri), widoczna gołym okiem jako rozmyta gwiazda czwartej wielkości, oraz NGC 362, inna gromada kulista siódmej wielkości.

Troughton Edward (1753-1836)

Twórca instrumentów, urodzony w Corney, Cumberland, Anglia, projektuje instrumenty wspomagające nawigację, geodezję i astronomię. Wraz ze swoim bratem Johnem, w ich rodzinnym biznesie w Londynie, robił kręgi tranzytowe dla Greenwich i innych obserwatoriów, kupując optykę, na przykład od Dollondów, ponieważ rodzinna cecha daltonizmu oznaczała, że nie byli w stanie przetestować soczewek . Troughton wynalazł metodę tworzenia dokładnych łusek przez podzielenie koła.

Trumpler, Robert Julius (1886-1956)

Astronom, urodzony w Z¨ urich, Szwajcaria. Pracował w Lick Observatory w Kalifornii, gdzie wykazał, że odległe gromady gwiazd są systematycznie zbyt słabe w stosunku do swoich rozmiarów, jakby były przyćmione przez zaciemniający ośrodek, którego efekty kumulują się wraz z odległością. Był to pierwszy przekonujący dowód na obecność ośrodka międzygwiezdnego w naszej Galaktyce, zgodny ze wskazaniami HEBER CURTIS rozpoznania, że galaktyki spiralne widziane z boku mają zaciemnienia wzdłuż swojej płaszczyzny centralnej.

Trapez

Gwiazda wielokrotna θ¹ Orionis, w sercu Mgławicy Oriona, widoczna, gdy patrzy się bezpośrednio przez teleskopy o średniej mocy oraz na zdjęciach mgławicy o krótkim czasie naświetlania; można to zobaczyć na zdjęciach z długim czasem naświetlania tylko tam, gdzie techniki poprawiające obraz zwiększyły kontrast z otaczającą mgławicą. Składa się z czterech gwiazd ułożonych we wzór przypominający nieregularny trapez o bokach od 8,6″ do 18,4″ i przekątnych 16,9″ i 20,6″. Identyfikacja poszczególnych gwiazd może być dość myląca; były one wcześniej oznaczane jako θ¹ Ori A, B, C i D w kolejności rosnącego rektascensji; jednak w katalogu Hipparcos są one oznaczone literami w kolejności malejącej jasności. Zgodnie z ruchem wskazówek zegara od najbardziej wysuniętego na południe komponentu są one teraz oznaczone jako A (dawniej C), C (dawniej D), D (dawniej B) i B (dawniej A). Ich pozorne wielkości to A, 4,96; B, 6,35; C, 7,20; D, 7,49. Najsłabszy składnik, θ¹ Ori D, jest układem podwójnym zaćmieniowym z okresem 6,5 dnia i jest również znany jako BM Orionis; Niedawno odkryto, że θ¹ Ori B jest również układem podwójnym zaćmieniowym, z okresem 65,4 dni. Wszystkie cztery składniki to gorące, niebiesko-białe gwiazdy typu pektralnego O i B, które razem z kilkoma innymi słabszymi gwiazdami w regionie tworzą embrionalną gromadę gwiazd, nowo utworzoną z materiału mgławicy.

Trójkąt

(trójkąt; w skrócie Tri, gen. Trianguli; powierzchnia 132 st. kw.). Północna konstelacja, która leży między Andromedą a Baranem i kończy się o północy pod koniec października. Jego pochodzenie jest niepewne, chociaż starożytni Grecy porównywali go do delty stolicy (Δ), a także był związany z deltą Nilu i wyspą Sycylią. Jego najjaśniejsze gwiazdy zostały skatalogowane przez Ptolemeusza (ok. 100-175 n.e.) w Almagest . Mała, ale charakterystyczna konstelacja, najjaśniejsze gwiazdy Trójkąta, β Trianguli o jasności 3,0, α Trianguli (Mothallah) o jasności 3,4 wielkości i γ Trianguli o jasności 4,0, tworzą wąski trójkąt równoramienny z α na wierzchołku. Do interesujących obiektów należy 6 Trianguli, układ gwiazd wielokrotnych z żółtymi (G5) i bladożółtymi (F5) składnikami, jasności 5,3 i 6,8 magnitudo, separacja 3,9″, z których każdy ma niewidzialnego towarzysza, który obraca się wokół swojego głównego w 14,73 dni i 2,24 odpowiednio dni, oraz Galaktyka Trójkąta (M33, NGC 598, czasami nazywana Galaktyką Wiatraczek), galaktyka spiralna szóstej wielkości i członek Grupy Lokalnej, oddalona o około 2,6 miliona lat świetlnych.

Trójkąt Australe

(Trójkąt Południowy; w skrócie TrA, gen. Trianguli australijski; obszar 110 stopni kw.) południowa konstelacja, która leży między Normą a Apusem i kończy się o północy pod koniec maja. Po raz pierwszy została pokazana w atlasie Uranometria Johanna Bayera z 1603 r., chociaż zwykle przypisywana jest holenderskim nawigatorom Pieterowi Dirkszoon Keyserowi (znanemu również jako Petrus Theodorus) i Frederickowi de Houtmanowi, którzy w latach 1595-157 sporządzili mapy tej części nieba południowego. Inny południowy trójkąt, Triangulus Antarcticus, został pokazany na południe od Argo Navis na globusie niebieskim przez holenderskiego teologa i geografa Petrusa Planciusa w 1589 roku, ale nigdy nie został zaakceptowany. Mały, ale rzucający się w oczy konstelacja, Triangulum Australe, jest łatwo rozpoznawalny dzięki trzem najjaśniejszym gwiazdom, α Trianguli Australis (Atria) o jasności 1,9mag, β Trianguli Australis o jasności 2,8mag i γ Trianguli Australis o jasności 2,9mag, które tworzą prawie równoboczny trójkąt. Inne jasne gwiazdy to &deta; Trianguli Australis o jasności 3,9 magnitudo i ε Trianguli Australis o jasności 4,1 magnitudo. Do ciekawych obiektów należy NGC 6025, otwarta gromada około 60 gwiazd, z których najjaśniejsza ma jasność 7,3mag.

Tompion, Tomasz (ok. 1639-1713)

Clockmaker, urodzony w Northill, Bedfordshire, Anglia, wykonał zegary dla Królewskiego Obserwatorium w Greenwich, pierwsze zegary, które utrzymywały czas Greenwich i demonstrowały jednolitość obrotu Ziemi. Zegary miały 4-metrowe wahadła z 2-sekundowym wychyleniem i były powodem, dla którego sala obserwacyjna (Octagon Room w Flamsteed House) została zaprojektowana przez CHRISTOPHERA WRENA z tak wysokimi sufitami. Tompion trzymał skrzynie zamknięte i nie pozwolił JOHNowi FLAMSTEEDowi zdobyć klucza. Po śmierci Flamsteeda zegary zostały ponownie wykonane z konwencjonalnymi wahadłami o długości metra i sprzedane do celów domowych, ale jeden z nich został niedawno przywrócony do pierwotnej lokalizacji.


Torricelli, Evangelista (1608-47)

Urodzony w Faenza, Romania, Włochy. W młodości żywo interesował się astronomią i kopernikaninem, ale po potępieniu Galileusza w 1633 roku milczał na temat astronomii, prawdopodobnie uważając ją za zbyt kontrowersyjną. Pracował jako sekretarz Galileusza przez rok przed śmiercią i zastąpił go na stanowisku matematyka Wielkiego Księcia Toskanii Ferdynanda II. Był pierwszym człowiekiem, który wytworzył trwałą próżnię i odkryć zasadę działania barometru. Był wykwalifikowanym optykiem, konstruował teleskopy i mikroskopy.

Toruńskie Obserwatorium Radioastronomiczne

Toruńskie Centrum Astronomii znajduje się w Piwnicach, 15 km na północ od Torunia. Wchodzące w skład Wydziału Fizyki i Astronomii UMK zostało utworzone przez związek Toruńskiego Obserwatorium Radioastronomicznego (TRAO) i Instytutu Astronomii 1 stycznia 1997 roku. Od 1981 roku obserwatorium jest częścią światowej sieci obserwatoriów radiowych uczestniczących w VLBI (interferometria bardzo długiej linii bazowej). Dzięki nowemu 32-metrowemu teleskopowi i nowoczesnemu, wyrafinowanemu oprzyrządowaniu, stacja w Toruniu jest jedyną lokalizacją VLBI w Europie Wschodniej. Niedawno został członkiem Europejskiej Sieci Pulsar (EuroToP). Badania koncentrują się na obserwacjach i teoretycznej interpretacji procesów fizycznych zachodzących w radiogalaktykach i kwazarach, synchronizacji pulsarów, poszukiwaniu nowych układów planetarnych oraz badaniach Układu Słonecznego. Ważny jest również rozwój oprzyrządowania dla radioastronomii (odbiorniki ultraniskoszumowe, spektrometry, przetwornice częstotliwości, elektronika cyfrowa, systemy sterowania).

Towneley, Ryszard (1629-1707)

Zamożny naukowiec urodzony w Towneley Hall, niedaleko Burnley, Lancashire, dokonał pomiarów meteorologicznych i udoskonalił mikrometr (do użytku w obserwacjach astronomicznych), wprowadzając do niego FLAMSTEED. THOMAS TOMPION obwiniał jego wymyki za początkowe problemy z zegarami, które wykonał dla Johna Flamsteeda.

Townes, Charles Hard (1915-2015)

Fizyk urodzony w Greenville, Karolina Południowa, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1964 r. "za fundamentalne prace w dziedzinie elektroniki kwantowej, które doprowadziły do konstrukcji oscylatorów i wzmacniaczy opartych na zasadzie maser-laser". Pracował w Bell Telephone Laboratories i Columbia University nad spektroskopią mikrofalową w celu badania struktury cząsteczek, atomów i jąder. Wpadł na pomysł urządzenia do wzmacniania mikrofal poprzez wymuszoną emisję promieniowania, ukuł słowo "maser" od akronimu. Został profesorem fizyki w Massachusetts Institute of Technology, a następnie na Uniwersytecie Kalifornijskim. Użył masera do stworzenia czułych wzmacniaczy dla radioastronomii i przewidział istnienie linii OH w cząsteczkach przestrzeni międzygwiezdnej

Tranzyt

Przejście ciała niebieskiego przez dysk znacznie większego. Termin ten jest najczęściej stosowany do przejść Merkurego i Wenus na tle Słońca. Takie tranzyty po raz pierwszy wiarygodnie przewidział Johannes Kepler w swoich Rudolfińskich tablicach planetarnych. Na podstawie tych przewidywań Pierre Gassendi jako pierwszy zaobserwował tranzyt Merkurego w 1631 roku; osiem lat później Jeremiah Horrocks, również korzystając z tablic Keplera, dokonał pierwszej obserwacji tranzytu Wenus. Te dwie planety są widoczne w tranzycie, gdy znajdują się w pobliżu jednego z ich węzłów w gorszej koniunkcji. Merkury znajduje się w węźle wstępującym w listopadzie, a węźle zstępującym w maju; te okazje zbiegają się z gorszym połączeniem w odstępach 7, 13 i 46 lat (węzeł wstępujący) oraz 13 i 46 lat (węzeł zstępujący). Tranzyty Wenus są znacznie rzadsze. Mogą się zdarzyć około 7 czerwca (węzeł wstępujący) lub 8 grudnia (węzeł wstępujący) i powtarzać się parami, w odstępie 8 lat, w odstępach 10512 lat i 12112 lat. Następna para będzie 8 czerwca 2004 i 5/6 czerwca 2012; będą to dopiero piąte i szóste tranzyty od czasu zaobserwowanego przez Horrocksa w 1639 roku. Od XVIII wieku tranzyty stanowiły ważny sposób określania skali Układu Słonecznego. Jego względne proporcje były znane z praw Keplera. Dokładne czasy tranzytów z bardzo odległych miejsc na powierzchni Ziemi zapewniły poprawkę trygonometryczną. Wczesne próby zrobienia tego dla Wenus zakończyły się niepowodzeniem z powodu załamania światła słonecznego w atmosferze planety, co sprawia, że planeta wydaje się mniejsza niż zwykle, oraz efektu czarnej kropli. Można zobaczyć, jak główne satelity planet przechodzą przez powierzchnię swojej planety macierzystej. Cztery największe satelity Jowisza, znane jako satelity Galileusza, często przechodzą przez dysk planety; większe wewnętrzne satelity Saturna można również obserwować w tranzycie. Czasami cień satelity przecina dysk planetarny w tranzycie cienia. Termin "tranzyt" jest również używany przez obserwatorów planetarnych do wskazania przejścia elementu atmosferycznego lub powierzchniowego przez centralny południk planety - wyimaginowaną linię przecinającą jej widoczny dysk na pół, od bieguna północnego do bieguna południowego. Pomiar czasu takich tranzytów umożliwia określenie okresu rotacji planety.

Thuban

Gwiazda α Draconis, biały olbrzym typu widmowego A0III i pozornej jasności 3,67mag. W odległości 297 lat świetlnych (paralaksa 0,011″) ma wielkość bezwzględną -1,1. To była gwiazda polarna c. 2800 p.n.e. Nazwa wywodzi się od arabskiej nazwy całej konstelacji, oznaczającej "Smok".

Tibbon, Jakub ben Machir ibn [znany jako Profacjusz] (1236-1312)

Lekarz, urodzony w Marsylii w Hiszpanii (obecnie Francja), tłumacz, matematyk i astronom. Wynalazł tak zwany kwadrant Jakuba, a książka, w której go opisuje, zawiera tabelę 11 gwiazd użytych do budowy instrumentu. Napisał Luhot (Tabele) książkę z tablicami astronomicznymi podającymi pozycje gwiazd w Paryżu. Praca Tibbona została wspomniana w Boskiej Komedii DANTEGO i wykorzystana przez Kopernika przy formułowaniu jego teorii.

Timocharis (ok. 280 p.n.e)

Grecki filozof, który wraz z Aristillusem sporządził katalog pozycji gwiazd. Pomiar pozycji Spiki pomógł HIPPARCHUSOWI w zademonstrowaniu precesji.

Tisserand, Françcois F´elix (1845-96)

Mechanik nieba, urodzony w Nuits-St-Georges, Côted′Or we Francji, został dyrektorem Obserwatorium w Tuluzie i Obserwatorium Paryskim i pracował na orbicie Księżyca.

Tytania

Średniej wielkości satelita Urana, odkryty przez Williama Herschela w 1787 roku. Jego średnica wynosi 1580 km, a jego orbita znajduje się w odległości 191 000 km. Część Tytanii sfotografowana przez sondę Voyager 2 składa się z dużej równiny pokrytej małymi kraterami, poprzecinanej dużymi kanionami w miejscach uskoków skorupy ziemskiej. Najbardziej rozległym z nich jest system Messina Chasmata, o całkowitej długości prawie 1500 km i 100 km szerokości w najszerszym miejscu. Gertrude o średnicy 326 km jest jedynym dużym kraterem; ogólny brak dużych kraterów może wskazywać, że Tytania pojawiła się w przeszłości. Powierzchnia przypomina Ariela, innego satelitę Urana, a procesy, które tam zachodziły, są prawdopodobnie tymi, które ukształtowały powierzchnię Tytanii.

Tycjusz, Jan Daniel (1729-96)

Niemiecki astronom, urodzony w Konitz, Niemcy (obecnie Polska), profesor fizyki w Wittenberdze, zbudował pierwszy piorunochron. Włączył do przygotowanego przez siebie tłumaczenia książki przyrodnika Charlesa Bonneta związek między odległościami odkrytych przez siebie planet. Planety, jak zauważył Titius, były w odległościach od Słońca, które były proporcjonalne do sekwencji 4, 4 + 3, 4 + 6, 4 + 12, 4 + 48, 4 + 96. Bonnet skomentował brakującą liczbę w sekwencji 4 + 24 "Ale czy Lord Architekt powinien pozostawić tę przestrzeń pustą?", a asteroidy, jak się później okazało, odpowiadały temu miejscu. Odkrycie Titiusa zostało spopularyzowane przez BODE i jest znane jako prawo Bodego lub, tylko czasami, jako prawo Titiusa-Bodego.

Tombaugh, Clyde William (1906-97)

Urodzony w pobliżu Streator w stanie Illinois, jako chłopiec zainteresował się astronomią i na podstawie kilku obserwacji przesłanych do Obserwatorium Lowella został tam zatrudniony jako astronom do poszukiwania "Planety X" za Neptunem. Fotografując 65% nieba, odkrył kilka gromad gwiazd, dwie komety, ponad sto asteroid, dziesiątki gromad galaktyk oraz planetę Pluton. Pracował nad przechwyconymi rakietami V-2 w White Sands i został profesorem na New Mexico State University, gdzie potwierdził okres rotacji Merkurego wokół własnej osi, określił wirową naturę wielkiej czerwonej plamy Jowisza i szukał małej, naturalnej Ziemi satelity.

Tetyda

Lodowy satelita Saturna średniej wielkości, odkryty przez Giovanniego Cassini w 1684 roku. Jego średnica wynosi 1060 km, a odległość orbitalna od Saturna wynosi 295 000 km. Części Tethys sfotografowane w misjach Voyager pokazują różnorodne tereny o różnej gęstości kraterów. Mocno pokryta kraterami strona zawiera duży obiekt uderzeniowy, basen Odyseusza o średnicy 440 km, "zrelaksowaną" strukturę ze śladami wewnętrznego pierścienia górskiego. Na półkuli przeciwnej do Odyseusza znajduje się lekko pokryta kraterami równina przecięta przez Itakę Chasmę, ogromny system dolin składający się z wielu uskoków o średnicy ponad 100 km w najszerszym miejscu i długości około 1000 km, których powstanie można powiązać z uderzeniem, które spowodowało powstanie Odyseusza. Równiny są konsekwencją wynurzania się w odległej przeszłości. Całkowita gęstość satelity wynosi 1000 kg m-3, co wskazuje na skład składający się głównie z lodu wodnego. Orbita jest dzielona z dwoma satelitami koorbitalnymi, Calypso i Telesto.

Temida

Thémis Telescope Heliographique pour l′&Eeacute;tude des Instabilites Magnetiques sur le Soleil, teleskop został zbudowany i jest obsługiwany w ramach współpracy między CNRS-INSU (Conseil National de la Récherche Scientifique-Institut National des Sciences de l′Univers, Francja) i CNR (Consiglio Nazionale delle Ricerche, Włochy). Teleskop znajduje się w "OBSERVATORIO DEL TEIDE" na Teneryfie (Wyspy Kanaryjskie, Hiszpania), które jest obsługiwane przez IAC (INSTITUTO DE ASTROF´I SICA DE CANARIAS) na mocy umów międzynarodowych w sprawie astrofizyki między Hiszpanią a wieloma innymi krajami. Współrzędne terenu to: długość geograficzna 16 30 31,6, szerokość geograficzna 28 18 13,8, wysokość nad poziomem morza 2456 m n.p.m. W Thémis pracuje łącznie około 15 stałych pracowników we współpracy z kilkoma francuskimi i włoskimi grupami badawczymi (DASOP-Meudon i DT-INSU w Paryżu, Midi-Pyrenees w Tuluzie, Obserwatorium Arcetri i Uniwersytet we Florencji, Uniwersytet Tor Vergata w Rzymie). Thémis to teleskop azymutalny Ritchey-Chrétien o średnicy 90 cm, przeznaczony do obserwacji struktur magnetycznych Słońca w zakresie widzialnym z wysoką rozdzielczością (przestrzenną, spektralną i polarymetryczną). Konstrukcja teleskopu została zrealizowana tak, aby zminimalizować polaryzację instrumentalną. Główne tryby obserwacji oferowane przez Thémis to MTR (Multi Lines Spectroscopy), MSDP (Multi Channel Subtractive Double Pass Spectroscopy), zarówno z analizą polaryzacji jak i bez niej oraz IPM (włoski monochromator panoramiczny) bez analizy polaryzacji. MTR daje widma o wysokiej rozdzielczości jednocześnie w kilku liniach widmowych i sekwencyjnie w czterech parametrach Stokesa. MSDP zapewnia obrazowanie o wysokiej rozdzielczości spektralnej jednocześnie w kilku przedziałach spektralnych. IPM umożliwia bardzo wąskopasmowe skanowanie profilu linii.

Thabit Ibn Qurra, Abu′l-Hasan (836-901)

Astronom, urodzony w Harran w Mezopotamii (obecnie Turcja), został nadwornym astronomem w Bagdadzie, przetłumaczył greckie prace matematyczne i pisał o astronomii, w tym o ruchu ósmej sfery, o pozornych ruchach gwiazd, analizował ruchy Słońca i Księżyca i pisał traktaty o zegarach słonecznych. Niektóre z jego książek zostały przetłumaczone na łacinę przez Gherarda z Cremony i rozpowszechnione w Europie.

Tales z Miletu (624-546 p.n.e.)

Pierwszy znany grecki filozof; także naukowiec, matematyk i inżynier, urodzony w Milecie w Azji Mniejszej (obecnie Turcja), uważany za nauczyciela ANAKSYMANDERA. Najwyraźniej napisał książkę o nawigacji, definiując gwiazdozbiór Małej Niedźwiedzicy i używając go jako pomocy nawigacyjnej. Przypisuje się przewidywanie zaćmienia Słońca w 585 rpne, chociaż nie wiadomo w jaki sposób, ponieważ cykl metoniczny był znany tylko z zaćmień Księżyca w tym czasie (zaćmienia Słońca są trudniejsze do zauważenia, ponieważ zaćmienia Słońca są widoczne w różnych miejscach na Ziemi, podczas gdy zaćmienia Księżyca można zobaczyć z połowy Ziemi). Niemniej jednak zaćmienie zatrzymało wojnę między Medami a Lidyjczykami, według Herodota. Tales określał wysokość piramid, mierząc długość ich cienia w chwili, gdy cień człowieka jest równy jego wzrostowi. Nauczał, że "wszystko jest wodą", co może wydawać się mało obiecującą hipotezą, ale było pierwszym wyrazem idei wyjaśniania różnych zjawisk na podstawie wspólnej przyczyny i zapowiedzią teorii naukowej. Podobnie jak Egipcjanie, Tales wierzył, że Ziemia jest płaskim dyskiem unoszącym się na nieskończonym oceanie, tłumacząc trzęsienia ziemi drganiami pływającej "łodzi". Pewnej nocy Tales wpatrywał się w niebo i wpadł do rowu, co spowodowało, że służąca zapytała: "Jak chcesz zrozumieć, co się dzieje na niebie, jeśli nawet nie widzisz tego, co masz pod stopami" (pierwsza roztargniony żart profesorski).

Tharsis Montes

Oficjalna nazwa regionu na Marsie, znanego jako Tharsis Ridge lub Tharsis Bulge, dużego wzniesienia na północnej półkuli Marsa, którego środek znajduje się na 2,8 ?N, 113,3 ?W. To bierze swoją nazwę od starożytnego hiszpańskiego miasta znanego wcześniej jako Tartessus. Tharsis to duży wyniesiony obszar o średnicy 2105 km w największym wymiarze, na którym znajdują się najbardziej znane wulkany planety. W 1000-kilometrowym łańcuchu z północnego wschodu na południowy zachód leżą Ascraeus Mons (wznoszące się do 26 km powyżej średniego poziomu powierzchni Marsa), PavonisMons (18 km) i ArsiaMons (20 km), z których wszystkie mają mniej więcej 150 km średnicy, a 1000 km do na północny zachód znajduje się największy wulkan Układu Słonecznego, Olympus Mons. Oprócz tych szczytów, najwyższym punktem Tharsis Bulge jest złożony spękany teren o nazwie Noctis Labyrinthus, o wysokości 11 km. Jest to część rozległego systemu pęknięć, rozmieszczonego mniej więcej w centrum Tharsis; inne widoczne pęknięcia to Ceraunius Fossae na północy i Claritas Fossae na południu. Ze wschodu regionu Tharsis rozciąga się na wschód gigantyczny system kanionów Valles Marineris. Możliwe, że cały region został wypiętrzony przez upwelling w leżącym poniżej płaszczu, prawdopodobnie w wyniku zdarzenia, które stworzyło basen uderzeniowy Hellas po przeciwnej stronie planety.

Teleskop Hobby-Eberly′ego

Teleskop Hobby-Eberly (HET) ma sferyczne zwierciadło główne o średnicy 11 m. Jest to jeden z największych teleskopów optycznych na świecie. Znajduje się w McDonald Observatory w zachodnim Teksasie, a jego partnerami są University of Texas w Austin, Pennsylvania State University, Stanford University, Ludwig Maximillians University w Monachium i Georg-August University w Getyndze. Czas obserwacji jest dzielony między partnerów proporcjonalnie do wkładu finansowego każdego z partnerów. Ze względu na sferyczne zwierciadło główne teleskop jest wyposażony w sferyczny korektor aberracji, który widzi fragment zwierciadła głównego o średnicy 9,2 m. Podczas obserwacji, aby zrekompensować obrót Ziemi, zwierciadło główne jest nieruchome, podczas gdy korektor aberracji sferycznej przesuwa się po powierzchni ogniskowej kuli, aby podążać za odbitym obrazem gwiazdy. Zwierciadło główne odchylane jest swoją osią optyczną o 35° od zenitu i jest zamontowane na stole obrotowym umożliwiającym obrót o 360° w azymucie. Ta nowatorska konstrukcja powoduje, że zwis grawitacyjny zwierciadła głównego jest stały, ale ogranicza teleskop do obserwacji obiektów przecinających okrąg, którego środek znajduje się w zenicie, którego promień wynosi 35°. HET jest przeznaczony głównie do wykonywania spektroskopii astronomicznej. Początkowy zestaw instrumentów obejmuje spektrograf o niskiej rozdzielczości na szczycie teleskopu, do którego światło jest kierowane bezpośrednio, oraz spektrograf o średniej i wysokiej rozdzielczości w piwnicy, pod teleskopem, które są zasilane światłowodami przenoszącymi światło od góry teleskopu do instrumentów. Teleskop jest ustawiony w kolejce, co pozwala mu obserwować okazjonalne cele, takich jak supernowe, oraz do regularnych obserwacji obiektów zmiennych. Harmonogram kolejkowy pozwala również na efektywniejsze wykorzystanie teleskopu i pozwala na dostosowanie harmonogramu do warunków na niebie. Odwiedzających Obserwatorium McDonalda zapraszamy do Galerii dla zwiedzających George′a T. Abell′a dołączonej do HET. Goście są mile widziani siedem dni w tygodniu, a nowe centrum dla zwiedzających zostanie otwarte pod koniec 2001 roku.

Teodozjusz z Bitynii (ok. 160 - ok. 100 p.n.e.)

Urodzony w Bitynii w Anatolii (obecnie Turcja), autor Sphaerics, książki o geometrii sfery, napisanej w celu dostarczenia matematyki dla astronomii i prawdopodobnie opartej na podręczniku przedeuklidesowym autorstwa EUDOXUSA. Mówi się, że wynalazł zegar słoneczny odpowiedni dla każdego miejsca na Ziemi.

Teon z Aleksandrii (ok. 335 - ok. 395)

Urodzony (prawdopodobnie) w Aleksandrii w Egipcie, napisał komentarze do Almagestu PTOLEMEUSZA i Elementów Euklidesa (jego wersja Euklidesa była najwcześniejszą znaną aż do dziewiętnastowiecznego odkrycia

Thom, Aleksander (1894-1945)

Urodzony w Szkocji brytyjski inżynier i archeoastronom został profesorem nauk inżynieryjnych na Uniwersytecie Oksfordzkim. Dokładnie zbadał megalityczne miejsca w Wielkiej Brytanii i megalityczne obserwatoria księżycowe, identyfikując ich kształty i astronomiczne wyrównanie. Twierdził, że odkrył w wymiarach okręgów, najwyraźniej używanych przez budowniczych megalitycznych, kwanty długości, które nazwał jardem megalitycznym i calem megalitycznym. Być może nadinterpretował dane

Thomson, William [Baron Kelvin z Largs] (1824-1907)

Urodzony w Belfaście w Irlandii, został profesorem fizyki w Glasgow, studiował termodynamikę, zaproponował bezwzględną kalkulację temperatury mierzoną w skali Kelvina. Równolegle z HERMANNEM VON HELMHOLTZem sformułował teorię ewolucji gwiazd, w której gwiazda promieniuje energią, którą uwalnia w wyniku postępującego kurczenia się grawitacyjnego. Czas życia gwiazdy z tej teorii (czas, w którym jej energia potencjalna grawitacji jest wypromieniowywana z jej powierzchni) to skala czasu Kelvina-Helmholtza i okazał się zbyt krótki, aby był zgodny z wiekiem geologicznym Ziemi.

Tenma (Astro-B)

Drugi japoński satelita rentgenowski, wystrzelony w lutym 1983 r. Wykrył promieniowanie rentgenowskie w zakresie 2-60 keV. Nosił również monitor źródła przejściowego. Zaprzestał działalności w 1984 roku. Tenma znaczy "Pegaz".

Tenskwatawa (1768-1837)

Indianin, przywódca Shawnee, członek klanu Shooting Star, urodzony w Piqua nad rzeką Mad River w pobliżu Springfield w stanie Ohio. Przepowiedział zaćmienie Słońca w 1806 roku i stał się znany jako "Prorok".

Terminator

Linia wyznaczająca granicę między dzienną i nocną stroną obiektu Układu Słonecznego widziana z Ziemi lub ze statku kosmicznego. W miarę przesuwania się względnych pozycji Ziemi, Słońca i obiektu zmienia się proporcja oświetlonej słońcem strony obiektu widocznej z Ziemi, a terminator przesuwa się po dysku obiektu. W ten sposób terminator określa fazę obiektu. Z Ziemi, Księżyc, Merkury, Wenus i Mars pokazują terminatory. Nierówny teren Księżyca nadaje jego terminatorowi postrzępiony wygląd, a czasami widoczne są wzniesienia tuż po nocnej stronie terminatora, ukośnie oświetlone przez Słońce.

Taylor, Józef H. (1941-)

Radioastronom, urodzony w Filadelfii, PA, zdobywca nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1993 roku wraz z RUSSELLEM HULSE'em "za odkrycie nowego typu pulsara, odkrycie, które otworzyło nowe możliwości badania grawitacji". Jako chłopiec interesował się radiem, został profesorem na Uniwersytecie Massachusetts w Amherst i wraz ze swoim studentem Hulsem poszukiwał pulsarów za pomocą radioteleskopu Arecibo. Odkryli pulsar Hulse-Taylor, PSR 1913 + 16, podwójny pulsar, który wykazywał ogólne efekty relatywistyczne, w tym utratę energii przez promieniowanie grawitacyjne. Taylor pomógł założyć Obserwatorium Radiowe Five College, w którym faktycznie przeprowadzono obserwacje pulsara Hulse-Taylor, potwierdzając ogólną teorię względności EINSTEINA.

Tebbutt, Jan (1834-1916)

Australijski astronom i meteorolog, urodzony w Windsor, NSW, odkrył Wielką Kometę z 1861 roku, przez której ogon przeszła Ziemia, ku alarmistycznym przewidywaniom zatrucia cyjankiem, gdy spektroskopowo odkryto w niej cyjanek.

Tektonika

Teoria tektonizmu - ogólny termin określający procesy, które kształtują cechy powierzchni ciała planetarnego poprzez siły generowane w jego skorupie przez ogrzewanie lub chłodzenie w jej wnętrzu. Siły tektoniczne mogą być generowane w ciałach, które przeszły różnicowanie i rozwinęły stopiony płaszcz pod skorupą. Globalne ogrzewanie spowoduje rozszerzenie całej skorupy, tworząc w niej siły rozciągające; globalne ochłodzenie spowoduje jego kurczenie się, tworząc siły ściskające. Rzeki księżycowe są przykładami cech spowodowanych rozszerzaniem się skorupy w miarę jej rozszerzania się. Na Merkurym rozległe skarpy płatkowe - długie, przypominające klify - zostały zinterpretowane jako wynikające z naprężeń ściskających spowodowanych globalnym skurczem. Grzbiety zmarszczek, występujące na większości planet skalistych, są również cechami kompresyjnymi. Zlokalizowane ogrzewanie w płaszczu, powodujące wypiętrzenie materiału, może spowodować lokalne wypiętrzenie skorupy powyżej, jak to miało miejsce na Wenus, tworząc górzysty region Maxwell Montes. Skorupa ziemska składa się z segmentów zwanych płytami, które poruszają się powoli względem siebie, napędzane prądami konwekcyjnymi w płaszczu; Uważano, że tektonika płyt, jak nazywa się ten proces, jest wyjątkowa dla Ziemi, ale mogła również działać na Wenus. Procesy tektoniczne ukształtowały także powierzchnię Europy i Ganimedesa oraz niektórych satelitów Saturna i Urana, w tym Enceladusa i Ariela.

Tektyt

Mały zaokrąglony kawałek naturalnego szkła, zielonego, czarnego lub brązowego, zwykle wielkości centymetra. Kiedyś uważano, że mają pochodzenie wulkaniczne lub są osobliwymi meteorytami, teraz uważa się, że powstały w wyniku uderzenia asteroid wielkości kilometra. Ich skład, głównie krzemionka z pewną zawartością tlenków metali, jest zgodny z szybkim topnieniem skał ziemskich pod dużym uderzeniem i następującym po nim gwałtownym ochłodzeniem, z temperatury 1500-2000 K, stopionych kropel rozpryskiwanych do atmosfery. Ich różne kształty potwierdzają ten pogląd: wiele z nich ma kształt dysku lub ma kołnierze, co sugeruje ponowne nagrzewanie powierzchni podczas lotu. Wiek i rozmieszczenie geograficzne również potwierdzają teorię pochodzenia uderzenia. Można je znaleźć w czterech głównych lokacjach, zwanych porozrzucanymi polami. Tektyty znalezione na rozsianym polu nie mają nic wspólnego pod względem geologicznym z otoczeniem, aw trzech z czterech przypadków istnieje możliwa do zidentyfikowania struktura uderzeniowa. Problematyczny jest brak potwierdzonego krateru uderzeniowego dla australijskiego rozrzuconego pola. Istnieją również mikrotektyty, mikroskopijne szklane kuleczki związane na przykład z basenem Chicxulub i inne rodzaje szkła uderzeniowego znalezione w pobliżu innych kraterów.

Teleskop

Instrument służący do badania odległych obiektów. Teleskop optyczny wykorzystuje soczewkę wypukłą (obiektyw lub szkło przedmiotowe) lub wklęsłe zwierciadło (zwierciadło główne), aw niektórych przypadkach połączenie obu, aby zbierać światło z odległego obiektu i tworzyć jego obraz. Wytworzony przez kolekcjonera obraz może być utrwalony fotograficznie lub elektronicznie. Teleskop używany do bezpośredniej obserwacji wizualnej zawiera również okular, soczewkę o krótkim ognisku, która umożliwia oku oglądanie powiększonej (powiększonej) wersji obrazu wytwarzanego przez kolektor. Okularu można również użyć do rzutowania powiększonego obrazu na emulsję fotograficzną lub detektor elektroniczny. Jeśli kolektorem jest soczewka, teleskop nazywamy refraktorem, natomiast jeśli kolektorem jest lustro, teleskop jest zwierciadłem. Teleskop katadioptryczny wykorzystuje kombinację soczewek i zwierciadeł do zbierania światła i tworzenia obrazu. Teleskop jest podzielony na kategorie według jego apertury (średnicy w świetle kolektora) i ogniskowej lub współczynnika ogniskowej, przy czym ta pierwsza to odległość między kolektorem a wytwarzanym przez niego obrazem, a druga to stosunek ogniskowej do apertury . Ponieważ teleskop zbiera więcej światła niż ludzkie oko nieuzbrojone, może ujawnić słabsze (i bardziej odległe) obiekty niż samo oko; im większa apertura, tym większa siła zbierania światła. Zdolność teleskopu do ujawniania drobnych szczegółów (zdolność rozdzielcza) zależy również od apertury. Rozmiar obrazu wytwarzanego przez teleskop jest wprost proporcjonalny do ogniskowej kolektora. Można zastosować dodatkowe soczewki lub lustra, aby zwiększyć efektywną ogniskową teleskopu, a tym samym uzyskać większe obrazy. Soczewka obiektywu refraktora zwykle składa się z co najmniej dwóch elementów, z których każdy ma przednią i tylną powierzchnię. W związku z tym istnieją co najmniej cztery powierzchnie, które należy wymodelować (wyszlifować do dokładnego kształtu). Z drugiej strony, ponieważ światło odbija się od przedniej powierzchni zwierciadła astronomicznego, wystarczy narysować tylko jedną powierzchnię. Ponadto soczewki można podpierać tylko na obwodzie, podczas gdy lustra można podpierać z tyłu, a także wokół krawędzi. Z tych i innych powodów duże odbłyśniki są łatwiejsze i tańsze w budowie oraz pod wieloma względami bardziej wydajne. Wszystkie duże nowoczesne teleskopy optyczne są typu zwierciadlanego, z których największym są dwa teleskopy Kecka, każdy o aperturze 10 m, które znajdują się na Mauna Kea na Hawajach. Wynalazek teleskopu przypisuje się zwykle holenderskiemu twórcy okularów Hansowi Lippersheyowi (ok. 1570-1619), który w 1608 r. skonstruował prosty refraktor. Jednak niektórzy historycy twierdzą, że pewna forma teleskopu mogła zostać skonstruowana i używana Anglik Leonard Digges około 1550 r. Chociaż Szkot James Gregory (1638-1675) opracował projekt teleskopu zwierciadlanego w 1663 r., powszechnie uważa się, że pierwszy działający reflektor został zaprojektowany i zbudowany w 1668 r. przez Angielski filozof przyrody Izaak Newton (1642-1727). Termin "teleskop" odnosi się również do instrumentów, które zbierają promieniowanie i umożliwiają wytwarzanie obrazów w zakresie długości fal, od promieni rentgenowskich po fale radiowe. Zobacz też: soczewka Barlowa, teleskop Cassegraina, teleskop Dobsona , okular, teleskop Galileusza, teleskop gregoriański, zdolność zbierania światła, powiększenie, teleskop Maksutowa, lustro, teleskop Newtona, obiektyw, radioteleskop, reflektor, refraktor, zdolność rozdzielcza, teleskop Schmidta, teleskop Schmidta-Cassegraina.

Teleskopium

(Teleskop; w skrócie Tel, gen. Telescopii; powierzchnia 252 stopnie kwadratowe) Południowy konstelacja, która leży między Arą a Indusem, a jej kulminacja przypada na północ na początku lipca. Został wprowadzony dla upamiętnienia jednego z długich "teleskopów powietrznych" używanych przez Cassini w Obserwatorium Paryskim przez francuskiego astronoma Nicolasa L de Lacaille (1713-1762), który sporządzał mapy południowego nieba w latach 1751-172 i pierwotnie zawierał gwiazdy z sąsiednich konstelacji Ophiuchus (który był wtedy większy niż obecnie), Scorpius , Corona Australis i Sagittarius , ale teraz ogranicza się do gwiazd na południe od dwóch ostatnich konstelacji. Mała, niepozorna konstelacja, najjaśniejszą gwiazdą w Telescopium jest α Telescopii o jasności 3,5mag. Nie ma innych gwiazd jaśniejszych niż 4,0 magnitudo. Do interesujących obiektów należą RR Telescopii, gwiazda podobna do nowej (zakres 6,5-16,5) i jedyna rozpoznana jako zmienna okresowa przed jej powolnym (1600 dni) wzrostem do siódmej wielkości w 1944 r. oraz NGC 6584, gromada kulista dziewiątej wielkości .

Teller, Edward (1908-2003)

Fizyk amerykański, urodzony w Budapeszcie na Węgrzech; na George Washington University współpracował z George'em Gamowem przy badaniu jądrowego rozpadu beta i astrofizyki. Pracował nad bombami atomowymi i wodorowymi.

Tempel, Ernst Wilhelm Leberecht (1821-89)

niemiecki astronom, urodzony w Nieder-Kunersdorf koło Löobau w Saksonii; z wykształcenia litograf, osiadł we Włoszech i zajął się astronomią amatorską, początkowo korzystając z balkonu weneckiego pałacu i odkrywając kometę w 1859 r. Odkrył mgławicę refleksyjną wokół Merope w Plejadach. Został astronomem w Obserwatorium Marsylii, odkrył osiem komet (w tym kometę związaną z Leonidami) i pięć mniejszych planet. Wydalony w 1871 z Francji, wrócił do Włoch, pracując w Obserwatorium Brera w Mediolanie, dodając do swojego łącznego wyniku 13 odkryć komet i 6 mniejszych planet, i został dyrektorem Obserwatorium Arcetri, gdzie pracował z rozpadającym się sprzętem na mgławicach.

Tata Institute of Fundamental Research

Tata Institute of Fundamental Research, Department of Astronomy and Astrophysics zatrudnia ponad 20 naukowców prowadzących badania z zakresu astrofizyki teoretycznej, astronomii optycznej i bliskiej podczerwieni oraz astronomii kosmicznej (farinfrared, rentgen i gamma) przy użyciu balonów i satelitów. Obecnie działa teleskop rentgenowski 2-20 keV na pokładzie indyjskiego satelity. Instytut prowadzi w Hyderabad pełnoprawny obiekt balonowy, który może wystrzelić ładunki o masie 500-1000 kg na wysokość 42-35 km.

Taurydy

Deszcz meteorytów występujący w październiku i listopadzie. W konstelacji Byka są dwa radianty, w grudniu. +14° i +22°. Strumień meteorytów składa się ze szczątków wyrzuconych z obecnie słabo aktywnej komety 2P/Encke w ciągu kilku tysięcy lat i jest jednym z najbardziej rozwiniętych strumieni, jakie napotyka Ziemia. Strumień rozprzestrzenił się na szeroki pas wewnętrznego Układu Słonecznego, a aktywność roju Taurydów trwa przez sześć tygodni, z niskim, ale stałym tempem powolnych, jasnych meteorów. Ziemia przepływa również przez strumień między 5 czerwca a 18 lipca, powodując dzienny deszcz Beta Taurydów. Chociaż nie można ich zaobserwować wizualnie, ponieważ radiant znajduje się blisko Słońca, obserwacje radiowe wskazują, że Beta Taurydy są bardzo aktywne.

Tarde, Jean (1561/2-1636)

Francuski proboszcz, geograf i astronom, urodzony w La Roque-Gajac, niedaleko Sarlat we Francji, przyjął kopernikanizm i założył obserwatorium do obserwacji plam słonecznych, które uważał za satelity Słońca. Nazwał je "gwiazdami Burbona", w ten sam sposób, w jaki GALILEO nazwał satelity Jowisza Medycyjskiego.

Talbot, William Henry Fox (1800-77)

Matematyk, parlamentarzysta i pionier fotografii, urodzony w Melbury Abbas, Dorset, Anglia, bliski przyjaciel Sir Johna Herschela i pracował z nim nad problemami światła i fotochemii. Wynalazł nowoczesne metody reprodukcji fotografii w procesie negatywu i wykonywania odbitek.

Teleskop prowadzący

Drugi teleskop, przymocowany do głównego teleskopu i ustawiony równolegle do niego, który służy do monitorowania pozycji interesującego obiektu w polu widzenia, podczas gdy główny teleskop jest używany do uzyskania obrazu obiektu przy długim czasie naświetlania . Z powodu niedoskonałości mocowania teleskopu, wygięcia teleskopu lub jego mocowania oraz niedoskonałości mechanizmu napędowego, obserwowany obiekt będzie miał tendencję do pewnego stopnia błądzenia po polu widzenia podczas długiego naświetlania. Aby to zrekompensować, teleskop musi być prowadzony (tj. musi być regulowany w sposób ciągły lub w regularnych odstępach czasu, aby obiekt pozostawał w centrum pola widzenia). Tradycyjnie jest to wykonywane przez obserwatora, który reguluje elementy sterujące teleskopu, aby utrzymać obiekt w centrum pola widzenia teleskopu prowadzącego - jest to żmudny i czasochłonny proces. Powszechnie stosowaną alternatywą jest autoguider, urządzenie elektroniczne, które wykrywa, kiedy obiekt dryfuje z właściwej pozycji i generuje sygnał, który powoduje, że napędy powolnego ruchu przywracają główny teleskop do właściwej pozycji. Autoguider może być zamocowany bezpośrednio do lunety prowadzącej lub służyć do monitorowania obszaru pola widzenia lunety głównej w pobliżu interesującego nas obiektu. Jeśli obiekt zainteresowania jest zbyt słaby, aby można go było zobaczyć w teleskopie prowadzącym, teleskop prowadzący można wyregulować tak, aby skupiał się na pobliskim jaśniejszym obiekcie (gwiazda przewodnia), podczas gdy główny teleskop pozostaje skierowany na obrazowany obiekt. Ten proces nazywa się prowadzeniem poza osią. W mniejszych teleskopach rolę lunety prowadzącej może spełniać szukacz.

Teleskop Gregoriański

Typ teleskopu zwierciadlanego pierwotnie zaprojektowany w 1663 roku przez szkockiego matematyka Jamesa Gregory′ego. Wykorzystuje wklęsłe paraboloidalne zwierciadło główne i wklęsłe elipsoidalne zwierciadło wtórne, które znajduje się poza ogniskiem głównego. Światło odbite od części wtórnej wraca w dół tubusu teleskopu, przez centralny otwór w części pierwotnej, do okularu. Ponieważ zwierciadło wtórne powoduje zbieganie się promieni świetlnych pod mniejszym kątem niż promienie odbite bezpośrednio od głównego, zwiększa efektywną ogniskową instrumentu, umożliwiając w ten sposób umieszczenie teleskopu o długiej efektywnej ogniskowej w stosunkowo krótkiej tubusie. System optyczny gregoriański wytwarza pionowy obraz, ale ma bardzo małe pole widzenia. Instrumenty gregoriańskie, skonstruowane przez twórców instrumentów, takich jak James Short (1710-1768), stały się popularne w XVIII wieku, głównie dlatego, że ich wklęsłe części wtórne były łatwiejsze do wykonania niż wypukłe części wtórne zasadniczo podobnych instrumentów Cassegraina. Kilka nowoczesnych teleskopów słonecznych jest opartych na projekcie gregoriańskim, ponieważ tworzy on rzeczywisty obraz Słońca, który może być zasłonięty przez dysk (w celu zmniejszenia rozproszonego światła lub usunięcia ciepła).

Teoria wielkiej unifikacji

Teoria, która próbuje wykazać, że silne oddziaływanie jądrowe, słabe oddziaływanie jądrowe i oddziaływanie elektromagnetyczne są różnymi przejawami pojedynczej, zunifikowanej, fundamentalnej siły. Każdą z tych sił można opisać za pomocą kwantowych teorii pola, które zakładają, że siły są przekazywane ("zapośredniczone") między rzeczywistymi cząstkami za pomocą cząstek wirtualnych (cząstek, których nie można bezpośrednio obserwować, ale którym pozwala na krótkie istnienie zasada nieoznaczoności Heisenberga) . Oddziaływanie elektromagnetyczne jest przenoszone przez wirtualne fotony, słabe oddziaływanie jądrowe przez masywne cząstki "W" i "Z" (bozony wektorów pośrednich), a silne oddziaływanie jądrowe między nukleonami przez wirtualne mezony i między kwarkami przez "gluony". Cząstki, na które działa silne oddziaływanie jądrowe, nazywane są hadronami (hadrony, do których należą protony i neutrony, składają się z kwarków), te, na które nie działa silne oddziaływanie, nazywane są leptonami. W obecnej, niskoenergetycznej ("chłodnej") fazie wszechświata cztery podstawowe siły (grawitacja jest czwartą siłą) są oddzielne i odrębne oraz mają wyraźnie różne siły. Teorie wielkiej unifikacji (lub "GUT") próbują ujednolicić oddziaływania słabe, silne i elektromagnetyczne. Wielu fizyków wierzy, że w końcu zostanie znaleziona bardziej wszechstronna teoria ("teoria wszystkiego"), która połączy wszystkie cztery siły. Pierwszym krokiem w kierunku unifikacji była opublikowana w 1967 r. teoria oddziaływania elektrosłabego Weinberga-Salama-Glashowa, która przewidywała, że przy energiach cząstek większych niż 100 GeV (10¹¹ eV) słabe oddziaływania jądrowe stają się nie do odróżnienia od siebie (przenoszące siły cząstki W i Z zachowywałyby się tak samo jak wirtualne fotony) i działały jako zunifikowana siła. Teoria została mocno potwierdzona przez odkrycie w 1983 roku przewidywanych bozonów Wand Z. Teorie wielkiej unifikacji przewidują, że przy znacznie wyższych energiach, około 10¹⁵ GeV (10²⁴ eV), oddziaływania elektrosłabe i silne tracą swoją odrębną tożsamość i zachowują się jak pojedyncze, zunifikowane " nadsiła". Takie energie znacznie przekraczają możliwości ziemskich akceleratorów cząstek, ale zgodnie z modelem Wielkiego Wybuchu istniałyby w całym wszechświecie podczas pierwszych 10^-3528K. Następnie, gdy wszechświat rozszerzał się i ochładzał, zjednoczona siła podzieliłaby się na siły silne i elektrosłabe ("symetria" między siłami została złamana). Około 10^?11 s później, gdy temperatura spadła do około 10¹⁵ K, oddziaływanie elektrosłabe rozdzieliłoby się na oddziaływanie elektromagnetyczne i oddziaływanie jądrowe. Najprostsza teoria wielkiej unifikacji, zaproponowana w 1974 roku przez Sheldona Glashow i Howarda Georgi, wymaga istnienia zestawu supermasywnych cząstek ("cząstek X"), które mogą przekształcać kwarki w leptony i leptony w kwarki (jednolita siła działa wtedy jednakowo na oba rodzaje cząstek). Ponieważ kwarki są podstawowymi składnikami protonów (i wszystkich hadronów), teoria przewiduje, że same protony muszą ostatecznie rozpaść się na leptony i fotony (rozpad protonu miałby miejsce, gdyby dwa kwarki składowe wewnątrz protonu zbliżyły się wystarczająco blisko, aby umożliwić wirtualną cząstka X do wymiany między nimi). Oczekuje się, że średni czas życia protonu wyniesie co najmniej 10³² lat, ale biorąc pod uwagę wystarczająco dużą próbkę protonów, sporadyczne rozpady powinny być obecnie wykrywalne. Próbuje tego dokonać detektor Kamio Kande. Eksperymenty nie wykryły jeszcze takiego zdarzenia, ale jeśli teoria zostanie potwierdzona, oznacza to ostateczny upadek materii, jaką znamy.

Teoria gigantycznego impaktora

Teoria, znana również jako teoria wielkiego rozbryzgu, według której planetoida wielkości Marsa zderzyła się z nowo utworzoną Ziemią, a ejekta z tego zderzenia nagromadziła się na orbicie wokół Ziemi, tworząc Księżyc. Poparcie dla tej teorii pochodzi z bardzo ścisłej zgodności stosunków izotopów tlenu w materiale księżycowym i ziemskim oraz z podobnych mineralogii obu ciał. Ponadto teoria wyjaśnia dużą ilość momentu pędu w układzie Ziemia-Księżyc.

Teleskop Galileusza

Teleskop refrakcyjny, który wykorzystuje soczewkę skupiającą o dużej ogniskowej i soczewkę rozpraszającą o krótkiej ogniskowej, aby uzyskać powiększony obraz odległego obiektu. Nazwany na cześć włoskiego naukowca Galileo Galilei (1564-1642), który zaprojektował i zbudował teleskop tego typu w 1609 r., refraktor galileuszowy wytwarza pionowy obraz, ale ma bardzo małe pole widzenia. Ten szczególny system optyczny jest nadal używany w lornetkach operowych, ponieważ konstrukcja jest zwarta.

Towarzystwo Planetarne

Carl Sagan, Bruce Murray i Louis Friedman założyli Towarzystwo Planetarne non-profit w 1979 roku, aby przyspieszyć eksplorację Układu Słonecznego i kontynuować poszukiwania życia pozaziemskiego. Towarzystwo ma swoją siedzibę w Pasadenie w Kalifornii, ale ma zasięg międzynarodowy, zrzesza 100 000 członków na całym świecie, co czyni go największą grupą zajmującą się kosmosem na świecie. Towarzystwo finansuje różne projekty i programy, w tym Red Rover Goes to Mars (dla studentów), Mars Microphone on the Mars Polar Lander, SETI@home, Gene Shoemaker Near Earth Object Grants itp.

Teleskop Newton

Teleskop arefleksyjny, w którym zbiegający się stożek światła z wklęsłego parabolicznego zwierciadła głównego jest odbijany na bok tubusu teleskopu przez małe płaskie zwierciadło ustawione pod kątem 45? do osi optycznej. Światło skupia się z boku tubusu, na przeciwległym końcu tubusu w stosunku do zwierciadła głównego i tam właśnie znajduje się okular. Pierwotnie opracowany przez Izaaka Newtona (1642-1727), który w 1668 roku zbudował pierwszy działający teleskop zwierciadlany według tego projektu, ten system optyczny jest nadal szeroko stosowany w małych teleskopach zwierciadlanych, ponieważ głowa obserwatora nie blokuje wpadającego światła. Konstrukcja jest mniej praktyczna, gdy ogniskowa teleskopu jest duża, powiedzmy większa niż wzrost osoby. Pierwszy reflektor Newtona miał aperturę 2,5 cm (1 cal), a jego zwierciadła były wykonane z metalu wziernikowego (stopu różnych metali, głównie miedzi i cyny), który nawet świeżo wypolerowany odbijał nie więcej niż 60% padającego światła . Dzięki dwóm takim zwierciadłom, niewielkiej aperturze i około 25-krotnemu powiększeniu generował bardzo słabe obrazy. Ponadto, ponieważ krzywizna jego zwierciadła głównego była raczej sferyczna niż paraboliczna, cierpiała na wadę optyczną zwaną aberracją sferyczną.

Teleskop Nasmytha

Teleskop zwierciadlany azymutalny ze stosunkowo stabilnymi platformami do montażu ciężkiego, dużego, delikatnego lub rozwojowego sprzętu, który nie może być lub nie został zaprojektowany w taki sposób, aby radził sobie ze zmianami położenia podczas śledzenia gwiazdy. Konfiguracja optyczna jest typu Cassegraina, ze zwierciadłem głównym i wtórnym oraz dodatkowym trzecim płaskim zwierciadłem zamontowanym na przecięciu osi wysokości i azymutu. Trzecie zwierciadło płaskie, znane jako "płaskie Nasmytha", odbija wiązkę światła ze zwierciadła wtórnego pod kątem prostym wzdłuż osi wysokości i przez namiar wysokości do ogniska z boku teleskopu. Sprzęt analityczny jest obsługiwany w centrum Nasmyth na platformie zamontowanej na filarze, który podtrzymuje namiar wysokości. Platforma Nasmyth obraca się na namiarze azymutalnym, zwykle stosunkowo wolno z prędkością jednego obrotu dziennie (więcej podczas tranzytu gwiazdy docelowej przez południk), ale pozostaje pozioma. Płaskie Nasmyth można obrócić wokół osi optycznej, aby przełączyć wiązkę światła teleskopu z jednego łożyska na drugie, więc teleskop Nasmyth ma zwykle dwie platformy Nasmyth. Teleskop Williama Herschela na La Palmie to projekt Nasmytha. Projekt teleskopu Gemini rozważał i odrzucił projekt Nasmyth, aby uniknąć efektów termicznych trzeciego lustra i jego mechanizmu podtrzymującego w wiązce światła. James Nasmyth był angielskim inżynierem mechanikiem i dżentelmenem astronomem, który wynalazł tę konfigurację teleskopu w późniejszych, mniej zwinnych latach, aby zapewnić wygodny układ obserwacyjny, w którym siedział na jednej z platform i wygodnie oglądał niebo przez okular na namiar wysokości.

Tunel czasoprzestrzenny

Hipotetyczny skrót lub "tunel", który w zasadzie może połączyć wnętrze czarnej dziury z innym wszechświatem lub innym miejscem w naszym wszechświecie. W latach trzydziestych XX wieku Albert Einstein (1879-1955) i Nathan Rosen (1909-1995) wykazali, że ostro zakrzywiona czasoprzestrzeń wnętrza czarnej dziury może ponownie otworzyć się w inną czasoprzestrzeń (inny wszechświat). Hipotetyczny związek między tymi dwoma regionami czasoprzestrzeni stał się znany jako most Einsteina-Rosena. Alternatywną interpretacją jest to, że most lub tunel łączy dwa różne regiony w czasoprzestrzeni naszego własnego wszechświata. Niedawno termin "tunel czasoprzestrzenny" został użyty do opisania tego rodzaju tunelu czasoprzestrzennego. Chociaż spekulowano, że tunele czasoprzestrzenne można wykorzystać do ułatwienia praktycznie natychmiastowych podróży międzygwiezdnych, w praktyce wydaje się prawdopodobne, że nawet jeśli tunele czasoprzestrzenne istnieją, będą one zbyt małe i zbyt krótkotrwałe (i zbyt fizycznie niebezpieczne), aby można je było wykorzystać w tą drogą

Teleskop całej Ziemi (WET)

Ogólnoświatowa sieć współpracujących obserwatoriów astronomicznych, która została założona przez astronomów z University of Texas w 1986 roku. Siedziba WET została przeniesiona do Iowa State University w 1997 roku. Ma na celu uzyskiwanie nieprzerwanych pomiarów szeregów czasowych gwiazd zmiennych (białych karłów i gwiazd Delta Scuti) ) i zmienne kataklizmiczne. Odbywa się to poprzez rozłożenie wielookresowych oscylacji obserwowanych w tych obiektach na ich poszczególne składowe. Widmo czasowe pozwala astronomom badać wnętrza obiektów docelowych przy użyciu techniki asterosejsmologii. Od pierwszej kampanii w marcu 1988 roku zespół WET koordynował globalne kampanie fotometryczne, tak aby obiekty docelowe były widoczne z nocnej strony planety przez 24 godziny na dobę. Kampanie te odbywają się zazwyczaj dwa razy w roku.

Teleskop radiowy z syntezą Westerbork

WSRT (Westerbork Synthesis Radio Telescope) w Hooghalen w Holandii to interferometr do syntezy apertury, który składa się z liniowego układu 14 anten rozmieszczonych na 3-kilometrowym pasie ze wschodu na zachód. Układ działa poprzez połączenie sygnału ze wszystkich anten i symuluje teleskop o aperturze 3 km. Anteny są zamontowane równikowo na 25-metrowych czaszach o współczynniku f/D równym 0,35. Ten rodzaj montażu zapewnia stałą orientację systemów odbiorczych względem nieba. Dziesięć teleskopów jest nieruchomych, oddalonych od siebie o 144 m, dwie pobliskie anteny są ruchome po torze o długości 300 m, a dwie inne są po torze o długości 180 m w odległości 1,5 km. W tablicy linie bazowe rozciągają się od 36 m do 3 km. Dokładność wskazywania naczyń wynosi od 15 do 20 sekund kątowych, dokładność powierzchniowa jest rzędu 1,7 mm. Teleskop WSRT z pierwszymi 12 antenami na linii podstawowej 1,5 km został zainaugurowany w 1970 r. Druga faza z dwiema antenami na 3-kilometrowym przedłużeniu została zakończona w 1980 r. Główna modernizacja, która miała zostać sfinalizowana w 2000 r., Dodano wieloczęstotliwościowe przednie końce możliwości i najnowocześniejsze backendy. Matryca może rutynowo działać na długości fali 92, 49, 21, 18, 13, 6 i 3 cm i zmieniać częstotliwość w mniej niż minutę. Dodawana jest zdolność obserwacyjna z chwilową szerokością pasma do 160 MHz. WSRT jest używany przez astronomów z Holandii, ale także z wielu innych krajów do szerokiego zakresu badań naukowych, począwszy od naszej Galaktyki, a skończywszy na obiektach w najdalszych zakątkach wszechświata. Każdego roku obowiązują dwa terminy składania wniosków. WSRT uczestniczy również w europejskich (EVN) i globalnych sieciach interferometrii o bardzo długiej linii bazowej. TheWSRT jest obsługiwany przez Holenderską Fundację Badań Astronomicznych (NFRA), która jest finansowana przez Holenderską Organizację Badań Naukowych (NWO).

Teoria wielkiego wybuchu

Teoria, która twierdzi, że wszechświat powstał skończony czas temu, rozszerzając się ze stanu nieskończenie ściśniętego. Zgodnie z tym modelem przestrzeń, czas i materia powstały razem i od tego czasu wszechświat się rozszerza. Kluczowe etapy w historii wszechświata Wielkiego Wybuchu podsumowano poniżej. Zgodnie ze standardowym modelem Wielkiego Wybuchu, bardzo wczesny Wszechświat składał się z niezwykle wysokotemperaturowej mieszaniny promieniowania (fotonów) i cząstek. Zgodnie z równoważnością masy i energii nieodłączną częścią szczególnej teorii względności Einsteina, zderzenia między wysokoenergetycznymi fotonami przekształciłyby energię promieniowania w cząstki materii. Aby zachować zgodność z prawami zachowania fizyki cząstek elementarnych, zderzenie fotonów o wystarczającej energii tworzy parę cząstka-antycząstka (np. elektron i pozyton lub kwark i antykwark). I odwrotnie, zderzenie cząstki z jej antycząstką skutkuje anihilacją pary cząstka-antycząstka i ich przekształceniem w fotony. Gdy wszechświat rozszerzał się i ochładzał, energie fotonów szybko spadały poniżej progów, przy których mogły nadal tworzyć pary cząstka-antycząstka. Następnie cząstki i antycząstki szybko zderzyły się i anihilowały. Bariony i antybariony (cząstki takie jak protony, neutrony i kwarki, z których składają się) uległy wzajemnej anihilacji około jednej milionowej sekundy po zdarzeniu początkowym, gdy temperatura spadła poniżej 10¹³ K. Mniej masywne elektrony i pozytony doświadczyły podobnego zdarzenia kilka sekund później, gdy temperatura spadła do około 5×109 K. dokładnej równości między liczbą cząstek i antycząstek, praktycznie żadna materia nie pozostała, aby utworzyć gwiazdy i galaktyki. Ponieważ zniszczenie każdej pary cząstka-antycząstka wytworzyło parę fotonów, a stosunek fotonów do barionów we współczesnym wszechświecie wynosi prawie miliard do jednego, wynika z tego, że nadmiar cząstek nad antycząstkami we wczesnym wszechświecie musi również zdarzały się mniej więcej raz na miliard. Około 100 sekund po początku czasu, kiedy temperatura spadła poniżej 109 K, reakcje jądrowe połączyły część protonów i praktycznie wszystkie neutrony w jądra helu wraz z niewielkimi ilościami innych lekkich pierwiastków i izotopów, takich jak deuter, hel-3 i lit. Pod koniec tej fazy na każde jądro helu przypadało około 11 jąder wodoru (protonów). Ponieważ jądra helu są cztery razy cięższe niż jądra wodoru, odpowiada to stosunkowi masowemu wodoru do helu około 73:27. Zaobserwowane względne obfitości najlżejszych pierwiastków bardzo ściśle odpowiadają przewidywaniom teorii Wielkiego Wybuchu. Następnie rozszerzający się wszechświat składał się z mieszaniny jąder atomowych, elektronów i fotonów w równowadze termicznej (częste zderzenia fotonów i cząstek zapewniały wspólną temperaturę materii i promieniowania). Kilkaset tysięcy lat po początkowym zdarzeniu, kiedy temperatura wszędzie spadła do kilku tysięcy kelwinów, jądra były w stanie wychwycić elektrony, tworząc całkowicie neutralne atomy. Proces ten zmiótł wolne elektrony, które były odpowiedzialne za rozpraszanie fotonów, a tym samym uczynienie przestrzeni nieprzejrzystą dla promieniowania elektromagnetycznego. Zerwany został ścisły związek między materią a promieniowaniem (to zdarzenie nazywane jest "rozdzieleniem" materii i promieniowania), przestrzeń stała się zasadniczo przezroczysta, a pierwotna zawartość promieniowania we wszechświecie mogła później rozprzestrzeniać się coraz ciaśniej w rozszerzającej się objętości przestrzeni. Rozrzedzona, przesunięta ku czerwieni pozostałość pierwotnego promieniowania jest dziś wykrywalna jako kosmiczne mikrofalowe promieniowanie tła. Jakiś czas później, prawdopodobnie w ciągu pierwszego miliarda lat po oddzieleniu, skupiska materii połączyły się, tworząc galaktyki, gromady, supergromady i inne wielkoskalowe cechy wszechświata. Jak, kiedy iw jakiej kolejności pojawiły się te różne struktury, jest przedmiotem dyskusji. Teoria Wielkiego Wybuchu jest zgodna z obserwowaną ekspansją Wszechświata (pod warunkiem, że wiek Wszechświata przekracza wiek najstarszych gwiazd), względną obfitością lżejszych pierwiastków chemicznych oraz istnieniem i właściwościami kosmicznego mikrofalowego promieniowania tła. Niemniej jednak, chociaż hipoteza "inflacji" rozwiązała pewne inne kwestie, wiele kwestii pozostaje nierozwiązanych.

Tlen (O)

Gaz, który stanowi 20,95% objętości atmosfery ziemskiej na poziomie gruntu, 89% masy w wodzie morskiej i 46,6% w skorupie ziemskiej. Wydaje się, że jest trzecim najbardziej rozpowszechnionym pierwiastkiem we wszechświecie (po wodorze i helu), ale jego obfitość - pod względem liczby atomów - wynosi tylko około 1/1500 wodoru. Symbol chemiczny to O i zwykle występuje w atmosferze w postaci cząsteczkowej (połączone dwa atomy), O2. Trójatomowy tlen, O3, zwany ozonem, i jednoatomowy tlen, O, przeważają w górnych warstwach atmosfery, gdzie ozon chroni Ziemię przed promieniowaniem ultrafioletowym Słońca. Czysty tlen jest 1,1 razy cięższy od powietrza. Jego masa atomowa wynosi 15,99, a liczba atomowa 8. Cząsteczki tlenu są niezbędne do utrzymania życia ludzi i zwierząt na Ziemi. Tlen łączy się z większością innych pierwiastków, a kiedy ta reakcja zachodzi szybko z uwolnieniem ciepła i światła, opisujemy ją jako spalanie lub spalanie. Tlen skrapla się pod normalnym ciśnieniem w temperaturze około -183°C i przechodzi w stan stały w temperaturze około -218°C. Ciekły tlen (LOX) jest powszechnie stosowany jako utleniacz w paliwie rakiet chemicznych. Wolny tlen cząsteczkowy jest prawie całkowicie nieobecny w atmosferach Wenus i Marsa.

Teleskop dalekiej podczerwieni i submilimetrowy (FIRST)

Misja "Cornerstone" Europejskiej Agencji Kosmicznej ma się rozpocząć w 2007 r. Zawiera zwierciadło o średnicy 3,5 metra, największe, jakie kiedykolwiek zastosowano w kosmicznym teleskopie na podczerwień. Jego trzy instrumenty - dwie kamery i spektrometr o wysokiej rozdzielczości - będą obserwować emisje w dalekiej podczerwieni i submilimetrowe z gazu i pyłu ogrzewanych przez młode gwiazdy i powinny wykrywać galaktyki formujące się w bardzo wczesnym Wszechświecie. Instrumenty zostaną schłodzone do temperatury zbliżonej do zera bezwzględnego (-273° C) przy użyciu technologii kriostatu z ciekłym helem opracowanej na potrzeby misji ISO.

Teleskop Jamesa Clerka Maxwella

Teleskop Jamesa Clarka Maxwella (JCMT) o średnicy 15 m, największy obiekt na świecie zaprojektowany specjalnie do pracy w submilimetrowym obszarze widma, został uruchomiony w 1987 r. Znajduje się blisko szczytu Mauna Kea na Hawajach, na wysokość 4092 m n.p.m. JCMT jest obsługiwany przez Joint Astronomy Center w Hilo na Hawajach w imieniu PPARC w Wielkiej Brytanii, National Research Council of Canada i The Netherlands Organization for Scientific Research. Służy do badania szerokiej gamy obiektów astronomicznych, w tym Słońca, komet, obłoków molekularnych, galaktyk, kwazarów i kosmicznego promieniowania tła. 11 lipca 1991 JCMT stał się największym teleskopem, który kiedykolwiek obserwował całkowite zaćmienie Słońca. Jego wydajność została zwiększona przez dodanie SCUBA - submilimetrowej matrycy bolometrycznej powszechnego użytku - kamery i fotometru, które działają na falach milimetrowych i submilimetrowych. SCUBA jest schładzany do 0,1 K i jest najbardziej czułym i wszechstronnym urządzeniem nowej generacji do obrazowania w obszarze submilimetrowym. Posiada dwie tablice detektorów bolometrycznych. Matryca długofalowa działa w oknach transmisji atmosferycznej 750 i 850 μm, podczas gdy macierz krótkofalowa służy do obserwacji przy 350 i 450 μm. SCUBA, który został zaprojektowany i skonstruowany przez ROYALOBSERVATORY W EDYNBURGU we współpracy z Queen Mary i Westfield College w Londynie, rozpoczął obserwacje w maju 1997 roku. Od tego czasu odkrycia obejmują wykrycie pierścienia cząstek pyłu wokół Epsilon Eridani; odległa galaktyka ukryta w pyle; i możliwe nowe układy słoneczne w formacji wokół Vega i Fomalhaut.

Teoria kwantowa

Teoria oparta na założeniu, że w skali mikroskopowej wielkości fizyczne mają dyskretny, a nie ciągły zakres wartości. Teoria ta została opracowana na początku XX wieku w celu wyjaśnienia pewnych zjawisk, których nie mogła wyjaśnić fizyka klasyczna. W 1900 roku niemiecki fizyk Max Planck (1858-1947) był w stanie precyzyjnie opisać wcześniej niewyjaśniony rozkład energii emitowanej przez ciało doskonale czarne, proponując, że światło i inne formy promieniowania elektromagnetycznego istnieją w postaci dyskretnych pakietów energii zwane kwantami (liczba pojedyncza: "kwant"). Energia (E) kwantu promieniowania elektromagnetycznego jest wprost proporcjonalna do częstotliwości (f) promieniowania i odwrotnie proporcjonalna do długości fali (λ); stąd E = hf = hc/λ, gdzie h jest stałą proporcjonalności, zwaną stałą Plancka (lub stałą Plancka), a c oznacza prędkość światła. Wartość stałej Plancka wynosi 6,63 × 10^?34 Js. W 1905 roku Albert Einstein (1879-1955) wykorzystał pojęcie kwantów do wyjaśnienia efektu fotoelektrycznego, zjawiska polegającego na tym, że pewne substancje emitują elektrony, gdy są oświetlone światłem o wystarczająco krótkiej długości fali. Einstein wykazał, że ponieważ elektron musi otrzymać pewną minimalną ilość energii, aby mógł zostać wyrzucony, emisja elektronów miałaby miejsce tylko wtedy, gdyby padające światło składało się z kwantów (lub "fotonów") o energiach powyżej to minimum, a zatem długości fal krótsze niż określona wartość. W 1913 roku duński fizyk Neils Bohr (1885-1962) rozszerzył hipotezę kwantową na materię i promieniowanie, proponując, że elektrony w atomach mogą mieć tylko określone wartości energii, wartości będące prostymi wielokrotnościami stałej Plancka. Gdy elektron znajdował się w jednym z dozwolonych stanów energetycznych, mógł pozostawać na orbicie wokół jądra atomowego bez wypromieniowywania energii (było to w wyraźnej sprzeczności z klasyczną teorią, zgodnie z którą orbitujący elektron promieniowałby w sposób ciągły, tracił energię i poruszał się po spirali w kierunku jądro). Gdyby elektron spadł na niższy poziom, wypromieniowałby foton o określonej energii (a zatem o określonej długości fali) równej różnicy energii między dwoma dozwolonymi poziomami. Teoria Bohra bardzo dobrze zgadzała się z obserwowanymi długościami fal różnych linii w widmie pierwiastka wodoru. Dalszy rozwój teorii doprowadził do sugestii, że momenty pędu orbitujących elektronów były ograniczone do całkowitych wielokrotności h/2? oraz do pomysłu, że sam elektron ma wewnętrzny spin (jakby to była mała kula obracająca się wokół własnej osi) wielkości h/4?. Dokładny stan kwantowy elektronu (lub innej cząstki subatomowej) jest zdefiniowany przez zestaw liczb (liczb kwantowych), które określają takie wielkości, jak energia, moment pędu i spin. Bardziej wszechstronna i głębsza wersja teori, zwana mechaniką kwantową, została opracowana w latach dwudziestych XX wieku. Obecnie teoria kwantowa obejmuje praktycznie wszystkie aspekty fizyki mikroskopowej.

Towarzystwo Astronomiczne Australii

Australijskie Towarzystwo Astronomiczne (ASA) powstało w 1966 roku. Zrzesza zawodowych astronomów, a jego celem jest "promowanie i poszerzanie wiedzy z zakresu astronomii i pokrewnych dziedzin nauki". Działalność ASA jest prowadzona przez wybraną Radę. Jest reprezentowana w wielu organach astronomicznych, takich jak National Committee for Astronomy. Towarzystwo wydaje międzynarodowe czasopismo "Publications of the Astronomical Society of Australia" i organizuje coroczne czterodniowe spotkania naukowe.

Towarzystwo Astronomiczne Pacyfiku

Towarzystwo Astronomiczne Pacyfiku (ASP) działa od 1890 roku na rzecz rozwoju astronomii i wyjaśniania wszechświata uczniom, nauczycielom i ogółowi społeczeństwa. Jest to największa na świecie organizacja zajmująca się astronomią ogólną. Jej coroczne spotkania gromadzą astronomów zawodowych i amatorów, historyków, Towarzystwo Astronomiczne Pacyfiku Towarzystwo Astronomiczne Pacyfiku (ASP) działa od 1890 r. na rzecz rozwoju astronomii i wyjaśniania wszechświata uczniom, nauczycielom i ogółowi społeczeństwa. Jest to największa na świecie organizacja zajmująca się astronomią ogólną. Jej coroczne spotkania gromadzą profesjonalnych i amatorskich astronomów, historyków, nauczycieli, studentów i opinię publiczną. Publikuje szanowane profesjonalne czasopismo Publications of the ASP, serię konferencji ASP zawierającą materiały z ponad 200 konferencji astronomicznych oraz nietechniczny magazyn Mercury. Jest także wydawcą MIĘDZYNARODOWEJ UNII ASTRONOMICZNEJ. Jej kwartalny biuletyn dla nauczycieli The Universe in the Classroom dociera do tysięcy sal lekcyjnych i jest tłumaczony na kilkanaście języków. Produkuje również szeroką gamę wysokiej jakości, niedrogich zasobów dydaktycznych, w tym książek i slajdów. Współzarządza programem edukacyjnym i społecznym w lotniczym obserwatorium NASA SOFIA. Jej wzorcowy Projekt ASTRO rozwija produktywne długoterminowe partnerstwa między astronomami i nauczycielami w całej Ameryce Północnej.chers, studenci i społeczeństwo. Publikuje szanowane profesjonalne czasopismo Publications of the ASP, serię konferencji ASP zawierającą materiały z ponad 200 konferencji astronomicznych oraz nietechniczny magazyn Mercury. Jest także wydawcą MIĘDZYNARODOWEJ UNII ASTRONOMICZNEJ. Jej kwartalny biuletyn dla nauczycieli The Universe in the Classroom dociera do tysięcy sal lekcyjnych i jest tłumaczony na kilkanaście języków. Produkuje również szeroką gamę wysokiej jakości, niedrogich zasobów dydaktycznych, w tym książek i slajdów. Współzarządza programem edukacyjnym i społecznym w lotniczym obserwatorium NASA SOFIA. Jej wzorcowy projekt ASTRO rozwija produktywną długoterminową współpracę między astronomami i nauczycielami w całej Ameryce Północnej.

Tera Afrodyta

Największy z trzech głównych regionów wyżynnych Wenus (pozostałe dwa to Isztar Terra i Lada Terra), rozciągający się prawie do połowy równika planety i wyśrodkowany na 5,8 ?N, 104,8 ?E. Jego całkowita długość wynosi 9999 km. Swoją nazwę zawdzięcza greckiej bogini miłości. Zachodni kraniec Afrodyty tworzą dwie odrębne jednostki wzniesionego terenu: Ovda Regio na dalekim zachodzie i Thetis Regio na wschodzie, oba wznoszące się na około 4 km mniej więcej od średniego poziomu powierzchni planety. Na wschodnim krańcu leży podobny region, Alta Regio, a za nim mniej wzniesiony Ulfrun Regio. Podobnie jak Ishtar i Lada Terrae, te regiony w Afrodycie charakteryzują się typem terenu określanym jako tesserae - obszary przecinających się dolin i grzbietów. Pomiędzy Tetydą a Altą znajduje się duży złożony system kanionów, którego najbardziej widoczne części noszą nazwy Diana Chasma i Dali Chasma. Te chasmaty są strome, z krawędziami wzniesionymi ponad ich otoczenie, z maksymalną różnicą, w przypadku Dali Chasma, 6 km między krawędzią a dnem kanionu. Inny, prawie okrągły kanion, Artemis Chasma, leży na południe od Tetydy; Ganis Chasma rozciąga się na północ od Alty. W Alta Regio znajduje się wiele wybitnych szczytów wulkanicznych, z których najwyższy, Maat Mons, ma ponad 8 km wysokości. Globalna analiza grzbietów zmarszczek - cech charakterystycznych dla naprężeń ściskających, powszechnych na równinach Wenus - pokazuje, że mają one tendencję do układania się promieniście na Terrze Afrodyty, co sugeruje wspólne pochodzenie wydarzenia, które wyniosło Afrodytę.

Trójki pitagorejskie

Trzy liczby całkowite a, b i c tworzą trójkę pitagorejską, jeśli spełniają równanie a2 + b2 = c2. Zatem (3, 4, 5) jest trójką pitagorejską, ponieważ 3² + 4²= 9 + 16 = 25, czyli 5². Jest oczywiste, że trójek pitagorejskich jest nieskończenie wiele, ponieważ pomnożenie każdego składnika trójki przez ten sam czynnik daje w nowej trójce. Jeśli ograniczymy się do tych trójek, w których trzy liczby nie mają wspólnego dzielnika ani dzielnika, możemy pokazać, że są one również nieskończone. Te tak zwane prymitywne trójki pitagorejskie można również skonstruować w elegancki sposób. Wybierz dodatnie liczby całkowite x i y z x > y i ustaw a = x² ? y² i b = 2xy. Wtedy



Trójka (x² - y², 2xy, x² + y²) jest zatem trójką pitagorejską i jest prymitywna, jeśli x i y nie mają wspólnych dzielników. Przy odrobinie więcej pracy można wykazać, że każda prymitywna trójka pitagorejska może być zapisana w tej postaci.

Twierdzenie o liczbach pierwszych

Twierdzenie o liczbach pierwszych opisuje sposób dystrybucji liczb pierwszych. Stwierdza, że liczba liczb pierwszych mniejsza niż jakakolwiek liczba rzeczywista x jest w przybliżeniu równa x/ln x . Wykorzystując tablice znanych liczb pierwszych, Carl Gauss był w stanie odgadnąć, że gęstość liczb pierwszych wynosi w przybliżeniu 1/ln x . Oznacza to, że prawdopodobieństwo znalezienia liczby pierwszej w jakimś małym zakresie szerokości d wokół x wynosi w przybliżeniu d/ln x . Jeśli to prawda, to całkowita liczba liczb pierwszych mniejszych niż x jest w przybliżeniu całką gęstości



, która jest w przybliżeniu rzędu x/ln x . Wykres obok pokazuje, że dolna linia x/ln x jest rozsądnym przybliżeniem górnej krzywej rzeczywistej liczby liczb pierwszych mniejszych niż x. Okazuje się jednak, że dokładny wynik jest możliwy przy użyciu wyrażenia zwanego funkcją zeta Riemanna.



Teoria węzłów

Węzeł to zamknięta krzywa osadzona w przestrzeni trójwymiarowej. Dwie lub więcej takich krzywych nazywa się połączeniami. Teoria węzłów ma na celu opisanie i sklasyfikowanie węzłów, biorąc pod uwagę, jak powinny być reprezentowane i jakie reguły mogą je rozróżnić. W tym kontekście węzły są uważane za równoważne, jeśli ich krzywe mogą być w sposób ciągły odkształcane od jednego do drugiego bez cięcia lub rozdzierania. Niemniej jednak wyzwanie polegające na porównywaniu węzłów wciąż nie ma łatwego rozwiązania. Istnieje wiele niezmienników węzłów, właściwości, które są takie same dla wszystkich węzłów określonego typu i są niezmienione przez transformacje, ale we wszystkich znanych przypadkach istnieją różne węzły, które mogą mieć ten sam niezmiennik węzła, więc nie są diagnostyczne. Teoria węzłów jest przydatna w biologii do opisywania konfiguracji DNA i powiązanych długich białek. Jest również używany w niskowymiarowych układach dynamicznych do określania, w jaki sposób okresowe orbity niektórych równań różniczkowych mogą oddziaływać.

Twierdzenie o geometryzacji Thurstona

Twierdzenie o geometryzacji Thurstona pozwala na klasyfikację zamkniętych powierzchni trójwymiarowych. W 1982 roku Bill Thurston wymienił osiem znanych klas trójwymiarowych rozmaitości (3-rozmaitości), z których każdą można powiązać z inną definicją odległości na powierzchni. Thurston przypuszczał, że każdą inną trójwymiarową powierzchnię można uzyskać przez "zszycie" przykładów tych ośmiu podstawowych typów. Każda z ośmiu klas Thurstona jest powiązana z grupą Kłamców. Najprostszy jest powiązany z geometrią euklidesową i zawiera dziesięć skończonych zamkniętych rozmaitości, podczas gdy inne obejmują geometrie sferyczne i hiperboliczne, które nie zostały w pełni sklasyfikowane. Sposób, w jaki mogą do siebie pasować, znajduje odzwierciedlenie w strukturze podstawowej grupy 3-rozmaitości. W 2003 roku Grigorij Perelman udowodnił tę hipotezę, używając zaawansowanej techniki zwanej przepływem Ricciego, aby określić, czy różne geometrie są równoważne.

Teoria miary

Teoria miary zapewnia sposób opisywania wielkości zbiorów w sposób uogólniający idee, takie jak długość, powierzchnia lub objętość. Kiedy mierzysz zestaw, przypisujesz mu liczbę lub wagę, która wskazuje jego rozmiar. Konsekwentne definiowanie miary za pomocą zbiorów jest trudne, a definicje opierają się na idei ?-algebry. Zapewnia to sposób zapewnienia spójności miar, więc na przykład miara podzbioru zbioru jest mniejsza lub równa mierze samego zbioru. W wielu zastosowaniach stwierdzenia mogą być prawdziwe, z wyjątkiem wyjątkowego zestawu szczególnych przypadków. Teoria miary zapewnia sposób ilościowego określania wielkości tych wyjątków. Zbiór miary zero jest mały, chociaż może zawierać niezliczoną liczbę punktów. Więc jeśli coś jest prawdziwe poza zbiorem miary zero, mówi się, że jest prawdziwe dla prawie wszystkich punktów. Na przykład prawie wszystkie liczby mają niekończące się rozwinięcia dziesiętne.

Twierdzenia o punkcie stałym

Twierdzenia o punkcie stałym określają warunki, w których funkcja f(x) ma co najmniej jeden punkt stały - punkt taki, że f(x) = x. Twierdzenie Brouwera o punkcie stałym dowodzi, że dla dowolnego odpowiedniego odkształcenia obiektu geometrycznego położenie co najmniej jednego punktu pozostaje niezmienione. Weź dwie kartki papieru, zgnij jedną i umieść pod oryginałem, tak aby żadna część nie wystawała poza nią. Twierdzenie mówi, że co najmniej jeden punkt na zgniecionym papierze znajduje się bezpośrednio pod jego pierwotną pozycją. Oczywiście ma to zastosowanie tylko wtedy, gdy nie rozdzieramy papieru na pół, co z matematycznego punktu widzenia oznacza, że funkcja ? musi być ciągła. Podobnie zgnieciony papier musi pozostawać w granicach nietkniętej kopii, co oznacza, że f oddziałuje na zamknięty zbiór wartości i skutkuje nim. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli f jest ciągłe i odwzorowuje na siebie zbiór domknięty, to musi mieć punkt stały. Podobne twierdzenia są szeroko stosowane w mikroekonomii i można je również wykorzystać do udowodnienia istnienia i jednoznaczności rozwiązań równań różniczkowych.

Twierdzenie o czterech kolorach

Twierdzenie o czterech kolorach jest klasycznym matematycznym studium przypadku. Stwierdza, że minimalna liczba kolorów, których można użyć do wypełnienia dowolnej mapy, tak aby żadne dwa regiony lub kraje mające wspólną granicę nie wyglądały tak samo, to cztery. Przeformułowując wynik w kategoriach teorii grafów, możemy przedstawić każdy region za pomocą wierzchołka i połączyć dwa wierzchołki, które mają wspólną granicę z krawędzią. Problem polega zatem na powiązaniu każdego wierzchołka z kolorem, tak aby żadne dwa sąsiednie wierzchołki nie były takie same. Jako problem wymagający analizy wielu różnych konfiguracji, twierdzenie to nadaje się do weryfikacji komputerowej. Pod koniec lat 80. Kenneth Appel i Wolfgang Haken ustalili jego poprawność za pomocą programu komputerowego do sprawdzenia każdego z około 2000 przypadków specjalnych. Od tego czasu z powodzeniem stosowano bardziej tradycyjne metody, a formalny dowód analityczny zakończono w 2005 roku.

Twierdzenie Greena-Tao

Twierdzenie Greena-Tao wykorzystuje metody z kombinatoryki do badania wzorców występowania liczb pierwszych. Twierdzenie to stwierdza, że za pomocą ciągu liczb pierwszych można znaleźć dowolnie długie ciągi arytmetyczne, choć niekoniecznie jako kolejne liczby pierwsze. Na przykład trzy pierwsze liczby pierwsze, 3, 5 i 7, tworzą sekwencję połączoną przez dodanie liczby 2 do każdej liczby. Liczby pierwsze 199, 409, 619, 829, 1039, 1249, 1459, 1669, 1879 i 2089 są również połączone przez dodanie 210. Jednak 2089 + 210 = 2299, co nie jest liczbą pierwszą. Więc ta progresja załamuje się po dziesięciu semestrach. Takie krótkie ciągi na liście liczb pierwszych były znane od lat, ale twierdzenie opierało się wszelkim próbom udowodnienia go za pomocą układów dynamicznych i teorii liczb. W 2004 roku Ben Green i Terence Tao z powodzeniem udowodnili tę hipotezę, używając zasadniczo technik kombinatorycznych.

Transformacje Möbiusa

Transformacje Möiusa to funkcje płaszczyzny zespolonej, które odwzorowują okręgi i linie proste na okręgi i linie proste. Przyjmują one postać f(z) = az+b/cz+d gdzie ad ? bc ? 0, gdzie a, b, c i d są liczbami zespolonymi, a z jest zmienną zespoloną. Kompozycje tych przekształceń tworzą grupę , przy czym operacja grupowa jest równoważna mnożeniu macierzy na macierzy 2 × 2, z wpisami a, b, c i d. Co najważniejsze, zachowują również kąty. Transformacje Möbiusa są używane na przykład w fizyce do zamiany dwuwymiarowych modeli płynów na prostsze scenariusze, w których problemy można łatwiej rozwiązywać, a następnie z powrotem. Niektóre cechy grupy złożonych macierzy 2 × 2 można również zwizualizować za pomocą transformacji Möbiusa, tworząc piękne wykresy.

Teoria Galois

Teoria Galois została opracowana przez francuskiego matematyka Evariste Galois, który zmarł po pojedynku w wieku 20 lat. Łączy teorię grup z rozwiązaniami wielomianów. Ogólne rozwiązania równań kwadratowych, sześciennych i kwartalnych były znane pod koniec XVI wieku, ale nie znaleziono takiego rozwiązania dla wielomianów wyższego rzędu. Chociaż rozwiązania wielomianów wydają się być zakorzenione w manipulacjach algebraicznych, Galois wykazał, że teoria grup może ujawnić, czy wielomian ma rozwiązanie w postaci zamkniętej, obejmujące proste operacje algebraiczne. Galois przyjrzał się sposobowi przekształcania równań z danymi rozwiązaniami między sobą i odkrył, że istnienie rozwiązań w postaci zamkniętej jest związane z tym, czy powiązana grupa jest przemienna. Tylko pierwsze cztery z rozwiązywalnych grup, które skonstruował, są przemienne, co wskazuje, że tylko wielomiany do stopnia 4 włącznie można ogólnie rozwiązać za pomocą prostych funkcji algebraicznych.

Transformacje liniowe

Transformacja liniowa to funkcja, która przekształca jeden wektor w inny wektor, przestrzegając jednocześnie zasad kombinacji liniowej. Na przykład transformacja zastosowana do sumy wektorów musi dać taki sam wynik, jak gdyby każdy wektor został przekształcony, a następnie zsumowany. Mówiąc bardziej ogólnie, jeśli a i b są skalarami, a u i v są wektorami, to transformacja liniowa L musi być zgodna z L(au + bv) = a(Lu) + b(Lv). Więc jeśli znamy wartość transformacji liniowej na zbiorze wektorów bazowych, będziemy również znać wartość transformacji wszędzie w przestrzeni zdefiniowanej przez bazę. Transformacje liniowe mają interpretację geometryczną i obejmują translacje, obroty i ścinanie. W ten sposób język przekształceń liniowych umożliwia opisanie prostych operacji geometrycznych. Powstają również naturalnie w rachunku różniczkowym: w rzeczywistości pochodne są niczym więcej niż liniowymi przekształceniami funkcji, a badanie przekształceń liniowych jednoczy aspekty geometrii i rachunku różniczkowego.

Twierdzenie Greena

Twierdzenie Greena łączy całkę podwójną po powierzchni A z całką krzywoliniową wokół granicy ? powierzchni. Twierdzi, że:



gdzie ds oznacza jednowymiarową małą zmianę wzdłuż ścieżki ? . Równania takie jak to wskazują na bardzo abstrakcyjny związek między całkami uogólnionymi a pochodnymi cząstkowymi. Funkcje o wartościach wektorowych dostarczają jeszcze kilku kluczowych przykładów. Biorąc pod uwagę fundamentalne twierdzenie rachunku różniczkowego, takie połączenia nie powinny być zupełnym zaskoczeniem. Interesujące jest tutaj to, że powiązania między całkami po powierzchniach i krzywymi uogólniają się na stwierdzenia dotyczące całek po powierzchniach n- i (n-1)-wymiarowych.

Twierdzenie Taylora

Twierdzenie Taylora mówi, że jeśli funkcja f(x) może być różniczkowalna nieskończoną liczbę razy, to może być aproksymowana szeregiem potęgowym zwanym szeregiem Taylora. Szereg Taylora funkcji o punkcie x0 jest sumą wyrazów obejmujących (x - x₀) podnoszonych do kolejnych potęg liczb naturalnych. Dla wartości x bliskiej 0 szereg ma postać:



gdzie f(n) jest n-tą pochodną funkcji oraz ! jest operatorem silni Ten szczególny przypadek szeregu Taylora jest znany jako szereg Maclaurina. Jeżeli szereg jest zbieżny dla wszystkich wartości x bliskich x₀, to mówi się, że funkcja jest analityczna w x₀. Funkcje analityczne są ważne w analizie złożonej.

Twierdzenie o wartości pośredniej

Twierdzenie o wartości pośredniej formalizuje ideę, że funkcję ciągłą można narysować bez odrywania pióra od kartki. Stwierdza, że dla dowolnej funkcji ciągłej, mając dowolną liczbę między dwoma wyjściami, istnieje wejście, które ma tę liczbę jako swoje wyjście, tj. Nie ma skoków, które pomijają niektóre z możliwych wyjść. Na przykład, jeśli dane wejściowe 10 i 20 dają wyniki 20 i 40, twierdzenie o wartości pośredniej implikuje, że dla każdego wyniku naszej funkcji między 20 a 40 musi istnieć wejście między 10 a 20, które ma tę liczbę jako wynik. Należy zauważyć, że chociaż twierdzenie dotyczy wszystkich funkcji ciągłych, istnieje wiele funkcji nieciągłych, które również je spełniają. Twierdzenie o wartości pośredniej jest używane w wielu dowodach, w tym o istnieniu rozwiązań niektórych równań. Jest to również ważny składnik twierdzenia kanapki z szynką, które mówi, że kawałek szynki między dwoma kawałkami chleba można jednocześnie przeciąć na pół jednym plasterkiem.

Tłumaczenie, obrót i odbicie

W geometrii istnieją trzy podstawowe typy symetrii. W ten sposób możemy przekształcić przedmiot, zachowując jego zasadniczy kształt. Translacje przesuwają kształt w określonym kierunku, ale nie zmieniają długości ani kątów określających obiekt. Obroty obracają kształt wokół pewnego punktu na płaszczyźnie, ponownie bez zmiany długości lub kątów. W dwóch wymiarach odbicia odzwierciedlają kształt wzdłuż dowolnej linii zwanej osią symetrii. Podczas gdy inne translacje można uzyskać przesuwając kształt w jego płaszczyźnie, odbicie można uzyskać tylko przez podniesienie kształtu z płaszczyzny i obrócenie go. Ponownie długości lub kąty pozostają niezmienione. W pewnych okolicznościach włączenie odbić do definicji symetrii może być niewłaściwe. Na przykład obie strony elementu układanki nie są równoważne, ponieważ jedna strona zawiera obraz, a druga jest pusta.

Triangulacja

Triangulacja to metoda obliczania pełnych właściwości trójkąta na podstawie pomiaru tylko jednego boku i kąta. Polega na znajomości wartości funkcji trygonometrycznych, sinusa, cosinusa i tangensa. Wyobraź sobie księcia, który próbuje dotrzeć do Roszpunki na szczycie swojej wieży bez drzwi. Skąd może poznać wysokość d jej okna i jak długie muszą być włosy Roszpunki, żeby sięgały ziemi? Stoi w odległości l od wieży i mierzy kąt θ między podstawą wieży a oknem. Zakładając, że wieża jest pionowa, jej okno i podstawa wraz z położeniem księcia tworzą narożniki trójkąta prostokątnego. Książę zna kąt θ i sąsiedni bok l i chce znaleźć d, przeciwną stronę do kąta θ. Wstawiając te wartości do formuły stycznej, widzimy, że:

tan θ = d/1, a więc d= l x tanθ

Tożsamości trygonometryczne

Tożsamości trygonometryczne to wyrażenia zawierające funkcje sinus, cosinus i tangens, które są prawdziwe dla wszystkich kątów. Mając dowolny trójkąt prostokątny o kącie θ, przeciwnej długości O, przyległej długości A i przeciwprostokątnej H, twierdzenie Pitagorasa mówi, że O² + A² = H². Dzieląc obie strony tego równania przez H2 otrzymujemy:
O² / H² + A²/ H² lub (O/H)² + (A/H)² = 1. A ponieważ sinθ = O/H i cosθ = A/H co oznacza ,że sin²θ + cos²θ = 1 dal dowolnego kąta θ . Zauważ, że forma sin²θ pokazuje, że mówimy o kwadracie sinusa θ, a nie sinusa z ?². Ta tożsamość jest prawdziwa dla wszystkich wartości θ, ale mówi nam coś przydatnego o samych funkcjach. Zauważ, że jest to w rzeczywistości powtórzenie twierdzenia Pitagorasa

Twierdzenie Pitagorasa

Chociaż jego nazwa pochodzi od greckiego matematyka Pitagorasa z końca VI wieku p.n.e., to słynne połączenie długości boków trójkąta prostokątnego było prawie na pewno znane Babilończykom wiele wieków wcześniej. Stwierdza, że kwadrat najdłuższego boku, zwany przeciwprostokątną, jest równy sumie kwadratów długości pozostałych dwóch boków. Prosty dowód oparty na stosunkach boków podobnych trójkątów jest zilustrowany obok, ale twierdzenie można również udowodnić, biorąc pod uwagę pola kwadratów geometrycznych zbudowanych na każdym boku trójkąta. Twierdzenie Pitagorasa jest ważnym narzędziem geometrii i wiele definicji odległości w geometrii współrzędnych opiera się na tej relacji. Można go przeformułować pod kątem relacji między funkcjami trygonometrycznymi, sinusem i cosinusem

Trójkąty

Trójkąt można zdefiniować za pomocą dowolnych trzech punktów, które nie leżą na tej samej linii prostej. Trójkąt to po prostu obszar otoczony trzema odcinkami linii łączącymi te punkty. Pole trójkąta można obliczyć, konstruując wokół niego prostokąty. Jeżeli jako podstawę trójkąta wybierzemy jeden bok i określimy wysokość jako prostopadłą odległość trzeciego wierzchołka trójkąta do podstawy, to pole trójkąta jest równe połowie iloczynu wysokości i długości baza. Trójkąty i ich wysokowymiarowe uogólnienia są często używane jako proste sposoby opisywania bardziej skomplikowanych ciał. Na przykład wiele obiektów można modelować, sklejając ze sobą trójkąty. Ten pomysł jest oczywiście znany inżynierom, którzy łamią skomplikowane kształty, takie jak zakrzywione ściany, w trójkąty o prostych bokach, aby nadać im większą wytrzymałość.

Taniec

•  Starożytni Egipcjanie uwielbiali tańczyć. Znaleziono naczynia ceramiczne sprzed okresu przeddynastycznego, ozdobione tancerzami unoszącymi ręce nad głowami.
•  Zawodowymi tancerzami były zazwyczaj kobiety. Sceny sugerują, że nosiły spódnice lub luźne tuniki z ramiączkami. Czasami pojawiały się okryte długimi szalami.
•  Wiele starożytnych malowideł ściennych i rzeźb przedstawia sceny śpiewających i tańczących Egipcjan. Trudno dokładnie powiedzieć, jakie były ruchy taneczne Egipcjan, ale sceny pokazują ich klaskanie, podskakiwanie i przeskakiwanie.
•  Tancerze wykonywali również akrobacje, w tym wygięcia do tyłu, przewroty, jazdę na wózku, wysokie kopnięcia i stanie na rękach.
•  Archeolodzy nie znaleźli jeszcze żadnych przedstawień mężczyzn i kobiet tańczących razem. Najczęstsze sceny przedstawiają tancerki solo lub grupy tancerek, zwykle występujące w parach.
•  W czasach Starego Państwa w obrzędach pogrzebowych często występował taniec. Taniec był wyrazem żałoby po zmarłych i sposobem na zaznaczenie regeneracji ciała.
•  Inne grupy tancerzy podążały za konduktem pogrzebowym do grobu. Tancerze mww wystąpili, gdy procesja dotarła do grobu. Ich taniec symbolizował prowadzenie zmarłych do podziemi.
•  Taniec był sposobem na celebrowanie radości i hulanki świąt.
•  Taniec w świątyniach oznaczał ważne święta, takie jak ceremonia jubileuszowa, znana jako Sed. Zwykle wiązało się to z uroczystą procesją niosącą posąg boga świątyni.
•  Szczególną atrakcją były tańczące krasnale. Egipcjanie wierzyli, że nigdy się nie starzeją, ponieważ nigdy nie przekroczyli wzrostu dziecka. Pepi II pochwalił jednego ze swoich urzędników za sprowadzenie krasnoluda na "boskie tańce" z wyprawy na południe


Tworzenie mumii

•  Mumia to martwe ciało zachowane przez wysuszenie. Termin pochodzi od egipskiego słowa "mama", oznaczającego "wosk", odnoszącego się do procesu owinięcia zwłok w woskowaną tkaninę, aby zapobiec jego gniciu.
•  Próbowano zachować królewskie zwłoki w Starym Państwie, ale praktyka ta stała się powszechna w Państwie Środka i osiągnęła szczyt w Nowym Państwie.
•  Wierzono, że dzięki zachowaniu ciała poprzez mumifikację duch (Ka) zmarłego będzie mógł ponownie żyć.
•  O procesie tworzenia mumii wiemy na podstawie ilustracji grobowych oraz pism greckiego historyka Herodota.
•  Zwłoki zabierano do miejsca zwanego Domem Piękna, gdzie miało być przeprowadzone balsamowanie. Ciało było umyte, a mózg wyciągnięty przez nos żelaznym hakiem.
•  Wykonywano szczelinę po lewej stronie ciała i usunięto wątrobę, płuca, żołądek i jelita i umieszczono je w specjalnych słojach kanopskich. Serce pozostało na swoim miejscu.
•  Ciało było napełnione substancją chemiczną o nazwie natron, aby je odwodnić. Pozostawiono go na 40 dni, a następnie nadziewano ziołami, aby pozbyć się zapachu. Skórę nacierano maścią i pokrywano żywicą.
•  Mumia była owinięta lnianymi bandażami. W bandaże owinięto amulety i biżuterię, aby pomóc zmarłym w życiu pozagrobowym.
•  Czasami na głowę mumii nakładano malowaną maskę. W przypadku króla może to być spektakularnie ozdobne. Mumia została następnie umieszczona w trumnie, gotowa do pogrzebu.


Transport

•  Większość starożytnych Egipcjan podróżowała wszędzie pieszo. Preferowanym obuwiem były sandały, ale na długie dystanse były zdejmowane i noszone, aby uniknąć nadmiernego zużycia. Pałki służyły jako wsparcie, a także jako broń przeciwko bandytom.
•  Rydwany zostały wynalezione przez Sumerów około 3000 roku p.n.e. Egipcjanie używali tych pojazdów kołowych podczas długich podróży i podczas działań wojennych.
•  Na krótkie podróże faraona niesiono w palankinie, czyli lektyce. Było to krzesło z baldachimem, podniesione na dwóch słupach przez czterech królewskich sług.
•  Do transportu ciężkich posągów używano sań, ponieważ były one znacznie mocniejsze niż pojazdy kołowe.
•  Osły były używane zarówno do jazdy konnej, jak i do przewożenia ciężkich plecaków i były trzymane w ogromnych ilościach. Wykopaliska w grobowcu Ahy w Abydos odsłoniły dziesięć szkieletów osłów.
•  Niewiele jest dowodów na używanie wielbłąda przez starożytnych Egipcjan. Do kraju został wprowadzony dopiero w 500 roku p.n.e.
•  Archeolodzy odkryli w Egipcie wczesny karawan. W grobowcu arcykapłana Petosirisa (300 r. p.n.e.) znajduje się obraz mumii przewożonej tym pojazdem.
•  Najwcześniejsze łodzie egipskie były budowane z łodyg papirusu ciasno połączonych ze sobą i przymocowanych do ramy. Odkrywca Thor Heyerdahl z powodzeniem przepłynął w 1970 roku rekonstrukcją tego typu łodzi z Egiptu do Ameryki.
•  Słynny Królewski Statek Króla Cheopsa (Khufu) jest doskonałym przykładem drewnianej łodzi, odkrytej około 1954 roku.
•  Modele egipskich łodzi rzecznych pokazują, że miały małe żagle, były napędzane wiosłami i sterowane dużym wiosłem na rufie (tył), które pełniło rolę steru.


Tutenchamon

•  Faraon Tutanchamon urodził się około 1330 r. p.n.e. i mieszkał w pałacu królowej Nefertiti w Amarnie. Historycy nawet nie wiedzą, kim byli jego rodzice.
•  Tutanchamon został królem, gdy miał zaledwie osiem lub dziewięć lat i poślubił jedną z nastoletnich córek Echnatona.
•  Tutanchamon był odpowiedzialny za przywrócenie starych bogów zakazanych przez Echnatona i Nefertiti. To uczyniło go popularnym wśród mieszkańców Egiptu.
•  Stolica została przeniesiona z Echetaten z powrotem do Memfis. Wysocy urzędnicy ponownie zaczęli chować się w Sakkarze, a nie w Tebach.
•  Historycy niewiele wiedzą o życiu osobistym Tutanchamona. Uważa się, że miał dwoje martwych dzieci i nie przeżył 18 roku życia.
•  Badania kryminalistyczne mumii króla wykazały, że prawdopodobnie został zabity przez uderzenie w głowę. Nie wiadomo, czy był to wypadek, czy morderstwo.
•  Prawdopodobnie miał zostać pochowany w pobliżu grobu Amenhotepa III, który mógł być jego ojcem lub dziadkiem. To miejsce zajął wezyr Ay, a Tutanchamon został pochowany w najmniejszym grobowcu w Dolinie Królów.
•  Tysiące wspaniałych przedmiotów stłoczono wokół grobowca Tutanchamona. Jego miejscem spoczynku była fantastyczna trumna z litego złota z piękną złotą maską pogrzebową.
•  Skarby Tutanchamona przetrwały. Wejście do jego grobowca leżało ukryte pod gruzami budynku i zostało przeoczone przez bandytów szukających łupów.
•  Grobowiec leżał nienaruszony przez tysiące lat, dopóki nie został odnaleziony przez zespół archeologiczny Howarda Cartera w 1922 roku. Mieli dokonać odkrycia stulecia.


Taktyka

Czwarta część planu marketingowego, po analizie sytuacji, celach i strategiach. To są konkretne działania. Przykłady obejmują: reklamy telewizyjne, reklamy, kupony, broszury lub udział w targach.

Telewizja

Najbardziej inwazyjne medium.

Teoria X

Autorytarne podejście do zarządzania, w którym zakłada się, że pracownicy nie lubią pracy i potrzebują zdecydowanego kierowania i kontroli.

Teoria Y

Podejście do zarządzania, w którym zakłada się, że pracownicy są bardziej zaangażowani w firmę i jej misję, jeśli uczestniczą w procesie podejmowania decyzji.

Teoria Z

Kombinacja teorii X i Y, w której pracownikom podaje się osiągalne cele i prosi się o oferowanie planów mających na celu osiągnięcie tych celów.

Trzy "R" of Service

Uznanie, naprawa i wzmocnienie. Proces tworzenia lojalnych klientów spośród zgłaszających reklamację.

Top of Mind

Najważniejsza miara, która zapewnia, że klienci będą pamiętać Twoje imię jako pierwsze, gdy przyjdzie czas na podjęcie decyzji o zakupie.

Totmes III i Hatszepsut

•  Król Totmes III był królem podczas XVIII dynastii. Jako dziecko objął tron, więc jego ciotka i macocha Hatszepsut została królową regentką.
•  Po kilku latach jako regentka Hatszepsut została koronowana na "król Egiptu". Oznaczało to, że Tutmozis nie doszedł do władzy przez kolejne 20 lat. Hatszepsut nosiła koronę faraona i królewską brodę ceremonialną.
•  Kiedy Tutmozis został wreszcie królem po śmierci Hatszepsut, zbudował armię i poprowadził serię śmiałych kampanii w Palestynie i Syrii.
•  Najsłynniejsze zwycięstwo Totmesa III zapisane jest na inskrypcji w świątyni w Karnaku. Opisuje niespodziewany atak na Megiddo w Izraelu, gdzie jego 10-tysięczna armia zdobyła miasto.
•  Zwycięstwa militarne Tutmozisa przyniosły Egiptowi jeszcze większe bogactwo i zbudowano wiele bardziej wyszukanych świątyń.
•  W późniejszych latach panowania Tutmozisa usunął z egipskich pomników wiele wizerunków swojej macochy. W Deir el-Bahari nakazał zniszczenie wielu jej posągów.
•  Ulubioną królową Tutmozisa była Hatszepsut-Merytre. Miał też kilka pomniejszych królowych, w ramach układów dyplomatycznych. Trzy z nich to Menhet, Menwi i Merti, a ich grobowce znaleziono na zachód od Deir el-Bahri.
•  Totmes III ma grobowiec w Dolinie Królów ozdobiony scenami z Księgi tego, co jest w zaświatach.
•  W XIX wieku archeolodzy odkryli mumię Totmesa III, która została przeniesiona do Deir el-Bahri, by chronić ją przed rabusiami grobów. Była to jedna z 40 mumii królewskich znalezionych w 11-tym roku grób dynastii.


Teoria prawdopodobieństwa

Prawdopodobieństwo to gałąź matematyki zajmująca się mierzeniem i przewidywaniem prawdopodobieństwa pewnych wyników. Jest to zarówno zastosowanie teorii mnogości, jak i zupełnie nowa teoria sama w sobie. Jednym ze sposobów patrzenia na prawdopodobieństwa jest traktowanie szeregu możliwych wyników jako elementów zbioru. Weźmy na przykład przypadek uczciwej monety rzuconej trzy razy. Zbiór wszystkich możliwych wyników można przedstawić za pomocą elementów składających się z trzech liter, po jednej na rzut monetą, gdzie H oznacza orła, a T - reszkę. Oczywiście ten zestaw składa się z ośmiu elementów:

{TTT, TTH, THT, THH, HTT, HTH, HHT, HHH}

Ponieważ jeden z tych wyników musi wystąpić, suma wszystkich tych prawdopodobieństw musi wynosić 1, a jeśli moneta jest uczciwa i każdy wynik jest jednakowo prawdopodobny, prawdopodobieństwo każdego przypadku wynosi . Na bardziej skomplikowane pytania dotyczące prawdopodobieństw można odpowiedzieć, traktując określone wyniki jako zbiory będące podzbiorami poprzedniego zbioru wszystkich możliwych wyników. Na przykład widzimy od razu, że zbiór wyników z dokładnie dwom orłami zawiera trzy elementy, a więc ma prawdopodobieństwo . Ale co z prawdopodobieństwem, że dokładnie jeden rzut jest orłem, biorąc pod uwagę, że przynajmniej jeden jest reszką? Jeśli wiemy, że przynajmniej jeden rzut jest ogonem, możemy ograniczyć zbiór wyników do:

{TTT, TTH, THT, THH, HTT, HTH, HHT}

Dwa elementy tego zbioru, z siedmiu w sumie, mają dokładnie jednego orła - więc prawdopodobieństwo wynosi . Podobne, ale bardziej uogólnione argumenty pozwoliły matematykom opracować zbiór aksjomatów prawdopodobieństwa, pisanych w kategoriach prawdopodobieństwa zbiorów i operacji określonych na zbiorach.


Trzeci Okres Przejściowy

•  Po upadku XX dynastii królowie Egiptu wycofali się do Delty. Mieli niewielką kontrolę nad południem kraju. Smendes (1069-1043 r. p.n.e.) został pierwszym królem XXI dynastii po śmierci Ramzesa XI w 1070 r. p.n.e.
•  Władza w Egipcie została podzielona między arcykapłanów boga Amona w Tebach na południu i królów XXI dynastii (1070-945 r. p.n.e.) w Tanis na północy w Dolnym Egipcie.
•  W X wieku p.n.e. na północy rozpoczęła się 22. dynastia. Zainspirowani przez Szeszonka I (945-924 r. p.n.e.) libijskiego pochodzenia, królowie ci ustanowili bazę władzy na wschód od Delty, więc Teby straciły na znaczeniu.
•  Nowi władcy przywieźli posągi i obeliski (wysokie, zwężające się kamienne kolumny) z innych miejsc w Egipcie. Archeolodzy odkryli również w swoich grobowcach wiele złotych i srebrnych skarbów.
•  Pod rządami Takelota II (850-825 r. p.n.e.) rozpoczęła się 23. dynastia. Dwie dynastie rządziły jednocześnie przez około 90 lat.
•  W VIII wieku p.n.e. władza w Egipcie nie była już centralna. W tym czasie pojawiła się również 24. dynastia, rządząca z miasta Sais, w postaci człowieka zwanego Tefnachtem (724-717 r. p.n.e.).
•  W tym okresie Nubia była rządzona z miasta Napata. Chociaż kraj miał silną własną kulturę, ludzie czcili egipskich bogów. Niezależna rodzima dynastia zaczęła rządzić około 760 r. p.n.e.
•  Nowy rząd nubijski rozszerzył swoje wpływy na południowy Egipt. W 729 r. p.n.e. egipscy władcy Namhet i Tefnacht zjednoczyli się, aby spróbować wyprzeć Nubijczyków, ale ich atak sprowokował inwazję na pełną skalę.
•  W VIII wieku p.n.e. król Piy z Napaty w Nubii najechał Egipt i zdobył wszystkie główne miasta.
•  Piy odniósł sukces w zjednoczeniu Egiptu. Różni przywódcy egipscy poddali się jego rządom w Memfis w 728 r. p.n.e. Panowanie królów nubijskich znane jest jako 25. dynastia i rozpoczął się późny okres historii Egiptu.


Twierdzenia Gödla o niezupełności

Twierdzenia Gödla o niezupełności to dwa niezwykłe wyniki, które zmieniły sposób, w jaki matematycy postrzegają matematykę aksjomatyczną. Opracowany przez niemieckiego matematyka Kurta Gödla pod koniec lat dwudziestych XX wieku i we wczesnych latach trzydziestych teorematy wyrosły z jego metody kodowania twierdzeń w teoriach aksjomatycznych i pokazania, jak twierdzenia mogą być modyfikowane przez reguły logiczne. Chociaż aksjomatyczna metoda opisu różnych dziedzin matematyki okazała się bardzo skuteczna, wykazano, że niektóre teorie wymagają samych w sobie nieskończonych zbiorów aksjomatów, dlatego matematycy chcieli znaleźć formalne sposoby udowodnienia kompletności i spójności danego zbioru aksjomatów. . Uznaje się, że zbiór aksjomatów jest kompletny, jeśli jest w stanie udowodnić lub zaprzeczyć każdemu stwierdzeniu podanemu w jego odpowiednim języku, podczas gdy zbiór aksjomatów jest spójny, jeśli nie można sformułować żadnego stwierdzenia, które można zarówno udowodnić, jak i zanegować. Pierwsze twierdzenie Gödla stwierdza, że:

W każdej (odpowiedniej) teorii aksjomatycznej istnieją stwierdzenia, które mają sens w ramach teorii, ale których nie można w ramach tej teorii udowodnić prawdziwości lub fałszu.

Oznacza to, że aksjomaty teorii, co do których moglibyśmy mieć nadzieję, że całkowicie opisują tę teorię, nigdy tego nie zrobią i że zawsze jest możliwe zwiększenie liczby aksjomatów. Jakby tego było mało, druga komplikacja dotyczyła wewnętrznej spójności zbiorów aksjomatów:

Można tylko udowodnić, że (odpowiedni) zbiór aksjomatów jest niespójny, a nie, że są one spójne.

Innymi słowy, nigdy nie możemy być pewni, że zbiór aksjomatów nie zawiera ukrytej sprzeczności. Wyniki Gödla mają głębokie implikacje dla filozofii matematyki - ale ogólnie rzecz biorąc, pracujący matematycy mieli tendencję do postępowania tak, jakby nic się nie zmieniło.


Tutenchamon

•  Tutanchamon był faraonem (królem) starożytnego Egiptu z od 1347 do 1339 r. p.n.e . Był chłopcem, kiedy został faraonem i miał tylko 18 lat, kiedy zmarł.
•  Tutanchamon był ostatnim z wielkiej XVIII dynastii (rodziny) faraonów, którzy rządzili Egiptem w latach 1567-1339 p.n.e. Byli wśród nich wojownicza królowa Hatszepsut i Totmes III, który doprowadził Egipt do szczytu swojej potęgi około 1400 roku p.n.e.
•  Tutanchamon był synem Echnatona, który wraz ze swoją królową Nefertiti wywołał rewolucję w Egipcie. Echnaton zastąpił kult dawnych egipskich bogów kultem jednego boga i przeniósł stolicę do Armarna
•  Żona Tutanchamona była jego przyrodnią siostrą Ankhesenamun Kiedy zmarł - być może zamordowany - Ankhesenamon był na łasce swoich wrogów, Ay i generała Horemheba. Napisała do króla hetyckiego, prosząc o ślub syna, ale książę hetycki został zamordowany w drodze do Egiptu. Ankhesenamun został zmuszony do poślubienia Ay, który w ten sposób został faraonem. Ona też umarła młodo
•  Dolina Królów w pobliżu Luksoru nad Nilem w Egipcie jest największym na świecie stanowiskiem archeologicznym. Było to specjalne miejsce pochówku faraonów z XVIII dynastii i zawiera groby 62 faraonów i wysokich urzędników.
•  Grobowiec Tutanchamona był jedynym grobowcem w Dolinie Królów, który nie został splądrowany na przestrzeni wieków. Po otwarciu zawierał 5000 przedmiotów, w tym wiele wspaniałych rzeźbionych i złotych przedmiotów
•  Grób Tutanchamona został odkryty przez angielskiego archeologa Howarda Cartera w 1922 roku.
•  Pogłoski o klątwie na niepokojących grobowiec zaczęły się, gdy kanarek Cartera został zjedzony przez kobrę - symbol faraona - w momencie otwarcia grobowca
•  Eksperci ustalili daty panowania Tutanchamona na podstawie etykiet dat na słojach z winem pozostawionych w grobowcu.


Toltekowie

•  Do 900 roku miasto Teotihuacan zostało zniszczone, a znaczna część Meksyku znalazła się w rękach plemion wojowników z północy.
•  Legenda mówi, że Teotihuacan zostało zniszczone przez jedno z tych plemion wojowników, zwane Toltekami, prowadzone przez ich władcę Mixcoatla. Mixcoatl oznacza "Chmurny wąż".
•  Pod rządami syna Mixcoatla, Topiltzina, Toltekowie zbudowali imperium, a także stolicę w Tollan, obecnie uważaną za Tulę, 45 km na północ od Mexico City.
•  Topiltzin wprowadził kult boga Quetzalcoatla ("Upierzany Wąż") i sam przyjął to imię.
•  Toltekowie byli nie tylko wielkimi wojownikami, ale także znakomitymi budowniczymi i rzemieślnikami. Tollan było pełne piramid, świątyń i innych ogromnych, imponujących budowli.
•  Legenda mówi, że Tolpiltzin Quetzalcoatl został wypędzony z Tollan przez zazdrosnych rywali - w tym kapłanów boga Tezcatlipoca ("Palenie zwierciadła").
•  Po opuszczeniu Tollan, Quetzalcoatl popłynął na wschód do Zatoki Meksykańskiej, przysięgając wrócić pewnego dnia.
•  Aztekowie byli pod ogromnym wpływem Tolteków. Aztekowie wpadli na pomysł składania ofiar z ludzi od kapłanów Tezcatlipoca. Niektórzy Aztekowie wierzyli, że kiedy Hiszpanie przybyli w 1519 roku, to Quetzalcoatl powrócił w zemście.
•  Imperium Tolteków rozpadło się w XII wieku, a Tollan zniknęło.

---

[ 379 ]

---